NETFLIX I FOX 2000 PICTURES PRZEDSTAWIAJĄ
PONIEDZIAŁEK
Co jesz?
- Zgadnij. - Nie zgadnę.
- Zgadniesz. - Niby jak?
Jaki mamy dzień?
Poniedziałek.
Czyli chłodną pizzę z niedzielnego wieczoru.
Każ tacie kupić ci dynię.
Wszyscy je mają o tej porze roku.
- Dobrze. - Super.
- Daj tatę do telefonu. - Dostawa.
Tatusiu!
- Hej, bokserko. - Hej.
Powiedz coś miłego.
Coś miłego.
- Miałeś rację co do 101. - Dlaczego?
Strasznie biali ci Russellowie.
Dzielnicę szlag trafił.
Wprowadzać się po jednym dniu malowania?
Ponoć dom jest zadbany.
Tęsknię za tobą.
- Komu pomoże takie gadanie? - Mogę się obwiniać, ile chcę.
Droga wolna, ale tylko do lustra.
Ja się nie bawię.
Każ mi wyjść na dwór.
A może tak wyszłabyś dziś na dwór?
Jakieś wieści z ulicy?
Co z ujadającym psem?
Nie mieliśmy porozmawiać o lekach?
W swoim czasie.
Nie chcesz usiąść?
Zajęto się nim?
Psem?
Pewnie zaczęli go brać do mieszkania.
W końcu na niego doniosłaś?
David mnie zniechęcił.
Bardziej przeszkadza jemu. Na dole jest głośniej.
Pewnie on się poskarżył.
Pokojowe rozwiązanie.
Robisz to już drugą sesję.
Wypytuję o sąsiadów?
Czy jest ci niezręcznie?
Nie rozumiem, jaki masz cel.
Jak kółko modlitewne?
Jakoś działa.
Wiedzą, że ich podglądasz?
Naprawdę mamy rozmawiać o tym?
A co pod 101?
Chyba już się wprowadzili.
Ile dali?
Pięć i pół. Zeszli z sześciu.
Kto to?
Russellowie.
Alistair i Jane. Według agenta są z Bostonu.
Jak było ich stać?
To podobno bankier.
Ale w sieci nie ma o nich słowa.
Na pewno coś ustalisz.
Co ty pieprzysz, Karl?
Ciekawość to oznaka osłabienia depresji.
Kto podgląda sąsiadów, nie zabija się?
Inaczej:
ludziom po próbach samobójczych nie wolno z tego żartować.
Naradzam się w tym tygodniu z doktor Kenner.
Ponieważ nie wyciągnąłem cię za próg od dziesięciu miesięcy,
będzie ciekawa, skąd mój optymizm.
Pomówmy o elevanie.
Jak znosisz skutki uboczne, odkąd ograniczyłaś picie?
Chyba przesadzasz.
Jestem psychologiem 15 lat. Wiem, kiedy ktoś mi grozi.
Trzyma z tobą, bokserko. Dzięki niemu żyjesz.
To marna terapia, gdy mam nóż przy plecach.
Przychodzi karnie co tydzień.
Pomaga od początku.
Nie. Jara go, że nade mną panuje.
- Czyżby? - Tak.
Czytałeś o elevanie? Sprawdź skutki uboczne.
Wiem, że źle reaguje z alkoholem.
Niby jak wszystko.
Kurde.
Tak?
Mieszkam naprzeciwko.
I?
Mama kazała to przynieść.
Przykro mi.
Nie mogę nikogo przyjąć.
Jasne.
A ma pani pomysł,
co mogę z tym zrobić?
Proszę…
pchnąć drzwi.
- Dobry, jestem Ethan. - Tak.
Cześć. Anna.
Ja z domu naprzeciwko.
Tak.
Nie chciałem się tak wpraszać.
Skąd, bez obaw. Zaskoczyłeś mnie tylko.
Nie przychodzę jako gość.
Raczej jako sąsiad.
Kocham lawendę.
Mama kazała to pani przynieść już dawno.
To raczej ja powinnam dać coś wam.
Coś na powitanie.
Lubię kocie języki.
To nie paluszki rybne, kolego.
Lubi cię.
Skąd.
Jak się podoba nowy dom?
Wolałem ten stary.
Ale musieliśmy wyjechać z Bostonu.
To pani… bliscy?
Rodzina? Tak.
Są w domu?
Nie mieszkamy razem. Jesteśmy w separacji.
Ile lat ma córka?
Osiem.
A ty ile?
Za sześć miesięcy skończę 16.
Za pięć.
Co pani porabia?
Jestem psycholożką dziecięcą.
Serio?
Serio.
To ciekawe.
Z jakiego powodu?
Na pewno ciekawsze od pracy w jakimś Taco Bell.
Po co dzieciom psycholog?
Naprawdę nie masz pomysłu?
Pewnie, że mam, ale pytam,
dlaczego dzieci chodzą do pani.
Są przeróżne powody.
Strzelaniny, tortury?
Nic tak dramatycznego.
Część cierpi na depresję, część na stany lękowe,
niektórym trudno oswoić się z nowym miejscem.
Widzę pani dom z okna.
Znaczy…
na co dzień.
A teraz widzę…
tatę przez pani okno.
Wszystko dobrze?
Tak.
Na pewno?
To nic. Tylko…
Możesz mi powiedzieć.
Nikogo tutaj nie znam.
Mnie już tak.
Niezbyt.
Ale mógłbyś.
Serio?
Zaprzyjaźnilibyśmy się?
Pewnie.
Ma pani kupę filmów.
Mąż twierdzi, że za dużo.
Mieliście być w separacji.
To wciąż mój mąż, ale masz rację.
Możesz pożyczyć, co chcesz.
Ojciec to tyran w kwestii telewizji.
Na razie, Piąsiu.
Szkoda, że jestem taki uczulony.
Dlaczego nie mówiłeś?
Żeby go nie urazić.
Nie jest taki obrażalski.
Aha.
No dobra.
- Miłego oglądania. - Dzięki.
Do następnego?
Tak, jasne.
…z do bólu wiejskiej społeczności, której obce są dobre maniery…
Lub żywisz mylne damskie przeświadczenie,
iż sam fakt bycia kobietą zwalnia cię z prowadzenia się w sposób cywilizowany.
Prowadzenia się.
Może jedno i drugie.
Być może.
Ale chcę ci coś pokazać.
WTOREK
Jadę na Brooklyn.
- Mam coś załatwić? - Jasne. Nie, nie trzeba.
Na pewno? Nie wynieść śmieci?
Dobrze, skoro już jesteś.
Dobra.
Jesteś lokatorem od trzech miesięcy, David.
Nie bądź taki oficjalny.
Możesz wchodzić dolnymi drzwiami.
Nie, straszyłbym panią.
Nie trzeba wymienić żarówek?
Tak mi dobrze.
Jasne.
Dziś Halloween.
Jak chce je pani uczcić?
Kupić jakieś słodycze?
Nie będę ich rozdawała.
Zgaszę światła i udam, że mnie nie ma.
To żaden kłopot zostawić je w misce przed wejściem.
Jakiś dzieciak od razu gwizdnie wszystkie razem z miską.
A może jabłka? Ich nie zabiorą.
Gdzie wtedy sens?
Tak, racja.
Baw się dobrze.
Dzięki.
Wesołego Halloween.
Cofnij się myślami do dzieciństwa.
Było radosne?
Kogo znałeś w tym czasie?
Coś mnie nawiedza…
Ale nie wiem co.
To na nic.
Gdzieś mieszkałeś. Miałeś matkę.
Miałeś krewnych i znajomych.
Tak.
Jazda sprzed mojego domu!
Tam jest! Ognia!
- To mój dom! - Wal!
Musi mnie pani odwieść od wzywania karetki.
Nie, nie trzeba.
Wie pani, kim jest i jaki mamy dzień?
Nazywam się Anna. Mamy Halloween.
Dobrze. Ile palców?
- Trzy. - Dobrze.
Nic pani nie będzie.
Tylko polecam oddychanie.
Przechodziłam na drugą stronę, gdy smarki zaczęły rzucać jajami.
Nieźle pani rąbnęła.
Pani Jane Russell?
Skąd ta myśl?
Był u mnie pani syn. Ethan.
Proszę usiąść. Może pani mieć wstrząs.
Jezusie, jak tu ciemno.
Często pani mdleje?
Nie zemdlałam.
To znaczy… Tak to wygląda.
Nie mogę wychodzić.
Nie wyszła pani.
Miewam ataki paniki.
Jak każdy. Proszę się napić brandy.
Mam agorafobię.
Dlatego nie mogę wychodzić.
Tkwić w takiej norze…
Rety, za nic nie chciałabym w takiej siedzieć.
Przyszedł pani mąż?
Nie, lokator.
Mieszka w piwnicy.
To… jak spędza pani dnie? Pracuje pani?
Jezu, wścibska ze mnie baba.
Lepiej już pójdę.
- Wyprasza mnie pani? - Nie.
Nie, spokojnie. Nie gniewam się.
Wysłuchuję ludzi.
Tak?
A, psycholog!
A to dopiero.
- Mężatka? - W separacji.
A dzieci?
Córka, Olivia, mieszka z tatą.
Ciężko.
- Tak. - Ciężko tak być z dala od dziecka.
Co dzień z nimi rozmawiam.
Jasne, tylko…
To nie to samo, niż gdyby byli tutaj, prawda?
Proszę sobie łyknąć.
- Chce pani wyjść? - Mam własnego terapeutę.
Jasne, łapię.
Przepraszam.
Bardzo mądrze.
Tak…
Rozumiem.
Tak.
Pracujemy nad tym, żebym wyszła na dwór z parasolem.
Dotąd mi się nie udało.
Uda się. Uda. Da pani radę.
Celowo nie pytam, skąd to się wzięło.
Co?
Agorafobia.
Mam stany lękowe. To zaburzenie.
Piąsiu?
Piąsia.
I stąd tyle leków?
Co na przykład robią te? Te różowe.
To inderal.
Beta-bloker.
Skąd wiesz?
Jest napisane na słoiczku.
Ich chyba nie wolno mieszać z alkoholem?
Dziękuję za świeczkę.
Ethan przyniósł. Dzięki.
Mocna zmiana tematu.
Aż mi w karku strzeliło.
To miły chłopak.
- Spójrz. - Ale słodki.
Tak. Mój koleżka.
Mój mały koleżka.
Matki często mówią na swoje dziecko „moje maleństwo”, „mój synek” i tak dalej.
Jak na swoją własność.
- Ale tak nie jest. - Ty należysz do nich.
Tak.
Właśnie. Ty należysz do nich. Nie musiałaś wcześniej należeć do nikogo.
Mogło ci się wydawać, że żyłaś dla rodziców, ale ci przeszło,
a o mężu nawet nie mówię.
Ale ten dzieciak ma cię na zawsze.
Ale co mam ci mówić.
Ładne kolczyki.
Dzięki, to prezent. Od dawnego chłopaka.
Mąż się nie złości?
Raczej nie wie.
Bywa nieufny.
Dlaczegóż to?
- Nie wiem. - Czyżby?
Nie, serio. Nie wiem.
Kto to wie dlaczego?
To dobry facet i ojciec, ale jest też…
spięty. Władczy i…
Też bywa mi ciężko, ale umiem przetrawić swoje problemy.
Radzę sobie.
Ale zdarza się,
że muszę ich rozdzielać i…
martwię się o Ethana, bo…
jest wrażliwy.
Rodziny.
Pogmatwane.
Dlaczego u was jest pogmatwanie?
Patrz.
Rety, ale śliczne!
No. Oryginalna Jane Russell.
- Widziałaś, jak zmieniłam temat? - Tak.
Nie wiesz, z kim zaczynasz.
Halo?
Tu Alistair Russell.
Mieszkamy od niedawna naprzeciwko, nr 101.
Proszę pchnąć.
Przepraszam za najście.
Chciałem tylko spytać…
Byłem ciekaw, czy ktoś od nas dziś panią odwiedził.
Nie.
Nie, byłam sama.
Dobrze, dzięki.
Nie przeszkadzam.
Proszę podziękować żonie. Za świeczkę.
Ethan ją przyniósł. Już dawno.
Dobrze.
ŚRODA
Telefon alarmowy, słucham?
W moim domu chyba ktoś jest.
Proszę o adres.
Zachodnia 121 Ulica numer 104.
- Hej! - Przepraszam.
- To ja, David. - Jest pani cała?
Tak, przepraszam.
- Proszę pani? - Znam go. Fałszywy alarm.
Zadzwoniłem. Pół godziny temu.
Zmyłem jajka sprzed wejścia.
Czego szukasz?
Pomagam facetowi z przeciwka otworzyć parę kartonów. Robi porządki.
Ma pani nóż do tapet?
Mówiłeś, że jesteś piosenkarzem, a nie złotą rączką.
Dlatego tak dorabiam.
Wie pani o pleśni?
Tak, wiem.
Wracaj do środka.
Davidzie?
Szlag.
Trzeba wezwać fachowca do dachu.
To niebezpieczne.
Kogoś wynajmę.
Wszystko gra?
Tak.
Komu pomagałeś naprzeciwko?
Russellowi.
Zna go pani?
Jak cię znalazł?
Rozwiesiłem ulotki.
Nie!
Alistair Russell, Zachodnia 121 Ulica.
To adres domu?
Tak.
- Proszę wcisnąć jeden, by dostać numer. - Jezu.
- Halo? - Ethan.
Tu Anna, z przeciwka.
Cześć.
Czy coś się stało? Słyszałam krzyk.
Nie, spokojnie.
Czy to ty krzyczałeś?
Nie.
Wszystko gra.
Jesteś cały?
On tylko…
W porządku.
Czy trzeba wam…?
NUMER NIEZNANY
- Halo? - Słucham.
Dzwoniła pani.
Mówi Anna Fox, z przeciwka.
Tak?
Usłyszałam właśnie czyjś krzyk.
Dzwonię, by spytać…
Co pani słyszała?
Czyjś krzyk.
Przed minutą.
Krzyk?
Tak, z państwa domu.
Jesteśmy tu tylko ja i syn.
- Nie krzyczeliśmy. - Słyszałam…
Mówi David. Nie ma mnie.
Nagraj się, postaram się oddzwonić.
David?
Słucham?
- Słyszałeś krzyk z przeciwka? - Nie.
- Pięć minut temu. - Słucham muzyki.
I nie słyszałeś krzyku?
Nie, nie słyszałem.
Przepraszam.
Wchodź.
Chciałbyś coś do zjedzenia?
Wszystko gra.
Czyżby?
Ethanie, co tam się dzieje?
Nie jest zły.
Tylko zestresowany. Musi odreagować. W porządku.
To wcale nie w porządku. Przecież widzę, że nie.
Muszę wracać. Źle, że przyszedłem.
Przepraszam, ale…
Nie, stój.
Przepraszam.
Spokojnie.
Dlaczego jest pani taka miła?
Bo o dzieci należy dbać.
Przepraszam, to od kota.
Dam ci swój numer.
Mamie nic nie jest?
Chyba nie.
Musi brać jego stronę.
Jasne.
Posłuchaj.
Ethan?
Słuchaj.
Bez względu na to, co się tam dzieje, bez względu na wszystko,
tu jesteś bezpieczny.
Zawsze cię przyjmę.
- Zawsze. - Dobrze.
Nigdy nie wiadomo, jak postąpić.
CZWARTEK
Obrońcy praw dziecka nie uwierzą mi na słowo.
Pytasz, co myślę? Nie zaglądaj ludziom do domów.
Karl mówi, że to zdrowe.
- A ty, że jara go władza nad tobą. - A ty, że mogę dzwonić w każdej chwili.
Wszystko gra, Anno?
Co tam?
Nagrałaś mi się.
Nie przypominam sobie.
Puściłbym ci nagranie, gdybym tylko wiedział jak.
Co robisz?
Patrzę, jak David wyjeżdża.
Wygląda na wesołego?
Wygląda, jakby zwiewał.
Dam ci swój drugi numer.
Nie chcę więcej od ciebie nie odebrać, gdy zmieniamy leki.
Suka.
Dlatego śledzisz procesy?
Nie. Przyszłam, bo to całkiem jak sprawa ojca.
Wiem, że nie zabił mojej…
Rozrabiałaś.
Jest 21.50 i…
Dzięki.
Nie zaglądamy do cudzych domów, Piąsiu.
Podam parę zastrzyków, które znieczulą ci twarz.
A teraz zamknij oczy.
Wszystko się ułoży. Wszystko będzie dobrze.
Wstrzymaj oddech i trzymaj kciuki.
Gdzie komórka?
Gdzie komórka? Pomyśl.
Gdzie jesteś?
Daj mu popalić, Jane.
Zamknij oczy. To dobry środek znieczulający.
Gdzie komórka?
David?
David!
Telefon alarmowy, słucham?
Pchnięto nożem moją sąsiadkę.
Powoli. Proszę o nazwisko i adres.
Jestem Anna Fox. Anna.
Gdzie pani jest?
W kamienicy 104 na Zachodniej 121 Ulicy.
- 121? - 121, tak.
Ugodzono pani sąsiadkę?
Właśnie zgasił światło.
Gdzie sąsiadka?
Mieszka naprzeciwko. I…
Zna pani adres?
Tak. Kamienica 104, 124 Ulica.
Zaraz, 124 Ulica?
121 Ulica!
Pomoc już jest w drodze.
- Proszę się uspokoić. - Okej.
Jest pani z sąsiadką?
Jest naprzeciwko. Mówiłam. Nie słucha mnie pani!
Proszę pani. Czy to pani ją ugodziła?
Ratuj!
Jane, już idę.
Idę, Jane, idę.
Idę, Jane.
Witam.
Detektyw Little z policji. Chciałbym zadać kilka pytań.
Co pan u mnie robi?
Czy lokator z dołu jest w domu?
Nie wiem.
- To córka? - Jest tu?
Mieszka z ojcem. Co się stało z Jane?
Witam.
- Jak to? - Wszystko dobrze?
Co on tu robi?
Zdaniem pana Russella to pomyłka.
Nie zna pani mojej żony.
Pomogła mi i spędziła u mnie wieczór.
Nie, śmiem wątpić.
Przyszedł do mnie i o nią pytał.
Szukałem wtedy syna, nie żony.
Podobno była pani sama.
Skłamałam.
Grałyśmy w remika.
Po co takie kłamstwo?
Właśnie, po co?
Bałam się, że ją pan ukarze.
- Za grę w karty? - Wszystko jedno.
Ważne, że nic się nie stało.
- Nie! Wiem, co widziałam! - Nikt nie ucierpiał.
Patrzyłam przez obiektyw.
- Zrobiła pani zdjęcie? - Nie!
Przyznała, że nas podgląda!
Dlaczego nie?
Najważniejsze, że wszyscy są cali, prawda?
To gdzie ona jest?
Gdzie Jane?
Witam, nie znamy się.
Jane Russell.
To nie Jane.
Daję słowo, że tak.
Nie jesteś nią.
To nie Jane! Znam ją!
Odwiedziła mnie!
To jakiś absurd.
- To Jane Russell. - Wołaj Ethana.
Wszystko dobrze, doktor Fox?
Powiedz im.
Nie zna pani mojej matki.
Cóż, setnie się ubawiliśmy.
Byle do osiedlowej imprezy.
Czy zgłosiła pani wczoraj włamanie do swojego domu?
Nie. To znaczy tak,
ale omyłkowo.
Składanie fałszywych donosów to przestępstwo.
Dzięki, pani detektyw.
Mogę zostawić panią samą?
W razie czego jestem pod telefonem. Dzień i noc.
Mam czwórkę dzieci. Nie sypiam.
Życzę zdrowia.
- Czemu nie zrobiłaś zdjęcia? - Chciałam jej pomóc, nie robić kronikę.
- Też mi nie wierzysz? - Trzymam z tobą.
Nie brzmisz tak.
Wcale im się nie dziwię.
- Bo nie ma zdjęcia? - Bo z tobą źle.
I raczej ci się nie poprawia.
PIĄTEK
SZUKAJ
ALISTAIR RUSSELL ŻONA
DYREKTOR W KORPORACJI ATKINSON
Atkinson, Nowy Jork.
Dzień dobry, ja do Alistaira Russella.
Mówi Shelly.
Hej, Shelly. Szukam Alistaira Russella.
Joan skierowała mnie do ciebie.
Nie pracuje tu.
Przeniósł się na Manhattan.
Ale nie do nas.
Odszedł z Atkinson?
Proszę spróbować w Bostonie. Ja niewiele wiem.
To musiało być niedawno.
Radzę zadzwonić do Bostonu.
SZUKANIE ZAAWANSOWANE
„Choć mam pęknięte serce,
pogrzeb Pam rozjaśniły liczne pokrzepiające listy i wiadomości
od kolegów z Atkinson.
Dziękuję. Alistair Russell”.
„Dziękuję. Alistair Russell”?
Pamela Nazin.
W BROOKLINE ZNALEZIONO ZWŁOKI KOBIETY.
„Zwłoki Pameli Nazin, lat 47, pracownicy filii Atkinson w Bostonie,
znaleziono w czwartek rano…
na parkingu…”
Steve Runyan, słucham?
Dzień dobry.
Nazywam się Carol. Chciałabym zweryfikować pewną polisę na życie.
- Dobrze. - To dział zasobów ludzkich?
Nie w tej filii. Mamy małe biuro. Trzeba do nowojorskiej.
Oni odesłali mnie właśnie do was.
O kogo chodzi?
To inderal.
O Pamelę Nazin.
„Według władz pani Nazin spadła
z tarasu swojego mieszkania na szóstym piętrze”.
- Przykro mi. - Nie, spokojnie.
Znałem ją. Chętnie pomogę.
Jakie miała stanowisko?
Była chyba asystentką dyrektora.
Mianowicie czyją?
Jej szefa.
Alistaira Russella.
Dalej u was pracuje?
Skąd to pytanie?
Wiem, że przeprowadził się na Manhattan.
Tak.
Na krótko po śmierci pani Nazin.
Zatem o co pani pyta?
Tylko… Przy takich sprawach…
Mamy pytania co do przyczyny zgonu.
Proszę dać numer, oddzwonię.
Mój koleżka.
Matki mówią na swoje dziecko „moje maleństwo”, „mój synek”,
jak na swoją własność.
David?
PILNE
KOMISJA WARUNKOWA ST. MASSACHUSETTS
Co, do…? Co pani robi?
Jezu.
- Szukałam cię. - Co to jest?
Czyta pani moje listy?
- Przepraszam. - No nie.
Pukałam.
Chciałam cię o coś spytać.
O co? Jestem, słucham.
O Jane.
Poznałeś ją? Tę z przeciwka?
- Jane? - Jane Russell.
- Nie. - Wynajęli cię.
Wynajął mnie pan Russell! Żony nie znam!
Mam robić i za posłańca?
Weź komórkę i dzwoń! Albo jeszcze lepiej,
przejdź przez ulicę! Nie?
Chyba się gniewasz.
Jak myślisz, dlaczego? Tak, mam wyrok w zawiasach.
Chcesz przeczytać? Masz.
- Tylko leżał… - Łamię warunki.
Powinienem być w Springfield w Massachusetts.
- Dobrze. - Nie, niedobrze!
Pobiłem się w barze.
Miałem pecha,
rzucił się na mnie i oddałem!
Jezu!
Niedobrze, że tu zeszłam.
Słuchaj, pracuję nad tym.
Jadę do Connecticut to jutro obgadać.
- Dobrze. - Zajmę się tym.
Udajmy, że nic nie miało miejsca.
Jest spoko, tak?
Tak.
Za parę dni będzie załatwione.
Chodź, Davidzie, jedziemy!
Spadajmy stąd.
Chyba wiesz, kto mówi.
Przestań podglądać, bo wezwę policję.
Piąsia?
SOBOTA
Piąsia?
David?
Piąsiu?
Hej, czego tu szukasz?
Siedziałeś tu całą noc, biedaku?
Jak tu zszedłeś?
Ładne kolczyki.
Dzięki.
Prezent od dawnego chłopaka.
- Nagle nie chcesz gadać? - Jestem zajęta.
- Daj mi powiedzieć… - To nie są omamy.
Zastanów się.
Najpierw syn, potem morderstwo, a teraz jakaś kobieta z Bostonu,
kolczyk i twój kochanieńki David.
- Skończyłeś? - A pośrodku ty…
- Dość. - …na masie proszków.
Wal się!
Kręcisz się w kółko.
- Pójdź naprzód. - Nie mogę.
- Bo? - Nie wiem. Nie potrafię i tyle.
Bardzo bym chciała, ale nie mogę.
Wszyscy idą naprzód, tylko nie ja.
Gdzie twoja matka?
Przestań.
Ethan?
Dlaczego kłamiesz?
- Nie krzycz na ulicy! - Nie zbywaj mnie.
Nie znasz mojej matki!
To wierutne kłamstwo.
- Mylisz się. - Wiem, co widziałam.
Nie, nieprawda.
Wiem, co widziałam!
- Mylisz się! - Opowiadała o tobie.
- Rozmawiałyśmy. - Nie rób mi tego!
Dlaczego go kryjesz?
Ethanie.
Dlaczego go chronisz?
Nie mogę powiedzieć.
Do domu!
Nie wolno ci go bić.
Byliśmy bardzo wyrozumiali, pani Fox,
ale miarka się przebrała.
Nie wypada, by widywała się pani z Ethanem.
To młody chłopak!
Dziecko! Ma 15 i pół roku, a pani to dojrzała kobieta!
I w dodatku do reszty pani odbiło!
- Wezwę policję. - Ależ proszę.
Na pewno z rozkoszą pani wysłucha.
Pijanej,
zabunkrowanej kociary na proszkach!
Nie…
Nie zadzieraj z naszą rodziną.
Wara od mojego syna!
Proszę.
NIEDZIELA
To ty z twoim kotkiem.
Ma malutki nosek, a wokół was rosną kwiatki.
Piękny. Pokrzepiający.
ZGADNIJKTOTOANNO@GMAIL.COM (BRAK TEMATU)
Hej, masz coś w łapce?
Coś ci się wbiło?
Piąsiu, co ci jest?
Spokojnie.
Nie wie pani, kto mógł to przysłać?
Nie, klucz ma tylko mój lokator, David.
A gdzie jest?
- Nie wiem. - Jest z nim jakiś kłopot?
- Nie, skąd. - Na górze pusto.
Słyszy pani.
- Nie namierzycie nadawcy? - W sensie?
- Po adresie. - Gmailowego się nie da.
Pani mogła to wysłać.
- Śpię na nim! - Może pani udawać.
Śpię na zdjęciu! Co jest?
Pani doktor, nie ma żadnych śladów włamania.
- Nic nie zniknęło. - Drzwi i okna są całe.
Ktoś był w moim domu!
Widzieli państwo dowód.
Dzwoniła do mojego biura w Bostonie!
Wiedzieliście?
- Wydzwania do domu! - Zaraz!
- Za co pana zwolnili? - Podgląda nas aparatem!
- Zwabiła do domu mojego syna! - On go bije.
- Ona go napastuje! - Widziałam, jak uderzył syna!
Ma omamy.
Ethan i Jane mi mówili. Widziałam to.
To jest Jane!
Jest pani pijaczką i lekomanką! Wszystko pani zmyśliła!
Prawie ci uwierzyłam, aż znalazłam to.
- Co to jest? - Podpisany rysunek autorstwa twojej żony.
I ty mówisz mi, że mam omamy, skurwysynu?
To pani.
Była tu.
To dowód.
Żaden dowód!
Dowodzi tego, że pani zwariowała.
Co się dzieje?
Było otwarte.
Kim pan jest?
Mieszkam na dole.
To David, mój lokator.
David ma nazwisko?
Nie, David i już.
Jak Sting.
Ma na nazwisko Winters.
Winter. Bez „S”.
Gdzie pan wczoraj był?
Miałem zlecenie w Connecticut, a co?
Koło drugiej rano ktoś sfotografował śpiącą dr Fox
i przysłał jej zdjęcie.
Włamano się?
Skąd wiemy, że wczoraj?
Ktoś potwierdzi, gdzie pan był?
Tak. Byłem u panny.
Poproszę numer.
Droga wolna.
Ma na imię Elizabeth.
Według dr Fox u państwa Russellów napadnięto kobietę.
Coś pan o tym wie?
- Nie. - Zna pan panią Russell?
Nie.
Na twojej szafce nocnej leży jej kolczyk z różyczką.
Kolczyk Jane Russell.
Co pani robiła w jego pokoju?
W ogóle nie uznaje prywatności.
Cóż… A to dopiero.
Kolczyk należy do mojej znajomej.
Do której tym razem?
Nazywa się Katherine. W zeszłym tygodniu tu nocowała.
Wziąłeś ode mnie nóż do tapet.
Pożyczyłaś mi.
Zgadza się, był wczoraj w Darien.
Odsiadywał wyrok za pobicie.
Nie powinien być w Nowym Jorku.
Był u nich w domu. Musiał ją poznać.
Ma przy łóżku jej kolczyk,
pożyczył ode mnie nóż i siedział w więzieniu.
A jego zwolniono z pracy.
Po śmierci asystentki.
Zagroził mi. W moim domu.
Bije syna.
Jako psycholożka dziecięca
umiem rozpoznać zagrożoną ofiarę przemocy domowej.
A wczoraj Alistair spoliczkował przy mnie Ethana.
Zaraz…
Tak. Wczoraj.
Widzę…
Widzę, jak wszyscy na mnie patrzycie.
Nie jestem wariatką.
I nie mam przywidzeń. Czy mówię od rzeczy?
Mam dowody.
Mam obrazek narysowany i podpisany przez Jane.
Oraz zdjęcie, które ktoś zrobił mi, kiedy spałam.
To nieistotne, co państwo o mnie myślą.
Czy mnie państwo szanują i uważają za wiarygodną.
Chłopiec z tamtego domu jest zagrożony.
Proszę, pomóżcie mu.
Jest pan ojcem.
Prawda?
Sądzę, że pan chciałby pomóc dziecku.
Gdyby był tu mój mąż…
pomógłby.
Uwierzyłby mi.
Doktor Fox, pani rodzina nie żyje.
Nie wiem, jak można żyć z myślą,
że pozwoliło się, by dziecko spotkała krzywda.
Przykro mi, ale pani rodzina nie żyje.
Livy, lubisz góry?
Są jak łóżko olbrzyma.
W którym śpi pod białą kołderką.
Jutro będziesz po nich zjeżdżać.
Ta wygląda jak konik.
Jak byś nazwała swojego konika?
Lisica.
Lisica to lis.
Pani lis, kochanie.
A ty jak, mamusiu?
Pan Ed.
To ze starego serialu.
Ja nie dam rady.
Z czym?
Z tym.
Struganiem wesołej rodzinki.
Omówiliśmy to do bólu i ze szczegółami.
Obiecaliśmy sobie, że nie…
zepsujemy Gwiazdki.
Ale już dłużej nie mogę.
Głupio mi tak grać. Poniżamy naszą córkę.
Chcesz ją zasmucić?
Słusznie, powinna być smutna.
Nie wiń mnie za jej trwały uraz.
Już cię winię. To przez ciebie.
Winna jest ta, co dymała innego!
NUMER NIEZNANY
Odbierzesz?
To pewnie on.
Ja odbiorę.
- Zostaw. - Dosyć!
Anna!
Przykro mi, ale pani rodzina nie żyje.
Ed?
Livy.
Olivio?
Kochanie.
Chodź, pomogę ci.
Olivio.
Ocknij się.
Ocknij!
POŁĄCZENIE NIEUDANE
Rozmawiałem z doktorem Landym.
Przeżyła pani istne piekło.
Może pani szczerze wierzyć, że spotkała tę kobietę.
Tak jak rozmawia pani z bliskimi.
Lekarz mówił, że leki mogą wywoływać przywidzenia.
Mogą pani nie przeszkadzać.
Ja bym się nie opierał.
- Jane Russell… - To się zgadza.
Ta oto pani, spod 101…
jest tą, za którą się podaje.
To istotnie Jane Russell.
A co do pani zeznania…
Przepraszam państwa.
To jasne,
że naprawdę jest pańską żoną.
To jasne.
To jasne, że to pani.
Przepraszam za wplątanie państwa…
w to wszystko.
Przepraszam, że wplątałam w to Ethana.
Nie wiem…
co sobie państwo myślą.
Wszyscy państwo.
Zrozumiem…
jeśli zechcesz mi przydzielić…
PONIEDZIAŁEK
…nadzór.
Słucham cię.
Nie brałam…
Nie brałam leków.
Piłam.
Snuję bardzo…
mroczne myśli. Nie dzieliłam się tym z tobą.
Trudno się do tego przyznać.
Ale dobrze to powiedzieć.
Oraz słyszeć.
Elevan raczej mi nie służy.
Jeśli masz zwidy, nie.
Nie, raczej nie.
Popadam też w manię.
Bardzo chciałam się poczuć w centrum uwagi.
Musiałam otrzeźwieć.
Masz szczęście, że to taki detektyw.
Wiesz, jak to się mogło skończyć.
Chcę się z tego wygrzebać.
Nie miałem pojęcia o Davidzie.
Było paskudnie.
Jest tu?
Nie. Wróci dziś po południu…
zabrać resztę rzeczy.
Czyli zostaniesz tu sama.
To chyba nie paranoja, że chcę zmienić zamki, co?
Ktoś musi nad tobą czuwać.
A my wrócimy do trzech sesji tygodniowo.
Dobra.
Jestem Anna Fox.
Jest dziś…
poniedziałek, szósty listopada.
Sporządzam to nagranie…
Sporządzam…
Jestem Anna Fox
z kamienicy 104
na Zachodniej 121 Ulicy na Manhattanie w Nowym Jorku.
I sporządzam to nagranie
w charakterze testamentu.
Randy Turo.
To prawnik.
Ma pisemny testament,
który sporządził ze mną i Edem…
po… narodzinach Olivii.
Nie będę wprowadzać jakichś super drastycznych zmian.
Super.
Kurna, serio?
Nagrywam to, żeby nie było żadnych…
wątpliwości…
co do…
trzeźwości mojego umysłu.
Stanu mojego umysłu.
Szczególnie chcę podkreślić…
że David Winters nie miał z moją śmiercią absolutnie nic wspólnego.
Czekam teraz na niego…
żeby zabrał swoje rzeczy…
i żebym mogła…
mieć to z głowy.
Mieć to z głowy.
Chciałabym, by mi przebaczono.
Bardzo bym…
chciała, żeby mi przebaczono.
Chcę cofnąć czas.
Chcę spróbować od nowa.
Chcę to zrobić inaczej.
I nie mogę.
Nie mogę!
Piąsia.
Halo?
Wybacz.
Nie odebrałaś.
Wezmę tylko parasol i rękawiczki.
Wszedłbyś?
Na chwileczkę?
Jestem przemoczony i ten dzień rychło się nie skończy.
Proszę, na momencik.
Dziękuję.
Za co?
Chcę ci pokazać zdjęcie.
Ta twarz w kieliszku.
No, widzę.
To ją wtedy zabito!
Przedstawiła się jako Jane Russell!
Nazywa się Katie.
Co?
Ich syn, Ethan…
Ona go urodziła.
To z nią spędziłeś noc.
Raz, w środę.
To była katastrofa. Dlatego dałem nogę.
Wolałem już nocować na kanapie w Astorii,
niż znów ją spotkać.
Zwiała z domu w ósmym miesiącu ciąży.
Alistair uganiał się za nią dwa lata, aż znalazł ją w melinie w Oregonie.
Zabrał syna, ona poszła siedzieć.
- Widziałaś, jak zmieniłam temat? - Tak.
Nie wiesz, z kim zaczynasz.
Wiesz to od niego?
Od niej.
Gadała jak najęta. Ukrywali się przed nią latami,
aż znalazła ich w Bostonie.
Płacił jej, by się odwaliła.
Dlaczego przedstawiła się jako Jane?
Pani Jane Russell?
Skąd ta myśl?
Był u mnie pani syn. Ethan.
Widziałam jej śmierć.
Jak sobie chcesz.
Tak.
Widziałeś je. Zdjęcie.
Tak. I jest bardzo żywa.
Ona istnieje!
Musisz iść ze mną na policję.
Nie.
David!
Nie możesz tego tak zostawić!
To patrz.
Szlag. Proszę cię!
Kurde.
David?
Boże!
Wiesz, co jest najlepsze?
Każdy myśli, że jestem w New Hampshire.
Nazywają to terapią plenerową, ale to raczej więzienie.
Miałem jechać miesiąc temu, ale wybuchł pożar czy coś.
Nie zdążyliśmy się pożegnać.
David!
Cała sztuka w tym, by zwiać zawczasu.
Coś ty zrobił? David!
Nie żyje.
Zabiłaś go.
Nie. Co?
To twój nóż.
I twój dom. Tylko was dwoje.
Coś ty zrobił?
Należało mu się.
Przespał się z mamą i wywalił ją, gdy zaczęła się ciskać.
Może by się odczepiła, gdyby dał jej spokój.
I może nic by się nie stało.
Nie krzycz, Anno!
Wszyscy źle na tym wyjdą.
Odetchnij głęboko.
Mnie zawsze tak uczyli.
Samodzielne zwalczanie stresu.
Dobrze. Pooddychajmy razem.
Czego ty się tak boisz?
I tak miałaś się zabić, nie?
Nie.
Fajnie się oglądało tamten filmik.
Jak wszedłeś do mojego domu?
Bo przecież tak czujnie pilnujesz kluczy.
I nie pijesz. No.
Bywałem tu cały tydzień.
Zabiłeś swoją matkę.
Niepokoi cię to, co?
Współczujesz jej?
Ty i Katie miałyście jedną robotę.
Jedną, kurwa, rzecz.
Dbać o swoich krewnych, nie?
Ty i ona.
A co zrobiłyście?
Agentka, która sprzedała ojcu dom,
mówiła mu o tobie
i o tym, co się stało.
A ja myślałem tylko, że jesteś moim nowym, wymarzonym celem.
Doskonale wiedziałem, jak cię podejść.
To wrodzone czy nabyte?
Ta wiedza?
Wydasz fachową opinię?
I już mnie nie lubisz, widzisz?
To się stało w Bostonie?
Pam też miała cię dość?
Jej wszystko pasowało.
Nie wydajesz się przekonany.
Musiałem od kogoś zacząć.
Ciągle się tego uczę.
Co to znaczy?
Nie mam swojego stylu.
- Stylu czego? - Tego!
Jest tyle możliwości, nie?
Kim chcę zostać, jak dorosnę?
Wiem, że lubię przy tym być i to czuć.
Pam umierała przez jakieś pięć minut po upadku.
Gdybyś nie znalazła zdjęcia Katie,
wpadłbym na chwilę pod sam koniec,
by się pożegnać.
Nie musisz się na mnie oglądać.
Chcę patrzeć, jak odchodzisz.
Dobrze.
Chrzanić, co tam.
Chcesz popatrzeć?
Świat z kimś takim jak ty…
w którym żyjesz…
mnie brzydzi.
Mam go dość.
Mierzi mnie to powietrze.
Anno!
Nie opieraj się!
Nie chcesz dalej żyć!
Już od dawna nie chciałaś!
Jedziemy!
Nie!
Hej.
Już miałem pisać karteczkę.
Był pan wcześniej?
Tak, i… mówili, by pani nie budzić.
Boli panią?
Chyba powinno.
Nie radzę nadużywać antybólów.
Łatwo się przyzwyczaić.
David nie żyje?
Tak.
Przykro mi.
Zatrzymaliśmy oboje rodziców.
Ojciec milczy, ale za to Jane gada jak najęta.
Mamy też zwłoki Katherine Melli. Znaleźliśmy je w Fort Lee.
Miała więc pani całkowitą rację.
Nawaliliśmy i masa ludzi będzie panią przepraszać.
Chciałem to zrobić jako pierwszy.
Przepraszam.
Dziękuję.
Widziałem nagranie.
I jeszcze…
Detektyw Norelli pozwoliła sobie wziąć Piąsię do siebie.
Jak tylko wyjdzie pani ze szpitala,
chętnie go pani odda.
Czyli wszyscy widzieli nagranie?
Na tym etapie…
nie.
Nie.
Gdzieś zapodziała się…
pani komórka.
Tak.
Myślę, że jakimś cudem trafiła tu z panią.
A gdy za godzinę się po nią upomnę…
odda ją pani.
Może pani usunąć, co tylko zechce.
Serio?
Spaprałem to śledztwo tak mocno,
że kolejna wpadka nic nie zmieni.
Ale kawa na ławę.
Nie muszę się o panią martwić?
Dobra.
DZIEWIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
WYSTAWIONY NA LICYTACJĘ
Na mnie już czas.
Tęsknię.
Gotowy?
Dobrze.
Zaraz wyjdziesz.
Chodź.
Zuch.
PRZEPROWADZKI
NA PODSTAWIE POWIEŚCI A.J. FINNA
Napisy: Piotr Kacprzak