NETFLIX PRZEDSTAWIA
NOWY ORLEAN
Wiem, co myślisz. Jak taki gość zdobył taką laskę?
- Klasyka. - Przyjaźnimy się od lat.
Podkochiwałem się w niej.
Ale społeczeństwo nie akceptuje, gdy facet ma wyższą dziewczynę.
Nawet mi nie mów. Ciągle mi dokuczano przez mój wzrost.
- Jak pogoda na górze? - Prześladowała mnie Kimmy.
Fajny dres, Wielka Stopo.
Byłam przeklęta.
A potem pojawił się Stig, Szwed z wymiany…
- Zamieszkał u mnie. - Był wyższy nawet ode mnie.
Spotykali się, ale totalnie ją oszukał.
Tak, i upokorzył mnie przed całą klasą.
Podkochuje się we mnie.
Co?
Wkroczyłem ja, obroniłem ją…
Jest fajniejsza niż wy wszyscy razem wzięci.
Oberwałem po gębie. Drobnostka.
- Wcale nie. - Nie drobnostka.
W końcu…
To on dodał mi pewności siebie
przeuroczym prezentem.
Wtedy zaakceptowałam swój wzrost.
Bal był dla mnie przełomowym momentem.
Cześć, jestem Jodi.
Znacie mnie jako „Amazonkę” albo „Jodi Gigancicę”.
Bycie wysoką czyni mnie tym, kim jestem,
a ja lubię siebie.
Moja przyjaciółka Fareeda i moja siostra Harper mnie wspierały.
I wtedy zrozumiała…
Że od początku powinnam była być z nim.
Co ma sens, skoro całe życie
nosiłem ze sobą skrzynkę, czekając, żeby ją pocałować.
W końcu udało się to trzy miesiące temu.
Od tego czasu jest idealnie.
Czy moja pani pozwoli…
Moje plecy!
Skrzynka odeszła za tęczowy most.
Dlatego na trzecią miesięcznicę kupię mu plecak.
Na pewno zniesiesz schylanie do buziaka?
Na pewno.
- Rozgadaliśmy się. - Jakie było pytanie?
Co was tu sprowadza?
- Plecak. - Konkretnie ten.
Podoba ci się, prawda?
- Tak. - Spoko.
- Cześć. - Mam twój koktajl.
- Dziękuję. - Proszę.
- Jodi, jak leci? - Mikey, co tam?
- Pomogę ci. - Dzięki.
Suzie!
Muszę wiedzieć, skąd masz tę bluzkę.
Fareeda Marks, zapamiętaj to.
- Nie mówiła o mojej? - Ładna.
Może skoczymy kiedyś na kawę?
Jej chłopak. Siedzę tuż obok.
Nie wiedziałem, jestem tu nowy.
To spływaj.
Nigdy nie przemawiałam przed klasą.
Wyjdź tam, zrób swoje i nie przejmuj się, jeśli nie wyjdzie.
Jodi! Jest lista!
ZGŁOSZENIA NA PRZESŁUCHANIA DO BYE BYE BIRDIE
Wielka chwila.
Co wy?
Wiem, że mieliśmy nie robić scen…
ale co tam!
To tylko przesłuchanie.
Ale marzyłaś o tym od gimnazjum.
Warto uczcić tę chwilę.
Dziękuję.
Ale tej nie.
- Cześć. - Co świętujemy?
Ty niczego nie świętujesz, bo już się nie kumplujemy.
Spadaj, IKEA.
Świętujemy to, że zgłosiłam się na przesłuchanie.
Bye Bye Birdie? Super.
Mój drugi ulubiony musical po Facetach i laleczkach.
Chcesz poznać trzeci?
O Boże. Mam to gdzieś.
Jasne.
No dobrze.
To do zobaczyska.
Żółwik?
Rąsia?
Widzimy się w domu.
Wciąż chce się kumplować, po tym jak zadręczał cię
swoimi chorymi manipulacjami?
Nie wierzę, że mu to wszystko wybaczyłaś.
Przepraszał już mnóstwo razy. Możecie mu odpuścić?
- Nie. - Nie, jest okropny.
- Za Jodi. - Za Jodi.
Za mnie.
Cydr jabłkowy, klasyka.
Cześć.
Jestem Tommy.
Wiem.
Widziałam cię w Lakierze do włosów.
Byłeś niesamowity.
- Dzięki. - Świetne przedstawienie.
Przy okazji, jestem Jodi.
Wiem.
Też jestem twoim fanem.
Moim fanem?
Tak.
„Więc przezywajcie mnie, jeśli chcecie.
Kpijcie ze mnie, pytajcie:
»Jak pogoda na górze?«. Bo pogoda tutaj jest świetna”.
- Tak. - To twoja przemowa z balu.
Zapamiętałeś ją.
Zgadza się, każde słowo.
Jak?
Powiedzmy, że niesamowicie zapadasz w pamięć.
- Typie, uważaj. - Przepraszam.
Rety.
Wszystko gra?
Tak. Trochę się denerwuję.
Słyszałam, jak śpiewasz. Nie masz się o co martwić.
Poradzisz sobie.
Dzięki.
Po co tu przyszłaś?
Na przesłuchanie, tak jak ty.
Madeline już wielokrotnie obsadzała mnie w głównych rolach,
więc to raczej formalność niż przesłuchanie.
Jodi Kreyman.
Twoja kolej.
- Będziesz świetna. - Dzięki.
Wyluzuj…
bo nie masz żadnych szans.
Tęsknisz za mną, Stiggy?
Kimmy.
Jedyny on
Właśnie tak
Powinno
Być
Więc nigdy nie występowałaś na scenie?
Nigdy.
A ta twoja przemowa na balu?
Występem bym tego nie nazwała.
Stałaś na scenie przed ogromną widownią
i wygłosiłaś improwizowany monolog.
Brzmi jak występ.
A więc występowałam.
Co powiesz tym, którzy nie uważają,
że wzrost to prawdziwy problem?
Słucham?
Śmiertelna choroba, bezdomność,
martwienie się, że nie masz co jeść…
Oto prawdziwe problemy.
Ty nie musisz się tym przejmować.
Jakie niby ty masz zmartwienia?
Nie mówię, że bycie wysoką jest gorsze.
Czasami tak czuję, ale wiem, że tak nie jest.
Po prostu…
to nie sprawia, że złe rzeczy, które mi się przytrafiają,
przestają istnieć.
Zawsze marzyłam o aktorstwie,
ale dotąd nie sądziłam, że się do tego nadaję.
W porządku.
Dziękuję, że przyszłaś.
Momencik, Harper.
Zaoferowali ci pracę?
Prawdziwą?
Z pensją?
Tak, z benefitami i miejscem parkingowym,
a pensja to 401 tysięcy rocznie.
Nie, 401 oznacza chyba konto emerytalne.
- Nie zgodzę się. - Ale zwykle…
Co to za praca?
Powitajcie
współprowadzącą
nowego programu rozrywkowego zza kulis od Pageant Network.
Jest coś takiego? Który to kanał?
Jak możesz! Daj spokój.
Gratulacje.
Dzięki. Przy okazji: praca jest w LA.
W Louisianie?
- Wyjedziesz do Kalifornii? - Los Angeles?
Wybaczcie, wolałam tego nie przedłużać.
Każde jej słowo to jak cios w twarz.
- Robimy kolejne dziecko? - Jestem płodna.
Tak będę mogła udowodnić sobie i innym,
że mam więcej do zaoferowania światu niż tylko…
Właśnie.
Że jestem nie tylko błyszczącymi włosami i idealnie złuszczoną skórą.
- Niech mnie traktują poważnie. - Dokładnie.
Dlatego muszę…
Boże, dostałam główną rolę!
Co?
Wybaczcie, nie chciałam się wcinać.
Już kończyłam. Co to za rola?
W wiosennym musicalu.
Reżyserka właśnie napisała
i zagram Kim w Bye Bye Birdie.
- Co? - Co?
Moje córeczki!
Obie kroczą po drodze do sławy.
Napiszę do Dunka.
No tak.
Piszesz z moim chłopakiem?
Może z siedem, osiem razy dziennie.
- Dziko. - Dziwnie.
Wyprawimy wielkie przyjęcie na premierę.
Proszę, nie.
O tak, dostaniesz imprezę.
Imprezka!
O rety.
Lubisz parady?
- Nie. - Motyw przewodni: ptaki.
- Miało być 12? - Dziękuję.
I jeszcze…
Wie pan co? Stawiam też tej parze.
Z posypką.
- Jak miło! - Ależ proszę.
Dziś ważny dzień, świętujemy.
Bierzesz dwie gałki?
Znasz mnie. Im wyższe, tym lepsze.
Skoro o tym mowa, ile masz wzrostu, ze 190 cm?
- Cham. - Nie.
To było chamskie.
- Przepraszam. Dla ciebie bez posypki. - Nie, nic się nie stało.
Smacznej posypki.
Nic się nie stało.
- Poważnie? - Tak.
Trzy miesiące temu byś się przejęła.
Pewnie tak.
No i trzy miesiące temu
nie odzywałaś się przy ludziach.
A teraz wystąpisz przed całą szkołą.
Wiem.
I to jako gwiazda przedstawienia.
Ten wieczór zmieni całe twoje życie.
Tak.
Dziękuję, że uwierzyłeś, że mogę to zrobić.
- Nawet gdy sama nie wierzyłam. - Będziesz świetna.
Dzięki.
Zdrowie.
Nie zasługujesz na tę rolę.
Po prostu miałaś szczęście.
W końcu spełniasz swoje marzenie.
Naprawdę myślisz, że ci się uda?
Czyli kiedy myłaś zęby, w twojej głowie pojawił się głos
i teraz nie chce zniknąć?
Zgadza się.
Miałaś już tak kiedyś?
Zawsze słyszałam jakiś głos, ale nic w tym stylu.
Ten jest…
Głośniejszy? Wredniejszy?
Wmawia ci, że twoje lęki stają się prawdą?
Tak!
Co?
Obawiałam się, że do tego dojdzie.
Modliłam się, żeby tak nie było, ale widocznie za mało.
O czym ty mówisz?
O tym głosie!
Tym negatywnym głosie,
który mówi ci, że jesteś oszustką
i wszystko dobre, co cię spotyka w życiu,
nie wynika z twojego talentu ani intelektu,
tylko ze szczęścia.
Ale czemu pojawił się teraz?
Bo teraz otworzyłaś się na świat.
Ryzykujesz porażkę i upokorzenie.
Im bardziej się otwierasz,
tym głos staje się głośniejszy.
Jak mam go uciszyć?
Nie da się.
To okropna część życia, która nie znika.
Jak Maroon 5.
- Alergia. - Ty też go słyszysz?
Nie.
Ale brałam udział w 37 konkursach piękności.
Za każdym razem widziałam, jak ten głos dobija ludzi tak,
że nie są w stanie wyjść na scenę.
Mówisz, że może mnie to spotkać?
Mówię, że najgorszego prześladowcę tworzymy sobie w głowie.
Musisz nad tym zapanować. Inaczej będzie coraz gorzej
i to zapanuje nad tobą.
Dobrze.
Jodi dostała główną rolę, a ja mam być jej dublerką?
Trzeba podejmować ryzyko.
Dałam jej główną rolę,
bo potrzeba do niej świeżości i autentyczności.
Więc na próbach mam ją po prostu oglądać?
Nie ma małych ról, Kimmy, tylko mali aktorzy.
Dobrze wiedzieć.
Bo Jodi na pewno małą aktorką nie jest.
Przykro mi.
To nie koniec, dopiero się rozkręcam.
Aż się boję spytać.
Wystarczy tak upokorzyć Jodi na pierwszej próbie,
żeby zrezygnowała.
Na przykład dosypiesz jej czegoś do koktajlu od Dunklemana,
żeby odpłynęła.
Widziałeś może Carrie?
Na laskę spadło całe wiadro świńskich flaków.
Bye Bye Jodi.
Skąd mam wziąć świńskie flaki?
Wygoogluj sobie. Co?
Odwalanie brudnej roboty sprawia, że czuję się…
brudny.
Co cię ugryzło?
Od kiedy straciliśmy Liz,
wciąż rozmyślam o kruchości życia.
Liz nie umarła, tylko przeprowadziła się do Seattle!
Ale jednego dnia twoja przyjaciółka jest obok,
a drugiego znika.
Co mam ci powiedzieć? Taka jestem.
Jeśli nie potrafisz mnie wspierać,
to może nasza przyjaźń się skończyła.
Może.
Chwila, co?
Może sam muszę odkryć, kim jestem, zamiast być twoim sługusem.
Zawsze byłem tylko tym.
Trzymaj się. Pamiętaj o dobrych czasach.
Sam pamiętaj o dobrych czasach!
- Co myślisz o tym kolorze? - Piękny, idealny do zdjęcia.
- Nie czuje tych kolczyków. - Nie? Wyglądasz w nich świetnie.
Fareeda, patrz.
- To w moim stylu? - Nie wiem, Stig.
Jaki masz styl?
Nie mogę uwierzyć, że zaprosiłaś Stiga na nasze wyjście.
Nie dostał żadnej roli, smutno mu.
I nikt się z nim już nie zadaje…
To chyba jego problem, a nie mój.
Jeśli ja mogę dać mu drugą szansę,
ty możesz dać mu pierwszą.
Nigdy się do tego nie paliłeś.
- Ale najpierw zadzwonię. - Świetna bluzka.
Dziękuję.
Skąd ją masz?
Właściwie to zaprojektowała ją moja przyjaciółka, Fareeda.
- Cześć. - Jest niesamowita.
I zna trzy zasady projektowania jak nikt.
A ty je znasz?
Forma, dopasowanie, funkcja. Błagam.
Imprezy zastąpiłem Poradami różowej brygady.
Przyniosłabyś mi kilka sztuk?
W sensie na sprzedaż?
- Tak. - Mam ich więcej.
- Całe mnóstwo. - Lepszych od tej.
I to znacznie.
Więc tamte też musisz przynieść.
Tak zrobię.
Niesamowite, jestem z ciebie dumna.
Ja jestem dumna z nas! Spójrz, jak dobrze sobie radzimy.
- Cudownie. - Spełniamy marzenia.
- Czad! - Piąteczka.
Czwóreczka? Trójeczka?
Ale tylko dlatego, że mówiłeś o mnie miłe rzeczy.
Przygotowałem dla ciebie wyprawkę.
Trzy butelki wody.
- Wsadź je gdziekolwiek. - Dzięki.
Herbata na gardło i czajnik, żeby podgrzać wodę.
Inaczej piłabyś samą wodę.
Tabletki na gardło, trzymaj.
To nie wszystko. Przekąska, bo wiem, że je lubisz.
I na koniec…
kamerton stroikowy do śpiewania.
Sobie też kupiłem, bo są ekstra.
Jasne.
Pięknie.
Dziękuję. Idealny zestaw.
Chciałem, żeby twoja pierwsza próba była udana.
Poczekam, aż skończysz.
Na pewno masz lepsze rzeczy do roboty niż na mnie czekać.
Pewnie, że tak.
Muszę nakarmić rybkę.
- Nie masz rybki. - Muszę ją kupić.
A potem nakarmić.
- No dobra. - Na pewno.
To idę.
Powodzenia.
Dzięki.
- Cześć! - Hejka!
- No dobra. - To zupełnie nie twoja liga.
Oni o tym wiedzą.
Kimmy powinna dostać tę rolę.
- Kimmy. - I ty o tym wiesz.
Kurczę, przepraszam.
Kim, znowu się spotykamy.
Mam na imię Jodi.
Ale grasz Kim, a ja gram Conrada.
- No tak. - Pomogę ci z tym.
- Dziękuję. - Rany.
Niezłe zapasy. Daj.
No dobrze.
- Sprawdzałaś plan prób? - Jeszcze nie.
Wariactwo, przez miesiąc będziemy spędzać każdą chwilę razem.
Niedługo będziesz miała dość tej gęby. Przykro mi.
To ty będziesz miał dość mojej.
To niemożliwe.
Serio, pewnego dnia na mnie spojrzysz i…
Strasznie się stresuję, nie wiem, czy widać.
- Nie szkodzi. - Dobrze.
Wysocy ludzie nie słyną z najlepszej koordynacji.
Poradzisz sobie.
Boże!
Jodi, ty zaczynasz.
Zapomniałam, przepraszam.
Tak, i resztę kwestii też.
Jeszcze raz, dawaj.
Kurczę, przepraszam.
Pogarszasz sprawę!
Wszystko gra.
Przepraszam.
Pierwszy tydzień jest najgorszy.
Zwłaszcza gdy ciągle mi dowalasz z boku.
- Zawsze możesz odejść. - Niby czemu?
Bo kiedy przyjdzie czas,
żebyś stanęła na scenie przed pełną widownią,
oślepiona reflektorami, z twarzą zalaną potem,
wiesz, że się zatniesz.
Nie zatnie się. Będzie świetna.
Nieważne. Jesteście siebie warci.
Nie wiem, dlaczego się za mną wstawiłeś,
ale dzięki.
Nie ma za co.
Więc…
wspominasz czasami nasz pocałunek?
Nie.
Jasne. Ja też nie.
Codziennie.
Chyba już…
O nie.
Szparag! No dalej.
O rety.
Błagam.
Nie!
Bez jaj!
Spaliłeś indyka faszerowanego kaczką faszerowaną kurczakiem?
- Spaliłem turducken, owszem. - Mówiłem, żebyś upiekł kurczaka.
- To cię przerosło. - Nie chciałem iść na łatwiznę.
Co tu się pali?
Kolacja dla Jodi, która będzie tu za godzinę.
- Co to za okazja? - Trzecia miesięcznica.
W waszym wieku to ważna rzecz, tymczasem mamy tu drobiową porażkę.
- To miało mi pomóc? - Wybacz.
Co się dzieje?
Już łapię, Dunkersie seniorze.
Wymyślcie coś, tylko żebym nie podpadł mamie.
Co ty robisz?
Mamy mniej niż godzinę. To niewiele, Dunkers.
Pomóż mi i posiekaj cebule.
Sabotujesz moją kolację?
Trzeba je szybko skarmelizować, ruchy.
Nie gadam z tobą i nagle mi pomagasz?
Chcesz jej zaimponować czy będziesz tylko gadał?
Tak jest, szefie.
Na pierwsze danie Dunkers przygotował bruschettę
z pieczonymi pomidorami i karmelizowaną cebulą,
która, pozwolę sobie zaznaczyć, idealnie pasuje do mrożonej herbaty.
Życzę smacznego.
Lecę sprawdzić makaron.
- Ciao. - Co to miało być?
Zaoferował pomoc. Musiałem się zgodzić.
Zostaw mu duży napiwek.
- Nie ty płacisz? - Od kiedy?
- Tato, co ty robisz? - Normalnie wymiatasz.
Idź sobie.
Właśnie tak. Dzięki, tato.
Nie wiem, co się dzieje.
Chciałbym wznieść toast.
W porządku.
Chcę powiedzieć, że jestem bardzo szczęśliwy,
mogąc tu z tobą dzisiaj być.
A oglądanie, jak mierzysz się z lękami
i spełniasz marzenie o publicznych występach,
jest naprawdę inspirujące.
Dobrze wiesz, że to marzenie się nie spełni.
Jak zawalisz, powie ci: „Bye Bye, Jodi”.
Naciesz się tym wieczorem, bo czwartej miesięcznicy nie będzie.
Jodi?
Tak?
Wszystko gra? Chyba odpłynęłaś myślami.
- Wybacz. - W porządku.
Przez chwilę byłam gdzie indziej.
Przejmuję się musicalem, ale kolacji nie mogłam się doczekać.
Nie przejmuj się, rozumiem.
Słuchaj, może potrzebujesz czasu,
żeby poćwiczyć albo nauczyć się tekstu.
Nie wiem, jak pracujesz…
- Wcale nie… - Cokolwiek ci trzeba.
Nie wyjdę w trakcie naszej miesięcznicowej kolacji.
Ale jeśli tego potrzebujesz,
zrozumiem.
Jakim cudem jestem taką szczęściarą?
Jesteś wspaniały.
- Dziękuję. - Proszę.
- Pewnie. - No dobrze.
Zaraz, co?
Chwila…
Naprawdę wychodzisz?
Powiedziałeś, że to w porządku.
Tak. No dobra.
- Czyli nie w porządku? - Trochę.
To trzeba było tak nie mówić.
Nie sądziłem, że wyjdziesz.
Pasta primavera!
To zostanę.
- Nie kłopocz się dla mnie. - Co to ma znaczyć?
Parmezan. Nie?
Nie.
No dobrze.
Jodi, w szkole jesteś królową popularności.
Gdy idziemy korytarzem, słyszę:
„Jodi!”, „Mikey!”,
„Może skoczymy kiedyś na kawę?”.
Dlaczego gwiazda musicalu miałaby mieć czas dla małego Dunksa?
- Czuję, jakbym ci ciążył. - Nie.
Nie wiedziałam, że tak się czujesz.
Widziałaś, ile świec zapaliłem? To dla mnie ważne.
Właściwie to straciłam apetyt…
Pójdę już.
Daj spokój.
- Zapakować coś na wynos? - Nie trzeba, dzięki.
Zrobię jedno z lampą.
Tu jest mój przystojniak!
Musisz tam wrócić i to z nim przegadać.
Sam powiedział, że mogę wyjść.
Nie, po prostu był miły.
Obie zawsze mi powtarzacie, że powinnam walczyć o swoje.
Dlaczego to ja mam się złamać?
Bo to żaden wstyd!
- Właściwie to wstyd. - Racja.
Podsłuchiwaliście?
Jeśli się złamiesz,
to on będzie rozdawał karty w tym związku.
Wiem, że teraz się mówi, że miłość polega na komunikacji i równości.
- To bzdura. - Tak.
Tutaj chodzi o władzę.
- Kto ją ma i kto jej nie ma. - Fakt.
Więc niech Dunkleman trochę postęka, a ty skup się na musicalu.
Przy okazji, potrzebujemy 27 biletów na premierę.
- Wróć, 28. Dr Seeger. - No tak.
Mój pediatra?
Esemesuję z Dunklemanem i zaprosiłem twojego pediatrę.
Błagam, daj mi żyć.
Dr Seeger musiał mnie widzieć na Toku.
Tik Tak Toku.
Tańczyłam. Promowałam twój występ.
- Masz TikToka? - Nie śledzisz mnie?
Jodi, skup się!
To jak będzie?
LICEUM RUBY BRIDGES
Nie martw się, ktoś je kupi.
- Nie martwię się. - Minął dopiero tydzień.
Dlatego się nie martwię.
- I ty też nie powinnaś. - Ja się zawsze zamartwiam.
Przecież cię znam.
Kim, piękna jak zawsze.
Jakiś ty miły, Conradzie.
Kto to był?
Kolega z obsady.
Conrad?
Nie, Tommy. Gra Conrada.
Tommy uważa, że jesteś piękna.
Nie, to tylko jego postać mówiła do mojej postaci.
A tutaj Fareeda mówi Jodi, że Tommy uważa ją za piękną.
Więc czemu nie możesz się złamać pierwszy?
Bo latałem za nią całe życie.
Muszę utrzymać pozycję, to wygram.
W takich kłótniach nie ma wygranych.
- W Ameryce zawsze ktoś wygrywa. - I przegrywa.
Oto mój kumpel!
Wiem, że poleciały wióry i oboje powiedzieliśmy za dużo,
ale powinniśmy o wszystkim zapomnieć.
- Na osłodę odpuszczę Jodi Gigancicy. - Wiesz, czemu pomagam za sceną?
Bo widziałem, jaka byłaś zła, gdy nie dostałaś głównej roli.
Wiedziałem też, że przyjaciel u boku na czas prób
pomoże ci to przetrwać.
A ty kiedykolwiek kogoś tak wsparłaś?
Mam ci podać daty?
Jeśli mamy się przyjaźnić, musisz się zmienić,
a wcale tego nie chcesz.
Ale wierzę, że masz dobre serce,
więc liczę, że to przemyślisz.
Zaraz…
Mam zjeść lunch sama?
W pewnym sensie…
wszyscy jemy lunch sami.
- To będzie krępujące. - Czemu?
Nie radzę sobie z napięciem.
Możesz wyluzować?
- Dobra, Pan Luzak na posterunku. - Przestań.
Boże, niech ktoś się złamie!
Panowałem nad sytuacją.
Nie mamy o czym mówić.
- Nie chcesz mi nic powiedzieć? - Nie.
Więc nawet nie przeprosisz za to,
że olałaś naszą kolację?
Pozwoliłeś mi.
Może zamiast się nawzajem atakować,
po prostu powiecie, czego chcecie.
Świetna propozycja.
Porozmawiajmy o waszych potrzebach.
Świetnie, to ja chcę dziewczyny, która potrafi łączyć życie z pracą.
Czego ode mnie chcesz?
Żebyś lepiej łączyła życie z pracą.
Skoro ludzie nie dostają tego, czego chcą w związku,
to co mają zrobić?
Zwykle zrywają.
Stig.
Nie mówię konkretnie o nich, tylko…
Ona tego ewidentnie chce.
Sam tego chce.
Uważam, że chce zerwać, tylko nie ma odwagi tego przyznać.
- Ja nie mam odwagi? - Właśnie tak!
- Mam odwagę! - Tak? No to powiedz to.
Sam to powiedz, jak masz odwagę.
Dobra! Chcę zerwać.
- Świetnie. - Świetnie.
Czemu to zrobiłem?
Uwielbiam cytrusy.
Stig.
Byłby z ciebie koszmarny terapeuta.
No, niezła wtopa.
Tata jest na zewnątrz. Musimy pogadać.
Wszystko gra?
Tutaj jest.
- Wszystko w porządku? - Nie wiem.
- Co tu robisz? - Niespodzianka!
O mój Boże!
- Co tutaj robisz? - Odwiedzam cię, głupku.
Kto to jest?
- Siostra Stiga. - Siostra?
O nie. Zaprosiłeś więcej Szwedów?
Uznaliśmy, że przyda mu się tutaj rodzina,
skoro ignorujesz go od trzech miesięcy.
- Nie wiedziałem, że ma siostrę. - Bo nie rozmawiacie!
Poznajcie Stellę.
Stello, to Fareeda i Jodi.
A to jest Dunkers.
Dunkers?
Cześć.
Jesteś jeszcze śliczniejszy niż na zdjęciach.
- Serio? - Tak.
Serio?
W końcu spotykam dziewczynę, która złamała serce mojemu bratu.
Płakał mi wtedy przez telefon.
- Alergia. - „Czy ktoś mnie pokocha?”
Byłem w rozsypce.
Nie mogę się doczekać na oprowadzanko!
Teraz jestem wolny. Kto idzie?
Mam WF.
A ja matmę.
- A ty Dunkers? - Ja?
Wchodzę w to.
Tak!
- Dunkers punktuje! - Idziemy.
No weź.
Zapnijcie pasy.
Dobra, tato, daj spokój.
Jak było w szkole, kolego? Z kim się bawiłeś?
W mieście pojawiła się nowa wysoka dziewczyna.
I właśnie odjechała z twoim chłopakiem.
Wróć, byłym chłopakiem.
Świetne wyczucie czasu.
- Jodi? - Tak?
Wszystko gra?
Właśnie ze sobą zerwaliśmy.
Jodi.
Co u Ingvara?
Wspaniale.
Pozdrawia cię.
Mówicie o Ingvarze Krugerze?
Znasz go?
Stig mówił, że to najfajniejszy gość w kraju.
- To twój chłopak? - Tak, dopełnia moją duszę.
No to się tym naciesz.
To może się skończyć w każdej chwili.
Zerwał z Jodi.
Niemożliwe! Byliście sobie przeznaczeni.
- Przeznaczeni? - Tak mi Stig powiedział.
Co? Kiedy?
Tej nocy, kiedy zawalił z Jodi.
Ale gorsze było dla niego to, że stracił szansę na przyjaźń z tobą.
W kraju nie ma wielu kumpli.
Nie wspominałeś o tym.
Bo nie pytałeś.
Chyba masz rację.
Nie pytałem cię o przyjaciół, rodzinę ani o cokolwiek.
Też straciłem szansę na przyjaźń z tobą.
To prawda, dupku.
- Żarcik! Kocham cię! - W porządku.
Co ty wyprawiasz?
Rozpracowuję uczucia do Jodi, które w sobie dusiłem.
Jakie uczucia do Jodi?
Miłość i stratę, ziom.
Nie ty ją straciłeś, tylko ja.
Ja trochę też.
Nie da się kogoś stracić trochę. Tracisz kogoś albo nie.
Kto by pomyślał, że miłość naszego życia to ta sama osoba.
- Ale ty… - Obłęd jakiś.
Całowałeś się z nią w escape roomie przez sześć sekund. To nie miłość.
To czemu zostawiłem tam serce?
Nie jestem twoim terapeutą.
Słuchaj, skoro ze sobą zerwaliście,
szepniesz o mnie dobre słówko?
- Zostawiłeś dziurę. - Nie.
- Za późno. - Nie.
Na pewno zawaliłaś ten test z matmy.
Może college też nie jest ci pisany.
- Jodi! - Mikey.
To się dzieje naprawdę. Już nie ma odwrotu.
Siedzisz w tym zbyt głęboko.
Tak się denerwujesz przez plakat,
a co będzie na scenie?
- Cieszysz się na premierę? - I to jak.
PIĄTEK, 29 MARCA O 19.00
Za to Kimmy jest przygotowana i pewna siebie.
Litości, przecież twoja postać ma na imię Kim!
Odpuść i oddaj jej rolę.
Jodi, oddychaj.
Co?
Wstrzymujesz oddech.
- Rzeczywiście. - Tak.
Też się tak stresujesz, jak oglądasz próby swoich dublerów?
Niespecjalnie.
No przecież.
Ty się nie stresujesz.
Skąd znowu ten pomysł?
Spójrz na siebie.
Zawsze oceniano cię na podstawie wyglądu, a teraz robisz to samo ze mną?
Fakt, rzeczywiście zrobiłam to samo.
- Nie szkodzi. - Przepraszam.
Zapamiętałem każde słowo z twojej przemowy na balu,
bo bardzo się w niej odnalazłem.
W jakim sensie?
Pokażę ci.
- To stało się tutaj. - Ale co?
Imponujące!
Dzięki.
To tutaj zdobyłem przezwisko,
które przylgnęło do mnie na całe gimnazjum.
Tommy-popotam.
Miałeś nadwagę?
O tak. I to sporą.
Jak sporą?
Dość dużą, żeby na zjeżdżalni dzieciaki wołały:
„Tommy-popotam na zjeżdżalni! Trzęsienie ziemi, kryć się!”.
- Kreatywnie. - Prawda?
- O tak. - Właśnie.
Zacząłem ćwiczyć i dobrze się odżywiać.
W końcu schudłem, ale w środku wciąż czułem się tak samo.
U mnie problemem było kino.
Ludzie ciągle we mnie czymś rzucali, bo zasłaniałam im ekran.
- Rozumiem. - Nie potrafię się rozluźnić w kinie.
Tylko siedzę i czekam, aż oberwę popcornem.
Jeśli kiedykolwiek pójdziemy do kina,
z chęcią usiądę z tobą w ostatnim rzędzie.
Nie spodoba ci się, więc kupię popcorn.
Nie ma mowy, żeby spotkanie z tobą mi się nie spodobało.
Zabawne.
Nigdy nie sądziłam,
że chłopcy mogą mieć takie problemy z wagą jak my.
Tak, ciężko się pozbyć takich doświadczeń z głowy.
Kształtują nas i nasz sposób myślenia.
Myślisz, że udałoby się nam jakoś…
sama nie wiem, naprawić nasze głowy?
Żeby pozbyć się tych negatywnych myśli?
Nie wiem. Spróbujmy.
Zatańczysz ze mną, Kim?
Co? Chcesz tu robić próbę?
To miejsce jest dla mnie
jednym wielkim okropnym wspomnieniem.
Pomożesz mi to zmienić?
- W porządku. - Tak.
No dobrze.
Co?
Mówiłam, że Conrad na ciebie leci!
- Tommy. - Jeden pies.
Mam tyle pytań.
Po pierwsze: chcesz, żeby to się powtórzyło?
Sama nie wiem.
Po drugie: czy to znaczy, że chcesz wrócić do Dunka?
Nie wiem.
Może to z Dunkiem powinnam być.
- Czemu mam wyrzuty sumienia? - Bo dopiero co zerwaliście.
Tylko żeby nie było:
wolno ci całować, kogo chcesz.
Wiem.
Ale Dunkowi też.
Wiem.
Chciałabym wierzyć, że jeśli do tego dojdzie,
uszanuje mnie na tyle, że powie mi o tym, zanim dowiem się od innych.
- Więc wiesz, co robić. - Tak.
- Czad. - O rety!
- Zaczyna się, gotowy? - To nasza nuta, więc lecimy.
Nie dbam o to, kim jesteś
Ani skąd pochodzisz
Ani co zrobiłaś
Wystarczy, że mnie kochasz
Zawsze będziemy razem.
- Zawsze. - Jesteśmy idealną parą.
Co porabiasz?
Nie umiesz pukać?
Siedzisz tu od godziny, martwiłem się.
- Nic mi nie jest. - Nieprawda.
Znowu oglądasz filmiki z Jodi?
Słyszę przez drzwi.
Usuwam je, jasne?
To ile już ich usunąłeś?
Żadnego. Ale miałem to zrobić, kiedy wpadłeś i mi przeszkodziłeś.
Dobra. Stella, chodź szybko!
- Musi to zobaczyć. - Nie wciągaj jej w to.
Co tam?
Był o krok od usunięcia wszystkich swoich filmików z Jodi.
Tak.
- Naprawdę? - Tak.
- Odważnie. - Wiem.
I rozsądnie. Usuwasz wspomnienia po związku.
Ptysia?
Zawsze.
Wszyscy wiedzą, że nie można ich jeść na wdechu.
Wiem, że mi nie wierzycie, ale patrzcie.
Zaznaczyłem 87 filmików. I…
Usunąłem je.
Co robisz?
Nie są usunięte, dopóki nie klikniesz „usuń na zawsze”.
No tak. Uratowałaś sytuację.
Musimy się upewnić, że twoje cenne wspomnienia,
które były dla ciebie ważne, na zawsze zniknęły
i nie da się już do nich wrócić.
Jasne.
Jakby nigdy nie istniały.
Właśnie to się stanie, gdy wcisnę ten guzik. Raz…
- Jeśli ktoś… - Półtora.
- Dwa. - Dwa i pół.
- Trzy! - Dobra, wygraliście!
Nie radzę sobie!
Bez niej jestem zagubiony.
Chcę ją odzyskać. To chcieliście usłyszeć?
Nie, ale znam kogoś, kto by chciał.
Proszę. Mango są dzisiaj wyjątkowo świeże.
Gałązka oliwna?
Tradycja.
Skoro kultywujemy tradycje,
czy wciąż śpiewamy „As long as you love me”
na urodzinach Fareedy?
To będzie gwóźdź programu.
Fajnie.
Nie mogę w to uwierzyć!
Przecenili twoje bluzki o 20%?
To już dość upokarzające.
Żeby było gorzej, zabrałam tam rodziców.
- Żeby się pochwalić. - Nie.
Na własne oczy zobaczyli, że ich córka,
która wciąż mówi o zawodzie projektantki,
została przeceniona.
Chciałam przeprosić, że wyszłam z naszej kolacji.
To ja przepraszam, że tak wybuchłem.
No tak.
Między nami gra?
Tak, gra.
Zaciąłem się na moim przesłuchaniu.
Jeden raz.
Zawsze tak mam.
- Jeszcze nigdy w niczym nie zagrałem. - Co?
Kiedy poznałem Jodi, udawałem, że grałem w Kotach,
bo chciałem jej zaimponować.
Gdy się wydurniam przy pianinie, to zaśpiewam,
ale kiedy mam to zrobić przed ludźmi…
Zamraża mnie.
Naprawdę myślałeś, że rola w Kotach jej zaimponuje?
Albo komukolwiek?
Jeśli nie ruszają cię śpiewające koty,
to nie masz duszy.
Dobrze, że lubię koty.
Ja wolę psy, więc to nie wypali.
Muszę ci o czymś powiedzieć.
Serio? Bo ja tobie też.
- Ty pierwszy. - Nie, mów.
Świetnie. No dobrze.
Po prostu to powiem.
Całowałam się z kimś.
I wolałam, żebyś to usłyszał ode mnie, bo mi na tobie zależy.
I to się nigdy nie zmieni.
Po prostu… Dunkleman, czekaj, nie…
- No weź, pomóż mi. - To obłęd, wyluzuj.
Trzymaj worek.
Nie chcę tu niczego, co mi o niej przypomina.
- Żadnych zdjęć ani pamiątek. Jak to. - Nie.
Tak. The Backstreet Boys.
Do kosza. Mam dość!
Co jeszcze?
- Nasze przyszłe psy. - Nie!
- Już po nich! - Nie Penelopa i Fifi!
Żadnych dalmatyńczyków ani kota. Żadnych słodziaków, zwłaszcza żyrafy.
A co ci zrobiła żyrafa?
Jest wysoka!
- Słuszna decyzja. - Wiem!
Zostaw wiadomość, oddzwonię.
Daj spokój, możemy to przegadać?
Jej ulubiona książka. Przeczytałem to dla niej!
Chciałam zamówić na jutro koktajl.
Koniec koktajli, więc to wylatuje.
Za szybko? Chyba.
Na co nam tyle zdjęć? Tu nawet dobrze nie wyszedłem.
Zostawię to sobie.
To nie fair. Rozstaliśmy się.
Aparat, który kupiła mi na 15. urodziny.
Wylatuje. Łap.
I po nim.
Myślę, że będziesz tego żałował.
Mnóstwa rzeczy żałuję, co tam kolejna.
O nie, co się stało?
Ingvar mnie zdradza z Ebbą Oloffson!
Co? Skąd wiesz?
Gunborg Bjork widział, jak się całowali na festynie w Jokkmokk.
Powiedziałam mu, że z nim kończę.
- Dobrze! - Ze związkami też. Na zawsze!
Tak!
W drugiej klasie napisałem Jodi liścik: „Będziemy parą? Tak czy nie?”.
A ona dopisała: „Może”.
Ten związek od zawsze był przeklęty.
- Nie potrzebujemy ich. - Racja.
- Usuń na zawsze. - Tak.
- Usuń na zawsze. - Właśnie!
- Usuń na zawsze. - Nieźle!
Wpadłem na genialny pomysł.
- Powinniśmy zawrzeć sojusz. - Sojusz?
Na wypadek gdyby chcieli do nas wrócić.
Będziemy sobie nawzajem przypominać o tej chwili,
żebyśmy już nigdy nie przeżyli takiego bólu!
- Wchodzę w to. - Świetnie.
A ty?
Nie będę w waszym głupim sojuszu.
Spędziłem całe życie, czekając na nią.
Dowodzi tego ten wór gratów.
Spójrzcie tylko na to. Mam tu zdjęcia, pamiątki.
Aparat, który mi kupiła.
Wiecie co? Może Jodi nie była mi przeznaczona.
Może miałem obrać tę drogę. Fotografię.
Kto chce być na moich zdjęciach? Zróbmy sesję.
Sojusz to faza pierwsza.
W drugiej pokażemy naszym byłym, że ich nie potrzebujemy.
- Mamy świetne życie. - Nie potrzebujemy związków do szczęścia.
Dziękuję. Pokażmy im, że nie umieramy z rozpaczy.
Wcale nie tęsknię za Ingvarem.
No tak. Jak ty to robisz? Kładziesz nogę tutaj?
Dobra, to trochę trudniejsze, niż…
Robi zdjęcie.
Nie znosisz jogi, masz słaby korpus.
A to jest po prostu niebezpieczne.
Szczeniaczki!
Boże, są takie… Nie!
Zwierzątka z balonów? Masz pięć lat?
Błagam, do Halloween daleko.
Czemu ona plecie mu włosy?
Z powrotem do szczeniaczków. Wykadruję je sobie.
Słodziaki.
JAK GRAĆ W SZACHY
Harper, naprawdę potrzebuję…
Szachy uczą skupienia, kreatywnego myślenia i szybkości.
To mi pomoże przeprowadzać wywiady.
Szach mat!
Nie spodziewałam się tego.
Dunkleman mnie rzucił.
Całowałam się z kimś, powiedziałam mu i się obraził.
A teraz żyje sobie jak w bajce.
Zrobił nawet imprezę ze szczeniaczkami.
Dlaczego dopiero teraz o tym słyszę?
Bo wyjeżdżasz,
więc próbuję się odzwyczaić od ciągłego pytania cię o radę.
Wciąż tu jestem. Pytaj.
Dobrze. Co mam zrobić?
Gdy zerwałam z Diegiem i pocałowałam Alexandra…
Tu nie chodzi o ciebie.
Zawsze o tym zapominam.
Jeśli nie odpisuje ani nie odbiera,
musisz do niego pójść i zmusić go do rozmowy.
I co mu powiem?
Jesteś aktorką. Zagrajmy scenkę.
Obu nam się to przyda. Ja będę Dunklemanem.
Ty bądź sobą.
- Gotowa? - W porządku.
I… akcja.
Dobra, posłuchaj, wiem, że jesteś na mnie bardzo zły…
No jasne, że jestem zły!
Całowałaś się z kimś sekundę po naszym rozstaniu.
Te trzy miesiące nic dla ciebie nie znaczyły?
Nasz związek był jednym wielkim żartem?
- Co? - Codziennie robiłem ci koktajle!
- Wiem. - Stawałem na skrzynkach! Potworze!
Wiem, jestem okropna. Przepraszam.
Spokojnie, przygotowuję cię na najgorszą ewentualność.
Czyli nic takiego nie powie?
Nie.
Dobrze, w porządku.
Chociaż mógłby.
Stella?
Cześć.
Jest Dunkleman?
Cześć, Jodi.
Cześć.
Chyba coś przegapiłam.
Koszule? Próbujemy zacząć nową modę. Miło, że zauważyłaś.
Wybacz, ale to mi się już nie przyda.
To był prezent.
Nie powinienem go zatrzymywać.
Miłego dnia.
Cześć.
Jeśli chodzi o tamten wieczór…
- Tak. - Bawiłem się niesamowicie.
Ale po wszystkim nic nie powiedziałaś i wciąż się nie odzywasz.
Bo wiesz…
Dopiero co zerwałam z chłopakiem.
Dosłownie przed chwilą.
Chyba nie spodziewałam się…
że dojdzie do czegoś takiego tak szybko.
Nie musimy się spieszyć.
Chcę cię lepiej poznać.
W porządku.
Idziesz na ceremonię spalenia w sobotę?
Coś o tym słyszałam. O co w tym chodzi?
Przed przygotowaniami technicznymi część obsady zbiera się w Crescent Park.
Każdy dorzuca coś od siebie,
żeby oczyścić umysł
i pozbyć się negatywnej energii przed premierą.
To brzmi…
Tandetnie, wiem, ale będzie świetnie.
W sobotę mam imprezę urodzinową.
Może najpierw wpadniesz na ognisko, a później pójdziesz na imprezę?
Nie nadaję się teraz do imprezowania.
Grasz główną rolę. Przyjdź.
Będzie fajnie.
Dobra, przyjdę.
- Widzimy się w sobotę. - To do soboty.
- Właściwie… - Tak, ja mam chemię tam.
A ja plastykę.
Mój tata mieszka w Arizonie
i nigdy nie widział, jak występuję.
Co roku obiecuje, że kiedyś przyjedzie, i ja mu wierzę,
ale nigdy się nie zjawia, tylko wysyła pocztówkę.
W tym roku przestałam wierzyć.
Ładnie.
Dziękuję.
No dobrze. Kiedy dorastałem,
miałem tak porąbane problemy z tym, jak wyglądam,
że nosiłem za duże koszulki, żeby dzieciaki się ze mnie nie śmiały.
Oczywiście to w niczym nie pomogło.
Wtedy były spoko, tylko nie na mnie.
Nie wiem, czy ktokolwiek czuje się w pełni dobrze w swoim ciele,
ale obym kiedyś był taką osobą.
Mówiłem, że to tandetne.
Było naprawdę spoko.
Dziękuję.
Luz.
Moja kolej.
Właśnie rozstałam się z chłopakiem.
To był mój pierwszy związek,
a podobno po tych najtrudniej się pozbierać.
W każdym razie…
dał mi te buty.
To chyba najsłodsza rzecz, jaką ktokolwiek dla mnie zrobił.
Ale dopóki te buty istnieją,
nie będę w stanie o nim zapomnieć.
A chcę żyć dalej.
Muszę żyć dalej.
Więc robię teraz pierwszy krok.
No dobrze.
- Nie, nie chcę zapomnieć. - Poparzysz się.
- Już za późno. - Wyciągnę je!
SZOGUN
Jodi mówi, że niedługo będzie. Już kończy wyjście z obsadą.
No jasne.
Więc…
- Rodzice słyszeli nowinę? - Jeszcze nie.
Jej bluzki się wyprzedały!
Nie do wiary!
To cudownie, kochanie!
Powinnaś być z siebie dumna.
Jestem. A wy?
- Pewnie, że jesteśmy. - Tak!
Ale kończysz dziś 17 lat, musisz zacząć myśleć o przyszłości.
Żeby nie było, uważamy, że jesteś bardzo zdolna.
Ale szanse na sukces w świecie mody są bliskie zera.
- Medycyna to bezpieczniejsza kariera. - Dokładnie.
Z całym szacunkiem, bardzo szanuję państwa córkę właśnie za to,
że tworzy własną ścieżkę.
Nie mogę się doczekać, aż zobaczę, co osiągnie.
- Podać coś jeszcze? - Nie.
- Ale on płaci za siebie. - Kochanie.
Tylko żartuję.
Wcale nie żartuję. Będę go miał na oku.
Okazuje się,
że nie jestem gotowa, żeby zapomnieć.
Tak.
Na to wygląda.
Tak mi przykro.
Dlaczego?
Czuję, że cię oszukałam tym pocałunkiem.
Nie oszukałaś mnie.
Mówię to z bólem,
ale powinnaś zawalczyć o byłego.
Bo jeśli tego nie zrobisz…
to te wypieczone sandały na platformie
będą jedyną pamiątką po waszym związku.
Dobrze znasz się na butach.
Mam trzy siostry.
Przyjaźń?
Przyjaźń.
Kimmy!
Zaczekaj.
- To było super! - Co?
Uratowałaś buty Jodi.
Były markowe. To grzech takie palić.
- Zmieniasz się. - Cofnij to.
Jak malutka gąsieniczka w piękną poczwarkę.
Poczwarka to stan między gąsienicą a motylem.
- Wiem. - Wiedziałem, że jesteś dobra.
- Nic nie wiesz. - Jasne, Kimmy.
Jak sobie chcesz.
Nic!
Niech nam żyje sto lat!
Pomyśl życzenie.
- Tak! - Proszę bardzo.
Jako następni wystąpią Fareeda i Stig!
- Coś ty zrobiła? - Zapisałam nas.
- Nie. - O tak.
- No chodź! - Nie pójdę!
Myślisz, że to dobry pomysł?
To jedyny sposób, by pokonać strach przed publicznym śpiewaniem.
Trochę się wstydzi, zachęćcie go.
Nie ma mowy. Nie.
Oto coś, co przypomni ci o domu.
Gdybyś zmienił zdanie
Jestem chętna, kochanie
Wolna jak ten ptak
Postaw na mnie, o tak
- Wystarczy, że dasz znak - Znak
A zjawię się w mig
Gdy nie masz dokąd pójść Otworzę ci drzwi
Jeśli jesteś sam Piękne ptaszki odleciały tam
Wolna jak ten ptak Postaw na mnie, o tak
Będę bardzo starać się
I nie kłamię, nie
Wyzwij mnie na test
I wypróbuj mnie
Postaw na mnie dziś
Tylko o to proszę, kotku
Postaw na mnie dziś
Dajesz, Stig!
Pójdziemy na tańce
- Rety! - Co nie?
Albo gdzieś na spacer Wystarczy, że razem
Posłuchamy muzyki
Albo pogadamy
Chcę cię lepiej poznać
Postaw na mnie dziś
Dajesz, Stig!
Szwecja!
- Ale było super! - Świetnie.
- Mogę to wsadzić do bagażnika? - Jasne.
Nie, czekaj!
To moje bluzki.
Tak.
Ty je wykupiłeś?
Przestałaś wierzyć w siebie.
Sądziłem, że to ci pomoże.
To takie…
niewiarygodnie głupie.
Czemu to głupie?
Bo nic się nie zmieniło. Wciąż zawaliłam.
Jeśli czegoś pragniesz, gonisz za tym, aż to dostaniesz.
Nie przyjmujesz odmowy. Zrobiłem tak z tobą i Dunkersem.
Nie chcieliście mnie znać, a teraz co? Znowu się przyjaźnimy.
Gdybym się poddał, nie byłoby mnie tu teraz.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też.
Wszystkiego najlepszego!
To było bardzo złe!
O nie, zjadłem tyle czosnku, tak mi przykro.
Przepraszam. Wezmę miętówkę i spróbujemy znowu.
Nie chodzi o pocałunek, złamałam babski kodeks.
Serio?
Nie całuje się byłej sympatii przyjaciółki.
Wybacz, nie jestem na bieżąco z kodeksami.
Ta to ma wyczucie.
Zachowuj się normalnie.
Boże, strasznie przepraszam za spóźnienie.
Wszystkiego najlepszego.
- Nie przejmuj się. - Poważnie?
Przegapiłam całą kolację, nie jesteś zła?
Nie.
Nie powinnaś olewać urodzin przyjaciółki,
ale zdarza się.
Na szczęście jestem bardzo wyrozumiała.
Powinnyśmy sobie wybaczać.
Bo różne rzeczy się zdarzają.
Tak.
To prawda.
Tak.
Gdzie Dunk?
- Chcę z nim pomówić. - W środku.
No dobrze. Wszystkiego najlepszego.
Dzięki.
Miłej zabawy.
Nie dbam o to
Kim jesteś Ani skąd pochodzisz
Ani co zrobiłaś
Wystarczy, że mnie…
Widać Dunk wciąż ma życie jak w bajce,
a ty jak w koszmarze.
Ani co zrobiłaś
Wystarczy, że mnie kochasz
Juilliard ma letni program teatralny?
Tak, a jeśli chciałaby tam zdawać, program teatralny da jej przewagę.
Nie będą mówić o Juilliardzie, jak już zobaczą cię w przedstawieniu.
Powinniśmy zatrudnić kamerzystę na występ.
Tak! To robota na trzy kamery.
- Co najmniej. - Prawda?
Czy wyście oszaleli?
Nie zaszkodzi już zacząć planować.
To ostatnia rzecz, o której teraz chcę myśleć.
Coś się stało?
Ciągle siedzę na próbach, więc zawalam matematykę.
Straciłam Dunklemana i spaliłam buty, które mi dał.
Wypadnę okropnie w musicalu,
a wy zapraszacie coraz więcej ludzi, żeby oglądali moją porażkę.
Harper wyprowadza się 3000 kilometrów stąd
i nie ma mowy, żeby ludzie z Juilliardu ani ktokolwiek inny
chcieli mieć ze mną do czynienia, więc…
Wszystko dobrze?
Mamo, nie mogę oddychać.
Richie, zatrzymaj się.
- Już dobrze. - Nie mogę oddychać.
Spokojnie, głębokie oddechy. Wdech.
- Nie mogę. - Wydech.
Nic ci nie grozi.
- Powiedz sobie: „To minie”. - To minie.
- „To nie na zawsze, skończy się”. - To nie na zawsze, skończy się.
Masz.
Już dobrze.
Skąd wiedziałaś, co mówić?
Twoja mama była za kulisami
jakiegoś tysiąca konkursów piękności.
Przygotowałam się, gdyby coś takiego spotkało Harper.
Przepraszam, że jestem zrąbaną córką. Nie…
Przestań! Jesteś idealna.
Mnóstwo osób ma ataki paniki.
- Zwłaszcza z takimi rodzicami. - Tato.
Wywieramy na ciebie zbyt dużą presję
zaproszeniami i uczelnią…
Powinniśmy byli to przewidzieć.
Możecie dać mi jakieś wskazówki,
gdyby to się jeszcze kiedyś powtórzyło?
Jasne, nie ma sprawy.
To wy mnie popsuliście, więc spróbujcie mnie naprawić.
Przestrzeliłaś. To jeszcze nie jest śmieszne.
- Teraz już jest. - Dobra.
Rety.
Już się pakujesz?
Pomyślałam, że zacznę wcześniej.
No więc…
Więc spędziłam tu cały wieczór,
gapiąc się na pudełka.
Nie mogę się zebrać, żeby je zakleić.
Bo od kiedy miałam osiem lat, nieważne, co się działo,
byłaś obok.
Byliście moim systemem wsparcia.
- Już nie będę go miała. - Nie.
Może nie będzie nas na widowni,
ale zawsze będziemy cię wspierać.
A jeśli zawalę w tej pracy?
Albo mnie zwolnią?
Może konkursy piękności to jedyne, w czym jestem dobra?
Harper, od kiedy…
słyszysz ten głos?
Od zawsze.
- Niespodzianka. - Co?
A co z…
„Musisz nad tym zapanować, inaczej to zapanuje nad tobą”?
Nie wiem, jak go opanować.
Udawałam, że potrafię.
Nie musisz znać rozwiązania każdego problemu.
Muszę, jeśli ludzie mają mnie traktować poważnie.
A nie widzieć we mnie tylko byłą królową piękności.
Mają cię traktować poważnie?
Więc nie bój się przyznać, że czegoś nie wiesz,
jeśli tak jest.
Powiem ci, czego na pewno nie wiem.
Jak ja przeżyję bez ciebie.
Też nie wiem.
Jak niby mam to zrobić?
Spakować się czy wyjechać?
I to, i to.
Po jednym pudełku.
Nieźle poszło.
Obczaj te ramiona.
Cześć, też nie możesz spać?
Oka nie zmrużyłem.
Jaką ty masz wymówkę?
No więc… całowałem się z kimś.
- Z Jodi? Powiedz, że nie. - Nie, przysięgam.
To z kim?
Z Fareedą.
Co? Z Fareedą?
Świetnie, prawda?
Tylko nic z tego nie będzie przez jakiś babski kodeks.
Skoro tak chce, musisz to uszanować.
Trzeba było dołączyć do waszego sojuszu.
Nie mów tak. Nie lepiej kochać i polec,
zamiast nie kochać wcale?
Nie chciałbym cofnąć tych trzech miesięcy z Jodi.
A kolacja? Turducken? Zrujnowałeś danie z trzech ptaków.
I tak bym tego nie cofnął.
W pewien dziwny sposób…
to nigdy by się nie wydarzyło, gdybyś się nie zjawił.
Więc zawdzięczam to tobie.
Do usług, Dunk.
Od tego są kumple.
Wiem, że po tym semestrze wracasz do domu.
Tak.
Ale gdybyś chciał…
powinieneś tu zostać na lato.
- Ja, tutaj? - Tak.
- Z tobą? - Tak.
Sting i Dunk?
- Tak! - Boże, no dobra.
To będzie najlepsze lato w historii.
BYE BYE BIRDIE IMPREZA PRZEDPREMIEROWA
Czekaj, wykupiłeś wszystkie?
Teraz jej to nie przeszkadza, ale gdy je znalazła, była wściekła.
- Wcale nie. - I to jak!
Cicho bądź.
Fareeda.
Wiem.
Niby co?
Wiem.
Wiedziałam już wtedy na parkingu.
To żaden problem.
Na pewno?
Wierz mi, to jedyna rzecz w moim życiu,
jakiej jestem teraz pewna.
- Dziękuję. - Proszę.
Czy babski kodeks został zniesiony?
Jasne.
Bawcie się dobrze.
- Znalazłeś miętówkę? - Żebyś wiedziała.
Nie spodziewałam się tu ciebie.
Trzeba jakoś wspierać sztukę.
No tak.
Słuchaj, wiem, że nie chcesz ze mną gadać,
i to rozumiem.
Naprawdę.
Chciałam dać znać, że zostawię dla ciebie bilet w kasie.
Kto wie, może sama nie przyjdę.
- Co? - Nie wiem.
Po prostu…
Słyszę takie rzeczy…
że nie jestem dość dobra
albo gotowa, żeby już występować.
Ktokolwiek tak mówi, myli się.
Nie znają cię tak jak ja.
Zaufaj mi, to głupie gadanie. Będziesz świetna.
Dunkers.
Potrzebne mi wsparcie.
Fajnie, że pogadaliśmy.
Co się dzieje?
To Ingvar. Zadzwonił i chce do mnie wrócić.
Pogadam z nim.
Dawaj go tu.
Słuchaj no, Ingvar!
Jasny gwint, jest przepiękny.
Ma taką symetryczną twarz!
- Mów dalej. - Dobra.
Słuchaj no, Ingvar.
Złamałeś Stelli serce.
Powinieneś się wstydzić, że jej teraz mącisz w głowie.
Wyślij mi markę swojego szamponu,
a potem skasuj jej numer. Dobra. Cześć.
Patrz, jak cię wspieram. Dawaj!
Co jest?
Wciąż tego chcę.
Fuj, chcesz swojego brata?
Ani mojego brata, ani Ingvara.
Czy jakaś część ciebie nie chce tego z Jodi?
Nie.
Pewnie, że tak. Każda część mnie.
Tylko…
nie wiem, czy mogę jej znowu zaufać.
Całe życie stawiałeś ją na piedestale.
A gdy tylko zniszczyła idealny obraz, jaki wykreowałeś,
zepchnąłeś ją z niego.
Cześć.
To moja córeczka. To moje dziecko.
- Mamo, musimy… - Już siadam.
Uspokajam się.
Już dobrze, siedzę.
- Co za widok. - I emocje.
ZAREZERWOWANE
No proszę, pełna widownia.
Stawiam 20 dolców, że się wyrypiesz na twarz.
Upokorzysz się przed wszystkimi ludźmi, na których ci zależy.
Przepraszam.
Poza Dunklemanem, bo nie przyszedł.
Nie był w stanie oglądać twojego upadku.
Przepraszam.
Za kilka godzin znowu będziesz zwykłą wysoką dziewczyną.
No dobrze.
To nie na zawsze, to minie…
Kto tu próbuje się uspokoić sprzątaniem?
Jak ci idzie?
Nie dociera? Nigdy nade mną nie zapanujesz.
To ja kontroluję ciebie.
Jodi?
Wszystko gra? Zaraz wchodzisz.
Nie mogę tam wyjść.
Jak to? Jodi, dlaczego?
Boję się, że dostanę ataku paniki na scenie, jasne?
- Ty też je masz? - Jak to „też”?
Jestem 17-letnią Ziemianką. Byłoby dziwne, gdybym ich nie miała.
Wciąż możesz mnie zastąpić. Ja nie dam rady.
Nie.
Przecież tego właśnie chciałaś.
Ale nie w ten sposób.
Przez cały czas będę z boku sceny.
Jak się pogubisz, popatrz na mnie i ci podpowiem.
Dobrze?
Jestem przy tobie.
Nie dam ci zawalić.
Dziękuję.
A teraz idź się ubrać.
Leć.
To nie było takie trudne.
Przedłożyć cudze potrzeby nad własne.
Prawie się porzygałam.
Bycie miłym zawsze tak szczypie?
Tylko jeśli robisz to dobrze.
Chodź tutaj.
Jodi mówi czasem o mnie?
Odpuść, stary.
Już odpuszczam.
Połamania nóg, Jodi.
Przyda ci się jak najwięcej szczęścia.
- Zaraz się zatniesz. - To tylko głupie gadanie.
Oddychaj.
Jedyny on
Wyjątkowy chłopiec
Chłopiec do randek
Do rozmów
Spacerów
Jedyny on
Właśnie tak powinno być
Jedyny on
Chłopiec na stałe
Żeby być razem
Na zawsze z nim
Jedyny on
Właśnie tak powinno być
Pewnego dnia dowiesz się
W życiu chodzi o to, że
Potrzebny ci taki ktoś
Kto żyje tylko dla ciebie
Jedyny on
Właśnie tak powinno być
WITAMY CONRADA BIRDIE’EGO
Ja, Kim MacAfee…
Czyli jednak zapomniałaś kwestii? Co za obciach!
Ogarnij się, Jodi.
Zdrowa na ciele i umyśle…
Zdrowa na ciele i umyśle,
przysięgam wierność Conradowi Birdie’emu.
Mamy muzykę do grania
Miejsca do zwiedzania Ludzi do poznania
Wszystko dla mnie i dla ciebie
Życie to bal, wystarczy to dostrzec
Cały świat już na ciebie czeka
W końcu żyjesz, więc chodź i to pokaż
Zostało nam tyle życia
Tyle do przeżycia
- Muzyka do grania - Miejsca do zwiedzania
Ludzie do poznania
- Wszystko dla mnie i dla ciebie - Wszystko dla mnie i dla ciebie
Zostało nam tyle życia
Życia
Do przeżycia
Udało ci się!
Nam się udało.
Tak! Dajesz, Jodi!
To było tylko szczęście debiutantki.
- Cześć, Jodi. - Jesteś oszustką.
- Dobrze ci poszło. - Wam też.
- Myślisz, że możesz mnie zagłuszyć? - Byłam dzisiaj niezła.
Ej, mówię do ciebie.
A moje marzenie nie jest aż takie szalone.
- Słuchasz mnie w ogóle? Halo! - Mogę je osiągnąć.
Jestem dość dobra, by je zrealizować.
Cześć, Jodi.
Przyszedłeś.
Pewnie, że przyszedłem.
Zajęłam ci miejsce.
Byłem w budce oświetleniowej, tam jest lepszy widok do zdjęć.
Byłaś niesamowita.
Dziękuję.
Pokażesz mi zdjęcia?
Pewnie.
Rety.
Mogę?
Przepiękne.
Kwestia aparatu.
Myślę, że tego, kto go trzyma.
A ja myślę, że tego, kto pozuje.
Strasznie długo czekałeś, żeby zacząć go używać.
Masz talent.
Dzięki, ale mówiłem ci, że lubię fotografię,
bo to brzmi kozacko.
To może być twoje zajęcie.
Tak. Może.
Nie wiem.
Nie chcę się zmuszać do wybierania sobie zajęcia
tylko dlatego, że inni swoje już wybrali.
Rozumiem.
Nie wiem, co chcę zrobić ze swoim życiem.
Ale chcę, żebyś w nim była.
Kocham cię, Jodi.
A ty nie odpowiadasz.
W porządku. To nic.
Wiesz, to zabawne… To nic.
Głosik w głowie ostrzegał, żebym tego nie mówił,
bo nie chcę cię przymuszać.
Chciałem tylko powiedzieć, co czuję.
Nie musisz czuć tego samego.
Nie chcę cię naciskać.
Chciałem dać znać, co czuję, bo…
Ja też cię kocham.
No dobra.
Tak jakby spaliłam buty, które dałeś mi na bal.
Co?
- Jodi, byłaś świetna. - Dzięki.
Cześć.
- Jodi, jestem z ciebie dumny. - Dzięki.
Nie jestem obiektywna, ale jesteś gwiazdą.
To słodkie.
Cześć.
- Jodi. - Dzięki.
Cześć.
Skarbie! Aż mi dzisiaj dech zaparło.
Dziękuję.
Skąd ty umiesz tak śpiewać?
- Byłaś wspaniała. - Dzięki.
- Zabaw się. - Dobra, dzięki za imprezę.
Proszę.
- Byliście super. - Dzięki.
- Cześć, Jodi. - Cześć.
Cześć.
Wiesz, moja szkoła w Szwecji ma program wymiany uczniowskiej.
Mam się wynieść na koniec świata
i spędzić z tobą rok po jednym buziaku?
No weź.
Postaw na mnie dziś.
- Wymiatałaś, duża młodsza siostro. - Dzięki, mała starsza siostro.
Nie trzymaj mnie w niepewności.
Jak nad tym zapanowałaś?
Nie zapanowałam.
Po prostu po raz pierwszy udało mi się
go ściszyć.
Ale jak?
Byłam dzisiaj świetna.
A jeśli głos w mojej głowie tego nie przyzna,
to chyba sama zacznę sobie to powtarzać.
I w ten sposób mistrz przerósł ucznia.
To nie tak leciało.
Tu się z tobą nie zgodzę.
Cześć.
Zapomniałbym o prezencie z okazji premiery.
To urocze. No dobrze, co to może być?
Skąd ty…
Skąd to masz?
Dzień po naszym rozstaniu
bawiłem się w domu w Marie Kondo i znalazłem to.
Jest wspaniały.
Ale coś tu nie pasuje.
Zupełnie nie pasuje.
Teraz lepiej.
BĘDZIEMY PARĄ? TAK
Napisy: Magdalena Adamus