NETFLIX PRZEDSTAWIA
W marcu 1983 roku
potężny impuls promieni kosmicznych
uderzył w Ziemię i jej populację.
U nielicznych kosmiczne promienie spowodowały genetyczną transformację,
dzięki której zyskali niewyobrażalne supermoce.
Niestety supermoce pojawiły się tylko u wybranych osobników
z genetycznymi predyspozycjami do socjopatii.
Tych nowych superludzi nazwano…
miskreantami.
Co to?
O nie!
Moi rodzice znaleźli się wśród ofiar.
Tamtego dnia przysięgłam,
że powstrzymanie miskreantów stanie się moją życiową misją.
MISKREANCI SĄ DO DUPY
Wszystko, co dziś omówimy,
będzie na jutrzejszym teście, jasne?
Lydio, obudź się!
- No i wróciła. - Przepraszam, panie Emerson.
Czym jest zgodność podmiotu z orzeczeniem?
Emily, świetnie, że zawsze się tak wyrywasz.
Dajmy szansę innym. Są chętni?
Ktokolwiek? Może Lydia?
Śpiąca Królewna.
- Odpowiedź to 11? - Totalne pudło.
Nie. Ktoś jeszcze?
Dobrze, Emily, wal.
Zgodność podmiotu z orzeczeniem oznacza, że muszą się zgadzać liczbą.
Oba muszą być w liczbie pojedynczej albo mnogiej.
Znowu masz rację. Brawo.
Jesteś do bani.
Wayne, słyszałem to, kolego.
W mojej klasie nie ma takich odzywek. Dostaniesz karę.
- Szybkie pytanko. - Tak?
Więc nie mogę powiedzieć: „Wayne to durne kupy łajna”,
bo poprawnie byłoby: „Wayne to durna kupa łajna”?
Stul dziób, Lydio.
Gramatyka w punkt, ale też zarobisz karę.
Warto było.
Zgodność podmiotu z orzeczeniem.
Przestań.
To nie fair, że twoich starych kropnęli miskreanci,
a my się z tobą użeramy.
Masz się za taką mądralę. Wiecznie się popisujesz.
Przyznaj, że jesteś głupia, to cię zostawię.
- Powiedz to! - Mów, nerdzie!
Nie jestem nerdem, jestem mądra. To różnica.
Gówno ci uszy zatkało? Mówi, że tego nie powie.
Zobaczymy. Myślisz, że nie walnę dziewczyny?
Myślisz, że dziewczyna nie walnie ciebie?
A teraz spylaj do śmietnika.
- Co? Czemu? - Bo tam trafiają śmieci.
W życiu!
Zasuwaj, gnojku!
Dobrze.
Ktoś chce dołączyć?
Jesteś w porządku.
- Pohuśtamy się? - Pewnie.
Przykro mi z powodu twoich rodziców.
Gdybym miała supermoce, sprałabym tego, kto to zrobił.
Dzięki.
Ale super by było być takim superkimś.
W sensie, superbohaterem,
bo ja to bym w tym wymiatała.
Nad tym pracowali moi rodzice.
Jak zmienić zwykłych ludzi w superbohaterów.
Byli genetykami.
Oboje leczyli babki tam na dole?
Myślisz o ginekologach.
Genetycy zajmują się genami, tymi zmutowanymi też.
Przecież wiem. To był taki test.
Byłoby fajnie, gdyby zmienili zwykłych ludzi w superbohaterów.
Ktoś musi walczyć z miskreantami.
Kiedyś to będę ja.
- Spotkamy się po szkole? - Jasne.
- Co lubisz robić? - Czytać.
Nie żartowałaś. Spoko.
W RAZIE ATAKU MISKREANTA UKRYJ SIĘ
- Hej! - Cześć.
Zrobiłam nam bransoletki. Oficjalnie się przyjaźnimy.
No kurde, chyba.
Emily, zmówisz modlitwę?
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Emily?
Emily Rose Stanton!
- Przepraszam, co? - Co ty tam w ogóle czytasz?
O oddziaływaniu słabym.
- Ja się pomodlę. - Dziękuję.
No dobra.
Dzięki, Panie, za tę zarypistą szamkę. Gdyby był tu Jezus, sam by ją wsunął.
Van Halen gra dzisiaj w Grant Park.
W płocie jest dziura, wślizgniemy się.
- Nie mogę, mam wypracowanie. - No i?
- Puk, puk. - Kto tam?
- Clyde. - Co?
Chwila, chyba spaliłem.
Clyde, naucz się żartować, bo nie zdobędziesz dziewczyny.
Przyjmuję wyzwanie.
- Pa, Clyde. - No weź, Em.
To Van Halen. Będzie fajnie.
Wiem, ale muszę trzymać się planu.
Wyluzowałabyś, Emily.
- Tu jesteś. Gdzie się podziewałaś? - Uczyłam się.
- Od tygodni się tu chowasz. - Rano mam egzaminy.
Jakbym nie wiedziała.
Bez idealnych wyników nie skończę pracy moich rodziców
i nie dam ludziom mocy do walki z miskreantami.
Wiem przecież.
Poradzisz sobie na egzaminach.
Ale ten stres cię wykończy. Dlatego tu jestem.
Może zdrzemniesz się pół godzinki,
a ja cię obudzę i wrócisz do nauki.
Chcę ci pomóc, zaufaj mi.
Boże, nie!
Jestem spóźniona. Miałaś mnie obudzić!
Nie tak to planowałam.
Mam dość. Ja tu próbuję coś osiągnąć w życiu!
Przepraszam, dałam ciała.
To za mało! Wyznaczyłam sobie ważny cel.
Nie chcę tu tkwić całe życie.
- To takie złe? - Nie, ale nie dam się hamować.
Przecież o ciebie dbam. Tylko dzięki mnie wiesz, co to rozrywka.
Muszę być wyjątkowa, jestem to winna rodzicom.
A ja nie jestem wyjątkowa.
- Nie, to nie tak. - Spoko.
Nie wiemy, jak się życie potoczy.
Może zostanę prezydentką i będę się wozić limuzynami.
No dalej!
Proszę bardzo, podwójna zmiano.
Tito!
Nie zostawiaj papierków po cuksach w mojej bryce!
Napad na bank. Podejrzany to miskreant.
Uwaga na czarnego pick-upa.
Co, do ku…
Boże!
Wszyscy cali?
- Żyjecie? - Tak.
Kto wysadza aniołka?
Boże!
U FRANKA
Co słychać, Frank?
Biznes mi siada.
Ludzie boją się wyjść z domu. Tyle ataków i zbrodni.
Miskreanci wygrywają, Lydio.
Nie gadaj.
Nie stać mnie na wymianę okna.
W ten weekend pomogę ci wstawić nową szybę.
Zahaczę tylko o ten zjazd absolwentów.
Dzięki.
Myślisz, że Emily przyjdzie?
Sama nie wiem. Dobrze wiesz, że już nie rozmawiamy.
Zadzwoń do niej i spytaj, czy chce przyjść.
- Nawet nie wiem, jak ją znaleźć. - Doprawdy?
Nie mówię, że to zrobię, tylko…
Norma tu wpadła. Załatwiłem ci jej numer.
Krypol z ciebie.
Może Emily odmówi, ale najpierw musisz zapytać.
To jak puszczanie kaczek na jeziorze.
I tak stracisz ten kamień.
Pół godziny szukałaś tego idealnie płaskiego,
ale musisz go rzucić,
bo nie dowiesz się, czy zrobi kaczkę.
Więc rzucasz kamieniem, a ten od razu tonie.
To zajrzyjmy pod wodę.
Obok przepływa duży łosoś.
Wpada kamień i trafia go prosto w łeb.
- Łosoś odwala kitę i wypływa martwy. - Jezu.
- To nie najgorsze. - To nie koniec?
Łosoś to samica, pełna ikry.
Wszystkie kojfnęły, jak na Titanicu.
To o mnie? Kto w tej historyjce jest kamieniem?
Możesz być kamieniem
albo rybą,
albo osobą, która rzuca kamień.
- Możesz być jeziorem! - Dobrze.
Przemyśl to.
Albo i nie.
Ale smęcisz, Frank.
Martwię się o ciebie, ale naleśniki robisz kozackie.
- Dzięki. - Do jutra?
Tak. Tylko na siebie uważaj.
Ty też.
Byłoby fajnie, gdyby przyszła.
Tak.
DO: EMILY STANTON MAM NADZIEJĘ, ŻE BĘDZIESZ NA ZJEŹDZIE.
Emotki.
Będziesz żyć.
Boże! To mleko?
POSTARAM SIĘ WPAŚĆ.
„Cześć. Miło, że się odzywasz”.
Super!
Wiesz co?
Rozwodnimy to, będzie lepsza.
Wcale nie jest lepsza.
To przez mleko czy płatki?
Mleko.
To przez mleko.
WITAJCIE, ABSOLWENCI!
Cholera, Em.
Doszło do próby zamachu na Króla,
magnata transportowego i miliardera, który zawalczy z Rachel Gonzales
o fotel burmistrza Chicago.
Codziennie coś.
Wcześniej przemówienie Williama „Króla” Stevensa
zostało przerwane przez eksplozję wywołaną przez miskreantkę Laser.
Jesteś okropna.
Prawda? Wstrętna laska.
Chwilę po ataku Król wygłosił oświadczenie.
Dziś mogłem stracić życie.
Ale mam wiadomość dla tej całej Laser.
Może i zniszczyliście tę mównicę, ale Króla nigdy nie pokonacie.
Przewaga Króla nad Gonzales zmniejszyła się do dziesięciu punktów.
Kandydaci nie byli tak blisko, od kiedy ogłosili…
No dalej, Em. Gdzie jesteś?
Następny temat.
Genialna córka naszego miasta, Emily Stanton,
powróciła z nową siedzibą dla swojej firmy Stanton 4.0
w centrum Chicago.
Brawo, Em.
- Siedzibę to ma epicką. - Tak.
Nic dziwnego, że dziś nie przyjdzie.
Szkoda, że jej nie ma.
Pewnie siedzi ze striptizerami, sączy szampana
i wcina nachosy z gęsiną czy coś.
Clyde, masz dziwne wyobrażenie o życiu bogaczy.
Opowiedzieć ci żart?
- Nie musisz. - Dawno temu powiedziałaś:
„Naucz się żartować, bo nie zdobędziesz dziewczyny”. Słuchaj.
- Puk, puk. - Kto tam?
Papuga.
Papuga?
Spaliłem papugę.
To ja mam być papugą i chyba…
Dobra, puk, puk.
- Kto tam? - Papuga.
- Jaka papuga! - Jaka papuga?
To nie wyjdzie, bo to twoja kwestia.
- Oboje bądźmy papugami. - To może być zabawne, nie?
- Od nowa. - Okej.
- Puk, puk. - Kto tam?
Papuga, zamknij się.
To tyle. Nie odpowiadasz.
Łamiesz schemat.
Spoko.
Zaskoczę Emily. Sprowadzę ją tutaj.
- Super. - Przyda się jej skrzydłowa.
Poczekam tu. Pogłówkuję nad papugą.
- Nie przejmuj się, jak nie wyjdzie. - Kto po kim powtarza?
Jestem papugą.
Nie, ona jest.
Brawo, Em.
Siemka, jak leci?
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Ja do Emily Stanton.
Już zamknięte. Była pani umówiona?
Nie, ale jestem Lydia Berman.
Jej najlepsza przyjaciółka.
W sensie, obecnie byśmy tak nie powiedziały.
Słowo „skłócone” niepotrzebnie sugeruje jakieś kwasy.
Powiedzmy, że teraz nie utrzymujemy kontaktu,
ale nie żeby któraś miała zakaz zbliżania się.
- Mogę jej zrobić niespodziankę? - Absolutnie wykluczone.
Chciałabym wejść na górę i zabrać ją…
nie siłą,
na zjazd absolwentów liceum.
No wie pani, Lydia Berman.
Pewnie powie „Fajosko”.
Lydia Berman.
Przyszła Lydia Berman do pani Stanton.
Chce ją zabrać na zjazd absolwentów.
Zabieram ją na licealny zjazd.
- Przekazałam. - Sama nie chodzi na imprezy.
Poważnie?
Tego się nie spodziewałam.
Wyślę ją na górę.
- Przyjmie panią. - No to kamień z serca.
Nie sądziłam, że do tego dojdzie.
Dzięki.
- Dzień dobry. - Panno Berman. Witam, jestem Jessie.
Cześć. Mów mi Lydia, w końcu to moje imię.
Ta miejscówa to sztosik.
Patrzcie na to!
Ciągnie się pod sam… Jak się w tym wymienia żarówkę?
To pytanie do konserwatora.
Konserwatora. No proszę.
Pani Stanton teraz pracuje, ale za chwilę będzie wolna.
Podać coś do picia?
Dostanę zimnego browca?
Muszę trochę wyluzować, bo aż się cała lepię…
- Wręcz się ze mnie leje. - Dobrze.
Dziękuję, Jessie.
Cześć, Lydi.
Miło cię widzieć.
Cześć.
Kopę lat, co?
Tak, minęło sporo czasu.
Dobrze wyglądasz.
Dzięki. Z ciebie to dopiero elegantka.
Dzięki.
Więc…
co cię sprowadza?
No wiesz, pisałyśmy. W sensie ja do ciebie…
A ty odpisałaś o zjeździe,
który był, wciąż jest, dzisiaj.
Byłam tam, ale ty nie dotarłaś, więc…
Pamiętam, że nie lubiłaś chodzić na imprezy sama, i pomyślałam…
że wpadnę i może wybierzemy się razem.
To było dzisiaj?
Przepraszam, Lydio.
Nie mogę pójść.
Mam za dużo pracy.
Nie wątpię.
Spójrz na to wszystko.
Aż słyszę „Teleportuj mnie, Scotty”.
Nie wiem, co to za sprzęt, ale…
Boże, przepraszam.
Ten sweter musiał kosztować majątek.
Nie szkodzi, przebiorę się.
- Nie chcę ci poplamić koszuli. - To zwykła szmata.
Dosłownie znalazłam ją w śmieciach, więc…
Tak mi przykro.
Zapłacę za pralnię.
Nie wezmę od ciebie pieniędzy.
Ale zrób coś dla mnie i…
nie dotykaj niczego, gdy mnie nie będzie.
- A co z… - Nawet tego.
- Spoko. - Dobrze?
Ja mówić po angielsku.
Jessie!
Miej tu na wszystko oko.
Powiedziała, że masz mi od razu przynieść nowe piwo.
Wściekła się. Chyba na ciebie.
Powodzenia.
Już lecę. Coś jeszcze?
- Nie, kochany jesteś. - W porządku.
Idiotka.
Wypas.
Co to jest?
Pamiętaj, Lydio, że miałaś niczego nie dotykać, więc…
nie powinnaś.
A ty co robisz?
Jak oldskulowe atari.
Sprawdźmy, co robi.
Włącza światło. Też mi coś.
INICJOWANIE SEKWENCJI
Ja tu sobie posiedzę, niczego nie tykam i poczekam na piwko.
Nie!
Co za durny fotel do masażu!
To nie fotel do masażu, idiotko.
Wtargnięcie do sali iniekcji.
- Wypuśćcie mnie! - Dobry Boże, Lydio. Coś ty zrobiła?
Niczego nie dotknęłam! Może tylko dwóch…
Jednej rzeczy! Przepraszam…
Dwadzieścia lat badań do kosza. Jak mogłeś ją zostawić samą?
Mówiła, że mam jej przynieść nowe piwo. Przepraszam, pani Stanton.
Lydio, masz pojęcie, co zrobiłaś?
Pracowałam nad tym całe życie, a ty wszystko zepsułaś.
Nie wiem, co było w tych igłach,
ale chętnie ci to oddam.
Nasikam do kubka czy coś…
Nic nie rozumiesz.
Dziś miałam zacząć zabiegi, nad którymi pracowałam całe życie.
Stworzyłam platformę do sekwencjonowania genetycznego,
która w niewyobrażalny sposób zmienia ludzką biochemię.
W końcu dokończyłam pracę moich rodziców.
Miałam znaleźć sposób, by powstrzymać miskreantów.
Miałam zostać superczłowiekiem.
Zarąbiście, Em.
Wiedziałam, że ci się uda.
Jaką masz moc?
Miała dostać supersiłę i niewidzialność, ale przyjęłaś pierwszą dawkę supersiły.
Przepraszam. Nie chciałam…
Może przygotujesz kolejną porcję.
Stworzenie tej receptury trwało pięć lat,
a co ważniejsze,
twoje ciało już przechodzi przemianę molekularną.
Wydolność twojego układu krążenia wzrosła o 1000%.
To dlatego te czyraki na twarzy już się zagoiły.
Lydio, proces już się rozpoczął.
No to mnie wcale nie pociesza.
Czuję się dziwnie, cała się pocę.
Serce mi wali jak młot przez to całe serum.
- Co to znaczy? - Że jeśli przerwiesz iniekcje,
twoje żyły rozpadną się jak kłoda w rębaku.
Jessie, zgłoś się do ochrony.
Oczywiście.
Emily, musimy się trzymać tego, co mamy.
Będziemy kontynuować zabiegi na supersiłę z tym wiejskim głupkiem,
a tobie zaszczepimy niewidzialność.
„Wiejskim głupkiem”?
No halo, Chicago to miasto, a nie wieś. I to najlepsze miasto na świecie.
- Bearsi, Cubsi… - Nie teraz.
- Nie ma innego sposobu? - Wiesz, że nie.
- Zaprowadzimy cię do pokoju. - Moment, ja tu nie zostanę.
Mam swoje sprawy, pracę. Świetne miejscówki na Bullsów.
Jeśli przerwiesz zabiegi,
twoje ciało może eksplodować podczas weekendu.
Obczaję sobie ten pokój.
Jak cela w Battlestar Galactica.
No już, do środka.
Wystrój pokoju ma nie rozpraszać, żeby pomóc ci odzyskać siły.
Dowiem się, co to za Urkel?
- Co to jest Urkel? - Nie co, tylko kto.
To Urkel… Powiedz jej, kto to Urkel.
Nie znacie… Boże.
Masz okulary i szelki i wydajesz się bardzo mądra.
- Sprawdzę to. - Wiesz, kim jest Urkel.
- Jak to się pisze? - Urkel.
No bez jaj. „Ja to zrobiłem?”.
Coś świta? „Ja to zrobiłem?”
„Ja to zrobiłem?” Znasz to.
„Ja to zrobiłem?”
Mamo, to jakaś reakcja na zastrzyk?
Nie, zawsze taka jest.
„Mamo”?
„Mamo”? Masz cór…
Masz córkę, a ja nawet nie wiedziałam?
- Ukrywasz ją od 20 lat? - Mam tylko 15.
Skąd miałam wiedzieć? Nic mi nie powiedziała!
Nie mamy na to czasu.
- A Jodie Foster jaki ma problem? - Allie pomogła mi założyć laboratorium.
Jest byłą agentką CIA, wszystkim zarządza.
No co? To komplement.
Myślę o Jodie Foster od „Wkłada balsam do koszyka”,
nie tej od „Drzew na wietrze”.
- Jakich drzew? - Na wietrze…
„Drzewa na wietrze”. Nell?
- Kim jest Nell? - „Kim jest Nell?” No kim?
Jodie Foster, 1994.
Jodie Foster wie, że to Jodie Foster!
Jak możesz nie znać tego cytatu?
Mamy dla ciebie czyste, kobiece ubrania.
Cokolwiek zechcesz.
Przy pierwszej możliwej okazji spalimy to, co masz na sobie.
- Nie tkniecie tego. - A tkniemy.
To autentyczna koszulka Slayera z trasy z 1994 roku,
kupiona na stadionie.
Jeśli ktoś mnie choćby smyrnie,
sorki nieletnia, ale pozabijam wszystkich.
Zanim do tego dojdzie, to urządzenie jest dla ciebie.
Gdybyś czegoś potrzebowała, ktoś się odezwie.
- Nie jesteś w szkole? - Po pierwsze, jest środek nocy.
Po drugie, w zeszłym roku skończyłam Stanford.
Jak dwie znerdziałe krople wody.
Nie jest nerdem. Jest mądra.
To różnica.
Bardzo nam tutaj pomaga. Świetnie sobie radzi z technologią.
- Mogę zerknąć na twoje nadgarstki? - Dobrze.
To nam pozwoli monitorować twoje funkcje życiowe.
Tętno, ciśnienie…
Już miałam coś takiego, tyle że na kostce…
Ona ma 15 lat, uważaj, co jej opowiadasz.
Jasne.
- Grasz w Fortnite? - Tak…
- Nie. - Jaki masz nick?
T-Wagon-14.
Mój to Linia-L-631-Harper-Avenue- Mieszkanie-7B.
Chwila, to twój adres?
Nie ujawniaj go w sieci!
Nie ujawniam swojego adresu.
Mieszkam w 7A. 7B to mój dupkowaty sąsiad, Steve.
Jak ktoś oberwie, to on.
Musimy zagrać.
Ale ostrzegam, znam brudne zagrywki.
W życiu się tak nie wynudziłam.
Do zobaczenia jutro, zaczynamy o piątej rano.
O piątej? Powaliło?
Ja tak nie wstaję.
Jest piąta rano. Czas wstawać.
Dobrze, zaczynajmy.
Po serii zabiegów
szacuję, że zwiększymy twój ATP o 10 000%.
Wszystko w tobie stanie się silniejsze, w tym skóra,
układ krwionośny i szkieletowy.
Będzie cię trudniej zranić.
Szacuję, że udźwigniesz 9000 kilogramów.
Tyle waży miejski autobus.
Boże, będę rzucać autobusami w cholerę.
Bez przekleństw.
Będę rzucać autobusami w cholercię.
To nie jest lepsze i żadnego rzucania autobusami.
Tego nie chcemy.
No dobrze.
Podnieś ten młot i uderz w bloczek.
Wyniki pomogą nam ustalić linię odniesienia.
- Czemu to wygląda jak z festynu? - Bo umiem się bawić.
Spoko.
Jasne.
Raz kozie śmierć.
Chyba naciągnęłam krocze. Laski mają krocze?
- Tak. - To je naciągnęłam.
Mogłam ociupinkę popuścić w dresik.
Fakt, widzę, że z pęcherza odpłynął mocz.
Nieźle jak na pierwszy dzień. To do jutra.
Nie. Dopiero zaczynamy.
Mamy linię odniesienia, więc zaczniemy codzienne zabiegi.
Nie będzie tak jak wczoraj?
Ani trochę. Każdy zabieg jest wyjątkowy.
To bezpieczne?
Boże, bezpieczne?
To cud, że wciąż żyjesz.
Mogą pojawić się komplikacje, jak po każdym zabiegu.
Wszczepianie supersiły niesie za sobą ryzyko.
Na przykład?
Choćby śmierć,
amnezję, paraliż, udar, śmierć mózgu,
zachowanie świadomości przy utracie zdolności komunikacji,
co wiąże się z niewyobrażalnym bólem.
Nazywamy to po prostu „milczenizmem”.
- Wspomniałam śmierć? - Tak.
Staram się tu znaleźć jakieś pozytywy.
Może „przynajmniej nie mam rozwolnienia”.
Ciężka biegunka to pewniak.
- Przejdziesz ją na 100%. - O mój Boże.
Zrobię, co w mojej mocy, żeby cię ochronić.
Robię to dla moich rodziców, dla tego miasta.
No to koksimy i skopiemy miskreantom tyłki.
Ja pier…
Mówiłaś, że nie będzie tak jak wczoraj!
Miałam na myśli metabolizm.
Sposób podania jest identyczny.
Piecze! Twarz mi płonie!
To potrwa dwie sekundy.
No rzeczywiście.
To było…
Sama o tym mówiłaś, ale…
Nawet fajna w dotyku.
Może weźmiesz młotek i uderzysz jeszcze raz?
Nie chcę podnosić młotka,
bo dopiero co mnie ostrzykali pierdyliardem igieł.
Spróbuj, Lydio. Efekty powinny być natychmiastowe.
Dobra, trzymajcie dojce, bo coś tu zaraz odleci.
Co to są dojce?
- Nieważne. - Dobrze.
No co za przypał.
To dobry wynik jak na drugą dawkę.
O czym ty mówisz? To ile ich jest?
- Trzydzieści trzy. - Boże.
SZKOLENIE DZIEŃ 1
SZKOLENIE DZIEŃ 2
Jest piąta rano. Czas wstawać.
INICJOWANIE SEKWENCJI
Spadać stąd.
Czemu w cycki?
Na tym etapie
musimy się wkłuć przez tkankę piersi do mięśnia.
- Kiedy ty zaczynasz zabiegi? - W tej chwili.
Proszę, pani Stanton.
- Dziękuję, Jessie. - Zaraz, pigułka?
Cała procedura to jedna cholerna pigułka?
To duża pigułka. I musiałam odstawić nabiał.
SZKOLENIE DZIEŃ 9
Jest piąta rano. Czas wstawać.
Dobra, trzymaj dojce, Bill.
SZKOLENIE DZIEŃ 12
Chciałam to zrobić.
Wszystko gra.
Seria niszczycielskich ataków Laser trwa
i terroryzuje miasto.
Drużyny Chicago White Sox i Cubs zawiesiły weekendowe mecze
w wyniku wzrostu jej zabójczej aktywności.
Tymczasem kandydat na burmistrza William „Król” Stevens
umacnia przewagę w sondażach…
- Proszę, pani Stanton. - Dziękuję.
Podobno nie jesz.
Nic mi nie smakuje. Nie jestem głodna.
To normalne. Ale musisz jeść.
Przez gwałtowne zmiany w twoim ciele
możliwe, że tylko to ci nie zaszkodzi.
Surowy kurczak? To obrzydliwe.
Twoje ciało potrzebuje czystych aminokwasów,
a szkielet fosforu, żeby się wzmocnić.
Naprawdę czuć tu fosfor.
Całkiem smaczne.
Boże, jestem potworem.
Nie jesteś.
Ale soczyste.
Muszę wracać do pracy.
Niedobrze mi.
- Nie oceniaj mnie, jest pyszne! - Boże.
Mój organizm tego potrzebuje!
Nie jestem zwierzęciem!
SZKOLENIE DZIEŃ 14
Ta kula waży jakieś 80 kilo.
Tyle co dorosły mężczyzna.
Ja się z takimi nie umawiam. Wolę miśków.
Proszę.
Żartuję.
No to rzucam.
Ta część budynku też jest twoja?
Ten szyld z moim nazwiskiem? Tak.
To mógł być budynek Billa Stantona. To częste nazwisko.
Czekaj!
Cały magazynek w niego wpakuję.
Teraz on pakuje we mnie. Czekaj.
Teraz mnie zabudowuje!
- Nie umiesz w to grać. - Mogę o coś zapytać?
Skoro nie chodzisz do szkoły, to jak poznajesz facetów
albo laski, albo osoby niebinarne.
- Kogo tam wolisz. - Wolę chłopców.
Ja też. Spotykasz się z kimś ciekawym?
I mam tu na myśli jakieś ciacho.
No już. Nie, ale dzięki, że pytasz.
Z mamą raczej…
nie wiem, nie gadamy o takich rzeczach.
Odpuść jej, twoja mama jest super.
Tylko ma dużo obowiązków.
Jeszcze nie śpisz?
Jest pierwsza w nocy.
Tracy, nie możesz sobie tak bimbać. Mamy zadanie do wykonania.
Przepraszam, mamo.
Odpuść, to moja wina.
Dobranoc.
Ta to ma kij w tyłku. „Jest pierwsza w nocy, Lydio”.
Nie wyłączyłaś się.
Sama się nie wyłączyłaś.
Zostaliśmy sami…
mój surowy przyjacielu.
Boże, wciąż cię widać.
Wcale nie.
Na miłość boską, wyłącz się.
Przepraszam. Ten drób to niebo w gębie.
Pychota.
Stworzyłam potwora od surowizny.
Delicje.
Przekaż gratulacje temu, kto go nie usmażył.
To mnie będzie dręczyć.
SZKOLENIE DZIEŃ 18
Tony, przepraszam. Mój błąd.
Zróbmy sobie przerwę.
Chcesz…
Sam wstanę.
Napij się wody, Tony.
- Nieźle nam idzie. - Tak.
Pani Stanton, czas na kolejny zabieg.
- Dziękuję. - Też mi zabieg.
Powiedz, że chociaż dostajesz po tym niestrawności albo zgagi.
- Ściemniasz? - Tak.
Okropna jesteś.
Zastanawiam się,
powiedz, jeśli to nie moja broszka, ale…
gdzie jest ojciec Tracy?
Spotykałam się z naukowcem z Yale.
I związek zrobił się poważny,
ale zgłębianie teorii chromosomowej Boveriego i Suttona nas przerosło.
Świntuszenie naukowców.
Cóż…
Gdy dowiedział się o dziecku, ze wszystkiego się wypisał.
Jego strata.
Tracy to świetna dziewczyna.
Dzięki. To prawda.
Koniec przerwy, do roboty.
„Do roboty?” Ćwiczymy od 2,5 godziny. Myślałam, że to koniec.
Wiejmy stąd.
- Serio? - Tak.
Boże, miskreant, uwaga!
- W nogi. - Mówiłam, że umiem się bawić.
SZKOLENIE DZIEŃ 23
Dobra, rób swoje. Ale dla mnie to przesada.
Może. Dajesz.
O rany. Tony, tak mi przykro…
Wciąż nie ogarniam, ile mam pary.
Żyjesz?
Żyję.
Rany.
Zastrzyki działają, bo wciąż nokautuję Tony’ego.
Mamo, pigułka.
Dziękuję, kochanie.
Ciągle widzę, jak je bierzesz,
ale zobaczymy cię w akcji?
Czy raczej „nie zobaczymy” w akcji?
- Nie powiedziałaś jej? - Czego?
To była ostatnia pigułka.
Bez jaj!
Dostałam 35 miliardów zastrzyków w gębę,
a ty tylko łyknęłaś garść pigułek.
Czujesz się inaczej? Działają?
Sprawdźmy.
Em, powiedz coś, bo panikuję!
Powiedz coś, bo cię nie…
Gdzie jesteś? Przyczepimy ci dzwonek.
Wydaj jakiś dźwięk.
Em, powiedz coś.
Wiesz co? Trochę szacunku.
Lydio, wracaj.
SZKOLENIE DZIEŃ 29
SZKOLENIE DZIEŃ 31
Witamy na festynie, suko!
SZKOLENIE DZIEŃ 33
Jestem wszechmocna!
Piąteczka! Proszę bardzo!
Bill!
Nie patrzmy na nią, to może przestanie.
- Uwaga! - Chyba na to za późno.
Witaj, Chicago!
Tony, przysięgam, nie celowałam w ciebie.
Nic mi nie jest.
- Pójdę po dolewkę. - Jest cały.
To chyba koniec szkolenia.
- Tak oficjalnie? - Tak.
- Mogę to zdjąć? - Od dawna ci to niepotrzebne.
Szachrajka.
Mam coś dla ciebie.
Skoro skończyłyście szkolenie, pokażę wam kostiumy.
W takich wdziankach potrzebujemy superksywek.
A to co?
Dodałam kilka ozdób.
Wiesz co? Moją superksywką będzie Młot.
Nie nosisz młota.
- Po co ta dosłowność? - Nie mogę być Emily?
Nikt nie chce zostać ocalony przez jakąś Emily.
Już wiem. Będziesz Bingo.
To nie ma żadnego sensu.
To powiedzonko i ksywka w jednym słowie.
Możesz mówić „Bingo!” i robić się niewidzialna.
Sama nie wiem. Kojarzy mi się z psem Bingo.
Nie ma takiego psa. Myślisz o Zorro?
Co Zorro się nazywał
- Nie tak to szło. - Trzeba nazwać drużynę.
Wiesz, czego nam trzeba? Przerwy na przekąski.
Pobudzimy szare komórki.
Ja też znam naukowy żargon. Chodźmy coś zjeść.
Zaczynamy. Kraterowe Babki.
Krakersy Flapersy. Grupa Grzmot.
Szafa gra! Czy trafiłam? I to jak.
- Szafa gra? - Co? Nie, Grupa Grzmot.
Brzmi jak coś dla facetów.
Za pierwszym razem wszystko brzmi głupio.
Nie powiesz tak: „Grupa Grzmot”.
Nie mówiłam tak.
No to powiedz to mocniej i głośniej. Grupa Grzmot!
- Grupa Grzmot. - Właśnie!
Grupa Grzmot!
- Podoba mi się. - Spróbuj.
Grupa Grzmot!
Nie mówisz „1985, Chicago Bears”,
Tylko „W 1985 Chicago Bears wygrali Super Bowl
i stworzyli najlepszy album i singiel w historii:
- czyli »Super Bowl Shuffle«”. - Chicago Bears.
William „Lodówka” Perry.
Uwielbiałam go.
Jim McMahon miał problemy z oczami i nosił okulary.
Zdejmował solary i działa się magia.
Nie chcemy tutaj żadnej draki
Będziemy rapować „The Super Bowl Shuffle”
Schodzimy z tematu. Powiecie „Grupa Grzmot”?
- Grupa Grzmot! - Grupa Grzmot!
Allie wzywa do garażu.
Ja pierdzielę.
Bez przekleństw.
- Mogę coś powiedzieć? - Wykluczone.
Owuluję od tej bryki.
Urodzę jej fioletowe bobasy lamborghini.
Nie chciałam tego słyszeć.
Wskakujcie. Mamy mało czasu.
- Na co? - Na pierwszą misję.
Ja z prawej!
- To nie jest prawa. - O mój Boże.
Jest taki wypasiony, że nie mogę otworzyć.
Otworzę ci.
Przycisk macie w kostiumach.
O rany. To…
Tym jeszcze nie jeździłam.
Masz taką furę i nią nie jeździsz?
Specjalnie się tak ślimaczą?
- Trochę mnie to przytłacza. - Tak.
Ściśnijcie się razem.
Wyglądamy kozacko?
O mój Boże.
Grupa Grzmot!
Dobrze wyglądacie.
Grupo Grzmot…
- To dobra nazwa. - Wymiata.
Od pół roku
South Side terroryzuje miskreant zwany Krabem,
który prawie codziennie napada na sklepy ze swoją ekipą.
Dziś na cel wzięli monopolowy przy Clark Street.
Krab. Jaką ma moc?
Pysznie smakuje z topionym masłem?
No dobra, Grupo Grzmot. Czas robić to, po co was stworzono.
- Ale mi serce wali. - O rany.
Gdy już wiem, że pewnie zmierzamy do fizycznej konfrontacji…
stresuję się.
- Mamo, otwórz schowek. - Po co?
Bo chcę, żebyś była bezpieczna.
Zaprojektowałam potężny paralizator.
Sztosik!
Wygląda odlotowo!
Wyzwala duży ładunek elektryczny, więc po użyciu staniesz się widzialna.
Dobrze wiedzieć. Wygląda mocarnie.
Jaki poziom ustawić?
Piąty albo szósty.
Podkręć go na maksa.
Nie chcesz kogoś ledwo popieścić,
żeby chwilę potem oberwać w łeb.
Słuszna uwaga.
Spójrz na nas.
Grupa Grzmot.
Udało nam się, jesteśmy superdrużyną.
Tak jak marzyłyśmy w dzieciństwie.
Tak.
Nakopmy miskreantom do tyłków.
- Nabuzujmy się muzyką. - O tak!
Nakręćmy się jakąś ostrą nutą.
Dajesz!
Czy to… Glenn Frey?
Pasuje do każdej okazji.
„Smuggler’s Blues”. Wymiata i nas nabuzuje.
Myślisz?
Przez 11 tygodni był na szczycie listy, Lydio!
Nie mówię, że nie lubię Glena Freya. Uwielbiam go.
Ale nie w takich okolicznościach.
Mamo, nie śpiewaj do paralizatora.
Za to Lydia może.
To tu, zatrzymajcie się.
- Będę rzygać. - Naucz się cieszyć życiem.
Uważaj, mamo.
Wiesz, że będę.
- Zróbmy to. - Do dzieła.
- Trzeba przemyśleć to auto. - Tak.
Użyjcie komunikatorów. Słyszycie mnie?
Tak.
- Chodźmy tylnymi drzwiami. - Pora zniknąć, Bingo.
To nie moja ksywka.
Jak możesz jej nie lubić?
- Jesteś tu? - Tak.
Idź pierwsza.
- Byłam z tyłu. - Myślałam, że z przodu!
Szybciej, ruchy!
Zachowajcie spokój, a nikomu nic się nie stanie.
Ty, ważniak, nie tykaj guzika. Strasznie hałasuje.
Piąty raz w roku. Idźcie gdzie indziej.
No już nie jojcz.
Wszystkich odwiedzimy. Dawaj forsę do wora.
Stój, Kalmar!
Ten napad udaremni Grupa…
Mamo?
- Em, żyjesz? - Żyję.
O nie, idzie prosto na nas.
Kto to powiedział?
Em?
- Jestem cała. - Skopmy złolom tyłki.
Boże święty. No to zaczynam.
Młot, czas na akcję ofensywną.
- Mam plan. - Co robisz?
- Gość będzie trampoliną. - To zły pomysł.
Wiem. To świetny pomysł.
Krab, mamy problem.
To go rozwiąż!
Siemano, kolego.
Poszło lepiej, niż myślałam.
Mały muł lubi kopać.
Cześć, tylko bez nerwów.
Czym jesteś?
Bliźniętami.
A ty niby czym?
Strzelałabyś w Raka, ale jestem Koziorożcem.
Nie tylko rogi mam duże.
- Oby. - Lydia!
- Niezły skok. - Co ty robisz?
- Mam bardzo silne uda. - Przestań się chwalić udami!
Nie każda kobieta wygląda tak dobrze, spadając przez sufit.
Lydia!
Co ty wyprawiasz?
Mam ją, szefie.
Jak ja cię grzmotnę.
Em, przestań!
To nie ja, zablokował się na najwyższej mocy.
Nie mogę go odczepić!
Miałaś nie używać najwyższego poziomu!
- Usmażysz go od środka. - Rety!
Proszę nie filmować. To pomyłka.
- Czemu wciąż mnie razisz? - To pomyłka!
- Ale to poryte. - Przepraszam.
- „Przepraszam”? Chciał mnie zabić. - To morderca i przestępca.
Zasłużył sobie.
Fajnie było, ale spadamy. Panowie, zbierajcie się.
- Chwileczkę. Niech… - Nikt się nie rusza.
I co teraz? Powstrzymałyście napad.
Usmażyłyście gościa. Zabijecie nas?
W czym byłybyście lepsze ode mnie? Idziemy.
Żałośni jesteście, wiecie?
Chwila. Jesteście miskreantkami?
Nie. Jesteśmy Grupa Grzmot.
No raczej.
Udało się!
Co to jest Grupa Grzmot?
Oni nas nie… Na pozycje.
Jesteśmy Grupa Grzmot.
Czaisz? Czy ciągle nie…
Bez kontekstu to trochę zagmat… Jesteśmy te dobre.
Nie chcemy podziękowań. Chronimy miasto.
Ale taki korniszon w podzięce…
Uratowałyście nam życie.
Zasłużyłaś na korniszona.
To my się zmywamy,
a to wyląduje tutaj, jeszcze zanim wsiądziemy do fury.
Przepraszam za to.
- Pamiętajcie, Grupa Grzmot. - Grupa Grzmot ratuje miasto.
Po raz pierwszy w historii
prawdziwe superbohaterki postawiły się miskreantom.
Mówią o sobie „Grupa Grzmot” i po falstarcie z paralizatorem
zaczęły zwalczać przestępczość w mieście.
I to skutecznie.
„Te dwa pajace obrabowały jubilera przy Grant Street.
Nie chcemy żadnej nagrody,
ale fajnie byłoby wykonać pierwszy rzut na meczu Cubsów.
Z poważaniem, Grupa Grzmot”.
Jak można ich nie kochać?
Wygląda na to, że superbohaterki z Chicago
wiedzą, jak się bawić.
Ale czy będą godnymi przeciwniczkami dla Laser?
Zmieniamy temat. Rachel Gonzales zbliża się
do Króla w sondażach.
Jej postępowe postulaty i oddolna kampania zaskarbiły sympatię wyborców.
Co to za dwie?
Skąd mają moce?
Skoro ludzie mają superbohaterów, to na co im ja?
Ciężka sprawa.
- Chodzi o to, że przerażam ludzi. - Jasne.
Wmawiam mediom, że jesteście problemem, który rozwiążę tylko ja.
Tak wygram te durne wybory.
Nie powstrzymamy dwóch czterdziestolatek?
- Zbliżają się do 50. - Co najmniej.
Dla pana.
Oto i on. Lepiej wyglądasz.
- Wyglądasz jak jądra. - Przepraszam, posmaruję kremem.
Obficie, nie żałuj sobie.
Nie chcę brzmieć jak femme fatale, ale powinnam je zabić.
- Dobra dziewczynka. - Lubię ją.
- Co? - Lubię cię, Laser.
Ale powiem tak.
Jak pozwolę ci je zabić,
wyjdzie na to, że cię nie powstrzymałem.
Proponuję z nimi pogadać.
Jeśli pójdzie po naszej myśli, świetnie,
a jeśli nie…
Zabiję je.
Właśnie miałem…
Obawiam się, że nie dadzą się łatwo zabić, szefie.
- Podejdź. - Dziękuję, nie trzeba.
Gdzie tam, chodź.
No podejdź tutaj.
No już.
Posprzątajcie.
Tylko patrz! Ale wypas, mamy własne logo.
- Sama projektowałam. - Teraz jesteśmy legitne.
Wiecie co? Jeśli mamy takie czadowe logo,
jesteśmy gotowe na piosenkę.
Taki hymn. Myślę: David Lee Roth, Jon Bon Jovi.
Wpadną i napiszą tekst.
Ja zagram na gitarze, jak tylko się nauczę.
Pamiętasz konkurs talentów w liceum?
Czemu musisz…
Za mnie.
Klamki nie widziała?
Ojej, nie znalazłam.
Spokojnie. To wizyta towarzyska.
Inaczej byłybyście martwe.
Pracujecie razem?
Oczywiście. To wszystko ustawka.
Krab też dla ciebie pracuje? Zebrałeś wszystkich miskreantów?
Naprawdę jesteś mądra.
Uroczo.
Tak, staram się ich zjednoczyć.
Wszyscy będą dla mnie pracować.
Tracy, powiesz Allie, że mamy gości?
Dobrze.
Allie to ta, co się rządzi i rozkazuje?
Leży nieprzytomna w korytarzu.
Oberwała, gdy padł wasz system bezpieczeństwa.
Zmieniacie narrację wokół wyborów, a ja nie mogę na to pozwolić.
Zawsze przyda mi się para miskreantów czy superbohaterek,
czy czym tam jesteście.
Wykorzystałbym twoją siłę, gdy będę rozwijał interesy.
I cokolwiek ty robisz, też mi się przyda.
- Tak sądzę. - A jak odmówimy?
A jak was podniosę i zrobię z was kastaniety?
Może powiemy wszystkim, co robicie.
Wygram te wybory i zostanę burmistrzem,
a potem wygram jeszcze kilka razy i zostanę prezydentem.
Będę pociągał za wszystkie sznurki.
Masz tu rodzinę, prawda, Bongo?
Jestem Bingo.
Mam to gdzieś.
- Po co ja bronię tej ksywy? - Nie teraz.
Dziewczyny. Po której stronie historii chcecie stać?
Nie boję się ciebie.
Aż się rwę, żeby was zabić.
- No co? - Nie skończyłem.
- Tu jestem. - Jasne.
Aż się rwę, żeby was zabić.
- Ciągle ten sam tekst… - Aż się rwę, żeby was zabić.
Zwłaszcza ciebie, Bingo.
Powinniście dopracować ten numer. Ale sunie.
Zawsze tak wolno chodzi?
Pewnie cię od tego trafia, co?
Dzięki, że wpadliście.
- Nie prowokuj ich. - Sorki, stresuję się.
Na prawo.
- Sprawdźmy, co z babcią. - Chodźmy.
Lydio, zmówisz modlitwę?
Tak.
Dobry Boże, pobłogosław to jedzenie
i ręce, które je przygotowały.
Dzięki, że jesteś taki super i w ogóle.
Nie przestawaj wymiatać i trzymaj się tam.
Amen.
- Amen. - Amen.
Babciu, myślałaś o tym, żeby przenieść się do lepszej dzielnicy?
A po co mi to?
Mieszkam w tym domu od lat i zostanę tu aż do śmierci.
Nie mów tak, babciu.
Ja tam rozumiem. Świadomość, co?
Śmiertelność.
Co?
- Śmiertelność. - To też mówię.
Mówiłaś „świadomość”.
- A co ty mówisz? - Śmiertelność.
Dodajesz tam jakieś dziwne literki, po co?
Tak się cieszę, że was widzę.
Miło, że znowu się dogadujecie.
- Gdzie moja prawnuczka? - W pracy.
Ciężko pracuje, jak jej mama.
Zdradzić ci sekret?
- Macie przede mną sekrety? - Nie mówimy jej.
Czemu nie? Trzeba komuś powiedzieć. Pewnie już wie.
Lydio.
Ale cudownie!
Niech to będzie prawda.
Modliłam się o to.
O co?
Serio?
O tę chwilę.
Żebyście wyznały, że jesteście parą.
Zawsze wiedziałam, że do siebie pasujecie!
Tak…
- To… - Trzymałam tę figurkę na tę okazję.
Mam ramiona Michelle Obamy.
Naprawdę. Wyglądają świetnie. A która to ja?
Dobra, wiesz co… Ciężka sprawa.
Widzisz, obie wolimy…
facetów.
- Nie bądź taka rozczarowana. - Nic na to nie poradzę.
Chociaż spróbujcie.
Co? Teraz? O mnie trzeba zabiegać.
Pomyliłam się. Ale jeśli chodzi o to, że jesteście Grupą Grzmot,
to przecież mam telewizor. Jesteście memem.
Cóż…
babciu, dlatego tu jesteśmy.
Może ci coś grozić. Przynajmniej zamieszkaj z nami.
Choćby tymczasowo.
Nigdzie się nie wybieram.
Ci ludzie zabili moją córkę,
odebrali ci rodziców i zrujnowali to miasto.
Chcę, żebyście wy, silne babki,
poszły do nich
i skopały im tyłki jak rasowe superbohaterki.
I macie to doprowadzić do końca!
- W porządku. - I dopiero wtedy,
gdy miasto będzie wolne od miskreantów,
możecie wyprawić wesele.
Jedzcie, bo wam wystygnie.
Witam państwa, dziękuję za przybycie.
Nie zajmę wam wiele czasu.
Chcę, żebyście wiedzieli…
- Ani śladu Laser. - Rozglądajcie się.
Kostium zaczyna mi śmierdzieć, muszę go wyprać.
- Nie możesz go prać. - Żartujesz?
To jak go odświeżyć?
- Muszę nad tym popracować. - No musisz.
I to szybko.
…za prawa i bezpieczeństwo każdego z was.
Rachel!
Oklaski dla naszej nowej superdrużyny, która co noc ochrania miasto!
Grupa Grzmot!
Jak leci, Chicago?
Czadowe wieści, można sobie z nami cyknąć selfika za niewygórowane 100 $.
„Ale taniocha”. „No rzeczywiście”.
Nie robimy sobie selfików, a gdybyśmy robiły, byłyby za darmo.
I są za darmo.
Są za darmo z datkiem w wysokości 100 $.
- Grupa Grzmot! - Dość!
No już, uspokójcie się!
To zbyt wiele. Jesteśmy głośni, Chicago?
- Jak grzmot! - Jesteśmy głośni?
Jak grzmot!
- Jesteśmy głośni? - Jak grzmot!
Dziś omawiamy wczesne wyniki sondażu exit poll.
Z minuty na minutę spływa do nas
coraz więcej wyników z kolejnych komisji.
Zaraz nadamy najważniejsze wiadomości…
Powinniśmy to wyłączyć.
Chyba tak.
Kolego, nałożyłeś korektor? Dobrze widzę?
Tak, wklepałem w rany krem i chciałem je trochę zakryć.
- Pomaga? - Nie bardzo.
Idź coś zjeść, żeby na ciebie nie patrzył.
- Nie jestem głodny. - Coś z aloesem?
- Dobra. - Zjedz cały krzak aloesu.
Cześć!
Wciąż bawi.
Jak mi idzie?
Z…
Nie wiem. Nie oglądam. Ty też nie powinieneś.
Lepiej idź sobie zaparz cały gar herbatki.
…która co noc ochrania miasto! Grupa Grzmot!
Poparcie Rachel Gonzales przez Grupę Grzmot
poprawiło jej wyniki w sondażach.
- Andrew. - Tak?
- Obie strony wyglądają tak samo? - Nie.
Widać różnicę? Z jednej strony jest mały strup.
- Wielki strup. - Cholera.
Przerywamy program, żeby ogłosić wyniki.
Rachel Gonzales została nową burmistrzynią Chicago.
- To ogromne… - Król nie przegrywa!
- Jaka będzie reakcja Króla? - Jasna cholera, szefie!
To był Kenny. Dobry członek zespołu.
Nie powinien tam stać.
Z pana oczami coś nie teges. Przynieść krople?
Wszystko gra. Mną się nie przejmuj.
Ta Grupa Grzmot jest wszędzie.
Trzeba je zabić. Mają być martwe.
Przestaniecie wreszcie?
Nie wpadnę w szał jak jakiś dzieciak!
Sfrustrowałem się.
I chociaż zabiłem tamtego gościa,
to był wypadek, więc…
zabij tego.
Jak się teraz czujesz?
Lepiej. Nie jakoś świetnie, ale lepiej.
Wiesz, szefie, uznaję twoje uczucia.
Są ważne, ale taktycznie rzecz biorąc,
zabijanie najlepszych pracowników nie jest najmądrzejsze.
- Czy to był Walter? - Tak.
- Walter był lepszy niż Kenny. - Kurde, nie wiedziałem…
Lubiłem go.
Ten jak się nazywa?
Ten, co został? Andy. Przywitaj się.
- Jestem Andrew, ale Andy ujdzie. - Samo cześć.
Cześć.
Nie lubię go.
Następnym razem zabij… Którą wersję wolisz: Andrew czy Andy?
Obojętne, w pracy Andrew brzmi profesjonalnie.
Mama mówi mi Andy.
Andy-Pandy, ale to brzmi zbyt poufale.
W drużynie było nas trzech, więc byłem Drew.
- Mój trener używał drugiego imienia. - Dość.
Nowy chłopak mamy kocha Andrew Lloyda Webbera.
- Więc nazywa mnie Paul. - Starczy.
Następnym razem zabij Andrew.
Przyjęłam. Co teraz?
Lubię mówić:
„gdy życie daje ci cytryny, zrób cytrynowy napalm”.
Najlepsze powiedzonko.
- Zwołaj konferencję. - Jasne.
Posprzątaj, Andy-rew.
- Dobrze. - Nieważne.
Wierzę w demokrację.
Przegrałem dziś z lepszą kandydatką i w geście dobrej woli
zorganizuję uroczystość dla burmistrzyni elektki Gonzales
i wspaniałego miasta Chicago.
Bo to miasto zasługuje na to, co się szykuje.
Na imprezę!
Dziękuję.
Na koszt firmy.
Patrz, jak się kręci. Dzięki wam interes odżył.
Dziękuję Lydio i Emily.
Witamy.
- Kostiumy są świetne. - Prawda?
Też bym taki chciał.
- Smacznego. - Dzięki.
Wznieśmy toast za to, że ci dobrzy wygrali wybory.
Nie świętujmy za szybko.
Król nie wyprawia przyjęcia z dobroci serca.
Właśnie.
Wybaczcie, idę umyć ręce.
Wiadomo, że idzie do kibla.
Co ona tam robi? Nie chcę wiedzieć.
Niektórych nie potrafię sobie wyobrazić w pewnych sytuacjach.
Czaisz? Odkurzający Obama,
Eleanor Roosevelt z nicią den…
- Jesteś cała? - Co się stało?
Żyjesz?
Nic ci nie jest?
Frank, nie ruszaj się.
Nie wstawaj.
Myślałam, że Król chce wszystko omówić.
Spuścił mnie ze smyczy.
Popracuj nad słownictwem, bo w tym scenariuszu
zrobiłaś z siebie psa.
Dziwne, że przeżyłyście pierwszy wybuch, szajbuski.
- Jesteście silniejsze, niż myślałam. - Albo ty słabsza.
Nie…
jestem…
słaba!
Nazwała nas szajbuskami?
Bierz łopatę, zakopię sukę.
- Dopiero co naprawiłem drzwi! - Cicho!
Proszę, nie!
Mogę bić mocniej, ale nie chcę cię zabić.
Ale zostaw moich przyjaciół w spokoju!
Pa pa, frajerki.
Głupia rura.
Stać! Wszyscy wysiadać!
Zostań tu, Frank. Lydi!
Co tu się stało?
Grupa Grzmot przejmuje autobus.
Lydio, nie. Nie rzucaj autobusem!
- Lydia! - Dam radę!
Są za daleko! Nie rzucaj autobusem!
Nie słyszę cię, bo zaraz rzucę autobusem!
Tatusiowe, ta pani rzuciła autobusem!
Rzuciłam autobusem.
No jasne, bo najpierw robisz, potem myślisz.
Zawsze odwalasz głupoty!
Mogłaś kogoś skrzywdzić.
Przecież to niebezpieczne.
Przepraszam, zawaliłam. Chciałam ją powstrzymać.
Zawsze puszczają ci nerwy.
Odkąd byłyśmy małe.
Rozumiesz, że to nie jest zabawa? Mamy zadanie.
Oddałam całe życie, żeby powstrzymać miskreantów,
a ty zachowujesz się jak oni.
Nie próbowałaś ich powstrzymać, tylko zniknęłaś.
Nawiasem mówiąc, robiłaś to jeszcze, zanim dostałaś tę moc.
Powinnam dostać obie moce, wiedziałabym, jak ich użyć.
Skoro tak mówisz.
Zawsze masz rację.
To ty jesteś wyjątkowa, a nie ja, prawda?
Do jasnej choinki!
Podczas próby zatrzymania Laser
Grupa Grzmot zniszczyła autobus i fontannę Buckingham,
co rodzi pytanie, czy w ogóle nam pomagają.
- Trace? - Wrócimy do tej historii…
Cześć.
Co czytasz?
Termodynamikę molekularną systemów złożonych.
Uwielbiam to.
- Pożyczysz, jak skończysz? - Jasne.
Nic ci nie jest?
Wszystko…
dobrze, skarbie.
Trochę się pokłóciłyśmy z Lydią.
Wiem. Dzwoniła do mnie.
No jasne.
- Dogadujecie się, co? - Lubię ją.
Jest dziwna, zabawna i rozmawiamy o wielu rzeczach.
Ja z tobą za mało rozmawiam?
Jestem zbyt surowa?
Po prostu chciałam, żeby nikt, ty też,
- nie musiał dorastać jak ja. - W strachu?
Tak.
Przykro mi, skarbie.
Codziennie tęsknię za moimi rodzicami,
ale tak bardzo pochłonęła mnie walka ze złem, że…
przegapiłam tyle wspólnych chwil z tobą.
Ale to naprawię.
Świetnie sobie radzisz.
Jesteś zbyt surowa dla siebie i dla Lydii.
Jest twoją przyjaciółką od dawna. Nawet gdy ją odtrącałaś.
Zawsze była jak huragan.
- To dobra osoba. - Wiem.
Ale rzuciła autobusem.
Ale trudno nie przyznać, że próbowała zatrzymać złoczyńców.
- Fakt. - I strasznie chciała rzucić autobusem.
Cudowna jesteś.
Jestem z ciebie taka dumna.
- Powiedziała, dokąd jedzie? - Na randkę.
Cała Lydia.
Zawsze znajdzie czas na zabawę.
Próbuję się skupić na pływaniu.
- Naprawdę? - Tak.
Ramiona masz do tego idealne.
Dziwię się, że się do mnie odezwałaś.
Zwłaszcza że założyłem, że nie żyjesz.
Mało brakowało.
Ta psycholka Laser naprawdę się na nas uwzięła.
Aż dziw, że wyszłyście z tego całe.
Niewielu osobom się to udaje.
Ona uwielbia zabijanie.
Kocha wręcz. Nudziara.
Miałam szczęście, bo jestem chodzącym czołgiem.
Mamy wytrzymałe kombinezony.
Chociaż ten odorek…
Matko, ale one capią. Ale są wytrzymałe.
Dla mnie ładnie pachniesz.
Co jest zaskakujące, bo z powonieniem u mnie kiepsko
od czasu wypadku.
Jeśli mogę zapytać, co się stało?
No cóż…
Byłem w podróży poślubnej na Bermudach,
a moja ówczesna żona
zaproponowała nurkowanie na golasa.
Ja na to: „Świetnie, zróbmy pełnię”.
Rozebraliśmy się, wskoczyliśmy do wody,
tylko wybraliśmy pływanie nad radioaktywną rafą koralową.
Poważnie?
Wyskoczył radioaktywny krab i dziabnął mnie w genitalia.
- O rany. - Reszta jest historią.
- Od razu mnie rzuciła. - Jej strata.
W każdym razie wybrałem życie gangstera.
To nasuwa kolejne pytania.
Sam mi powiedz, jesteś w pełni miskreantem czy…
Nie lubię etykietek.
Ale często mnie o to pytają.
Zwykle mówię, że jestem półkreantem.
- Pół-Koreańczykiem. - Półkreantem.
- Usłyszałam „pół-Koreańczykiem”. - Nie ty pierwsza, ale… nie.
Obie wersje byłyby ciekawe, ale półkreant mi odpowiada.
Tak.
Myślę, że w monopolowym coś zaiskrzyło.
Nie wiem, czy to…
przez to, że mam sporo rodziny na Wschodnim Wybrzeżu…
Tak?
A może to zapach przypraw do owoców morza.
Zawsze na mnie działał.
W taki przytulny sposób.
Świetnie pachną.
Patrzę na ciebie i myślę sobie,
że pod tą napakowaną, twardą,
lśniącą skorupą
bije serce szlachetnego człowieka-kraba.
To może toast? Za mnie?
- Za ciebie. - Chodź tu.
Chwileczkę.
- Mogłabym… - Nie jestem dzieckiem.
Czasem muszę to wypić jak kakao.
- Ja też. - Są supersilne, ale spróbujmy.
Moje zdrowie.
Cholera jasna. Niech to szlag!
Nie bądź chamem. Wracajcie do jedzenia.
Koniec pokazu.
Zawsze myślę, że się uda.
Z kieliszkami do shotów jest łatwiej.
- Dziękuję. - Dzięki.
Jakiś słaby ten kieliszek.
- Dobry wieczór. Zaraz posprzątamy. - Dzięki.
Zdarza się. Wybraliście dania?
- No więc… - Jeśli mogę coś polecić,
moją ulubioną przystawką jest mała wieża z owoców morza.
Jest tam wszystko.
Szczypce, kieszeniec magister, krab śnieżny, krewetki tygrysie…
Oferujecie tu jedzenie i rozrywkę.
- To prawda! - Żartowniś.
Chcesz podać wieżę z owoców morza półkrabowi?
- Jezu. - Też mi rekomendacja.
Trzeba mieć jaja.
Masz nas za kanibali?
Zaproponujesz mi 32-letnią kobietę o imieniu Lydia?
Bo mam 32 lata.
Wierzę i nie zaproponuję tego. Teraz będę mądrzejszy.
Zadbaj o relacje z klientami.
Tak mi przykro. Nie widziałem szczypców.
Przepraszam, że podniosłem głos,
ale radioaktywny krab dziabnął mnie w jaja,
a uwielbiałem skorupiaki.
Łatwo wybucham, zwłaszcza w takich miejscach.
- Rozumiem. - Dobrze.
Potrzebuję chwili. Możesz odejść?
Oczywiście.
- Zazdroszczą. - Zwłaszcza mojej partnerki.
Masz ochotę na coś z menu?
Rozważałam kurczaka, ale bałam się, że jesteś półkurczakiem.
Nie. Tylko krab i człowiek.
Sporo człowieka.
Też chciałem kurczaka,
ale wolę je prosto z pułapki na kraby.
Czyli na surowo.
- Co się stało? - Po prostu…
Lubisz surowego kurczaka?
Odkąd…
przeszłam tę fizyczną przemianę,
dręczy mnie nienasycona…
ochota na surowego kurczaka.
Daj rękę.
To ty mnie wytropiłaś.
Co chcesz wiedzieć?
Po czyjej jesteś stronie.
Co robisz?
Smaruję ci szczypce masłem.
Wiem, że między nami jest dziwnie, bo sobie nawrzucałyśmy
i rzuciłam autobusem, chociaż mi zabroniłaś.
I wcale nie pomaga, że zniszczenia od autobusu
będą kosztować milion dolarów.
Chciałabym się zamknąć.
Jestem gorsza od Toma z księgowości, który ciągle nawija o swoich księgach.
Zawsze pachnie jak te kremy, którymi staruszki smarują sobie otarcia.
Jestem gorsza od Toma, o ile to możliwe.
- Tom, oddzwonię do ciebie. - Żaden problem.
Tom, to tylko żart. Mam cię! Prima aprilis.
Tylko nie w kwietniu.
- Wyłączył się? - Tak.
Zniszczenia zdecydowanie przekroczyły milion.
- Co? - Za wszystko zapłacę.
I nikt nie ucierpiał. Jakimś cudem.
Tak.
Podobno byłaś na randce.
Bardziej na misji w celu ustalenia kilku faktów.
Wiem, co knuje Król.
A to całe przyjęcie ma być zbiorowym pogrzebem.
Zbierze ludzi, którzy na niego nie głosowali,
zamknie w jednym budynku i wysadzi.
Skąd masz te informacje?
Od kogo?
Po wyborach Królowi odbiło, więc chcę się z tego wypisać.
Kto mi powiedział co?
Gdzie masz guziki?
Dobry początek. O tak.
- Krab? - W twoich ustach to źle brzmi.
Krab. O rany!
Krab! Wiedziałam, że dziwnie na niego łypiesz.
Nie pokazuj paluchem!
Oceniasz mnie.
Zajrzałaś mu pod skorupę?
Kto tak w ogóle mówi? Ale zajrzałam.
Patrz, co mam.
Co to jest? Wzięłaś to z restauracji, złodziejko?
Skąd, zawsze noszę przyprawy w staniku.
Nigdy nie wiadomo, kiedy trzeba będzie coś doprawić.
Delikatnie. Nie zapomnij o prawej.
- Nigdy w życiu. - Syp, mamusiu.
Wrzucę cię do wanny i ugotuję na wolnym ogniu.
Ani słowa.
Był bardzo uroczy.
I umie używać tych swoich…
Kotku, przecież to Krab!
Ale ja uwielbiam kraby!
Zabrzmię jak wariatka, ale myślę, że można mu zaufać.
Miskreant nie powinien być naszym źródłem.
Jest półkreantem.
Pół-Koreańczykiem?
Zrobiłam to samo. Nie „pół-Koreańczykiem”, tylko „półkreantem”.
Jest w nim coś takiego…
W głębi serca to dobry facet.
W moich ustach to nie znaczy wiele przez tę akcję z autobusem
i przez to, że tu wpadłam i ukradłam ci moc,
która jest pewnie tą fajniejszą,
chociaż mówiłam inaczej, ale to prawda.
Lydi…
Czasem nie wiem, czy jestem na ciebie zła, bo zawsze wariujesz,
czy jestem zła na siebie, bo…
ja nigdy nie wariuję.
Obie nie możemy być szurnięte.
Zastanówmy się, jak powstrzymać Króla.
Wiem, że z takim mózgiem potrafisz wszystko.
A spójrz tylko na mnie.
Przerobiłaś frajerkę w kogoś wyjątkowego.
Lydi…
może byłam na tyle głupia, żeby zepsuć naszą przyjaźń,
ale zawsze byłaś wyjątkowa.
Dzięki, Em.
Nie chcę psuć nastroju, ale Allie słyszała całą waszą rozmowę
i mówi, że macie kończyć tę „pogadankę dla młodzieży”,
wskoczyć w kostiumy i iść do sali technicznej.
Chodźmy.
Bingo, wejdziesz tylnym wejściem.
Gdy już ustalisz, gdzie jest bomba,
za tobą wejdzie Młot, weźmie bombę
i wyniesie ją poza budynek, gdzie zostanie rozbrojona.
Słyszycie mnie?
Młot oberwał.
- Co to znaczy? - Taki żargon na „tak”.
Ustaw się przy drzwiach i czekaj na mój sygnał.
Tracy, to trochę potrwa.
Zrobisz mi więcej kawy? Chcę być przytomna.
Słyszysz muzykę?
To Seal. Zaprogramowałam go w kostiumie.
Em, jesteśmy na misji!
Myślisz, że nie wiem?
Ludzie są w niebezpieczeństwie, a my tkwimy tutaj i się denerwuję.
Dobrze.
Musi nam się udać.
Ta piosenka pozwoli nam się wyluzować i skupić.
Co ja tam wiem? Też się denerwuję.
Ale przyznam, że ta nuta wpada w ucho.
Masz je na oku? Odpowiedz.
Uważaj, co mówisz. Masz umowę z Królem, nie ze mną.
Są w ładowni, od południowej strony budynku.
Skręć w prawo. To drugie prawo.
Szybciej! Nie będą tam stać całą noc.
Jesteś złolem!
Odsuńcie się od drzwi!
- W porządku? - Allie nas zdradziła.
Król ją przekupił. Zaprowadziła Laser prosto na was.
Kijowo śpiewacie.
Zabijanie ludzi to nie jest normalne hobby.
Nie umiem dziergać.
Pora umierać.
Pora wynieść śmieci.
- Cholera! - Niektórzy zasługują na śmietnik.
To wszystko pułapka.
Ogłuszyłam Allie. Ochrona już biegnie.
- Pomogę wam. - To niebezpieczne, zostań!
Już lecę.
Tracy?
Ruszajmy.
Kto chce posłuchać nowej burmistrzyni?
Coś mnie zbiera, więc nie podaję ręki…
Dziękuję, panie Król.
Mówi się po prostu „Król”.
Po prostu „Król”. Bez żadnego „panowania”. Dobrze?
Dobrze.
Czy to…
Wybacz. Ma się tę krzepę.
To działa? Dobrze, dziękuję.
Miłej zabawy.
- Dziękuję… - Będzie bombowo!
To wspaniały przykład tego, jak razem możemy ożywić Chicago.
Współpraca pozwoli nam…
Rusz tym wielkim mózgiem. Gdzie ukryłby bombę?
Impreza jest na 30. piętrze, tam będzie ochrona.
A piwnica jest daleko.
Chwila, biuro kampanii Rachel Gonzales jest na 29. piętrze.
Dlatego wybrał ten budynek.
Gdzie jest Laser? Powinna już tu być.
A co robi?
- Morduje Grupę Grzmot. - Tak.
Mówiła, że przerobi je na batony.
Mnie to pasuje, bo naprawdę zaczynają mnie wkurzać.
Tak.
Nie podoba mi się ten nowy Krab z sumieniem.
Wolę kraba z odrobiną sosu holenderskiego i pietruszką.
To do nas pasuje.
Mamy jakiś problem?
Żadnego problemu, wszystko gra. Zabijmy je!
Niech się suki smażą w piekle…
Dzięki za pomoc.
- Kenny, dzwoń do niej. - Zabiłeś Kenny’ego.
Zabiłem?
Tak.
- Kto został? - Andrew.
Mogę zadzwonić, szefie.
- Dobrze. - Jasne, przepraszam.
Laser, słyszysz mnie?
- Słyszysz? - Tak jakby.
Co ona mówi?
- Ruda rzuciła we mnie śmietnikiem. - Ruda rzuciła w nią śmietnikiem.
Co? Uciekły? To gdzie są?
- Daj na głośnomówiący. - Andrew, ćwoku!
- Laser, gdzie one są? - Nie mam pojęcia.
Pewnie szukają bomby.
Po tym wszystkim!
- Rozłącz się, głupku. - Wyłącz to, kretynie!
Jedziemy z powrotem. Kończymy to. Wybierz 29.
Prawie wyszło.
- Numer… - Nie są stworzone do…
- Trochę pojeździmy, ale… - 29! Otaczają mnie idioci.
Przepraszam.
Będąc narcystycznym megalomanem, gdzie schowałabyś bombę?
Tam, gdzie czuć władzę. W jej biurze?
Proszę, proszę…
Witam, panie. Zakładam, że mówię do obu.
Powiem wam coś.
Szkoda, że żyjecie.
Nie lubimy rozczarowywać, panie Królu.
Samo „Królu”. Jasne?
Tylko „Król”! To cztery litery!
Czemu nikt tego nie łapie?
- To łatwe. - Samo „Król”. Jak „szef”.
Jesteś po lewej?
- „Człowiek”. - Jasne.
- „Bomba”. - Jeszcze lepiej.
Dzięki.
Wielka, piękna bomba.
Myślałyście, że pozwolę jakimś babom
położyć łapy na mojej wielkiej, pięknej bombie?
Wiesz, co mówią o gościach, którzy twierdzą, że mają duże bomby.
Takie tycie bezpieczniki.
Drogie panie, poznajcie moją ekipę.
Cześć, jestem Andy albo Andrew. Jak wolicie.
Kto oberwał? Czy to Andrew?
Tak.
Szlag! Ja chciałem go zabić.
Dość strzelania.
Zapraszam, Grupo Grzmot. Czas pobrudzić sobie ręce.
No jasne. Też jest miskreantem.
Miałam cię za zwykłego gnoja, a jesteś miskreanckim gnojem.
O tym nie wspomniałeś, Jerry.
- Zmarnowałam na ciebie masło, Krab! - Ja ci nie kazałem.
Mam robotę, więc skończmy z tym.
- Tak. - Zatańczmy, ciołku.
Silny jest.
Znajdź teczkę ze „śmieciem”.
Co za seksowna skłonność do agresji.
Co, zapomniałaś języka w gębie?
Udanej podróży.
Lydi!
A kuku!
Lydi!
Szlag!
Mam swój popisowy manewr. Coś jak uścisk śmierci.
Spodoba ci się.
- Co to za odór? - Nie możemy prać kostiumów.
Ohyda!
Podkręciłam dla ciebie moc, ćwoku.
Na razie, nerdzie!
Ona nie jest nerdem. Jest mądra.
To różnica.
Coś ty zrobiła?
To, co musiałam, mamo.
„Mamo?”
Czyli mogę wybić całą rodzinkę?
Rzadko ma się taką okazję.
Ale ty będziesz pierwsza.
Jesteś silna jak na dziewczynę,
ale wciąż za słaba.
Łapy precz.
Jerry…
Nie ma sprawy.
- Ty sukin… - Zdrajca!
Ścierwożerca!
- Odbijam, panie Królu! - Tylko „Kró…
Piłka za ogrodzeniem!
Mogłaś tego nie robić. Cała jesteś?
- Potrzebowałyście pomocy. - Żyjesz?
Tak.
Gdzie bomba?
- Biuro w rogu. - Dobra.
Karetka by się przydała.
Albo weterynarz?
Biolog morski.
Ktoś tu ma duże ambicje.
Rozbroisz ją?
Mamy za mało czasu.
Dotknę złego kabla i wybuchnie.
Dobrze wiedzieć.
- Spróbuję, może się uda. - Nie, ja to zrobię.
Jestem superszybka. Wyniosę ją poza miasto.
Twoja szybkość może ją zdestabilizować.
Już raz nas uratowałaś.
Dziadkowie byliby z ciebie dumni.
Chyba oszalałaś, jeśli myślisz, że pozwolę ci dotknąć tej bomby.
Zaraz.
Nie rób nic szalonego.
Tym razem wszystko przemyślałam.
Kiedyś musi być pierwszy raz.
Nie, Lydio.
Nie wyrzucę jej przez okno, bo kogoś zranię.
Ale moje ciało przyjmie siłę wybuchu.
Mamy mało czasu, więc powiem tylko jedno.
Jeśli coś się sknoci, dziękuję, że byłaś moją przyjaciółką.
Ludzie zawsze się zastanawiali, czemu się przyjaźnimy,
bo tyle nas różni, ale wiedziałam, że zmienisz świat.
Byłaś najlepszą osobą, jaką znałam.
Póki nie spotkałam Tracy.
Słuchaj się mamy.
Żałuję, że ja nie umiałam.
Muszę iść.
Jeśli bomba wybuchnie, gdy tu stoimy, będzie przypał.
Lydi…
Lydi!
Lydia!
Nie…
POLICJA ODDZIAŁ ANTYMISKREANCKI
Nie, zostawcie!
Lydi?
- O nie. - Lydia?
Boże.
Lydi…
Przepraszam.
Obrzygałam cię wodą z rzeki.
Strasznie jej dużo.
Uwielbiam ten kostium.
Uwielbiam i mam totalnie gdzieś, że śmierdzi.
Tak się cieszymy, że żyjesz.
- Kocham was. - A my ciebie.
- Pomóż jej wstać. - Pomóż dziewczynie wstać.
Co za aplauz!
Grupo Grzmot, dziękuję wam.
Całe Chicago chce wam podziękować za niesamowitą odwagę.
- Dziękujemy. - Tak.
Gdzie Król?
W areszcie. Żyje.
Udało ci się.
Miskreanta spotka sprawiedliwość.
Skończyłaś dzieło rodziców.
- A Laser? - Wciąż jej szukamy.
Gdy ją złapiecie, zanim trafi do pudła, dostanę z nią chwilę?
Muszę jej ciachnąć ten kucyk.
Jak z Samsonem i Dalilą?
Nie, będzie wyglądać jak kretynka z jeżem…
Chyba skończyłam.
Mogę opróżnić pani buty?
- Nie trzeba. - Przepraszam.
To może nie najlepsza chwila na takie pytania,
ale zastanawiałam się,
czy nie chciałybyście zawrzeć oficjalnej umowy z miastem?
Tak!
Tak, prawda?
- Bardzo chętnie. - Idealnie.
- Jesteśmy gotowi na oświadczenie. - Dziękuję.
Drogie panie, dziękuję.
- Do widzenia. - Dzięki, burmistrzu.
Odwiozę nas.
Co? Wybieraj: moje kolana albo bagażnik.
Pościgamy się.
- Ja nie mogę prowadzić? - Właśnie wyciągnęli cię z rzeki.
Jak zrobili to ostatnio, od razu siadłam za kółkiem.
Grupa Grzmot!
Co takiego?
Jesteśmy dla was, Chicago!
GRUPA GRZMOT
Pamiętałaś.
Jak romantycznie. No proszę.
Aż się do tego rwiesz.
Pozwól, że cię chociaż nakarmię.
- Dziękuję. - No już, powiedz „a”.
Grzeczna dziewczynka. Prosto do buzi.
Boże.
Następna partia.
Moja kolej?
Raczej nasza.
Tak?
KONIEC
Napisy: Magdalena Adamus