NETFLIX PRZEDSTAWIA
NA PODSTAWIE PRAWDZIWEJ HISTORII
- Zdaje się, że się zachmurzy. - Tak.
Co pana sprowadza do Sutton Hoo?
Pewna dama szuka archeologa.
- Dziękuję. Miłego dnia. - Dziękuję.
Dzień dobry. Ja do pani Pretty.
Basil Brown.
Proszę zaczekać.
- Zerkniemy? - Dobrze.
Zwykle to muzea prowadzą takie prace.
Owszem, ale w Ipswich pan Reid Moir powiedział,
że wobec nadciągającej wojny nie mogą się tym zająć.
Mają pełne ręce roboty przy rzymskiej willi.
- Pracuje pan przy niej? - Tak.
Podobno ma pan trudną osobowość.
Tak powiedział?
Jest pan niekonwencjonalny i niewyszkolony.
Taką dał mi rekomendację?
Niewyszkolony nie jestem.
Pracuję na wykopaliskach od dziecka.
Ojciec mnie uczył.
Może pan Moir chce pana zachować dla siebie.
O to go nie podejrzewam.
Zawsze ciekawiły mnie te kopce.
- Henryk VIII prowadził tu wykopaliska. - Słyszałam.
Nie wiadomo, co znalazł.
Kupiliśmy z mężem ten majątek, aby je zbadać,
ale życie zweryfikowało plany.
Czym one są? Jak pan sądzi?
Pewno kurhanami grobowymi.
Myślę, że stoimy na czyimś cmentarzu.
Wikińskim.
A może starszym.
Dziewczęta z okolicy kładły się na nich, żeby zajść w ciążę.
Słyszałem mnóstwo legend.
To panią przyciągnęło?
Historie o skarbach?
Ja także zainteresowałam się archeologią, jeszcze kiedy byłam dzieckiem.
Mój dom rodzinny stał na miejscu klasztoru cystersów.
Pomagałam ojcu odkopać apsydę.
Daje się usłyszeć, prawda?
Przeszłość.
- Ma pani króliki, pani Pretty. - Zdaję sobie sprawę.
Króliki kopią nory. Na wykopaliskach to problem.
Chciałabym zacząć od tego.
Ja bym od niego nie zaczynał, prawdę mówiąc.
- Dlaczego nie? - Widzi pani te zagłębienia?
Gleba jest tu zbita.
Złodzieje wsuwali tu żerdzie.
Mówią na nie „flety rabusiów”.
Jeśli coś znaleźli, dawno temu to przetopili i sprzedali.
Może na którymś z tamtych się pani poszczęści.
Mam przeczucie co do tego.
To pani pieniądze, ale ja opierałbym się na dowodach,
nie na przeczuciu.
Czy funt, 15 szylingów i 6 pensów tygodniowo pana zadowoli?
Nie.
Pan Moir twierdzi, że tyle panu płaci.
Płaci za mało.
Rozumiem.
Obawiam się, że tylko tyle mogę zaoferować.
Dobrze, rozumiem.
Robercie! Skąd masz tę maskę?
Zdejmij ją.
- Nie wiedziałem… - To nie zabawka.
Robercie, poznaj pana Browna.
- Witaj, młody człowieku. - Robert Pretty. Miło mi.
- Kto cię goni? - Kapitan Laska i jego zbiry.
Pan Brown jest archeologiem.
Archeologiem amatorem.
Będzie pan badał kopce?
Obawiam się, że nie. Nie dziś.
Przepraszam.
Powodzenia ze zbirami.
Dziękuję.
A pani z wykopaliskami.
Do licha.
- Panie Brown? - Tak?
Billy Lyons. To od pani Pretty.
No dobrze.
Zatem w poniedziałek.
O punkt ósmej.
Dwa funty tygodniowo to minimum.
To za daleko, żeby dojeżdżać rowerem.
Może pan mieszkać w powozowni z państwem Lyons.
Pan Lyons jest moim szoferem, a pani Lyons kucharką.
- Będę potrzebował ludzi. - Mogę panu jednego odstąpić.
Wolałbym dwóch.
Cieszę się, że doszliśmy do porozumienia.
John Jacobs i pan Spooner przyciągną barakowóz.
- Może się przydać w razie niepogody. - To bardzo miłe.
Mój syn bardzo chciałby panu pomagać.
Gdyby panu zawadzał…
Nie, niech przychodzi.
Zacznie pan od tego?
Tak.
O dużym kopcu możemy zapomnieć, pani Pretty.
To tutaj coś znajdziemy.
Cóż…
pozwolę panu pracować.
Dziękuję uprzejmie.
Ja tam uważam, że powinien zostawić kopce pani Pretty w spokoju.
- Dziękuję pani. - Dziękuję.
Ostrożniej, skarbie. Przewrócisz mnie.
Przepraszam. Pan Brown cię prosi.
- Teraz? - Tak.
Dziękuję za wiadomość.
To przypomina tace, jakie widuje się u rzeźnika.
Tu jest poczerniałe, co może wskazywać na ogień.
Co to za panowie?
Są z muzeum w Ipswich. Pan Reid Moir dzwonił.
Był ciekaw stanu prac, więc go zaprosiłam.
Pani Pretty? To pan Guy Maynard, nasz nowy kurator.
- Dzień dobry. - Witam.
- Brown. - Maynard.
Pozwolisz na chwilkę?
Ależ proszę.
Raz.
- Masz? Dwa. - Tak.
Trzy. Do licha.
To jedyne znalezisko?
Przepraszam.
Muszę nalegać, aby wsparła pani prace przy rzymskiej willi.
Nadchodzi wojna.
Trzeba wykopać, co się da, zanim rozpoczną się walki.
Musimy prosić, by oddała pani pana Browna.
Chciałabym, by dokończył prace.
To największa rzymska willa na północ od Felixtowe.
Wybaczy pani, ale jest o wiele ważniejsza niż to…
drobne stanowisko.
Wybór należy do pana Browna.
Przepraszam.
Upływ czasu obrócił ten kawałek drewna w zbity piasek.
Źle oceniłem jego wiek.
Zakładałem czasy wikingów, ale musi być starszy.
- Anglosaski. - Mało prawdopodobne.
Potrzebujemy cię przy willi. Dlatego tu przyjechałem, a…
pani Pretty się zgodziła.
Wybór należy do pana.
Zatem zostanę.
Bardzo pani dziękuję.
Przepraszam.
Słuchaj, dopiąłeś swego. Dostaniesz dwa funty tygodniowo.
Damy ci tu parę dni.
Jesteśmy jedynym muzeum w okolicy,
więc lepiej pomyśl o tym, gdzie czeka cię przyszłość.
Rozumiem.
Pan Brown opowiada nam różne rzeczy.
Wiesz, jaka część ciała jest u archeologa najważniejsza?
Nie wiem.
Nos.
Jeśli coś znalazł, powie mu o tym węch.
Idziemy dziś do twojego ojca.
Obawiam się, że jestem tu potrzebny.
Mogę wstać od stołu?
Jeśli skończyłeś jeść.
Gotowana wołowina w takim upale każdemu by zaszkodziła, pani Lyons.
Zupełnie jak ostatnim razem.
Pani Pretty, produkuje pani ten kwas, bo za dużo się pani martwi.
Rozmawialiśmy już o tym.
Musi pani z tym skończyć.
Inaczej nabawi się pani wrzodów żołądka.
Skoro tak pan sądzi.
Nie powinna pani tam wchodzić. To niebezpieczne.
Spooner i Jacobs robią wsporniki. Bez nich już się nie obejdzie.
Czytałam relację Howarda Cartera z wykopalisk w grobowcu Tutanchamona.
Stał na progu komory grobowej
jako pierwszy od 3000 lat
i zobaczył, że na farbie wciąż widać odciski palców.
Powiedział: „Czas utracił znaczenie”.
Zdałam sobie sprawę, że może pan znaleźć szczątki ludzkie.
To możliwe.
Kopiemy, by spotkać się z umarłymi.
Ekshumujemy ich.
Po znalezieniu szczątek trzeba wezwać koronera.
Czynimy tę uprzejmość zmarłym, nawet jeśli odeszli wiele wieków temu.
Nie można kopać bez świadomości, że…
Brown?
Panie Brown?
Spooner! Jacobs! Idźcie po pomoc!
Tutaj!
Trzymaj się.
Uwaga na głowę.
Panie Brown!
Panie Brown?
- Właśnie tak. - Dobrze.
Panie Brown.
Nic panu nie jest.
Do biblioteki, Grateley. Połóż go na kanapie.
Widział pan coś?
„Widziałem”?
Kiedy pan zemdlał.
Coś przyszło mi na myśl.
Co takiego?
Mój dziadek.
Noszę jego imię.
Basil Brown.
Był rolnikiem.
Nauczył mnie wszystkiego o glebie w Suffolk.
Zobaczył go pan?
Niczego nie zobaczyłem.
Tylko o nim pomyślałem.
Może on pana zobaczył.
- Wybaczy pani. - Wszystko w porządku?
Panie Brown!
Musi pan wypocząć.
Widzi pani, pani Pretty?
Ten się pani podobał. Chciała pani od niego zacząć.
Jest owalny.
Jak świński grzbiet.
Wszystkie inne są okrągłe.
- Tak. - Tę ziemię orano od tysiąca lat.
Załóżmy, że każdy, kto prowadził tu pług…
stopniowo podkopywał nasyp.
Kiedy pojawili się złodzieje,
wsunęli flet w miejsce, które uznali za środek.
- Ale mogli się pomylić. - Właśnie.
Ze wschodu na zachód.
Proszę powiedzieć słowo…
a zacznę kopać.
Mój samolot rozbił się na arktycznym pustkowiu,
a gdy się obudziłem, było już 500 lat później.
Tak utknąłem w XXV wieku.
I jak tam jest?
Ziemią włada Killer Kane, bardzo zły człowiek.
- Jak Hitler? - Tak.
I ma jeszcze gorsze wąsy.
Czy ludzie, którzy usypali te kopce, nosili wąsy?
I brody.
Wszyscy nosili brody.
W przeciwieństwie do Rzymian. Oni woleli się golić.
Wikingowie i kosmiczni piloci są tacy sami, prawda?
Odkrywają nowe krainy i mają bitwy na statkach.
Kiedy tak to przedstawiasz, faktycznie są tacy sami.
Ciągle tu latają. Niedaleko jest baza RAF-u.
- Chciałby pan latać? - Ależ ja latam.
Po całym kosmosie.
Kiedy patrzę przez teleskop.
Ma pan teleskop?
- Mam. - Przywiózł go pan tutaj?
Owszem.
Pokaże mi pan?
Mógłbym.
Boże, ten to międli ozorem.
O co chodziło z tym kosmosem?
Pan Brown miał mnóstwo książek. Przywiózł rowerem wielki pakunek.
Podobno część jest po norwesku.
Może ta zielona, jedwabna?
- To jedna z pani ulubionych. - Nie.
Założę aksamitną z koronką.
Może to pani nie zaszkodzi.
- Jak pańska noga, panie Grateley? - Znacznie lepiej.
Dziękuję za pytanie.
- Czy włączyć radio? - Poproszę.
…gwardii lotniczej poniżej 32 roku życia
są wzywani na szkolenia na pilotów lub członków załogi RAF-u.
Mieszka tu tylko od 12 lat.
Przyjechała z Cheshire.
Potem wyszła za pułkownika.
Poznał Edith, kiedy była jeszcze w szkole,
a w jej 17. urodziny poprosił ją o rękę.
Odrzuciła go.
Powiedziała, że nie może zostawić ojca.
Zajmowała się nim jeszcze 13 lat, aż zmarł.
Po 13 latach.
W końcu przyjęła oświadczyny pułkownika.
Prosił ją o rękę w każde jej urodziny.
Kiedy urodził się Robert,
jej mąż także zmarł.
Wyobraża pan sobie?
NIESAMOWITE HISTORIE
Ktoś ma ochotę popatrzeć?
- Trzeba usiąść, tak? - Proszę spróbować.
Właśnie tak.
Odprowadzę was wzrokiem.
Czekaj! Na litość boską!
Szybciej.
Maynard!
W kurhanie w Snape znaleziono żelazne nity, prawda?
W Snape? Basil, co znalazłeś?
Dobry Boże.
- Jak panu poszło? - Całkiem, całkiem.
Może pan przynieść z wozu miarkę?
Niech ktoś biegnie po panią Pretty.
- Pojechała do Londynu. - Słucham? Na ile?
Pojechała z Robertem. Na parę dni.
Do licha.
No dobrze, do roboty. Chodźcie.
Musimy coś odkopać, zanim pani Pretty wróci.
I kryształowe kieliszki.
Bocznymi drzwiami, proszę.
- Pani Pretty już wróciła? - Właśnie siada do stołu.
Mówiłem, że to pilne.
Panie Brown, nie chciałby pan przeszkadzać…
Nie szkodzi, panie Grateley.
- To pan Brown? - Tak. Skarbie.
Musi pani to zobaczyć.
To jest łódź.
Jak to łódź?
Łódź, którą zakopano w kopcu.
Po co zakopywać łódź?
Pewnie dlatego, że to grób.
Czyj?
Jakiegoś wielkiego człowieka.
Wojownika…
albo króla.
Musieli wciągnąć jego łódź na wzgórze aż z tamtej rzeki.
Przywiązali liny i przeciągnęli ją po kłodach.
Ludzie, konie… Musiały ich być setki.
Nie zadaliby sobie tyle trudu dla byle kogo.
Wyobrażasz sobie, jak musieli go żegnać?
Śpiewali pieśni…
Pili tak, że i pan Spooner skończyłby pod stołem.
Wikingowie?
Myślę, że łódź jest starsza.
Maynard się nie zgadza, ale moim zdaniem jest anglosaska.
To twoja zasługa, Jacobs. Ty znalazłeś pierwszy nit.
Tak było, pani Pretty.
Gratuluję, panie Brown.
- Wiedziała pani, że coś tam jest. - Miałam przeczucie.
Nie inaczej, pani Pretty.
- Młody Johnie. Gratuluję, panie Spooner. - Dziękuję.
Nie udałoby nam się bez tego młodzieńca.
Robercie, łódź!
Dziękuję, panie Brown.
Trzeba teraz przerzucić sporo ziemi.
Ale kto wie?
Z pewnością jest i reszta łodzi.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Wie pani, co to oznacza? To odmieni los Ipswich.
Wszystkie muzea w kraju będą nam zazdrościły.
- Zmoknie pani. - Obawiam się, że już zmokłam.
Pan Reid Moir zaoferował, że przejmie wykopaliska.
Odrzuciłam jego szczodrą ofertę.
- Niemożliwe. - A jednak.
Co powiedział?
Że nie mogę tego zachować dla siebie. I to prawda.
Pewnie wychodził z siebie.
Tymczasem zaprosiłam kuzyna, Rory’ego Lomaxa.
- Rozumiem. - Przyda się kolejna para rąk.
Jest tylko amatorem, ale to tak jak pan Reid Moir.
- Proszę się schować w wozie. - Tak.
- Przemoknie pani tu. - Już idę.
Chciałam podziękować za pańską cierpliwość wobec Roberta.
- Rano pędzi prosto do pana. - Pomaga mi zachować czujność.
Ma pan dzieci?
Nie. My…
Nie.
Służący mówią, że uczył się pan wszystkiego,
od łaciny po geologię.
Niedostatek wiedzy to rzecz niebezpieczna.
- I napisał pan książkę. - Owszem.
Przewodnik po mapach nieba.
Żeby mogli z nich korzystać zwykli ludzie.
Skończyłem szkołę w wieku 12 lat. Zawsze byłem głodny wiedzy.
Ja dostałam się na Uniwersytet Londyński.
Ojciec się nie zgodził.
Zje pan ze mną kolację?
Dziękuję. Chętnie.
- Dobry wieczór, Vero. - W pokoju czeka niespodzianka.
No dobrze.
May.
Przywiozłam ci świeże koszule.
Zdaje się, że w samą porę.
- Cieszysz się na mój widok? - Oczywiście.
- Nie wiedziałeś, że przyjadę, prawda? - Nie wiedziałem.
Zapowiedziałam się.
W ostatnim liście.
Zachowałem je na weekend.
Cały czas pracuję. Znasz mnie.
Tak, znam.
Mam dużo pracy.
- Widzę. Nie ma gdzie usiąść. - Dużo się dzieje.
- Słucham? - Nie ma gdzie usiąść.
Wybacz. Mnóstwo się dzieje.
Masz mi coś do pokazania, co? Widzę to w twoich oczach.
Nic nie powiem.
Pan Brown idzie z kobietą.
To pewnie jego żona. Codziennie do niego pisze.
Proszę.
Pan Brown przesyła przeprosiny.
To wszystko, dziękuję.
Można spędzić na wykopaliskach całe życie i nigdy nie znaleźć czegoś takiego.
- Jest piękna. - Bardzo piękna.
- Po czymś takim musisz uważać. - Co masz na myśli?
Każdy będzie chciał przypisać sobie takie znalezisko.
- May… - Nie pozwól muzeum odebrać sobie chwały.
- Nie będą chcieli… - Albo właścicielce.
- Powinna ci podnieść pensję. - Bardzo mnie wspiera…
Nie poproszę o więcej.
Pani Pretty jest bardzo łaskawa.
Widzę, że straciłeś głowę dla tej wikińskiej dziewicy.
Nieprawda?
Na pewno nie zostaniesz na noc?
Nie miałabym jak wrócić.
No tak.
Dziękuję za odwiedziny, May.
Brakuje mi ciebie.
Z tęsknoty czytałam twoje książki.
- Nie mów. - Naprawdę.
Kiepscy z nich towarzysze, co?
- Trzeba się napracować. - Owszem.
- Dziękuję za koszule. - Proszę.
No dobrze.
Dziś przeczytam listy.
- Do zobaczenia. - Żegnaj.
Do licha.
- Pomogę. - Dobrze.
Proszę przejść na tę stronę i chwycić za plandekę.
Właśnie tak. Za panem jest kołek.
Proszę pociągnąć.
Skąd pan się tu wziął?
Przyjechałem z Ipswich na motocyklu.
Jestem Rory Lomax.
Przysłał pana Reid Moir?
Z muzeum?
Jestem kuzynem Edith Pretty.
Prosiła, żebym przyjechał. Podobno przyda się panu pomoc.
Rozumiem.
Zwróciłem uwagę na mój brak kwalifikacji, ale była niewzruszona.
No tak.
Cieszę się, że pan przyjechał. Nazywam się Brown.
- Basil Brown. - Miło mi.
Deszcz szybko nie przejdzie, więc proszę usiąść.
Pewnie pan zmókł, jadąc motocyklem z Ipswich.
Owszem. Burza złapała mnie już tutaj.
Rozumiem. Zapalę kuchenkę.
- Herbaty? - Poproszę.
Myślę, że znaleźliśmy starą, anglosaską łódź.
Jutro, kiedy przestanie padać, mogę panu pokazać, co robimy.
Ekscytujące.
To prawda.
Weź drugą plandekę.
I podaj młotek, proszę.
No dobrze.
Do góry.
Właśnie tak.
Rory!
Cześć, mały.
Przyjechałem w nocy. Gdzie twoja mama?
Pojechała do Londynu.
Kto wie, czy za rok będziemy żyli?
Żółte i zielone piłki symbolizują gaz.
Czerwone to materiały wybuchowe.
Czerwone paski to bomby zapalające.
Jeśli nalot zastanie was na ulicy,
musicie wiedzieć, jak się zachować podczas każdej z form ataku.
Nie rzucajcie nimi!
Śpieszyłam się, żeby zdążyć.
Może to wpłynęło na wynik?
Możliwe, ale samo schorzenie jest pewne.
Gorączka reumatyczna w pani dzieciństwie uszkodziła zastawki w pani sercu.
Niestety nieodwracalnie.
Kolejny atak zapewne będzie poważniejszy.
Być może śmiertelny.
- Nic więcej nie można zrobić? - Niestety. Chciałbym mieć lepsze wieści.
Przyjechał pan Moir z innymi dżentelmenami.
- Nawet się nie zatrzymali. - Czyli tu wtargnęli. Gdzie są?
- W drodze do kurhanów. - Proszę po nich pójść.
Lyons?
Czytałem o łodzi z Oseberg.
To wikińska łódź znaleziona w Norwegii.
Na środku była zadaszona komora grobowa.
Jak w naszych wyobrażeniach arki Noego.
Oczywiście tutaj dach dawno by się zawalił.
Proszę spojrzeć na tę linię.
Ziemia jest wyżej, ale ma ciemniejszą barwę.
Coś jest pod spodem?
Może jeszcze dziś się przekonamy.
Bogowie!
Niewiarygodne.
Muzeum w Ipswich szczyci się swymi dokonaniami.
Z pewnością się pan zgodzi, że to wyśmienita robota.
- Proszę się zatrzymać. - Przepraszam?
To delikatne stanowisko. Niebezpieczne dla osoby tej postury.
To pańska praca?
Tak. Jestem Basil Brown, archeolog amator.
Panie Brown, archeologu amatorze…
ja jestem Charles Phillips, dyplomowany archeolog.
Muszę pana poinformować, że to znalezisko ma znaczenie narodowe,
więc wykopaliska przejmuje Muzeum Brytyjskie.
Pańska praca…
na szczęście zdaje się przyzwoita,
ale pańskie usługi nie będą już konieczne.
Mam rozumieć, że osobiście zajmie się pan pracami?
Grimes, nigdy nie widziałem czegoś takiego.
W rzeczy samej.
- Brailsford. - Tak?
Odwołaj wszystkie moje plany.
Sprawdź, kto ma czas. Potrzebujemy Piggotta.
- Znajdź nam tu kwatery. - Tak jest.
Ta ciemniejsza gleba wygląda bardzo obiecująco.
A wy kończcie i nie ruszajcie już ani kamyka.
Pan wybaczy.
Nie pracuję dla pana.
Zatrudniła mnie pani Pretty i będę pracował, aż poleci mi przestać.
Stanowisko nie może zostać w rękach ludzi z prowincjonalnego muzeum.
Pani Pretty na pewno to zrozumie.
John, potrzebuję tylko minuty. Będzie chciała to usłyszeć.
- No dobrze. Poczekaj tu. - Dobrze.
- Przyjmie cię jutro rano. - Musi się dowiedzieć, co znalazłem.
- Nie naciskaj, chłopcze. - Ona musi wiedzieć. John!
Poszedł, panie Grateley?
Nie jestem Grateley.
Przepraszam za to najście, ale jestem zdania…
że znaleźliśmy w łodzi komorę grobową.
- Czy pan Phillips wie? - Nie pracuję dla niego.
Co pani mi poleci?
Właśnie powiedział, że z zarządzenia Ministerstwa Robót
stanowisko trafia pod jego nadzór.
Cóż…
więc postanowione.
Mogę pracować jeszcze jeden dzień. Jeśli sobie pani życzy.
Źle się pani czuje, pani Pretty?
Gdyby mógł pan…
za mnie zadzwonić.
Dobrze.
On nie ma prawa pani rozkazywać. Łódź pojawiła się tylko dzięki pani.
Proszę pamiętać, jak to się zaczęło.
Miała pani przeczucie.
I było ono słuszne.
- Pan Brown sam się wpuścił. - Panie Brown.
Dobrze.
- Mogę coś pani przynieść? - Proszę wezwać Ellen.
Pani Pretty zależy na tym, by panowie tu pracowali,
więc dobrze panów wykorzystamy.
Będą panowie odpowiedzialni za porządek na stanowisku.
Proszę okopać tumulus na szerokość metra z każdej strony
i usunąć te hałdy.
Od teraz nie wolno panom wchodzić do kadłuba łodzi bez mojej zgody.
Do roboty.
Będzie się pan na to godził?
Dzień dobry panu.
- Matka dostała zgagi. - Bardzo mi przykro.
Potrzebuje ciszy i spokoju. Zrobiłem to dla niej.
Pierwszorzędna rakieta.
Dokąd pan jedzie?
- Muszę wracać do domu. - Kiedy pan wróci?
Przykro mi, Robercie.
Naprawdę.
Ale panie Brown…
Panie Brown!
Straciłem pracę.
Phillips nie wpuszcza nas na swoją łódź.
„Swoją”? Doprawdy?
Chcę zrobić dokumentację zdjęciową. Masz coś przeciwko?
Nic, o ile nie mnie chcesz fotografować.
Nie winię Browna.
To porządny człowiek. Nie zasługiwał na Phillipsa.
- Nie winisz? - Dziś rano odszedł, nie słyszałaś?
Gdzie Robert?
Nie masz innej pracy.
Napiszę do Maynarda i coś mi da.
- Powiedziałeś pani Pretty, że odchodzisz? - Uznałem, że się domyśli.
Tak jej dziękujesz za szansę, jaką ci dała?
Zobaczysz, May. Nikt o mnie nie będzie pamiętał.
- Nawet w przypisach. - Chodziło ci tylko o chwałę?
- Mam zostać jako robotnik? - Dlatego całe życie tyrałeś za grosze?
Nie, May.
Robię to, bo jestem w tym dobry.
Tego nauczył mnie ojciec, a jego nauczył jego ojciec.
Bo jeśli pokażesz mi garść ziemi z Suffolk,
ja powiem ci, z czyjego pochodzi majątku.
Proszę bardzo.
Przepraszam, zna pani Basila Browna?
- Wie pani, gdzie mieszka? - Znam go.
Mieszka zaraz za wsią. W tę stronę.
Dziękuję bardzo.
To ja znalazłem tę łódź.
Może nie pracuję na Cambridge, ale to ja ustaliłem, co tam jest.
Razem z Jacobsem i Spoonerem. I nikt tego nie zapamięta.
Tego nie wiesz.
A jeśli teraz odejdziesz, masz jeszcze mniejszą szansę.
Mówiłeś, że w tej pracy nie chodzi o wczoraj czy dziś.
Chodzi o jutro.
O to, żeby przyszłe pokolenia znały swoje korzenie.
Linię, która łączy ich z praojcami. Nie tak mówiłeś?
Coś w tym rodzaju.
Inaczej po co babrać się w błocie, kiedy inni szykują się na wojnę?
Bo to coś znaczy.
Przetrwa dłużej niż ta przeklęta wojna, która nas czeka.
Psiakrew.
To Robert.
Robercie?
Robercie!
Panie Brown.
Przyjechałeś na rowerze aż tutaj?
Obiecał pan.
May!
Miał mi pan pokazać kosmos. Obiecał pan.
- Dobry Boże, kogo my tu mamy? - To jest Robert Pretty.
Jestem pani Brown.
Pewnie chce ci się pić po takiej podróży?
Chodź ze mną.
- To długa droga. - Nalejemy ci mleka.
- Matka wie, że tu jesteś? - Jak tu trafiłeś?
- Wziąć twój rower? - Poproszę.
Muszę zadzwonić do pani Pretty.
- Dziękuję. - Nic mu nie jest. Jest w środku.
- Proszę tędy. - Dziękuję.
- Bardzo się martwiliśmy. - Tak, jest…
To moja żona, May.
- Pani Pretty. - Dziękuję bardzo.
Nie sprawiał problemów. To uroczy chłopiec.
Pani Brown ma pozytywkę z Whitby wyłożoną różnymi muszelkami.
Pokazać ci?
I tak już nadwyrężyliśmy państwa gościnność.
Co ty sobie myślałeś?
Mogłeś się zgubić albo zginąć.
- Robercie. Co sobie myślałeś? - Przepraszam, matko.
Robert przyjechał przypomnieć mi o mojej obietnicy.
Obiecałem pokazać mu gwiazdy przez mój teleskop.
Prawda?
A więc pan wróci?
Owszem, wrócę.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Panie Grimes…
Sporządzałem notatki.
Może się przydadzą.
Zaoszczędzą mi całe dni.
- Podejrzewał pan, co tu leży. - Zrobił pan duże postępy.
Pan również.
Dziękuję uprzejmie.
Wzorowa robota, panie Brown.
Wykonaliśmy pierwsze kroki.
Phillips.
- Nasz archeolog amator powrócił. - Dzień dobry.
Ślady na dnie łodzi wskazują, że może tam być nietknięta komora.
To niezwykle ekscytujące.
A co z wydarzeniami ze świata?
Jak na nas wpłyną?
Sądząc po wczorajszych wiadomościach, za parę tygodni możemy być w stanie wojny.
Wtedy wszelkie wykopaliska zostaną wstrzymane.
Wszystko zależy od nas.
- Dobry Boże. - Rety.
- Jim! Billy Grimes! - Stuart!
- Jak się miewasz? - Wyśmienicie.
- To moja żona, Margaret. - Peggy.
Miło panią poznać, pani Piggott.
Panie Phillips, to wielkie szczęście, że poprosił pan właśnie o mnie.
Wiem, że Stuart przesłał panu mój artykuł.
To przemiłe, że pan go przeczytał.
Tak, tak. Bardzo pouczający.
- Liczę, że sprostam oczekiwaniom. - Nie wątpię w to.
Ale nie pracowałam jeszcze za wiele w terenie.
Nie chcę udawać doświadczonej.
Ma pani wszelkie kluczowe przymioty.
Naprawdę?
Statek jest delikatny.
Można powiedzieć, że ledwo co istnieje.
Pod dużym ciężarem się rozpadnie.
Chyba waży pani poniżej 60 kilogramów.
Ja będę nadzorował stąd, a lżejsze osóbki mogą kopać.
Prosił pan o mnie ze względu na moją wagę?
To był szczęśliwy traf.
Dzięki Bogu, że Piggott nie poślubił pulpeta.
Pracujcie dalej.
- Brailsford? - Tak?
Jak idzie?
Co tam masz?
No dobrze.
- Stawiam pierwszą kolejkę! - To bardzo miłe.
Nie mieli podwójnego?
Nie, przykro mi. Ale chyba może być?
Nie chcemy robić afery na dzień dobry.
Nie. Oczywiście, że nie.
Mamy szczęście, że tu jesteśmy.
Tak.
Tak, będzie wspaniale.
Wolisz to łóżko…
czy tamto?
Ja może wezmę to.
Musisz znaleźć gwiazdę i ustalić kierunek jej ruchu.
- Dobry wieczór, panowie. - Dobry wieczór.
- Witaj, mamo. - Witaj, skarbie.
Kosmiczni piloci nawigują w oparciu o gwiazdy?
Bez wątpienia.
Dziesięć minut, dowódco. A potem do łóżka.
Widzę gwiazdę.
Mam.
- Boże! - Co się dzieje?
- Zapadło się. - Złaź stamtąd!
Piggott, zabierz ją!
Przepraszam. Nie chciałam nic uszkodzić.
- Co tam masz? - Nic pani nie jest?
Przerdzewiałe grudy.
- Gdzie twoje wykształcenie? - Amorficzną masę skorodowanej materii.
Ty. Weź aparat i zrób zdjęcia.
W słońcu jest bardzo gorąco.
Jestem cała, dziękuję.
Ostrożnie. To może być nasza komora.
Napije się pani?
- Dziękuję. Niezdara ze mnie. - Gdzie tam.
Piękna spódnica.
Całkowicie bezużyteczna.
Nie mam nic odpowiedniejszego. Przyjechałam prosto z wakacji.
- Naprawdę? - Tak.
Zapraszam do domu.
Coś znajdziemy.
Pani Pretty wciąż niedomaga?
Twierdzi, że jest zdrowa, ale…
to dla niej typowe.
Przeklęta pogoda.
Tracimy cały dzień.
A mamy tak mało czasu, nim wydarzenia na świecie…
pokrzyżują nam plany.
To istny wyścig z czasem.
A więc marnuje pan zdolności pana Browna.
Doskonała myśl.
Stuart nie mógł mu nic zarzucić. Nie mógłby wykopywać rufy?
Pan Brown nie ma kwalifikacji.
To zwykły snobizm, nieprawdaż, panie Phillips?
Brown!
Brown, podejdź tutaj!
O Boże, Margaret!
Wybacz, zapomniałam zamknąć.
Wiesz, że dzielimy tę łazienkę z czterema innymi pokojami.
To mógł być ktokolwiek. Grimes albo Phillips…
Ale jesteś moim mężem.
Jak myślisz, jak bym się poczuł, gdyby zobaczyli cię w takim stanie?
W jakim stanie?
W tym stanie?
Chryste, ja… Przestań.
Musisz być ostrożniejsza.
A teraz, po eonach oczekiwania, pójdę wziąć kąpiel.
- Panie Spooner. - Już.
- Dzień dobry panu. - Dzień dobry.
Mogłaś mnie obudzić.
Nie chciałam.
Przez ciebie się spóźniłem.
Ostrożnie, Stuart. To delikatna warstwa.
Rzeczywiście.
Chwileczkę.
Tylko ostrożnie przy podnoszeniu.
- Spokojnie. - Tak jest.
Na mój znak. Raz, dwa, trzy.
Właśnie tak.
Proszę się nie ruszać.
Piggott, spójrz.
Gdzie to znalazłaś?
Mądra dziewczyna.
Phillips!
Proszę popatrzeć.
Patrzcie!
- Dobry Boże. - Ale ma minę!
Phillips.
- Pani Pretty, jest tego więcej. - I jeszcze tu.
O wiele więcej.
Możecie panowie rzucić na to okiem?
Znalazłem to w poszyciu.
Moim zdaniem to merowiński tremis z końca szóstego wieku.
Niemożliwe.
Wikingowie zaczęli tu używać monet dopiero w dziewiątym wieku.
Uważam, że ta łódź jest starsza.
Od początku tak mówił.
To jest anglosaskie.
Piggott! Grimes!
Wieki ciemne, na Jowisza!
Szósty wiek.
To wszystko zmienia.
To nie byli jacyś łupieżcy ograniczający się do barteru.
Oni mieli kulturę.
Mieli sztukę.
Mieli pieniądze!
Czyli nie wikingowie.
- Popatrz tylko. - Mój Boże.
Dobry Boże.
Brown właśnie mi pokazał merowiński tremis.
Widziałem go!
Anglosaski.
Coś niewiarygodnego.
Dzień dobry.
Rozbiłeś tu obóz?
Nie, tutaj sypia mój kuzyn Rory.
Nie ma wstępu do domu?
Mówi, że w środku mu za gorąco.
Wyobrażam sobie.
Zamierza wstąpić do RAF-u.
- Doprawdy? - Lada dzień przyjdą papiery.
Dostanie licencję pilota.
Wszystkim należą się brawa. Wyśmienita robota.
Brailsford, Piggott, zacznijcie ładować złoto do samochodu.
Trafi do Muzeum Brytyjskiego.
Słucham?
To oczywiste miejsce na takie znaleziska.
Londyn szykuje się na naloty.
Eksponaty są wywożone z Muzeum Brytyjskiego.
Tak, ale… te trafią do laboratorium.
Skarby pochodzą z grobu.
Wie pan, że o ich losie zadecyduje koroner.
A tymczasem, panie Brown,
czy jako znalazca tej łodzi może pan zanieść skarby do domu?
Tak, pani Pretty.
Dziękuję wszystkim.
No dobrze.
Panowie, będę potrzebował pomocy. Panie Lomax.
To niewłaściwe.
Wszystko należy do pani Pretty. Znaleziono to na jej ziemi.
Z pewnością to koroner zawyrokuje, do kogo będą należały skarby.
Chcesz, żeby trafiły do muzeum w Ipswich?
Czy postępuję słusznie?
To czyjś grób.
Nie, to…
My tu odkrywamy życie.
Po to kopiemy.
Tutaj.
Tu będzie najlepiej.
Jak posłańcy z innego świata.
PŁK F. PRETTY
Kiedyś spałem pod namiotem z ojcem Roberta.
Uczył mnie głosów wszystkich ptaków.
Teraz śpiew słowika zawsze przypomina mi ten las.
- To są słowiki? - Nie słyszała ich pani?
Nie.
Nigdy nie słyszałam słowika.
Tylko w radiu.
Jest taka wiolonczelistka, Beatrice Harrison.
Letnimi wieczorami ćwiczyła w ogrodzie
i pewnego razu, kiedy grała gamę, przyłączył się do niej słowik.
Nie mogła uwierzyć, więc zagrała sonatę, a słowik zaczął jej akompaniować.
- Naprawdę? - Tak.
W kolejne wieczory było tak samo.
Panna Harrison była tak poruszona, że opowiedziała o tym BBC.
- I? - Minęło kilka dni.
BBC rozstawiło sprzęt do nagrań w ogrodzie panny Harrison.
Zaczęła grać, a oni czekali i czekali…
i…
w końcu słowik zaczął śpiewać.
Śpiewał przez około 15 minut, wznosząc się i opadając z wiolonczelą.
Niemożliwe.
Naprawdę.
Wiem.
Ale najbardziej niesamowite jest to,
jak ludzie słuchający transmisji w swoich ogrodach donosili,
że inne słowiki też zaczynały śpiewać.
Wspaniałe.
To prawda. Wspaniałe.
Margaret!
- Chodź. - Dobrze.
Cóż… dobranoc.
Będę nasłuchiwał w lesie wiolonczel.
Wiolonczel.
Proszę bardzo.
Odkopujemy legendę.
- Beowulfa. - Artura, króla Brytów!
Na zdrowie.
A teraz mamy wieki ciemne. Ledwie widzę własny kufel.
- Co się dzieje? - To testowe odcięcie prądu.
Tym razem Niemcy nadejdą z powietrza?
Poprzednio przypłynęli rzeką.
W roku 600?
Panowie, to był długi dzień. Jestem wykończona.
Wybaczcie.
- Gratuluję wspaniałego znaleziska. - Zdrowie twojej mądrej żony.
- Pójdę z tobą, kochanie. - Nie, z pewnością chcesz poświętować.
- Jeszcze kolejkę, Piggott. - Ja stawiam.
Jeszcze jedną, proszę!
Mam pomysł. Zapytaj, czy przyjmują merowińskie tremisy.
…kampania prasowa,
groźby ze strony osób stojących na czele rządu Niemiec,
systematyczne prowokowanie incydentów na granicy
i w końcu stale rosnąca liczebność zmobilizowanych wojsk na granicy Polski
dobitnie o tym świadczą.
Reprezentacja z Partii Pracy wezwała wczoraj premiera
do natychmiastowej ewakuacji kobiet, dzieci i inwalidów
na wypadek wybuchu wojny.
…tylko ty możesz znaleźć Bucka Rogersa.
Biegnij po strażników!
Jeśli uciekną, poślę was do batalionu robotów!
Jeszcze nie.
Nie teraz.
Kochanie,
mam zawieźć do laboratorium część skorodowanego żelaza.
Sądzimy, że to elementy zbroi, a czas już zbliżać się do końca.
I jadę z tobą?
Nie. Charles potrzebuje jak najwięcej rąk do pracy.
I jest z ciebie bardzo zadowolony.
Naprawdę?
Biorę Brailsforda. Jest specem od badań laboratoryjnych.
- Musisz być pomocna, Margaret. - Peggy.
Mam na imię Peggy.
Będę za tobą bardzo tęsknił, Peggy.
Wybacz, że go zabieram.
Dziękuję za zaproszenie, pani Pretty.
Nie może pani zostać w pubie bez męża.
Pan Phillips zanudziłby panią na śmierć.
Wywołał pan już jakieś zdjęcia, panie Lomax?
Zacząłem. Mam furę roboty i muszę się pośpieszyć.
Lada dzień przyślą papiery.
Rory został przyjęty do RAF-u.
- Powinnam pogratulować? - Nie wiem. Kuzynka tego nie zrobiła.
Wygląda przepysznie.
Smacznego.
Wracaj szybko, skarbie. Jest późno.
Tak wygląda częściowe zaćmienie Księżyca.
Nie biegaj.
Rety.
Czy to nie zły omen?
Kiedyś tak uważano.
Przywodzi na myśl gniew bogów.
Ludzie, którzy zakopali tę łódź…
W co oni wierzyli?
Cóż…
dokądś musieli płynąć.
Może do otchłani, może do gwiazd.
Tam, gdzie idziemy po śmierci.
Wykopaliśmy już prawie wszystko.
Odezwał się koroner.
Zbada stanowisko w piątek. Musi pan być obecny.
Nasza łódź budzi powszechne zainteresowanie.
Zaprosiłam wszystkich, żeby potem ją obejrzeli.
Wszystkich?
Przyjdą mieszkańcy wsi i moi przyjaciele z hrabstwa.
Czy mogę pani przypomnieć, jak delikatne jest to stanowisko?
Możecie państwo zaprosić rodziny i przyjaciół.
Pani Pretty…
Dobry Boże.
Robercie.
Niech nie wchodzą do wody. Są silne prądy.
Szkolą ich na gruchotach z Wielkiej Wojny.
Mąż mawiał, że kto chce zabić syna, powinien posłać go na pilota.
Podobno to będzie wojna powietrzna.
Co się stało, matko?
Nic mu nie jest?
- Muszę zabrać Roberta do domu. - Może ja go wezmę?
- Nie będzie chciał iść. - Poproszę, żeby się mną zajął.
Dziękuję.
- Robercie. - Tak?
Słabo mi.
Kiedy mnie jest słabo, kładę się i piję szklankę wody.
- Naprawdę? - Zwykle pomaga.
Tego mi trzeba.
- Dasz mi rękę? - Tak.
Nazywał się David Atkinson.
To jego drugi samodzielny lot.
Są tu policja i koroner.
Przyniosłam suche ubrania.
W namiocie mam trochę kawy.
Napije się pani?
Mój ojciec utonął…
na wakacjach w Kornwalii.
Porwał go prąd.
- Moje kondolencje. - To było dawno temu.
Miał padaczkę.
Co pana urzekło w fotografii?
Chyba staram się w ten sposób utrwalić chwile…
zanim przeminą.
Uchronić przed niebytem to, co najważniejsze.
Ojciec kiedyś podarował mi starą monetę.
Powiedział, że pochodzi z czasów Cezara Augusta.
A ja znałam historię z Biblii, w której Jezus pokazuje uczniom monetę.
„Oddajcie Cezarowi to, co należy do Cezara”.
Tak. I…
Wmówiłam sobie, że moja moneta była tą samą,
którą Jezus pokazał uczniom.
Byłam przejęta, że mogę ją trzymać.
Co się z nią stało?
Noszę ją na szyi.
Na szczęście.
I przyniosła je?
Gdyby tysiąc lat…
upłynęło w jednej chwili…
co by po nas zostało?
To.
I części pana zegarka.
Latarki.
Resztki kubka.
Ale po nas dwojgu nie zostałoby… ani śladu.
- Proszę posłuchać. - Co to?
Pilot zmarł, prawda?
Tak, skarbie.
Czekaj.
Rory nie umrze, prawda?
Przepraszam.
Nie.
I ty nie umrzesz?
Pani Pretty.
Źle się pani czuje?
- Odprowadzi mnie pani do pokoju? - Oczywiście.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Posłać po lekarza? - Nie, to… To zgaga.
Pani Pretty, wszystko w porządku?
Nic, tylko sprawiam problemy.
- Mogłaby pani przynieść mi mleka? - Oczywiście.
- Dziękuję. - Na pewno?
Tak, dziękuję.
Robercie. Skarbie!
Robercie.
Jesteś cały?
Robercie?
Wiem, że jest chora. Wiem.
Nic nie mogę zrobić.
Dlaczego nic nie mogę zrobić? Powinienem móc jej pomóc.
I pomagasz jej.
Nie. Pogarsza jej się, widzę to.
Kiedy ojciec zmarł…
wszyscy mówili, że muszę się zaopiekować matką.
I nie udało mi się.
Nie udało się.
Robercie…
każdy ponosi porażki.
Każdego dnia.
Pewnych trudności nie da się pokonać.
Nieważne, jak mocno się staramy.
Wiem, nie to chciałeś usłyszeć.
Jestem silniejszy, niż ona myśli.
Wiem.
Spróbuj jej to pokazać.
A teraz…
wracaj do środka, dobrze?
Chodź.
Czas się położyć. Chodź.
Jedzie tu cały konwój pismaków.
Jakiś błazen z Sunday Mirror już mnie pytał,
czy łódź jest zdolna do żeglugi.
Co się stanie ze skarbami? To teraz kluczowe pytanie.
- Niemcy wkroczyły do Polski… - Widziałeś moją żonę?
…i zbombardowały miasta.
Rozkazy mobilizacji sił morskich, lądowych i powietrznych
zostały podpisane przez króla dziś po południu.
Na razie król i królowa postanowili pozostać w pałacu Buckingham.
Zaczyna się.
…królowa odwiedziła kwaterę główną sił obrony przeciwlotniczej.
Właśnie to dostałem.
Rano mam się stawić w bazie RAF-u w Martlesham.
Przychodzi koroner.
Mam komisję lekarską. Nie mogę nie przyjść. Przykro mi.
W jadalni zostawiłem zdjęcia dla twoich gości.
Rory, powiem ci to jasno. Nie masz prawa zginąć.
Mówię śmiertelnie poważnie. Nie waż się ryzykować.
Cóż…
Nie wiem, czy będę miał wybór.
Robert będzie cię potrzebował.
Rozumiesz?
Dzień dobry, Robercie.
Dziś wielki dzień.
Chcę zabrać matkę w rejs.
Ta łódź nigdzie nie popłynie. To tylko zbity piasek.
Nie trzyma go nic poza upływem czasu.
Tam, gdzie popłyniemy, to nieważne.
- Czyli gdzie? - Popłynie pan z nami?
Jeśli mnie zapraszasz, to tak.
Dzień dobry.
To dla mnie?
Nie, szukam mojej żony.
Proszę ją ode mnie pożegnać. Dostałem wezwanie.
Oczywiście.
Życzę szczęścia.
Stuart.
Kupiłem ci kwiaty.
Jak miło.
Lomax właśnie mówił, że dostał wezwanie.
Cóż…
Ja…
Lepiej pójdę. Do widzenia.
Według oficjalnego telegramu z Polski Warszawę zbombardowano dziś sześć razy.
Telegram dodaje, że zażarte walki trwają na całej długości frontu.
Czeka nas kolejna krwawa jatka.
To już. Słyszeliście rezultat?
Chyba dadzą skarby pani Pretty.
Tylko szybkie zdjęcie!
Przejście, proszę.
Przejście.
- Wsiąść z panią? - Poproszę.
Maynard!
Maynard! Dopilnuj, żeby moja żona dotarła do domu.
Mam nadzieję, że będziemy mieli szansę porozmawiać.
- Pani Pretty? - Pani Pretty!
Najmocniej przepraszam.
Dziękuję.
Ci ludzie nie byli dzikimi wojownikami.
To był wyrafinowany lud, miał niebywale rozwiniętą sztukę.
Wieki ciemne nie są już ciemne.
- To chyba sherry, prawda? - Nie wiem.
Mamy to wypić teraz czy będzie toast?
A co robią inni?
Odkryte tu artefakty stały się ogólnokrajową sensacją.
Jak wszyscy już wiecie, znaleziono je w komorze na łodzi.
Łodzi grobowej zbudowanej z drewna dębowego.
Moim zdaniem to właśnie najwspanialszy ze skarbów.
Długa na 27 metrów, leżąca w kierunku wschód-zachód,
znaleziona i odkopana przez pana Basila Browna.
- Zdrowie Basila! - Pan Brown!
Przepraszam.
Myślałem, że będzie pani zadowolona z decyzji.
Umieramy.
Umieramy i ulegamy rozkładowi.
Nic po nas nie zostaje.
Nie mogę się zgodzić.
Od pierwszego odcisku dłoni na ścianie jaskini
jesteśmy częścią pewnej ciągłości.
Więc tak naprawdę nie umieramy.
Rory je dziś rozłożył.
Kompletnie zapomniałam.
Proszę usiąść.
Pani praca z pewnością daje satysfakcję…
ale to za mało.
Życie jest ulotne.
Nauczyłam się tego.
Pewne chwile trzeba chwytać.
Wynik nie mógł być lepszy, pani Pretty.
- Całe Suffolk było z panią. - Tak.
Jechałeś razem z nią.
Wspominała, co zamierza?
W sprawie herbaty?
W sprawie skarbów. Co planuje?
Chyba zgodzi się pani, że nasze muzeum to idealne miejsce?
- Porozmawiajmy innym razem. - Ależ oczywiście.
Ona ci ufa.
Niech nie daje ich Ipswich. Muzeum Brytyjskie wszystko odkupi.
To bezcenne skarby, ale będzie musiała być rozsądna.
Prosi pan, żebym się za panem wstawił?
Proszę skosztować ciasta cytrynowego. Jest doprawdy orzeźwiające.
Dziękuję za pani słowa. Miałam ochotę wiwatować.
Mój syn bardzo się przywiązał.
Basil też bardzo go lubi.
Może mógłby czasem państwa odwiedzać?
Oczywiście. Byłoby wspaniale.
Charles proponuje, żebyśmy przeszli na bal.
Myślę, że powinieneś iść…
beze mnie.
Czyli… dołączysz do nas?
Ja…
Nie sądzę.
Nie.
Każde z nas musi podążyć własną ścieżką, nieprawda?
Widziałam cię szczęśliwego.
Jesteś wtedy piękny.
Jestem szczęśliwy z tobą.
Mógłbym się nauczyć.
To byłaby wielka szkoda.
Stuart! Mamy zaczekać?
Chodźmy już.
Idź.
May.
Trzeba zabezpieczyć stanowisko na przyszłość,
żeby dalej nie niszczało.
To robota na tydzień.
Pożegnaj się ze swoją łodzią.
Zaopiekuj się nią.
Nie zostaniesz na noc?
Zobaczymy się za tydzień.
Wyłożę kadłub jutą,
a potem obłożę go warstwą gałęzi
dla ochrony przed ciężarem ziemi.
Wszystko trzeba zasypać.
Przywrócić stan początkowy.
Oddaję skarby Muzeum Brytyjskiemu.
W podarunku.
Tam najwięcej osób będzie mogło je zobaczyć.
Jeszcze nie wiedzą.
Chciałam powiedzieć panu.
To ogromny podarunek.
Nie wiem, czy kiedykolwiek taki złożono.
Podobno nie.
Powiedziałam też panu Phillipsowi, że pańskie zasługi mają być odnotowane.
Dziękuję.
- Proszę trzymać kurs, panie Brown. - Tak jest.
Zbliżamy się do krańca atmosfery.
Widzisz, matko?
Żeglujemy w kosmos.
Tak, widzę. Dokąd zmierzamy?
Do Pasa Oriona, żeby zabrać królową do domu.
- Jaką królową? - To jej statek.
Jej ludzie oddali skarby, by mogła popłynąć.
Zasmuciła się, kiedy zjawił się statek,
bo wiedziała, że wszystkich tu zostawi.
I martwiła się,
że bez niej sobie nie poradzą.
Ale wiedziała, że musi lecieć ku niebu, tak jak król.
Więc wyruszyła…
poprzez Ziemię i w głąb kosmosu.
Kosmos to zabawne miejsce.
Czas płynie tam zupełnie inaczej i 500 lat może minąć w okamgnieniu.
Królowa spojrzała na Ziemię.
Zobaczyła, że jej syn już dorósł i został kosmicznym pilotem.
Wiedziała, że kiedy pierwszy raz wzbije się do gwiazd,
ona będzie na niego czekać.
Dziś rano ambasador brytyjski w Berlinie
przekazał rządowi niemieckiemu informację,
że jeśli do godziny 11.00 nie otrzymamy zapewnienia
o natychmiastowym wycofaniu wojsk z terytorium Polski,
nasze kraje znajdą się w stanie wojny.
Jestem zmuszony donieść, że nie otrzymano takiej deklaracji,
w związku z czym ten kraj znajduje się w stanie wojny z Niemcami.
Możecie sobie państwo wyobrazić, jakim ciosem jest dla mnie to,
że moje długie starania o pokój zawiodły.
Rząd przygotował plany,
które pozwolą narodowi funkcjonować
w czasie napięć i trudów, który może nas czekać.
Ale konieczna jest państwa pomoc.
Być może służycie wspólnemu dobru w siłach zbrojnych lub jako wolontariusze.
Jeśli tak, stawicie się w jednostkach zgodnie z otrzymanymi instrukcjami.
To niezwykle ważne, aby nie zaprzestawać pracy.
Niech Bóg was błogosławi.
SKARBY Z SUTTON HOO SPĘDZIŁY WOJNĘ
BEZPIECZNIE UKRYTE NA STACJI LONDYŃSKIEGO METRA.
ZWIEDZAJĄCYM UDOSTĘPNIONO JE PO RAZ PIERWSZY
DZIEWIĘĆ LAT PO ŚMIERCI EDITH.
NAZWISKO BASILA BROWNA ZOSTAŁO PRZEMILCZANE.
DOPIERO W OSTATNICH LATACH
WKŁAD BASILA W ARCHEOLOGIĘ ZOSTAŁ ODNOTOWANY…
A JEGO NAZWISKO POJAWIŁO SIĘ OBOK NAZWISKA EDITH
NA WYSTAWIE MUZEUM BRYTYJSKIEGO.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JOHNA PRESTONA
Napisy: Juliusz P. Braun