NETFLIX PRZEDSTAWIA
Dobrze ci w tej sukience, kotku.
Co?
Mówię, że pięknie dziś wyglądasz.
Nic nie słyszę!
Mówię, że pięknie wyglądasz!
Dziękuję.
Kotku!
Trochę się wstawiłem. Życie jest spoko.
- Daliśmy radę, do cholery! - Co takiego?
Napisałem i wyreżyserowałem film,
który zwalił dziś widzów z nóg jak skurczysyn.
Widziałaś to? Widziałaś widownię?
Widziałaś tę widownię?
Pytam, czy widziałaś widownię.
Normalnie padli z wrażenia.
Ostatnie osiem minut szlochali,
a przy napisach końcowych nastąpiło pieprzone trzęsienie ziemi.
Jakby się ziemia zatrzęsła.
Spoko uczucie.
Normalnie nie wierzę, że to się wydarzyło.
Gadałem potem z sześcioma albo nawet siedmioma krytykami.
Nigga miał dziś branie.
Czujesz?
Biały gostek z Variety urzeczony. Białas z IndieWire tak samo.
Biała laska z LA Times pod wrażeniem.
Powtarzała, że jestem jak Spike Lee,
Barry Jenkins i John Singleton.
To ja ją pytam: „Może William Wyler?”.
Przez całe trzy sekundy rozkminiała, czy William Wyler był czarny.
W końcu dotarło do niej, że to też rasistowskie.
Zrobiła się czerwona jak burak. Miałem niezły ubaw.
Niezła komedia.
Zaczęła się zająkiwać,
że film był bardzo poruszający.
„Malcolm, nie mogłam jasno myśleć. O Boże, Malcolm”.
Ciągle tylko Malcolm i Malcolm.
Megabiała chwila.
Ale ciekawe,
bo dlatego, że jestem czarnym reżyserem
i główna bohaterka jest czarna,
laska widziała to przez pryzmat polityki,
a to przecież film o dziewczynie, która próbuje rzucić ćpanie.
Czy napotyka przeszkody, bo jest czarna?
To przecież normalka.
Zgadza się, ale to nie jest film o kwestiach rasowych.
To film o wstydzie, winie i o tym, że od tego gówna nie ma ucieczki.
I wkurza mnie, że tylu dziennikarzy
obnosi się ze swoim wyższym wykształceniem.
Przecież ty masz wyższe wykształcenie.
Ale nie jestem naukowcem. Nie kręcę rzeczy elitarnych.
Nie robię filmu dla trzech osób z zajęć o mediach, które szanuję.
Jestem filmowcem.
Prawda?
Czy jestem filmowcem, skarbie? Właśnie.
I chcę być częścią szerszej dyskusji na temat kina,
a nie żeby jakiś biały scenarzysta
w kółko mi nawijał o kwestiach rasowych, bo tak mu wygodnie.
Już wyobrażam sobie te recenzje.
Będą pisać w ten deseń:
„Film jest przenikliwym studium potworności…”.
Lubią takie słowa.
„…potworności systemowego rasizmu w ochronie zdrowia psychicznego”.
A to zwykły komercyjny film
o ćpunce próbującej doprowadzić się do ładu.
Te skurczysyny są cholernie pedantyczne.
Tak. Wiemy.
Jesteście bystrzy. Świadomi. Wiemy.
Pozwólcie nam, artystom, cieszyć się tym, co robimy.
Cieszyć się sztuką.
Piszesz biografię Angeli Davis.
Tak, ale to co innego.
Mogę nakręcić film polityczny, ale mój kolor skóry
nie oznacza, że wszystko jest polityczne.
Angela Davis by się z tobą nie zgodziła.
Co nie?
Ale tak na serio, jeśli postanowię nakręcić film o Lego,
to nie po to, by opowiedzieć,
że budowanie amerykańskiego imperium było niewolniczą pracą.
Po prostu nakręcę film o Lego.
- Nie chcesz kręcić filmu o Lego. - Racja.
Ale tamten film o Lego był petardą. Na maksa!
W życiu nie miałeś dobrej recenzji.
Szlag… I tu racja.
Narzekasz na recenzje, które jeszcze nie powstały.
Znowu racja.
No to przestań. Nie zachowuj się jak kretyn.
Tak.
Ale wiesz, o co mi chodzi.
Tak, ale zostaw to na kiedy indziej.
Tak.
Żalisz się na białą laskę z LA Times,
bo raz napisała ci złą recenzję.
Nie chodziło o to, że złą.
Po prostu durną. A to jest różnica.
Przecież wygrałeś.
Porównuje cię do Spike'a Lee i Jenkinsa.
Ale jest mierną pisarzyną.
Dobra, żaden z ciebie Spike Lee.
- Pewnie nie zna Williama Wylera. - Ja nie znam.
Gotowe, skarbie? Makaron z sosem serowym.
- Nie znasz Williama Wylera? - Nie.
Rany. Nakręcił Najlepsze lata naszego życia.
To był hit. Ben-Hur?
Megawszechstronny filmowiec. Choćby Wichrowe wzgórza.
Uwaga.
Rzymskie wakacje.
Klasyki.
Ale kino to nie twoja praca.
To prawda, nie moja praca.
- Dobrze się dziś bawiłaś? - Całkiem nieźle.
„Nieźle”.
Cały wieczór, gadając z tymi miłymi, uśmiechniętymi bogaczami,
dla których niedawno byłem niewidzialny,
patrzyłem na ciebie.
I myślałem sobie:
„Boże, jesteś najcudowniejsza pod słońcem”.
I najseksowniejsza.
Dosłownie. Nawet Anthony tak powiedział.
Nie w złym znaczeniu.
W pozytywnym znaczeniu.
Kiedy cię zobaczyłem…
z drinkiem…
roześmianą i rozgadaną…
pomyślałem: „Boże, ależ ja mam szczęście”.
- Tylko czekałem, żeby cię zabrać do domu. - To miłe.
Żeby złapać twój śliczny tyłeczek i go pocałować.
Wyznać ci miłość.
Kocham cię, Marie.
Wolisz masło solone czy nie?
Wolę ciebie.
Co to było?
- Co? - Sztuczny uśmiech.
- Skąd. - Był nieszczery.
Nieprawda.
Guzik prawda, znam cię na wylot.
A może wcale nie znasz.
Znam cię.
- Nic nie jadłam. - To nie to.
Jest 1.00. Zjedzmy i chodźmy spać.
Marie, proszę. Nie chcę się kłócić.
Ja też nie. I dlatego robię ci makaron z sosem serowym.
A więc jesteś zła.
Nie.
- Chodzi o to, co powiedział Anthony? - Nie.
- O żart, że jesteś modelką? - Nie.
Nie bierz tego serio. On jest z innej epoki.
Nic osobistego.
- Na pewno? - Na pewno.
- Chodzi o Taylor? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
- Dziwnie się przy niej zachowujesz. - Wcale nie.
- Robisz się potulna. - Potulna? Serio?
- Mało się odzywasz. - To nie oznacza, że jestem potulna.
- Chodzi o to… - Co?
Potulna oznacza nieśmiała. I że ona jest królową Anglii.
Nie to miałem na myśli…
A co?
Ona jest gwiazdą.
- Jest na dobrej drodze, by nią zostać. - Nie zapeszaj.
Nie mam jej nic miłego do powiedzenia.
- To nie żadna potulność. - Ona to zauważa.
Serio?
- Serio. - Skąd wiesz?
- Wiem. - Naprawdę?
Przy innych zachowujesz się inaczej. Jesteś rozmowna.
No cóż, jestem sympatyczna.
Właśnie. Przez to czuje się niepewnie.
Przez to, że ktoś ma cholerną osobowość?
Nie. Przez to, że nie jesteś sobą i ona to widzi.
Nic jej nie będzie.
Czemu jesteś zła?
Marie, jesteś zła.
Marie, o co jesteś zła?
Marie!
Marie, mów do mnie.
Uwierz, to zły pomysł. Porozmawiajmy jutro.
- Jesteś na mnie zła. - To nic takiego.
Nie położę się tak spać.
Malcolm, uwierz mi,
dziś nic produktywnego z tego nie wyniknie.
- Skąd wiesz? - Znam cię.
- Co to znaczy? - Kocham cię.
Co to znaczy?
Jesteś niezdolny do załagodzenia sytuacji,
chyba że w pracy. A i wtedy bywa różnie.
Czemu gdy tylko zdarza się coś dobrego,
musisz coś znaleźć?
Jakiś bzdet, do którego można się przyczepić,
i człowiekowi od razu przechodzi ochota na świętowanie.
- Serio? Chcesz o tym gadać? - Tak.
- Dobra. - To o co chodzi?
- O twoje przemówienie. - Daj spokój.
Odbija ci.
Serio mówiłem, że czepiasz się bzdetów.
Zapomniałeś mi podziękować. To żaden bzdet.
Podziękowałem ci już tysiąc razy.
Wiesz, że jestem bardzo wdzięczny.
Popełniłem błąd, więc po co to rozdmuchiwać?
- Gdyby to był tylko błąd. - Co?
To cały nasz związek w pigułce.
- Chyba sobie kpisz. - Mówię serio.
- Świrujesz. - Przesadzasz.
Tylko świr uważa,
że jak ktoś zapomni podziękować,
to jest to wyrazem czegoś więcej.
Podziękowałeś dziś 112 osobom.
Matce, oświetleniowcowi, agentom, nauczycielce,
bileterowi w pierdolonym kinie z dzieciństwa.
- Bzdury. - Czaisz, co mówię.
Nie musisz być sarkastyczna, małostkowa i wstrętna.
Wybacz. Zapomniałem o tobie.
Szczerze mi przykro,
dlatego przeprosiłem cię sto razy w czasie seansu.
I nie mogłem się skupić na filmie.
Ależ strata. Widziałeś go tylko 7000 razy.
Co się nachylałem z przeprosinami, mówiłaś, że spoko.
Ściskałaś mi rękę i mówiłaś: „Luz”.
„Kocham cię. Nie martw się. Spoko”.
No cóż, zmieniłam zdanie.
Jak możesz zmienić zdanie?
Szczerze, to cholernie łatwe.
Nie sądzisz, że to idiotyczne?
- Nie. - Naprawdę?
- Nie. - Czemu?
Bo w kinie to nie miało znaczenia.
Nie było aż tak wielką sprawą.
Dopiero na bankiecie, kiedy wszyscy,
łącznie z twoją matką i Taylor, zaczęli podchodzić i mówić:
„Pewnie trochę ci przykro,
bo zapomniał ci podziękować, ale wiesz, że jesteś mu wsparciem”.
Taylor tak powiedziała?
Tak. Mówiła, żebym nie analizowała.
Co to znaczy?
Zabawne. Bo dokładnie to pomyślałam.
- Nie zdradziłem cię. - Nie pytam.
- Mówię… - Nie pytam.
- Mówię tylko… - Nie pytałam.
Chodzi mi o coś ważniejszego niż podziękowanie.
To, jak mnie widzisz.
I jak postrzegasz mój wkład nie tylko w ten związek,
ale w twoją pracę.
Zwłaszcza wtedy, gdy kręcisz film o moim życiu.
Wiesz, Marie…
autentycznie jesteś niestabilna.
Nie żartuję!
Martwię się o twoje zdrowie psychiczne!
Oczywiście są pewne podobieństwa.
Ale Imani to nie ty.
Masz cholerne urojenia.
W jakim pieprzonym wszechświecie postać Imani to ty?
Serio?
Wrzeszczysz i poniżasz mnie z drugiego końca domu,
bo akurat napychasz się makaronem?
- Co? - „Co?”
- Nieprawda. - Nie kłam.
- Wziąłeś dokładkę. - Nie wziąłem.
Wiesz, jakie niepokojące
jest to, że jesteś w stanie
znęcać się nade mną, jedząc makaron?
- Znęcam się? - Który ci zrobiłam.
- Znęcam się? - Werbalnie.
Dzięki za wyjaśnienie. To ważne.
Znęcam się werbalnie? Daruj sobie.
Chcesz mnie traktować jak debilkę
i wyzywać,
to chociaż powstrzymaj się od jednoczesnego żucia makaronu.
Jak ci z tym?
Jak to brzmi w twoim popieprzonym umyśle?
„Co za pizda! Ten makaron to pychota.
Co za pizda. Zostało jeszcze?
Pizda. Może zrobię reklamę gotowych makaronów”.
Gadaj, co chcesz.
Wkurzaj się, że nie podziękowałem, Anthony zażartował,
a Taylor powiedziała, cokolwiek powiedziała…
- To było wredne. - Jest aktorką.
Patrzyłam, jak się razem fotografujecie.
- Gra główną rolę w moim filmie! - Co z tego.
Muszę dbać o jej samopoczucie.
- Nie moim kosztem. - Owszem.
Mimo twoich odczuć to moja praca.
- Jej byś podziękował. - Chryste!
- Na bank. - Bo jest psychiczna.
Nie, boby się wkurzyła
i miałbyś przechlapany cały wieczór. Zapamiętałbyś na całe życie.
Czyli że tobie za słabo odwala.
Nie. Czyli że całe życie
dogadzasz dosłownie wszystkim, z wyjątkiem mnie.
Dla agentów, producentów, członków ekipy, aktorów,
pieprzonych fikcyjnych bohaterów masz więcej szacunku
i empatii niż dla mnie.
I przedziwne w całej tej popierdolonej sytuacji jest to,
że ja to rozumiem.
Taylor zagrała świetnie.
Ale kiedy wychodzisz i mówisz
o tym, jak tchnęła życie w postać Imani,
ani słowem nie wspominając,
że gdyby nie moje życie, Imani w ogóle by nie istniała,
to jest to, kurwa, dziwne.
Imani to nie ty.
To 20-letnia ćpunka na odwyku.
Zbieg okoliczności.
To jasne, że twój odwyk był inspiracją.
- 20-latka? - Tak.
Pokazałaś mi ten świat
i jak to jest. Ale Imani to nie ty.
To połączenie wielu różnych rzeczy.
Kogo?
Ludzi!
Jakich ludzi?
Wielu różnych ludzi.
- Choćby mój kuzyn Rick. - Dobra.
- Wiele różnych osób i sytuacji. - Kuzyn.
Wiesz co, Malcolm?
Kiedy już masz pewność, że ktoś cię kocha i wspiera,
to przestajesz o nim myśleć.
To nieprawda.
Zwracasz uwagę, dopiero jak masz go stracić.
- A więc o to chodzi? - O co?
Straszysz mnie?
Jeśli nie przeproszę, to cię stracę?
Nie chcę przeprosin.
- Chcesz być autorką scenariusza? - Nie bądź okrutny.
Mówię serio. Godzinami gadamy o pracy.
Może tak cię to męczy, że chcesz rekompensaty?
Pomysł powstał, zanim się pojawiłaś w moim życiu.
Nie chodzi o autorstwo. Nie zależy mi.
To o co chodzi, Marie? Czego chcesz?
Film jest wspaniały.
Jestem dumna.
Ciężko nad nim pracowałeś, ale mam pytanie.
Sądzisz, że byłby tak dobry, gdybyśmy nie byli razem?
Nie.
Tylko to chciałam tam usłyszeć.
Super.
Skończyliśmy się kłócić?
To zależy.
Od czego?
Czy uda ci się nie sprawić mi przykrości
przez resztę nocy.
Nie jestem taki zły.
Pewnie, że nie.
Mogę cię pocałować?
Nie.
Na pewno?
Bardzo, ale to bardzo tego pragnę.
Co z tego.
Po prostu mnie doceń.
Doceniam.
Nie doceniłeś.
Przepraszam.
Teraz mnie pocałuj.
Tak.
Mówię ci, że jesteś dupkiem, tylko kiedy nim jesteś.
Wiem.
Teraz gdy nakręciłeś film, który tak się wszystkim podoba,
będą cię nosić na rękach.
Tak myślisz?
Tak.
Cały wieczór słyszałam, jak mówili: „Jaki on wrażliwy”.
„Jaki empatyczny, jaki romantyczny”.
„Musi być kochany”.
- Co odpowiadałaś? - Że jasne.
„Kiedy nie jest emocjonalnym terrorystą”.
Tak.
- Tak. - Nie.
Zgrywasz twardzielkę, chudzino?
Jestem twarda.
Schrupię twój tyłeczek na śniadanie. Bez wysiłku.
Życie stanie się łatwiejsze, a jednocześnie trudniejsze.
To znaczy?
Nie wierz w tę wrzawę, Malcolm.
Nie odtrącaj tych, co sprowadzają cię na ziemię.
- Tak. - Tak.
Zaczniesz kręcić sztuczne filmy o sztucznych emocjach sztucznych ludzi.
Potem pójdziesz na kolację z białą laską z LA Times.
- Tak. - Nie! Nie z nią.
Będziesz opowiadał o takim ujęciu i o takim ujęciu,
o tym, jak kamera…
Wiesz, że tak robisz?
Dosłownie.
Nim się spostrzeżesz, będziesz promował nowy film o Lego.
I opowiadał, że jest alegorią rekonstrukcyjnej porażki.
„Pierwotnie tytuł brzmiał…
Czterdzieści klocków Lego i jeden diler, ale…
w wytwórni byli trochę…”
Śmiejesz się, ale ja to widzę. Mówię całkiem serio.
Nowi znajomi na Twitterze będą cię cytować,
przyklaskiwać ci
i mówić, że tak wygląda zmiana.
- „Tak, królu!” - Jesteś okrutna.
A reszta będzie pytać:
„Co to za pierdoły z Lego nam ten czarny sprzedaje?
Nie oglądam gówna”.
Będą się odbywać bojkoty i protesty
z powodu upolityczniania Lego,
ale na szczęście będziesz miał nową dziewczynę z LA Times.
Wkroczy ze swoją drużyną białasów
na jakiś familijny mecz piłki nożnej,
tweetując na lewo i prawo.
„To jest cenzura”.
„Kto za to odpowiada?”
„Naszym moralnym obowiązkiem jest zobaczyć ten film,
którego autorem jest prawdziwy czarn… to znaczy, osoba o innym kolorze skóry”.
„Zamierzamy tworzyć historię”.
„To będzie największy hit kasowy”.
Nim się obejrzysz,
zarobisz dla firmy zabawkarskiej miliard dolarów.
- Tak! - Tak!
„Gratulacje, Malcolmie Elliot! Dałeś radę!”
„Oto parę milionów i pieprzony kosz owoców”.
„Czy zastanawiałeś się kiedyś
nad nakręceniem biografii Angeli Davis z Lego?”
Pięknie odgrywasz białaskę.
- Śmiejesz się, ale… - Cudowne.
Mógłbyś zmienić świat.
Nie powinnaś rzucać aktorstwa, kotku.
Dlaczego?
Zawsze uważałem, że grając postać,
która pozwoliłaby ci być sobą, byłabyś niesamowita.
No cóż…
niestety tylko ty potrafisz taką napisać.
Czy mówiłem ci ostatnio Że cię kocham?
Przepraszam
Czy trzymałem cię
W czułych ramionach
Potrzebowałaś mnie
Teraz wiem Że potrzebujesz miłości też
I całe życie będę z tobą kochał się
Zapomniałem być twoim kochankiem
I przepraszam
Marie!
Marie.
Marie!
Przestań się wygłupiać.
Marie!
Szlag.
Marie!
Nie wygłupiaj się!
Marie!
Szlag.
Marie.
Marie!
O Boże.
- Gdzie byłaś, do cholery? - Wysikać się.
- Gdzie? - Na zewnątrz.
Czemu nie w łazience?
Bo w dzieciństwie nie miałam ogrodu.
- To wciąż atrakcja. - Chryste!
Nie znam faceta, który by potrzebował tyle uwagi.
A przy tym nie był ani trochę zazdrosny.
Mogłabym wisieć na ramieniu jakiegoś faceta,
a ty nie doszukałbyś się podtekstu.
Spytałbyś tylko: „Kochanie, co ty, u diabła, robisz?
Pomóż mi. Nie pamiętam, jak kto się nazywa. Chodź”.
- Na czyim ramieniu wisisz? - To nie jest ważne.
Chodzi o ten wieczór?
Może.
„Może”?
Poszłam zapalić, a ty byłeś tutaj
i przepraszałeś w ten swój emocjonalnie tępy sposób.
Jakby piosenka o jakiejś lasce, napisana 50 lat temu,
mogła sprawić, że poczuję się lepiej w naszym związku.
Niektórzy wolą, gdy partner nie jest zazdrosny.
- Nie kiedy graniczy to z obojętnością. - O czym ty mówisz?
Możesz mnie namawiać, żebym żyła własnym życiem,
ale to zwykłe pieprzenie.
Wcale nie chcesz, żebym miała własne życie,
bo za bardzo potrzebujesz uwagi.
A więc kłótnia trwa?
- Dramatyzujesz. To nie kłótnia. - Jasne.
Serio, to tylko obserwacja.
- Nie zaczynaj. - Dlaczego?
- Zaufaj mi. - Dlaczego?
Bo nie myślisz jasno.
- Myślę jasno. - Zaufaj mi, nie.
- Mam w sobie coś z masochistki. - Ale nie jesteś głupia.
- Boże. Dzięki. - Nie graj smarkuli.
Nie traktuj mnie jak dziecko i mi nie wmawiaj.
Dobrze wiesz, że poświęcasz czas wyłącznie pracy
i dbasz tylko o nią.
A więc rzuciłaś aktorstwo, żeby być emocjonalnym wsparciem.
- Wal się! - Teraz rozumiem.
- Wal się! - Rzuciłaś je ze strachu.
Nie chciałaś.
- Bałaś się spróbować i przegrać. - Dupek.
Wal się!
Kiedy cię poznałem, byłaś bidulą na prochach.
Miałaś ledwie 20 lat.
W czasie rozmowy zasypiałaś
lub traciłaś świadomość.
Myślisz, że przez te pięć lat
stałaś się taka oświecona, że zapomniałem, kim byłaś.
Chcę, byś miała własne życie.
Wiesz czemu? Bo boję się, że całkiem zdasz się na mnie.
A gdy zdarzy mi się zapomnieć ci podziękować,
będziesz się kłócić, zapijać piguły alkoholem
i podcinać sobie żyły nożyczkami do paznokci.
Wyjdź stąd.
Zamknij się, Marie. Ja to naprawdę rozumiem.
Masz w sobie ból, rozczarowanie i marzenia,
jak każdy na tym świecie.
Wkurza cię, że nie dostałaś dobrej roboty.
Wstydzisz się, że grałaś „chudą z ulicy”
i „troskliwą pielęgniarkę”.
Ale wiesz co? Nikt z nas nie jest dumny z tego, jak zaczynał.
Ja musiałem poprawiać komedie romantyczne na VOD
i przerabiać filmy, które nie przynosiły dochodu.
Ale pracujesz!
Starasz się! Pracujesz coraz więcej,
bo nawet gdyby brakło ci talentu,
to dokądś zajdziesz, jeśli nie przeszkodzi ci ego.
Nie musisz być dumna ze wszystkiego, co robisz!
Ale musisz pracować ciężej niż 99% ludzi.
Wiesz, co mnie wkurza? Jaka wymówka?
Zachowujesz się, jakby moja praca była tak dusząca,
że nie pozwala ci oddychać i zabiera całą przestrzeń.
Rozejrzyj się wokół.
Popatrz na ten pieprzony dom, który wynajęła nam wytwórnia.
Wybierz pokój, zabierz się do pracy
i przestań mnie winić za to, że nie umiesz się pozbierać do kupy!
Zawiozłem cię na odwyk.
Na terapię grupową. Byłem przy tobie.
Wspierałem cię na każdym kroku.
Kiedy miałaś depresję
i po lekach pół roku nie mogłaś się pieprzyć,
byłem przy tobie.
Byłem, kiedy miałaś nawrót.
Pamiętasz, jak mieszkaliśmy na 38 ulicy i poszłaś na spotkanie?
Poszłaś i nie wróciłaś do domu,
bo pieprzyłaś się z kimś innym.
Zgadnij, kto był przy tobie.
Ten oto dupek.
Więc nie zaczynaj.
Nie wchodź w te tematy, bo tego nie wygrasz, Marie.
Zaufaj mi.
Dobra, skończmy z tym pieprzeniem.
Może ty też zdobędziesz się na szczerość?
Bo czemu byłeś wtedy przy mnie?
Był ze mnie dobry materiał.
Dlatego przy mnie zostałeś.
Szukałeś historii.
Nie przywykłeś do przyglądania się emocjom z tak bliska.
A ponieważ miałam 20 lat i nikt nigdy nie okazywał mi miłości,
nie zdawałam sobie sprawy, czym dla ciebie jestem.
Pierdolonym filmem. Tragedią.
Mogłeś ją oglądać, pod warunkiem że byłeś przy mnie.
A dziś na widowni ja obejrzałam całe to gówno.
Więc nie udawaj, że to był bezinteresowany gest.
To podwaliny twojej twórczości i powód,
dla którego mówią ci, że jesteś genialny i nieustraszony.
„Powiedz nam, Malcolm.
Jak zdołałeś tchnąć życie w postać Imani?
Jak to zrobiłeś, że głos tej młodej dziewczyny
jest taki autentyczny?”
„Jennifer, dobre pytanie.
Można powiedzieć, że go ukradłem.
Zwędziłem.
Nie dosłownie, to była kradzież duchowa”.
Jesteś oszustem.
Nie podziękowałeś mi dziś, bo o tym wiesz.
Nie masz nic nowego do powiedzenia.
Pieprzony naśladowca.
Pierdolona papuga, kakadu.
Broń Boże, żebyś został sam i musiał wymyślać
kolejną oryginalną historię.
O czym wtedy napiszesz, Malcolm?
O sobie?
Już to, kurwa, widzę.
Brakuje ci jaj.
Nie ten format, a poza tym nie potrafisz zajrzeć w głąb siebie
i zobaczyć swoich wad
oraz faktu, że raczej nie jesteś jak Spike Lee,
bo ten sukinsyn miał coś nowego do powiedzenia.
Coś prawdziwego i wypływającego z własnego doświadczenia.
Twierdzisz, że ten film jest o wstydzie i winie. Zgadza się?
Twoje słowa, nie moje.
Mam do ciebie pytanie, Malcolm.
O czyim pieprzonym wstydzie?
Czyjej winie?
Co ty, kurwa, wiesz o wstydzie i winie?
Dwoje rodziców, żadnych nałogów, prócz bycia kutasem,
i studia wyższe.
Matka jest terapeutką. Ojciec profesorem.
Siostra jest doradcą w Waszyngtonie.
Ale tutaj, w tym mieście, ci pieprzeni radośni bogacze myślą,
że wiesz, co to znaczy się zmagać.
Że to przeżyłeś. Nawet mi nie mów.
Jesteś bardziej uprzywilejowany niż biała laska z LA Times
myśląca, że robi dobry uczynek, chwaląc twój mierny tyłek.
Jesteś okrutna.
Podetnij sobie żyły nożyczkami do paznokci.
Wstyd taki, że lepiej tego nie przeżyć.
Bez obaw.
Nie jestem taka małostkowa, żeby mówić to w złości.
- Zagalopowałem się. - Za późno.
To żenujące i okrutne.
Żałuję, że tyle z tobą dzielę.
Nie pozwalam ci…
Gówno prawda!
Jakim sposobem nie pozwalam ci żyć?
To głupie.
Co za bzdury.
Wiem, co to jest. Bzdury.
Pieprzyć Malibu.
Jak to „mierny”?
Chciałaś być wredna?
Dlatego to powiedziałaś?
Mówiłam tyle rzeczy,
a zapamiętałeś tylko to?
Chcę wiedzieć, czy w to wierzysz.
Zgadnij.
- Odpowiedz na pytanie. - Jakie jest pytanie?
Nie podoba ci się film?
Tego nie mówiłam.
- Nie pasuję ci ja czy film? - Tego nie mówiłam.
Dokładnie to powiedziałaś.
Zachowujesz się nieracjonalnie.
Ja?
Ja nieracjonalnie? Najważniejsza noc w moim życiu,
ty ją gnoisz, ale to ja zachowuję się nieracjonalnie.
Spójrz na siebie.
Jesteś samolubna, wszędzie widzisz tylko siebie.
Nawet gdy coś cię nie dotyczy.
Widzisz, jak chodzi Imani.
Mówisz do mnie: „Ciekawe, skąd to wziąłeś”.
Nie odpowiadam, uśmiecham się.
Staram się nie zranić twoich uczuć,
ale ty prowadzisz rejestr wszystkiego.
Ja coś robię, tworzę,
a ty stoisz z boku, usprawiedliwiając swoje istnienie.
„Znam tę kwestię”. „Ja to powiedziałam”. „Ja zrobiłam”. „Skopiowałeś to ode mnie”.
Nawet w feedbacku wysłuchuję, jaki mam dług wobec ciebie.
Chcesz grać nie fair?
No to, kurwa, dawaj.
Chcesz mnie zranić.
Uwierz, mogę cię zranić 10 razy bardziej.
Masz wagę piórkową, jesteś cienki bolek.
Mogę zrobić z ciebie miazgę.
Imani to tak samo ty, jak i ja.
Mówi do pielęgniarki to,
co ja powiedziałem lekarzowi, gdy mój tata był na intensywnej terapii.
Zwróciłaś uwagę, jak chodzi?
Bardzo ładnie.
Tak chodziła moja była, Jess.
Scena na rowerze w deszczu
to nie nasza podróż do Barcelony.
To ja i Jess na rowerach w Brooklynie.
To, jak Imani wiąże sznurowadła…
To Jayla.
Nie byłaś pierwsza.
Żart, że Imani nie zwali ci ręką.
To zgrane powiedzonko, które zna każdy czarny.
Żart o tym, jak szybko dochodzi.
To z kolei Kiki.
Kiki.
Tancerka.
Tancerka. Tak ją nazwijmy.
Poznałem ją niedaleko St. Louis.
Pieprzyliśmy się jak króliki w apartamencie w Marriotcie.
Raz na łóżku, raz pod prysznicem.
Chyba też w szafie czy jakoś tak.
Zrobiłem jej zdjęcie.
Nago w wannie w kształcie serca.
Jest w albumie u nas w domu.
Ale ty jesteś ćpunką, tak?
I to czyni cię cholernie wyjątkową.
A twój wkład o wiele bardziej znaczący.
Weź spierdalaj.
Nie jesteś pierwszą laską z problemami, jaką znam czy pieprzę.
Pierwszy scenariusz napisałem, mieszkając z Leah.
Myślałem, że lubi czterogodzinne kąpiele,
dopóki nie znalazłem jej nieprzytomnej z igłą w ramieniu.
Dwa lata temu dostałem maila od jej siostry.
Pisała, że Leah przedawkowała prochy i nie żyje.
Prosiła o zdjęcia,
bo robi o niej pokaz slajdów.
To Leah powinienem był dziś podziękować.
Zasługuje na to.
Tak samo Tasha.
Pierwsza, którą naprawdę kochałem.
I która złamała mi serce.
Trzeba przyznać, że mnie nie zdradziła.
Odnalazła Jezusa, wzięła ślub, rozwiodła się.
Stale przysyła mi zdjęcia swojej córki.
Pisze, że chciałaby mieć dziecko ze mną.
Wysyłam jej emotikony z sercem, bo nie wiem, co odpowiedzieć.
Skończyłeś?
Gdzie tam.
A co, mam przestać?
Nie, Malcolm. Mów dalej.
Dlaczego?
Podoba ci się to?
Wiesz, że jesteś porąbana, Marie?
Może jesteś czysta, ale nadal tego nie skumałaś.
Czemu lubisz być raniona, traumatyzowana i patroszona?
To nie jest zdrowe,
a przenika każdy aspekt naszego związku.
To, jak rozmawiamy, kłócimy się czy pieprzymy.
Byłem w życiu z kilkoma walniętymi kobietami.
Ale żadna z nich nie chciała być tak upokarzana i poniżana jak ty.
I szczerze mówiąc,
to żaden powód do dumy.
Więc przestań się uśmiechać, bo wyglądasz jak świruska.
I przemyśl to sobie.
Wiesz, z czego sobie zdałem sprawę?
To nie usprawiedliwianie istnienia.
Nie.
Jesteś tak przerażona i samolubna,
że musisz mnie krytykować.
Podważać wszystko, co robię.
„Czy jestem mierny?
Czy zrobiłbym to bez niej?
Nie wiem. Lepiej spytam Marie. Może ona zna odpowiedź.
„Gdzie Marie? Potrzebuję jej”. Cięcie.
„Marie, gdzie jesteś?
Widziałaś to? Co o tym sądzisz?
Podobało ci się? Mnie też”.
Nie mogę być pewny swoich opinii, bo nie będę potrzebował ciebie.
O to tu chodzi.
Ta twoja mowa o sztucznych filmach.
Musisz się czuć potrzebna,
bo skoro cię nie potrzebuję, to co ja z tobą robię?
Chcesz mieć kontrolę,
bo nie jesteś w stanie uwierzyć, że mogę być z tobą, bo cię kocham.
Kocham cię, kotku.
Nie potrzebuję cię.
Ale cię kocham. Istnieje ktoś, kto po prostu cię kocha.
Kocham twój tok rozumowania, Marie.
Naprawdę.
Kocham to, jak patrzysz na świat.
Kocham to, w jaki sposób myślisz.
Twoją intuicję.
I jestem cholernie wdzięczny,
bo wszystko, przez co przeszłaś…
stworzyło cię taką, jaka jesteś.
Kobietę, którą kocham, z którą sypiam,
z którą zarywam noc
po najważniejszym wieczorze mojego życia, bo ona nie potrafi ustąpić.
I świruje.
Ale przepraszam.
Przeprosiłem…
już z tysiąc razy. Wiem, że nawaliłem.
Ale gdy znaleźliśmy się w domu,
chciałem tylko uczcić to z tobą.
Z Marie, moją dziewczyną, miłością mego życia.
Wiesz, kiedy Imani jest wzorowana na tobie?
W końcówce.
Wtedy gdy dochodzi do tragedii. Wtedy…
gdy…
Kiedy nienawidzi siebie za to całe poczucie winy i wstydu.
Za to, że nie umie wpuścić dobra.
To wzorowałem na tobie.
Niemożność uświadomienia sobie,
że na świecie jest ktoś, kto ją kocha.
Mimo że ona nie kocha siebie.
To ty.
Ten fragment nie jest fikcją.
Znowu zaczynasz palić?
Zostaw go
- Zostaw go - O nie
Ale ja go kocham
Kurwa!
Co za skurwysyństwo!
Pierdol się!
Skurwysyństwo. Pierdol się!
- Co jest? - Pieprzona recenzja w LA Times.
- Co piszą? - Nie wiem. Pieprzony internet.
- Jest dobra? - Zaraz.
- Kto ci przysłał? - Nikt. Znalazłem.
- Jak to nikt? - Przestań. Ładuje się.
Dobra, jaki jest nagłówek?
Mam wykupić pieprzoną subskrypcję? Serio?
Kiedy się ukazała?
Miesiąc za 1,99 dolca. Dwadzieścia minut temu.
I nikt ci jej nie przysłał? Jak to możliwe?
Szlag. Gdzie mój portfel?
Nie masz karty w telefonie?
- Nie! - Czemu?
- Bo im nie ufam. - Serio?
- Marie, przestań. - Sorry. Dobra.
To tej, jak jej tam?
- Białej laski? - Tak.
- No to będzie dobra.
Mam nadzieję. Gdzie mój pieprzony portfel?
Sprawdzałeś w sypialni?
- Co? - W sypialni?
Sprawdzałem tam!
A na barze?
Tam też, kurwa, sprawdzałem! Gdzie, do cholery…
Gdzie, do cholery, jest… Mam.
- Masz? Gdzie był? - Nieważne.
Szlag! Gdzie mój pieprzony telefon?
- Malcolm? - Gdzie?
- Malcolm? - Co?
Jest tutaj. Uspokój się.
„Recenzja Imani”.
„Filmowy majstersztyk
bierze na cel okropności ochrony zdrowia i rasizmu.
To buntowniczy i ekscentryczny debiut reżyserski Malcolma Elliota”.
Nienawidzę laski. Kto to będzie chciał zobaczyć?
Usłyszałam tylko „majstersztyk”.
- A „ekscentryczny”? - To też usłyszałam.
„Otwierające ujęcie ze statywu”. Z wózka, idiotko.
„Co do jednego mamy pewność.
Smukła Imani maszeruje ulicami we własnym rytmie.
Ona narzuca ton, atmosferę, klimat.
Prześlizguje się przez ośrodki rehabilitacji i szpitale,
ale nie daj się zmylić. Jak sugeruje tytuł,
to jest jej film, jej świat, jej teren. Do czasu”.
Rytm pisaniny białej laski wskazuje,
że czeka nas czarny film.
Tak. Streszczenie. Nudy, nudy.
O taśmie 35 z podwójną perforacją wie,
bo mówiłem o tym na premierze.
„Pozytywny…”
„Prowadzi do wstrząsającej sceny
przedawkowania na chińskim targowisku,
gdy ujawnia się prawdziwy cel Elliota.
Pokazać, jak system traktuje kobiety o innym kolorze skóry”.
I w tej właśnie chwili
czarni subskrybenci LA Times wołają:
„Po co, kurwa, mi to oglądać?”.
To, że w filmie nie występują jej podobne,
nie czyni go politycznym.
- Co złego jest w filmach politycznych? - Są męczące.
Uwielbiasz polityczne filmy.
Nie te, które białaska z LA Times nazywa politycznymi.
Pewnie lubi Rób, co należy.
Nakręcony, gdy to nie było modne. Dlatego jest taki rewolucyjny.
„Kiedy Imani zostaje zatrzymana
wbrew swojej woli,
jako zagrożenie dla siebie i innych,
po wstrząsającej scenie z nożyczkami do paznokci…
zostaje oddana pod opiekę sympatycznej lekarki
granej przez gwiazdę serialu TV…
Ale Elliot zna wody, na które wypływa,
i skrupulatnie, w genialny sposób odrzuca trop białej zbawicielki”.
Ciągle o jednym. Co za głupia…
„Później, kiedy Imani znajduje się
w domu swojego byłego chłopaka i błaga o działkę,
Elliot używa obiektywu zbliżeniowego”. To ten sam obiektyw.
„Klaustrofobia…”
„Widz zaczyna kwestionować jego intencje,
gdy upaja się traumą czarnej bohaterki.
Wystarczyłaby sugestia.
Choćby dla powściągliwego stylu
lub by zachować dystans do drobiazgowego
opisu agresji wobec kobiet o innym kolorze skóry”.
Czy to jakiś pierdolnięty żart?
W następnej linijce! O szlag!
Pisze, że to prawdziwe pieprzone arcydzieło…
Nie mogę już tego czytać. Przecież to kretyńskie.
Nie pojmuję, jak mogli zatrudnić takiego półgłówka w LA Times.
Pisze, że genialnie odrzucam trop białej zbawicielki.
Ona jest zbawicielką.
Stara się ją uratować,
więc w jaki sposób to niby odrzucam?
Chcesz wiedzieć? Bo jestem czarny.
Gdybym był biały, napisałaby, że idę tym tropem.
Jestem facetem, więc kwestionuje moje intencje,
pisząc, że upajam się traumą kobiety.
„Wystarczyłaby sugestia”.
Ja pierdolę! I czemu? Bo Taylor zdjęła bluzkę?
Po prostu nie uważa, żeby nagość była konieczna.
Nic nie jest konieczne.
Nic z tego nie jest konieczne.
Ruch, blokowanie, oświetlenie, cyfryzacja.
To cięcie, tamto cięcie.
Panorama… Nic nie ma znaczenia. Chodzi tylko o chęci.
Jeszcze nim napisała ten durny, cipowaty tekst,
miałem z nią taki sam problem, jak po przeczytaniu
tej pierdolonej, marnej recenzji.
Ona nie patrzy na film.
Na pomysły, na emocje.
Kino nie potrzebuje pieprzonego przesłania.
Potrzebuje serca i ekscytacji.
Takie kretynki odbierają mu tajemnicę,
bo muszą mieć wszystko podane na tacy.
Przeraża je coś, co jest potencjalnie niebezpieczne,
bo muszą przewidywać kulturę.
Ta debilka nie powinna pisać do LA Times,
ale trzymać tabliczki ze słoneczkiem w lokalnej TV,
bo nadaje się tylko na prezentera pogody!
Na pogodynkę.
Nieważne.
Pieprzona… Dorotka…
Malcolm!
Co?
Nazwała go majstersztykiem.
Mam to w dupie.
Jestem konsekwentny, nie tak jak ona.
Nie wszystko wynika z tożsamości.
Nie odrzucam tropu białej zbawicielki, bo jestem czarny,
i nie wchodzę w coś, bo jestem facetem!
Tożsamość nie jest stała.
Czy możliwe jest męskie spojrzenie, gdy filmowiec jest gejem?
I jak bardzo? A jeśli jest aseksualny?
Albo transpłciowy i o tym nie wiemy?
Można tylko spojrzeć wstecz i się zastanawiać!
Czemu Ben Hecht i Selznick, dwóch pieprzonych Żydów,
spędziło tyle czasu nad Przeminęło z wiatrem?
Do dziś nikt nie umie wyjaśnić, czemu Billy Wilder nakręcił W duchu St. Louis,
gloryfikując tego nazistowskiego drania Lindbergha.
Czemu Ida Lupino uwielbiała kino noir i brutalnych mężczyzn.
Czemu Ed Wood nosił damskie majtki?
Robił w tych majtkach filmy klasy B o pieprzonych kosmitach.
Fascynacja Elaine May emocjonalnie niedorozwiniętymi gośćmi.
Czy identyfikowała się z nimi?
Nienawidziła ich, ale chciała ich poznać poprzez pracę?
Dlatego że Barry Jenkins nie jest gejem, Moonlight jest taki uniwersalny?
Czy przez to, że Cukor był gejem, lepiej rozumiał kobiety?
Rzecz w tym, że nie wiemy!
Co skłania do działania filmowca? Artystę?
Czemu Pontecorvo, pieprzony włosko-żydowski bogacz…
Skąd u niego taka więź z muzułmańskimi partyzantami z Algierii,
że nakręcił cholerną Bitwę o Algier?
Pieprzony klasyk! No powiedz!
Wyjaśnisz mi to? Panno wszystkowiedząca!
Wyjaśnisz mi? Nie potrafisz, co? A czemu? Bo nikt tego nie wie!
Kto to, kurwa, wie? Czemu nakręciłem scenę tak, a nie siak?
Bo jestem heteroseksualnym facetem?
Bo znieczuliłem się na przemoc?
A może wierzę, że trauma na ekranie sprawi,
że widzowie poczują tę traumę?
To jest tajemnica sztuki. Kina.
Co sprawia, że ktoś coś robi albo mówi.
Można krytykować system, który jak każdy pieprzony system
jest biały jak chuj,
a w naszej branży jest białym facetem!
Ja pierdolę!
Całe życie czekam i pytam:
„Gdzie ci czarni filmowcy,
mamy dość białych brytyjskich chłoptasi
całych w emocjach, próbujących przezwyciężyć wadę wrodzoną,
by ocalić pieprzoną królową przed Hitlerem”.
Wyświadczcie mi przysługę.
Zabrońcie filmów z postscriptum, a będzie dobrze.
Będzie cholernie świetnie!
Ale wypisywać takie gówno? Takie bzdety?
Szufladkować innych, bo nie kocha się kina,
bo nie umie się pisać o formie, przekazie i technice.
Nie potrafisz pisać o emocjach,
bo się boisz, że nikt nie będzie klikał
lub że czytelnicy zwrócą się przeciw tobie.
Wal się za to, że przez ciebie artyści nie marzą
o tym, jakie może być życie dla innych. Wal się!
Wal się kaktusem!
Nawet jeśli ci nie wyjdzie, wal się!
Przez ciebie tworzą to banalne,
bezpieczne, patetyczne gówno!
Przez ciebie! Nie przeze mnie! Ciebie!
Powinnaś być odważna! Brawurowa!
Ludzie powinni kochać brawurę!
Powinni krzyczeć na całe gardło!
Hej, Karen! Hej, Al!
Słyszę cię i mam to w dupie!
Bo nic się nie poprawi bez buntu przeciwko purystycznym,
moralistycznym, akademickim nonsensom, takiego jak Spika'a Lee
przeciw białemu systemowi w filmie Rób, co należy.
Zwykle życzę komuś takiemu śmierci.
Komuś bez krzty pieprzonej wyobraźni.
Ale tym razem będę się dla niej modlił,
jak nauczyła mnie mama, o zespół cieśni nadgarstka,
aż jej ręce dostaną pokurczu
i nie będzie już mogła wypisywać takich pieprzonych bzdur!
O Boże!
Tak reagujesz na dobrą recenzję?
Odwaliło ci.
Bredzisz.
Masz nierówno pod sufitem.
Wiem. Nie mam już siły walczyć.
Walczyłeś wyłącznie ze sobą.
Myślisz, że jesteś pierwszy,
który ma problemy z krytykami?
Jasne, że nie.
Bo to ciągle to samo gówno.
No i? Chcesz kręcić filmy,
ale nikt nie może ich krytykować?
Daj sobie spokój.
„O nie! Ktoś skrytykował mój film”.
Pieprzyć tych zgnuśniałych krytyków.
Malcolm, nie utrzymujesz się z garncarstwa.
Jesteś filmowcem, a to najbardziej kapitalistyczna
i mainstreamowa forma sztuki na świecie.
Ile razy by Taylor nie mówiła E! News,
że jest pieprzoną komunistką.
- Co takiego? - Albo maoistką.
- Przestań. - Coś takiego.
Mogła mówić o redystrybucji bogactwa,
braku socjalu.
- Promując film? - O opiece zdrowia psychicznego…
- Bilet za 15 $? - Mówię tylko.
W E! News.
W Entertainment Tonight.
A ty rozkminiasz, czemu biała laska
pisze w recenzji o psychiatrykach.
Bo…
Kurde, masz rację.
Co nie?
Tak.
Przykro mi to mówić…
ale nikt tu nie jest radykalny.
- Taylor jest. - Bzdura. Lubi za taką uchodzić w TV.
To znaczy?
Wszyscy się sprzedajecie.
- Nazywasz mnie dziwką? - Tak.
Wal się.
Jesteś dziwką! Pewnie, że tak. Ale spoko.
Rozpaczliwie zgrywasz mądralę,
bo rekompensujesz sobie bycie dziwką.
Zamiast po prostu zrozumieć, że…
taki jest świat prostytucji.
Aktorka w sukience za dwa tysiące dolców
gada o socjalizmie,
bo boi się przyznać, że…
jest tylko pieprzoną aktorką.
Czego tu się wstydzić?
Potem każde medium od rozrywki
trąbi o jej wezwaniach do rewolucji.
Nie dlatego, że im zależy i chcą upowszechnić przesłanie.
Ale dlatego, że nic nie sprzedaje się lepiej niż zniesmaczenie.
Tak się zwiększa klikalność.
A wy, durnie, za każdym razem się nabieracie.
Kogo obchodzi, co macie do powiedzenia.
Nikogo.
Przebieracie się dla pieniędzy.
To typowo amerykańska forma prostytucji.
I wszyscy czujecie się winni.
Wiesz co? Rób tak dalej. Prostytuuj się. Spoko.
Dostałeś świetną recenzję z gwiazdką.
Tylko płakać.
Jestem dziwką, co?
Jak najbardziej.
- Kocham cię. - Nie manipuluj mną.
Dobra.
Mam plan.
Cieszy mnie to, co robimy.
O Boże. Dzięki Bogu. Chcę…
to robić całą noc.
Taki jest plan.
A teraz pójdę…
do łazienki…
bo muszę się wysikać.
- Dobrze? - Tak.
Tylko myślmy pozytywnie. Same dobre myśli.
Czekaj tu. Wyglądasz bosko.
- Nie ruszaj się. - Dobrze.
- Nigdzie nie idź. - Dobrze.
Hej.
O Boże. O mój…
Malcolm?
Tak?
Czy obiecasz, że odpowiesz mi na pytanie,
tak że nie poczuję się podle?
Tak.
Czemu mnie nie obsadziłeś?
Na początku pisałeś tę rolę dla mnie.
Czemu mi jej nie dałeś?
A więc o to się od początku rozchodzi?
Nie.
- Bredzisz, Marie. - Nie o to.
- Kłamiesz. O to. - Nie kłamię.
Był moment, że mieliśmy to robić razem.
Nie wiem, kiedy to się zmieniło.
Nie wiem, kiedy ani jak. Wiem tylko, że byłam na widowni.
I myślałam: „Rany.
Wcale nie chciałam z tego zrezygnować”.
Nie chcę analizować, czemu obsadziłeś Taylor,
ale świetnie umiesz walczyć.
Naprawdę. Walczyłeś, żeby nakręcić film,
taki jak chciałeś. Dlaczego nie walczyłeś o mnie?
Bo byłabym dobra.
Tak.
Może nawet lepsza.
A więc to tak.
- Co? - Cholerna prawda.
Przez całą noc mieszasz wszystko z błotem,
a na koniec okazuje się, że jesteś po prostu zazdrosna.
- Wcale nie. - Jesteś.
- Nie jestem. - Jasne, że tak.
To, co teraz czuję, to coś głębszego.
To nie zazdrość.
Proszę cię, Marie.
Już nie mogę opowiedzieć swojej historii.
Wyartykułować tego chaosu, który noszę w sobie,
bo już to zrobiłeś.
Ty i Taylor to zrobiliście.
Wiem, że on nie jest tylko mój.
Wiem o tym.
Przydarzył się tobie i mnie.
Różnica polega na tym, że ty mogłeś przerobić to gówno
w coś pięknego.
W coś dobrego.
W coś, co…
Co by wszystkich poruszyło.
A ja z tym zostałam.
Tak.
Szkoda, że nie mogliśmy tego zrobić wspólnie.
Będę szczera do bólu, tak…
byłabym lepsza.
Bo ja tego doświadczyłam.
Żyłam tym.
Dzięki mnie twój film też byłby lepszy.
Rzuciłaś granie.
Przecież zaprosiłem cię na casting.
Zgodziłaś się, ale niechętnie. Masz talent, ale to nie wszystko.
Nie wszystko. Musisz tego chcieć.
- Zaufaj mi, chciałam tę rolę. - Gówno prawda.
Nie próbowałaś, taka jest brutalna rzeczywistość.
Ten sam instynkt, który ma Imani,
polegający na sabotowaniu siebie,
nadal w tobie jest.
- Nie próbowałam, bo mnie nie chciałeś. - A teraz grasz ofiarę.
Powiesz, że czułaś, że cię nie chcę, więc nie próbowałaś.
Mam cię, kurwa, dość.
Ty pieprzony, złodziejski oszuście!
Nie chciałeś mnie, bo musiałbyś dzielić ze mną scenę.
Nie byłbyś jedynym autorem tego filmu.
Byłoby coś więcej poza tobą i twoim geniuszem,
bo gdyby mnie pytali, odpowiadałabym, że mnie to spotkało.
I wszyscy zadaliby sobie pytanie, kto tu jest utalentowany.
Jeśli to masz sobie do powiedzenia, nie krępuj się.
Chodzi o własność.
O iluzję, jaką chcesz stworzyć,
że film nie jest wysiłkiem wspólnym.
Ty tego dokonałeś, a reszta tylko słuchała,
bo gdyby film był autentyczny dzięki mnie,
nie mógłbyś stroszyć swoich piórek!
Dlatego mi nie podziękowałeś.
- I dlatego nie dałeś mi roli. - Autentyzm.
- Tak. - Czyż to nie słowo dnia?
Cały wieczór go słuchałam. „Jaki autentyczny twórca”.
„Autentyczny film”.
„Autentyczny głos”.
Wiesz, czemu kochają to słowo?
Nie wiedzą, czemu coś jest dobre.
Autentyzm to klucz.
Tak myślisz, bo tyle masz do zaoferowania.
- Jak każdy. - Tyle mam do zaoferowania.
Jedyne, co ludzie nieznający się na kinie
mają do zaoferowania…
Tobie nic nie oferuję.
Nie znają się na kinie, ale uwielbiają gadać o autentyzmie.
Gówno wiedzą o kinie.
Obywatel Kane, Najlepsze lata naszego życia…
Każdy ma to, kurwa, w dupie!
Autentyzm. Kurwa. Znają go na wylot.
Autentyzm się nie liczy, twoja perspektywa się…
Ty nie masz perspektywy!
Odtwarzanie rzeczywistości nie jest ciekawe.
Chodzi o interpretację rzeczywistości.
O to, jak ją czujesz, jak ją pokazujesz
i co w niej odkrywasz.
Twoja perspektywa.
Trzymanie kamery i naciskanie guzika „start” nadaje się
na pieprzone wideo z YouTube'a.
To spowiedź albo pamiętnik.
Widzieliśmy to i słyszeliśmy setki razy.
Twoje doświadczenie, życie, walka, nic nie ma znaczenia.
Byłeś ćpunem, nuda! Przedawkowujesz, nic ciekawego.
Chodzi o zamianę tych emocji
i chwil w coś filmowego i poruszającego.
Więc wiesz co? Powodzenia.
- Nienawidzę cię! - Ja też.
- Ja bardziej! - Ja bardziej!
Nienawidzę cię!
Pierdolony dupek!
Pierdolona świruska.
Co robisz? Odłóż ten nóż. Marie?
Pamiętasz moje antydepresanty?
Już ich nie biorę.
Nie radzę sobie. W ogóle sobie nie radzę.
Nigdy nie byłam czysta.
I nie planuję być.
Jestem gówno warta.
Kłamię.
Zdradziłam cię.
Z twoimi kumplami.
Pieprzyłam się z nimi.
Boże, chyba mi odwala.
Okradłam twoją matkę.
A wiesz, co jest najgorsze?
Mam to gdzieś.
To nieważne.
Bo na to zasługuję.
Gdzie są pierdolone piguły?
Gdzie piguły?
I to ci daje autentyzm.
Szlag! Czemu nie zrobiłaś tego na castingu?
Jesteś najbardziej nieznośną, upartą i wredną kobietą,
jaką w życiu poznałem.
Raz chcę ci uciąć głowę,
a za chwilę pocałować tę piękną, głupiutką buzię.
Kocham cię.
- Pobierzemy się? - Nie mam nastroju.
Powinniśmy się pobrać i rozwieść
parę razy, możemy zacząć od razu.
Nie.
- Jestem napalony. - Ja nie.
Pieprzona psychopatka!
W całym tym obłędzie chodziło o ciebie i tę scenę
pokazującą mi, że przebiłabyś Taylor,
by zasiać ziarno wątpliwości w mojej głowie,
że film mógł być lepszy.
- Właśnie o to ci chodziło. - Nie.
- Nieprawda. - Nie.
Genialne!
Wiesz, co jest ciekawe w tym, że laska z LA Times
zjechała tę scenę w recenzji?
Marie, kogo to obchodzi?
Zawsze mówiłam, że w filmie ta scena najmniej mi się podoba.
A w scenariuszu najbardziej.
Możemy pogadać o tym później?
- Ale to ważne. - Błagam.
Żeby zastanowić się czemu.
- Nie uważasz? - Nie.
Nie po to, żeby odrzeć cię z tajemnicy, ale by zaspokoić ciekawość.
Może z chęci stania się lepszym artystą.
Jesteś męcząca.
Będziesz taka w wieku 70 lat czy się zmęczysz?
To zależy, gdzie ty będziesz.
Będę mieszkał z białą laską z LA Times,
bo z nią przynajmniej wygram kłótnię.
Zastanawia mnie, czemu widziałam tę scenę całkiem inaczej.
- Nie wiem. Jak ją widziałaś? - Była mniej drastyczna.
Nie zaatakował Imani? Tak było w scenariuszu.
Zaatakował. Ale nie wyobrażałam sobie, że ona będzie bez bluzki.
- Co za różnica? - Miała gołe cycki.
- No i? - Poddałeś ją seksualizacji.
Włączając teraz kamerę, poddałbym cię seksualizacji
czy to po prostu twój nocny strój?
Nie mam gołych cycków.
Z restauracji z miejsca byś wyleciała.
- Zresztą to był pomysł Taylor. - Nie wątpię.
Przez to wszystko stało się bardziej drastyczne.
Pomyślałam tylko…
że może scena byłaby inna, gdybyś był kobietą.
Tak, ale wtedy cały film nakręciłbym inaczej,
bo nie byłbym sobą, tylko kobietą.
Miałbym całkiem inną wrażliwość.
Ale to nie inteligentna krytyka
na podstawie 600 bilionów niepodjętych decyzji z powodu niepewnej,
hipotetycznej oceny czyjejś tożsamości.
Zamiast decyzji, które zostały podjęte.
Nie mówię, że to wielka myślicielka.
To dobrze. Bo to idiotka.
Zastanawiam się tylko, czy film byłby lepszy,
gdybyś miał ciut kobiecości.
- Kogo to obchodzi? - Mnie.
Mnie, bo zastanawiam się,
czy jej problem z tobą filmowcem
nie jest taki jak mój z tobą partnerem.
Cóż…
To powiedziawszy, biała laska stwierdza, że nakręciłem majstersztyk.
Nagle ci się podoba?
Masz przed sobą cholernego geniusza.
Ja mówię serio.
To szkoda, bo już nie dam rady się o to kłócić.
Im dłużej o tym myślę, to widzę ten sam problem.
- Czyli co? - Że jestem z tobą. Nie odeszłam.
Nie chodzę na inne filmy.
Jestem po twojej stronie, a ty…
musisz w końcu przegiąć.
Przestań.
Kłócimy się, chyba jak nigdy w życiu,
a ty, zamiast powiedzieć, że to film nie o mnie,
tylko o różnych osobach,
musisz się tym upajać. Wbijasz mi nóż w serce,
snując obrazy, które, jak oboje wiemy, nigdy mnie nie opuszczą.
Co?
Kiki.
- Byłem zły. Kurwa! - Blisko St. Louis.
- Wanna w kształcie serca? - Byłem zły.
Zero klasy. Malcolm!
Ty pieprzony debilu. Wygrałbyś i bez tego.
Wystarczyło 20% tego, co powiedziałeś,
ale nie możesz się powstrzymać. Taki już jesteś.
Bo gdyby mnie ktoś pieprzył w Marriotcie,
w wannie w kształcie serca,
nigdy nie pisnęłabym o tym słówka.
Nie powiedziałabym o tym przyjaciołom
i nie użyłabym tego w kłótni.
Wiesz czemu? Bo mnie zraniłoby to
o wiele bardziej niż ciebie.
Jest mi naprawdę przykro, wiesz?
Bo bardzo lubiłam seks z tobą.
Jeszcze przed kwadransem
to był aspekt naszego związku, do którego nie miałam zastrzeżeń.
I mój ostatni zły nawyk, nie licząc papierosów.
Ale musiałeś się zagalopować…
Przestań.
I zniszczyć całą radość, jaką czerpałam z pieprzenia się z tobą.
Nie przejmowaliśmy się uczuciami. Kłóciliśmy się…
To nie pomogło ci wygrać. Tylko mnie obrzydziło.
Pomyślałam, że nie chcę uprawiać seksu bez zabezpieczeń
z tym ohydnym, brudnym chujem,
pieprzonym zwierzęciem, prostackim zwierzakiem.
Bo taki jesteś. Pieprzony wieprz.
Wieprz, która sra tam, gdzie je. Ludzki wieprz.
Myślisz, że to zabawne.
- Dramatyzujesz. - Wcale nie.
Wspólny wróg w postaci laski z LA Times
niczego nie załatwia. Między nami zgoda?
Przemyśl to, skurwielu. Nie ma zgody.
To moja duchowa siostra. Mówię serio.
Obie szukamy ucieczki
od twojej agresywnej osobowości tarana.
Z powodu twoich ograniczeń jako partner i filmowiec
obie musimy się chować.
Może nie mamy ze sobą wiele wspólnego, ale obie jesteśmy w kryjówce.
I kto to mówi, Marie.
Umawiałaś się i pieprzyłaś z najgorszymi,
najdziwniejszymi osobnikami na tym świecie.
Nie masz żadnych zasad, co jest pierwszym sygnałem ostrzegawczym.
Każdy jest w twoim typie, drugi sygnał ostrzegawczy.
I brak ci ostrożności.
Więc każdemu, kto cię zna,
zapala się przy tobie czerwona lampka.
Różnica jest następująca.
Ja nie łażę po domu i nie opowiadam, z kim to nie spałam.
Nie chcę szczegółów.
Nie muszę znać wszystkich okoliczności,
które doprowadziły cię do mnie. Jesteś tutaj.
Kochałam cię bezwarunkowo. Dlaczego?
Bo cenię sobie tajemniczość.
Nieznane. To tworzy napięcie w związku
i wymusza najlepszą wersję siebie.
Zabawa w „co, jeśli”.
Co, jeśli istnieje ktoś, kto kochał go bardziej?
Kto jest mądrzejszy, fajniejszy.
Kto przynosił śniadanie do łóżka i robił mu loda.
Co, jeśli były lepsze?
Co, jeśli marzy o kimś innym?
O ciekawszych rozmowach, o krągłych biodrach i pupie,
a nie o takim chudzielcu?
Co nieco znam twój typ.
Choć nie czuję się sparaliżowana niepewnością i wątpliwościami.
A więc każdego dnia, kiedy wstaję,
rozmawiam z tobą, zakładam superkieckę
i trzymam cię za rękę,
staram się być najlepszą dziewczyną, jaką kiedykolwiek miałeś.
Więc kiedy mi mówisz, że mierzę się z Kiki…
- z St. Louis… - Znowu to samo.
…w wannie w kształcie serca, to mi, kurwa, zależy o wiele mniej.
Musisz znów o tym gadać.
Nie wiem, dokąd idziesz, ale ja nie skończyłam.
Daleko mi do końca.
Zdałam sobie sprawę, że ty nie bywasz zazdrosny,
bo nie cenisz sobie tajemniczości, prawda?
Nie zastanawiasz się,
czy czasem nie miałam lepszego bzykanka,
czy nie byłam z kimś bardziej utalentowanym,
kimś milszym albo mądrzejszym,
bo nie mieści ci się w głowie,
że na świecie może istnieć ktoś ciekawszy niż ty.
Ten brak ciekawości to tylko przedłużenie twojego narcyzmu,
megalomanii i egoistycznego widzenia świata.
Nigdy w siebie nie wątpisz,
więc nigdy nie zadałeś sobie pytania: „Jak stać się lepszym partnerem?”.
Jesteś dobry. Ustawiony.
Facet, na którego patrzę, już nie będzie lepszy.
Gdy wrzeszczysz na mnie,
że zrobisz ze mnie miazgę,
to jest najlepsza i najgorsza wersja ciebie w tym związku.
I dlatego możesz zapomnieć mi podziękować.
Bo nie boisz się, że wrócę do domu i powiem:
„Wiesz co? Zawiodłeś mnie. Chrzanię to. Odchodzę”.
Ale jeśli będziesz tak miażdżył każdego ze swojego otoczenia,
skończysz w pieprzonej fikcyjnej rzeczywistości.
Popatrz na mnie.
Tylko ja ci zostałam.
Tylko ja mogę ci powiedzieć: „Wiesz co? Ogarnij się.
Jeśli nie dla mnie, to dla pracy”.
Jeśli to film, będziesz się mnie trzymał całe pieprzone życie.
Bo tym jesteśmy dla siebie wzajemnie.
Ty dla mnie, a ja dla ciebie, od dnia, gdy się poznaliśmy.
Gdy przedawkowałam na targu i gdy zawiozłeś mnie na odwyk.
Gdy przeczytałam twój scenariusz
o mnie, o nas, o naszym związku.
O dragach niszczących moją zdolność kochania ciebie
i twoją zdolność kochania mnie.
Zależało mi dziś tylko na jednym słowie „dziękuję”.
To wszystko.
„Dziękuję, Marie. Za to, że mnie kochasz.
Że dzięki tobie moje życie jest lepsze. Że się ogarnęłaś.
Dzięki za obejrzenie 100 ujęć i przeczytanie 100 wersji roboczych.
Dzięki za twoje notatki, doświadczenie, cierpliwość,
twój pieprzony autentyzm, który wniosłaś do filmu. Dziękuję.
Dzięki za bycie ćpunką. Dzięki za wyjście z tego.
Dzięki za takie pierdoły jak kupowanie papieru toaletowego i mleka
i zorganizowanie przeprowadzki. Dziękuję.
Dzięki za załatwianie różnych spraw.
Za robienie mi kawy.
Za to, że się uśmiecham.
Dzięki za dobry seks i przytulanie.
Dzięki za zrobienie mi prania i odebranie garnituru
oraz za ugotowanie mi makaronu z sosem serowym po tym,
jak zapomniałem ci podziękować.
Dzięki za błędy, które popełniłaś…
za twój czar i za to, jak się z tobą żyje.
Dzięki za to, że mnie kochasz.
Dzięki, że się z tym uporałaś, że poszłaś do przodu i że jesteś sobą.
Dzięki za wszystko, za co zapomniałem ci podziękować,
i za to, że wyglądałaś dziś cholernie sexy w tej kiecce.
Dzięki tobie przystojnieję.
I staję się lepszy.
Dzięki, że rozumiesz,
że nie zawsze potrafię wyrazić, co czuję,
i że bardziej to widać w mojej pracy niż w życiu.
Dzięki, bo…
wiem, że nie zawsze jest dobrze, i mam nadzieję, że to znosisz.
Dziękuję.
Wiem, że czasem jestem emocjonalnie tępy,
ale dzięki, że nie masz mi tego za złe.
Dziękuję…
że spodziewasz się najlepszego.
Kocham cię, Marie. Zawsze będę cię kochał.
Dziękuję.
Z głębi mojego serca dziękuję ci”.
Kocham cię, Marie.
Przepraszam.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Marie?
Marie!
Napisy: Dorota Nowakówna