NETFLIX PRZEDSTAWIA
- Czas na tequilę? Bo… - Czemu nie?
- Maharadża, zaśpiewaj! - Śpiewaj!
Czemu on jedzie tą stroną? Co jest?
- Co on wyprawia? - Mam poprowadzić?
- Maharadża się martwi? - Nie.
Bzdura.
Uwaga, krowa!
Krowa się nie ruszy.
Wół tak stał, so jao!
To najlepsze urodziny świata. Nie udałoby się, gdyby…
Sto lat, sto lat…
Boże.
Niech żyje, żyje nam
Nie do wiary.
Niech nam żyje Pinky
Niech żyje nam
Pan wybaczy, tak się nie zaczyna opowiadań.
W końcu jestem Hindusem,
a starożytny zwyczaj mego ludu nakazuje
zaczynać opowieść modlitwą do siły wyższej.
Powinienem ucałować jakiegoś boga w stopę.
Tylko którego?
Muzułmanie mają jednego, chrześcijanie trzech.
My, hindusi, mamy ich 36 milionów.
Czyli razem 36 milionów
i cztery boskie stopy. Do wyboru, do koloru.
Niektórzy uważają, że żaden bóg nie istnieje.
Ale w moim kraju opłaca się grać na dwa fronty.
Przedsiębiorca w Indiach musi kpić i wierzyć, być uczciwy i zakłamany,
przebiegły, ale i szczery. Jednocześnie.
Wen Jiabao, premier Chin,
spotka się w tym miesiącu z wiodącymi przedsiębiorcami z Indii.
Pragnie porozmawiać o rozwijającej się gospodarce Indii.
Cały świat czeka na spotkanie dwóch gospodarczych potęg.
BENGALURU 2010
Premier ma…
Panie Jiabao, ekscelencjo.
Gdy usłyszałem o pańskim spotkaniu z przedsiębiorcami,
musiałem do pana napisać.
DO: JEGO EKSCELENCJA PREMIER WEN JIABAO, PEKIN.
Nasz naród, choć brak mu wody pitnej, prądu,
kanalizacji, transportu publicznego,
higieny, dyscypliny, uprzejmości i punktualności,
ma przedsiębiorców.
Premier pragnie porozmawiać o rosnącej podaży outsourcingu…
Od jakiegoś czasu obserwuję rozwój pańskiego kraju.
Wiem, jak Chińczycy cenią sobie wolność.
Brytyjczycy niemal zrobili z was służbę, ale wy się nie daliście.
Bardzo to podziwiam.
Sam też byłem czyimś sługą.
Dziś jestem szanowanym przedsiębiorcą w Bengaluru, Dolinie Krzemowej Indii.
Mówią, że nazwali nas tak po Dolinie Krzemowej w USA,
ale chyba się zgodzimy, że Ameryka to przeszłość.
Przyszłością są Indie i Chiny.
Ufając, że przyszłością tego świata
są ludzie o żółtej i brązowej skórze,
a nasi niegdysiejsi panowie, biali,
zmarnowali swój potencjał przez sodomię, telefony komórkowe i narkotyki,
niniejszym oferuję panu nieodpłatnie prawdę o Indiach.
W postaci historii mojego życia.
To najważniejsi i najlepiej odżywieni członkowie mojej rodziny.
A po nich moja cwana babcia Kusum.
Zmusiła mojego brata Kishana do pracy w herbaciarni.
Ojciec ciągnął rikszę. Babcia zabierała mu każdą rupię.
Pochodzę z Laxmangarh. To wioska pogrążona w mroku.
Indie składają się z dwóch krajów.
Indii światła…
i Indii mroku.
Bogaci ludzie jak pan wiedzą, z których Indii pochodzę.
Jeśli chodzi o mnie, to najlepiej przedstawi mnie list gończy,
który parę lat temu wystawiła za mną policja.
Ze względu na przedsiębiorcze działania.
POSZUKIWANY MĘŻCZYZNA
Owszem, policja mnie szuka. Dlaczego?
Dojdziemy do tego.
Proszę mnie jednak nie oceniać, póki nie skończę tej wspaniałej historii.
Czytaj. Ty.
Nie umiesz?
„A, G, Z”…
Niczego ich nie nauczyłeś, jełopie?
- Przepraszam… - Że co?
„Żyjemy we wspaniałym kraju.
To tutaj Budda doznał oświecenia.
Jesteśmy wdzięczni Bogu, że się tu urodziliśmy”.
Podejdź, chłopcze.
- Kto to jest? - Wielka Socjalistka.
Jakie jest jej przesłanie do dzieci?
Każdy ubogi chłopiec z najmniejszej wsi
może zostać premierem Indii.
Jakie jest najrzadsze zwierzę w dżungli,
które rodzi się raz na pokolenie?
Biały tygrys.
Tym właśnie jesteś. Białym tygrysem.
Zadbam, żebyś otrzymał stypendium w szkole daleko stąd,
w Delhi, naszej pięknej stolicy.
Tato, wiesz, jak to się nazywa?
Co?
To jest obojczyk.
A to są barki.
Tu masz kręgosłup.
- A to co? - To są policzki.
- A to? - To jest nos.
A to?
Gdy zapadał zmrok, spaliśmy razem,
a nasze nogi tworzyły plątaninę. Przypominaliśmy krocionoga.
JAK PŁYWAJĄ KROKODYLE?
NIECH ŻYJE WIELKA SOCJALISTKA
Balram!
Bocian. To on rządził naszą wsią
i pobierał jedną trzecią naszych zarobków.
Zabierał nam tyle, że dla nas nic już nie zostawało.
Ale jego syna, Mangusty, lękaliśmy się jeszcze bardziej.
Tata zawsze był im coś winien.
Nie będę się powtarzał!
Bierz książkę i kredę, idziemy.
Herbaciarnia? Miałem jechać do Delhi.
Tata nie zapłacił.
Babcia kazała ci pracować.
Kishan!
Co ty wyprawiasz? Do roboty się bierz!
Pokrusz te, które zostały.
Nie chcesz?
Wyobraź sobie, że to moja czaszka.
Skarbie.
Zjedz obiad.
Już nigdy nie wróciłem do szkoły.
Jedz.
Ale w tym samym roku tata zachorował na gruźlicę.
Politycy nie wybudowali nam szpitala,
najbliższy był dwa dni drogi od wsi.
Znajdę lekarza.
Lekarz się nie zjawił.
Obietnice wyborcze pokazały mi, jakie to ważne,
aby w demokracji nie być biednym.
Boże imię jest prawdą
Nawet po śmierci opierał się przeznaczeniu.
Nie chciał umrzeć, odrodzić się i znów umrzeć.
Na próżno.
Wtedy zrozumiałem,
jak ciężko jest w Indiach o wolność.
Później zrozumiałem dlaczego.
Najlepsze, co stworzył nasz kraj
przez 10 000 lat swej historii, to kurnik.
Kury widzą i czują krew.
Wiedzą, że będą następne, ale się nie buntują.
Nie próbują uciec z kurnika.
Indyjską służbę wychowano tak samo.
Na meble, które ciągnie, pracowałby dwa lata,
ale wiernie pedałuje, by dowieźć pieniądze szefowi,
nie tykając nawet rupii.
Jak każdy sługa.
Dlaczego? Bo Hindusi to najuczciwszy i najbardziej uduchowiony naród?
Nie.
To dlatego, że 99,9% z nas tkwi w takim kurniku.
Słudzy pozostaną wierni do tego stopnia,
że można im dać klucz do wolności,
a oni go odrzucą i jeszcze cię przeklną.
Nauczyłem się podsłuchiwać klientów.
Czekać na okazję.
Może herbaty? Wstaw herbatę!
Mój brat dawno tego zaprzestał.
Pospiesz się.
Ogłuchłeś? Do roboty.
WIELKA SOCJALISTKA
Wiem, że komuniści jak pan nie wierzą w Boga,
a czy wierzy pan w los?
Wtedy zobaczyłem go pierwszy raz. Ashoka, najmłodszego syna Bociana.
Wrócił właśnie z Ameryki do Dhanbadu w Indiach,
gdzie jego rodzina zbiła fortunę na węglu.
Wiedziałem, że jemu mogę służyć.
Podsłuchałem, że pan Ashok potrzebuje drugiego kierowcy.
Dopiero wrócił…
Przecież nie umiesz jeździć!
Potrzebuję tylko 300 rupii na kurs jazdy…
Nie! Jesteś bezczelny jak twój ojciec.
Zostaniesz tu z Kishanem.
Babcia znalazła mu żonę,
dała mu dwa tygodnie, żeby zamoczył.
Teraz Kishan tu utknął. Mnie też by to czekało.
Dobra, nieważne.
Tylko gdybym był ich kierowcą, kupiłabyś sobie parę wołów.
Cała wioska by zzieleniała.
Chcesz być kierowcą obszarników?
Byłabyś najbogatsza w całej wsi.
Przysięgnij na wszystkich swoich bogów,
że co miesiąc każdą rupię wyślesz swojej babci.
- Przysięgam! - Nie ciesz się!
Uszczypnij się i przysięgnij!
No dobrze! Babciu, pomyśl…
Będziesz najbogatsza w całej wsi!
Kupisz sobie złotą laskę. Jak nią tak machniesz,
wszyscy się zlecą, żeby popatrzeć!
Czekaj! Babcia zrobiła ci ulubione danie!
Jedz sobie tę okrę. Ja będę jadał w Dhanbadzie!
Pozostało nauczyć się jeździć.
Uważaj, zasrańcu!
Pochodzisz z kasty cukierników.
Tylko wojownik ujarzmi dzikiego ogiera.
Muzułmanie, radźputowie i sikhowie mają agresję we krwi.
Czemu nie zostaniesz przy słodyczach?
Nie wystarczy jechać. Kierowcą trzeba być.
Jak ktoś cię chce wyprzedzić, to mu…
Z drogi, zasrańcu!
Won, chuju złamany!
Droga to dżungla.
Dobry kierowca musi ryczeć, żeby przetrwać!
Nie było trudno ich znaleźć.
Wystarczyło przejść przez bramę.
- Tak? - Namaste.
Czego tu?
Szukacie może kierowcy?
Jeżdżę od czterech lat. Mój pan zmarł…
Spadaj, mamy już kierowcę.
Ale wozy widzę dwa. Macie dwóch kierowców?
Walnięty jesteś? Spierdalaj mi stąd.
Przepraszam, to pański dom?
Namaste, ja z pańskiej wsi jestem! Z Laxmangarh.
- Laxmangarh? - Tak!
Bogowie mają nas w opiece.
Pracowałem w herbaciarni przy skrzyżowaniu!
Herbatkę panu nosiłem do auta.
Wpuść go.
- Ale… - Wpuść, mówię.
Nie do wiary, że to pan.
Wszystko schnie na polach, odkąd pana nie ma.
Modliliśmy się,
żeby pan miał więcej synów, co by nami rządzili.
Wstań.
Ludzie nadal mnie pamiętają?
Oczywiście.
Mawiamy, że nasz ojciec nas opuścił.
Najlepszy, najświętszy z panów. Jak sam Gandhi.
Jak Gandhi?
- Tak. Sam Mohandas Karamchand Gandhi. - Dobrze.
Czego chcesz?
Za pozwoleniem, pragnę być pańskim kierowcą.
Albo pana syna.
- Jesteś muzułmaninem? - Nie. Regularnie się kąpię.
Dbam o higienę, nie jestem leniem.
- Cześć. Ashok. - Bez takich.
Sprawdźmy go.
- Może się nada. - Tak jest.
Ja i moje szczęście. Mangusta.
- Dobrze prowadzi. - Tak.
- Z jakiej kasty jesteś? - Halwai.
To wysoka czy niska kasta?
Dawniej, gdy Indie były najbogatszym państwem na świecie,
istniało 1000 kast. Ścieżek losu.
Teraz zostały dwie.
Ci brzuchaci i ci wychudzeni.
I dwie ścieżki przeznaczenia. Albo się najesz, albo cię pożrą.
Niska.
- Nasza służba wywodzi się z wysokich. - Czy to ważne?
- Pijesz? - Skądże.
- Moja kasta nie pije. - Czym się zajmujecie?
Kradzieżą?
- Halwai? Jesteś cukiernikiem? - Tak.
Dlatego nam tak słodzisz?
- Radzisz sobie w kuchni? - I to jak.
- Co przyrządzisz? - Wszystko, co słodkie.
Gulab jamun, rasgulla ho gaya, laddu, rasmalai, kaju barfi.
Co pan sobie zażyczy.
Gotujący kierowca. Tylko w Indiach. Możesz zacząć jutro?
Nie tak szybko. Najpierw sprawdzimy jego rodzinę.
- Ile chcesz zarabiać? - Nic, panie.
Jesteście mi jak ojciec i matka. Z rodziców miałbym zdzierać?
Miesięcznie 1500.
To za dużo. Połowa mi wystarczy.
Po dwóch miesiącach dostaniesz 2000.
- Będziesz wozić tylko mnie. - Tak jest.
Przestań tyle trąbić.
Może chcesz tu wejść?
- Rusz się! - Patrz, jak jedziesz!
Po co to było?
Wziąć pałkę?
- Nie. - Wezmę.
Rozgryzłem cię. Jeszcze tu nie pracujesz, wsioku.
Mangusta musiał zadzwonić do Laxmangarh,
bo gdy w końcu mnie zatrudnili,
wiedzieli wszystko o mojej rodzinie.
To duma i chwała narodu. Indyjska rodzina.
Każdy pan musi wiedzieć, gdzie są bliscy jego sług,
na wypadek gdyby taki sługa postanowił okraść swego pana.
Bo wtedy…
Sprawiedliwie. Też bym tak zrobił.
Tak właśnie traktuje się rodzinę służby.
Tak działa kurnik.
Tak więzi w pułapce miliony mężczyzn i kobiet w Indiach.
Bocian i jego synowie mogli liczyć na moją pełną lojalność.
Oto pokój.
To mój pokój?
Nasz wspólny.
Znajdę ci w magazynie jakiś materac.
Nie trzeba.
Na podłodze będzie mi wygodnie. Bez obaw.
Mają nawet prawdziwy dach!
Proszę. Masz to nosić cały czas.
- To moje? - Tak.
- Bohaterze! - Tak?
Lubisz dywany?
Jak je wyczyścisz, weź się za mycie okien.
Zrozumiano?
Jestem kierowcą.
Drugim kierowcą.
Czy można kogoś jeszcze tak nienawidzić, jak sługa numer dwa nienawidzi pierwszego?
Ja sprzątałem, a on się przechadzał jak wielkie panisko.
Poustawiał sobie w rządku figurki bogów i się modlił,
jakby chciał nazwać mnie naksalitą, komunistą jak pan.
Musiałem się modlić więcej niż on.
Dlaczego Ram Persad nie je?
- Śmierdzi mu z ust. - Cicho bądź.
Ten człowiek coś ukrywał,
a dobry przedsiębiorca potrafi poznać sekrety konkurencji.
Dobra robota. Słyszysz? O to chodzi.
Kierowca! Podejdź.
Połóż się.
Wejdź.
Mam parę pytań.
W tył zwrot.
- Oczywiście. - Nie!
Nie w tym sensie. Stój.
Twoje plecy…
Wstyd się przyznać, ale wtedy myślałem, że żona pana Ashoka, pani Pinky,
to jedna z „tych” kobiet.
Przepraszam, nie przedstawiłam się.
Pinky. Miło mi.
W porządku, skarbie. Pogadam z nim.
- Jasne. - Porozmawiamy.
Kierowco, obaj… Czekaj, jak masz na imię?
- Balram. - No tak.
Wiesz, czym jest Internet?
Nie, ale mogę podjechać na rynek
- i kupić, ile trzeba. - Nie ma potrzeby.
Masz Facebooka?
Booka? Bardzo lubię książki.
Ponoć umiesz czytać. Widziałeś kiedyś komputer?
Tak, u nas we wsi ich dostatek. U kóz.
- U kóz? - Tak.
No to sprytne macie te kozy.
Widziałem po ich minach, że coś palnąłem.
Ma za sobą dwa, może trzy lata szkoły.
Umie czytać i pisać,
ale nie rozumie tego, co czyta. Niedorozwój.
Jesteś nieuprzejmy. On tu stoi.
- Nie jestem. - Daj spokój.
Nie w tym sęk.
Tacy jak on to największy dziewiczy rynek.
Tylko czekają, żeby szaleć w sieci, kupić komórkę, wzbić się klasę wyżej.
Mogę mu w tym pomóc.
Nowe Indie to ty, Balramie.
Nowe Indie to ja.
Możesz iść.
Nie podobało mi się, jak o mnie mówił.
„Niedorozwój”. Ale miał rację.
Jak pan tu przyjedzie,
spotka pan setki milionów takich jak ja.
Proszę nam otworzyć czaszki i zajrzeć do środka.
KAWIARENKA INTERNETOWA
Znajdzie pan te niedokończone, niepoprawne idee.
Sprzeczne ze sobą. To nimi kierujemy się w życiu.
Bardzo dobrze. Nieco wyżej. Właśnie.
Mówię ci, tato, przyszłość Indii to outsourcing dla Amerykanów.
Przyszłość to Chiny. Budują autostrady i potrzebują węgla.
My go sprzedajemy.
Czas na dywersyfikację. Sektor IT się rozwija, Internet…
Internet? A to co?
Węgla mogę dotknąć.
Pan Ashok mi opowiadał, że Internet jest jak pajęcza sieć.
Łączy ludzi na całym…
- Wiesz, za co to było? - Tak.
Za co?
- Za Internet. - Dość!
Za mocno naciskasz i tata się denerwuje. Zwolnij.
Czemu bijesz służących?
W USA by cię za to pozwali.
To nie jest USA, synu.
Za to nas szanują. Pamiętaj.
Wyżej.
Przelicz. Żeby mi potem nie było marudzenia.
Mogłem zatrzymać 200.
Zgadza się.
Babcia wysyłała co miesiąc Kishana, żeby zabrał resztę.
Nie są z jednej kasty. To chrześcijanka.
- Poślubił ją? - Tak.
W Ameryce to normalne.
Jej krewni byli temu przeciwni, ale on ich nie słuchał.
- Jest Amerykanką? - Nie, Hinduską.
Urodziła się tutaj. Tam wyjechała, mając 12 lat.
Opowiadała mi.
Rozmawia z tobą?
Czy rozmawia?
Wszystko mi mówi!
Jestem ich kierowcą numer jeden.
Poważnie?
Mogę wejść?
- Nie wolno. - Dlaczego?
Jeszcze pytasz? Jak Mukesh zobaczy, to oberwę.
- Trzymaj się! - Ty też.
Głupek ze mnie. Był ramadan.
Dlatego nie mógł w dzień pić ani jeść.
Kierowca numer jeden był muzułmaninem,
a Bocian ich nienawidził.
Dopóki świecą słońce i księżyc, pani imię przetrwa!
Niech żyje nasza pani!
Niech żyje socjalizm!
Ledwo mogłem ustać.
Oto kobieta, którą od dziecka widywałem na milionach plakatów.
Wielka Socjalistka.
Pochodziła z niskiej kasty, jak ja i inni ludzie z mroku.
Ale była przedsiębiorcza
i została ministrem naszego stanu.
Potrafiła wbić szpilę bogatym i za to ją lubiliśmy.
Bierzecie węgiel z rządowych kopalń
i nie płacicie podatku, bo ja na to pozwalam.
Okazaliśmy naszą wdzięczność.
Dwa miliony rupii to odrobinę za dużo. Wolelibyśmy…
Synu! Podejdź.
- Czegoś pani potrzebuje? - Przyniosę.
- Zbliż się, synu. - Ruchy, fajfusie!
Twoi bogaci pracodawcy chcą mnie oszukać.
- Co na to powiesz? - Precz.
Stul dziób, skurwielu!
Nie chcecie płacić rządowi, to płaćcie mnie.
Dwa i pół miliona.
Nie żartuję!
Albo wracajcie do Laxmangarh, gdzie was znalazłam!
Dlaczego mamy płacić tej szmacie?
Jedźmy do Delhi i zapłaćmy opozycji.
Ona przegra kolejne wybory.
Zgoda. Pojadę do Delhi, tato.
Zostań tu i zajmij się firmą. Pojadę z Mukeshem.
- Tato… - Wtrącę się.
Nie powinna okazywać ci braku szacunku.
To nie powinno mieć miejsca. Moment.
Ale Delhi to tygiel. Jak Nowy Jork.
Ashok, wytłumacz jej, że ma siedzieć cicho.
Boże. Jestem tu, możesz do mnie mówić.
Mam doktorat z chiropraktyki. Z Nowego Jorku.
Niech sobie powiesi dyplom w sypialni, gdzie jej miejsce.
Dobra. Wiesz co?
Pojedziemy tam z Ashokiem, rozwiążemy wasz problem z podatkami
i wyślemy wam pocztówkę. Może być?
Skąd ta agresja pani Pinky?
- Miała gdzieś tradycję. - Znam swojego męża!
Gdy główny kierowca dostał premię, by zawieźć mojego pana do Delhi,
zrobiłem coś, o czym wolałbym nie mówić.
- Co ty robisz? - Tu jesteś!
Muszę zawieźć pana Ashoka do Delhi.
Pucuję pajero.
Ale to ja mam ich zawieźć.
Będziesz jeździł od meczetu do meczetu?
Zostaw to.
Nie sądzę, żeby pan Mukesh
dał Mohammadowi Mohammadowi, czy jak ci tam,
podwyżkę o 3000 rupii.
Jestem ich kierowcą od 20 lat.
Pan Ashok jest dla mnie jak syn.
Woziłem go do szkoły.
Słuszna uwaga.
Tylko Allah wie, co wbiłeś memu panu do głowy!
Proszę. Ja mam rodzinę.
Kto nie ma?
Co za okropne życie.
Ukrywać religię i nazwisko, by móc służyć.
Chciałem biec go przeprosić.
Kazać mu ich zawieźć. Prosić o wybaczenie.
Nie wiadomo, kiedy się przydadzą.
Jadę do Delhi autem z klimą!
- Skarbie, drzwi… - Wiem.
- Muszę siusiu. - Biedactwo.
- Balram, weźmiesz torby? - Tak.
Weź sobie stamtąd wózek.
Wyjmij bagaże i przeparkuj wóz.
Tak jest.
Tu jest cudownie.
Parę błyszczących detali bym zmieniła.
- Odstaw gdzieś torby. - Spójrz na balkon!
- Niebo! - Chcesz zobaczyć spadającą gwiazdę?
Odstaw torby, gdzie kazałem. I posprzątaj tu.
Gdy przygotowałem kolację, pojechałem do garażu.
Tam spała służba, kierowcy również.
W Delhi mają równe drogi,
złych ludzi i skorumpowane gliny.
Tu piorą ubrania naszych panów i odsyłają na górę.
Tu są toalety.
Jak szef cię potrzebuje, zadzwoni telefon.
Pomodlić się możesz w kaplicy.
Tu oddajemy się uciechom.
Jak mamy forsę, gramy w karty.
Ten kierowca cierpiał na bielactwo.
Wyglądał jak klaun i przyprawiał mnie o mdłości.
Tu dopiero jest jazda! Chodź!
Tylko uważaj, bo komary pożrą cię żywcem.
Jak złapiesz malarię, tygodniami będziesz cierpiał.
A jak dengę…
Mówię ci, będziesz się trząsł jak nigdy.
A potem umrzesz.
- Od komara? - Tak.
Tu będziesz spał.
Ładnie. Z kim dzielę pokój?
- Sprowadzisz tu rodzinę? - Nie.
- Będziesz pukał jakąś pannę? - Nie.
- A jak tam fiutek? - Co to za pedał?
Idźcie sobie.
- Sprawdź mu torbę. - Sprawdzę.
- Sio. - Daj spojrzeć.
Pajac ma lepsze ciuchy niż ty.
- Widzę po torbie, że to śmieć. - To co, Wsioku…
ile ci płacą?
Wystarczająco. Jestem szczęśliwy.
Uroczy, wierny piesek.
Odchyliłem się od niego tak daleko, jak mogłem.
Jeśli twój szef czegoś zachce, wszystko znajdzie u mnie.
Zagraniczne wina…
Piłki do golfa.
Panienki.
Mój pan taki nie jest. To dobry człowiek.
Dobry człowiek?
Bogaty człowiek!
BALRAM
- Jedziemy do siedziby partii. - Dzień dobry.
- Bez obaw. - Proszę.
Poradzę sobie.
Przez kolejne kilka dni woziłem pana Ashoka, Mangustę i czerwoną torbę
po różnych urzędnikach.
Demokracja. Coś, czego wy, żółci,
pomimo kanalizacji, wody pitnej i medali olimpijskich,
nie macie.
Gdybym rządził Indiami, zapewniłbym kanalizację…
PARTIA NARODOWA INDII
…a potem demokrację.
Do domu prezydenta. Ruchy!
- Poradzę sobie. - Proszę.
KRÓLEWSKI BANK INDII
- To był nasz zjazd, kretynie! - Nie rób tak.
Wywalmy go i weźmy kogoś, kto zna Delhi.
Dopiero przyjechaliśmy.
W Nowym Jorku sam nie mogłeś znaleźć 42 Ulicy.
Zdarza się.
Ogarniesz. Bez obaw.
Wtedy dotknął mnie po raz pierwszy.
Przepraszam.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
Dlaczego pan Ashok był zły?
Gdybym ja odwiedził prezydenta, krzyczałbym:
„Balram tu był!”.
Będziesz tam chodził, gdy wyjadę.
Nie daj się naciągnąć na więcej.
Patrz.
Mijamy pomnik Gandhiego
chwilę po wręczeniu łapówki ministrowi.
Największa demokracja świata. Cholerny żart.
- Mówisz jak twoja żona. - Ani słowa o niej.
Mam nadzieję, że wie, że zostajesz w Indiach.
Odrobinę.
I proszę wymieszać.
Dobry sługa zna panów na wylot. Od ust po sam odbyt.
Proszę.
Dla pana. Bez ziemniaków.
Mangusta miał od ziemniaków gazy.
Nieźle zapamiętałeś.
Raportuj mojemu bratu przebieg.
Tak jest.
Żebyś nie jeździł bez naszej wiedzy.
I służki w aucie nie bzykaj.
Z czego rżysz?
Wszystkie pomniki w Delhi mają kamery w oczach.
- Widzą cię. Rozumiesz? - Tak.
Jak jeździsz sam, wyłączaj klimę i radio.
- Nikogo to nie obchodzi. - Jeśli włączysz klimę,
to on cię zerżnie w ucho.
Spóźnisz się na pociąg. Chodź.
Gdy Mangusta odjechał, moim jedynym panem został Ashok.
W Laxmangarh nazywaliśmy go Barankiem.
Nara.
Uwielbiam ten kawałek. Głośniej.
No dalej, Mukesha tu nie ma.
Owocowe perfumy mego pana zaatakowały moje nozdrza.
Fajnie?
Tak.
Tylko nikomu nie mów. Nawet Pinky.
Skądże!
Obiecałem jej, że rzucę.
Nie powiem.
Wszystko między panem a sługą pozostaje tajemnicą.
Nie jestem żadnym panem. Nie mów tak.
I nie panuj mi tu.
- Jestem Ashok. Mów mi po imieniu. - Ashok.
Tak. Nie jest to najpiękniejsze imię, ale trzeba z tym żyć.
- To wspaniałe imię. - Tak?
Podoba ci się? Weź je sobie.
Powinien pan reprezentować Indie na olimpiadzie!
Czasem zazdroszczę panu ramion.
Cicho bądź.
Z prawej!
Balram, zasłaniasz. Usiądź.
Nigdy nie widziałem kogoś tak szczęśliwego w mroku.
Choć Baranek i tak miał w sobie krew obszarnika.
Do widzenia.
Świetna rzecz, jak jesteś samotny albo wkurzy cię szef.
Zemsta, gwałt, morderstwo, seks. Wszystko.
Można się zabawić.
I konia zwalisz.
Czerwony stanik, wielkie cyce…
Podoba ci się, Wsioku?
Wielkie cyce i dupsztale!
Trzymasz je jak dojrzałe mango i gryziesz.
- Ssiesz, ile się da! - O czym on mówi?
Tylko nie daj zapędzić myszki do ciemnej nory!
Szepnąć o tobie słówko?
Zauważyłem, że kobiety z miasta nie mają włosów na nogach i pod pachami.
Co?
A twoja mamuśka ma? Tu i tutaj też?
U ciebie na wsi same bobry?
Cała rodzina wisi jak małpy…
Czemu gadasz o matkach i siostrach?
Jaja se robimy.
Ja ci rodzinę przezywam?
- Daj spokój! - Wracaj!
Wtedy postanowiłem, że nigdy nikomu w Delhi
nie powiem, co myślę.
W dupach sobie te karty chowacie.
Wsiok! A ty co, idziesz zdechnąć?
- Ej, skurwielu! - Pedał.
Wuju, dostanę jednoosobowy pokój?
Weź tamten. Ale kto by chciał mieszkać sam?
Pani Pinky chciała odwiedzić wuja pana Ashoka koło Laxmangarh.
No i proszę. Wracam do domu samochodem Bociana.
Ale ładnie.
Za to jej nienawidziłem.
Gdybyśmy się rozbili, to przez nią.
Cieszysz się, że zobaczysz babcię?
- Oczywiście. - Wspaniale.
Co zrobiłeś? Dotknąłeś oka?
Minęliśmy święte miejsce?
Tak.
Święte drzewo. Wyraziłem szacunek.
Gdzie, które?
- Tamto. - To wielkie.
Cały ten rejon jest święty.
Czciciele przyrody. Kto tak robi w Nowym Jorku?
- Ludzie z ogródkiem na Brooklynie. - Tak.
Znowu. Kolejne święte miejsce?
Tak. Widzicie tamtą ścieżkę?
- Tak. - Tak.
Mawiają, że przechadzał się nią Budda,
nim znalazł drzewo oświecenia.
- Naprawdę? - Tak.
Przepraszam, ale pan powinien zrobić to samo.
- Inaczej będzie pan bezpłodny. - Nie.
- Lepiej to zróbmy. - Nie!
Jak to robisz? Lewe, prawe, głowa. Śmiało.
Wykonywałem pobożne gesty
przy każdym drzewie, kamieniu i kaplicy.
A widzicie to wzgórze?
Byłem dla nich jak sadhu.
Lewe, prawe, głowa.
- Lewe, prawe, głowa. - Lewe, prawe, głowa.
Wysadziłem ich w domu wuja pana Ashoka.
Jego nazywaliśmy Bawołem.
Nadszedł czas, by odwiedzić rodzinę.
Jak się masz, wuju?
Jak tam, bracie?
Przypomniał sobie o rodzinie.
Odkąd jesteś w Delhi, nie wysyłasz pieniędzy.
Wybacz, bracie. Przyjechałem.
Mój wnuk już taki duży,
a każe babci za siebie pracować.
Taki los staruszek na tym świecie.
Chciałem go zabrać do Delhi, żeby go od tego ocalić.
Zjedz kurczaka.
Sama przyrządziłam.
Dawno takiego nie jadłeś.
Pan Ashok jest wegetarianinem.
Zmysły postradał przez tę Amerykę.
Sam się nad tym zastanawiam.
A ty co, bramin?
Jedz. Strasznie schudłeś.
Ciało przed ślubem należy napełnić.
- Jakim ślubem? - Twoim!
Znaleźliśmy ci kandydatkę.
Jeszcze w tym roku się ożenisz.
Nie jestem gotów na ożenek.
Nie jesteś gotów?
Zjedz kurczaka.
Nie chcę żony.
Przestań myśleć o sobie, zacznij myśleć o rodzinie.
Jedz.
- Nie jesteś Ashokiem. - Nie rozumiesz?
Zmusisz mnie? Nie chcę brać ślubu.
Oszaleć można.
Munna!
A ty dokąd? Stój!
Co się stało?
- Musisz wysyłać pieniądze. - Nie będę.
To pieniądze rodziny!
Babcia wyssała cię do cna.
Zostawi cię na śmierć, jak ojca!
Czemu nie jem mięsa? Czemu Pinky nosi spodnie?
Czemu nie mamy dzieci? I tak w kółko.
- Nie powinniśmy tam wracać. - Może.
Co trzeci budynek w Indiach buduje się w Bengaluru. Wiesz dlaczego?
- Przez outsourcing ze Stanów. - Dywersyfikacja?
Tak. Nieźle, Balram.
Zastanawiam się nad usługami finansowymi.
Znam wiele firm z Wall Street.
Mogę pana tam od razu zawieźć.
- Od razu? - Tak.
- To na drugim końcu kraju. - Nie szkodzi. Nie muszę spać.
- Mogę jechać całą noc. - Nie, dzięki.
Muszę opracować biznesplan. Po kolei.
Oczywiście.
Tak zrobię.
- Ashoky! - Tak?
Gdyby pan Ashok był przedsiębiorczy, gdybyśmy wyjechali tego samego dnia.
Sprawy potoczyłyby się inaczej.
Bogaci otrzymują szanse, które mogą zmarnować.
A biedni?
Wracamy do domu czy chce tu zostać?
- Porozmawiaj z nim. Postaw na swoim. - Nie rozmawiał o tym ze mną.
Nie porusza tematu, bo nie wie…
Balram! Co ty robisz?
- Przyniosłem herbatę. - Ręką.
Co on robi?
Pinky, to jest obrzydliwe.
Chodzisz w brudnych ciuchach i cuchnie od ciebie betelem.
Zabierz tę herbatę.
- Przynieś kolejną. - Tak jest.
Najpierw umyj ręce.
Zwykle tak nie robi. Przepraszam.
Wszyscy z niskich kast są tacy sami.
- Do zobaczenia. - Odwiedzaj nas.
- Pomów z Ashokiem. - Jasne.
- Balram? - Tak?
Podejdź.
- Usiądź. - Przepraszam. Przestanę.
- Usiądź. - Nie będę już żuł betelu.
Nie o to mi… Usiądź.
Nie podoba mi się to, że dla nas pracujesz.
Powinieneś się uczyć i założyć rodzinę.
Państwo są dla mnie jak rodzina.
- Nie mów tak. To nieprawda. - Ależ skąd.
Nie możesz w to wierzyć.
Wiesz, co w USA robią moi rodzice?
Prowadzą sklepik w Jackson Heights.
Sprzedają piwo, betel i pornosy.
Odrabiałam w piwnicy zadania domowe.
Mojej mamie grozili bronią,
a ona i tak przepracowała całą noc.
Wydostałam się stamtąd. A ty co chcesz robić?
- Służyć państwu. - Nie.
- Przestań. - Naprawdę.
Nie mów tak. Dlatego te kasty to poroniona koncepcja.
Przez nie Mukesh chciał zabronić bratu ślubu ze mną.
Jebał go pies.
I to też.
- To pasta do zębów? - Tak, świetna.
Wybiela jak żadna inna.
- A gdzie znajdę coś na swędzenie? - W aptece.
Pięćset.
- Te są do biura? - Tak, proszę.
Te są po 200. Skórka, lepsza jakość.
Promocja, 100 rupii!
- Ile? - Stówka.
Wybierz sobie.
Za spodnie 250. Od projektanta.
Czemu tata mi nie mówił, żeby się tam nie drapać?
Czemu nie nauczył mnie myć zębów?
Czemu wychował mnie, żebym żył jak zwierzę?
Gdyby tylko przeszłość można było wypluć.
Gdybym miał wyjaśnić zależność zdarzeń
lub wpływ motywów na kolejne,
powiedziałbym, że tego nie rozumiem.
Ostrzegam jednak, że teraz zrobi się mroczniej.
POSZUKIWANY ZA ZABÓJSTWO
Coś na mnie wyskoczy?
O rety.
Wszystkiego najlepszego. Dużo radości.
- Jak wygląda? - Super, kochanie.
- Proszę, maharadżo. - Proszę.
Wsioku!
Nie stój tam. Chodź do nas.
Samotność prowadzi do złych myśli.
Patrzcie, ubrał się jak maharadża Anglii.
Nie zlałeś się w gacie?
Dajcie mu pieluchę.
- Dupek! - Nasmaruję cię…
Jak tam pokoik?
Masz karaluchy?
- W porządku. - Świetnie. Skarbie, zasnął.
- Balram! - Nie budź go.
Jak wrócimy do domu?
Ja to zrobię. Delikatnie. Balram!
Balram!
Boże, chyba się zesrał.
Przepraszam.
- Rany, wybacz. Żyjesz? - Cholera.
- Nic ci nie jest? - Żyjesz?
- Rety, wybacz. - Nie płacz.
Przysnęło mi się.
- Przepraszam. - Spoko.
Pinky, przestań, nie jesteśmy sami.
Co? To tylko Balram.
Tak, ale…
Mniejsza o niego. Dawaj.
Ale się schlałaś.
Niedostatecznie. Chcę wrócić do Nowego Jorku.
- Znów to samo. - „Znów”?
O co ci chodzi? Nigdy nie chcesz o tym rozmawiać.
Mieliśmy wrócić do Indii na pół roku.
Nie rozmawiasz o tym ze mną, bo postanowiłeś tu zostać.
Próbuję pomóc rodzinie. Jestem im to winien.
Nie mówmy o nich.
Przy nich jesteś taki słaby.
Jak…
odtłuszczone mleko.
Nikt go nie lubi.
Możemy iść do baru…
Boże. Zaczekaj.
Cześć, maleńka.
Proszę. Jedyne 100 rupii.
Jestem bardzo głodna.
Mogę zobaczyć?
Tak.
Proszę. Trzy za 200.
- Jestem głodna. - Nie dotykaj wozu.
Przestań, nie bądź niemiły.
- Przepraszam. - Balram!
Proszę, zatrzymaj to.
Przeurocza.
- Wiesz co, Balram? - Tak?
- Wysiadaj. Nie mów tak do dzieci. - Co robisz?
- Wyjdź. - Lepiej ja poprowadzę.
- Wysiadaj. - Panie?
- Ona tu rządzi. - Balram.
To dla ciebie.
Zostaniesz tu ze swoim Buddą.
- Zielone, szybko. - Nikogo nie potrzebuję.
- Panie Ashok! - Pa!
Czym jest sługa bez pana?
- Ale jazda! - Kurwa, no zajebiście!
- Pomogę pani… - Zostaw, prowadzę.
Balram, nie prowadzisz. Chodź.
Myślałeś, że cię zostawimy? Jesteś zły?
Nie. Jesteście dla mnie jak rodzice.
- Miałbym być zły? - Siadaj.
- Nie nazywaj mnie ojcem. - Panie.
I skończ z tym panowaniem! Przyjaźnimy się!
- Wsiadaj, są jej urodziny! - Tak jest.
Czemu on się tak wlecze?
Czas na tequilę?
Sto lat, sto lat
Nie mam dwóch lat.
Niech żyje, żyje nam
Dramatyzujesz.
Niech nam żyje Pinky
Poważnie.
Niech żyje nam
- Musimy jechać. - Zabierzmy go do szpitala.
Pani będzie miała kłopoty.
- Wezwę policję. - Nie! Pani Pinky!
- Kurwa, przejechałam dziecko. - Wróć do auta.
- Weź ją. - Potrąciłam dziecko.
- Zostań w aucie. - Wezwij pogotowie.
- Ja to zrobię. - Żyje?
Proszę mnie posłuchać.
Jedźmy, bo będzie miała kłopoty.
Ktoś nas zobaczy. Proszę.
Niech pan wsiądzie do wozu.
- Musimy wezwać policję. - Uspokój się!
- Musimy… - Uspokój się! Proszę!
- Zabiłam dziecko! - Proszę!
- Puść! - Spokojnie, kochanie.
- Wracajmy. - Nie.
- Musimy wrócić. Proszę. - Nie.
Błagam. Boże.
Balram, proszę. Sprawdźmy, czy żyje.
Zabierzmy go do szpitala.
Co ja narobiłam?
Co to jest?
Dzieciaki to noszą.
Co on robił na ulicy o drugiej w nocy?
Właśnie.
To nie nasza wina. Kretyn wyskoczył na ulicę.
Nie nazywaj go tak.
Przepraszam.
Boże.
- Co ja mam zrobić? - Nic.
Wie pan, jak jest. Tacy ludzie mają po 20 dzieci.
Nawet nie pamiętają ich imion.
- Nikt za nim nie zatęskni. - Ale…
- A jeśli ktoś to zgłosi? - Kto?
Ulica była pusta.
Nawet jeśli rodzice są w Delhi,
policja nie wpuści ich na komisariat.
- Nie powinienem był jej słuchać. - Proszę się nie stresować.
Bez obaw. Ja się tym zajmę.
Proszę się wyspać. Długi dzień za panem.
Na ustach zastygł mi uśmiech,
uśmiech sługi, który pomógł swemu panu
w najtrudniejszych chwilach.
Balram, wejdź.
- Dzień dobry. - Wejdź.
- Usiądź. - Siadaj.
Na sofie. Proszę.
- Jesteś rodziną. - Skądże.
Usiądź.
- Wszystko gra? - Oczywiście.
Mówiłeś komuś o tym, co się wczoraj stało?
Nie. Umyłem wóz i poszedłem spać.
- Doskonale. - Tak.
Nikomu nie możesz o tym mówić.
Tak jest.
- Betelu? - Rzuciłem.
- Daj spokój, wiem, że lubisz. - Naprawdę. Pan Ashok panu powie.
- Lubisz to. - Nie trzeba.
Otwórz.
- Dobre? - Pyszne.
Sędziego mamy z głowy.
Jeśli wasz człowiek zrobi, co ma zrobić, nie ma obaw.
Zrobi, co trzeba.
- Prawda, Balram? - Tak.
- Umiesz czytać? - Jasne, że umie.
- Czytaj. - Jasne.
Ubrudziłem betelem.
„Do wszystkich zainteresowanych.
Ja, Balram Halwai, składam niniejsze zeznanie dobrowolnie.
Trzeciego listopada bieżącego roku prowadziłem samochód,
którym potrąciłem nieokreśloną osobę, osoby lub obiekty”.
Nie rozumiem.
Później ci wyjaśnimy. Czytaj.
„Spanikowawszy, nie udzieliłem pomocy stronie poszkodowanej.
Uciekłem z miejsca zdarzenia.
Byłem w samochodzie sam i byłem jedynym sprawcą zdarzenia”.
Poinformowaliśmy twoją rodzinę.
Twoja babcia… Jak jej tam?
Balram?
Balram.
Jak się nazywa?
- Kusum. - Właśnie, Kusum.
Byłem w Laxmangarh. Wszystko jej wyjaśniłem.
Spotkałem twojego brata. Cała rodzina tam była.
Babcia jest z ciebie tak dumna,
że zgodziła się zostać świadkiem.
Widzisz? To jej odcisk kciuka.
Podpisz powyżej.
Może też odcisnąć kciuk.
Umie pisać, nie rób z niego idioty.
Cicho siedź.
- Nie powinniśmy. Tak nie wolno. - Pisz.
To idź z Pinky na policję. Opowiedz im, co się stało.
Taki z ciebie prawnik, to się tym zajmij. Albo stul mordę!
Balram, podpisz.
Balram, no dalej.
Podpisz się, bracie. Tutaj.
Jesteś moim bratem czy nie?
Jestem.
Jadamy razem, trzymamy się razem. Tata tu jest i ja, i brat Ashok.
- Jest się czym martwić? - Nie.
Śmiało. Zaczekaj na zewnątrz. Zawołamy cię.
- Dobra? Idź. - Idź.
Dobrze.
Nie trzeba.
Jak o tym teraz pomyślę, ogarnia mnie taki gniew,
że mógłbym poderżnąć gardło jakiemuś bogaczowi.
Nie pomyślałem, że mam inne możliwości.
Że mogę powiedzieć w sądzie prawdę lub uciec.
Dla mnie moonlight whiskey.
Byłem uwięziony w kurniku.
Przez myśl mi nie przeszło, że trwa loteria o milion,
którą mogę wygrać, by się wyrwać.
Największa demokracja świata.
Setki milionów takich jak ja,
a tylko jeden sposób na ucieczkę.
Musiałem się pogodzić z tym, co zrobi jego rodzina.
Nie tylko mnie, ale i moim bliskim.
Do tego trzeba nie człowieka, ale dziwadła. Wynaturzenia.
Prawdziwego białego tygrysa.
Jesteś!
Szef cię wszędzie szuka.
Zeszłej nocy też tu był.
Jesteś chory?
Tyfus?
Denga? Malaria?
Wyglądasz, jakbyś miał kłopoty.
Niech cię szlag.
Ile razy mam cię wzywać?
Co się gapisz? Bierz olejek, śmieciu.
Ustawiony mecz.
Krykieciści srają po gaciach.
Wróciliście?
Siadajcie.
Kto wygrywa?
Sam zobacz.
- Przegrywamy. - Balram.
Tak.
Balram?
Słyszałeś?
Nie powiedzieliście mu?
Ja to załatwię.
Balram.
Mają kogoś w policji.
Nikt nie zgłosił wypadku, więc nie jesteś już potrzebny.
Już, nie dramatyzuj. Masuj dalej!
Dlaczego go kopnąłeś?
Bo to leń zasrany!
Dlaczego go uderzyłeś?
- Uspokój się. - Jak on może? Jakby…
Nie każ mi się uspokoić. Masz to gdzieś.
- Miło ci? - Puść go!
- Po tym, co robi? - Co wyprawiasz?
- Zostaw mnie. - Już dobrze.
To ma być dobre?
Ten bajzel?
Mam dość.
Mam tego dość.
Szuka rodziny ofiary. Chce im zapłacić.
- A my co, mordercy? - Nie zrobi tego.
Zamknij się.
Odwaliło jej. Ogarnij ją!
Mam twoje zeznanie. Zatrzymam je.
Bracie.
- Dasz mi coś do jedzenia? - Won.
- Tyle dni nie jadłam. - Nic nie mam. Idź.
Chociaż rupię. Na pewno masz.
- Won. - Dokąd mam iść?
Kazałem ci stąd iść! Ogłuchłaś?
Tego chcesz? Mam się rozebrać i oddać ci ciuchy?
Mam zostać nago?
- Jakieś jedzenie… - No ocipieję przez nią!
Daj mi jeść…
Przez pół roku zarobiłem 36 rupii. Chcesz je?
A co ja będę jeść?
Nakarm mnie, dziecko.
Oszalała. Zabierzcie ją stąd, bo oszalała.
Aresztujcie ją. Jesteście z policji.
Balram.
Zawieź mnie dokądś.
Latami szukałeś klucza, ale drzwi zawsze były otwarte.
Mówiła coś pani?
Lot?
- Jaki lot? - Nie wiem.
I mnie nie obudziłeś?
- Nic nie mówiłeś? - Robiłem, co mi kazano.
Odwiozłeś ją za moimi plecami?
- Dlaczego? - Proszę mnie nie winić.
A kogo? Jesteś moim kierowcą!
Nigdy nie słyszałem, żeby żona odeszła od męża.
- Nie odeszła. - Proszę mnie nie bić.
- Nie odeszła! - Proszę.
Nie zostawiłaby mnie, gnojku.
- Kołnierz… - Gdzie jest?
- Proszę mnie… - Gdzie…
Proszę mnie puścić!
Szkoda, że cię nie zamknęli.
Czekałem dwa dni, aż pan mnie wezwie.
Wrócił do Ameryki, nic mi nie mówiąc?
Wszystko w porządku?
Czemu sam nie odszedłeś?
Nie może pan się głodzić.
Mam…
Cały ten bajzel to jej wina.
Szmata.
Mam zamówić pizzę?
Lepiej panu?
Musi pan zaufać Bogu.
Babcia mawia, że jak się wierzy, to spotyka nas dobro.
Dlaczego jesteś dla mnie taki dobry?
To mój obowiązek.
Zrobiłem panu nimbu pani.
Poprawi panu samopoczucie.
Proszę pana?
Pod fasadą miłości do naszych panów skrywamy nienawiść
czy to miłość skrywamy pod nienawiścią?
Gdzie Pinky?
Musi pan się przespać.
Zostań tu, Balramie.
Jestem tu.
„Dlaczego jesteś dla mnie taki dobry?”
Gdy odeszła pani Pinky, moim obowiązkiem było ją zastępować.
Nie pozwalałem mu pić i podtrzymywałem na duchu.
Tutejszego jedzenia pan nie zapomni.
Pyszne.
Od dziś jadam tylko po twojemu.
Ja tam bym wolał po pańskiemu.
To ty znasz prawdziwe Indie.
Wiesz, to moja mama
namówiła mnie na studia w Ameryce.
Pinky ją uwielbiała.
Pani Pinky mówiła, że jest pan wspaniały
i że wiele pan dokona w Indiach.
- Kiedy tak mówiła? - W drodze na lotnisko.
Cały czas płakała.
Mówiła, że nie pozwoli pan, żeby Mukesh panem pomiatał.
I że w pana wierzy.
Wróci do pana.
Tak.
Wróci, czuję to.
Ja również.
Jak leci?
Leć po wóz.
Idź.
Rozwód?
Tak powiedziała?
- Zajmę się tym. - Cieszy cię to.
Nieprawda. Zależy mi na twoim szczęściu.
- Porozmawiam z nią. - Zaczekaj.
- Muszę z nią porozmawiać. - Nie dzwoń tak.
Będziesz żałował tego płaszczenia się.
Żałuję tylko tego, że pozwoliłem jej prowadzić.
- Wiesz, że to nie twoja wina. - Moja.
Zostanę z tobą, ile chcesz.
Zamówimy twoją ulubioną pizzę. Z makaronem.
Wybacz. Bez ciebie…
Mam coś dla pana. Okra. Smaczna i gorąca.
- Nie jestem głodny. - Jak wtedy.
- Pyszna i chrupiąca. Proszę. - Gówno mnie to obchodzi.
Proszę tak nie mówić. Śmiało.
Nie jestem głodny!
Spadaj.
Po co mu łeb zawracasz? Zabieraj to, fajfusie!
Choć raz daj mi chwilę.
Nie kręć się tu jak mucha, jak nikt cię nie woła.
Tak jest.
Wpojono mi pragnienie bycia sługą,
zmieszano je z moją krwią i brutalnie wbito w mózg.
Dziwna suma, 9300 rupii.
Niemal moja trzymiesięczna pensja.
Może zaczęła od 10 000 i odjęła 700?
Nie.
Bogaci tak nie myślą.
Niczego się nie nauczyłeś, baranie?
Jeśli uznała, że jest ci winna 10 000, to wisiała ci 100 000.
Dziesięć razy więcej. Nie, sto razy więcej!
Kazali mi podpisać zeznanie. Nie poprosiłem o nic w zamian.
Dlaczego? Nawet o tym nie pomyślałem.
Nawet nie pomyślałem.
Zastanawiałeś się, co cię czeka w przyszłości?
Oczy.
Dopóki je masz, będziesz pracować.
A jak skończysz 50 czy 55 lat, wywalą cię.
A później?
Za oszczędności kupisz barak w slumsach.
A jeśli jesteś mądry jak ja, dorobisz i odłożysz więcej.
W najlepszym razie.
Wyobraź sobie, że szef cię wywali bez powodu.
Albo będziesz miał wypadek!
Skończysz martwy.
Albo bezdomny.
Wsioku.
Wszystko w porządku?
W najlepszym.
Inni kierowcy o tobie gadają.
Że siedzisz sam w wozie szefa…
i do siebie mamroczesz.
To prawda?
Nie chciałem słuchać…
że skończę w slumsach.
Przez kolejne tygodnie uczyłem się, jak kierowcy oszukują swoich panów.
Po pierwsze, lewe faktury
za zbędne naprawy.
Dziękuję.
Po drugie, sprzedaż paliwa innym kierowcom.
Po nabraniu pewności
podwożenie ludzi za forsę.
W Delhi jest wiele miejscówek.
Z czasem poznaje się wszystkie.
Patrząc na pieniądze, nie czułem winy.
Czułem wściekłość.
W Indiach były tylko dwie kasty.
Ja nareszcie zadbałem o swój brzuch.
Ashok, wyrucham ci matkę.
Ja tu prowadzę, muszę się skupić. Weź to.
Bierz!
Eunuchu pierdolony.
Wiem, co robisz.
Proszę się na mnie nie złościć.
Modliłeś się za mnie w świątyni.
Tak.
Martwiłem się o pana.
Złożyłem w ofierze 101 rupii za pańskie zdrowie.
Wejdź. Usiądź.
Chodź.
Siadaj.
Naprawdę tu mieszkasz?
Ta wilgoć, ten smród…
To dla mnie jak Tadź Mahal.
- Tadź Mahal… - Tak.
Tadź Mahal to grobowiec, tam się nie mieszka.
Dobrze.
Nigdy nie robiłem w życiu tego, co chcę.
- A co pan chciał robić? - Muzykę.
Albo ją produkować.
Tyle lat mieszkałem w USA. Próbowałem żyć jak oni.
- W sercu jestem jebanym Hindusem. - Oczywiście.
Jesteśmy, kurwa, Hindusami.
Chcę jechać do Bengaluru i zmienić przyszłość kraju.
Tego właśnie chcę.
Może pan wszystko.
- Jest pan zacnym człowiekiem. - Zacnym?
Niezwykłe! Naprawdę!
Doskonale! To dopiero!
Dziękuję, Balram.
Nie wiedziałem, że umie pan tak śpiewać.
- Staram się. - Naprawdę.
Ja też często śpiewam.
- Naprawdę? - Tak.
Zaśpiewaj coś.
No dobrze. Ale tylko trochę.
Babcia mnie uczyła.
Śmiało.
Morari, co można o tobie rzec
Co można rzec
Morari, co można o tobie rzec
Co można rzec
W świecie twym Ja nie chcę żyć
Żyć!
W świecie twym Ja nie chcę…
Żyć!
Kurwa, powinniśmy założyć zespół.
Ty i ja? Dalibyśmy czadu.
Z pewnością.
Zazdroszczę ci prostego życia.
Mój kochany Balram.
Aleś ty uroczy.
Widzę, że odwiedził pan moją wspaniałą stolicę.
Moglibyśmy skoczyć na drinka w Bengaluru.
Za pieniądze wycyganione od mojego byłego pracodawcy
nie kupiłbym nawet szklanki whisky,
a za pieniądze od pani Pinky – pokoju w ekskluzywnym hotelu.
Ludzie urodzeni w świetle, jak mój pan, mogą czynić dobro.
Ci urodzeni w kurniku nie mają takiego wyboru.
Opozycja i czarny koń wyborów,
Wielka Socjalistka, liczą na wsparcie wsi.
Jej partia jest w rozsypce. Tym razem wygra rząd.
Musimy im płacić aż do wyborów.
Nie. Nie mogę.
Sytuacja się odmieni, to zrobisz, co chcesz.
- Robi się trudno. - Co to było?
Kto ci kazał? Nie do wiary.
Czemu dajesz mu forsę?
Wyłącz radio, dupku!
Jebany filantrop się znalazł.
- Czemu to zrobił? - To pieniądze twojego ojca?
- Za kogo się uważasz? - To się już nie powtórzy.
Uważaj, co mówisz przy kierowcach. Umiemy czytać z ruchu warg.
Mangusta wymówił moje imię.
A po nim słowo, którego boi się służba.
„Wymienić”.
- Do parlamentu. - Tak jest.
Mój telefon.
Włóż to do wozu.
Równowartość moich zarobków z trzech lat.
Byłem warty więcej.
Przez kolejne dni starałem się nie patrzeć na torbę.
Miasto wiedziało, że coś we mnie płonie.
Ono też płonęło.
Tata?
Nawet jeśli ją zabierzesz, nie będzie to kradzież.
Pan Ashok wręcza łapówki, żeby nie płacić podatków.
Kogo zatem okrada?
Zwykłych Hindusów.
Mnie.
I ciebie.
Jedziemy.
Balram? Jedziemy.
Zejdą mi dwie godzinki.
Dokąd bym się udał, gdybym tu przyszedł z czerwoną torbą?
Gołębie. Pies. Stacja.
Otoczenie to czuło.
Kogut próbował się wyrwać z kurnika.
Co pan Ashok zrobiłby mojej rodzinie?
- Proszę pana. - Tak?
Chciałem…
coś panu powiedzieć.
Mów, śmiało.
Chcę panu roztrzaskać czaszkę i ukraść pieniądze.
Wiem, co myślisz.
Tęsknisz za domem.
Tak.
Odwiedź bliskich.
A…
o wydatki się nie martw. Proszę.
- Tak jest. - Dobranoc.
Dał mi tylko na bilet w jedną stronę.
Wbrew wszelkim oczekiwaniom…
CHWAŁA SOCJALISTCE
…ciesząca się poparciem biednych
Wielka Socjalistka zdobyła większość głosów.
Mówiła: „W kranach nie mamy wody,
a co dali nam bogaci politycy z Delhi?
Telefony”.
Czy telefonem można ugasić pragnienie?
Źle wjechaliśmy.
Wyłącz to, śmieciu!
Nie słyszę. Powtórz.
Rozumiem! Z drogi!
Tak, wieśniaki na nią głosowały.
Kurwa, co my teraz zrobimy?
Jedź, kurwiarzu! Po coś tędy pojechał?
Niech żyje socjalizm!
Ojciec przesyła gratulacje. Cieszy nas pani sukces.
To miłe.
Pragniemy wyrazić uznanie, przekazując milion rupii pani partii.
Tyle zapłaciłeś opozycji, cwelu?
Chcemy czterech milionów. W poniedziałek w Sheratonie.
Zrozumiano?
Przyjechałem z wioski autobusem, a potem pociągiem.
Wypytywałem o ciebie i trafiłem tutaj.
Babcia mówiła, że się mną zajmiesz. Pomożesz mi zostać kierowcą.
- Kim jesteś? - Dharam.
Czwarty syn ciotki Lattu.
- Co tam trzymasz? - List.
List? Pokaż.
Drogi wnuku, minęło siedem miesięcy i dwa dni,
odkąd wysłałeś nam pieniądze.
Miasto zatruło ci duszę.
Ciężko nam się żyje. Indra się gniewa.
Musisz znów wysyłać nam pieniądze.
Zaaranżowałam ci ślub.
Jeśli nie przyjedziesz, wyślę do ciebie żonę autobusem.
A jeśli odmówisz,
napiszemy list z wyjaśnieniami do twojego pana.
Naprawdę chce mnie wydać?
Tak, wujku.
Odwróć się. Uderzę cię drugi raz.
Odwróć się!
Następnego ranka pan Ashok zrobił coś bezprecedensowego.
Kto to jest?
Dał mi dzień wolnego.
- Twój siostrzeniec? - Tak. Rodzina.
Lecz ja już wiedziałem, że bogaci nie dają niczego za darmo.
Znalazł kogoś na moje miejsce.
Wtedy ujrzeliśmy stworzenie, które rodzi się raz na całe pokolenie.
Białego tygrysa.
Iqbal, wielki muzułmański poeta, słusznie pisał:
„Gdy dostrzeżesz piękno tego świata,
zrzucisz okowy niewoli”.
Miałem nadzieję, że gdy rano nie wrócę,
ucieknie.
Do Sheratonu?
Zgadza się.
Dzwoniła Pinky.
Pytała, czy wrócę do Nowego Jorku.
I co pan postanowił?
Mam udawać kogoś, kim nie jestem? To mój kraj.
Zna pan przypowieść o braminie, który chciał oszukać Buddę?
Bramin spytał:
„Mistrzu, jesteś człowiekiem czy bogiem?”.
Na co Budda z uśmiechem odparł: „Żadnym z nich.
Po prostu ja się przebudziłem, a wy nadal śpicie”.
Co jest? Czemu stoimy?
Coś nie tak z kołem.
Pan mi da minutkę, sprawdzę.
Jasne.
- Co się stało? - Koło jest uszkodzone.
Rozumiem.
Wezwijmy pomoc.
- Proszę? - Wezwijmy pomoc!
A kto tu przyjedzie?
Pan wyjdzie, to razem to naprawimy.
Nie ma mowy, pada. Wezwijmy pomoc.
Nie ma wyjścia, bo się pan spóźni.
Pan wyjdzie, to zajmie tylko chwilę.
Dobrze.
Uwaga na butelkę.
Rzucę ją na bok.
- To koło? - Tak.
- Wygląda na sprawne. - Nie.
Mogłeś mnie wymienić już dawno!
Nie jestem politykiem.
Oni są niezwykli. Potrafią zabić i z tym żyć.
Ale nie ja.
Nie opuszczałem pokoju cztery tygodnie, nim się uspokoiłem.
Ostatnim etapem historii mojego sukcesu
było przejście z czynów społecznych na interesy.
To nie było łatwe.
Ale miałem atut.
Byłem w Bengaluru, a pan Ashok wyjawił mi przyszłość.
Outsourcing.
Gdy zobaczyłem tylu kierowców
przekraczających progi amerykańskich call center,
znalazłem swoje miejsce.
Ale jak pozbyć się konkurencji?
Zastanowiłem się, co by zrobił pan Ashok.
Szefie!
Namaste.
Chciałem okazać panu swoją wdzięczność.
Za co?
Za dobroć, którą mnie pan obdarzy.
Spokojnie, nie oddałem wszystkiego. Ale wystarczyło.
Dlaczego mnie nie znaleźli?
Bo wyglądałem jak połowa Hindusów.
POSZUKIWANY
POSTÓJ TAKSÓWEK
Policja aresztowała kierowców z call center za nieważne dokumenty.
Przedsiębiorcy sami tworzą okazje.
Tak powstał mój start-up.
Kierowcy Białego Tygrysa.
Mam 30 kierowców, którzy na zmiany obsługują 26 pojazdów.
Latem włączamy klimatyzację.
Jakby zsumować to z moimi środkami,
jestem wart 15 razy więcej, niż pożyczyłem od pana Ashoka.
Proszę odwiedzić moją witrynę.
Jeśli się panu spodoba, proszę kliknąć przycisk…
SKONTAKTUJ SIĘ Z ASHOKIEM SHARMĄ
Tak, Ashok.
Tym imieniem się posługuję.
Ale nie traktuję kierowców jak służących.
Nie obchodzi mnie ich wyznanie. Nie nazywam ich swoją rodziną.
To moi pracownicy.
Każę im podpisać umowę. Sam też ją podpisuję.
A jeśli pojawia się problem, nie zrzucam winy na kierowców.
- Bierzemy go do szpitala? - To brat zabitego chłopca.
Tam jest kierowca, który go potrącił.
Nazywam się Ashok Sharma.
Pojazd należy do mnie. Ja mam krew na rękach, nie kierowca.
To okropna tragedia, ale o tak późnej godzinie…
Postępuję inaczej niż moi panowie.
Opuściłem mrok.
Przyjmij wyrazy współczucia po śmierci twego syna, ciociu.
Tu jest 40 000 rupii.
Nie daję wam ich z konieczności, ale z chęci.
Rozumiecie?
Chcę pomóc waszemu synowi.
Może zostać u mnie kierowcą. Zajmę się nim.
Często myślę o moim byłym szefie.
Brak mi go.
Nie zasłużył na swój los.
Mogłem zaszlachtować Mangustę.
ZABÓJSTWO 17-OSOBOWEJ RODZINY
Nigdy się nie dowiem, co spotkało moją rodzinę.
Mogę tylko przypuszczać.
Ale biedni mają tylko dwie drogi na szczyt.
Drogę zbrodni i drogę polityki.
W pańskim kraju też tak jest?
Myślisz czasem o rodzicach?
Dasz mi jeszcze mleka, wujku?
I lody.
Lody jemy w niedzielę.
Nie, dziś.
Spryciarz.
- To ten wóz? - Tak.
Panie premierze, to ja, od e-maili.
Ashok Sharma. Jak się pan miewa?
My, przedsiębiorcy, myślimy o przyszłości.
Nieruchomości. Amerykanie przybywają do Bengaluru
i muszą mieć gdzie spać.
Dziękuję.
Miłego pobytu.
Biali już się kończą.
Dożyjemy ich upadku.
Nastał wiek brązowych i żółtych. A resztę niech Bóg ma w opiece.
Czasem myślę, że nawet gdyby mnie złapali,
nie powiedziałbym, że popełniłem błąd.
Warto było poczuć,
choć przez dzień, godzinę czy minutę,
jak to jest nie być sługą.
Jak wyglądają typowe indyjskie filmy o zabójstwach?
Biedny zabija bogatego, a potem ma koszmary
o ścigającym go nieboszczyku, który krzyczy: „Morderca! Hańba!”.
To tak nie wygląda.
Prawdziwy koszmar to sen, w którym tego nie zrobiłeś.
Nie zabiłeś swego pana, wystraszyłeś się,
nadal jesteś czyimś sługą.
Ale potem się budzisz.
Przestajesz się pocić, serce spowalnia.
To koniec koszmaru.
Dokonałeś tego. Zabiłeś swego pana.
Przeszedłem na drugą stronę.
Udało mi się. Wyrwałem się z kurnika.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI BIAŁY TYGRYS ARAVINDA ADIGI
Napisy: Konrad Szabowicz