„ZAŚWIADCZAM… ŻE RZECZY W NIEBIE SĄ BARDZIEJ PRAWDZIWE
ANIŻELI RZECZY NA ŚWIECIE”. EMANUEL SWEDENBORG
NETFLIX PRZEDSTAWIA
NA MOTYWACH POWIEŚCI ELIZABETH BRUNDAGE
ZIMA 1980
POPRZEDNIEJ WIOSNY
Niech żyje nam.
- Sto lat, Franny. - Brawo, dziewczynki.
Bardzo cię kocham, skarbie!
Chodźmy!
Przyniosę wam tort.
- Pójdę po wino. - Dobra.
Ja to zrobię. A ty coś w końcu zjedz.
Dziękuję.
Ostatnio bardzo schudłaś. Przez ciebie inne mamy wypadają źle.
- Dobre, prawda? - Tak.
O co chodzi, mamo?
Jest gorąco. Twój tata odpływa.
- Nic mi nie jest. - To cztery godziny jazdy z Worcester.
Wiem. Zrobię ci kawę, dobrze?
Zaparzysz kawę? I potrzebujemy więcej białego wina.
Białe wino. Jasne. Mamo, zaparzysz kawę?
Zaraz wracam.
Słuchajcie, wypijmy toast. Za doktora George’a.
Brawo!
To oficjalne?
Tak, to oficjalnie oficjalne.
Nie będę już słomianą wdową doktoranta.
To nie koniec dobrych wiadomości.
Dzięki doktoratowi dostałem pracę.
- Szybko. - Musiał być dobry.
Nie czytałam go. George jest tajemniczy.
Nie, jestem tchórzem.
Catherine była pierwsza na roku w akademii.
Bard cię zatrudni?
Nie, Saginaw.
To mała prywatna uczelnia na prowincji.
Mieszkasz w wielkim mieście, masz wymarzoną pracę.
Przemyślałaś to?
George’owi na tym zależy. Nie chce się tu męczyć.
Jest jeszcze gorzej, odkąd ojciec go nie wspiera.
Nawet nie wiedziałam, że dostaje od nich pieniądze.
Robił to, odkąd urodziła się Franny.
Przeprowadzka też kosztuje.
Tak, ale domy są tam tańsze.
- Podobno jest tam ładnie. - Tak, przejeżdżałam tamtędy.
Na weekend wpadają tam bogacze, na co dzień pełno tam wsioków.
Wiem, ale George sporo dla mnie poświęcił.
Muszę przynajmniej spróbować.
Cześć.
Chyba znalazłem nam idealny dom.
No proszę.
Z tym zamkiem trzeba się namęczyć.
Rany, jaki piękny.
No dobrze.
Jak mówiłam George’owi, zbudowano go pod koniec XIX wieku.
To i owo należałoby odnowić.
Tak, trzeba go odmalować.
Ale spójrz na to, co tu mamy. Jest wspaniały!
Trzeba mieć wizję, żeby zająć się takim domem.
Moja żona jest zawodową konserwatorką. Poradzi sobie.
Czemu ktoś je tu zostawił?
Jest piękne.
Nastały ciężkie czasy dla mleczarzy.
To nie jest łatwa branża.
To takie smutne.
To jest smutne.
My będziemy szczęśliwi.
Chcesz zobaczyć resztę, prawda? Chodź.
Oprowadź mnie.
- Pokaż mi górę, George. - Chodźmy.
Jaki jest duży?
Pamiętasz to?
George.
Chciałam powiesić twoje obrazy morza nad pianinem, ale nie mogę ich znaleźć.
Przepraszam. Poszły do mojego biura.
Uwielbiam je.
Chciałem mieć tam pamiątkę poprzedniego życia.
Może ten dom zainspiruje cię, żebyś wrócił do malarstwa.
Nie, odkąd napisałem doktorat myślę, że przeznaczone jest mi pisać.
Dobrze, kot czy lalka?
Co wolisz?
Chyba w końcu zasnęła.
Stresujesz się jutrem?
Nie. Powinienem?
Stres przed pierwszym dniem pracy jest normalny.
Szukasz powodu, żeby mnie odstresować?
Potrzebuję powodu?
Jak mam cię odstresować?
Co?
Co to za zapach?
Czujesz to? Pachnie spalinami.
- Prawda? - Tak, chyba też to czuję.
Czuć to coraz mocniej.
Myślisz, że duchy tankują bezołowiową?
Nie żartuj, George.
Mamusiu, boję się!
- Już dobrze. Chodź. - Boję się!
Połóż się z nami. Już dobrze.
Czekaj, serio?
Mamusiu, boję się. Nie chcę tam spać.
SAGINAW COLLEGE W WILLEMS W STANIE NOWY JORK
Amerykański Ren.
Idealne miejsce na kampus.
Będę szczery, Claire.
To rozdział o wpływie Swedenborga na sztukę George’a Innessa
zapewnił ci tę pracę.
Swedenborg? Naprawdę? Ciekawe.
Z tym rozdziałem miałem najwięcej problemów.
Czemu?
To takie banalne, ale jestem nowojorskim cynikiem.
To, że taki genialny malarz jak Inness
uległ jakiemuś osiemnastowiecznemu mistykowi,
jest dla mnie niepojęte.
Cóż, Swedenborg…
Nie był pierwszym lepszym mistykiem.
Rozumiał, że wszystko w świecie naturalnym
ma swój odpowiednik w świecie duchowym.
A Inness miał to na uwadze, malując pejzaże.
To rozumiem.
Jakby co, mój gabinet jest tutaj.
Jest piękny.
Mój problem ze Swedenborgiem dotyczy jego kontaktów z aniołami i duchami.
Romantyzował śmierć jako przemianę.
Powinieneś wiedzieć, że Swedenborg wciąż ma zwolenników
w tej okolicy, w tym i mnie.
Urządzamy nawet seanse. Zaproszę cię.
Przyprowadzę żonę.
Jest bardziej uduchowiona ode mnie.
Twoje biuro jest tutaj.
Chyba wybrałem zły prezent powitalny.
WEDŁUG TEGO CO SŁYSZANO I WIDZIANO
Doceniam okładkę.
O NIEBIE I PIEKLE
Dolina cienia śmierci.
Innes u szczytu formy.
Jesteś oficjalnie na terytorium Innessa.
Nie zdziw się, jeśli zaczniesz myśleć jak on.
Dziękuję, Floyd.
- Cześć. - Dzień dobry.
Pani Claire?
Tak. Mogę jakoś pomóc?
Tak, proszę pani.
Nazywam się Eddie Lucks, a to mój młodszy brat, Cole.
Chcieliśmy się przedstawić. Może trzeba będzie coś zrobić?
Ogarniamy ogrody, stolarkę, rury.
A jeśli chodzi o malowanie, jesteśmy jak Leonardo.
A poza tym jesteśmy tani.
Fajna kulka?
Bajer. Nauczyć cię, jak się nimi gra?
A na dodatek Cole jest najlepszą niańką w okolicy.
Tak, widzę. Gdzie mieszkacie?
W mieście, u wujka.
Może nas polecić wiele osób, jeśli trzeba.
Dobra. Macie wizytówkę?
Wizytówkę?
Zaraz sprawdzę.
Zostawiłem wizytówki w domu.
Mam długopis.
Powinniśmy ich zatrudnić.
Nie chcesz jeszcze o nich popytać? Jest tu wielu innych ogrodników.
Już pytałam. Są o połowę tańsi.
Nie mów, że znowu jesz tylko sałatki.
Zjadłam dziś duży lunch.
A co z koktajlami proteinowymi, które zalecał lekarz?
Rano go nie wypiłaś.
Piję je na noc, wtedy łatwiej je znoszę.
- Franny, chcesz więcej ryżu? - Nie, chcę na kucyka.
- Wio, kucyku! - Przecież pędzę.
Wio!
Ależ ty masz żądania.
Patrz, tu jest inny kucyk.
Gotowa?
- Raz, dwa, trzy. - Konik.
O Boże.
O rety.
- Idziesz? - Za moment. Muszę pozmywać.
Podasz mi garnek?
- Dziękuję. Zaraz przyjdę. - Dobra.
Nie ociągaj się. Jestem zmęczony.
KU PAMIĘCI
KRONIKA RODZINNA
ZGONY
POTĘPIONA
„Potępiona”.
George…
George.
Śpię.
TOWARZYSTWO HISTORYCZNE CHOSEN W STANIE NOWY JORK
- Gdzie? - Osiem.
- Trzy funty to dużo. - Nie możesz tak mówić…
Mamy gościa.
Cześć. To jest Towarzystwo Historyczne?
W istocie.
Nie wiem, czy szukacie wolontariuszy,
ale jestem tu nowa i chciałabym poznać ludzi
i dowiedzieć się więcej o tej okolicy.
Zapisz swój adres.
Dobrze.
Wyślemy ci grafik.
Poza tym zastanawiałam się,
czy macie informacje o tutejszych starszych domach,
bo właśnie taki kupiłam.
Wisi u nas zdjęcie twojego domu.
- Naprawdę? Gdzie? - Tak.
W drugim pokoju. Jest na nim para, która go zbudowała.
Oryginalni właściciele,
na długo przed rodziną Vayle.
Pójdę zobaczyć. Dzięki.
WIELEBNY JACOB SMIT Z ŻONĄ, 1882
DRZEWO GENEALOGICZNE SMITÓW
JACOB SMIT OŻENIŁ SIĘ Z… POTĘPIONA
- Nie przypomina kota. - Jasne, że tak.
- To Kot Prot. - Ma takie mały uszy.
- I nos. I w ogóle. - Ma normalny nos.
Ale jest taki mały!
Wiesz, że kogoś zabił?
Z powodu tenisa.
Kto?
Caravaggio.
Nie dziwi mnie to.
Różne straszne rzeczy uchodzą ludziom na sucho.
Mówisz z własnego doświadczenia?
Studiujesz sztukę? Uczę w Saginaw.
O Boże. Nie.
Szukałam pomysłów na koszulki.
- Studiuję literaturę. - Gdzie?
Na Cornellu.
Musisz daleko dojeżdżać.
Robię sobie przerwę.
Jeżdżę z bogaczami w stajni Crow Hill.
Znam to miejsce.
Jest obok klubu tenisowego. Czasami tam gram.
Obyś potrafił przegrywać lepiej niż Caravaggio.
George Claire.
No tak.
No tak. Claire.
Mój kolega, Eddie, pracuje u ciebie w ogrodzie.
Twoja żona go zatrudniła.
To twoja córeczka?
Tak, to Franny.
Cześć, Franny. Podoba ci się książka?
Co tu jest napisane?
Pokaż.
Tu jest napisane…
„Nie powinien tu być. Niech się nie wprasza.
Nie powinien tu być, gdy twoja matka wyszła”.
Miło cię poznać, Franny.
To co, możemy iść?
George?
Nie uwierzysz, co widziałam.
JESIEŃ
- Popływamy w basenie? - Tak!
Chcecie popływać?
Dalej, Franny. Złapię cię!
- Wrzucę cię! - Nie!
Franny, uważaj na kąsające żółwie, dobrze?
Tak? Mój tyłek! Capnął mnie w tyłek!
Nie mówili, że lato się skończyło?
U nas pory roku przebiegają inaczej.
Kto wie? Jutro może padać śnieg.
Przyniosłam wam lemoniady dla ochłody,
ale chyba już się tym zajęliście.
Powinnaś popływać. Woda jest wspaniała.
Uwierz mi,
wygląda bardzo kusząco.
Wiesz, co mówią o pokusach.
Żeby się ich pozbyć, wystarczy im ulec.
Co robi twój wujek?
Jest kierowcą karawanu.
Każde miasto go potrzebuje.
Opowiesz mi o rodzicach?
Zginęli w wypadku samochodowym.
Boże, tak mi przykro.
Tak, ale coś takiego…
sprawia, że szybko dorastasz.
Cole pójdzie na studia.
A ty?
To nie jest mi pisane.
Chciałem studiować muzykę…
Naprawdę? Na czym grasz?
Na wszystkim. Teraz mam starą gitarę.
Mamy w domu pianino. Dopiero co nastrojone.
Byłoby miło, gdyby ktoś na nim zagrał. Ja jestem beznadziejna.
No dobrze. Dziękuję, pani Claire.
- Catherine. Przepraszam. - To nic.
Przyzwyczaisz się.
Nie mówcie mu, że to powiedziałem.
Dobra.
Malarze ze szkoły Hudson River.
Pejzaże jako obraz duszy.
Poczytajcie o tym, a przekonacie się, że warto zgłębić ten temat.
- Kontynuujcie. - Dziękujemy.
- Poczytamy. - Pa!
George Claire?
Tak. Witam. Jak mogę pomóc?
Justine Sokolov. Instruktorka tkactwa.
Grasz w tenisa z moim mężem, Bramem.
Bramem?
No tak, Bram. Wspominał, że jego żona tu uczy.
Słyszałam, że masz już swój kult na naszym wydziale.
Więc… To twoje biuro?
Pomyślałam, że zaproszę cię z żoną do nas i zobaczę, o co ten hałas.
To brzmi dobrze.
Byłoby dobrze, gdyby moja żona poznała więcej osób z Saginaw.
Świetnie. Twój numer jest w aktach,
więc zadzwonię do pani domu.
- Fantastycznie. - George Claire.
Ty je namalowałeś?
Tak, dawno temu.
Rzuciłem uprawianie sztuki dla teorii.
Nie byłem dość dobry.
Nie zgadzam się.
Te obrazy są bardzo pewne siebie i dość unikalne.
Dziękuję. Powinnaś zobaczyć dzieła mojej żony. To ona jest artystką.
Z chęcią. Będę w kontakcie, George.
- O co chodzi? - To ten zapach. Jest coraz mocniejszy.
Wiem. To dlatego, że jesteśmy nad garażem.
Wezmę wentylatory i przewietrzę go rano.
Ale czemu pojawia się i znika?
Cath, przestań gadać o duchach.
Nie pozwolę, żebyś zraziła się do domu.
Mamusiu, gdzie jesteś?
Mamusiu, boję się!
- O co chodzi? - Co tu się dzieje?
- Powiedz, co się stało. - Widziałam tę panią. Boję się.
Już dobrze. Nie martw się.
Mama tu jest. Możesz spać z nami.
Cath, znowu?
Gdybyśmy zrealizowali receptę pediatry na leki nasenne,
to by się nie działo.
Mówiłam ci, że nie chcę dawać jej niepotrzebnych leków.
To ten dom.
Wy połóżcie się tutaj, ja pójdę do pokoju Franny.
Tata jest na mnie zły.
Nie, nie jest.
Nie, kochanie. Nie na ciebie.
To chyba miło.
Chyba tak.
Zgadnij, kogo ostatnio spotkałam.
Kogo?
Twojego szefa, George’a Claire’a.
- Tak? - Tak.
Nawet go jeszcze nie spotkałem. Jaki on jest?
Nieszczery.
Podstępny.
Skąd wiesz?
Bo mi się spodobał.
Jedziemy!
Popatrzymy, jak Eddie rąbie drewno?
Tak!
Rąb.
O NIEBIE I PIEKLE
„Wszyscy jesteśmy związani
z tymi w świecie duchowym, którzy byli jak my.
Jesteśmy w pewnym sensie połączeni”.
Połączeni.
Czego chcecie?
STAJNIA CROW HILL
Czego tu szukasz?
Właściwie to nie wiem.
Jesteś pewnym siebie dupkiem, co?
Jeśli wchodzisz, zamknij za sobą drzwi.
On ma kontakt z ludźmi w szkole, a ja jestem odcięta.
Coś jest nie tak. Poznaję po twoim głosie.
Zaczynam…
Zaczynam mieć zwidy.
Boję się powiedzieć o tym George’owi.
Odżywiasz się porządnie?
Jaki masz tam kościół? Modliłaś się?
Postąpił słusznie, żeniąc się…
Muszę kończyć. Dzięki za otuchę, mamo. Kocham cię.
Niezły bieg.
Faktycznie pobiegłem daleko. Nie wiem, co mnie opętało.
A potem zatrzymałem się przy kwiatach.
Dzięki, ale spóźnisz się na zajęcia.
Wiem. Muszę się pospieszyć.
Patrz, kto to.
Cześć.
- Co robisz? - Poczekaj.
Pan Claire, tak?
Miło pana w końcu poznać. Eddie.
- Razem z bratem mamy… - Jesteście Vayle’ami, tak?
Już nie.
Teraz jesteśmy Lucksami. Przyjęliśmy nazwisko wujka.
Mam prośbę. Żona nie wie, że tu mieszkaliście.
Ani co się stało.
Lepiej, żeby tak zostało.
Jest nerwowa i nie chciałaby, żebyś tu przebywał, gdyby wiedziała.
Jasne, panie Claire.
Zależy nam na uczciwej pracy.
Dzięki. Jestem wdzięczny.
To trochę dziwne, prawda?
Że w ogóle chcesz tu być.
Zajmowanie się tym domem mamy we krwi.
No tak.
Poznałaś męża w akademii?
Tak, studiowaliśmy razem.
Fajnie.
Rodzice wspierali cię w nauce muzyki?
Tak, to mama mnie nauczyła.
Ale kiedy tata znalazł moje podanie, pobił mnie deską.
Poważnie?
Tak.
Spuścił mi niezły łomot.
Jeśli będziesz chciał spróbować ponownie,
wypiszę ci czek pokrywający koszt aplikacji.
Uchwyciłaś mnie.
Cześć, George.
Eddie grał mi swoją ulubioną piosenkę Louisa Armstronga.
Która to?
- „Someday You'll Be Sorry”. - Całe moje życie. „Kiedyś pożałuję”.
Co za niespodzianka.
Eddie mówił, że chce uczciwie pracować.
Nie wiedziałem, że również w rozrywce.
Skończyliśmy malować.
Pani Claire poprosiła, żebym coś zagrał, zanim pójdziemy.
- Więc… - Poczekaj, Eddie.
Kontynuuj, proszę. Nie przerywaj przeze mnie.
Można mi wiele zarzucić, ale nie psuję zabawy.
Pan domu przemówił,
więc dokończ ten cholerny utwór, Eddie.
Tak, proszę.
Kurde.
O Boże.
Catherine.
Nie masz pojęcia, jak na mnie działasz.
Boże.
Nigdy czegoś takiego nie robiłem.
O co chodzi?
Co? Tak tylko mówię.
- Uzewnętrzniam się. - Co jest ze mną nie tak?
- Czemu ciągle to robię? - Willis, mówię poważnie.
Chciałbym cię lepiej poznać.
Dowiedzieć się zwykłych rzeczy.
Nie o to tu chodzi.
Co, do diabła?
Myślisz, że skoro cię pieprzę, to mnie nabrałeś?
Całe życie mam do czynienia z takimi jak ty.
- O czym ty mówisz? - Tata zbił fortunę, broniąc ich.
Złodziei, oszustów, psychopatów.
Wszyscy się wywinęli, bo tak świat traktuje mężczyzn.
Widzę, że masz straszne wyobrażenie na temat mężczyzn.
Mam straszne wyobrażenie wszystkiego.
A teraz spierdalaj.
- Daj spokój, Willis. - Nie.
To koniec.
Willis!
- Cześć! - Cukierek albo psikus.
- Proszę. - Cześć, jestem Catherine.
Oczywiście.
George, cześć.
- Dla ciebie. - Dziękuję.
Bram, kochanie, gdzie jesteś? Goście przyszli.
- Już idę. - Wspaniale.
- Dzięki. - Cześć.
- Catherine. - Cześć. Bram.
- Dzięki za zaproszenie. - Patrz, co przynieśli.
Dziękuję. Jak się masz?
- Wejdźcie. - Pięknie tu.
- Dzięki. - Wspaniałe dzieła.
Tak. Cieszymy się, póki tu jesteśmy.
- Wynajmujecie dom? - Nie.
Chodzi mu o te stare domy w dolinie Hudson.
Nie jesteśmy właścicielami, tylko dozorcami.
Domy nas przeżyją.
Żona myśli, że nasz jest nawiedzony.
Pewnie ma rację. Wszystkie są trochę nawiedzone.
Jesteśmy w krainie Jeźdźca Bez Głowy.
Wezmę wasze płaszcze.
Powinniśmy wyjść na zewnątrz pooglądać alpaki, zanim się zdrzemną.
- Tak. - Tędy.
- Pokochacie je. - Alpaki drzemią?
Powiedz, Bram.
Gdzie tu można kupić takie dobre zioło?
- Ja je hoduję. - Bajer.
Zamierzałem napisać tu wielką amerykańską powieść, ale…
przez większość czasu doglądam ogródka, jeśli wiesz o czym mówię.
Podoba mi się ta aranżacja.
- Dziękuję. - A twoja praca jest wyjątkowa.
Dzięki. To zabrzmi trochę dziwnie,
ale tkanie jest dla mnie duchowym przeżyciem.
Kiedy pracuję, łączę się z kosmosem.
W końcu to wzory. Czasem aż mi głupio, kiedy mówię, że to moje dzieło.
Czemu? Przecież tak jest.
Chciałabym, żebyś zrobiła coś dla Franny.
- Zapłacę. - Nie żartuj. Zrobię to po kosztach.
George poprosił już o szalik dla matki,
więc dodam to do zamówienia.
Dobrze.
- Macie tylko jedno dziecko? - Tak.
Ma cztery lata. A ty i Bram? Macie dzieci?
Nie.
Bram i ja nie mogliśmy dojść do porozumienia w tej kwestii,
a potem Matka Natura podjęła ostateczną decyzję.
Właściwą.
Wszystko ułożyło się idealnie.
Też nie byłam pewna, ale potem, tak po prostu…
stało się.
A potem się pobraliśmy, czego też nie byłam pewna.
Można powiedzieć, że jestem bardzo niepewną katoliczką.
Sumiennie robię to, co wszyscy inni.
Wiesz…
pierwsze lata naszego małżeństwa
minęły błyskawicznie z powodu dziecka i studiów.
Wciąż próbujemy złapać oddech.
Wiesz, należę do takiej kobiecej grupy…
To takie stowarzyszenie artystek.
Spotykamy się co miesiąc w Albany.
Jest tyle kreatywnych kobiet, które mogłabyś poznać.
Powinnaś pojechać ze mną.
To byłoby coś cudownego.
Nikogo tu nie znam.
Teraz już znasz.
To musi być miłe,
odziedziczyć fortunę,
a potem całe dnie nie pisać książki.
Polubiłam ich. Zwłaszcza ją. Jest taka interesująca.
Bardzo swobodnie traktuje siebie i swoje ciało.
Potrafi wszamać dużo lasagne.
- Nie bądź taki wredny. - Przecież żartuję.
Ja też ich lubię.
A zwłaszcza lubię…
zioło Brama.
Na pewno możesz kierować po takim paleniu?
Tak.
- Czuję się świetnie. - Naprawdę?
Patrz.
George, zwolnij.
- Zwolnij, George. - Naprawdę?
Zwolnij!
Przestań, George!
Boże, co ci odwaliło?
Co? Tak tylko się bawię.
Pamiętasz, jak to jest, Cath?
- To nie jest śmieszne. - Daj spokój.
Daj spokój, Cath.
Catherine, dokąd idziesz?
Wracaj do samochodu.
- Cath. - Zabieraj łapy!
Jesteśmy mądrymi ludźmi.
- Powinniśmy byli wiedzieć. - Co?
Że jestem tu, żeby wypełnić ten biogram z okładki książki,
którą masz w swojej głowie.
Profesor z żoną, mieszkający na wsi.
Zrezygnowałam ze wszystkiego!
Boże, tak mi przykro, że spieprzyłem nam obojgu życie!
A najgorsze jest to, że to wszystko, co mi zostało.
Cath, wiesz, co się dzieje? Upiłaś się na smutno.
Nie powinnaś pić alkoholu,
zwłaszcza kiedy nic, kurwa, nie jesz!
Boże. Mam dość tego, że wszyscy zrzucają wszystko,
co mi się przytrafia, na to, że nie jem!
Proszę, wsiądź do tego cholernego auta.
Puszczaj mnie!
Kurwa!
O Boże. Cath?
O Boże.
Przepraszam. Czy…
Czy to ja…
Cath?
Cath, nic ci nie jest?
No już, Cole. Wstawaj. Odwiozę cię.
Cath?
Nie chciałem cię skrzywdzić.
Nigdy bym cię nie skrzywdził.
Ale…
od dawna nie zwracałem uwagi na twoje potrzeby.
Jestem ci za to winien przeprosiny.
Więcej niż przeprosiny.
Wiem tylko…
że cię kocham.
Co to było?
Boże. Jezu. Co?
Wszystko w porządku, kochanie.
Nic się nie stało. Już dobrze.
„Patrzymy na siebie i się nie wstydzimy.
Ja noszę znamiona porządnej mężatki,
a ty – niezależnej kobiety.
Lgnęliśmy do siebie poprzez tę przestrzeń”.
- Wróciłaś później, niż myślałem. - Tak?
Lodówka jest pusta.
Mogę wyjść, kupić nam coś do jedzenia.
- Na co masz ochotę? - Jadłam z Justine.
WODOWANIE ŁÓDEK
Świetne miejsce na spotkanie wykładowców.
Tak. Często pływam nią sam, co może się wydawać samolubne.
Sam trochę żeglowałem. Dorastałem w Connecticut, na wybrzeżu.
No tak. Twoja rodzina miała łódź?
Odziedziczyłem po kuzynie. „Zaginiony horyzont”.
Zatonął, żeglując na niej.
To przykre.
Tak. Miał tylko 19 lat.
A był już taki wyrafinowany.
Pamiętam, że kiedy zginął…
ukradłem jego pamiętnik po pogrzebie.
Czytałem go wielokrotnie.
Wiem, że to okropne,
ale potrzebowałem jakiejś więzi.
Dowiedziałeś się czegoś?
Tak, trochę.
Był gejem. Był nieszczęśliwy.
Typowy cierpiący artysta.
A potem cały ten niepokój
zniknął na zawsze w jednej nieszczęśliwej chwili.
Wszyscy jesteśmy nieistotni, Floyd.
Swedenborg mówi co innego.
Według niego śmierć to dopiero początek.
Czytałeś już tę książkę?
Jest na szczycie mojej listy.
Proszę. Cath!
Wezmę to.
Cześć.
To jest Floyd DeBeers, kierownik naszej katedry.
Zabrał mnie na wspaniały rejs jachtem.
Miło mi cię poznać.
W zamian zaprosiłem go do nas, co jest nieuczciwą wymianą.
- Słyszałam o tobie wiele dobrego. - A ja o tobie.
George, zaaranżowałeś to?
Co?
Przysięgam, nie mówiłem jej, że przyjdziesz.
Widzisz, George? Nie ma zbiegów okoliczności.
Przepraszam. Okładka mnie zainteresowała i zaczęłam czytać.
Nie masz za co przepraszać.
Wiesz, co to, prawda?
Na okładce?
To dusza przechodząca w zaświaty.
Naprawdę?
Malarz wierzył Swedenborgowi.
Wierzył, że śmierć jest boskim odzwierciedleniem narodzin.
Floyd, uwierz mi.
Nie chcesz, żeby moja żona zaczęła o tym mówić.
Cath, oprowadź Floyda.
A ja przygotuję drinki.
Oprowadzić cię?
- Nie mogę się doczekać. - Świetnie.
Moja córka już śpi,
ale możemy zajrzeć do jej pokoju.
Mamy cztery sypialnie, ale korzystamy tylko z dwóch.
Młoda para nie może mieć za dużo syp…
Wszystko w porządku?
Nie jesteśmy sami, prawda?
Co masz na myśli?
Ona nie ma złych zamiarów.
Ma powody, żeby tu wciąż być.
Widziałam ją. Moja córka też.
Bo jest tu dla ciebie.
Chce, żebyś to wiedziała.
Na początku byłam przerażona,
rzecz jasna, ale teraz…
Za każdym razem, gdy ją czuję, jestem…
pocieszona.
- Wiem, że to bez sensu. - Wprost przeciwnie.
To pani Smit. Była żoną Jacoba Smita.
Był wielebnym.
Zbudowali ten dom. Nie znalazłam nic więcej w bibliotece.
Poszperam na kampusie.
George nie może wiedzieć.
Ma mnie za wariatkę.
Oczywiście, że nie.
On się boi.
Mężczyźni na tym etapie życia często się boją.
Postaraj się być cierpliwa, Catherine.
Dzięki miłości może dogonić twój duchowy rozwój.
A my…
Możemy urządzić tu seans.
- Z George’em lub bez niego. - Naprawdę?
Dowiemy się czegoś więcej o waszej współlokatorce.
Cześć, Floyd.
Dobranoc. Dziękuję za wspaniały wieczór.
Jedź ostrożnie.
Mój Boże, Cath, on cię uwielbia.
Nigdy nie widziałem, żeby Floyd był taki radosny.
Długo was nie było. Mówił coś?
O czym?
O mnie?
Mówił, że jesteś wyjątkowym wykładowcą.
A ty jesteś wyjątkową żoną.
Jesteś całym moim życiem.
Myślę, że towarzystwo nam dobrze służy.
Tak? Potrzebujemy tego.
Chciałbym tu zaprosić całą katedrę.
Urządzić przyjęcie. Co ty na to?
Myślę, że dla dobra Franny powinniśmy wypełnić ten dom radością.
Nie mówię nie, ale myślę, że powinniśmy zaprosić
również miejscowych, naszych sąsiadów.
Sąsiadów? Naprawdę?
Chcę należeć do tej społeczności, nie tylko do twoich kręgów.
Dobra, zróbmy to.
Przypomnij mi proszę, czemu niosę babkę?
- Nie potrafimy imprezować. - Mów za siebie.
Mówię. Nikt nie chce po pijaku widzieć szeryfa.
Jeszcze wina?
Witam. Wina?
Trochę. Tylko…
Dobrze.
To przyjaciółka Brama.
Ona też pisze.
Tak. Oboje piszą powieści. Przepraszam.
Noszę okulary od 13 roku życia.
Dziękuję bardzo, młodzieńcze.
Tak. Ładnie się tu urządziliście.
To moja żona, Millicent, miłość mojego życia.
Bardzo mi miło.
Podobno będziemy urządzać tu seans.
Oby wkrótce. Dziękuję.
George? Travis, mąż Mare.
- Travis, miło cię poznać. - To jej najlepsze ciasto.
Dziękuję. Postawię je tutaj.
Travis? Podejdź. Musisz posłuchać.
Tak, skarbie.
Prawie upiekłam ciasto.
Bram powiedział, że jest coś, co docenisz bardziej.
Fantastycznie!
Skorzystamy?
- Tak. Czemu nie? - Czemu nie?
- Dom wygląda wspaniale, Catherine. - Dziękuję.
Kompletnie go odmieniłaś.
Odrobina farby bardzo dużo daje.
Cieszę się, widząc tu Eddie’ego i Cole’a.
- To cudownie, że są tu z powrotem. - Jak to?
Dorastali tutaj.
Wiedziałaś, prawda?
Chodzi mi o to,
że opowiedziałam George’owi całą historię, kiedy pokazywałam mu dom i…
Jaką historię?
Pewnie nie chciał cię denerwować.
- Poszukam Travisa. - Nie. Jaką historię, Mare?
Nie powiedział ci nic o ich rodzicach?
Cóż… Po prostu…
Kochana Ella była moją przyjaciółką i…
Czasami mówię sobie, że…
teraz jest wolna.
Wiem, że miał problemy finansowe,
ale ten okropny człowiek był okrutny i to na wiele sposobów.
Co im się stało?
To nieodpowiednia pora. Nie chcę zepsuć przyjęcia.
Nie.
Mare, błagam. Muszę wiedzieć.
W porządku.
Słyszałam…
że Calvin Vayle
podał Elli i chłopcom
leki nasenne.
A kiedy zasnęli…
wyszedł na zewnątrz i zastrzelił wszystkie krowy.
O Boże.
A kiedy skończył, wszedł do garażu
pod ich sypialnią…
zapalił silniki dwóch pikapów i zamknął okna.
Opary.
Potem poszedł na górę…
Położył się w łóżku z Ellą i…
- Pomyliłam się. - Nigdy się nie obudzili.
Pomyliłam się.
- Pomyliłaś się? - Twoja przyjaciółka tu jest, Mare.
O Boże. Skąd go masz?
Czemu go nosisz?
Nigdy go nie zdejmowała.
Wiesz co?
Mieszkam tu od trzech miesięcy. Nikt mi nic nie powiedział.
Ani listonosz, ani sąsiedzi, ani kasjer w banku.
Boże, ale ze mnie idiotka!
To nie tak.
- Mój Boże! - Wywodzimy się od farmerów.
Nie mieszamy się w osobiste sprawy innych ludzi.
Dzięki tobie ten dom jest ciepły i przytulny.
Życie toczy się dalej. Jestem pewna, że George nie chciał…
Nie marnuj czasu na George’a.
George Claire zawsze dostaje to, czego chce.
Justine, powiedz mi o sobie coś, czego nie wiem.
Nic o mnie nie wiesz.
Wiem.
Wiem, że jesteś tkaczką.
Tworzysz tkaniny.
I pomysły.
Takie jak te, które podsuwasz mojej żonie.
Dobra.
Powiem ci o sobie coś, czego nie wiesz.
Robię się podejrzliwa,
gdy uczniowie wielbią swoich wykładowców.
Z tego zawsze są kłopoty.
To przytyk czy porada?
To tylko szczerość. Jak w Biblii.
„Prawda was wyzwoli”.
No nie wiem.
Ludzie nie chcą znać prawdy. I z pewnością nie chcą być wyzwoleni.
Co? Kto tak mówi?
The Eagles. Pamiętasz?
„Hotel California”.
Tak. Sami wybieramy nasze więzienie.
Podaj mi ręce.
Pokażę ci, dlaczego mają rację.
- Będziesz mi wróżyć z dłoni? - Daj.
Dobra.
Teraz…
spróbuj się uwolnić.
Wystarczy. Możesz już mnie puścić.
Wiem, że mogę, ale czy na pewno tego chcesz?
Zdecydowanie.
George, zadajesz mi ból.
Puść mnie.
Co?
Jezu Chryste, George.
„Hotel California”, Justine.
„Hotel California”.
Dobranoc.
Jedźcie ostrożnie.
No…
odnieśliśmy sukces, nie?
Twoja przyjaciółka Justine jest nienormalna.
Czy ona chce nam robić problemy?
Cały wieczór jej nie widziałam,
ale to ciekawe, że pytasz.
Wiesz, co mnie interesuje?
To przyjęcie miało nas do siebie zbliżyć,
ale gdy tylko wszyscy wyszli,
nabierasz wody w usta.
Jak mogłeś nie powiedzieć mi prawdy o tym domu?
Jezu.
Obawiałem się tego.
Że jedno z twoich kłamstw wyjdzie na jaw?
Nie okłamałem cię, Cath. Chciałem oszczędzić ci nieprzyjemności.
Jakoś przeżyję nieprzyjemności. Przeżyłam poród, pamiętasz?
Chciałem cię ochronić.
Możesz mi nie uwierzyć, ale chcę, żebyś była tu szczęśliwa.
Co to, kurwa, jest?
To te pieprzone kable.
Co tu…
Co tu się odpierdziela?
Franny dawno nie była u twoich rodziców. Możesz tam spędzić resztę weekendu.
BIBLIOTEKA PUBLICZNA W CHOSEN
DWIE OFIARY PODEJRZANEGO ZACZADZENIA
Floyd, tu Catherine.
Jestem gotowa.
To ona. To jest Ella Vayle,
a to jest artykuł o jej śmierci.
Ale ona próbuje…
Chce mi coś powiedzieć. Chcę wiedzieć, czemu.
Mówisz, że to duch ostatniej mieszkanki tego domu?
Tak. Pomyliło mi się.
Znalazłem coś ciekawego na temat pierwotnych właścicieli.
Zwłaszcza dla naszej grupy.
Co? O Smitach?
Żona wielebnego Smita
była czytelniczką Swedenborga.
Niestety, to nie było szczęśliwe małżeństwo.
Smit był surowym kalwinistą,
który nie pochwalał filozoficznych zainteresowań żony.
„Potępiona”.
Zmarła w domu,
dość tajemniczo, w wieku 26 lat.
Tyle śmierci w moim domu.
O nie. Nie myśl o tym tak.
Przyjmujemy domy z historią jako błogosławieństwo.
Są portalami między dwoma światami.
Z przewodnikami, którzy pomogą nam, gdy przyjdzie nasz czas.
Niektóre religie nazywają ich aniołami stróżami.
Nasza czytająca Swedenborga przyjaciółka mogła otworzyć drzwi.
Jesteśmy w tym dobrzy.
Dopiero po śmierci osiągamy swój cel.
Nie postrzegacie tych duchów jako potencjalnie złych?
Zły duch będzie się komunikował tylko ze złymi ludźmi.
Przyjmiemy na wiarę, że nie jesteś kimś takim.
Pamiętaj,
zło rozkwita tylko w takim domu, w którym ktoś go pragnie.
Bo dobro zwycięża.
Zawsze. Jeśli nie na tym świecie, to w następnym.
Powinniśmy zacząć.
Tak?
Niech ten duch, kimkolwiek jest…
przemówi we własnym imieniu.
Gdy zło się ujawnia,
strzeżcie się!
Ujawnia swoją obecność. Jest tu mile widziana, prawda, Catherine?
Tak. Witamy… Witam ją.
Wracaj tu!
- Nie! - Ella.
- Co się stało? - Chce tu przybyć. Próbuje.
Ale coś, ktoś ją powstrzymuje.
Duszę się!
Co to było?
O mój Boże.
Obawiam się, że w tym domu jest jeszcze jeden duch.
Dopóki ten duch nie ujawni swojej natury,
uważaj na otaczających cię ludzi.
- Mamo! - Cześć.
Chodź tu. Dobrze się bawiłaś u babci i dziadka?
- Tak. - Szukałaś muszelek na plaży?
- Naprawdę? Ładne są? - Tak!
Ruchy, ruchy. Chcemy uniknąć korków
po drodze do miasta.
Już prawie wszyscy.
Tommy, dobrze. Miło, że jest…
- Justine. - George.
Nie wiedziałem, że jedziesz z nami.
Floyd chce, żeby pojechał jeszcze jeden opiekun.
Jestem!
Dobrze, Katie. Jesteś ostatnia.
Dokąd idziemy?
Wsiadaj do auta, kochanie. Zaraz przyjdę.
Eddie!
Muszę ci dać coś, co…
znalazłam jakiś czas temu w domu. Zanim się dowiedziałam.
Jest na mnie za ciasny.
- Zatrzymaj go. - Nie, należy do ciebie i Cole’a.
Ona by chciała, żebyś go miał.
Nie chcę go.
Parę tygodni temu zauważyłem, że go nosisz.
Pomyślałem, że to dobrze.
Polubiłybyście się z moją mamą.
Te trzy na spodzie są na czas. Przetrzymaną znalazłam w aucie męża.
Mogę zapłacić karę.
Jest na jego karcie.
Nie, pożyczyła ją osoba o imieniu Willis Howell.
To dziwne.
Nie jest przypisane do płci.
- Co takiego? - Imię „Willis”.
Ładna dziewczyna.
Przesiaduje tu w weekendy.
To koleżanka taty.
Spokojnie. Każę jej zapłacić karę.
Chciałabym otworzyć nowe konto.
Oczywiście, pani Claire.
Proszę wypełnić ten formularz.
George musi podpisać, jeśli to wspólne konto.
Nie będzie wspólne.
Dobrze. Jesteśmy.
George Claire?
Dobry Boże.
Doktorze Warren.
Co za przypadek.
Niezwykły.
Słyszałem, że wyjechałeś. Na dobre.
Nie mogłem przegapić tej wystawy.
Pamięta pan, jak cenię Thomasa Cole’a.
Tak. Szkoda, że nie ceniłeś tak doktoratu.
Przepraszam.
Panie profesorze.
Czemu na trzeciej Podróży życia marynarz jest taki załamany?
Trzeci obraz to Dojrzałość.
Według Cole’a tracimy wtedy pewność, która cechuje nas w młodości.
Przyjrzyj się rękom marynarza. Nie trzyma ich na sterze.
Dziękuję, panie profesorze.
Jestem ciekaw.
Jak dostałeś posadę wykładowcy bez rekomendacji?
Jestem tylko na zastępstwie.
Jeden z profesorów jest na urlopie, a ja…
miałem okazję pomóc.
Ale studentki zwracają się do ciebie „panie profesorze”.
Tak.
Tak. Ciągle je poprawiam.
Tak. Męczy mnie to poprawianie.
Życzę miłego dnia.
Co…
O co mu chodziło?
Nie mam pojęcia.
Myślę, że masz.
Nie powinnaś się już widywać z Justine.
W Saginaw dużo na jej temat mówią.
Co mówią, George?
Że jest kryptolesbijką.
Widać, że ma obsesję na twoim punkcie.
Myślę, że…
umyślnie wywołuje problemy między nami.
- Floyd, wyjeżdżasz na święta? - Co?
O nie.
Jeszcze nie. Wciąż mam…
- Mam jeszcze pracę. - Coś się stało?
Właściwie…
Rano zadzwonił do mnie Shelby Warren,
twój promotor z Columbii.
List polecający od niego, który dołączyłeś do aplikacji…
Twierdzi, że go nie napisał.
Według Shelby’ego poprosiłeś go o to,
a on powiedział, że go nie napisze.
Uznał to za niedopuszczalne. Dobrze pamiętam.
- Podrobiłeś list, tak? - Nie…
Napisałem list, na który zasługiwałem.
Musisz zrozumieć dlaczego.
Jak wiesz, bardzo cię lubię,
no i jesteś popularny wśród studentów, ale to poważne oskarżenie.
Moglibyśmy zająć się tym po świętach? Proszę, Floyd.
Rozumiem twój dylemat. Naprawdę.
Floyd, przeprowadziłem się tu z całą rodziną.
Za godzinę mam być w domu.
Zasługuję na szansę, żeby zostać wysłuchanym.
Tak po ludzku.
Jak przyjaciel z przyjacielem.
Wpiszę spotkanie do grafika.
Sądzicie, że Audrey jest spokojną i zachowawczą osobą,
ale swego czasu była szalona.
- Nie wierzcie mu! - A potem pojawił się George.
Zawsze pakował się w kłopoty.
Dlatego osiwiałem przed trzydziestką.
Przestań!
Ale prawdziwe kłopoty
sprawiał kuzyn, którego George uwielbiał. Wyszło na to, że był pedziem.
Nie wiem, co było gorsze dla rodziców: że utonął, czy że był gejem.
To odrażające, co mówisz.
Ona ma rację, Tom.
Śmierć Henry’ego to rodzinna tragedia.
Był utalentowanym młodzieńcem.
Malował takie piękne akwarele. Malutkie obrazy.
Co malował?
Wybrzeże, rybołowy, latarnie morskie.
Typowe nadmorskie obrazki.
Pora na indyka.
Unikalne było to, jak je przedstawiał.
Chcieli je pokazać na wystawie po jego śmierci, ale…
obrazy najwyraźniej zniknęły.
- Wielka szkoda. - W rzeczy samej.
- Ładnie sobie poradziłeś z indykiem. - Dziękuję.
Proszę, jedzcie. Wystygnie wam.
Przepraszam na chwilę.
Znowu zaczynasz?
Tak się składa, że mam wymioty.
Moje małżeństwo mi się cofa.
Weź się odpierdol.
Catherine…
Co jest?
Cath? Catherine?
George?
Proszę.
Nikt nas nie rozumie.
Jestem tu dla ciebie.
George.
Uwolnij się.
SPOTKANIE Z FLOYDEM
Jak ci minęły święta?
Witaj, Floyd!
George.
Nie spodziewałem się ciebie do jutra.
Korzystasz z tych cieplejszych dni, co?
Pomyślałem, że popłynę po raz ostatni, zanim wyciągnę łódź na zimę.
Masz szczęście, że ją masz.
Kiedy zaprosiłeś mnie na pokład,
przypomniało mi się, jak mi brakuje żeglarstwa.
Zwłaszcza gdy…
Gdy jestem trochę przygnębiony.
Chcesz dołączyć?
Nie…
- Nie chcę przeszkadzać. - To nic.
Równie dobrze możemy porozmawiać na rzece.
O co chodzi? Nic ci nie jest?
Po prostu…
kiepsko mi się układa.
Chodzi o niego,
prawda?
Znam takich jak on. Aż za dobrze.
Dorastałem z takim.
Gdybym był z kimś tak dobrym jak ty, całowałbym ziemię, po której chodzi. Boże.
Chętnie powiem ci prawdę…
na temat…
problemów, które miałem na Columbii z Shelbym.
To skomplikowana historia, ale…
zasadniczo…
padłem ofiarą ostracyzmu…
za zgłoszenie nadużycia.
Nadużycia o charakterze seksualnym.
Słuchaj, jestem gotów cię wysłuchać, bo zależy mi na twoim losie,
ale fałszerstwo,
niezależnie od motywu,
jest przestępstwem.
Chcę, żebyśmy się dobrze zrozumieli.
Nie mogę tego taić w nieskończoność.
Rozumiem to, rozumiem też pozycję, w której się znajdujesz…
A zatem…
Zatem jutro mam zamiar poinformować o tym biuro kadrowe.
Obaj wiemy, co się stanie.
Nie pozwolą ci zostać na wydziale.
Trzymasz się?
No już.
Wszystko w końcu przemija.
Tak.
Przysięgam, uporasz się z tym.
Cześć, Cal.
Zamawiałam na wynos.
Zaraz przyjdę.
Przepraszam. Zastanawiałam się…
Gdzie kupiłaś ten szalik?
Dostałam w prezencie.
Proszę. Należy się 6,57 $.
Dzięki. Wystarczą dwa dolary reszty.
Też pracujesz do późna, George?
Jezu.
Spójrz na siebie.
Jesteś przemoczony.
Kurwa, co jest?
Zaczęłaś mnie oficjalnie prześladować?
Oficjalnie? Nie.
To czemu nagle jesteś wszędzie tam, gdzie ja?
Bo zależy mi na Catherine.
Tak, postawiłaś sprawę jasno.
Nie jestem pewna, jak to rozumieć.
Wydaje mi się, że wiesz.
Powiedz, jak twojej mamie podobał się szalik, który zrobiłam?
Wiesz, ona…
Tak naprawdę nie przypadł jej do gustu.
Powiedziała, że wygląda tanio.
To tłumaczy, czemu skończył na innej szyi.
Pieprz się.
Chcesz wyjaśnić, co zaszło w muzeum?
Jeśli chcesz mi coś powiedzieć, Justine, powiedz to.
Zrobię to.
Rząd mówi, że nie ma mowy o spełnieniu nowych żądań
w zamian za uwolnienie zakładników.
Oskarżył za to Irańczyków o to, że źle ich traktuje.
Administracja Cartera zwiększyła naciski na irański rząd…
O Boże.
Co ty wyrabiasz?
Jebany psychol!
Co się stało z twoim ubraniem?
Pobrudziłem je, wymiotując.
Musimy porozmawiać.
Nie dziś wieczorem.
A to czemu?
Nie słyszałaś mnie? Źle się czuję.
W takim razie śpij tutaj. Nie chcę się zarazić.
Jeśli naprawdę tu jesteś…
daj mi jakiś znak.
O Boże!
Co tu się, kurwa…
Niech twój chłopak wstawi jutro nową szybę.
Cole.
Cześć, tu George Claire.
Wypadło mi coś ważnego.
Czy mógłbyś przyjechać dzisiaj trochę wcześniej?
W czym mogę pomóc?
Muszę zrealizować tę receptę.
Moja córka ma lęki nocne.
Mówią, że może się nie obudzić.
Ten doktor nie zna Justine.
Nie wie, jaką ma silną osobowość.
…departamentu rolnictwa ma wydać oficjalne oświadczenie.
Zmieniamy temat. Policja zidentyfikowała zwłoki wyłowione z Hudson.
Ofiara to wykładowca z Saginaw, 68-letni Floyd DeBeers,
znany z zamiłowania do żeglugi.
Co?
Chyba żeglował wczoraj i…
Zakładają, że miał atak serca i wypadł za burtę.
O Boże.
Jezu.
Tak.
Wiem, że zdążyliście się zaprzyjaźnić,
więc dam ci znać, kiedy będzie pogrzeb.
Dobrze.
Ktoś musi tymczasowo pokierować katedrą.
Była mowa o tobie,
jeśli się zgodzisz.
O Boże.
Tak.
Jeśli wydział tego potrzebuje.
Mam bardzo smutne wieści.
Może niektórzy już słyszeli.
Zaraz. Czemu to się wyświetla?
Nie wybrałem tego slajdu.
Co to ma znaczyć?
Kto to zrobił?
To jakiś żart?
Kto to zrobił?
Kto za to odpowiada, do kurwy nędzy!
Pieprzyć to.
Wcześnie wróciłeś.
Odwołałeś zajęcia?
Coś nie tak, Cath?
Czemu?
No bo…
znowu nie wypiłaś koktajlu proteinowego.
Dzięki.
Gdzie Cole?
Musiał wyjść,
bo kazałeś mu tak wcześnie dzisiaj przyjechać.
No tak.
To dobrze. Możemy…
Odbyć tę rozmowę, na której ci zależy.
Nie, nie dzisiaj.
Czemu nie? Mówiłaś, że to bardzo ważne.
Już tak nie uważam.
- Co robiłaś na górze? - Kładłam Franny do łóżka.
Co? Nie mogę jej pocałować na dobranoc?
Nie, była bardzo zmęczona.
Chyba i tak pójdę dać jej buzi.
Nie, ona już śpi. Była…
George.
Czemu jest ubrana?
Mówiłam ci. Była zmęczona.
Zapowiadali duży mróz w nocy.
Kiepskie warunki na podróż.
Dokąd idziesz?
- Jezu! - Idź na dół.
Puszczaj mnie!
Hej, Catherine!
Catherine!
Co ty wyprawiasz? Co to ma znaczyć?
Puść mnie, George!
Gdzie się wybierasz?
I to z moją córką!
- Do domu! - To jest, kurwa, dom!
Nie ma domu tam, gdzie jesteś!
Kurwa!
Wiem o Floydzie!
Byłeś przemoczony!
A Justine? Nienawidziłeś jej.
Jesteś w to zamieszany. Czuję to.
A ten kuzyn? Ukradłeś jego tożsamość.
Kompletnie oszalałaś, wiesz?
Totalnie ci odbiło!
Nie. Obudziłam się.
Franny też się obudzi, kiedy dowie się, kim jesteś.
Chcesz odejść? Proszę, jedź.
Proszę. Wstawaj. Zostaw córkę z potworem, którego sobie wymyśliłaś
w tym paranoicznym, niedożywionym móżdżku.
O Boże.
Nie!
Pomocy!
Niech nam ktoś pomoże!
Franny!
Ello, pomóż mi.
Los.
Catherine.
Ze ścieżki losu
mogę zebrać ostre kamienie
żebyś po nich nie stąpała.
O Boże. Franny!
Gdzie on cię schował?
Ale wolna wola drugiego człowieka…
należy do niego.
Nasze esencje… połączone.
Kochanie?
Oddałabym jeszcze raz swoje życie,
żeby móc to powstrzymać.
Kochanie.
Gdzie jest…
Ale wiedz, Catherine…
Że tak jak ona była przy mnie,
tak ja będę przy tobie.
Nie.
Przestań.
George.
Uwolnij się.
Ci, którzy obcują ze złem,
nie wygrywają.
Jeszcze raz!
Pani Claire?
Cole, moja żona jest chora, więc jej nie przeszkadzaj.
Franny powinna się zdrzemnąć.
Jej kubek jest przygotowany w lodówce.
Zadbaj, żeby się napiła.
Możesz wyjść, jak już zaśnie.
Do widzenia, pani Claire.
Życzę zdrowia.
Dom Laughtonów.
Tak. Witaj, Travis.
- Sam Pratt. - Cześć. Wszystko w porządku?
Mamy pewien problem.
Przyszedł do mnie sąsiad, ten wykładowca.
Mówi, ze coś się stało jego żonie.
Tam…
Czy to twoja siekiera, George?
29-letnia Catherine Claire została brutalnie zamordowana
w swoim domu w Chosen.
Ciało znalazł jej mąż, wykładowca z Saginaw College…
Willis.
Eddie.
Słyszałeś?
- Mogłam coś zrobić. - Już dobrze.
Już leci.
Proszę.
Jakie masz przeczucie?
Wygląda na załamanego.
Nieudane włamanie. Serio?
Sprawdziłem jego alibi.
Uczelnia mówi, że cały dzień wykładał.
Mam go wypuścić na noc? Jego rodzice są na zewnątrz.
Śmiało.
Muszę jeszcze z kimś porozmawiać.
Chodź.
Nie mogą nas zmusić, żebyśmy wrócili jutro.
Z nikim nie będziesz rozmawiał, póki nie znajdziemy ci adwokata.
Z Manhattanu.
Z samego rana pojedziemy do Connecticut.
Widziałeś kiedyś, jak ją bił?
Groził jej?
Nie, nigdy…
Mówiła mi, że go nienawidzi.
Wiele żon nienawidzi swoich mężów.
Wielu mężów nienawidzi swoich żon.
Ale to nie znaczy, że zabijają je siekierami.
Wiesz może, czy ją zdradzał?
- A może ona zdradzała jego? - Wiem, że to zrobił, dobrze?
Mówię ci, że to zrobił. Musisz mi uwierzyć.
Nie powiedziałem, że ci nie wierzę. Ale nie mam poszlak.
Kurwa!
Czyli ma solidne alibi?
Cały dzień był w pracy.
Poszedł z kolegami z wydziału na drinki.
Wynajął opiekuna dla dziewczynki.
Mówiłeś, że mógł to zrobić wcześniej.
Koroner to potwierdził.
To możliwe, ale trudno to udowodnić.
Odciski palców?
Znalazłeś odciski palców?
Wszędzie. Mieszkał tam.
Zgadnij, kto jeszcze dotykał tej siekiery.
Eddie Vayle.
Nie.
Nie Eddie.
Ten chłopak ma duszę swojej biednej matki.
Travis, to oczywiste, że George Claire to zrobił.
- Musisz go aresztować. - Wiem.
Ale potrzebuję jeszcze kogoś, żeby połączyć kropki.
A to może potrwać.
Gdzie sprawiedliwość dla kobiet z tego domu?
- Anioł stróż. - Obudź się.
Dobro zawsze zwycięża.
Jeśli nie na tym świecie, to w następnym.
Franny! Niech nam ktoś pomoże!
Justine, już czas.
George?
Ktoś dzwonił, gdy spałeś.
- Kolejny dziennikarz? - Nie.
Mówiła, że jest starą przyjaciółką.
Zostawiła wiadomość. Bardzo tajemniczą.
Przedstawiła się?
Tak.
Sokolov.
Justine Sokolov.
Pójdę…
CZEŚĆ, GEORGE, PAMIĘTASZ MNIE?
JA WSZYSTKO PAMIĘTAM. JUSTINE SOKOLOV
To oni do tego doprowadzili.
To ich wina.
Zawsze próbowali podciąć ci skrzydła.
Zazdroszczą ci.
Nie uznają twoich zasług.
Zaufaj swoim instynktom.
Ruszaj.
Nie mogę cię puścić.
- Właściciel nie uiścił opłat. - Zaraz wrócę.
Nie mogę na to pozwolić.
Byłbym bardzo wdzięczny.
Pomoże mi pan?
ZAGINIONY HORYZONT
Travis.
Dzień dobry.
- Możemy porozmawiać? - Tak.
Bramy piekieł są widoczne tylko dla tych,
którzy mają przez nie przejść.
Ten, który jest zły,
będzie za zło ukarany.
Potępiony.
Świat duchów to nie niebo ani piekło.
Jesteśmy między jednym i drugim.
Straciłyśmy nasze dzieci.
Przez ciebie
łączymy się w duchu.
Przez ciebie
nasze moce wzrastają.
Pojedyncze krople
łączą się w bezkresne morze.
Napisy: Krzysiek Ceran