‎(NETFLIX ขอเสนอ)
‎คุณใส่ชุดนั้นแล้วสวยมาก ที่รัก
‎อะไรนะ
‎ผมบอกว่าคืนนี้คุณดูสวยมาก
‎ฉันไม่ได้ยิน!
‎ผมบอกว่าคืนนี้คุณดูสวยมาก ที่รัก!
‎ขอบคุณค่ะ
‎ที่รัก!
‎ผมรู้สึกกรึ่มๆ เพราะชีวิตมันดี
‎- เพราะเราแม่งทำสำเร็จ ‎- ทำอะไรคะ
‎ผมเขียน กำกับ แล้วก็ฉายหนังรอบปฐมทัศน์
‎ที่ทำให้คืนนี้ผู้ชมตะลึงตาค้างไปเลย
‎คุณเห็นรึเปล่า คุณเห็นผู้ชมรึเปล่า
‎คุณเห็นผู้ชมไหม
‎ให้ตาย หนังของผมโคตรเฉียบ
‎แปดนาทีสุดท้าย พวกเขาสะอึกสะอื้น
‎แล้วพอเครดิตท้ายเรื่องขึ้น มันแม่งโคตรปัง
‎อย่างกับระเบิดบึ้ม
‎รู้สึกดีชะมัด
‎ไม่อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง ที่รัก ‎ไม่อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง
‎หลังจากนั้นผมก็คุยกับนักวิจารณ์หกคน ‎หกหรือเจ็ดคนนี่แหละ
‎พวกเขาพูดชมไม่ขาดปาก
‎เข้าใจผมไหม
‎นายคนขาวจากวาไรตี้ปลื้มมาก ‎นายคนขาวจากอินดี้ไวเออร์ปลื้มมาก
‎แม่สาวผิวขาวจากแอลเอไทมส์ปลื้มหนักมาก
‎เธอพูดไม่หยุดว่าผมเป็นสไปค์ ลีคนต่อไป
‎เป็นแบร์รี่ เจนกิ้นส์คนต่อไป ‎เป็นจอห์น ซิงเกิลตันคนต่อไป
‎ผมมองหน้าเธอแล้วถามว่า ‎"แล้ววิลเลียม ไวเลอร์ล่ะ"
‎คุณดูออกเลย เธออึ้งไปสามวินาทีเต็มๆ ‎"วิลเลียม ไวเลอร์เป็นคนดำเหรอคะ"
‎แล้วเธอก็รู้ตัวว่า ‎"ฉิบหายละ พูดแบบนั้นคือเหยียดผิวนี่หว่า"
‎เธอลนลาน หน้าแดง ผมแม่งโคตรขำ
‎มารี นั่นตลกมากเลยนะ
‎แล้วเธอก็ละล่ำละลัก ทำเป็นพูดว่า
‎"หนังมันสะเทือนอารมณ์มากเลยค่ะ
‎มัลคอล์ม สมองฉันนี่กระเจิดกระเจิง ‎โอ้ พระเจ้า มัลคอล์ม"
‎พูดแต่ "มัลคอล์ม มัลคอล์ม"
‎ใช่ โคตรเป็นช่วงสะท้อนคนผิวขาว
‎แต่สิ่งที่น่าสนใจ
‎ก็คือคุณดูออกว่าเพราะผมเป็นผู้กำกับผิวดำ
‎นักแสดงนำหญิงเป็นคนดำ
‎เธอก็เลยพยายามตีกรอบผมด้วยสายตาการเมือง
‎ทั้งที่ในความเป็นจริง ‎หนังมันเกี่ยวกับเด็กสาวที่พยายามจะเลิกยา
‎ทีนี้มันมีอุปสรรคบางอย่าง ‎เพราะเธอเป็นคนดำเหรอ
‎คือว่า เออดิ
‎ใช่ไหม นั่นคือความจริงเหมือนกัน ‎แต่หนังมันไม่เกี่ยวกับสีผิว
‎ไม่ มันเป็นเรื่องความละอายใจ ‎ความรู้สึกผิด เธอไม่อาจหนีมันได้
‎ผมรำคาญชะมัดที่นักข่าวหลายคน
‎อดไม่ได้ที่จะอวดภูมิจากมหาวิทยาลัย
‎มัลคอล์ม คุณเองก็จบมหาวิทยาลัย
‎ใช่ แต่ผมไม่ใช่นักวิชาการ ‎ผมไม่โชว์เหนือเรื่องความรู้ของผม
‎ผมไม่ได้ทำหนังให้เพื่อนร่วมชั้นวิชาสื่อสารมวลชน ‎ที่ผมเคารพแค่สามคนดู
‎ผมเป็นคนทำหนัง
‎ใช่ไหม
‎ผมเป็นคนทำหนังใช่ไหม ที่รักใช่แล้ว
‎และผมจะเป็นส่วนหนึ่งของบทสนทนา ‎ที่ใหญ่กว่านี้เกี่ยวกับการทำหนัง
‎โดยไม่ต้องมีพวกนักเขียนตูดขาว
‎คอยโยงให้เป็นเรื่องสีผิว เพราะแม่งเขียนง่ายดี
‎รู้ไหม ผมเดาทางรีวิวได้เลย
‎พวกเขาจะเขียนแนวนี้ พวกเขาถนัดเขียนแบบนี้
‎"ภาพยนตร์เรื่องนี้สำรวจความน่ากลัว ‎ได้อย่างเฉียบแหลม"
‎พวกเขาชอบใช้คำแบบนั้น
‎"ความน่ากลัวของการเหยียดผิวอย่างเป็นระบบ ‎ในอุตสาหกรรมการดูแลสุขภาพจิต"
‎แทนที่จะเป็นหนังดูเอามันส์
‎เกี่ยวกับเด็กสาวขี้ยาที่พยายามจะกลับตัว
‎คนพวกนี้เนี่ย คนพวกนี้แม่งอวดฉลาด
‎จริงๆ นะ และเราก็เข้าใจ
‎คุณฉลาด เราเข้าใจ คุณตื่นรู้ เราเข้าใจ
‎แต่ขอให้พวกเราที่เป็นศิลปิน ‎ได้สนุกกับงานของเราได้ไหม
‎ให้เราสนุกกับผลงานของเรา
‎คุณกำลังเขียนหนังการเมือง ‎เกี่ยวกับแองเจลา เดวิส
‎ใช่ แต่นั่นไม่เหมือนกัน
‎ผมเลือกสร้างหนังที่มีการเมืองเป็นพื้น
‎แต่ไม่ใช่ว่าหยิบจับอะไรก็เป็นการเมือง ‎เพราะผมผิวดำ
‎ฉันว่าแองเจลา เดวิสคงไม่เห็นด้วยกับคุณ
‎คงไม่เห็นด้วยหรอกเนอะ
‎แต่เอาจริงๆ นะ ‎ถ้าผมตัดสินใจจะสร้างหนังเลโก้
‎มันไม่ใช่เพราะผมอยากเล่าว่า
‎การสร้างอาณาจักรอเมริกานั้น ‎เป็นการใช้แรงงานทาสยังไง
‎ผมอาจจะแค่อยากสร้างหนังเลโก้
‎- คุณไม่อยากสร้างหนังเลโก้ ‎- ก็จริง
‎แต่หนังเลโก้เรื่องนั้นแจ่มมาก โคตรแจ่มแมว
‎แถมคุณไม่เคยได้รีวิวดีๆ มาก่อนในชีวิต
‎ให้ตายสิ นั่นมัน… ใช่ คุณพูดถูก
‎คุณกำลังบ่นเรื่องรีวิวที่ยังไม่มีใครเขียนด้วยซ้ำ
‎ถูกอีกแล้ว
‎งั้นก็เลิกบ่นสิ เพราะมันฟังดูเป็นคนเฮงซวย
‎ใช่
‎แต่เวรเหอะ คุณเข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม
‎ค่ะ แต่เก็บไว้บ่นวันหลังดีกว่า
‎ใช่
‎คุณบ่นเรื่องแม่สาวผิวขาวจากแอลเอไทมส์
‎เพราะเธอเคยวิจารณ์คุณแย่ๆ ครั้งหนึ่ง
‎ไม่ใช่แค่วิจารณ์แย่ๆ
‎แต่วิจารณ์โง่ๆ ไม่เหมือนกันนะ
‎มัลคอล์ม คุณชนะแล้วไง
‎เธอเทียบคุณกับสไปค์ ลีและแบร์รี่ เจนกิ้นส์
‎แต่เธอเป็นแค่นักเขียนระดับบ้านๆ
‎ก็ได้ คุณไม่ใช่สไปค์ ลี ‎หรือแบร์รี่ เจนกิ้นส์คนต่อไป
‎- เธอคงไม่รู้จักวิลเลียม ไวเลอร์ ‎- ฉันก็ไม่รู้จัก
‎เดือดรึยัง ที่รัก ผมจะหยิบมักกะโรนีกับชีส
‎- คุณไม่รู้จักวิลเลียม ไวเลอร์เหรอ ‎- ไม่ค่ะ
‎ให้ตายสิ เขากำกับเรื่องรักหลังสงคราม
‎โคตรดัง ไหนจะเบนเฮอร์อีก
‎เขาเป็นคนทำหนังที่เก่งรอบด้านที่สุดคนหนึ่ง ‎เรื่องต้นรักดอกโศก
‎ยังมีอีก
‎โรมรำลึก
‎ใช่ หนังคลาสสิกทั้งนั้น
‎แต่เราไม่เหมือนกัน คุณไม่ได้อยู่วงการหนัง
‎ใช่ค่ะ มัลคอล์ม ฉันไม่ได้อยู่
‎- คืนนี้คุณสนุกไหม ‎- ก็ดี
‎"ก็ดี"
‎ตลอดทั้งคืนระหว่างที่ผมคุยกับ ‎พวกเศรษฐีที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นมิตร
‎ซึ่งเมื่อเดือนก่อนไม่เคยชายตาแลผมเลย
‎ผมเอาแต่มองคุณ
‎แล้วก็คิดกับตัวเองว่า
‎"พระเจ้า คุณเป็นสิ่งมีชีวิตที่งดงามที่สุดในโลก"
‎แล้วก็เซ็กซี่ที่สุดด้วย
‎ไม่มีใครเซ็กซี่กว่าคุณ ขนาดแอนโธนี่ยังพูด
‎ไม่ได้พูดในเชิงไม่ดีนะ
‎พูดในแง่บวก
‎เวลาผมเห็นคุณ…
‎ถือแก้วแครนเบอร์รีกับโซดา
‎โปรยยิ้ม พูดคุยกับคนอื่น
‎ผมคิดว่า "พระเจ้า ผมแม่งโชคดีแค่ไหน"
‎- ผมแทบรอพาคุณกลับบ้านไม่ไหว ‎- น่ารักจังค่ะ
‎ขยำบั้นท้ายเล็กๆ ของคุณและจูบมัน
‎บอกคุณว่าผมรักคุณ
‎ผมรักคุณ มารี
‎คุณอยากได้เนยเค็มหรือเนยจืด
‎ได้กินคุณก็พอแล้ว
‎อะไรน่ะ
‎- อะไรคะ ‎- ยิ้มได้ปลอมมาก
‎- เปล่าซะหน่อย ‎- สาบานได้ว่าใช่
‎ไม่ ไม่มีอะไรหรอก
‎โกหก ผมดูคุณออก ผมรู้เวลาคุณมีอะไรในใจ
‎งั้นคุณอาจจะดูฉันไม่ออก
‎ไม่ ผมดูออก
‎- ฉันไม่ได้กินอะไรมาทั้งคืน ‎- ไม่ใช่เรื่องนี้
‎นี่มันตีหนึ่งแล้ว เรารีบกินรีบนอนกันได้ไหม
‎ขอร้องล่ะ มารี คืนนี้ผมไม่อยากทะเลาะด้วย
‎ฉันก็เหมือนกัน ฉันเลยทำมักกะโรนีกับชีสให้คุณไง
‎แปลว่าคุณโกรธ
‎เปล่า
‎- เคืองคำพูดของแอนโธนี่เหรอ ‎- เปล่า
‎- ที่หยอกคุณว่าเป็นนางแบบเหรอ ‎- เปล่า
‎อย่าเก็บมาคิดจริงจังเลยน่า ‎เขาแก่แล้ว มาจากคนละยุค
‎ฉันไม่ได้เคือง
‎- สัญญานะ ‎- สัญญา
‎- เพราะเทย์เลอร์รึเปล่า ‎- ไม่ใช่
‎- แน่ใจเหรอ ‎- ค่ะ
‎- ผมรู้ว่าคุณทำตัวแปลกๆ กับเธอ ‎- ฉันไม่ได้ทำตัวแปลกๆ กับเทย์เลอร์
‎- คุณจะสงบเสงี่ยม ‎- "สงบเสงี่ยม" จริงเหรอ
‎- คุณไม่ค่อยคุย ‎- นั่นมันต่างจากสงบเสงี่ยม
‎- ผมหมายถึง… ‎- อะไรคะ
‎สงบเสงี่ยมส่อเป็นนัยว่าฉันอายหรือต่ำต้อย ‎ส่วนเธอเป็นราชินีแห่งอังกฤษ
‎ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น คือว่า…
‎อะไรคะ อะไร
‎เธอเป็นดาราหนัง
‎- เธอกำลังจะเป็นดาราหนัง ‎- อย่าพูดเป็นลางไม่ดี มัลคอล์ม
‎ฉันไม่มีอะไรดีๆ จะพูดกับเทย์เลอร์ ‎ฉันก็เลยไม่พูด
‎- ไม่เกี่ยวกับทำตัวสงบเสงี่ยม ‎- ก็แค่… เธอสังเกตเห็น
‎จริงเหรอ
‎- จริง ‎- คุณรู้ได้ยังไง
‎- ผมรู้แล้วกัน ‎- จริงเหรอ
‎เธอเห็นว่าเวลาคุณทำตัวกับคนอื่น คุณจิ๊จ๊ะ คุณตลก
‎จะให้พูดอะไรได้ ฉันอัธยาศัยดี
‎ใช่ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นใจ
‎อะไรทำให้ไม่มั่นใจ ‎มนุษย์คนอื่นที่มีบุคลิกโดดเด่นเหรอ
‎ไม่ใช่ การที่คุณไม่เป็นตัวเองต่างหาก ‎และเธอดูออก
‎เธอไม่ตายหรอก
‎คุณโกรธทำไม
‎มารี คุณกำลังโกรธ
‎มารี คุณโกรธเรื่องอะไร
‎มารี!
‎มารี
‎มารี!
‎มารี
‎มารี คุยกับผมสิ
‎เชื่อฉันเถอะ ไม่ใช่ความคิดที่ดี ‎เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้ดีกว่า
‎- แต่คุณกำลังโกรธผม ‎- ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก
‎ผมเข้านอนไม่ได้ถ้ารู้ว่าคุณยังโกรธอยู่
‎มัลคอล์ม เชื่อฉันเถอะ
‎คุยกันคืนนี้มันไม่ได้ประโยชน์อะไร
‎- คุณรู้ได้ไง ‎- เพราะฉันรู้นิสัยคุณ
‎- หมายความว่ายังไง ‎- และฉันรักคุณ
‎หมายความว่ายังไง
‎หมายความว่าคุณไม่มีปัญญา ‎ทำให้สถานการณ์มันเบาลง
‎ยกเว้นเรื่องงาน ถึงอย่างนั้นก็ยังห้าสิบๆ
‎ทำไมทุกครั้งที่มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น
‎คุณต้องหาอะไรก็ตาม อะไรก็ตาม
‎เรื่องหยุมหยิมเล็กน้อยที่สุดมาจิกกัด ‎มาทำให้บานปลาย
‎เราจะได้ไม่มีเหตุผลให้ฉลอง
‎- จริงเหรอ จะเล่นไม้นั้นจริงเหรอ ‎- ใช่
‎- โอเค ‎- เอาละ งั้นเป็นเรื่องอะไร
‎- สุนทรพจน์ของคุณ มัลคอล์ม ‎- ไม่เอาน่า
‎คุณเป็นบ้าไปแล้ว
‎ตอนที่ผมบอกว่าคุณชอบหาเรื่องหยุมหยิมที่สุด ‎มาทำให้บานปลาย ผมพูดจริงๆ
‎คุณลืมพูดขอบคุณฉัน ‎นั่นไม่ใช่เรื่องหยุมหยิม เป็นเรื่องใหญ่
‎แต่ผมเคยขอบคุณคุณเป็นล้านครั้งมาก่อน
‎คุณก็รู้ว่าผมซาบซึ้งและรู้สึกขอบคุณคุณ
‎คุณรู้ว่าผมทำพลาด ‎ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่กว่านั้น
‎- เพราะมันเป็นเรื่องใหญ่กว่านั้น ‎- อะไร
‎มันคือภาพสรุปความสัมพันธ์ทั้งหมดของเรา
‎- ล้อเล่นปะเนี่ย ‎- ฉันจริงจังที่สุด
‎- คุณมันโรคจิต ‎- พูดซะเว่อร์
‎เปล่า คุณโรคจิตจริงๆ ที่คิด
‎ว่าการที่ผมลืมขอบคุณคุณมันสื่อถึงอะไร
‎มากไปกว่าแค่ลืมขอบคุณจริงๆ
‎คืนนี้คุณขอบคุณคนไป 112 คน
‎แม่คุณ ช่างไฟ เอเยนต์ ครูสมัยป.สาม
‎พนักงานในโรงหนังตอนคุณอายุ 12 ‎แล้วก็เห็นอะไรก็ตาม
‎- ผมเปล่า ‎- คุณเข้าใจที่ฉันพูด
‎ไม่เห็นจะต้องเหน็บแนม ‎ใจแคบและน่ารังเกียจแบบนี้เลย
‎ผมขอโทษที่ลืมขอบคุณคุณ
‎ผมขอโทษจากใจ
‎เพราะงี้ผมเลยขอโทษคุณเป็นพันๆ ครั้ง ‎ระหว่างดูหนัง
‎ผมรู้สึกผิดมากจนไม่มีสมาธิดูหนัง
‎น่าเสียดายนะ ‎เพราะคุณดูไปแค่ 7,000 รอบเอง
‎ทุกครั้งที่ผมเอนไปพูดว่า "ผมขอโทษ" ‎คุณบอกว่าไม่เป็นไร
‎คุณบีบมือผมแล้วบอกว่าไม่เป็นไร
‎คุณบอกว่า "ฉันรักคุณ ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นไร"
‎นี่มัลคอล์ม ฉันเปลี่ยนใจแล้ว
‎คุณเปลี่ยนใจได้ยังไง
‎พูดตามตรง โคตรจะง่าย
‎คุณไม่คิดว่ามันบ้าไปนิดเหรอ
‎- ไม่ ‎- ไม่เหรอ
‎- ไม่ ‎- ทำไม
‎เพราะตอนฉันอยู่ในโรงหนัง มันไม่สำคัญ
‎ไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดนั้น ไม่มีปัญหา
‎จนช่วงปาร์ตี้หลังฉายจบนั่นแหละ ตอนที่ทุกคน
‎ตั้งแต่แม่คุณยันเทย์เลอร์ ‎เรียงหน้ากันมาพูดกับฉันว่า
‎"ฉันพนันว่าตอนนี้เธอคงอารมณ์เสียนิดๆ
‎เพราะเขาลืมขอบคุณเธอ ‎แต่เธอก็รู้นะว่าเขาพึ่งพาเธอแค่ไหน"
‎เทย์เลอร์พูดอย่างนั้นเหรอ
‎ใช่ เธอบอกว่าอย่าคิดมากไปล่ะ
‎หมายความว่ายังไง
‎ก็ตลกดีที่คุณพูดอย่างนั้น ‎เพราะฉันคิดแบบเดียวกันเป๊ะ
‎- ผมไม่ได้นอกใจคุณ ‎- ฉันไม่ได้ถาม
‎- ผมแค่… ‎- ไม่ได้ถาม
‎- ผมแค่จะบอกว่า… ‎- ฉันไม่ได้ถาม
‎มันไม่ใช่แค่เรื่องที่คุณลืมขอบคุณฉันหรอก
‎วิธีที่คุณมองฉันมากกว่า
‎และวิธีที่คุณมองความทุ่มเทของฉัน ‎ไม่ใช่แค่กับความสัมพันธ์นี้
‎แต่กับงานของคุณด้วย
‎โดยเฉพาะในหนังที่คุณสร้างขึ้นมาจากชีวิตฉัน
‎รู้ไหม มารี…
‎คุณมันจิตไม่ปกติจริงๆ นะ
‎ผมไม่ได้พูดเล่น!
‎ผมเป็นห่วงสุขภาพจิตของคุณจริงๆ
‎มันก็มีความคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง
‎แต่ผมไม่ได้สร้างอิมานีขึ้นมาจากคุณ
‎คุณแม่งคิดเอาเอง
‎คิดได้ไงวะว่าตัวละครอิมานีสร้างขึ้นมาจากคุณ
‎เอาจริงเหรอ
‎คุณตะโกนหยามเหยียดฉันจากอีกฟากของบ้าน
‎เพราะคุณห่วงกินมักกะโรนีกับชีสจริงๆ เหรอ
‎- อะไรนะ ‎- "อะไรนะ"
‎- ผมเปล่า ‎- อย่ามาตอแหล
‎- คุณเพิ่งไปเติมมาอีกชาม ‎- เปล่า
‎คุณรู้ไหมว่ามันน่าหงุดหงิดแค่ไหน
‎ที่คุณโคตรไม่แคร์ถึงขั้นที่
‎รังแกฉันได้ระหว่างที่กินมักกะโรนีกับชีสไปด้วย
‎- รังแกคุณเหรอ ‎- มักกะโรนีกับชีสที่ฉันทำให้คุณ
‎- รังแกคุณเหรอ ‎- รังแกฉันด้วยวาจา
‎ขอบคุณที่ขยายความ สำคัญมาก
‎แต่รังแกคุณด้วยวาจาเนี่ยนะ ไปไกลๆ เลย
‎ถ้าคุณจะปฏิบัติต่อฉันเหมือนเป็นคนเสียสติ
‎และด่าว่าฉันบ้า
‎อย่างน้อยก็ทำ ‎ตอนไม่ได้กินมักกะโรนีกับชีสอย่างสบายใจ
‎คุณทำได้ยังไง
‎เสียงในสมองเฮงซวยของคุณมันพูดว่าไงเหรอ
‎"อีดอก! อื้ม มักกะโรนีกับชีสอร่อยจัง
‎อีดอก! สงสัยจังว่ามีให้เติมไหม
‎อีดอก! ถ้าฉันได้กำกับโฆษณา ‎คราฟต์แมกแอนด์ชีสก็ดีสิ"
‎อยากพูดอะไรก็พูดไป
‎เชิญโมโหที่ผมไม่ขอบคุณคุณ ‎ที่แอนโธนี่เล่นมุกนั้น
‎ที่เทย์เลอร์พูดอะไรก็ตามที่เทย์เลอร์พูด
‎- มันร้ายกาจ ‎- ก็เธอเป็นนักแสดง
‎ฉันต้องดูคุณกับเธอยิ้มแย้มถ่ายรูปด้วยกันทั้งคืน
‎- ก็เธอเป็นดารานำในหนังผม! ‎- ฉันรู้ ฉันไม่สน
‎ผมมีหน้าที่ทำให้เธอสบายใจ
‎- แต่ไม่ใช่ทอดทิ้งฉัน ‎- ก็มันจำเป็น
‎ไม่ว่าคุณจะรู้สึกยังไง มันเป็นหน้าที่ผม
‎- คุณจะไม่มีทางลืมขอบคุณเธอ ‎- ให้ตายสิวะ!
‎- ไม่มีทาง ‎- เพราะเธอโรคจิต
‎ไม่ใช่ เพราะเธอจะปรี๊ดแตก
‎และอาละวาดใส่คุณทั้งคืน ‎ชนิดที่คุณจะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้นอีก
‎คุณกำลังบอกว่าคุณไม่บ้าพอ
‎ไม่ใช่ ฉันกำลังบอกว่าคุณใช้เวลาทั้งชีวิต
‎ประคบประหงมถนอมน้ำใจทุกคน ยกเว้นฉัน
‎พวกเอเยนต์ โปรดิวเซอร์ ทีมงาน นักแสดง
‎ขนาดตัวละครห่าเหวยังได้รับความเคารพ
‎และความเห็นใจจากคุณมากกว่าฉัน
‎และนั่นคือเรื่องแปลกประหลาด ‎ในสถานการณ์ทั้งหมดนี้
‎เพราะฉันเข้าใจ
‎เทย์เลอร์แสดงเก่งมากในหนังเรื่องนี้
‎แต่ตอนคุณขึ้นไปบนเวทีและพูดถึง
‎ความเก่งของเธอ ‎ในการทำให้ตัวละครอิมานีมีชีวิตขึ้นมา
‎โดยไม่พูดถึงสักนิด
‎ว่าถ้าไม่ใช่เพราะชีวิตฉัน อิมานีก็คงไม่มีตัวตน
‎มันแม่งโคตรประหลาด
‎อิมานีไม่ได้สร้างจากชีวิตคุณ
‎นางเป็นสาวขี้ยาอายุ 20 ที่พยายามจะเลิกยา
‎บังเอิญจังเนอะ
‎การที่คุณพยายามเลิกยา ‎เป็นส่วนหนึ่งของแรงบันดาลใจ
‎- ตอนอายุ 20 ‎- ใช่
‎คุณช่วยให้ข้อมูลได้เยอะ
‎ว่ามันเป็นยังไง แต่อิมานีไม่ได้สร้างมาจากคุณ
‎มันเป็นการผสมผสานอะไรหลายอย่าง มากมาย
‎ใครคะ
‎ผู้คนไง!
‎คนไหน
‎หลายๆ คน
‎- อย่างลูกพี่ลูกน้องผม ริคคนหนึ่งล่ะ ‎- โอเค
‎- หลายๆ คน หลายๆ อย่าง ‎- ลูกพี่ลูกน้องคุณ
‎รู้อะไรไหม มัลคอล์ม
‎ฉันรู้สึกว่าเมื่อคุณรู้ว่ามีคนสนับสนุนคุณ ‎และเมื่อคุณรู้ว่าพวกเขารักคุณ
‎คุณจะไม่มีวันนึกถึงพวกเขาอีก
‎นั่นไม่จริง
‎คุณเริ่มใส่ใจก็ตอนที่คุณกำลังจะเสียพวกเขาไป
‎- มันเรื่องนี้เองใช่ไหม ‎- เรื่องอะไร
‎คุณกำลังขู่ผมใช่ไหม
‎ถ้าผมไม่ขอโทษ ผมจะเสียคุณไปใช่ไหม
‎ฉันไม่ได้ต้องการคำขอโทษ
‎- งั้นต้องการอะไร ชื่อในเครดิตท้ายเรื่องเหรอ ‎- อย่ามาใจร้าย
‎ผมพูดจริงๆ ‎ผมรู้ว่าเราคุยเรื่องงานกันเป็นชั่วโมงๆ
‎มันเป็นภาระเสียจนคุณอยากได้ค่าตอบแทนใช่ไหม
‎ผมร่างบทนั้นไว้ก่อนคุณจะเข้ามาในชีวิตผมอีก
‎มันไม่เกี่ยวกับเครดิต ฉันไม่ต้องการเครดิต
‎งั้นอะไร มารี คุณต้องการอะไร
‎หนังดีงามมาก
‎ฉันภูมิใจในตัวคุณ
‎ใช้เวลาสร้างนานมาก เป็นงานหิน ‎แต่ฉันมีหนึ่งคำถาม
‎คุณคิดว่าหนังจะออกมาดีขนาดนี้ไหม ‎ถ้าเราไม่ได้คบกัน
‎ไม่
‎แค่นั้นแหละที่อยากได้ยินคุณพูดก่อนหน้านี้
‎เยี่ยม
‎เราไม่ทะเลาะกันแล้วใช่ไหม
‎ดูก่อน
‎ดูอะไร
‎ว่าคุณจะยั้งปากไม่พูดให้เจ็บช้ำน้ำใจ
‎ตลอดคืนนี้ได้ไหม
‎ผมไม่ได้แย่ขนาดนั้น
‎แย่ขนาดนั้นแหละ
‎ผมจูบคุณได้ไหม
‎ไม่ได้
‎แน่ใจเหรอ
‎แต่ผมอยากจูบคุณจริงๆ นะ
‎ฉันไม่สน
‎แค่อย่าเห็นฉันเป็นของตาย
‎ไม่หรอก
‎ก่อนหน้านี้ไง
‎ผมขอโทษ
‎คุณจูบฉันได้แล้ว
‎เยี่ยม
‎มีฉันคนเดียวเท่านั้นที่กล้าบอกคุณ ‎เวลาคุณทำตัวเฮงซวย
‎ผมรู้
‎และตอนนี้คุณสร้างหนังที่ใครๆ ก็รักออกมา
‎โลกจะป้อยอคุณ
‎คิดงั้นเหรอ
‎ใช่
‎ฉันได้ยินคำชมมาทั้งคืน "เขาช่างอ่อนไหว
‎เขาช่างเข้าใจอารมณ์ เขาโรแมนติก
‎เขาเป็นคนน่ารักใช่ไหม"
‎- คุณตอบไปว่าไง ‎- ฉันตอบว่า "ก็น่ารักดี
‎เวลาเขาไม่ทำตัวก้าวร้าว"
‎นะ
‎- นะ ‎- ไม่
‎คิดว่าแกร่งนักเหรอ แม่กุ้งแห้ง
‎ฉันแกร่ง
‎ไม่อะ คุณสู้ผมไม่ได้หรอก บอบบางจะตาย
‎รู้ไหมคะ ชีวิตจะง่ายขึ้น แต่ก็ยากขึ้นด้วย
‎หมายความว่ายังไง
‎แค่อย่าหลงระเริง มัลคอล์ม
‎และอย่าผลักไสคนที่สนับสนุนคุณ
‎- ใช่ ‎- ใช่
‎คุณจะเริ่มทำหนังจอมปลอม ‎เกี่ยวกับคนจอมปลอมที่มีความรู้สึกปลอมๆ
‎แล้วคุณจะไปกินมื้อค่ำ ‎กับแม่สาวผิวขาวจากแอลเอไทมส์คนนั้น
‎- ใช่ ‎- ไม่ ไม่ใช่สาวผิวขาวคนนั้น
‎คุณจะโม้เรื่องฉากที่ถ่ายเทคเดียว ‎ฉากนี้ แล้วก็ฉากนั้น
‎แล้วก็กล้อง…
‎คุณรู้ว่าคุณทำแบบนั้นใช่ไหม
‎จริงๆ เลย
‎พอรู้ตัวอีกที คุณจะเดินสายแถลงข่าว ‎เกี่ยวกับหนังเลโก้เรื่องใหม่ของคุณ
‎คุยว่ามันเป็นอุปมานิทัศน์ ‎แทนความล้มเหลวของการสร้างขึ้นใหม่
‎"ชื่อหนังคือ
‎ลาโง่กับเลโก้ 40 ตัวแต่ว่า…
‎สตูดิโอมันค่อนข้างจะ…"
‎มัลคอล์ม คุณหัวเราะ แต่ฉันมองเห็นนะ ‎ฉันพูดจริงๆ ฉันมองเห็นอนาคต
‎เพื่อนใหม่ของคุณในทวิตเตอร์ ‎จะพากันโควตทวีตข้อความคุณ
‎พากันปรบมือ ชื่นชม
‎พูดว่า "ความเปลี่ยนแปลงมันเป็นแบบนี้เอง
‎- ยอดเยี่ยม อย่างเทพ!" ‎- โหดไปแล้ว
‎แต่คนอื่นๆ ในอเมริกาจะพูดว่า
‎"นิโกรคนนี้ทำหนังเลโก้ให้เราดูทำไมวะ
‎กูไม่ไปดูหรอก"
‎จากนั้นก็จะมีการแบน มีการประท้วง
‎เพราะคุณดึงเลโก้ไปเกี่ยวกับการเมือง
‎แต่โชคดีที่คุณจะมีแฟนใหม่ ‎เป็นแม่สาวผิวขาวจากแอลเอไทมส์
‎นางจะโบกครีมกันแดดเอสพีเอฟ 50
‎ที่พวกแม่ๆ นักบอลชอบทากัน
‎ทวีตหาคนนั้นคนนี้
‎"นี่มันปิดกั้นกันชัดๆ
‎ใครคุมเนี่ย
‎เรามีพันธะทางศีลธรรมที่จะต้องไปดูหนังเรื่องนี้
‎ซึ่งเขียนและกำกับโดยคนดำของแท้ เอ๊ย คนผิวสี"
‎"เราจะสร้างประวัติศาสตร์กัน โอเคนะ
‎เราจะทำเงินได้เยอะสุดในประวัติศาสตร์"
‎แล้วพอรู้ตัวอีกที
‎คุณจะเป็นเจ้าของบริษัทของเล่นทำเงินเป็นพันล้าน
‎- แจ๋ว! ‎- ใช่!
‎"ยินดีด้วย มัลคอล์ม เอลเลียต! คุณแม่งทำสำเร็จ
‎เอาไปสองสามล้านดอลลาร์ ‎แถมกระเช้าผลไม้อีกหนึ่ง
‎แต่ขอเสนอเผื่อไว้ คุณเคยคิดจะ
‎เอาชีวิตแองเจลา เดวิสมาทำหนังเลโก้ไหม"
‎สำเนียงคนขาวของคุณโคตรได้
‎- คุณหัวเราะ แต่… ‎- ใช่ มันดีมาก
‎คุณเปลี่ยนแปลงโลกได้
‎คุณไม่น่าเลิกแสดงเลย ที่รัก
‎ทำไมคะ มัลคอล์ม
‎ผมเชื่อเสมอว่าถ้าคุณเจอบท
‎ที่มอบโอกาสให้คุณได้เป็นตัวเอง ‎คุณจะน่าตื่นตะลึงมาก
‎นี่ มัลคอล์ม
‎น่าเสียดายที่ไม่มีใครเขียนชีวิตฉันได้ ยกเว้นคุณ
‎ผมเคยบอกคุณหรือยังว่าผมรักคุณ
‎ผมขอโทษ
‎กอดคุณ
‎ในอ้อมแขนของผม
‎เมื่อคุณต้องการผม
‎ได้รู้ว่าคุณเองก็ต้องการความรัก
‎ใช้เวลาทั้งชีวิตร่วมรักกับคุณ
‎ผมลืมทำตัวเป็นคนรักของคุณ
‎และผมขอโทษ
‎มารี
‎มารี!
‎มารี
‎มารี!
‎มารี เลิกเล่นน่า
‎มารี!
‎เวร
‎มารี!
‎มารี เลิกเล่นเหอะน่า
‎มารี!
‎เวร
‎มารี
‎มารี!
‎โอ้ พระเจ้า
‎- คุณหายไปไหนมา ‎- ไปฉี่มา
‎- ที่ไหน ‎- ข้างนอก
‎ทำไมไม่ใช้ห้องน้ำ
‎เพราะฉันไม่ได้โตมากับบ้านที่มีสวนหลังบ้าน
‎- ฉันยังไม่ชินน่ะ ‎- ให้ตาย!
‎รู้ไหม คุณเป็นผู้ชายที่ติดแฟนที่สุดที่ฉันเคยคบมา
‎แต่ในขณะเดียวกัน ‎คุณก็เป็นผู้ชายที่ขี้หึงน้อยที่สุดที่ฉันเคยคบมา
‎ฉันจะไปเกาะแขนผู้ชายคนไหนก็ได้
‎และคุณจะไม่คิดว่ามันส่อไปในทางเพศ
‎คุณแค่จะเดินมาหาฉันแล้วพูดว่า ‎"นี่ ที่รัก คุณทำบ้าอะไรอยู่น่ะ
‎ผมต้องการให้คุณช่วย ‎ผมจำชื่อคนที่นี่ไม่ได้เลย ไปกันเถอะ"
‎- แต่คุณเกาะแขนใครอยู่ ‎- แค่นั้นแหละ ไม่สำคัญหรอก
‎เกี่ยวกับคืนนี้เหรอ
‎ประมาณนั้น
‎ประมาณนั้นเหรอ
‎ฉันออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก ส่วนคุณอยู่ในนี้
‎คร่ำครวญขอโทษแบบโง่ๆ ‎อย่างที่คุณเห็นว่าสมเหตุสมผล
‎อย่างกับว่าเพลงที่เขียนเมื่อ 50 ปีก่อน ‎เกี่ยวกับผู้หญิงอีกคน
‎จะทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น ‎เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเราได้
‎บางคนคงบอกว่าการไม่หึงหวงเป็นเรื่องดี
‎- ไม่หรอก เวลามันก้ำกึ่งกับความเฉยชา ‎- คุณพูดเรื่องอะไร
‎มัลคอล์ม ปากคุณสนับสนุนให้ฉันมีชีวิตของตัวเอง
‎แต่มันแค่… มันเป็นคำพูดตอแหล
‎คุณไม่อยากให้ฉันไปมีชีวิตที่แยกจากคุณ
‎เพราะคุณมันโคตรติดแฟน
‎นึกว่าเราทะเลาะกันจบแล้ว
‎- อย่าอ่อนไหวไปหน่อยเลย นี่ไม่ใช่การทะเลาะ ‎- แหงล่ะ
‎ไม่ใช่ แต่เป็นการตั้งข้อสังเกต
‎- คุณไม่อยากแตะเรื่องนั้น ‎- ทำไม
‎- เชื่อเถอะ คุณไม่อยาก ‎- ทำไม
‎เพราะถึงคุณอยาก คุณไม่ได้คิดให้ดี
‎- ฉันคิดว่าฉันคิดดีแล้ว ‎- เชื่อเถอะ ไม่แน่ๆ
‎- ฉันเป็นพวกชอบเจ็บปวดซ้ำๆ ‎- แต่คุณไม่โง่
‎- โอ้ พระเจ้า ขอบคุณค่ะ ‎- อย่าทำตัวเป็นเด็กๆ
‎อย่ามาทำตัวเหนือฉันและสั่งให้ฉันเลิกทำบางอย่าง
‎ทั้งๆ ที่คุณก็รู้ดีอยู่แล้วว่าคุณมีเวลาให้งานเท่านั้น
‎คุณห่วงแต่งานเท่านั้น
‎แปลว่าคุณเลิกอาชีพนักแสดง ‎เพื่อมาเป็นหมารองรับอารมณ์ผมสินะ
‎- ไปตายซะ มัลคอล์ม! ‎- เข้าใจละ
‎- ไปตายซะ! ‎- เพราะคุณกลัว คุณไม่ต้องการมัน
‎คุณไม่เคยต้องการ
‎- เพราะคุณกลัวที่จะลองและล้มเหลว ‎- ใจคุณมันอัปลักษณ์
‎ไม่ ไปตายซะ!
‎มารี ตอนที่ผมเจอคุณ ‎คุณติดยาจนไม่เป็นผู้ไม่เป็นคน
‎อายุยังไม่ 20 ดีด้วยซ้ำ
‎พูดไปสัปหงกไป
‎ไม่ก็สลบเหมือดหรือปล่อยโฮ
‎อย่าทำเหมือนห้าปีที่ผ่านมา
‎คุณกลายเป็นคนฉลาดซะจนผม… ‎ลืมคุณคนเก่า
‎แน่นอน ผมอยากให้คุณมีชีวิตของตัวเอง
‎เพราะผมกลัวว่าถ้าคุณไม่มี ‎คุณจะพึ่งพาผมไปซะทุกเรื่อง
‎แล้วพอผมลืมพูดขอบคุณคุณที่งานรอบปฐมทัศน์
‎คุณกลับมาบ้าน เริ่มหาเรื่องทะเลาะ ‎แล้วพอตอนเช้าคุณจะกินยานอนหลับ
‎พยายามกรีดข้อมือตัวเองด้วยกรรไกรตัดเล็บ
‎ฉันอยากให้คุณออกไปจากห้องนี้
‎หุบปากเถอะ มารี ‎รู้ไหม ผมเข้าใจ เข้าใจจริงๆ
‎คุณเจ็บปวด ผิดหวัง และมีความฝัน
‎เหมือนคนอื่นๆ บนโลกนี้
‎คุณโกรธที่คุณไม่ได้งานที่ใฝ่ฝัน
‎คุณอับอายที่คุณต้องรับบท "สาวกุ้งแห้งในตรอก"
‎กับ "พยาบาลที่เกี่ยวข้องเบอร์สอง"
‎รู้อะไรไหม เราไม่ภูมิใจ ‎กับช่วงแรกของการทำงานกันทั้งคู่
‎ผมเริ่มจากการเป็นคนคิดมุกตลก ‎ในหนังโรแมนติกคอมเมดี้
‎แล้วก็เอาบทหนังมาเขียนใหม่ ‎เพราะคนสร้างไม่อยากจ่ายตังค์ให้นักเขียน
‎แต่เราต้องทำงานต่อไป!
‎เราต้องพยายามต่อไป พยายามมากขึ้นๆ
‎เพราะแม้ว่าเราจะไม่มีพรสวรรค์ ซึ่งคุณมี
‎เราก็ยังก้าวหน้ากว่าเดิมตราบใดที่เราไม่มีอีโก้
‎คุณไม่ต้องภูมิใจกับทุกสิ่งที่คุณทำหรอก
‎แต่คุณต้องพยายามให้หนักกว่า ‎99 เปอร์เซ็นต์ของคนทั้งหมด
‎รู้ไหมว่าอะไรที่ไร้สาระ ‎อะไรที่โคตรไร้ความรับผิดชอบ มารี
‎ก็คือคุณทำตัวเหมือนงานของผมแม่งน่าอึดอัด
‎จนคุณหายใจไม่ออก ไม่มีพื้นที่ของตัวเอง
‎คือว่า มองดูรอบๆ สิ
‎ดูบ้านหลังนี้ที่บริษัทโปรดักชั่นจัดให้เราสิ
‎เลือกสักห้อง เริ่มทำงาน
‎แล้วเลิกโทษผมซะที ‎ที่คุณไม่มีปัญญาจัดการชีวิตตัวเอง
‎ผมเป็นคนพาคุณไปบำบัด
‎ผมไปเข้าการบำบัดกลุ่มเป็นเพื่อนคุณ ผมอยู่กับคุณ
‎ผมแม่งคอยอยู่เคียงข้างคุณมาตลอดทาง
‎ตอนที่คุณซึมเศร้า
‎ตอนที่คุณกินยาเยอะ ‎ซะจนเรามีเซ็กซ์กันไม่ได้นานครึ่งปี
‎ผมคอยอยู่เคียงข้างคุณ
‎ตอนที่คุณติดยาอีกครั้ง ผมก็คอยอยู่เคียงข้างคุณ
‎ตอนเรายังอยู่ที่ถนน 38 ‎และคุณออกไปประชุม จำได้ไหม
‎คุณออกไปประชุม และคุณไม่กลับมาบ้าน
‎เพราะคุณเอากับคนอื่นอยู่ จำได้ไหม
‎ทายซิว่าใครยังอยู่เคียงข้างคุณ
‎ไอ้มืดตรงนี้ไง
‎ดังนั้นอย่าแตะเรื่องนั้น
‎อย่าบังอาจแตะเรื่องนั้น ‎เพราะคุณไม่มีทางชนะผมหรอก มารี
‎เชื่อผมเถอะ
‎เอาละ เลิกอ้อมค้อมกันดีไหม มัลคอล์ม
‎ไหนๆ ทุกคนก็เปิดอกพูดกันแล้วคืนนี้ ‎คุณเปิดอกพูดบ้างสิ
‎เรื่องเหตุผลที่แท้จริงที่คุณอยู่เคียงข้างฉัน
‎ฉันมันเป็นวัตถุดิบที่โคตรดีไง
‎เพราะอย่างนี้คุณเลยอยู่กับฉัน
‎เพราะเรื่องฉันเอามาทำหนังได้
‎มันเป็นโลกแห่งสารพัดอารมณ์ความรู้สึก ‎ที่คุณไม่เคยเห็นใกล้ๆ มาก่อน
‎และเพราะตอนนั้นฉันอายุ 20 ‎ไม่เคยมีใครรักอย่างที่คุณรักมา
‎หรือคิดว่าคุณรัก ‎ตอนนั้นฉันไม่รู้ตัวว่าฉันเป็นอะไรสำหรับคุณ
‎เป็นหนังไงล่ะ โศกนาฏกรรม
‎หนังที่คุณดูได้เรื่อยๆ ตราบใดที่คุณยังอยู่กับฉัน
‎และคืนนี้ ท่ามกลางคนดู ‎ฉันเห็นหนังเฮงซวยนี่ทั้งเรื่องบนจอ
‎ดังนั้นอย่ามาเสแสร้งว่า ‎ที่คุณทำมันคือความไม่เห็นแก่ตัว มัลคอล์ม
‎ชีวิตฉันเป็นแกนหลักในหนังคุณ และมันคือเหตุผล
‎ว่าทำไมคนพวกนี้ถึงชมว่า ‎คุณเก่ง กล้า และอาจหาญ
‎"บอกเราหน่อย มัลคอล์ม
‎คุณทำให้ตัวละครอิมานีเหมือนมีชีวิตจริงๆ ได้ยังไง
‎ทำไมคุณถึงแสดงความคิดของหญิงสาวคนหนึ่ง
‎ได้ดี ได้สมจริงขนาดนี้"
‎"เจนนิเฟอร์ นั่นเป็นคำถามที่ดีมากครับ
‎จะพูดว่าผมขโมยมันมาก็คงได้
‎ผมจิ๊กมา
‎แต่ไม่ได้ขโมยข้าวของนะ ‎เป็นการขโมยทางจิตวิญญาณ"
‎คุณมันจอมปลอม
‎คุณไม่ได้พูดขอบคุณฉันในคืนนี้เพราะคุณรู้อยู่แล้ว
‎คุณไม่มีอะไรใหม่ๆ จะพูด
‎คุณทำได้แค่ก๊อปเขามา
‎เหมือนนกแก้วนกขุนทอง
‎คุณไม่มีทางอยู่คนเดียว
‎และคิดเรื่องราวต้นฉบับอีกเรื่องได้แน่ๆ
‎คุณจะเขียนเรื่องอะไร มัลคอล์ม
‎ชีวิตคุณเองเหรอ
‎ขอเหอะว่ะ
‎คุณไม่กล้าหรอก
‎คุณไม่มีศักดิ์ศรี ไม่มีความนึกคิดที่จะสำรวจตัวเอง
‎ข้อบกพร่องและจุดอ่อนของตัวเอง
‎และที่คุณอาจเป็นสไปค์ ลี ‎หรือแบร์รี่ เจนกิ้นส์คนต่อไปไม่ได้
‎ก็เป็นเพราะพวกเวรนั่น ‎มีความคิดใหม่ๆ จะบอกเล่า
‎สิ่งที่เกิดขึ้นจริง ‎และเป็นประสบการณ์ตรงของพวกเขาเอง
‎คุณบอกว่าหนังเรื่องนี้เกี่ยวกับความละอายใจ ‎และความรู้สึกผิด ถูกไหม
‎คำพูดคุณนะ ไม่ใช่ฉัน
‎เอาละ ฉันมีคำถามจะถาม มัลคอล์ม
‎ความละอายของใคร
‎ความรู้สึกผิดของใคร
‎คุณแม่งรู้อะไรเกี่ยวกับความละอายใจ ‎และความรู้สึกผิด
‎คุณมีพ่อมีแม่ ไม่มีพฤติกรรมแย่ๆ ‎นอกจากทำตัวงี่เง่า
‎และจบจากมหาวิทยาลัย
‎แม่คุณเป็นนักบำบัด พ่อคุณเป็นอาจารย์
‎พี่สาวคุณทำงานเป็นที่ปรึกษาในดี.ซี.
‎แต่ที่นี่ ในย่านนี้ พวกเศรษฐีหน้ายิ้มพวกนี้
‎พวกเขาคิดว่าคุณรู้จักความข้นแค้น
‎คิดว่าคุณเคยลำบากมาก่อน ขอทีเถอะ
‎คุณมีชีวิตดีกว่าแม่คนขาวที่ทำงานให้แอลเอไทมส์อีก
‎เธอคิดว่าเธอกำลังทำประโยชน์ ‎ด้วยการส่งเสริมผู้กำกับฝีมือบ้านๆ อย่างคุณ
‎คุณใจร้ายไปแล้ว
‎ลองกรีดข้อมือตัวเองด้วยกรรไกรตัดเล็บดูสิ
‎คุณจะไม่อยากรอดหรอก เพราะมันน่าอาย
‎ไม่ต้องห่วงนะ
‎ฉันไม่ใจแคบพอที่จะชวนทะเลาะเพราะฉันโกรธ
‎- ผมไม่ได้ตั้งใจ ‎- สายไปแล้ว
‎มันน่าอายแล้วก็โหดร้าย
‎และมันทำให้ฉันเสียใจ ‎ที่แบ่งปันหลายอย่างในชีวิตกับคุณ
‎ผมเนี่ยนะกีดกันคุณ…
‎เหลวไหล!
‎ผมจะไปกีดกันคุณจากชีวิตได้ไง
‎โง่ชะมัด
‎พูดหมาๆ
‎ผมรู้ว่ามันเรื่องอะไร โคตรไร้สาระ
‎ช่างมาลิบูแม่ง
‎หมายความว่าไง "ฝีมือบ้านๆ"
‎แค่พูดให้ผมเจ็บปวดเหรอ
‎เพราะงี้ใช่ไหมถึงพูดออกมา
‎ที่พูดไปทั้งหมด
‎ติดใจแค่คำว่า "บ้านๆ" เหรอ
‎ผมแค่อยากรู้ว่าคุณเชื่ออย่างนั้นจริงๆ รึเปล่า
‎เดาสิ
‎- ตอบคำถามมาสิ ‎- แล้วคำถามคืออะไรไม่ทราบ
‎คุณไม่ชอบหนังเรื่องนี้เหรอ
‎ฉันไม่เคยพูดอย่างนั้น
‎- คุณไม่ชอบทั้งผมทั้งหนัง ‎- ฉันไม่เคยพูดอย่างนั้น
‎ก็คุณเพิ่งพูดอย่างนั้น
‎ฉันรู้สึกว่าคุณกำลังไม่มีเหตุผล
‎ผมกำลังไม่มีเหตุผลเหรอ
‎ผมเนี่ยนะทำตัวไม่มีเหตุผล ‎นี่เป็นคืนที่สำคัญที่สุดในชีวิตผม
‎และคุณพยายามทำให้มันกลายเป็นคืนที่แย่ที่สุด ‎และผมทำตัวไม่มีเหตุผล
‎ดูคุณสิ
‎คุณโคตรอีโก้จัด ‎จนมองเห็นแต่ตัวเองในทุกๆ อย่าง
‎กระทั่งสิ่งที่คุณไม่เกี่ยวข้องด้วย
‎คุณสังเกตเห็นท่าเดินของอิมานี
‎คุณหันมาพูดกับผมว่า ‎"สงสัยจังว่าคุณไปเอาท่าเดินนี้มาจากไหน"
‎ผมไม่พูดอะไร ผมแค่ยิ้ม
‎ไม่อยากพูดมากเพราะไม่อยากทำร้ายความรู้สึกคุณ
‎แต่คุณคิดไปเองทั้งนั้น มารี
‎ขณะที่ผมทำบางอย่าง สร้างสรรค์บางอย่าง
‎คุณกลับอยู่ข้างสนาม ‎และพยายามหาเหตุผลให้ตัวตนของคุณ
‎"ฉันรู้คำพูดนั้น" "ฉันเป็นคนพูด" ‎"ฉันทำอย่างนั้น" "คุณเอามาจากฉัน"
‎ให้ตาย ขนาดแค่ขอความเห็น ‎คุณยังทวงบุญคุณ มารี
‎คุณอยากเล่นสกปรกใช่ไหม
‎งั้นเอาเลยสิ
‎คุณอยากทำผมเจ็บ มารี
‎สาบานได้ ผมทำให้คุณเจ็บได้มากกว่าเป็นสิบเท่า
‎คุณมันมวยรอง บอสเลเวลหนึ่ง
‎ผมหักคุณได้เหมือนหักกิ่งไม้
‎อิมานีอิงจากชีวิตคุณพอๆ กับที่อิงจากชีวิตผม
‎สิ่งที่เธอพูดกับพยาบาล
‎นั่นคือสิ่งที่ผมพูดกับหมอตอนพ่อเข้าไอซียู
‎คุณสังเกตเห็นท่าเดินของอิมานีใช่ไหม
‎ท่าเดินสวยมาก
‎เป็นท่าเดินแฟนเก่าผมเอง เจส
‎ฉากขี่จักรยานท่ามกลางสายฝนด้วย
‎ไม่ได้เอามาจากทริปที่เราไปบาร์เซโลนากัน
‎นั่นเจสกับผมขี่จักรยานสาธารณะในบรุกลิน
‎วิธีที่เธอผูกเชือกรองเท้าด้วยสองห่วง…
‎นั่นเจย์ล่า
‎คุณไม่ใช่คนแรก
‎มุกที่ว่าเธอไม่ยอมใช้มือให้เขา
‎นั่นเป็นคำพูดที่ผู้ชายทุกคนได้ยินกันจนชิน
‎มุกที่เธอพูดว่าเธอถึงจุดสุดยอดเร็ว
‎นั่นคำพูดกีกี้
‎กีกี้
‎เธอเป็นแดนเซอร์
‎แดนเซอร์ เราจะเรียกเธอว่าแดนเซอร์
‎ผมเจอเธอนอกเซนต์หลุยส์ระหว่างขับรถเที่ยว
‎ผมอึ๊บเธอไม่หยุดในห้องสวีทเพนเฮาส์ ‎ของโรงแรมแมริออท
‎ครั้งหนึ่งบนเตียง ครั้งหนึ่งในห้องน้ำ
‎เราอาจจะอึ๊บกันในตู้เสื้อผ้าหรืออะไรด้วยซ้ำ
‎ผมมีรูปโพลารอยด์ของเธอ
‎นั่งเปลือยเปล่าในอ่างอาบน้ำทรงหัวใจ
‎มันอยู่ในอัลบั้มรูปในตู้เสื้อผ้าที่บ้านเรา
‎แต่คุณติดยานี่นะ
‎นั่นทำให้คุณพิเศษกว่าใครใช่ไหม
‎นั่นทำให้ส่วนของคุณในหนัง ‎สำคัญกว่าคนอื่นมากเลยใช่ไหม
‎เลิกหลงตัวเองซะที
‎คุณไม่ใช่หญิงสาวพังๆ คนแรกที่ผมรู้จัก ‎อึ๊บหรือคบด้วย
‎ผมร่างบทหนังเรื่องนี้ครั้งแรก ‎ในอะพาร์ตเมนต์หนึ่งห้องนอนกับลีอาห์
‎ผมนึกว่าเธอชอบอาบน้ำนานเป็นชั่วโมง
‎จนผมไปเจอเธอนอนหมดสติทั้งที่เข็มเสียบคาแขน
‎สองปีก่อน ผมได้รับอีเมลจากพี่สาวเธอ
‎บอกว่าเธอกินไทลินอลไปทั้งขวดจนตาย
‎ถามว่าผมมีรูปถ่ายบ้างไหม
‎เพราะจะเอาไปทำสไลด์ให้น้องสาว
‎ผมควรจะขอบคุณเธอในคืนนี้
‎เธอสมควรได้รับคำขอบคุณ
‎เช่นเดียวกับทาช่า
‎สาวคนแรกที่ผมรักจริงๆ สุดหัวใจ
‎สาวคนแรกที่หักอกผมยับเยิน
‎เธอไม่เคยนอกใจผม ต้องยกให้เลย
‎เธอค้นพบพระเจ้า แต่งงาน แล้วก็หย่า
‎เธอส่งรูปถ่ายของลูกสาวมาให้ผมดูบ่อยๆ
‎บอกว่าเธอเสียดายที่ไม่มีลูกกับผม
‎ผมส่งอีโมจิรูปหัวใจไปให้ ‎เพราะผมไม่รู้จริงๆ ว่าจะตอบยังไง
‎พูดจบรึยัง
‎ยังมีอีกเยอะ
‎ทำไม อยากให้ผมหยุดเหรอ
‎ไม่ค่ะ มัลคอล์ม พูดต่อสิ
‎ทำไม
‎เพราะคุณชอบฟังเหรอ
‎ผมรู้ว่าคุณกระวนกระวายแค่ไหน มารี
‎คุณอาจจะเลิกยาได้แล้ว ‎แต่คุณยังคิดส่วนนั้นไม่ออก
‎ทำไมคุณชอบความเจ็บปวดรวดร้าวทุกข์ระทม
‎มันไม่ปกติหรือดีต่อสุขภาพ
‎และมันแทรกซึมเข้ามาในทุกๆ ด้าน ‎ของความสัมพันธ์เรา
‎วิธีที่เราคุยกัน ทะเลาะกัน เอากัน
‎ผมเคยคบกับคนพังๆ มาก่อนในชีวิต มารี
‎แต่ไม่มีคนไหนอยากโดนเหยียบย่ำ ‎และเหยียดหยามอย่างคุณ
‎และพูดตามตรงๆ นะ มารี
‎มันไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจ
‎ดังนั้นเลิกยิ้มซะที เพราะคุณดูเหมือนตัวตลก
‎นี่ไงล่ะวัตถุดิบที่คุณว่า
‎รู้ไหมว่าผมเพิ่งคิดอะไรได้ มารี
‎มันไม่เกี่ยวกับการหาเหตุผลให้ตัวตนคุณหรอก
‎ไม่ใช่
‎มันเป็นเพราะคุณทั้งกลัวและเห็นแก่ตัวมาก
‎จนคุณต้องเหยียบย่ำผม
‎กังขากับทุกสิ่งที่ผมทำ
‎"ฝีมือผมบ้านๆ เหรอ
‎ผมทำเรื่องนี้โดยไม่มีเธอได้ไหม
‎ผมไม่รู้ ผมควรถามมารี มารีอาจจะรู้คำตอบ
‎มารีอยู่ไหน ผมต้องการมารี" คัทได้
‎"มารี คุณหายไปไหนมา
‎คุณเห็นการแสดงนั่นไหม คุณคิดว่าไง
‎คุณชอบเหรอ ใช่ ผมก็เหมือนกัน"
‎ยังดีนะที่ผมมั่นใจในความคิดตัวเองมากพอ ‎จนพูดได้ว่าผมไม่จำเป็นต้องมีคุณ
‎นั่นแหละใจความสำคัญ
‎ที่คุณพล่ามเรื่องหนังจอมปลอม
‎คุณแค่ต้องการเหตุผลให้เป็นที่ต้องการ
‎เพราะถ้าผมไม่ต้องมีคุณ ผมจะอยู่กับคุณทำไม
‎คุณต้องการควบคุม
‎เพราะคุณคิดไม่ได้ว่า ‎เหตุผลที่ผมอยู่กับคุณเพราะผมรักคุณ
‎ผมแค่รักคุณ ที่รัก
‎ผมไม่จำเป็นต้องมีคุณ
‎แต่ผมรักคุณ โลกนี้มีคนที่รักคุณเฉยๆ
‎ผมรักวิธีการคิดของคุณ มารี
‎จริงๆ
‎ผมรักวิธีที่คุณมองโลก
‎ผมรักวิธีคิดของคุณ
‎สัญชาตญาณของคุณ
‎และผมโคตรซาบซึ้งใจ
‎เพราะทุกอย่างที่คุณเผชิญมา ทุกอย่าง
‎มันทำให้คุณเป็นคุณ
‎ผู้หญิงที่ผมรัก ผู้หญิงที่ผมนอนด้วย
‎ผู้หญิงที่ผมถ่างตาอยู่ด้วยตอนตีสอง
‎ในคืนที่สำคัญที่สุดในชีวิตผม ‎เพราะเธอไร้ความปรานี
‎และบ้ามาก
‎แต่ผมขอโทษนะ ผมขอโทษ
‎ผมขอโทษไปแล้ว รู้ไหม…
‎และขอโทษอีกเป็นพันครั้ง ผมรู้ว่าผมทำพลาด
‎แต่พูดตามตรง ทันทีที่เราถึงบ้าน
‎ผมแค่อยากฉลองกับคุณ ที่รัก
‎มารี ที่รักของผม ยอดดวงใจของผม
‎อยากรู้ไหมว่า ‎เรื่องราวส่วนไหนของอิมานีเอามาจากคุณ
‎ตอบจบไงล่ะ
‎ส่วนที่ทำให้มันเป็นโศกนาฏกรรม ส่วนที่…
‎ที่เธอ…
‎ตอนที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกิน ‎เพราะความรู้สึกผิดและความละอายทั้งหมด
‎จนไม่ยอมรับสิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิต
‎นั่นแหละที่เอามาจากคุณ
‎การที่เธอไม่สามารถหยั่งคิดได้ว่า
‎มีคนบนโลกนี้ที่แค่รักเธอ
‎แม้เธอจะไม่รักตัวเองก็ตาม
‎นั่นคุณไงล่ะ
‎นั่นคือส่วนที่ไม่ใช่เรื่องแต่ง
‎คุณจะเริ่มสูบอีกเหรอ
‎กำจัดเขาซะ
‎- กำจัดเขาซะ ‎- โอ้ ไม่
‎แต่ฉันรักเขา
‎แม่งเอ๊ย
‎เวรตะไล!
‎ไปตายซะ!
‎ไอ้ฉิบหาย ไปตายซะ!
‎- เกิดอะไรขึ้น ‎- แอลเอไทมส์โพสต์รีวิวแล้วน่ะสิ
‎- เชี่ย มันเขียนว่าไง ‎- ผมไม่รู้ เน็ตแม่งห่วย
‎- เขียนดีไหม ‎- รอเดี๋ยว
‎- ใครส่งมาให้คุณ ‎- ไม่มีใคร ผมเห็นเอง
‎- ไม่มีใครส่งมาได้ไง ‎- พอที กำลังโหลดอยู่ โอเคนะ
‎โอเค พาดหัวว่าไง
‎ต้องจ่ายค่าสมาชิกตอนนี้เหรอ ‎ต้องจ่ายเหรอ เอาจริงดิ
‎โพสต์ตั้งแต่เมื่อไหร่
‎เดือนละ 1.99 ดอลลาร์ 20 นาทีก่อน
‎แล้วไม่มีใครส่งมาให้คุณเลยเหรอ ‎ไม่มีใครส่งมาให้คุณได้ไง
‎เชี่ย กระเป๋าตังค์ผมอยู่ไหน
‎คุณไม่ได้เซฟบัตรเครดิตไว้ในโทรศัพท์เหรอ
‎- ไม่! ‎- ทำไมล่ะ
‎- เพราะผมไม่ไว้ใจของพรรค์นี้ ‎- จริงเหรอ
‎- มารี พอที ‎- ฉันขอโทษ โอเค
‎ยัยนั่นเป็นคนเขียนเหรอ
‎- สาวผิวขาวน่ะเหรอ ‎- ใช่
‎- งั้นต้องออกมาดีแน่
‎เวร ผมก็หวังอย่างนั้น กระเป๋าตังค์ผมอยู่ไหนวะ
‎ดูในห้องนอนรึยัง
‎- อะไรนะ ‎- ดูในห้องนอนรึยัง
‎เออ ดูในห้องนอนแล้ว!
‎โอเค งั้นดูที่บาร์รึยัง
‎ผมดูที่บาร์แล้ว มารี! อยู่ไหนวะ
‎มันอยู่ไหน เจอแล้วๆ
‎- เจอแล้วเหรอ ไปวางไว้ไหน ‎- ไม่สำคัญหรอก
‎โอ๊ย เชี่ย! มือถือผมอยู่ไหน
‎- มัลคอล์ม ‎- มันอยู่ไหน
‎- มัลคอล์ม มัลคอล์ม ‎- อะไร
‎อยู่ตรงนี้ ใจเย็นๆ
‎"รีวิวเรื่องอิมานี
‎ภาพยนตร์น้ำดี
‎พุ่งเป้าโจมตีความเลวร้ายที่มาคู่กัน ‎สวัสดิการด้านสุขภาพและการเหยียดผิว
‎ในการเปิดตัวฝีมือการกำกับ ‎ที่ท้าขนบและแพรวพราวของมัลคอล์ม เอลเลียต"
‎ผมเกลียดผู้หญิงคนนี้ฉิบหาย ‎ใครอยากดูหนังเรื่องนี้กัน
‎ฉันได้ยินแค่ "ภาพยนตร์น้ำดี"
‎- ไม่ได้ยินคำว่า "แพรวพราว" เหรอ ‎- ฉันได้ยินคำนั้นด้วย
‎"อย่างช็อตแรกที่ถ่ายด้วยกล้องสเตดิแคม" ‎ใช้รางดอลลี่ต่างหาก อีโง่
‎"ที่ย่านเบดสตาย เรารู้อย่างหนึ่ง
‎เกี่ยวกับนางเอกร่างบางของเรา อิมานี ‎เธอมีแนวทางของตัวเอง
‎เธอกำหนดโทนเรื่อง บรรยากาศ อารมณ์
‎เธออาจจะเข้าๆ ออกๆ บ้านกึ่งวิถี ‎และหอผู้ป่วยในในโรงพยาบาล
‎แต่อย่าเข้าใจผิด ดังที่ชื่อภาพยนตร์บอกไว้
‎นี่คือภาพยนตร์ของเธอ โลกของเธอ ถิ่นของเธอ ‎จนกระทั่งเกิดเรื่อง"
‎ถ้าคุณเดาไม่ได้จาก ‎จังหวะการพูดแบบคนขาวของฉัน
‎คุณก็กำลังชมหนังคนดำอยู่
‎โอเค เรื่องย่อ น่าเบื่อๆ น่าเบื่อ
‎เหตุผลเดียวที่เธอรู้จักทูเพิร์ฟ 35
‎ก็เพราะผมพูดที่งานรอบปฐมทัศน์ โคตรทึ่ม
‎"ดีงาม…"
‎"นำไปสู่ฉากน่ารันทดและไม่อาจลบจากใจ
‎ตอนที่อิมานีเสพยาเกินขนาดที่ตลาดในไชน่าทาวน์
‎ฉากนั้นเผยจุดประสงค์ที่แท้จริงของเอลเลียต
‎หนังเรื่องนี้เกี่ยวกับวิธีที่ระบบรักษาพยาบาล ‎ของอเมริกันปฏิบัติต่อผู้หญิงผิวสี"
‎อ่านถึงตอนนี้
‎นิโกรทุกคนที่เป็นสมาชิกแอลเอไทมส์เพิ่งพูดว่า
‎"งั้นฉันจะไปดูหนังเรื่องนี้ทำเหี้ยอะไร"
‎แค่เพราะหนังไม่มีนักแสดงผิวขาว
‎ไม่ได้แปลว่าเป็นหนังการเมือง
‎- หนังการเมืองไม่ดีตรงไหน ‎- หนังการเมืองมันน่าเหนื่อย
‎คุณชอบหนังการเมืองจะตาย
‎ไม่ใช่หนังที่แม่สาวผิวขาวจากแอลเอไทมส์ ‎เรียกมันว่าหนังการเมือง
‎ฉันว่านางชอบเรื่องดูเดอะไรท์ธิง
‎สร้างขึ้นตอนที่การเมืองไม่เจ๋งเท่าไหร่ ‎มันเลยกลายเป็นการปฏิวัติการทำหนัง
‎"ตอนที่อิมานีถูกตัดสินว่ามีสภาพ 5150
‎ซึ่งแปลว่าต้องถูกจับขัง
‎เพราะเป็นอันตรายต่อตนเองและผู้อื่น
‎หลังฉากสะเทือนใจกับกรรไกรตัดเล็บ เธอ…
‎เธอถูกนำไปอยู่ภายใต้การดูแล ‎ของคุณหมอใจดีคนหนึ่ง
‎ซึ่งรับบทโดย… พิธีกรดัง…
‎แต่เอลเลียตรู้ว่าเขากำลังเล่นกับประเด็นอะไร
‎และค่อยๆ ล้มล้างมายาคติคนขาวกู้โลก ‎ได้อย่างชาญฉลาด"
‎มาละหนึ่งประเด็น โคตรบรมโง่
‎"ต่อมา เมื่ออิมานีพบว่าตัวเอง
‎ไปบ้านแฟนเก่าเพื่ออ้อนวอนขอยามาเสพ
‎เอลเลียตใช้เลนส์แคบ" เลนส์ตัวเดิมโว้ย
‎"ความกลัวในที่แคบ…"
‎"เราเริ่มจะสงสัยในเจตนาของเขา
‎ที่ดูจะมีความสุขบนความทุกข์ ‎ของนางเอกผิวดำของเขาอยู่นาน
‎มันเป็นฉากที่บอกเป็นนัยดีกว่าบอกตรงๆ
‎หากไม่ถูกจำกัดโดยภาพของเขาเอง
‎มันก็แค่แยกออกมาจากประวัติศาสตร์ที่แสนบั่นทอน
‎ซึ่งพรรณนาภาพความรุนแรงทางเพศ ‎ที่กระทำต่อผู้หญิงผิวสี"
‎ล้อกันเล่นรึเปล่า ล้อกันเล่นรึเปล่า แม่คุณ
‎ประโยคต่อไป โอ๊ย เวร!
‎เธอบอกว่านี่เป็น "ผลงานชิ้นเอก" สุดยอด…
‎ผมอ่านเศษขยะนี่ต่อไม่ได้แล้ว ‎มันปัญญาอ่อนเกินไป
‎ผมแม่งไม่เข้าใจเลยว่าทำไม ‎แอลเอไทมส์ถึงได้จ้างคนโง่แบบนี้
‎ตอนแรกเธอบอกว่าผมล้มล้าง ‎มายาคติคนขาวกู้โลกได้ยอดเยี่ยม
‎หมอเป็นผู้กอบกู้
‎หมอพยายามจะช่วยอิมานี
‎แล้วผมแม่งล้มล้างระบบนี้ยังไงวะ ‎แม่คุณ ยังไง
‎อยากรู้ไหมว่ายังไง เพราะผมเป็นคนดำไง
‎ถ้าผมเป็นคนขาว เธอคงจะพูดว่า ‎ผมใช้มายาคติคนขาว
‎แต่เพราะผมเป็นผู้ชาย ‎เธอเลยตั้งคำถามกับเจตนาของผม
‎บอกว่าผมมีความสุขบนความทุกข์ของผู้หญิง
‎"บอกเป็นนัยดีกว่าบอกตรงๆ"
‎ไสหัวไปเลยไป ทำไมวะ ‎เพราะเทย์เลอร์ถอดเสื้อออกเหรอ
‎เธอคงคิดว่าภาพนู้ดมันไม่จำเป็น
‎ไม่มีอะไรจำเป็นทั้งนั้นแหละ
‎เรื่องห่าเหวพวกนี้ไม่มีอะไรจำเป็นเลย
‎การเคลื่อนไหว การกำหนดตำแหน่ง การจัดแสง ‎เลือกถ่ายแบบดิจิทัลหรือฟิล์ม
‎สั่งคัทตรงนี้ สั่งคัทตรงนั้น
‎แพนกล้องให้กว้าง… ไม่สำคัญสักอย่าง ‎อยู่ที่ว่าเราต้องการอะไรต่างหาก
‎แต่ปัญหาที่ผมมีกับเธอ ‎ก่อนที่เธอจะเขียนรีวิวโหลยโท่ย
‎ไม่เป็นสับปะรดนี่ขึ้นมา ‎มันเหมือนกับหลังอ่านรีวิวป้อยอ
‎ห่าเหว หาสาระไม่ได้อันนี้แหละ
‎เธอไม่ได้ดูที่ตัวหนัง
‎ความคิดในหนัง อารมณ์ในหนัง
‎หนังไม่จำเป็นต้องมีสารอะไรทั้งนั้น
‎มันแค่ต้องมีหัวใจและประกายไฟ
‎คนโง่อย่างนี้ลดทอนความลึกลับไปจากโลก
‎เพราะพวกเขาต้องการให้อธิบายทุกอย่าง ‎ให้กระจ่างเหมือนสอนเด็ก
‎และพวกเขากลัวที่จะยอมรับอะไรก็ตาม ‎ที่อาจจะเป็นอันตราย
‎เพราะพวกเขาพยายามทำนายอนาคต
‎นังสมองกลวงคนนี้ ‎ไม่ควรเป็นนักเขียนให้แอลเอไทมส์
‎เธอควรจะถือป้ายดวงอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง ‎สำหรับข่าวท้องถิ่นมากกว่า
‎เพราะเธอทำได้แค่นั้น เป็นนักพยากรณ์อากาศ
‎หรือนักพยากรณ์อากาศหญิง
‎อะไรก็ช่าง
‎แม่ง… บ้องตื้น…
‎มัลคอล์ม
‎อะไร
‎เธอชมว่าเป็นผลงานชิ้นเอกอย่างแท้จริงนะ
‎ผมไม่สน
‎ผมไม่เหมือนเธอตรงที่ผมคงเส้นคงวา
‎คนเราจะอิงทุกอย่างจากตัวตนไม่ได้
‎คุณอย่ามาพูดว่าผมล้มล้างมายาคติคนขาว ‎ได้ยอดเยี่ยมเพราะผมเป็นคนดำ
‎แต่ผมกลับพลาดตรงนี้เพราะผมเป็นผู้ชาย
‎อัตลักษณ์คนเรามันเปลี่ยนไปเรื่อย
‎สายตาผู้ชายมีจริงไหม ‎ถ้าผู้สร้างหนังเป็นเกย์และไม่ใช่ชายแท้
‎และถึงระดับไหน ถ้าพวกเขาไม่ฝักใฝ่ทางเพศล่ะ
‎ถ้าพวกเขาอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่าน ‎แล้วคุณไม่รู้ด้วยซ้ำล่ะ
‎คุณได้แต่มองย้อนกลับไปดูสิ่งต่างๆ ‎และสงสัยว่ามันหมายความว่าไง
‎คือว่า ทำไมเบน เฮ็กต์กับเซลซนิค ชาวยิวสองคน
‎ใช้เวลามากมายในการสร้างหนังวิมานลอย
‎จนถึงวันนี้ก็ไม่มีใครอธิบายให้ผมฟังได้ ‎ว่าทำไมบิลลี่ ไวเดอร์สร้างสปิริตออฟเซนต์หลุยส์
‎แต่ดันชื่นชมบูชาไอ้เหี้ยนาซีลินด์เบิร์ก หา
‎หรือทำไมไอด้า ลูพีโน ‎ชอบฟิล์มนัวร์กับพวกผู้ชายถ่อยๆ
‎ทำไมเอ็ด วูดสวมกางเกงในผู้หญิง
‎เขาสวมกางเกงในผู้หญิงและทำหนังเกรดบี ‎เกี่ยวกับมนุษย์ต่างดาว
‎หรืออีเลน เมย์หลงใหลพวกผู้ชายที่ไม่รู้จักโต
‎คือว่า เธอเห็นอะไรในตัวพวกเขาเหรอ
‎เธอเกลียดพวกเขาในชีวิตจริง ‎แต่อยากรู้จักพวกเขาผ่านผลงานเหรอ
‎การที่แบร์รี่ เจนกิ้นส์ไม่ใช่เกย์ ‎นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้มูนไลท์ดังทั่วโลกรึเปล่า
‎หรือการเป็นเกย์คือเหตุผลที่ทำให้คูเกอร์ ‎เข้าอกเข้าใจผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย
‎ความที่มันลึกลับไปหมดนี่แหละสำคัญ
‎อะไรเป็นแรงผลักดันคนทำหนัง ‎อะไรเป็นแรงผลักดันศิลปิน
‎ทำไมพอนเตคอร์โว ไอ้เศรษฐีชาวยิวอิตาลี…
‎ทำไมเขารู้สึกผูกพัน ‎กับกลุ่มกองโจรมุสลิมชาวแอลจีเรีย
‎ถึงขั้นที่สร้างหนังสงครามแอลจีเรียขึ้นมา
‎หนังโคตรคลาสสิก บอกผมมาสิ!
‎บอกผมได้ไหม นังคนขาวหน้าโง่!
‎บอกผมได้ไหม บอกไม่ได้ใช่ไหมล่ะ ‎เพราะทำไมน่ะเหรอ เพราะไม่มีใครรู้
‎ใครแม่งจะรู้วะ ทำไมผมถ่ายฉากนั้นในลักษณะนั้น
‎เพราะผมเป็นผู้ชายเหรอ ผมเป็นชายแท้เหรอ
‎เพราะผมไม่อ่อนไหวต่อความรุนแรง
‎หรือเพราะผมเชื่อว่า ‎ถ้าคุณเห็นฉากสะเทือนใจบนจอ
‎ผู้ชมควรจะรู้สึกสะเทือนใจเช่นกัน
‎นั่นคือความลึกลับของงานศิลป์ หรือภาพยนตร์
‎สิ่งที่ผลักดันให้คนสร้างอะไรขึ้นมา ‎หรือพูดอะไรออกมา
‎เอาละ คุณจะวิจารณ์ระบบนี้ก็ได้ ‎ซึ่งก็เหมือนกับทุกระบบนั่นแหละ
‎คนขาวเป็นใหญ่
‎และในวงการของเราก็มีแต่ผู้ชาย ‎มีแต่คนขาวจั๊วะ
‎คือว่า พับผ่าสิ!
‎ผมรอคอยมาทั้งชีวิต ผมได้แต่ถามว่า
‎"คนสร้างหนังผิวดำไปไหนหมด
‎เพราะผมเบื่อเซ็งคนอังกฤษพวกนี้เต็มที
‎เอาแต่แสดงความรู้สึกออกมามากมาย ‎พยายามเอาชนะความบกพร่องแต่กำเนิด
‎เพื่อช่วยราชินีจากฮิตเลอร์"
‎ช่วยอะไรผมหน่อยนะ
‎แบนหนังทุกเรื่องที่ขึ้นคำบรรยายหลังจบหนัง ‎ตัดปัญหาไป
‎ชีวิตเราจะได้ดีขึ้น!
‎แต่เขียนงานห่วยๆ ออกมาแบบนี้ ‎เอาตีนเขี่ยขึ้นมาแบบนี้
‎ตีกรอบคนเพราะคุณไม่รักงานภาพยนตร์
‎เพราะคุณไม่มีสมอง ‎ที่จะวิจารณ์รูปแบบ สื่อ เทคนิค
‎คุณไม่มีคำพูดที่จะอธิบายอารมณ์
‎เพราะกลัวคนจะไม่กดอ่าน
‎หรือกลัวว่าคนจะประท้วงคุณ
‎ไปตายซะ โทษฐานที่ขัดขวางศิลปินไม่ให้ฝันว่า
‎ชีวิตคนอื่นๆ มันเป็นยังไง ไปตายซะ ไปตายซ้ำๆ
‎ทุเรศบรรลัย!
‎แม้จะล้มเหลว แม้จะทำได้ดีกว่านี้ ก็ไปตายห่าซะ!
‎คุณคือต้นเหตุที่พวกนั้นทำหนังออกมาจืดชืด
‎น่าเบื่อ ย่ำอยู่กับที่ โอ้อวดตั้งแต่แรก
‎คุณคือต้นเหตุ ไม่ใช่ผม คุณคือต้นเหตุ
‎คือว่า คุณแม่งต้องกล้าสิวะ คุณแม่งต้องบ้าบิ่น!
‎ผู้คนควรจะบ้าบิ่น
‎พวกเขาควรจะตะโกนให้สุดเสียง
‎เฮ้ย แคเรน เฮ้ย แอล
‎ผมได้ยินคุณ และผมแม่งไม่สนว่ะ
‎เพราะเราจะไม่มีทางดีขึ้น ‎จนกว่าพวกเขาจะเริ่มต่อต้านความคร่ำครึ
‎คลั่งศีลธรรม หลักการไร้สาระนี่ ‎แบบเดียวกับที่สไปค์ ลี
‎ต่อต้านระบบคนขาวตอนที่เขาสร้างดูเดอะไรท์ธิง
‎ปกติแล้วผมจะแช่งคนแบบนี้ให้ตาย
‎คนที่ขาดจินตนาการแบบนี้
‎แต่ผมจะสวดภาวนาหนักๆ แทน
‎แบบที่แม่สอนผมไว้ ภาวนาให้เธอเป็นโรคมือชา
‎มือลีบฝ่อ ตะคริวกิน
‎จนไม่มีปัญญาเขียน ‎งานขยะไร้สาระห่าเหวแบบนี้ได้อีก
‎โอ้ พระเจ้า
‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเวลาคุณได้รีวิวดีๆ เหรอ
‎คุณแม่งบ้าไปแล้ว
‎คุณขาดสติ
‎พูดตรงๆ นะ มัลคอล์ม คุณเป็นคนบ้าของจริง
‎ผมรู้ ผมแค่… ‎ผมเหนื่อยที่จะทะเลาะด้วยแล้ว มารี
‎แต่คุณเพิ่งทะเลาะกับตัวเองคนเดียวเลย
‎คุณคิดว่าคุณเป็นนักเขียนคนแรก
‎ในประวัติศาสตร์การเขียน ‎ที่เจอปัญหาแบบนี้กับนักวิจารณ์เหรอ
‎ไม่อยู่แล้ว
‎ไม่อยู่แล้ว เพราะมันต่างก็ไร้สาระอย่างเดียวกัน
‎แล้วไง คุณอยากสร้างหนัง
‎แต่ห้ามคนพูดวิจารณ์แย่ๆ เลยงั้นเหรอ
‎ไม่เอาน่า
‎"โอ้ ไม่นะ มีคนโจมตีหนังของฉัน"
‎ใช่ ช่างหัวนักวิจารณ์สันหลังยาวพวกนี้
‎มัลคอล์ม คุณไม่ได้ปั้นหม้อเป็นอาชีพ โอเคนะ
‎คุณเป็นคนทำหนัง ‎และการทำหนังมันเป็นรูปแบบงานศิลป์
‎ที่เกี่ยวกับนายทุนที่สุดและพึ่งพากระแสที่สุดในโลก
‎ไม่ว่าเทย์เลอร์จะบอกเว็บข่าวอีนิวส์สักกี่ครั้ง
‎ว่าเธอเป็นคอมมิวนิสต์
‎- เป็นอะไรนะ ‎- หรือนับถือลัทธิเหมา
‎- ไม่เอาน่า ‎- อะไรประมาณนั้น
‎เธออาจจะพูดเรื่องการกระจายความร่ำรวย
‎ขาดกิจกรรมทางสังคม
‎- ระหว่างโปรโมทหนังเนี่ยนะ ‎- การบริการสุขภาพจิต…
‎- ตั๋วใบละ 15 เนี่ยนะ ‎- แค่พูดเฉยๆ
‎ทางเว็บอีนิวส์
‎เอนเตอร์เทนเมนต์ทูไนท์ต่างหาก
‎แล้วคุณสงสัยไหมว่า ‎ทำไมแม่ผิวขาวคนนั้นถึงพูดเรื่อง
‎ระบบดูแลสุขภาพจิตในรีวิวของเธอ
‎เพราะ…
‎เธอ… โอ้ เวร คุณพูดถูก
‎ใช่ไหม
‎ใช่
‎ฉันไม่อยากจะบอกคุณหรอกนะ
‎แต่ทุกคนในเกมนี้ไม่มีใครเป็นพวกหัวรุนแรง
‎- เทย์เลอร์หัวรุนแรงอยู่นะ ‎- เหลวไหล เธอชอบเล่นบทนี้ออกทีวี
‎หมายความว่ายังไง
‎พวกคุณทำได้ทุกอย่างเพื่อเงินเหมือนอีตัว
‎- คุณหาว่าผมเป็นอีตัวเหรอ ‎- ใช่แล้ว
‎ไปตายซะ
‎เพราะคุณเป็นอีตัว! ‎อะไร จริงๆ ไม่เป็นไรหรอก
‎เพราะอย่างนี้คุณเลยพยายามอวดฉลาดสุดๆ
‎เพราะต้องชดเชยให้กับการที่คุณเป็นอีตัว
‎แทนที่จะเข้าใจว่า…
‎โลกของอีตัวมันเป็นแบบนี้แหละ
‎แบบว่า ดาราหญิงสวมชุดราคา 2,000 ดอลลาร์
‎พูดเรื่องสังคมนิยมบนพรมแดง
‎เพราะเธอกลัวเหลือเกินที่จะยอมรับว่า เดาสิ
‎เธอเป็นแค่นักแสดง
‎ไม่เห็นน่าอายตรงไหน
‎ทีนี้สื่อบันเทิงทุกเจ้า
‎ก็แห่กันไปสนอกสนใจเธอ ‎สนใจการปฏิวัติของเธอ
‎ไม่ใช่เพราะพวกเขาสนใจ ‎หรืออยากช่วยกระจายสารจริงๆ หรอก
‎แต่เป็นเพราะพวกเขารู้ว่า ‎ไม่มีอะไรขายดีไปกว่าความรังเกียจ
‎นั่นทำให้คนกดเข้าไปอ่าน
‎และพวกโง่อย่างคุณก็หลงกลทุกที
‎เอาจริงๆ ไม่มีใครสนหรอกว่าคุณอยากสื่ออะไร
‎พวกเขาไม่สน
‎พวกคุณเล่นแต่งตัวเป็นอาชีพ
‎ของแบบนี้เกิดขึ้นในอเมริกาเท่านั้น ‎ทำงานเหมือนอีตัว
‎เป็นความผิดพวกคุณทุกคน
‎รู้ไหม แค่ทำสิ่งที่คุณถนัด ‎ทำงานแลกเงินเหมือนอีตัว ไม่เป็นไร
‎มัลคอล์ม คุณได้รีวิวที่ยอดเยี่ยมแบบมีหมายเหตุ
‎พ่ออีตัวหัวร้อน
‎ผมเป็นอีตัวเหรอ
‎แน่นอนที่สุด
‎- ผมรักคุณ ‎- อย่าปั่นหัวฉัน
‎โอเค
‎โอเค ผมมีแผนในใจ
‎ผมชอบสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้
‎โอ้ พระเจ้า ขอบคุณพระเจ้า ผมแค่…
‎อยากทำอย่างนี้ทั้งคืน
‎แผนเป็นอย่างนี้
‎ผมจะลุกขึ้น
‎ไปเข้าห้องน้ำ
‎- เพราะผมปวดฉี่ ‎- โอเคค่ะ
‎- โอเคนะ ได้นะ ‎- ได้ค่ะ
‎และทำอารมณ์ดีๆ ไว้ คิดเรื่องที่มีความสุขไว้
‎คุณอยู่ตรงนี้นะ อย่าไปไหน คุณดูสวยมาก
‎- อยู่ตรงนี้นะ ‎- โอเค
‎- คุณอยู่ตรงนี้ ‎- โอเค
‎นี่
‎โอ้ พระเจ้า โอ้ พระ…
‎มัลคอล์ม
‎ว่าไง
‎ฉันขอถามอะไรหน่อย ‎และคุณสัญญาได้ไหมว่าจะตอบ
‎โดยไม่ทำให้ฉันรู้สึกแย่
‎ได้
‎ทำไมคุณไม่ให้ฉันเล่นบทนี้
‎ครั้งแรกที่คุณเขียนมันขึ้นมา คุณเขียนให้ฉัน
‎แล้วทำไมไม่ให้ฉันเล่น
‎ตกลงคืนนี้มันเป็นเรื่องนี้เองน่ะเหรอ
‎เปล่า
‎- โกหก มารี ‎- เปล่านะ
‎- คุณโกหก เป็นเรื่องนี้แหละ ‎- ฉันไม่ได้โกหก
‎มัลคอล์ม เราเคยพูดเอาไว้ว่า ‎นี่จะเป็นสิ่งที่เราทำร่วมกัน
‎และฉันไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนไปเมื่อไหร่
‎ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่หรืออย่างไร ‎ฉันแค่รู้ว่าฉันนั่งอยู่ในกลุ่มคนดู
‎และคิดกับตัวเองว่า "ว้าว
‎ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเลิกอาชีพนี้"
‎ฉันไม่อยากเซ้าซี้หาเหตุผลว่า ‎ทำไมคุณเลือกเทย์เลอร์
‎แต่คุณสู้เก่งมาก
‎คุณสู้เก่งมาก คุณสู้จนได้สร้างหนังเรื่องนี้
‎สู้จนได้สร้างมันในแบบที่คุณอยากสร้าง ‎แล้วทำไมคุณไม่สู้เพื่อฉัน
‎เพราะฉันคงจะทำได้ดี
‎ฉันจะทำได้ดี
‎อาจดีกว่าด้วยซ้ำ
‎นั่นไงล่ะ
‎- อะไร ‎- ความจริง
‎มีแต่คุณนี่แหละที่ทำคืนนี้ทั้งคืนพังพินาศ
‎เพื่อจะเฉลยในตอนจบว่าคุณแค่อิจฉา
‎- ฉันไม่ได้อิจฉา ‎- คุณอิจฉา
‎- ฉันไม่ได้อิจฉา ‎- อิจฉาเห็นๆ
‎ความรู้สึกที่ฉันมีอยู่ตอนนี้มันเจ็บลึกยิ่งกว่านั้น
‎มันไม่ใช่ความอิจฉาริษยา
‎ไม่เอาน่า ขอทีเถอะ มารี
‎แต่เป็นเพราะ ‎ฉันเล่าเรื่องของฉันอีกต่อไปไม่ได้แล้ว
‎ฉันไม่สามารถเอื้อนเอ่ย ‎ความรู้สึกปั่นป่วนข้างในนี้ออกมาได้
‎เพราะคุณพูดออกไปแล้ว
‎คุณกับเทย์เลอร์ชิงพูดออกไปแล้ว
‎ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ของฉันคนเดียว
‎ฉันรู้
‎ฉันรู้ว่ามันเกิดขึ้นกับเราทั้งคู่
‎แต่ความแตกต่างก็คือ ‎คุณสามารถเปลี่ยนเรื่องอัปลักษณ์ทั้งหมดนี้
‎ให้กลายเป็นสิ่งสวยงามได้
‎สิ่งที่ดีงาม
‎สิ่งที่…
‎ทำให้คนซาบซึ้ง
‎แต่มัลคอล์ม ฉันติดอยู่กับมัน
‎ใช่
‎ฉันแค่เสียดายที่เราไม่ได้ทำเรื่องนี้ด้วยกัน
‎และขอพูดแบบไม่รักษาน้ำใจ ใช่
‎ฉันจะแสดงได้ดีกว่า
‎เพราะฉันเจอเองกับตัว
‎ฉันเคยใช้ชีวิตแบบนั้นมา
‎ไม่เพียงแต่จะแสดงได้ดีกว่า ‎ฉันจะทำให้หนังของคุณดีขึ้นกว่าเดิมด้วย
‎คุณเลิกแสดงไปแล้ว
‎ตอนที่ผมได้ทุนสร้างหนัง ผมขอให้คุณไปทดสอบบท
‎คุณตอบตกลง แต่คุณลังเล ‎คุณมีพรสวรรค์นะ แต่แค่นั้นมันไม่พอ
‎มันไม่พอ คุณต้องอยากได้มันด้วย
‎- เชื่อฉันเถอะ ฉันอยากได้บทนี้ ‎- ตอแหลทั้งเพ
‎คุณไม่มาทดสอบบท ‎และนั่นคือความจริงอันโหดร้ายของเรื่องนี้
‎สัญชาตญาณเดียวกันในตัวอิมานี ในตัวคุณ
‎สัญชาตญาณที่จะบ่อนทำลายตัวเอง
‎ยังไม่หายไปไหน
‎- ฉันไม่ไปทดสอบบทเพราะคุณไม่ต้องการฉัน ‎- ทีนี้ล่ะเล่นบทผู้ถูกกระทำ
‎ทีนี้ล่ะมาอ้างว่าคุณรู้สึกว่าผมไม่ต้องการคุณ ‎คุณก็เลยไม่มาทดสอบบท
‎คุณแม่งโคตรน่ารังเกียจ
‎ไอ้… ไอ้จอมปลอม ไอ้คนหลอกลวง ‎ไอ้หัวขโมยหลอกต้มชาวบ้าน
‎คุณไม่ต้องการฉันเพราะถ้าคุณต้องการ ‎คุณจะไม่เด่นคนเดียว
‎คุณจะไม่เป็นนักเขียนคนเดียวของหนังเรื่องนี้
‎มันจะขยายออกไปไกลกว่าตัวคุณ ‎ไปไกลกว่าความปราดเปรื่องของคุณ
‎เพราะคนจะถามฉันและฉันจะตอบว่า ‎"ใช่ค่ะ มันเคยเกิดขึ้นกับฉัน"
‎แล้วจู่ๆ ทุกคนจะพากันสงสัย ‎"ตกลงเขาหรือเธอกันแน่ที่มีพรสวรรค์"
‎ถ้าคุณอยากบอกตัวเองอย่างนั้นก็เชิญเลย
‎มันคือเรื่องความเป็นเจ้าของ
‎คุณอยากสร้างภาพมายาขึ้นมา
‎ว่าการทำหนังไม่ใช่เรื่องของการร่วมมือกัน
‎คุณคนเดียว ส่วนคนอื่นๆ แค่ทำตามคำสั่ง
‎เพราะถ้าเป็นฉัน ถ้าหนังมันจริงเพราะฉัน
‎คุณจะกร่างไปทั่วไม่ได้
‎เพราะอย่างนี้คุณเลยไม่ขอบคุณฉันคืนนี้
‎- เป็นเหตุผลที่คุณไม่เลือกฉันอีกด้วย ‎- ของจริง
‎- ใช่ ‎- นั่นคำเด่นวันนี้เลยไม่ใช่เหรอ
‎เป็นคำที่ฉันได้ยินทั้งคืน ‎"เขาเป็นคนทำหนังของจริง"
‎"หนังเรื่องนี้ของจริง"
‎"เขาแสดงความคิดได้อย่างแท้จริง"
‎- รู้ไหมว่าทำไมคนชอบคำนี้กัน ‎- ทำไม
‎พวกเขาไม่รู้ว่าอะไรทำให้บางสิ่งออกมาดี
‎ฉันคิดว่าความจริงแท้คือแก่น
‎แน่นอน เพราะคุณให้ได้แค่นั้น
‎- ใครๆ ก็พูดได้แค่นั้น ‎- ฉันให้ได้แค่นั้นเหรอ
‎เป็นคำเดียวที่คนที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการทำหนัง
‎รู้สึกว่าตัวเองมีอะไรจะเสนอให้
‎ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณ
‎พวกเขาพูดอะไรไม่ได้เรื่องหนัง ‎แต่ชอบพูดเรื่องความจริงแท้
‎พวกแม่งไม่รู้อะไรเรื่องหนัง
‎เรื่องซิติเซน เคน หรือเรื่องรักหลังสงคราม
‎ไม่มีใครแคร์เรื่องงี่เง่านั่นหรอก
‎ความจริงแท้ โอ้ เวร ‎พวกเขารู้จักเรื่องนั้นทะลุปรุโปร่ง
‎ความจริงแท้ไม่สำคัญ มุมมองของคุณไม่…
‎คุณน่ะไม่มีเลย!
‎การจำลองความจริงขึ้นใหม่ ‎ไม่ได้ทำให้อะไรน่าสนใจ
‎แต่เป็นการตีความความจริงนั่นต่างหาก
‎คุณรู้สึกยังไงกับความจริง ‎จะถ่ายทอดออกมายังไง
‎จะเปิดเผยอะไรจากความจริง
‎มุมมองไงล่ะ มุมมองของคุณ
‎แค่ถอดบทสนทนาหรือถือกล้องและกดปุ่มบันทึก
‎นั่นคือการถ่ายคลิปลงยูทูบ
‎- เป็นการสารภาพหรือบันทึก ‎- โอเค
‎เราเคยเห็นและได้ยินมาเป็นพันครั้ง
‎ประสบการณ์คุณ ชีวิตคุณ ‎ความยากลำบากของคุณ ไม่สำคัญหรอก
‎คุณเคยติดยา น่าเบื่อ! ‎คุณเสพยาเกินขนาด ไม่เห็นจะน่าสนใจ
‎มันเป็นเรื่องของการถ่ายทอดอารมณ์
‎และช่วงเวลาทั้งหมดนั้น ‎ให้กลายเป็นภาพยนตร์และตรึงใจ
‎ดังนั้นรู้อะไรไหม โชคดีนะ มารี
‎- ฉันเกลียดคุณ! ‎- ผมก็เกลียดคุณ!
‎- ฉันเกลียดคุณมากกว่า ‎- ผมเกลียดคุณที่สุด
‎ฉันเกลียดคุณฉิบหาย!
‎ไอ้คนเฮงซวย!
‎ประสาทแดก
‎คุณจะทำอะไรน่ะ วางมีดลงเถอะนะ มารี
‎คุณรู้จักยาต้านเศร้าที่ฉันเคยกินไหม
‎ฉันไม่ได้กินแล้ว
‎สภาพจิตใจฉันไม่ดี ไม่ดีเอาจริงๆ
‎ฉันไม่เคยเลิกยาได้
‎และฉันไม่คิดจะเลิกยา
‎ฉันมันเศษสวะ
‎ฉันมันขี้โกหก
‎ฉันนอกใจคุณ
‎ฉันอึ๊บกับเพื่อนๆ คุณ
‎ให้ตายสิ ฉันรู้สึกเหมือนเป็นบ้า
‎ฉันขโมยเงินแม่คุณ
‎แล้วรู้ไหมว่าอะไรที่พังสุด
‎ฉันไม่สนด้วยซ้ำ
‎ฉันไม่รังเกียจ
‎เพราะฉันสมควรโดนแล้ว
‎บอกมาว่ายาอยู่ไหน
‎และนั่นแหละ มัลคอล์ม ‎คือสิ่งที่ของจริงมอบให้คุณได้
‎บัดซบ! ทำไมคุณไม่ทำแบบนี้ในการทดสอบบท
‎คุณนี่เป็นผู้หญิงที่น่าเหนื่อยใจ ‎เอาใจยาก น่ารังเกียจที่สุด
‎ที่ผมเคยเจอมาในชีวิต
‎ครู่หนึ่งผมอยากตัดหัวคุณ
‎แล้วครู่ต่อมา ผมก็อยากจูบ ‎ใบหน้าเล็กๆ โง่ๆ แสนสวยของคุณ
‎ผมแม่งโคตรรักคุณเลย
‎ผมรักคุณ
‎- เราแต่งงานกันดีไหม ‎- ไม่มีอารมณ์
‎ผมรู้สึกว่าเราจะแต่งงานแล้วก็หย่ากัน
‎สองสามรอบ ทำไมไม่เริ่มตอนนี้เลย
‎ไม่
‎- ตอนนี้ผมมีอารมณ์มากเลย ‎- ฉันไม่มี
‎ยัยโรคจิตเอ๊ย!
‎ที่คุณทำตัวบ้าๆ ทั้งคืน แล้วก็แสดงฉากนั้น
‎ก็เพื่อบอกผมว่าคุณทำได้ดีกว่าเทย์เลอร์
‎จากนี้ไปจนชั่วชีวิต ผมคงจะได้แต่สงสัยว่า
‎หนังอาจจะดีกว่านี้ได้อีก
‎- ใช่ นั่นแหละที่คุณกำลังทำ ‎- เปล่า
‎- โกหก ‎- เปล่า
‎ฉลาดมาก!
‎รู้ไหมว่าการที่แม่สาวผิวขาวจากแอลเอไทมส์ ‎วิจารณ์ฉากนั้นในรีวิว
‎มันน่าสนใจตรงไหน
‎มารี ใครจะไปสนกัน
‎ฉันพูดมาตลอดว่า ‎มันเป็นฉากที่ฉันไม่ปลื้มที่สุดในหนัง
‎แต่ปลื้มที่สุดในบท
‎เราคุยเรื่องนี้กันทีหลังได้ไหม
‎- ฉันคิดว่ามันสำคัญนะ ‎- ขอร้องล่ะ
‎ที่จะมองย้อนกลับไปและสงสัยว่าทำไม
‎- ไม่คิดงั้นเหรอ ‎- ไม่
‎ไม่อยากจะทำลายความลึกลับของคุณหรอกนะ ‎แค่สงสัย
‎แค่เพราะอยากเป็น ไม่รู้สิ ศิลปินที่ดีขึ้น
‎คุณนี่มันน่าเหนื่อยใจ
‎คุณจะน่าเหนื่อยใจขนาดนี้ไหมตอนอายุ 70 ‎หรือคุณจะเหนื่อยแล้ว
‎นั่นขึ้นอยู่กับว่าคุณอยู่ที่ไหน
‎อยู่กับแม่สาวผิวขาวจากแอลเอไทมส์
‎เพราะอย่างน้อยผมก็เถียงชนะเธอ
‎ฉันแค่สงสัยน่ะ ‎ทำไมฉันมองฉากนั้นต่างออกไปมาก
‎- ผมไม่รู้ คุณมองฉากนั้นยังไง ‎- ภาพไม่รุนแรงเท่านี้
‎แล้วไง เขาไม่ได้ทำร้ายอิมานีเหรอ ‎ในบทก็เขียนเอาไว้
‎ไม่ เขาทำร้ายเธอ ‎ฉันแค่ไม่นึกว่าคุณจะให้เธอเปลือยท่อนบน
‎- แล้วมันต่างกันยังไง ‎- นมเธอโผล่น่ะสิ
‎- แล้วไง ‎- ฉันแค่รู้สึกว่าคุณทำให้เธอเป็นวัตถุทางเพศ
‎ถ้าผมเอากล้องถ่ายคุณตอนนี้ ‎ผมทำให้คุณเป็นวัตถุทางเพศรึเปล่า
‎หรือว่านี่คือชุดที่คุณสวมในคืนวันศุกร์
‎นมฉันไม่โผล่
‎ถ้าคุณอยู่ในรายการเด็ก ‎พวกเขาคงโยนคุณออกไป
‎- แต่ว่าเป็นไอเดียของเทย์เลอร์ ‎- แหงล่ะ
‎ฟังนะ มันแค่ทำให้ทุกอย่างดูรุนแรงไป โอเคไหม
‎แล้วฉันแค่คิดว่า…
‎ฉากนี้จะต่างไปไหมถ้าคุณเป็นผู้หญิง
‎ก็ใช่ แต่ผมคงจะถ่ายหนังทั้งเรื่องต่างออกไป
‎เพราะผมคงจะไม่ใช่ผม ผมคงจะเป็นผู้หญิง
‎การรับรู้จะแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
‎แต่นั่นไม่ใช่วิธีตัดสินหนังอย่างชาญฉลาด
‎ด้วยตัวเลือกหกล้านๆ ตัวเลือก ‎ที่ไม่ถูกเลือกเพราะการประเมินค่า
‎ที่จับต้องไม่ได้และเป็นสมมติฐานล้วนๆ ‎ของอัตลักษณ์คน
‎แต่เป็นตัวเลือกที่เลือกแล้วต่างหาก
‎นี่ ฉันไม่ได้จะแก้ต่างให้เธอว่าเป็นนักคิดผู้ยิ่งใหญ่
‎ดีแล้ว เพราะเธอเป็นคนโง่
‎ฉันแค่จะพูดเฉยๆ ว่าหนังจะดีกว่านี้ไหม
‎ถ้าคุณมีความเป็นผู้หญิงสักนิด
‎- ใครสนกันล่ะ ‎- ฉันสน
‎ฉันสน มัลคอล์ม เพราะมันแค่ทำให้ฉันสงสัย
‎ว่าปัญหาที่เธอมีกับคุณในฐานะคนทำหนัง
‎เป็นปัญหาเดียวกับที่ฉันมีกับคุณในฐานะคนรักไหม
‎ก็…
‎ทั้งหมดทั้งมวลแล้ว เธอคิดว่าผมเป็นคนทำหนังน้ำดี
‎ทีนี้คุณชอบรีวิวของเธอแล้วเหรอ
‎คุณกำลังมองยอดฝีมืออยู่ สาวน้อย
‎คุณกำลังพูดเล่น แต่ฉันไม่
‎แย่หน่อยนะ ‎เพราะผมทะเลาะเรื่องนี้ด้วยไม่ไหวแล้ว
‎ยิ่งคิดๆ ดู เธอมีปัญหาเดียวกับฉัน
‎- ซึ่งคืออะไร ‎- ก็ที่ฉันยังอยู่กับคุณไง ฉันยังไม่ทิ้งคุณไป
‎ฉันไม่สนว่ามีหนังเรื่องอื่นกำลังฉายอยู่ไหม
‎ฉันเข้าใจคุณ ฉันอยู่ฝ่ายเดียวกับคุณ ‎แต่แล้วคุณกลับ…
‎คุณต้องทำเกินไป
‎ไม่เอาน่า
‎ไม่ เรากำลังทะเลาะกัน ‎อาจจะเป็นการทะเลาะที่แย่ที่สุดที่เคยมีมา
‎แต่แทนที่จะให้เหตุผล ‎และบอกว่าไม่ได้อิงจากชีวิตคุณ
‎แต่เอาชีวิตคนหลายๆ คนมารวมกัน
‎คุณแม่งจะต้องได้ใจ คุณจะต้องขยี้
‎และใส่ภาพเข้ามาในหัวฉัน ‎ซึ่งทั้งคุณและฉันรู้ว่าจะไม่มีวันลบทิ้งไปได้
‎อะไร
‎กีกี้ไง
‎กีกี้
‎- ก็ตอนนั้นผมโกรธ อะไรวะ! ‎- จากนอกเซนต์หลุยส์
‎- อ่างอาบน้ำทรงหัวใจเนี่ยนะ ‎- ตอนนั้นผมโกรธ
‎คุณเฉิ่มมาก มัลคอล์ม
‎คุณแม่งโง่ เอาจริงๆ ‎คุณอาจจะชนะถ้าไม่พูดเรื่องบ้าบอนั่น
‎คุณเอาชนะได้ด้วยแค่ 20 เปอร์เซ็นต์ ‎ของสิ่งที่คุณพูด
‎แต่คุณอดไม่ได้ เพราะคุณเป็นคนแบบนั้น
‎เพราะถ้าฉันเคยมีเซ็กซ์ ‎ในห้องสวีทเพนเฮาส์ของโรงแรมแมริออท
‎ในอ่างอาบน้ำทรงหัวใจ
‎ฉันคงไม่มีวันปริปากพูดออกมา
‎ฉันคงไม่มีวันเล่าให้เพื่อนๆ ฟัง
‎ฉันจะไม่มีวันใช้มันเป็นอาวุธ
‎รู้ไหมทำไม เพราะฉันรู้ว่ามันจะทำให้ฉันเจ็บ
‎มากกว่าจะทำให้คุณเจ็บ
‎และมันน่าเสียดายมาก มัลคอล์ม รู้ไหม
‎เพราะฉันชอบมีเซ็กซ์กับคุณจริงๆ
‎จนถึงเมื่อ 15 นาทีก่อน
‎มันเป็นส่วนหนึ่งในความสัมพันธ์ของเรา ‎ที่ไม่มีอะไรให้ฉันบ่นจริงๆ
‎มันยังเป็นนิสัยแย่ๆ อย่างเดียวของฉันที่เหลืออยู่ ‎กับเรื่องบุหรี่
‎แต่ดูเอาเถิด คุณจะต้องทำเกินเลย
‎ไม่เอาน่า
‎และทำลายความสุขในการมีเซ็กซ์กับคุณจนสิ้นซาก
‎ก็ตอนนั้นผมเบรกแตก โอเคไหม ‎เราทะเลาะกันแบบ…
‎มันไม่ได้สนับสนุนการโต้แย้งของคุณ ‎มันแค่ทำให้ฉันขยะแขยง
‎มันทำให้ฉันคิดว่า ‎"ไม่อยากเชื่อว่าฉันมีเซ็กซ์โดยไม่ป้องกัน
‎กับสัตว์ที่กระเจี๊ยวสกปรกโสโครกตัวนี้
‎สัตว์ชัดๆ สัตว์สกปรกที่อยู่หน้าโรงนา"
‎นั่นแหละคุณ คุณเป็นหมูสกปรก
‎คุณเป็นหมูที่กินตรงไหนขี้ตรงนั้น เป็นหมูในร่างคน
‎ใช่ คุณคิดว่ามันตลก
‎- คุณกำลังดราม่า ‎- เปล่านะ
‎คุณคิดว่าเพราะเรามีแม่สาวผิวขาว ‎จากแอลเอไทมส์เป็นศัตรูร่วมกัน
‎ทุกอย่างจะโอเค เราดีกันแล้ว
‎คิดใหม่นะ ไอ้สารเลว เรายังไม่ดีกัน
‎เธอเป็นพี่น้องร่วมจิตวิญญาณกับฉัน ฉันพูดจริงๆ
‎เราต่างเสาะหาที่หลบภัย
‎จากนิสัยขวิดดะไปทั่วและชอบทำร้ายคนอื่นของคุณ
‎เป็นเพราะข้อเสียของคุณ ‎ในฐานะคนรักและคนทำหนัง
‎เราทั้งคู่เลยต้องหาที่หลบ
‎เราอาจจะไม่มีอะไรเหมือนกันมากนัก ‎แต่เธอกับฉันหลบอยู่ในหลุมเดียวกัน
‎อย่ามาพูดเลย มารี
‎คุณเคยเอา เคยเดตกับมนุษย์ที่ร้ายที่สุด
‎ประหลาดที่สุดที่เคยเดินบนโลกนี้
‎ข้อแรก คุณแม่งไม่มีมาตรฐาน ‎ซึ่งเป็นสัญญาณอันตราย
‎ข้อสอง คุณไม่มีสเป๊ก ซึ่งก็เป็นสัญญาณอันตรายอีก
‎และข้อสาม ไม่มีดุลยพินิจ
‎ทุกคนที่รู้จักคุณรู้ว่าคุณเป็นตัวอันตราย
‎และเม้าท์กันเรื่องที่คุณเป็นตัวอันตราย
‎จะบอกความแตกต่างให้
‎ฉันไม่ได้เดินกร่างไปทั่วบ้านหลังนี้ ‎โอ้อวดว่าเคยไปนอนที่ไหนมาบ้าง
‎ฉันไม่จำเป็นต้องรู้รายละเอียด
‎ฉันไม่จำเป็นต้องรู้ทุกท่าทุกขั้นตอน
‎และที่ต่างๆ ก่อนคุณมาคบกับฉัน คุณอยู่ที่นี่แล้ว
‎ฉันรักคุณโดยไม่มีเงื่อนไข ทำไมน่ะเหรอ
‎เพราะฉันให้ความสำคัญกับความลึกลับ
‎ความไม่รู้ มันคือสิ่งที่ประคอง ‎ความตึงเครียดของความสัมพันธ์
‎และบังคับให้เราเป็นตัวเราที่ดีที่สุด
‎เหลือไว้ให้จินตนาการ
‎ถ้าเกิดมีคนที่รักเขามากกว่าฉันล่ะ
‎คนที่ฉลาดกว่า นิสัยดีกว่า
‎คอยปลุกเขาทุกวันด้วยอาหารเช้าและบ๊วบให้
‎ถ้าเกิดว่าฉันไม่ใช่แฟนที่ดีที่สุดที่เขาเคยมีล่ะ
‎ถ้าเกิดว่าเขาฝันถึงคนอื่นล่ะ
‎คุยกันถูกคอมากกว่า ‎สาวที่มีสะโพกและมีบั้นท้ายสะบึม
‎แทนที่จะมีหุ่นกุ้งแห้งแบบนี้
‎นี่ ฉันพอจะรู้สเป๊กคุณหรอกน่า
‎แต่แทนที่จะอึ้งงันเพราะสั่นคลอนและคลางแคลง
‎ฉันกลับตื่นขึ้นมาในทุกๆ วัน
‎พูดคุยกับคุณ สวมชุดสวยๆ
‎และจับมือคุณไว้
‎ฉันพยายามเป็นแฟนที่ดีที่สุดที่คุณเคยมีมา
‎ดังนั้นเมื่อคุณบอกฉันว่าคนที่ฉันสู้ด้วยคือกีกี้…
‎- จากเซนต์หลุยส์ ‎- เอาแล้วไง
‎ในอ่างอาบน้ำทรงหัวใจ ‎มันทำให้ฉันอยากพยายามน้อยลงเยอะ
‎คุณต้องฟื้นฝอยหาตะเข็บ
‎ฉันไม่รู้ว่าคุณจะไปไหน แต่ฉันพูดยังไม่จบ
‎ยังมีเรื่องให้พูดอีกยาว
‎แต่มันทำให้ฉันรู้อีกด้วยว่าเหตุผลที่คุณไม่หึง
‎เป็นเพราะคุณไม่ให้ค่าความลึกลับ ถูกไหม
‎เหตุผลที่คุณไม่ให้ค่ามัน
‎เหตุผลที่คุณไม่เคยสงสัย ‎ว่าคุณเป็นคู่นอนที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมีมาไหม
‎หรือเป็นคนเก่งที่สุดที่ฉันเคยอยู่ด้วยไหม
‎หรือเป็นคนที่อ่อนโยนที่สุด ฉลาดที่สุด
‎เป็นเพราะคุณคิดไม่ออก
‎ว่าจะมีใครในโลกนี้ที่น่าสนใจไปกว่าคุณ
‎ที่คุณไม่เคยอยากจะรู้ ‎เป็นเพราะความหลงตัวเองของคุณ
‎ความหลงผิดของคุณ ‎การมองโลกแบบอีโก้จัดของคุณ
‎ผลก็คือคุณไม่เคยกังขาในตัวเอง
‎คุณไม่เคยหยุดถามตัวเองว่า ‎"ฉันจะเป็นคนรักที่ดีกว่านี้ได้ยังไง"
‎คุณดีแล้ว สมบูรณ์แบบแล้ว
‎ผู้ชายที่ฉันมองอยู่ตอนนี้ดีได้แค่นี้แหละ
‎คุณตะคอกใส่ฉันในอ่างอาบน้ำ
‎ว่าคุณจะหักฉันเหมือนหักกิ่งไม้
‎นั่นคือตัวตนที่ดีที่สุดและเลวร้ายที่สุด ‎ที่คุณจะเป็นในความสัมพันธ์นี้
‎และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้คุณ ‎ลืมที่จะขอบคุณฉันในงานได้
‎เพราะคุณไม่กลัวว่าฉันจะกลับบ้านมาและพูดว่า
‎"รู้อะไรไหม คุณเสียฉันไปแล้วคืนนี้ ‎ช่างแม่งเหอะ ฉันไม่อยู่แล้ว"
‎แต่ถ้าคุณข่มเหงทุกคนรอบตัวทุกวันๆ
‎สุดท้ายคุณจะอยู่กับความจริงที่เหมือนกับละคร
‎มองฉันสิ
‎ฉันเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่
‎ฉันเป็นคนสุดท้ายที่มองคุณและพูดว่า ‎"รู้อะไรไหม พัฒนาตัวเองหน่อยเถอะ
‎ถ้าไม่ใช่เพื่อฉัน ก็เพื่องานของคุณ"
‎มัลคอล์ม ถ้านี่เป็นหนัง คุณต้องยื้อฉันไว้สุดชีวิต
‎เพราะเราประคับประคองกันและกันมาตลอด
‎คุณอยู่เคียงข้างฉันและฉันอยู่เคียงข้างคุณ ‎ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน
‎นับจากวันที่ฉันเสพยาเกินขนาดในตลาด ‎นับจากวันที่คุณขับรถพาฉันไปบำบัด
‎นับจากวันแรกที่ฉันอ่านบทหนังของคุณ
‎เกี่ยวกับฉัน เกี่ยวกับเรา ‎เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเรา
‎เกี่ยวกับการที่ยาเสพติดทำให้ฉันไม่อาจรักคุณ
‎และทำให้คุณไม่อาจรักฉัน
‎สิ่งเดียวที่ฉันต้องการในคืนนี้ ‎ก็คือคำว่า "ขอบคุณ" แค่นั้น
‎แค่นั้นเอง
‎"ขอบคุณ มารี ขอบคุณที่รักผม
‎ขอบคุณที่ทำให้ชีวิตผมดีขึ้น ‎และพยายามทำชีวิตคุณให้ดีขึ้น
‎ขอบคุณที่ดูหนังเป็นร้อยคัท อ่านบทร่างเป็นร้อยบท
‎ขอบคุณสำหรับความเห็น ประสบการณ์ ความอดทน
‎ความจริงแท้ที่คุณนำมาสู่หนังเรื่องนี้ ขอบคุณ
‎ขอบคุณที่เป็นคนติดยา ขอบคุณที่เลิกยาได้
‎ขอบคุณสำหรับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ‎อย่างซื้อกระดาษชำระกับนม
‎และช่วยจัดของตอนย้ายบ้าน ขอบคุณ
‎ขอบคุณที่ทำอะไรๆ ที่ผมไม่ได้นึกถึง
‎ขอบคุณที่ชงกาแฟให้ผม
‎ขอบคุณที่สร้างรอยยิ้มให้ผม
‎ขอบคุณสำหรับเซ็กซ์ดีๆ และการนอนกอดกัน
‎ขอบคุณที่ซักผ้าและไปรับชุดสูทให้ผมในคืนนี้
‎และทำมักกะโรนีกับชีสให้คนไร้สำนึกอย่างผมกิน
‎หลังจากที่ผมลืมขอโทษคุณแท้ๆ
‎ขอบคุณสำหรับความผิดพลาดที่คุณทำ
‎สำหรับเสน่ห์ที่คุณนำมา ชีวิตที่คุณนำมา
‎ขอบคุณที่รักผม
‎ขอบคุณที่ยอมอภัยเรื่องนี้ ‎ขอบคุณที่เดินหน้าต่อ ขอบคุณที่เป็นตัวเอง
‎ขอบคุณสำหรับสิ่งต่างๆ ที่ผมลืมขอบคุณคุณ
‎และขอบคุณที่ดูเซ็กซี่บรรลัยในชุดนั้นคืนนี้
‎คุณทำให้ผมดูดี
‎คุณทำให้ผมเป็นคนที่ดีขึ้น
‎ขอบคุณที่เข้าใจ
‎ว่าผมแสดงความรู้สึกไม่ค่อยเก่ง
‎และมันออกมาในผลงานมากกว่าในชีวิตจริง
‎ขอบคุณเพราะ…
‎ผมรู้ว่ามันไม่ได้รู้สึกดีเสมอไป ‎ดังนั้นผมหวังว่าคุณจะทนกับมันได้
‎ขอบคุณ
‎ผมรู้ว่าผมอารมณ์ร้ายเป็นบางครั้ง
‎แต่ผมซาบซึ้งใจที่คุณไม่เก็บมาขุ่นเคือง
‎ขอบคุณ…
‎ที่เชื่อมั่นในตัวผม
‎ผมรักคุณ มารี ผมจะรักคุณเสมอ มารีของผม
‎ขอบคุณ
‎จากก้นบึ้งของหัวใจ ขอบคุณ"
‎ผมรักคุณ มารี
‎ผมขอโทษ
‎ขอบคุณครับ
‎ยินดีค่ะ
‎มารี
‎มารี!
‎คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี