May naiisip akong lugar.
Bahay, isang babae.
Hindi ko alam kung may totoo sa mga ito.
Pero may nadarama ako hinggil dito.
At totoo ang nadarama ko.
Sige. Ipapasa kita. Sandali lang.
ANG TANGWAY
Lintik? 'Di na naman sinasagot ni Wittle ang telepono niya.
EMILY WITTLE I-SLIDE UPANG SAGUTIN
-Hi, mahal. -Hi.
Mabuti at tinawagan mo ako.
Kumusta ang balikat mo?
Mabuti naman. Medyo masakit pa ang binti ko,
pero umiinom ako ng gamot, kaya… Tama na ang tungkol sa akin. Kumusta ka?
Okey lang ako.
Gusto kitang kausapin tungkol sa graduation ko.
'Di ako makapaniwalang magtatapos ka na.
'Di ka makapaniwala? Talaga?
Mahirap sundan ang oras. Pero ako…
Talagang ipinagmamalaki kita.
Nagpa-reserve na si Mama sa Cliff's Edge.
Okey? Maganda 'yan.
Gusto kong kasama ka.
Gusto ba niyang kasama ako?
Gusto kong kasama ka, Pa.
Pwede sigurong ilabas ko kayong magkapatid sa susunod na araw at…
Hindi ka ba pupunta sa seremonya?
Siyempre, pupunta. Doon ako sa mga bleacher.
Makikita kita sa iyong… cap at gown, nagmamartsa, at papalakpak ako.
Ayoko lang… Ayokong maging problema ng mama mo, at…
Oo, alam kong nagkamali ako, at gusto ko lang itong maging…
Ang pokus ay sa…
-Pa… -Ano iyon?
Ang dami kong iniisip, sana nakikita mo.
Sigurado kang okey ka, Pa?
Oo, okey na okey. Mabuti ako. Kaya lang…
Saglit lang…
-Pwedeng tawagan kita uli? -Okey.
-Okey. Mahal kita. Mahal kita. Bye. -Sige. Okey. Mahal din kita. Bye.
Gusto kang makausap ni Bjorn.
Sige, susunod na ako.
-Uy, Wittle! -Uy.
Nagde-day off ka rito?
Hindi, may sinagot lang akong tawag.
Narinig kong kakausapin ka ni boss.
Oo. Papunta na ako roon. Kausap ko lang…
Ano 'yan?
Wala, wala. Wala ito.
-'Wag, medyo pribado 'yan. Parang… -Oo nga.
Naku. Sorry, pare.
Okey lang, hayaan mo na.
Sagutin ko muna 'to. Pasensya na.
-Ngayon na, G. Wittle. -Sige. Papunta na ako.
Pakisara ang pinto, pwede?
Para i-refill ang reseta mo, pindutin ang walo. Para sa…
Pakipasok ang numero ng reseta pati ang limang numero matapos ang gitling.
Ipinasok mo ang numero ng reseta walo, siyam, pito, siyam,
pito, walo, apat, apat, lima,
lima, siyam, zero, isa, isa, dalawa.
Kung tama ito, pindutin ang isa.
Wala kaming tala ng numero ng resetang
walo, siyam, pito, siyam,
pito, walo, apat, apat…
-Pasensya na. -Marami pa siyang gagawin.
Papunta na ako. Tinatapos ko lang ang tawag. Salamat.
Numero, pindutin ang walo. Para sa botika, pindutin ang isa.
-Botika. -Hi, si Greg Wittle ito at may…
May kaunting problema ako sa pag-refill ng resetang ito.
Maaari ka lang mag-refill nang 5 beses. Kailangan mo ng bagong reseta.
Naiintindihan ko. Apat na beses pa lang akong nag-refill.
Kailangan mong isama ang una bilang refill, sir.
Pero bakit… hindi naman refill iyong una.
Saglit lang, pwede? May… Saglit lang.
-G. Wittle! -Palabas na ng kwarto.
Naintindihan ko. Pasensya na. Bye. Salamat.
Pwede kayang… hello? Hello…
PWEDE ANG WALK-INS SAFE HARBOR REHAB CLINIC
Pasensya na't may problemang teknikal.
Ano ang problema?
-Hi, Doris. Pasensya na. -Sumunod ka sa akin.
Lumabas siguro siya. Maupo ka roon.
-Greg Wittle. Kumusta ka na? -Mabuti. Mabuti, Bjorn.
Salamat.
Sige, hindi ko na pahahabain.
Tinatalo tayo ng mga Indiyanong kalaban, niloloko tayo ng mga autobot,
-at ang mga ito ay dahil sa iyo. -Ano?
Nasaan na ang utak mo?
Gumuguhit ka ba ng pangarap mong bahay sa halip
na sumasagot ng mga tawag.
-Iyan bang-- -Ano'ng oras na?
Paumanhin?
Ganyan mo dapat inuumpisahan ito. Kinalimutan mo ang mahalaga, pare.
Lagi tayong nagsisimula sa "Sorry" dito sa Technical Difficulties.
Mahirap itong sabihin, pero…
tanggal ka na.
Greg, tanggal ka na.
Greg?
Maganda siguro ang nasa utak mo.
Simula ito ng bagong buhay mo.
Bjorn?
BANYO
Hoy! Matatapos na ako.
-Wala pa siya? -Wala pa.
Ikaw na.
Manananghalian muna ako, at tawagan niya na lang ako
pagbalik niya.
Pasensya na, may problemang teknikal.
Pasensya na't may problemang teknikal.
Ano'ng problema?
Pasensya na't may problemang teknikal.
Whiskey nga. Double. Walang yelo.
Sige, Greggo.
Sandali lang.
-Maglilista na ako. -Okey.
Totoo ka.
Ano 'kamo?
Alam mo na totoo ka, tama?
Naghihintay lang ako ng-- Paumanhin, kilala ba kita?
-Tinabla mo ang kapangyarihan ko. -Paumanhin?
Itigil mo nga 'yan.
Hindi ako humihingi ng paumanhin. Pwede-- Hindi kita naririnig.
'Di ko maintindihan ang sinasabi mo.
Hindi kita nakikilala.
Hindi… Hindi kita kilala.
Laging malabo sa una.
Ako si Isabel. Upo ka sa tabi ko.
Okey… Okey lang ako. Iinom lang ako, salamat.
Kailangan mo ng palusot, 'di ba?
Ano?
Magandang tanawin?
Ang susunod na hakbang mo ay napakahalaga.
Hindi mo gustong mabilanggo habambuhay.
Napakasama no'n. Tingnan mo ako.
Tutulungan kita,
dahil tingin ko, may responsiblilidad ako sa sitwasyon mo.
Bakit ka magiging responsable?
Sabihin na nating kasalanan ko kung bakit umiiral ang mundo.
Huwag kang mag-alala tungkol dito. Aayusin ko ito.
Pero una, kailangan mong gawin ito para sa'kin.
May boyfriend ako dati.
Gago siya. At nasa banyo siya.
Okey.
Nasa kanya ang isang pag-aari ko. Nakikinig ka ba sa'kin?
-Oo! Ano… tungkol sa boyfriend mo. -Dati.
Nasa kanya ang kuwintas kong may anting-anting. At kailangan ko ito.
Ba't 'di mo gamitin ang kapangyarihan mo?
Dahil totoo siya, katulad nating dalawa.
Ano 'yong "totoo" na lagi mong binabanggit?
Ano ang gusto mo?
Nakikita mo ang lahat ng taong ito sa labas? Hindi sila totoo.
Ang bartender? Hindi totoo 'yan.
Wala, wala, wala sa mga ito ang totoo. Kaunti lang tayo.
-Sa tingin ko ay kailangan mo ng tulong. -Hindi. Kailangan mo ng tulong.
Kunin mo ang kuwintas ko, at aayusin ko ang problema mo, Greg.
Paano mo nalaman ang pangalan ko?
Binasa ko ang isip mo.
Nagbibiro lang ako. Kasasabi lang ng bartender, kani-kanina lang.
Sige na, Greg.
Ano'ng mawawala sa'yo?
Bakit mahalaga ang kuwintas na ito?
Ang mga espesyal na dilaw na kristal dito
ay may kapangyarihang manipulahin ang pekeng mundong ito.
Magaling. Ang bilis. Nahirapan ka ba?
-Hindi, wala lang siyang malay. -Talaga? Mahusay.
Bumalik ka roon at kunin ang pitaka.
Siya ang magbabayad.
Hindi, kaya kong-- May pera ako.
May utang siya sa akin.
Sige, pogi, oras nang lutasin ang problema mo.
Dapat kang bigyan ng isang maayos na pahinga.
-Okey. -Lulutasin ko 'yan.
Uy? Nakikita mo ito?
Simple lang, ang mundo ay ilaw na tumatalbog sa paligid ng iyong neurons.
Ginagawa ito at madaling hubugin.
Malaya ka.
Tumalon siya! Tumalon siya! Tumalon siya! Tumalon lang siya sa bintana!
Dito mismo! Nagpakamatay siya sa katirikan ng araw.
-Ano'ng ginagawa mo? -Nagmemeryenda ako.
Halika na.
-Ginawa mo ba iyon? -Alin?
Marami ang nakakitang tumalon siya sa bintana
at tapos, nakita kang lumabas ng bar sa kabilang kalye.
'Di pa kumbinsido?
-Nalimutan ko ang pitaka ko. -Kalimutan mo na.
Pwede akong bumalik. Inosente ako, tama?
Hindi ka pwedeng bumalik. Kailangan mong magtago muna hanggang matapos ang kaso.
Pero nakita ako ng mga saksi sa bar.
Mismo. Hayaan mong sila ang magsalita.
Ang huling kailangan mo ay pumunta sa madilim na silid,
may ilaw sa mukha at tinatanong ng mga pulis
dahil siguradong magugulo mo ito.
-Tumahimik muna. Mayroon ka bang telepono? -Oo, bakit?
Ang mga nagpoprotesta ay humihingi ng pasahod na…
Ang bagong agham ay iligtas ang polisiya.
Hindi lahat ay kumbinsido.
May hindi tama. Masaya si Bjorn. Hindi siya depressed.
BALITA - IMBESTIGASYON - PAGKAMATAY NI BJORN PEDERSON
Hindi 'yon posible.
Mukhang nagpakamatay talaga.
Bagaman hindi pa tinatanggal ng pulis ang pagpaslang.
Hoy. Halika.
MGA LARAWAN NGAYON MAY BAGONG ALAALA KA
-Hi, ako si Papa at ito si… -Emily.
At sino 'yang nasa kamiseta mo?
-Ito si Turtle-istic. -Iyan ay…
Ang galing.
-Ang cute. -Turtle-istic.
-Magkano ito? -Ibibigay ko sa'yo ng 60 dolyares.
-Sige. -ID.
Wala akong pitaka. Na--
-Pwede ba'ng sa'yo? Pwede ba 'yong kanya? -Kuwarenta.
Sampu.
Mas maigi na kaysa itapon sa basura.
Oo naman. Pero pilit na hinihingan ka ng ID, pansin mo ba?
Hindi, wala akong cellphone. Hindi ako tanga.
-Saan tayo pupunta? -Dito,
kung saan ligtas ka hanggang sa matapos ang kaso.
Maligayang pagdating sa pansamantalang tahanan na 'to.
At ito si Ophelia ko. Okey lang, baby.
Hindi ko kaya rito. Wala ka bang bahay?
Legal ba ito, o--
Nagpapasalamat ako sa tulong mo. Pasensya na, aalis na ako.
-At saan ka pupunta? -Uuwi na ako.
Naglalagi ako sa isang motel. Kaya babalik na ako sa motel.
Kaya lang wala akong susi dahil nasa pitaka ko 'yon,
babalik na lang-- Hindi pwede, naroon din ang mga ID ko.
At ang pera ko. Kaya, wala akong ID o pera pero siguro naman, natatandaan nila ako.
-Sana, matatandaan nila ako at-- -'Tol, wala kang bahay.
Diborsiyado ako kailan lang kaya hindi ako umuuwi.
Kaya nga, dito ka na muna habang mainit pa 'yong nangyari
at kunin mo ang pitaka mo pagkatapos, pati bahay, o bagong asawa,
kung ano'ng gusto mong gawin.
May telebisyon ako, pwede kang manood ng balita nang naka-mute.
May kuryente ka ba?
Meron. At tubig.
Tingnan mo, may tirahan ako. Off-grid nga lang.
Inaalok kita ng isang ligtas na lugar para magtago. Tanggapin mo o hindi, okey?
Hindi ako magmamakaawa.
Hindi ito dahil gusto kong kasama ka o anuman.
-Walang pagpaslang? Kita mo ang sinasabi? -Oo.
-Opisyal na malaya ka na. -Ayos!
Salamat. Salamat. 'Di na… 'Di na… kita guguluhin.
Iyon na 'yon?
Gustong-gusto mong umalis na.
Hindi, hindi sa gano'n. Ako--
-Nagluluto ka ba? -Naggigisa lang. 'Yon lang.
Gusto ko…
May sobra ka pa?
-Sa iyong pagka-inosente -Pagka-inosente.
Nalulungkot ako sa nangyari kay Bjorn.
Siyempre, malulungkot ka talaga.
Dahil hindi siya… alam mo 'yon, hindi siya masamang tao.
Minsan… sa totoo lang, ang bait niya.
Pinayagan kaming mag-shorts minsan sa trabaho.
Ibig kong sabihin, sa tag-araw.
Naiintindihan kita. Naiintindihan ko ang nararamdaman mo.
Napatay mo ang isang mabuting taong hinahayaan kang mag-shorts sa trabaho.
At sa tingin mo, totoo 'yon.
Pero alam mo?
Obserbahan mo lang ang nararamdaman mo, tapos pakawalan mo.
May ipapakita akong maganda sa iyo.
Kunin mo itong lighter, at nakikita mo ang mga kandila roon?
Iwagayway mo sa mga kandila.
Ang galing.
Hindi mahirap. Ngayon, subukan mo nang walang lighter.
Gusto mo iyan?
Nagbibiro ka ba?
Ang ganda. Ang husay!
Ngayong napaganda mo na ang lugar, pwede na tayong kumain?
Ano nga 'yong pangarap mong bahay?
Paulit-ulit na pantasya ito na 'di ko maalis sa isip ko,
kung saan lagi kong iginuguhit itong…
tahanang nasa isang tangway
at nakakalimutan ko ang lahat dahil dito.
Ipakita mo sa akin. May mga guhit ka nito?
Tingnan natin.
Hanga ako. Napakadetalyado.
Ah, 'yon nga.
Madali para sa akin ang detalye dahil nakikita kong malinaw sa isipan ko.
Ito ang daan papunta sa, parang isang maliit na silid
na may magandang tanawin ng mga bundok.
-Gustong-gusto mo ang pool. -Oo, bahagi ito ng isang lumang ruin.
At nakikita mo bang may obserbatoryo ang hotel doon?
Ang Hotel Pleiades.
Pleiades. Oo, isang kumpol ng mga bituin 'yon.
Sa isip ko, parang tunay. Nakikita ko ito.
Greg, sa tingin mo saan ito?
Saan ito? Nasa mismong isip ng magaling na utak ni Greg Wittle.
-Ano? -At sino ito?
Medyo nalimutan ko na nandiyan 'yan.
Ako iyan. Tingnan mo ang mukha niya.
Iginuhit mo ako.
Greg, hindi ito isang pantasya.
Totoong buhay ito. Sa labas nito.
Hindi, ano ka ba? Paano naging totoo 'to?
Ang… pero alam mo na… paano--
Isipin mong mas malaki ito kaysa sa pag-unawa mo.
Ikaw ang soulmate ko.
Ako ang soulmate mo?
Ikaw ang soulmate ko.
Halikan mo ako.
Ano, sira na ang telepono mo?
Alam kong iiwasan mo ako.
Kailangan nating pag-usapan si Papa.
Kailangan ko ang tulong mo.
Gusto ko siyang hanapin. Gusto kong pumunta siya sa pagtatapos ko.
Hayaan mo na, Emmy, okey? Sundin mo ang sinasabi ni Mama.
Hindi.
Tingin ko, mabuti ito sa kanya.
Tingin ko, mabuti ito para sa'ting lahat.
'Di ba't hinahatid ka niya sa mga pagsasanay sa baseball?
Kinasusuklaman ko ang baseball.
Sino nagturo sa iyong mag-skateboard?
Siya.
Natatandaan ko.
Natatandaan kong ang dami niyang kapalpakan noong tinuturuan ako
at pilit niya akong pinapahanga. Pumalpak din ako.
Pero pumalpak siya nang maraming beses.
Kaya, pwede mo bang…
panghawakan 'yan? Hanapin natin siya?
Hindi ko magagawa. Pasensya na.
Hindi ko na siya mapagkakatiwalaan.
"Uy, Pa, kumusta ang likod mo?"
"Okey lang. Sa totoo lang, tuhod ko ang sumasakit."
"Akala ko, nagpagamot ka na."
"Ah, hindi. Baka balikat ko ang iniisip mo."
Itigil mo 'yan.
"Ang kaliwa o kanang balikat mo? Susunod 'yang bukong-bukong mo na?"
-Tigil. -"Palaging may masakit."
Tumigil ka na!
Bastos!
Manyak!
Bagsak!
Bruhang mapanghusga. Patumbahin mo.
Ha?
Sige na.
-'Wag. -Hindi siya totoo.
Patumbahin mo siya.
Okey lang kayo?
Sige!
Ayos!
Ingat!
'Di ako dapat makonsensya sa nangyari kay Bjorn.
'Wag mong pansinin ang mga ilusyong 'yon.
Tara na.
'Ayan.
Isabel! Uy, tanungin mo ako kung ibinigay ko pangalan ko sa kanila.
-Sige, tanong. -Ibinigay mo ang pangalan mo?
-Hindi! Hinding-hindi! Halika! -Hindi ko rin ibinigay ang pangalan mo.
'Di ka nila maloloko kung walang pangalan, 'di ba?
-Okey ka lang? -Okey lang.
Ano sa tingin mo?
Okey, 'di ba?
Oo naman.
Medyo magulo ang utak, pero positibo iyon.
'Wag kang mag-alala tungkol doon.
Uy, gutom ka na ba? Kain tayo!
-Hi. -Hi.
Nakita mo ba ang tatay ko? Ito ang hitsura niya.
'Di ko siya nakita.
OPISINA
Dito yata siya tumitigil nitong mga nakaraang linggo.
-Hindi. Pasensya na. -Ikaw na.
Hoy, hintay! Hoy!
Salamat.
Hindi. 'Di ko siya nakita.
Kung makita mo siya, pwede mo ba akong tawagan?
Oo.
-Maraming salamat. -Sige.
Nag-oorganisa kami ng martsa, gumulo ang sitwasyon.
PROTESTA PARA SA MINIMUM WAGE
-Pumunta ka kung gusto mo. -Sige. Pupunta ako.
Ikuha mo ako ng chicken sandwich at fries, okey?
-Magkita tayo roon. -At soda?
Oo, isang soda.
Nakuha ko.
Ano'ng para sa iyo?
Dalawang artisanal chicken sandwich,
dalawang large fries at dalawang soda.
12.76 lahat.
Nasa kaibigan ko ang pera ko. Kukunin ko…
Mamaya na lang ako oorder.
-Sige. -Para sabay-sabay na lahat.
Sige, walang problema.
-Mas madali lang. -Sige. Walang problema.
Buntis ako!
Gusto mong lumabas, honey? Gastos ka.
Halika rito, cutie. Uy, halika rito.
Expired na 'yan. Pero pwede pa.
Tinatapon namin ang pagkain 'pag 2 oras na ito.
-Okey, salamat. -Sige.
Medyo malamig na pero okey pa.
Okey lang sa'kin ang malamig.
Tara hanapin natin si Kendo at ipa-refill ang anting-anting.
Minsan, iniisip ko ang mga punto.
Minsan, ang lakas nito depende sa rehiyon na kinaroroonan mo.
-Pero, kung 'di ka tagaroon… -Dito ka maghihintay.
Babalik ako.
-Dito? -Oo. Diyan ka lang.
Hi, honey.
Sino 'yong lalaki?
Ayaw kong pag-usapan 'yan.
Cute siya.
Nandito ako para sa ilang yelllow. Punuin mo 'to.
-Dinurog mo talaga ang puso ko. Alam mo? -Magtrabaho ka.
Totoo ang nararamdaman ko.
Pare, gusto mo ng ecstasy?
-Heroin? Skag? Little black pearl? -Hindi, hindi.
-Gato? Caballo? -Okey lang ako.
Uy, pare. Sayang.
Sigurado kang nag-San Fernando siya?
'Di ako sigurado. Hindi ko sinabing sigurado ako.
Teka, nakikita ko siya. Sir, pwede bang igilid mo muna rito?
At pwedeng pakihintay sandali?
Pa? Pa?
Emily!
-Hi. -Diyos ko!
Kumusta ka? Ano'ng ginagawa mo rito?
-Ah… -Okey ka lang?
Pasensya na. Napaka… Napakagulo lang noong mga nakaraang araw.
Kailangang sumama ka sa akin ngayon, okey?
Oo, siyempre. Diyos ko! Sige, sige. Hindi, pero…
Pwede ba tayong maghintay sandali? May… May hinihintay lang ako…
Hinihintay na kaibigan.
-At pagkatapos, alis na tayo. -Pa.
Sige na.
Dalian mo, Kendo.
Kailangan kong gawin ito nang tama.
At may pupuntahan pa ako.
Pagtatapos mo! Diyos ko!
Hindi ko nakalimutan. At tiyak na darating ako.
At gusto ko kayong dalhin ni Arthur sa Cliff's Edge kasama ang mama mo,
kung payag siya.
G-um-raduate na ako, Pa.
-Ano? -Dalawang linggo na.
Okey lang.
Okey lang. Heto, iiwan…
Marami akong…
Mga nasa isip na sana nakikita mo.
Iiwan na kita, heto ang…
Iiwan na kita, heto ang numero ng telepono ko, okey?
-Tawagan mo ako 'pag handa ka na. -Sige.
Totoo ba siya?
Ba't gusto mong malaman?
Sino iyon?
Uy, sino iyon?
Anak ko.
Huwag mong pansinin, hindi siya totoo.
Bakit mo nasabi iyan?
Dahil iyon ang katotohanan.
Hindi ako nag-iimbento.
Alis na tayo rito sa kalye at gamitin ang ilan nito.
Sa totoo lang, hindi ko gusto 'yan.
Ayokong magkaroon ng espesyal na kapangyarihan sa ngayon.
Sige, 'wag. Hindi kita pipilitin.
Hindi ko sinasabing ikaw ay…
Akala n'yo, makakalakad kayo sa lugar ko na libre?
Huwag mo akong alalahanin, ha?
Okey lang ako. Pero ikaw, 'di ko alam.
Huwag n'yo akong tatakbuhan.
-Isabel, dali. Bigyan mo ako ng isa. -Hindi mo ito gusto.
Oo, nagkakamali ang tao. Nagkamali ako. 'Wag mong hayaang magmakaawa pa ako.
Isabel, pakiusap, sige na.
Uy! Uy, 'yan… 'yan lang lahat ang mayroon tayo.
Uy, 'Tol! Tingnan mo nga naman.
Para kang telekinetic na mandirigma!
Uy, Greg, okey lang. Okey lang, okey lang.
Isabel?
-Bilisan mong mag-isip, Greggo! -Oo.
Maganda sa'yo 'yan, pare.
Hello. Si Emily ito. Mag-iwan ng mensahe.
Uy, si Papa 'to, at sinusubukan…
sinusubukan ko lang makausap ka. 'Di mo kilala ang numerong ito.
Tumawag ako sa payphone, pero tatawag uli ako.
Wala akong cellphone.
Sige, salamat.
-Saan ka galing? -Uy.
-Akala ko, iniwan mo na ako! -Wala ka rito paggising ko.
-Nag-iwan ako ng note sa'yo! -Hindi, wala akong nakita.
-Ano ito? -Hindi ko nakita 'yan.
-Ano ito? -Hindi ko nakita.
-"Babalik ako agad. Nagmamahal… -Oo nga, 'di ko nakita.
Nagmamahal, Isabel."
Pasensya na.
Nagpunta ako sa…
Kumuha ako ng pataba para kay Ophelia.
Oo, noong nagising ako. sumisigaw ako, "Isabel--"
Wala na tayong yellow.
Hindi ko…
May nagpunta rito sa'tin, Greg.
Nawawala ang mga yellow.
-Kinuha nila ang mga guhit ng bahay natin. -Hindi, kinuha ko ang mga iyon.
Nasa akin. Narito mismo. Tingnan mo, nasa akin. Narito mismo.
Bakit? Bakit mo…
Bakit mo kinuha?
Hindi, gusto ko…
Alaala 'yon ng bahay natin.
-Gusto mong makalimot? -Hindi. Gusto ko lang tingnan ang mga ito.
Kinuha mo ba 'yan dahil aalis ka na?
Hindi! Hindi! Naasiwa ako…
Naasiwa ako na nandiyan kasi parang…
-Nagkita ba kayo? -Hindi.
'Yong totoo.
-'Di kami nagkita. -Ba't mayroon ka niyan?
-Tinawagan mo siya? -Hindi.
Hindi! Naisip ko 'yon, pero 'hindi! 'Di… 'Di kami nagkita.
Sinubukan ko, pero… ba't ba ang hirap no'n?
Hindi ito dapat mangyari.
Isabel, tumigil ka.
-Hindi ko maintindihan. -Isabel, hindi kami nagkita.
Talagang nag-aalala ako sa iyo, Greg. Talagang nag-aalala ako sa iyo.
Masyado kang nag-iilusyon at kinakaladkad mo ako rito.
Alam kong hindi totoo 'to.
Hindi… Hindi ako makahinga at…
At…
bumabaliktad ang sikmura ko at ang hapdi ng balat ko at parang nalulunod ako.
At alam kong hindi totoo 'to.
Nasusulsulan ka ng simulation.
Nawawala ka na sa'kin.
Dapat siguro itigil na natin ang pagsasama natin.
Ikaw ang soulmate ko.
Hindi ka basta pwede tumalikod at isiping magpakalayo-layo sa akin.
Kung nakikita mo kung ano ang totoo at ang hindi,
malalaman mo.
At dapat alam mo na 'yan ngayon.
Paano ko malalaman?
Ikaw ang nagsasabi sa akin, "Totoo siya" at "Siya ay hindi",
tapos paniniwalaan kita, tama?
'Yon ang mahika mo. At pinipilit ako nitong dumepende sa'yo.
Hindi, hindi. Napapaniwala… napakagaling…
Napapaniwala ako nito sa'yo. Pero alam mo?
Hindi ako naniniwala sa iyo. Kahit kailan.
Paanong maniniwala sa'yo ang sinuman?
Magsabi ka ng kahit ano para maniwala ako sa'yo.
-Magpakita ka ng kahit ano. -Okey.
Okey, naiintindihan kita.
Kailangan… kailangang makita mo ito.
Makita ang ano?
Kailangan nating kumuha ng isang espesyal na uri ng kristal, na iba sa mga yellow.
Napakabihira nito. Nakuha ko ang mga ito mula kay Kendo.
Asul na kristal ang mga ito. Isa itong exit mechanism.
Tatanggalin nila tayo mula sa simulation na ito.
Kailangang tig-sampu tayo.
Dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walo,
siyam, sampu.
Isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim. Lintik.
Sapat na ba iyan?
Lintik, bahala na.
Saan mo nakuha ang sukat niyan?
Teorya ito. Sa tingin ko, okey lang 'to.
Dapat dadaan sa ilong.
Halika.
Halika na. Kailangan nating lumabas ng simulation.
Ligtas ba ito?
Medyo.
Dr. Clemens, okey ka lang?
Oo, okey lang kami, Liang.
Huwag kang matakot.
Talagang inilabas namin ang brainbox.
Nagkaroon uli si Dr. Wittle ng isang 'di maayos na attachment sa FGP
at kinaladkad niya ako sa kanya.
At ang exit mechanism ninyo?
Blue algorithm, tulad nang inaasahan.
Pero ngayon, hindi madaling kumuha ng mga kristal.
Salamat sa Diyos at may talento si Kendo sa paghahanap sa mga ito.
Kung okey lang itanong,
ano ang pakiramdam sa isang ito?
Hindi digmaan o matinding kahirapan.
Pero, grabe, sobrang kadiri.
Natutuwa akong makalanghap ng sariwang hangin.
-Paki-disconnect si Dr. Wittle. -Okey.
Hello, Dr. Wittle? Okey ka lang?
Okey naman.
Buweno…
itinataas nito ang electrolytes mo.
Salamat. Ano ito?
Lime Gatorade.
'Ayan, okey.
Narito ang soulmate ko.
Maligayang pagbabalik.
Ano ang FGP?
Tandaan ang memory gap.
Sabi mo, FGP. Ikaw ay…
Oo. Pinaikli itong Fake Generated Person.
Tanging ang mga boluntaryo ang totoo.
Na-save mo ba ang incarnation natin?
Awtomatiko silang nasa cloud. Itutuloy ko na ba ito?
Bigyan mo lang kami ng ilang oras. Manananghalian lang kami ni Dr. Wittle.
Okey 'yan. Dito lang ako.
Ang ilang mga FGP ay mas nakakakumbinsi kaysa sa iba.
Ano sa palagay mo?
Sa tingin ko, sobra-sobra ang lugar na ito.
Mabuti o masama?
Sobra-sobrang malupit.
Ano 'yong mga…
mga hologram, o mga… mga multo?
Ah, telepresence. Iyan ang uso ngayon.
Hello, Dr. Clemens at Dr. Wittle.
-Kumusta ang pananaliksik? -Malapit na.
May problema bang dapat naming malaman?
Wala. Malugod akong makita kayo.
Grabe ang tingin niya sa iyo.
"May problema bang dapat naming malaman?"
-Okey ka lang? -Oo, oo. Mabuti ako, mabuti ako.
Gusto mo bang dumaan sa magandang daan?
Oo.
Ngayon, bakit hindi ko naaalala ang kahit ano rito?
Huwag kang mag-alala tungkol dito.
Minsan, nangyayari ito sa mga boluntaryo. Sa ilan sa kanila.
Maglalaho rin iyan.
Bilisan mong mag-isip, Greggo.
Maganda sa'yo, pare.
Itago mo nga iyang brain boner.
-Kailangan natin ng olive oil. -'Wag na, Greg.
-Oo! Oo! -'Wag na, may galon-galon niyan sa bahay!
Bahay?
Hindi ako makapaniwala.
Sinabi ko sa iyo.
Hotel Pleiades.
Oo.
Napakagandang pangalan ng hotel na may sariling obserbatoryo.
Play-at-ease.
Paano nabuo ang mundong ito?
Wala pa ang memorya mo?
Wala. Masama ba 'yon?
Takot na takot akong mawala ka sa'kin.
May ginawa akong iresponsable at tangang desisyon.
Hindi tayo dapat lumabas nang walang angkop na dosage at…
-Maaaring hindi ito bumalik. -Eh, ano?
Gustong-gusto kong 'di matandaan ang lugar na 'to dahil nadidiskubre ko naman uli.
Naglalakad akong tulad ng isang bagong silang,
nararanasan ang ganda nito sa unang pagkakataon.
Gusto ko lang malaman, saan ito nanggaling?
Ganito ba ito palagi?
Hindi.
Sa totoo lang, mas masahol ang lugar na 'to kaysa sa nilabasan natin.
Naging sobrang pangit.
Ang polusyon ay napakataas,
bigla na lang bumabagsak at namamatay sa kalye ang mga tao.
Ang lebel ng kahirapan ay… imposibleng makayanan.
Hindi ko maisip.
'Pag tinitingnan ko ito, hindi ko maisip 'yan. Ano'ng nangyari?
Tatlong bagay.
-Tatlong bagay lang? Okey. -Oo. Hulaan mo?
-'Wag na. -Sige na.
Hindi ko alam.
Automation, synthetic biology,
at pagmimina ng asteroid.
Hindi ko iyan mahuhulaan.
Mayroon akong…
Ibabalik ko ang memorya mo. Gigisingin ko ang memoryang 'yan.
Babalik ka. Panoorin mo ito.
Natatakot ako.
Ayos!
Ang Thought Visualizer!
'Di mo maalala ang baby mo?
Imbensyon mo ito.
Inimbento ko iyan?
Sikat na sikat ito sa ilang mga grupo ng tao.
-Subukan mo. -Ano ito?
Isang Thought Visualizer?
Okey, hindi ko alam kung ano iyon.
Okey, ipakilala mo ang sarili mo.
Kumusta? Ako si Greg Wittle.
Mga strawberry.
Isang dinosaur na lumalangoy sa karagatan.
Isang cheetah na hinahabol ang gazelle.
Bulkan.
Ang paborito ko, paborito ko ito.
Sabihin mo, "Kami ay nasa isang pickle."
Kami ay nasa isang pickle.
Gustong-gusto ko ito. Pero alam mo?
Hindi lang ito laruan.
Maganda ito sa paglalarawan ng mga bagay.
Umupo ka nang maayos at makinig mabuti, Dr. Wittle.
Iniligtas ng siyensiya ang mundo.
Inayos ng synthetic biology ang lahat ng mga problema sa kapaligiran
at nagdala ang pagmimina ng asteroid
ng mga ga-bundok na pera.
At ang taong nagkaroon ng kompanya para sa pagmimina ng asteroid…
Ang lalaking iyon.
Tama! Ipinamigay niya ang lahat ng perang ito.
Bawat tao rito
ay nakakakuha ng pinakamababang 500,000 sa isang taon.
At siyempre, ang mga robot,
sinimulan nilang gumawa ng mga nakakainip at napakaraming gawain.
May kalayaan at oras tayo
upang galugarin ang ating mga hilig, siyensiya, sining, kahit ano.
Anuman ang gusto mo.
Galing tayo sa isang sirang mundo
at ngayon ay nasa isang maganda, sustainable, ligtas, mapayapang Mundo.
Kailangan mong aminin, kagila-gilalas ito.
Oo.
Pero alam mo?
Ano?
Ang totoo…
kahanga-hanga
kung gaano kadaling masanay ang mga tao sa isang bagay na kagilas-gilas.
Maraming nagsasabing kamangmangan ang lubos na kaligayahan.
Pero masasabi ko…
kailangan mong maranasan ang mabuti upang mapahalagahan ang masama.
Hindi, hindi, baligtad.
Mismo.
Kaya roon nagmumula ang brainbox.
-Gumagana ito. -Totoo iyan?
-Oo. -Gumagana talaga?
Tingnan mo ako.
Nakaupo ako rito, sobra akong…
Sobra akong nagpapasalamat.
Greg.
Langoy tayo.
-Hindi pwede. -Oo, pwede.
-Hindi, kailangan nating bumalik. -Hindi.
-Hindi, kailangang bumalik sa lab. -Oo, maya-maya.
Sige na.
-Kailangang seryosohin ko ito. -Seryoso ako.
-'Di pwedeng piraso lang ang ibigay mo, -Kontribusyon ko ito sa mundo.
-Pagkatapos, kukunin ito. -Pumalpak na ako.
Lumabas na ako bago ito matapos dahil sa iyo.
Makinig ka. Babalik tayo.
Magpapahinga lang tayo nang ilan pang araw
tapos babalik na tayo.
At una, lalangoy muna tayo. Sige na.
Natatakot ako.
Tumigil ka. Basta tumigil ka.
Isang araw lang.
Isa pa?
Iyon na 'yon.
Ingat!
May kaunting pista bang nagaganap ngayon?
-Na ano? -Soirée, isang pista.
Ay, oo!
Ang mga artista at siyentipiko ay
nagsasama nang 2 beses sa 1 buwan. Ngayon nga pala 'yon.
Sino ngayon ang may problema sa memorya, honey?
'Wag ka mag-alala, nangyayari ito sa ilang boluntaryo.
-Babalik din ito. -Manahimik ka!
Ganito ba 'yong naisip mo?
Ang Hotel Pleiades?
Salamat.
Napakaganda.
Hi!
Doctor Clemens!
-Doktor Nye! -Napakasayang makita ka.
Salamat sa pagbigay ng oras.
-Ayos naman kayo? -Oo naman.
-Naaalala mo si Greg? -Dr. Wittle!
Oo, si Greg.
Umorder kami ng iyong Thought Visualizer.
Nakakatuwa iyon. Nasabi mo na ba rito, "Ako ay nasa isang pickle?"
-Oo. -Nagawa mo na ba iyon? Ang ganda.
-"Ako ay nasa isang pickle." Subukan mo. -Okey.
Ang galing! Ang ganda n'yong tingnang dalawa.
-Ikaw rin. -Salamat sa pagbigay ng oras.
-Ah, ito? -Oo!
Isinusuot ko 'pag wala akong paki sa hitsura ko.
Magpatuloy kayo, mga bata.
-Okey. -Salamat.
Magsaya kayo.
Kumuha siya ng Thought Visualizer mo!
Humahanga na ako ngayon.
Baka, baka lang, hindi naman nakakatakot ang impiyerno.
Sa tuwing naririnig ko ang, "Diyos ko, kumukulong langis sa impiyerno,"
ang unang iniisip ko ay walang-humpay na pagsasaya, barbecue, sekswal na orgies,
alak, at iba pa.
Paano kung ito ang tunay na buhay sa impiyerno?
At paano kung sa impiyerno, paminsan-minsan,
ang kinatawan ng ilang diyablo ay lumalapit sa mga taong nagsasaya
at nagsasabing, "Makinig kayo, guys,
ngayon, oobserbahan tayo ng langit sa isang-kapat ng isang oras.
Kaya magkunwari kayong naghihirap."
Uy, mabuti at nakita kitang mag-isa. May gusto akong sabihin sa iyo.
Bali-balita sa kalye, may problema sa sinasaliksik ni Isabel.
Narinig mo na ba ang tungkol dito?
Hindi, maganda… Maganda ang pakiramdam ko rito.
Okey, gusto naming magtagumpay siya. Pero nakasalalay rito ang reputasyon niya.
Ano'ng sinabi niya? Ano'ng gusto niya?
Ano'ng sinabi niya sa'yo?
Sabi niya, gusto ng lahat na talagang magtagumpay ka.
-Talaga? -Tingin ko, hindi masama 'yon.
Ba't hindi mo sinabi sa akin kung ano'ng sinasabi niya?
Kalokohan. Sa tingin mo, naniniwala ako?
-Sa tingin mo ba, tanga ako? -Isabel, siya--
'Di ko ba alam na pinagtatawanan ako ng mga taong ito?
Ano'ng tinitingin-tingin n'yo?
-Isabel. Isabel, uy, uy! -Hindi, hindi, hindi.
-Walang naniniwala sa'kin. -Nais nilang magtagumpay ka!
'Wag mong sabihing wala. Narito ako!
-Kumakampi ka sa kanila. -Nandito ako. At naniniwala sa'yo.
Tama?
Naniniwala ako sa lahat ng ginagawa mo.
Napakagandang bagay ng pagpapasensya mo sa'kin.
Umalis na tayo rito.
Laging sinasabi ng lola ko noon,
"Ang sansinukob ay nakaupo sa likod ng isang pawikan."
At itatanong ko, "Lola, ano ang tinatayuan ng pawikan?"
Sasagot siya nang may kumpyansa, "Isa pang pawikan.
At ang isang 'yon ay nakatayo sa isa pang pawikan.
At ang isang 'yon, isa pang pagong."
Lumalabas na hanggang sa dulo, may pawikang nakatayo sa isang pawikan.
'Di ako lalapit sa kanya. 'Di mo alam ang iniisip niya.
Ang lamig. 'Di ko 'yon inaasahan.
Nagrereklamo ka na.
Okey lang ako, ang lamig lang.
Isang beses lang ito. Isang beses.
Ipapakita ko sa mga mapagmataas na ito, nagmamagaling, mayayabang
na isang karapatang pantao ang pag-access sa brainbox!
I-publish mo na. 'Wag kang matakot. Hayaan mong ang mga tao ang magpasya.
Kailangan nating bumalik sa brainbox, Greg.
Kailangan ko ng kumpletong data. Kailangan nating tapusin ang cycle.
May sapat ka nang data, Isabel.
Pwera pa sa hindi na ako babalik doon.
Itigil mo na ang pagdududa sa sarili mo.
Bakit mo iniintindi 'yong iniisip nila?
Ilabas mo roon.
Iisipin nilang maganda 'yan.
At kung hindi…
At kung hindi?
Narito tayo, narito mismo.
Magkasama.
Hindi ba sinasabi mo sa'kin na soulmates tayo?
Payag ka bang interbyuhin kita sa entablado?
Akin ang karangalan.
Ang magpe-present, si Doctor Isabel Clemens,
ang nag-umpisa sa mga simulation ng brainbox.
Ang mga pangit na simulated na mundo na pwedeng gamitin
para lumikha ng mga pagpapahalaga sa tunay na mundo.
-Doctor Clemens. -Maraming salamat.
Ano ang lubos na kaligayahan?
Ang kaligayahan ay hindi isang pakiramdam, hindi ito isang lugar.
Ang kaligayahan ay estado ng pag-iisip na maaari lamang makamit
sa pamamagitan ng pag-unawa ng pagkakaiba sa kasalungat na estado ng pag-iisip.
Ngunit ang patunay ay nasa pudding.
Ipinakikilala ko ang aking pudding, si Doctor Wittle.
Maupo ka, Doctor Wittle.
Bago i-connect ang isang volunteer sa brainbox,
lagi kaming maraming katanungan.
At ngayon, tatanungin ko si Doktor Wittle ng parehong mga katanungan
upang maihambing natin ang kanyang mga tugon sa mga nakaraan.
Doctor Wittle, ano'ng pakiramdam mo ngayon?
Maganda. Masaya akong maparito,
at salamat sa magandang pagtanggap.
-Doctor Wittle… -Oo.
Ano ang pakiramdam mo ngayon?
Maganda. Napakaganda.
Iyan ba talaga ang unang tanong?
O maglolokohan lang tayo hanggang sa magsimula ka?
May mga reklamo ka, Doctor Wittle?
Wala. Wala. Pakiramdam ko…
para akong namatay at napunta sa langit.
Nang hindi namamatay.
Doctor Wittle…
-Oo. -May mga reklamo ka ba?
Maliban sa pagiging lab rat?
'Yon lang ang karaniwang tagumpay at kabiguan ng buhay.
Pwede ba akong maging mababaw sandali?
Medyo naiinis ako, 'di ko makuha ang temperatura ng pool,
alam mo na, para gumana.
Gaano kahirap ang painitin ang pool
nang 'di mo nararamdamang sumasali ka sa Polar Bear Club 'pag tinalon mo?
Doctor Wittle…
Pakiramdam mo ba, may kulang na bagay o tao sa buhay mo ngayon?
Doctor Wittle?
Greg?
'Di ko nararamdamang may kulang sa akin.
Doctor Wittle…
Oo, Doktor Clemens.
Pakiramdam mo ba, may kulang na bagay o tao sa buhay mo ngayon?
Ang… ang tangang tanong niyan.
Nagbibiro lang ako.
Pakisagot at maging tapat. Ganito ito.
Okey. Ganito ito.
Oo.
Oo, may kulang pero ayokong pag-usapan iyon.
Tulad ng nakita n'yo,
ang lalaking ito na dating bigo at mainitin ang ulo…
ay isa nang puno ng pagkamangha at…
at pagpapahalaga,
at gutom sa paglasap ng bawat hininga ng buhay.
Salamat, salamat.
Binabati kita. Pinatunayan mong mali ang lahat.
Maraming salamat sa iyo.
Nabasa ko ang thesis mo,
at, isusumite ko ito sa Nature and Science Magazine
at sana ilagay nila ito sa pabalat. Napakaganda nito.
'Di ko alam kung ano'ng sasabihin.
Maghintay ka lang, baka may mataas na posisyon para sa hinaharap mo.
Kailangan kong sabihin kay Greg. Nakita n'yo ba si Doctor Wittle?
Salamat.
-At para sa iyo, sir? -Cabernet Sauvignon.
Champagne.
Sandali, ano'ng--
Sandali lang, mangungumusta lang ako.
Doctor Clemens…
Saan nagmula ang unang ideya? Ano'ng pinanggalingan?
-Oo nga -Oo. Binabati kita, Dok.
-Maraming salamat. -Napakagandang trabaho.
Sige, may hahanapin lang ako.
Uy, pakiusap, huminto ka, gusto ko lang… Gusto ko lang marinig ang boses mo.
Narito ka talaga sa lugar na ito?
Oo. Nandito ako kasama ka.
Kaya totoo ka?
Oo, totoo ako.
Nasa pag-aaral ka ni Isabel?
-Isa ka sa mga boluntaryo? -Ang pangalan ko ay Emily.
-Hindi, alam- -Ako si Emily.
Alam ko kung sino ka, pero bakit ka nandito sa totoong mundo?
-Anak mo ako. -Alam ko.
Sa tingin ko, wala akong totoong anak na babae rito sa totoong mundo.
Ang pangalan mo ay Greg Wittle.
May anak kang isang lalaki at isang babae.
Sina Arthur at Emily.
Hindi ka nag-iisip nang malinaw dahil hindi tuwid ang utak mo.
Nagpunta ako sa tent mo, Papa.
Okey lang.
Oo, mahirap lang talagang malaman kung ano ang ano.
Kasi nararamdaman kong parang may nanloloko sa akin.
Noong anim na taon ako…
ikaw…
pinapatulog mo ako at…
Sabi ko, "Ingat, ingat, ayokong magulo mo ang braids ko,"
at sabi mo,
"Mahal ko, 'di ko magugulo ang brains mo,
nasa loob sila ng ulo mo, protektado ng bungo mo."
At sabi ko,
"Hindi, 'yong braids ko, Pa.
Ang braids ko, hindi brains."
Braids. Braids.
"Braids," hindi "brains."
-Naaalala mo. -Oo, naaalala ko.
Okey, tumigil kayo.
Doctor Clemens, ano ang alam mo tungkol sa germ?
Pero ipinapalagay ni Doctor Clemens
na ang mga alaalang ito mula sa mundo ng brainbox ay unti-unting mawawala.
Masasamang epekto lang sila ng kakulangan sa blue na kristal.
Isang araw, kakailanganin mong mamili sa pagitan nitong mga mundo.
At marahil,
kahit papaano,
sa iyo,
pareho silang totoo.
Kaya, gawin…
gawin…
gawin mo lang ang pinakamabuti sa'yo, okey?
Greg!
Bitawan mo ako!
Isabel!
Greg! Greg! Greg!
Lintik.
Ginamit ko ang kapangyarihan?
Imposible 'yon. Hindi 'yon dapat gumagana rito.
Greg, talagang masama ito.
Kailangan nating makabalik sa lab. Kailangan nating makabalik sa brainbox.
Bakit tayo babalik?
'Di magandang ideya 'yon!
Kailangan nating inumin ang buong dosage ng kristal. Kulang kasi.
-Pero sabi mo, teorya lang ito. -Nagkamali ako roon.
Kailangang ipaliwanag mo kahit ano.
Kailangan mong ipaliwanag sa akin!
Maaaring pumasok sa ulo natin ang mga cell ng brainbox.
Parang nagdadala tayo ng ilan sa simulation dito sa'tin,
kahit na hindi tayo nakakonekta.
Paano natin aayusin ito?
Uminom tayo ng tig-sampung blue.
-Liang, tara na. -Wala ba silang mga kristal dito?
Walang ganoon sa totoong mundo. Dapat makabalik tayo.
Ginagawa lang 'yon sa loob doon.
May problema. Ang pangunahing gamma ng utak ay mababa.
Aalis na tayo ngayon.
Pwede kong taasan nang ilang segundo.
Handa ka na ba?
Doctor Clemens, paano ang pag-aaral at misyon mo?
Tumigil ka at pindutin mo na!
Aayusin natin sa ibang pagkakataon.
Baby! Baby, nakabalik na tayo!
Halika, hanapin natin si Kendo.
-Si Kendo? -Hindi ka pwede rito.
Tumigil ka.
Okey, mga pekeng gago. Nasa'n si Kendo? Kailangan namin ng 20 blue.
-Walang may blue. -Mayroon si Kendo.
Nasa'n siya?
Uulitin ko. Nasa'n si Kendo?
Nasa'n siya?
Ano'ng ginagawa mo? Uy, Bjorn!
-Tumawag kayo ng security. -Okey. Guys!
Nakita kitang nahulog sa bintana. Nakita mo rin ito!
-Okey. -Nahulog siya riyan sa bintana!
-Bjorn, tumingin ka sa'kin! Kalmado ako! -Gusto mo bang tawagan ko siya?
-Pinaglalaruan mo ba ako? Huwag naman! -Kumain ka.
-Tara na. -Hindi, Bakit nga!
Ngayon na! Lakad!
Sige na!
Natagpuan ko na si Kendo.
Buhay si Bjorn. Buhay ang boss ko.
-Nakita mo ba iyon? -Diyos ko!
FGP 'yon! Ini-reboot siya! Halika na!
Nasa Doc Henry's si Kendo?
-Hindi, iyong kotse natin ang nandoon. -Peke, peke, peke!
Hello sa inyo.
Mayroon ba sa inyong may Tabasco?
Tabasco? Ano'ng pinagsasasabi mo?
Mace. Para sa mga bad boy.
Umalis ka rito, tingnan mo 'yang sirang ipin mo.
Bigyan n'yo ng sepilyo ang bruhang ito.
Oo, sira ipin ko, may 20 naman ako. Bigay mo sa'kin 'yan.
Na kanino?
Peke, peke, peke, peke, totoo!
Uy, nasa mood ka?
Ito lang ang dahilan kung ba't ako pumupunta rito.
Kaya…
Ano na?
BJ at finger tayo.
-Sige. -Ayos.
-Kunin ko lang lipstick ko. -Sige.
Lintik!
'Yong pitaka! Ang pitaka!
Ayos! Blues! Heto na kami!
Tingnan mo ang nakita ko.
Ayos!
Pilosopikong tanong, totoo si Kendo.
-Kaya, kung si Kendo, kung-- -Oo, totoo si Kendo.
Pero kapag namatay siya rito, hindi siya mamamatay roon.
Wala akong gagawin sa kanya. 'Wag mo akong tingnan nang ganyan.
Doctor Clemens!
Kendo. Kailangan namin ng mga blue na kristal.
Wala akong panahong magpaliwanag, pero pasama nang pasama ang nangyayari.
-Bigay mo sa'kin. Dali, kunin mo! -Okey, sige, kukunin ko.
-Dali, kunin mo na! -Okey, nandito sa'kin--
Lintik! Doctor Clemens, ano'ng ginagawa mo?
Uy!
Akala ko, baril ang kinukuha niya, pero meron talaga siyang kristal.
-Pasensya na, Kendo. -Pasensya?
Pakiramdam ko, gawa-gawa mo lang lahat ito.
Okey lang siya. Siguro masakit lang ang tiyan niya, pero okey siya.
-Pulis! -Tigil!
-Diyan lang kayo! -Dito tayo!
Peke ito. Peke ito! Peke ito!
'Di ba pwedeng bilisan mo?
-Sobra na sa takbo. -'Di ba pwedeng dito inumin ang mga blue?
Kailangan nating makuha ang aparato para ipasok ang mga blue sa ilong.
Ba't 'di natin kinuha muna bago tayo nagbabaril ng mga tao?
Dali, dali, dali!
Okey, okey.
May tumawag. Nanlilimos daw siya malapit sa opisina niya.
Samahan mo ako, sige na. Kailangan kita.
Tig-sampu tayo.
Kulang!
-Kulang! -Bilangin mo ulit!
Sumuko na kayo!
Ano? Lagot na tayo! Diyos ko.
-Okey. Ano'ng ibig sabihin nito? -Lagot na tayo.
-Oo, ano'ng ibig sabihin? -Lagot na tayo.
Makakauwi ang isa sa atin
at ang isa, dito na lang sa lugar na ito.
-Hindi, hindi ako titira dito. -Makukulong tayo,
-at 'di na makakalabas! -Hindi, makinig ka.
Kailangan nating umalis. 'Di ako pwede rito.
Huwag kang mag-alala, okey lang. Okey lang.
Nakikita namin kayo sa likod ng puno.
-Ikaw ang gumamit. -Okey.
At okey ka lang. Okey?
Magiging…
Hatiin kaya natin.
Sige na, sige na. Hindi, hindi pwede 'yon. Sige na, dali.
May naisip ako!
Paano kung patayin mo ako?
Kunin mo 'to at durugin mo ang bungo ko,
tapos magkita tayo uli roon.
-Hindi ako-- -Katarantaduhan 'yan.
Hindi ko gagawin iyon. Paano kung hindi gumana?
Ano? Paano si Kendo?
Baka napatay ko siya, hindi ko alam!
'Di ko alam ang paniniwalaan!
Lintik!
Pinaliligiran tayo?
Pababain sila! Doon sa ibaba! Sige!
Nasa pickle tayo. Nasa pickle tayo, babe.
Oo, nasa pickle tayo.
Okey. Tara na.
'Di ka sasama?
Dito lang ako. Nandito ako para sa'yo.
Salamat.
Lintik!
Lintik 'to…
Nakakatakot 'to.
Nakakatakot… Nakakatakot na bangungot!
At kasalanan ko. Ako ang gumawa nito.
Ako ang gumawa ng lintik na 'to. Ako.
Pero maganda rin ito.
Maganda!
Tingnan mo 'ko. Pati pagdating ng mga pulis,
tumatakbo tayo at…
Lahat ginagampanan ang kanilang papel. 'Di natin alam ang magiging wakas nito.
Isang minuto, nagro-roller skate at nagtatatawa tayo, naalala mo?
Sumunod, 'di mo kayang bumili ng sandwich.
Susunod, 'di natin alam.
'Yon ang gusto ko rito at sa binuo mo.
'Di mo alam ang mangyayari.
Nagkandaletse-letse na! At maganda 'yon.
At hindi ako aalis.
Hindi ako aalis!
Pa!
Bantayan n'yo siya. Atras! Atras!
-'Wag! Hintay! -Halika! Pasok sa kotse!
'Wag! Hintay lang!
Pa!
Pasensya na.
Ang ganda niya.
Sige na.
Hoy, halikayo, mga gago!
Halikayo!
-Ma'am, ano ang nasa kamay mo? -Taas ang kamay. Ipakita mo ang kamay mo!
Unang pagkakataon ito ni Greg.
Binabati ka namin, Greg.
Sa tahanang ito, 'di ka mahihiya dahil sa pinagdaraanan mo.
Ang bawat tao sa mundo ay nauunawaan ang kagustuhang maging maligaya.
Open forum ito, kaya, pwedeng sabihin kahit ano'ng gusto mo.
Makikinig kami.
Sabi ng babaeng ito, anak ko siya.
At naniniwala ako sa kanya.
Hi, Pa.
Pasensya na, nahuli ako, na…
Nakita ko ang mga bulaklak na ito sa gilid ng kalsada.
Sa tingin ko, ang ganda. Gusto…
Hindi ka huli, Pa.
Nandito ka.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Maribeth Pierce
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio