OGARNIJ EGZAMINY BIGRIVER SZTUKA & DESIGN
WSZECHŚWIAT JEST WIELKI.
JEST OGROMNY, SKOMPLIKOWANY I ABSURDALNY
Mapa maleńkich wspaniałości
...koło północy spadnie deszcz
nadciągający od wybrzeża.
Nie przewidujemy zbytnich...
Dobry, Mark.
-Frajer. -Przychlast.
Daiquiri. To wioska na Kubie. W nazwie są trzy „i”.
I gotowe.
Mark, możesz...
-Wiesz, że to nie jest prawdziwe jedzenie? -Wiem.
Zjedz coś zdrowego.
Tato, za jakieś osiem godzin
sam będziesz wciągał litr lodów.
Masz dzisiaj matematykę.
Co? Wiem, tato,
tyle że stolicą Burkina Faso jest Wagadugu.
Naprawdę?
-W-A-G... -Chwileczkę. W-A...
-Ale z ciebie przymuł. -Przymuł.
-Z ciebie. -Ze mnie? Z ciebie.
-Tak. -Nieprawda.
-Przyjdziesz na mecz Emmy? -Przykro mi, odpowiedź odmowna.
Człowieku!
-Nie pisz do niej. Odpuść. -Hej!
Kluczyki są w torbie.
Na zdrowie.
Prosto tędy
aż do tego tam, a potem pierwsza w prawo.
-Ale jak to... -Taki ze mnie Sherlock.
-Uwielbiam ten serial. -„Gra rozpoczęta”.
„Gra rozpoczęta”. Co za żenada.
AUTOSTOPEM PRZEZ GALAKTYKĘ DOUGLAS ADAMS
Mamy 26.
Kolejne losowanie wygra jedna osoba.
Sprawdźmy zwycięskie numery:
42, 10, 25, 76...
Boże drogi. Wygrałem.
Właśnie wygrałem!
Boże!
Wybacz.
-Nic ci nie jest? -Dziękuję.
-Ty jesteś ten Sherlock. -To tobie tłumaczyłem drogę?
Słońce jest 400 razy większe od Księżyca,
ale jest też 400 razy dalej,
więc tylko wyglądają na porównywalne.
-Stąd biorą się zaćmienia. -Tu mieszkam.
Może spotkamy się wieczorem?
Mam plany.
Dziękuję...
za twój czas.
-Pa. -Pa.
-Cześć. -Hej.
Oni mają zbroje.
-Weź wyrzutnię rakiet. -Nie, strzelbę.
-John Wick to ty nie jesteś. -Karabin snajperski.
-Pocisk odrzutowy dopiero im da. -Tylko nie w twarz.
-Strzelił ci w twarz. -Wiem, Mark. Strzelił mi w twarz.
Nigdy nie znajdę tego klucza.
A gdyby takie było twoje życie?
-Gdybym miał umierać i się odradzać? -No.
Idziesz spać, a jak się budzisz, rozpoczyna się ten sam dzień.
Taka pętla.
Co byś zrobił?
-Poza tym? -Albo dodatkowo. Możesz zaszaleć.
Jak w filmie z Billem Murrayem. Zapętlił się, aż nie puknął szefowej.
Dzień świstaka.
No to masz odpowiedź. Panienki.
Nie przywiązałbyś balonów do krzesła ogrodowego albo coś?
Stary, zdecydowanie wolałbym dziewczynę.
Dobra, nieważne.
-Mógłbyś czynić dobro. -Jak Batman.
Dokładnie, jak Batman.
Ten z Mrocznego Rycerza czy w wersji z Benem Affleckiem...
Stary, przecież, że z kreskówki.
Wciąż wolałbym dziewczynę. Dałaby mi więcej satysfakcji.
-Jednym uderzeniem! -No dobra.
Może być ciężej, niż myślisz.
Nieskończone powtórki. Same iteracje.
Takie testy A/B.
Tak. Mam nieskończone powtórki,
więc prędzej czy później mi się trafi. Taka jest matematyka.
A jeśli jest jak z pi? Tylko ciągnie się bez końca.
Nie pociupciasz nieskończoną ilość razy.
Tak! Nie!
Mam pewien talent...
Utknąłbyś w tej pętli na zawsze.
A czy to byłoby takie złe?
Byłbyś centrum wszechświata. Mógłbyś zrobić wszystko.
Ale to może być nudne, będziesz samotny.
Nie ma mowy.
Człowieku, byłbyś królem wszystkiego.
Cześć, skarbie. Szlag.
Na pewno.
Nie.
Gdybyś mi o tym powiedział, zapomniałbym.
-Nie uwierzyłbyś mi. -Mogliśmy już o tym rozmawiać.
-Tak. -Powtórka.
Bo to nie... Wcale się nie bronię.
-To jest szansa. -Izolacja.
Byłbyś jak ostatni człowiek na Ziemi.
Trzy, dwa, jeden.
Dobry, Mark.
-Frajer. -Przychlast.
Prosto tędy,
aż do tego tam, a potem pierwsza w prawo.
-Czekaj... -Jestem medium.
Uwielbiam takich.
RYSOWANIE SUPERBOHATERA
Jak wygląda?
Jest wysoka.
Kręcone włosy, długi nos. Nie jakoś bardzo długi, ale...
-Nie taka konwencjonalnie piękna. -Ładna jest.
Podoba ci się.
Nie.
-Czyli ci się nie podoba? -Nie nie podoba mi się.
To po co jej szukasz?
No dobra. Zakochałem się po uszy w dziewczynie z basenu.
-W co była ubrana? -Miała kozaki.
Kozaki na basenie? Pewnie jest gotką.
Pewnie w galerii czyta w księgarni mangę.
Ona nie chodzi do galerii.
-Zadziera nosa? -Wcale nie.
Uczucia do niej żywisz.
To niby Lord Vader czy Yoda?
Zdecyduj się. Nie możesz udawać obu.
-Jakieś tatuaże? -Nie identyfikuję jej zwłok.
Upuściła ulotkę o zaginionym psie.
Na niej będzie jej numer telefonu.
Zadzwoniłem i odebrał jakiś koleś.
Ma córkę, ale ośmioletnią.
Wkurzył się, że chciałem wykorzystać jego stratę do poderwania dziewczyny.
-A to jest... -Zrozumiałe. Całkowicie.
Czyli ona szuka psa, tyle że nie swojego.
Może jest jakaś nagroda?
Próbowałeś w schronisku?
Słucham?
Szukam pewnej dziewczyny.
Mamy tylko zwierzęta.
-Tak. -U weterynarza?
W uliczce za restauracją?
Raczej nie szuka tego psiaka
z Zakochanego kundla, ale dzięki.
Może tak jest lepiej.
Może miałbyś przerąbany toksyczny związek.
Może masz fuksa.
ZOMBIE Z TOKIO YUSAKU HANAKUMA
Hej, nie! Poczekaj! Stój.
-Cześć. -Cześć, jestem Mark.
Mam tylko pytanie.
-Tak? -Myślę sobie...
To zabrzmi naprawdę dziwnie,
ale czy nie doświadczasz jakiego rodzaju anomalii czasowej
w swoim życiu?
-Anomalia czasowa to... -Wiem, co to takiego.
Świetnie. Konkretnie to zastanawiałem się...
Chodzi o powtarzający się dzień?
Rany. Spoko.
Myślałem, że jestem jedyny.
-Jest ktoś jeszcze. -Tak.
Widziałem cię wcześniej na basenie.
Złapałaś piłkę, wcześniej tego nie robiłaś.
Wywnioskowałem, że masz wolną wolę.
Tak naprawdę to wszędzie cię szukałem.
-Szukałeś mnie? -Tak
Upuściłaś ulotkę o zaginionym psie. Numer na niej nie był do ciebie.
Fakt, nie był.
No to jak wykorzystujesz nieskończone pokłady czasu?
Wiesz, ścigam przestępów, szukam prawdziwej miłości.
Naprawdę?
Nie.
Uczyłam się prowadzenia samochodu.
Jeśli będę miała stłuczkę to nic, bo nastanie nowy dzień i...
Chcę znaleźć lekarstwo na raka,
taki przecież jest w tym cel.
Jak je wynajdę, czas wznowi swój bieg,
-a ja uratuję cały świat. -No i jak ci idzie?
Kiepsko. Na razie brak postępów.
Może za wysoka ta poprzeczka.
Trzeba było zacząć od grzybicy stóp.
-Zapalenia spojówek. -Niestrawności.
-Cóż... -Mark.
Fajnie się bawiłam, ale muszę spadać.
-Tak? -Tak.
No bo...
Jutro będzie znów tak samo.
Tak, wiem.
Wybacz.
Podobało mi się to, że jako jedyny wiedziałem, co się wydarzy.
Ale to jest też...
cudaczne.
To wszystko stało się już z tysiąc razy.
Jakby wszyscy lunatykowali.
Nie znają prawdy.
Wszyscy inni śnią, a ty jako jedyny nie śpisz.
Dokładnie.
Wiem, że musisz iść, ale naprawdę powinnaś to zobaczyć.
Schowaj się.
Zaczyna się.
-Gdzie mój telefon? -Sammy! Wracaj!
-Twój pies wziął mój telefon! -Wróć, Sammy!
Widziałem to z dziesięć razy.
Jest w tym jakaś metafora.
Chodź. Jest coś lepszego.
Dawaj.
Wyjaśnia, że feministki kontrolują świat
i dlatego nikt nie czyta jego poezji, aż nagle...
Upuści ćwierćdolarówki.
Teraz je pozbiera.
Jego łańcuch jak z klipu Linkin Park utyka mu pod piętą
i doprowadza do katastrofy.
Nieładnie śmiać się z cudzych nieszczęść.
Ale czasem można z nich pozlewać.
Naprawdę muszę iść.
Dasz mi swój numer?
Przepraszam. Wiem, że to trochę...
Pomyślałem, że skoro utknęliśmy w tym samym dniu,
-dobrze byłoby być w kontakcie. -Jasne.
Nie. Jeszcze nie.
Wcale się nie bronię.
MARGARET POZDRO OD ELVISA
DO: MARGARET MAM CIĘ, MAGNETO!
DO: MARGARET TA GADKA TO DO MNIE?
DO: MARGARET Z NUDY MI ODBIJA...
SPOTKAMY SIĘ?
NA SCHODACH BIBLIOTEKI ZA 20 MINUT? TAKSÓWKĘ CHYBA JUŻ MASZ
MOŻE JEDNAK LEPIEJ JUTRO
Cześć.
Miałem chodzić do szkoły letniej.
Ale poszedłem tylko ze dwa razy.
Chcę uczyć się sztuki.
Starsi strasznie pchają mnie na rozszerzoną matematykę.
-Chodzisz na nią, prawda? -Nie.
Na zaawansowaną.
-Dlaczego to wciąż się powtarza? -Nie wiem.
Zorientowałem się dopiero po braku nowego Doktora Who.
A co? Dlaczego pytasz?
Nie wiem. Cieszę się, że Stephen Hawking tego nie widzi,
bo to zaprzecza wszelkiej nauce.
Co do tej pory zrobiłaś najbardziej szalonego?
Jak szalonego?
-Wskoczyłem do pociągu towarowego. -I jak?
Nabrałem szacunku do włóczęgów.
Jeździłem rowerem po terenie szkoły.
Imponujące. Jak na pięciolatka.
Cóż, chyba mamy limitowane opcje.
A gdybyś wjechał swoim lamborghini w sklep ze słodyczami
i skończyła się pętla czasowa, a ty byłbyś goły?
Właśnie o tym mówię.
Musiałaś zrobić coś fajnego.
-Ustawiłam szachy na maksymalną trudność. -No i?
-Przegrałam. -Musiało być coś jeszcze.
W porządku, pokażę ci.
Uważaj!
Wolałabyś czasami, żeby to działo się innego dnia,
jak w Wigilię albo twoje urodziny?
Mogłam wczoraj pomalować paznokcie.
Naprawdę? Mnie się podobają takie żółto-zielone. Zielonkawe.
Zawsze mam odpryski.
Fajnie wyglądają.
Dziękuję.
Szkoda, że tata akurat dziś
postanowił pomówić o mojej przyszłości.
Który siedemnastolatek wie, kim chce zostać?
-Ja wiem. -Poważnie?
Inżynierem lotniczym, konkretnie specjalistką misji NASA.
Czyli taką kosmonautką?
Bo to świetna sprawa.
Poważne powołanie.
Mam idealny wzrok, więc...
Jak buchniesz znajomym auto, poznajesz ich badziewny gust muzyczny.
-Ukradłaś go? -Potrzebuję go bardziej niż Marissa.
A ta piosenka zaczyna mi się podobać.
Nareszcie!
OBIEKTY W LUSTERKU TO LAMUSY
Nie martw się. Jestem pewna,
że jeśli zabiję nas w wypadku, wrócimy do życia.
Tak.
Dziś pewnie umarło wiele osób.
Dopiero teraz o tym pomyślałeś? Sto pięćdziesiąt tysięcy.
Co?
Tyle osób umiera każdego dnia.
Rany.
Trzeba to powtarzać jak Syzyf.
Gorzej, on tylko wtaczał wielki głaz. Koleś, naucz się jeździć!
Sorki, to było przygnębiające.
No.
Pewnie wiele osób ma dziś urodziny.
No.
Wysiadaj.
ZAGINĄŁ PIES
Chodź, spóźnimy się.
Dobra.
Nie kumam.
Nie, dzięki.
Spójrz.
Jak to znalazłaś?
Szukałam psa.
Wiesz, tego z ulotki.
Nawet nie wiem dlaczego.
Mam mnóstwo czasu.
Chyba chciałam spróbować coś naprawić.
A przecież to nie ma sensu. To na nic.
Chyba utożsamiam się z tą rybą.
Dobra, Jared. Już jadę.
W takim razie do zobaczenia?
-Dziewiętnaście milionów. -Co?
Tyle osób obchodzi dziś urodziny.
Pa, Mark.
Obliczyłaś to w głowie?
Trzy, dwa...
Jak szalonego?
Mark, nie lubię oceniać ludzi, ale dlaczego oglądamy skejtów?
Zobaczysz. To jak ty i twój orzeł.
To raczej wcale nie jest jak ja i mój orzeł.
Margaret, co łączy wszystkich skejtów na całym globie?
Mimo że utożsamiają się z tym sportem,
są w nim masakrycznie kiepscy.
Dokładnie.
-Miałam być na drugą. -Myślałem, że się spóźnisz.
Poszczęściło się z psem?
Może nadszedł czas, żeby się poddać.
Wcześniej kłamałam. Uwielbiam oceniać ludzi.
Oto i ona.
To jakiś żart?
Twoja matka wie, że tu jesteś?
Nie ma bata, żeby ci wyszło.
Całkiem fajne, co?
No.
Chciałem tylko, byś to powiedziała.
Super!
Kim jest Jared?
Jest studentem medycyny.
Ile ten gość ma lat?
Dwadzieścia jeden. Ukończył Harvard w wieku 19 lat.
Uważaj!
-Mam pewną teorię. -Tak?
Słyszałaś o tym, że czwarty wymiar to sam czas?
A co, jeśli byty z czwartego wymiaru robią sobie z nas żarty?
Zagięli oś czasu w okrąg, a my bez końca mamy ten sam dzień.
Jak chomiki w kółku. Dla ich rozrywki.
-Czas nie jest czwartym wymiarem. -Nie?
Nie, nie w żadnym znaczeniu euklidesowym.
-Oczywiście, że nie. -Nadjeżdżamy.
Nadjeżdżamy!
Jak dla mnie właśnie na tym to wszystko polega.
Na jedzeniu wszystkich lodów świata bez przytycia?
Uświadomiłaś mi to, gdy pokazałaś mi orła.
No bo zastanów się.
Większa część życia to śmietnik. Zapychacz.
Ale są też chwile...
gdy ta przypadkowość zamienia się w coś wspaniałego.
Jakby życie na sekundę darowało sobie ten cały bajzel,
by pokazać nam, że jeśli tylko zechce, może być wspaniałe.
No nie wiem.
Myślę, że może powinniśmy stać się lepszymi ludźmi.
Mimo że nie wiem, jak to ma być możliwe.
Pewnie przegapiamy mnóstwo z nich.
Tak wiele maleńkich wspaniałości w mig znika stracone na zawsze.
Ale nie dzisiaj.
To jest niepokojąco inspirujący pomysł, Mark,
ale... muszę iść.
Utknęliśmy w tym samym dniu, więc czemu wciąż czuję,
że nigdy cię już nie spotkam?
Bo oglądasz za dużo Doktora Who.
A jeśli je wszystkie znajdziemy?
Jak to?
Wszystkie maleńkie wspaniałości w tym miasteczku
w tym jednym dniu.
Moglibyśmy je zbierać.
Jak Pokémony?
Coś w tym stylu.
Bylibyśmy jak partnerzy.
Mówi się, że należy chwytać dzień.
Już go schwytaliśmy.
Jest tutaj. Czeka na nas.
Mark, nic nie rozumiesz.
Nie jestem taka jak ty. Nie chcę chwytać dnia.
Po prostu nie chcę, by to dzień mnie schwytał.
Rozumiesz?
Staram się przez to przebrnąć.
Tak jak ja.
Nie jesteśmy wcale tacy różni.
Różnimy się od reszty.
Wszyscy inni dostają nowy dzień.
Ale nie my. To jedyny, który mamy.
Czasami myślę...
A jeśli to nie wystarczy?
Chcę tylko, żeby to coś znaczyło.
Poza tym mamy tylko siebie.
Wszyscy inni śpią.
Pamiętasz, co mówiłeś o czwartym wymiarze?
-O tym, który nie jest czasem? -Tak, wciąż nim nie jest.
Zastanawiałam się, co to może tak naprawdę być i...
Wiesz, że mamy trzy wymiary, prawda?
-Tak? -Mów dalej.
Na przykład twój cień.
Ma dwa wymiary. Jest płaski.
Coś, co rzuciłoby trójwymiarowy cień
jest czwartym wymiarem. Tak właściwie
jesteśmy tylko cieniami czwartowymiarowych ludzi.
-Rany. -No.
Ktoś opracował, jak wyglądałaby sześcian w 4D.
Nauczyłam się go rysować.
Kiedy byłam mała, wszędzie go szukałam.
Teoretycznie wciąż nas otacza,
po prostu nie patrzymy we właściwym kierunku.
Ze środka mógłbyś wszystko widzieć.
Zaglądać do wnętrza rzeczy, nigdy byś się nie zgubił.
Jakby cały świat był swoją własną mapą.
Ale nigdy go nie znalazłam.
To chyba by było na tyle.
Po prostu się poddałaś?
Jeśli czwarty wymiar przestanie się chować jak dzieciak,
to wie, gdzie mnie znaleźć.
Jak to zrobimy?
-Co takiego? -Odszukamy maleńkie wspaniałości.
-Musimy mieć jakiś sposób. -Coś jak...
Jakby system?
Musimy być skrupulatni. Weź mapę miasteczka,
podziel na rejony, potem na kwadraty, każdy z całodobowym dziennikiem...
Moglibyśmy się szwendać i szukać fajnych rzeczy.
-Jak partnerzy? -Sojusznicy.
-Jak USA i Kanada. Ja będę... -Jestem Kanadą.
-Nie możesz... -Byłam pierwsza. Chwileczkę.
-Nie wierzę. -Tak.
To był mój numer!
-Teraz jest mój. -Ja ci to pokazałem.
Jest już moje.
PRZEPROWADZKI
Co?
Przepraszam.
ALGEBRA II NOWE WYDANIE
Pamiętasz, jak mówiliśmy o matmie?
-Możliwe. -Nauczę cię jej.
Nie.
Nie mogę bujać się z kimś, kto nie ogarnia funkcji logarytmicznych.
-Nie. -Spójrz na siebie.
Jesteś nerdem, który nie kuma matmy.
Co z tobą?
Pierwsze, co musisz wiedzieć o matmie, to że jest niezmiennie idealna.
Jeśli okaże mi się zbędna, odwiedzę cię zgorzkniały i podstarzały.
Spójrz.
Mogę ci zdradzić sekret?
Oczywiście.
Czasami nie chcę, by ten dzień się skończył.
Chcę, by czas już zawsze był zepsuty.
Widziałaś Bandytów czasu?
Co to takiego?
Kurka wodna, nie słyszałaś o Bandytach czasu?
-Nie rób tego. -Czego?
Nie używaj tak po prostu „kurka wodna”.
Dobrze. Chodzi mi o to, że czas stanął w miejscu,
-żebyś mogła zobaczyć najwspanialszy... -Muszę iść.
Nie możesz ten raz go wystawić?
Jared ci wybaczy.
-Po prostu muszę iść. -Ty nawet nie...
Rozumiem.
Zwróć mapę.
Zwróć to, co mi ukradłeś.
Znów oglądasz Bandytów czasu?
Tak. Nigdy mi się nie znudzi.
Idzie ci coraz lepiej.
Dzięki.
Mark, wiem, że jest późno,
ale miałem nadzieję, że sobie porozmawiamy.
O twojej przyszłości.
To świetnie się składa,
bo rozważam wstąpienie do seminarium.
-Albo... -Jasne.
Siły Kosmiczne.
Albo jeszcze lepiej, zostanie kosmicznym księdzem.
Kosmiczni księża? Rozumiem. Czy to...
Musisz iść do seminarium i szkoły lotniczej?
Dobra. W porządku.
-Nie podejmujmy pochopnych decyzji. -A właśnie...
O Boże!
Kim jest Jared?
JARED STUDENT MEDYCYNY
JARED CRUZ - STUDENT MEDYCYNY SZPITAL MIEJSKI HARVARD
JARED CRUZ STUDENT MEDYCYNY SZPITAL MIEJSKI HARVARD
Karabin snajperski.
-Poznałem dziewczynę, Margaret. -Poznałeś dziewczynę?
No.
-Kiedy? -Parę dni temu.
Nic nie mówiłeś wczoraj wieczorem.
-Nie chciałem robić z tego afery. -Ale to jest afera.
Sęk w tym, że nigdy nie mówiłem takich rzeczy,
ale czuję między nami więź.
Wybacz, stary. Opowiedz mi to po kolei.
Widujemy się
co wieczór o 18, aż tu nagle znika bez śladu.
Jak wampir.
Chyba jego przeciwieństwo,
-czyli zwykły człowiek... -Dobra!
Jeśli nie chce pójść z tobą na randkę...
-to spędź z nią dzień. -Zrobiłem to.
Potem weź ją na randkę z przyczajki.
Będziecie we dwoje, nic wielkiego,
a potem po trochu, niepostrzeżenie,
zacznie się robić romantycznie.
Aż bum!
Całujesz ją.
Ja bym wybrał inny efekt dźwiękowy.
Skup się na pocałunku.
No wiem.
Weź ją w miejsce, które pokaże jej, że ją rozumiesz.
Bo ją rozumiesz, prawda?
Czyli to nie będzie wspaniałość?
Nie. Fajnie będzie zrobić sobie przerwę.
Chyba zostałam wmanewrowana.
Może być zabawa.
Raz się żyje.
Już rozumiem.
Ćwiczyłeś to?
Tak, z milion razy.
Nie mam dobrych skojarzeń z tą salą,
a będzie gorzej, jeśli potraktują nas paralizatorem.
-Powiem im, że to był mój pomysł. -Bo to był twój pomysł.
Masz, musimy je założyć.
-Poważnie? -Serio.
Co?
To mały krok dla Margaret...
Przestań, nie psuj tego.
Wiesz, że tamta flaga się przewróciła?
Wywróciła się, gdy wyruszyli w drogę powrotną na Ziemię.
Mogłabyś ją ponownie postawić.
Kosmiczne jedzenie?
Mark, odbiór.
Dlaczego to zrobiłeś?
Miałem trochę wolnego czasu.
Wcale nie miałeś.
Jak to zrobiłeś?
Po pierwsze to wymagało
wiele cierpliwości i...
być może przekupiłem wszystkie dzieciaki na zajęciach z plastyki.
Chciałem tylko...
No wiesz.
Co takiego?
Jest coś jeszcze.
Co?
Musimy wrócić na Ziemię.
Jak?
Wahadłowcem.
Są podorbitalne, nie latają na Księżyc.
Obiecuję, że nie pożałujesz.
Nie.
-Już tego żałuję. -Nie byłem gotowy.
Dobra.
Spoko.
Nie!
Planeta Ziemia!
...12, 11, 10, 9...
-Włączono zapłon. -Trzymaj się!
...sześć, pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden, zero.
Silniki w normie.
Wystartowaliśmy.
Co rano budzimy się dokładnie o tej samej porze,
chyba że zarwałbyś noc.
-Można pokonać system. -Pewnie tak.
-Tyle że nie! -Nie można.
Coś kładzie cię do łóżka o północy, jakbyś...
Jakby porywała cię jakaś kosmiczna niańka.
Ciarki przechodzą.
Jest ktoś w domu?
Nie, moja siostra poszła na lekcję skrzypiec,
a tata na pilates dla wapniaków.
Chcesz...
Czemu nie?
To twoi rodzice?
Tak. Mama ma dziś nockę, więc właściwie jej nie widuję,
co w tym wszystkim jest dla mnie najtrudniejsze.
A mój tata niedawno rzucił pracę i pisze
średnio zajmującą książkę o wojnie secesyjnej.
A ty?
Co?
Twoi rodzice.
Starzy ludzie, których przypominasz.
A tak. Co porobimy?
Jest przeklęte! Nie dotykajcie!
Dlaczego na końcu Sean Connery przebrał się za strażaka?
To część tajemnicy.
Muszę siku.
To przez piwo.
-Powinieneś to zrobić w łazience. -Fakt.
Beznadziejna sprawa. Dobra.
No nie.
-Co to jest? -Nie.
Jeszcze nieskończone.
Zrobiłeś mapę. Wszystkiego.
-Całego dnia. -Wszystkich wspaniałości.
Musiałeś ją zrobić dziś rano!
Codziennie ją tworzę.
Rany. Chłopaki to cudaki.
Jest naprawdę świetna.
Może powinieneś iść do szkoły artystycznej.
To zabrzmi głupio, ale...
Czasami myślę, że jeśli będę się w to wpatrywać,
w końcu znajdę jakiś wzorzec.
Ale mi się nie udaje.
-To rzeczywiście brzmi głupio. -No dobra.
A „domek na drzewie”? Trzy słowa.
Zrobiłeś mapę nas.
-Szkoda, że zostanie wymazana. -Tak, szkoda.
Nie mogę.
-W porządku. -Wybacz.
-Przestań. -Muszę iść.
-Wszystko w porządku? -Dlaczego pytasz?
-Chodzi o Jareda? -Nie.
Zadzwoni dopiero za cztery minuty.
Daj sobie spokój.
Wyczuwam, że jest coś, o czym mi nie mówisz. Powiedz.
Mylisz się. Zajebiście mi przykro.
Zrozum, Mark.
Jesteśmy rozbitkami.
Tylko zamiast na wyspie jesteśmy uwięzieni w tym samym dniu.
Utknęliśmy tu razem
i powinniśmy być bardzo ostrożni,
żeby tego nie spartaczyć.
Te wspaniałości były ekstra,
ale może już wystarczy.
Po prostu uważam, że powinniśmy się kumplować
i się tym bawić.
Nie chcę.
Tylko tyle mogę zaoferować.
Wóz albo przewóz.
Niech będzie.
Zadzwonię do ciebie jutro. Dzisiaj.
Jutro.
...koło północy spadnie deszcz
nadciągający od wybrzeża.
Nie przewidujemy zbytnich...
Dobry, Mark.
Jak mama?
W porządku.
To dobrze.
Frajer.
Wydawało się, że się otwierała, że była szczęśliwa.
Szczęśliwa jak na Margaret.
Ciężka sprawa, gościu.
Z opisu zdaje się wspaniałą osobą.
Żartuję. Nie mam pojęcia, o kim mówisz.
No nie. Strzelba.
Co ja robię?
Tylko nie w twarz.
To elity imperialne. Mają cztery ręce.
Porywasz się z motyką na słońce.
Może tak jest lepiej?
Może miałbyś przerąbany toksyczny związek.
Może masz fuksa.
Uczucia do niej żywisz.
Tak.
-Zakochałem się w tajemniczej dziewczynie. -Dosyć.
-Co dokładnie... -W tym rzecz.
Myślałem, że za którąś próbą mi się powiedzie, ale myliłem się.
Może to jest jak z pi.
Pobudka, odrzucenie, powtórka.
To z Na skraju jutra?
Zgadza się.
Fajnie.
Mark? To ty?
Hej.
Cieszę się, że cię złapałem.
Ja tylko...
Miałem nadzieję, że porozmawiamy o twojej przyszłości. Chcesz lodów?
Rzecz w tym, tato,
że ja nie mam przyszłości.
Słyszałem to już wcześniej od ludzi w twoim wieku. To pesymistyczne,
niemądre nastawienie.
Męczy mnie już to, że ja jako jedyny tutaj
mam pojęcie, co jest grane.
Wiem o klimacie.
Ogarniam bazę.
Tylko nie zwymyślaj mnie od boomerów.
-Nie to chciałem powiedzieć. -Sęk w tym...
Studiowanie sztuki jest kosztowne, a co po zakończeniu nauki?
Nie ukończę szkoły, tato.
Nikt nie ukończy szkoły, bo czas się zepsuł.
Metaforycznie?
Nie masz pojęcia, jak to jest, gdy bez powodu odbierają ci przyszłość.
Nie pouczaj mnie o studiowaniu sztuki.
Przez kryzys wieku średniego rzuciłeś pracę i piszesz czytadło.
Ta uwaga nie jest sprawiedliwa.
Nie mogłeś zafarbować sobie włosów?
Pójść na kurs władania nożem?
Albo po prostu kupić teslę.
Kup sobie teslę.
Możesz przestać na moment?
Na sekundkę? Emma, mogłabyś...
-Błagam cię. -Dobrze.
Dziękuję.
-Rozmawiałeś z tatą? -Co?
Cały dzień cię tropił.
Trochę na niego nakrzyczałem.
Krzyczałeś na tatę?
Możliwe, że kazałem mu kupić sobie teslę.
To jakiś eufemizm?
Nie.
Ale gdy rzucił pracę, pomyślałem,
że to rozumiem.
Robi, co chce, by realizować swoją pasję.
Kiedy ja próbuję tak zrobić, jestem leniwy i lekkomyślny.
On nie zrezygnował.
Chyba wiesz, że go wylali?
Nie dlatego, że nawalił.
Po prostu już nie był im potrzebny.
Nie chce tego przyznać, bo wpadł w spiralę wstydu,
a mama się wściekła, że stracił pracę, ale nie chce tego przyznać,
bo wyjdzie na strasznie wredną.
Teraz są w kropce.
Utknęli.
Już nawet nie przeszkadza mu to, że chcesz uczyć się sztuki.
Tyle że teraz nas na nią nie stać.
Skąd o tym wszystkim wiesz?
Dzięki supermocom.
Naprawdę?
Nie!
Bo nie myślę jedynie o sobie.
Spróbuj kiedyś.
Słuchaj, Em?
Jak tam mecz?
Przegraliśmy 3-0.
Przykro mi.
No.
To dobry początek!
-Dzień dobry. -Słucham?
Jestem na pana zajęciach z algebry.
Mam małe pytanko.
Pierwszy raz cię widzę.
Wiem, dużo chorowałem.
Bardzo dużo.
Załóżmy, że coś stało się z czasem,
nastąpiło jego zaburzenie.
Zamiast płynąć w linii prostej, utknął w pętli
i się powtarza.
-Chyba był taki film? -Tak.
Próbuję ustalić, co może to powodować.
Troszkę poszperałem.
Czy Ziemia mogła wpaść do tunelu czasoprzestrzennego?
Do czego?
Wątpię.
A co, jeśli przyspieszy i przekroczy prędkość światła?
Nie.
Czy rzeczywistość to tylko symulacja?
To mało prawdopodobne, ale możliwe.
-Starożytna klątwa? -Nie.
-Kosmiczna niańka? -Nie wiem, co to znaczy.
Czy czas to „wielka kula wypełniona miszmaszem spętlonych chwil”?
To cytat z Doktora Who.
Nie pamiętam cię z moich zajęć.
Może jesteśmy w piekle?
Zrobiliśmy coś złego i za karę musimy przeżywać ten jeden dzień?
Ta konwersacja jest z piekła rodem.
Może powinieneś pomówić ze swoim duchownym...
A co z osobliwościami?
Czarnymi dziurami, gdzie prawa fizyki się zmieniają?
Wiem, co to jest osobliwość.
I oczywiście w teorii
osobliwość może wprowadzić lokalną anomalię czasową.
Musielibyśmy się z niej wydostać.
Wsiąść w samolot i z niej wylecieć.
Dlaczego by nie? A teraz wybacz.
Muszę zrobić to samo, co wczoraj, a potem o tym zapomnieć.
Uwaga, wspaniałość.
-Mamusiu! -Fałszywy alarm.
Możliwe, że już wszystkie znaleźliśmy.
Według mojej teorii, gdy znajdziemy ostatnią, czas wznowi bieg.
Widocznie się myliłem.
Szczerze, to już mi się znudziły te wspaniałe wspaniałości.
Wiesz, że nigdy już nie będzie Gwiazdki?
Fajnie. Nienawidzisz świąt.
Tak, ale chcę je mieć.
Mam ochotę zacząć krzyczeć:
„To nie jest prawda. Śpicie, obudźcie się”.
Boże, są jak zombie.
-Jesteś zombiakiem. -Mówię poważnie. Już czas.
Nie, wierz mi. To ci się bardziej spodoba.
-Znamy się? -Czemu?
Tak jak mówiłaś, utknęliśmy tutaj.
Nie w tym sensie.
Wszyscy inni utknęli. My jesteśmy wolni.
Wolni od starzenia się.
Od chodzenia do szkoły, zmiany klimatu...
-Udało mi się. -...raka, zapalenia spojówek.
-A to, czego nie możemy? -Instagrama. Niby czego?
Nie wyrośniemy na astronautów.
-Kierowników misji. -I tede.
A co z tym, kim chcę być?
Żegnamy się z naszym życiem.
Nigdy nie zrobię niczego, co trwałoby ponad 16 godzin.
-W 16 godzin mogę wiele zrobić. -Cześć!
Jest tak, jakbym był tablicą.
Wszystko zostaje wymazane, co naprawię, to się psuje,
a każde moje dzieło znika.
-Hej. -Musimy mieć ambitniejsze plany.
Nie włamaliśmy się do zoo ani na lodowisko,
nie poszaleliśmy z samochodami.
-Publiczne obnażanie to też opcja. -Przestań.
-Tylko wspominam. Dziękuję. -Nie słuchasz.
-No co? -Margaret, przestań.
To nie ma sensu.
Dlatego że nie chcę cię pocałować?
Czemu nie pocałujesz którejś z nich?
Bo nie chcę.
Jutro o tym zapomnicie.
-Margaret. -Chodź.
Mam coś, co poprawi ci samopoczucie.
Czekałam na okazję.
Ktoś tu mieszka?
To dom pokazowy.
Nakręcają nim sobie sprzedaż reszty.
Mark.
Jest idealny.
Dobra. Gotowy?
Nawet jeszcze przed tym
zawsze sądziłam, że z tym światem jest coś nie tak.
Jest kompletnie zepsuty, nie da się go naprawić.
Ale nikt inny tego nie widział,
udawałam więc, że nic się nie dzieje.
A potem co się stało?
Nic, wciąż tak uważam.
Ale przy tobie nie muszę udawać.
Rozmawiałem z nauczycielem matematyki.
Powiedział, że to pewnie jakaś osobliwość
i jeśli przeniesiemy się wystarczająco daleko,
na przykład samolotem,
może się wydostaniemy.
Aż tak ci się spieszy?
Że niby przyszłość jest taka super?
Terapie dla małżeństw,
globalne ocieplenie,
kolonoskopie i kredyty studenckie.
Aż nagle masz 80 lat,
ubrany w dresy realizujesz receptę na antydepresanty
i dumasz, skąd masz to poczucie odniesionej porażki.
Bo życie zleciało tak szybko.
I nigdy nie napisałeś tej książki.
Ani nie pocałowałeś tej dziewczyny, nie pojechałeś do Paryża.
Życie już się kończy,
a nie przeżyłeś go po swojemu.
Nie będzie idealnie.
To te same bzdety
wciąż bez końca. Tak jak tutaj.
Ale chyba nie sądzisz, że to teraz jest prawdziwe?
Kradniemy ludziom życie.
Tata nigdy nie skończy głupiej powieści o wojnie secesyjnej.
Henry nigdy nie skończy swojej gry.
Moja siostra codziennie przegrywa
mecz w nogę 3-0.
Mamy mnóstwo czasu.
Nie mamy. To nie jest czas.
Miniony czas już nie wraca.
Dobrze.
Tak?
O 10 jest lot do Tokio.
Lećmy.
Jeśli to wypali, nasi rodzice dostaną korby.
Dlaczego do Tokio?
To chyba bez znaczenia,
musimy przekroczyć linię zmiany daty.
To automatycznie jutro.
Poza tym na lotnisku mają automat ze szczeniaczkami, więc...
Nie stać mnie na szczeniaczki.
Na te bilety wydałam ze 30 lat kieszonkowego.
Denerwujesz się?
Sprawdziłem, ten lot się nie rozbije.
Nie zapeszaj.
Jeśli to wypali, tak właściwie ocalimy cały świat.
Siostra powiedziała mi, że powinienem więcej myśleć o innych.
Ocalenie całej planety
to niezły początek.
Nie wynalazłeś leku na raka.
Nie.
Kiedy byłam mały, mówiłem na to naoczniki.
Ale jak się zastanowić, jutro w Ziemię może walnąć asteroida.
Może dlatego czas się zapętlił.
To ostatni dzień przed apokalipsą,
a zamiast ocalać świat, niszczymy go,
to byłoby...
Margaret, nic ci nie jest?
Przygotować drzwi do lotu i zrobić cross check.
MARGARET PRZEPRASZAM. ŻEGNAJ, MARK. POWODZENIA.
Proszę usiąść i zapiąć pasy.
Niech pan usiądzie.
Niech pan usiądzie i zapnie pasy.
MIĘDZYNARODOWA LINIA ZMIANY DATY
Dziś koło północy spadnie deszcz
nadciągający od wybrzeża.
Nie przewidujemy...
Dobry, Mark.
Co?
Myślałem, że nazwiesz mnie frajerem.
Nie.
Ale pomyślałaś to sobie.
No.
Tato, jak twoja książka?
Super.
Sama wojna secesyjna wymyka się próbom opisania jej
nawet dzisiaj.
Wiesz, że w Spotsylvanii było więcej ofiar niż na plaży Omaha?
Teraz już wiem.
Nie wspominając nawet o ospie, gruźlicy i błonicy.
Liczba ofiar była niewyobrażalna.
Wojna mogła skończyć się o wiele wcześniej,
gdyby McClellan parł naprzód po bitwie nad Antietam.
-Do boju! -Dawaj, Emma!
-Dajesz, Emma! Uda ci się! -Nie da rady.
Gol!
...42, 10, 25...
Wygrałam!
-I znowu Mark. -Siedemdziesiąt dwa.
Zgadza się. Co dziś w ciebie wstąpiło? Dajesz czadu.
Jak film, w którym Bill Murray utknął w jednym dniu?
Dzień świstaka.
Rany!
Nic ci nie będzie. Te rzeczy wciąż się zdarzają.
Tony Hawk, jak ta postać z gry?
Wystarczy do mnie zadzwonić.
Mamo.
Karabin snajperski.
-Dorwałeś go po lewej? -Tak.
Utknęliśmy w pętli czasowej. Ty, ja, wszyscy.
Powtarza się ten sam dzień
jak w Dniu świstaka i Na skraju jutra.
Wiemy o tym tylko Margaret i ja.
Prawie byliśmy ze sobą, ale zerwaliśmy.
Nie pamiętasz tego, bo wciąż masz wymazywaną pamięć.
-Chwila. Stary, miałeś dziewczynę? -Niezupełnie.
Jaka ona jest?
Wspaniała.
Powiedziała mi, że jak była mała,
wciąż szukała czwartego wymiaru.
Brzmi tandetnie, ale kiedy ją poznałem, to było, jakbym sam go znalazł.
Wszystko nabrało nowego znaczenia.
I ja byłem kimś więcej,
zawsze tak było. Tylko...
dopiero Margaret mi to pokazała.
Stary, ona brzmi niesamowicie.
No nie!
Skoro oboje jesteście czwartowymiarowi, to czemu cię rzuciła?
Myślałem, że wszystko było super, ale...
widać to nie była cała prawda.
Myślałem, że jestem postacią w historii miłosnej,
ale nie chodziło o mnie.
To wcale nie była moja historia.
Należała do Margaret.
O czym myślisz?
O jednym chłopaku.
Zawaliłam z nim sprawę.
Nigdy nie jest za późno.
Chyba że umierasz na raka. Inaczej masz czas.
Nawet jeszcze przed tym
zawsze sądziłam, że z tym światem jest coś nie tak.
Jest kompletnie zepsuty.
Nie da się go naprawić.
Ale nikt inny tego nie widział,
udawałam więc, że nic się nie dzieje.
SZACH MAT
Ty jesteś Henry?
Chyba mogę ci pomóc.
Jesteś koleżanką Marka?
No.
Nigdy o tobie nie wspominał.
-Gdzie się poznaliście? -W anomalii czasowej.
Spoko.
Jeśli jesteśmy w anomalii czasowej,
to ile razy już rozmawialiśmy?
To pierwszy raz.
Dobra. To co tu robisz?
Ratuję ci tyłek. No przecież.
-A pies? -Nie jest mój. Wabi się Szczekbacca.
W całym mieście są z nim plakaty.
Chyba wyskoczył z auta w drodze do weterynarza
i od wieków go szukałam, aż niespodziewanie się pojawił.
Tak po prostu.
Ale to nie ma znaczenia, bo jutro znowu będą go szukać.
Mark miał rację. Wszystko, co naprawiamy, znów się psuje.
Nie rozumiem, o czym mówisz...
Użyłaś strzelby?
Potrzebujesz granatnika.
-To tam jest granatnik? -No.
Strzela granatami.
Tyle razy mnie w tym miejscu zabili.
No właśnie.
Śmierć jest taka straszna.
Okropnie jest kogoś stracić.
A jeśli nie stawisz temu czoła, nie poradzisz sobie z tym,
tracisz również samego siebie.
Dalej mówimy o grze?
Tak.
Możesz przejąć pada.
Boże, to ten klucz!
I mapa!
Byłem taki zagubiony.
Teraz wszystko nabierze sensu.
No nie!
Co?
To coś...
Coś, co powiedział Mark.
Chyba miał co do czegoś rację.
-To niepodobne do Marka. -Nie!
Przepraszam, muszę iść.
-Muszę coś sprawdzić. -Co?
Pilnuj Szczekbacki.
Kocham cię.
Co?
Czasem myślę, że jeśli dobrze się wpatrzę,
w końcu znajdę jakiś wzorzec.
PRZECHODZĄCY ŻÓŁW PASJANS IDEALNY – SKEJCI
JAKI JEST WZORZEC? COŚ PRZEOCZYLIŚMY?
Czegoś brakuje.
I już czas.
ORZEŁ ŁOWI RYBĘ O 18 ZBIORNIK WODNY
Czas.
Nie wierzę.
Brakuje jednego.
Siedem.
O siódmej przy basenie.
Basen.
Nie śpisz.
Dobrze się czujesz?
To pojęcie jest względne.
Myślałam, że mamy o wiele więcej czasu.
Wiem. Ale poradzisz sobie.
Sama nie wiem.
Nie wiem, czy dam radę.
Słuchaj się mnie, bo jestem stara i wiem różne rzeczy.
To prawda, że codziennie tracimy czas,
aż pewnego dnia się kończy.
Ale też go zyskujesz.
Każda sekunda i wszystkie idealne chwile
jedna po drugiej układają się w całe twoje życie.
Masz wszystko.
Za cenę wszystkiego.
Ale życie jest tego warte.
Obiecuję, że tak jest.
Wciąż tu jesteś.
Plan z samolotem nie wypalił.
Miałeś rację co do mapy.
Istnieje wzorzec.
Ale jest niekompletny.
Jest jeszcze jedna wspaniałość.
Dobra.
Będę się rozglądał.
Poważnie, myślę, że jest jeszcze jedna. Jest kluczem.
Jak ją znajdziemy, to koniec.
Margaret, ja...
Widziałem cię w szpitalu.
Nie zamierzam cię od niej zabierać.
Nie mogę tego zrobić.
Odwiedziłam ją, nim to się stało. Lekarz powiedział, że nadszedł jej czas.
Że to już koniec.
Tamtej nocy myślałam tylko o tym,
że jutro nie może nadejść.
Nie jestem gotowa nie mieć mamy.
Chciałam, by czas się zatrzymał.
I... tak się stało.
Tak.
Bardzo się z tego cieszyłam.
Chciałam pozostać w tamtej chwili. Rozumiesz?
Ale nie wiadomo skąd pojawiłeś się ty
i nie wiedziałam, skąd się wziąłeś i czemu to byłeś ty.
A teraz sądzę, że już to wiem.
Gdy przyjdzie czas, nie będę musiała przechodzić przez to sama.
Dobrze.
Już czas.
I nie będzie idealnie.
Nigdy nie znajdziemy czwartego wymiaru
albo leku na raka. Nie naprawimy świata.
Sęk w tym, że się myliłam.
To my śpimy.
Reszta jest przebudzona, a tylko my śnimy.
Wiem, że będzie bardzo bolało.
Ale powinnam się teraz obudzić.
To jest ten moment.
Teraz. A ja nie chcę go przegapić.
To była maleńka wspaniałość.
Miałam w ustach włos.
Pocałuj mnie jeszcze raz.
Żegnaj, mamo.
12-GODZINNA PROGNOZA W NOCY ULEWNE DESZCZE
Jesteś gotowa?
Nie wiem.
MAPA MALEŃKICH WSPANIAŁOŚCI
Napisy: Marcin Jan Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek