Prawie jak nowy.
Do tego trzysta naboi.
Facet, który mi go da³ powiedzia³,
¿e strzela na odleg³oœæ trzech kilometrów.
Ile chcesz za wszystko?
- Tysi¹c dirhamów. - Tysi¹c?
Dam ci pó³ tysi¹ca.
I kozê.
Z takim karabinem twoi synowie zabij¹ du¿o szakali.
Dajmy jednemu spróbowaæ.
Niech Yussef strzela.
Tato, chcê strzelaæ pierwszy.
To jest bezpiecznik. Odbezpiecz, kiedy bêdziesz gotów.
Jeœli nie trafi szakala, przynajmniej go wystraszy.
Twoja kolej, Yussef.
Strzela lepiej ni¿ ty.
Mi³ego dnia.
Szczêœæ Bo¿e.
Zastrzelcie co najmniej trzy szakale.
Uwa¿ajcie, ¿eby nikt nie zobaczy³ was z karabinem...
a jeœli zobaczycie, ¿e ktoœ nadchodzi, schowajcie go.
Co ty robisz?
Mówi³em ci, ¿ebyœ jej nie podgl¹da³.
A co ciê to obchodzi?
Zas³oñ to.
Piêæ do dwóch.
- Tam jest szakal. - Gdzie?
Tam.
Co robisz, idioto?
Zohrze to nie przeszkadza.
Jej nie, ale mi tak.
Ale to sprawa miêdzy mn¹ a ni¹.
Oboje jesteœcie obleœni. Nastêpnym razem powiem tacie.
Nie wtr¹caj siê.
Jeœli chcesz, ¿eby tak by³o, przestañ to robiæ.
Co robisz?
Hassan mówi³, ¿e karabin ma zasiêg trzech kilometrów.
A ta ska³a ani drgnê³a.
Nie potrafisz strzelaæ. Daj mi ten karabin.
Widzisz.
Dobra, tylko, ¿e to nie s¹ trzy kilometry.
Za³o¿ê siê, ¿e kula tam nie doleci.
Te naboje s¹ do kitu.
Co mi dasz jak trafiê w ten samochód?
Ja strzelê.
Widzisz? Nic.
Daj mi.
Strzel w tamten.
Znowu nic.
Masz racjê, naboje s¹ bezu¿yteczne.
Gdzie s¹ te dzieci?
Gdzie jesteœcie?
Zaraz was znajdê...
Wygra³aœ.
- Tak? /- Amelia?
Tak, proszê pana.
/- Jak sobie radzisz? - Wszystko w porz¹dku.
Pani Rachel mi mówi³a. Bardzo mi przykro.
Jak siê czuje pani Susan?
/Ju¿ lepiej. /Bêd¹ j¹ operowaæ.
/Rachel dziœ przylecia³a.
/Znajdzie kogoœ, /kto zajmie siê dzieæmi, wiêc mo¿esz wyjœæ.
Dziêkujê, panu. Jestem naprawdê wdziêczna.
/Opiekuj siê nimi /i nic im nie mów.
Nie, nie. Proszê siê nie martwiæ.
/Zawo³aj Mike'a.
Tatuœ dzwoni.
- Czeœæ, tato! /- Czeœæ, ma³y, jak siê czujesz?
Dobrze. Tato, wiesz co? Pani przynios³a kraby na lekcjê.
/Naprawdê?
Trzyma³em jednego w rêce i ugryz³ mnie.
Krew mi siê nie la³a, ale...
Tato? Wszystko w porz¹dku?
/Tak, wszystko dobrze.
Mary Ann chcia³a jednego wzi¹æ do domu, ale jej nie pozwolili.
Nie chcê iœæ spaæ.
Wyszorowa³eœ zêby?
Œpij z anio³kami, skarbie.
Dobranoc, s³oneczko.
- Mog³abyœ nie gasiæ œwiat³a? - Dzielicie ju¿ razem pokój...
i chyba ustalaliœmy, ¿e œpicie przy zgaszonym œwietle?
Ale ja siê bojê.
Nie ma czego.
Ale bojê siê, ¿e stanie mi siê to, co sta³o siê Samowi.
Nie, tobie siê to nie stanie.
Sam umar³, kiedy spa³.
Nie, skarbie.
To siê przytrafia tylko niektórym dzieciom,
kiedy s¹ jeszcze bardzo ma³e.
Twój braciszek jest teraz tam wysoko w Niebie.
Posiedzê tu z wami, ale bez rozmów.
A teraz œpijcie.
Ale dziœ jest œlub mojego syna, proszê pana.
/Wiêc go odwo³aj. /Oddam ci pieni¹dze.
/Zap³acê za lepsze wesele. /Musisz to dla mnie zrobiæ.
Wszystko ju¿ przygotowane.
Czy ktoœ inny nie móg³by siê nimi zaj¹æ?
/Jak mam tu kogoœ znaleŸæ? /Susan jeszcze wraca do siebie,
/a Rachel nie mo¿e siê nimi zaj¹æ.
/Poczekaj.
/Liczê na ciebie, Amelia. /Wybacz, ale musisz to zrobiæ.
- Ale... /- Na razie.
Jak mogê byæ w dwóch miejscach na raz?
Proszê ciê, ¿ebyœ zajê³a siê nimi tylko dzisiaj.
/Nie mogê, pan wci¹¿ /jest w domu.
- A nigdzie nie wychodz¹? /- Nie s¹dzê.
Dobra, porozmawiamy póŸniej.
Nie mogê, Amelia.
Proszê, w koñcu to œlub syna.
Tylko na jeden dzieñ, Lucia. Odbiorê je wieczorem.
A co ja powiem pani Catherine?
Nie wiem. Powiedz, ¿e to siostrzeñcy.
Racja, bo s¹ do mnie strasznie podobni...
i do mojej typowo amerykañskiej twarzy!
- Zobaczymy twój dom? - Tak.
- To daleko st¹d? - Nie.
Co tam?
- Czeœæ, ciociu. - Dobrze ciê widzieæ, Santiago.
A to Mike i Debbie.
A to Santiago.
S¹ bardzo nieœmiali.
Te dzieci jad¹ z nami?
Nie mog³am znaleŸæ nikogo do opieki.
Ich rodzice nie wróc¹ dziœ wieczorem.
Dlaczego je bierzesz? Doprowadz¹ ciê do sza³u.
Nie martw siê, to grzeczne dzieciaki.
Nie chcia³abyœ ich z kimœ zostawiæ?
Znam dziewczynê, która mog³aby siê nimi zaj¹æ.
Zwariowa³eœ? Muszê je wzi¹æ ze sob¹.
Nie mogê ich zostawiæ z byle kim.
Pewna jesteœ, ciociu?
Poproszê kuskus i colê.
Macie coœ, co nie ma du¿o t³uszczu?
Deblishtan jest przepyszny.
Poproszê pi¹tkow¹ specjalnoœæ i colê light.
Przepraszam, ale nie mamy coli light.
To zwyk³¹.
Dwie cole.
Richard, dlaczego tutaj przyjechaliœmy?
Co to znaczy "dlaczego"?
Powa¿nie...
dlaczego tu jesteœmy?
¯ebyœmy mogli byæ sami.
- Wyrzuæ lód. - Cola jest ciep³a.
Nie wiesz z jakiej wody jest robiony.
Chryste. Dlaczego nie mo¿esz siê zrelaksowaæ?
Dlaczego jesteœ taka zestresowana?
Ty jesteœ Ÿród³em tego stresu. Przez ciebie nie mogê odpocz¹æ.
Mog³abyœ spróbowaæ.
Myœlisz, ¿e nie próbowa³am?
Nie wybaczysz mi?
Wiesz o co mi chodzi.
Nie bêdê siê z tob¹ k³óci³.
Dobrze.
Wiêc, powiedz mi, kiedy bêdziesz gotowy na k³ótniê.
O ile znowu nie uciekniesz.
Kochanie, co siê sta³o?
Wszystko dobrze.
Co siê sta³o?
Krwawisz.
O mój Bo¿e.
Zosta³a postrzelona.
Zatrzymaæ autokar!
Aut.
To by³ aut.
Nie, wesz³a.
Aut!
Jestem g³ucha, ale nie œlepa.
Schodzisz.
Nie powinnaœ by³a siê wkurzaæ. Przegra³yœmy mecz.
To nie moja wina, tylko sêdziego.
Gdybyœ nie zosta³a wyrzucona, wygra³ybyœmy.
Dlaczego jesteœ w z³ym humorze?
Zawsze jest w z³ym humorze, bo nikt jej jeszcze nie przelecia³.
Przelecê twojego ojca, ¿eby sobie poprawiæ humor.
Zobaczymy siê w J-Pop.
Co chcesz zjeœæ?
Mówi³am ci, ¿e umówi³am siê z kole¿ankami z dru¿yny w J-Pop.
A nie mówi³aœ mi, ¿e lunch zjemy razem?
Tato, mówi³am ci, ¿e pójdê zjeœæ z nimi.
Nigdy nie zwracasz na mnie uwagi.
Mama zawsze zwraca³a.
Dlaczego chcesz siê k³óciæ?
Mnie te¿ brakuje twojej matki.
Staram siê jak mogê.
Nie zapomnij, ¿e masz dentystê o trzeciej.
Uwa¿aj na siebie.
Masz zarezerwowany stolik?
Dlaczego tak w samym k¹cie?
A nie³adny mamy st¹d widok?
Podoba ci siê?
Czeœæ.
Mogê z wami zagraæ?
Czy mo¿e siê z nami napijecie?
Powiedz mu, ¿eby mówi³ wolniej.
Móg³byœ to powtórzyæ trochê wolniej?
Dupki, ³adna wpadka.
Co siê dzieje?
Patrzyli na nas, jak na jakieœ potwory.
Daj spokój.
Co robisz?
Teraz zobacz¹ prawdziwego, w³ochatego potwora.
/Nie zapomnij /o wizycie u dentysty.
Muszê lecieæ.
W takim razie widzimy siê u ciebie.
Co tu robicie?
Coœ zjedliœmy i boli nas brzuch.
A kozy umr¹, jak nie bêd¹ nic jeœæ.
Przemyjcie sobie twarz i wyprowadŸcie je.
Brzuch mnie boli.
Wiêc zajmiecie siê czymœ innym.
Ruszaæ siê.
Szczêœæ Bo¿e. Na razie.
Dziêkujê. Do zobaczenia jutro.
Powiedzcie matce, ¿eby przyszykowa³a kolacjê.
Zabiliœcie jakieœ szakale?
Strzelaliœmy, ale ¿adnego nie trafiliœmy.
Musicie je pozabijaæ. Jak nie, to zjedz¹ wszystkie kozy.
Dlaczego wróci³eœ tak póŸno?
Zamknêli drogê, jechaliœmy objazdem.
Chyba jacyœ terroryœci zabili amerykañsk¹ turystkê.
Amerykañsk¹?
Tak. Zaatakowali autokar z turystami.
Nie, tu nie ma ¿adnych terrorystów.
Nigdy niewiadomo.
Sk¹d wiesz, ¿e Amerykanka nie ¿yje?
Tak powiedzieli. Policja poszukuje winnych.
Widzicie, jak ³atwo dostaæ siê do raju.
- Czy to Meksyk? - Tak.
Mamusia opowiada³a, ¿e Meksyk jest niebezpieczny.
Tak, jest pe³en Meksykan.
Nie mów tak.
To nieprawda.
Nie, wcale.
Cudownie, uda³o ci siê.
Zdecydowa³aœ siê je wzi¹æ?
Hej, co tam?
Synku, jesteœ taki przystojny.
Wygl¹dasz jak Julio Preciado.
Zapomnij, wygl¹da jak Luis Miguel.
To dzieci, którymi siê opiekujê. Przywitajcie siê z Luisem.
Lucio, chodŸ tu.
To Mike i Debbie. To Lucio, zajmie siê wami.
WeŸ ich do zabawy.
Mamo, nie wiem jak to zrobi³aœ, ale zapiê³a siê do koñca.
A minê³o 15 lat odk¹d ostatni raz j¹ nosi³am.
Ani trochê siê nie zmieni³aœ, mamo.
Pracowa³am, ciê¿ka praca, skarbie. Dziêki niej jesteœ m³oda.
Z czego siê œmiejecie?
Z niczego.
Dam dolara temu, który pierwszy z³apie kurê.
Uwa¿ajcie na "jajka".
Œwietnie, Debbie jednego z³apa³a.
Debbie wygrywa. Potrzebujemy jeszcze piêæ.
Wiêc mamy piêæ kurczaków.
Kto mi pomo¿e?
Ty? PodejdŸ.
Trzymaj go mocno.
Cofnijcie siê wszyscy. Zróbcie miejsce.
Niech mi ktoœ pomo¿e!
Czy jest tu jakiœ lekarz?
Gdzie jest jakiœ szpital?
Daleko st¹d. 4 godziny drogi.
- Nie ma nic bli¿ej? - Klinika, ale na po³udniu.
Autokarem dojazd zajmie pó³torej godziny.
- Jest tam jakaœ doga? - Tak, to jest najszybszy transport.
Stój!
Potrzebujê pomocy. Moja ¿ona jest ranna.
Potrzebujê pomocy. Pomoc. Szpital.
ChodŸ tu!
Nie, zaczekaj!
Zatrzymaj siê!
Jeœli tak pojedziemy, wystrzelaj¹ nas wszystkich.
/Zawróæ autokar.
Musi byæ coœ bli¿ej, gdzie mo¿emy j¹ zabraæ.
Mo¿emy j¹ zabraæ do mojego miasteczka.
To niedaleko st¹d, jest tam lekarz.
Mo¿emy wezwaæ karetkê.
Dobrze.
Uwa¿aj na ramiê!
Przez nastêpne drzwi.
Trzeba wezwaæ karetkê. Muszê zadzwoniæ do swojej ambasady.
Jeœli podasz mi numer, mogê zadzwoniæ.
Ja zadzwoniê. Wszystko bêdzie dobrze.
- Czy ona mo¿e pomóc? - Tak.
- Pomo¿e? - Tak.
Czekaj! Powiedz jej, ¿eby tu uciska³a.
Ca³y czas. Zrozumia³a?
- Richard, nie zostawiaj mnie! - Zaraz wrócê.
Zaraz wrócê, skarbie. Muszê tylko zadzwoniæ.
- Jak ¿ona? -
- Nie mogê zatrzymaæ krwawienia. - Zabierzmy j¹ st¹d.
Gdzie j¹ zabraæ?
W takiej wiosce, w Egipcie, zabili 33 turystów.
A co ty wiesz? Zaraz siê st¹d wynoœmy.
Mo¿e staæ siê coœ z³ego. Musimy wracaæ do dzieci..
- Nie mo¿ecie nas tu zostawiæ! - A po co my mamy zostawaæ?
- Bo mo¿emy potrzebowaæ autokaru! - Niech nas odwiezie i tu wróci.
Zostanê, jeœli chcesz.
B³agam, zaczekajcie. Dajcie mi siê z tym uporaæ.
Nie bêdziemy ryzykowaæ ¿yciem!
Daj skorzystaæ z telefonu. Zap³acê.
Rachel? Mówi Richard.
Pos³uchaj!
By³ wypadek. Twoja siostra zosta³a postrzelona.
Nie wiem.
- Dosta³a w szyjê. /- O mój Bo¿e.
Musisz zadzwoniæ do ambasady...
i powiedzieæ, co siê sta³o.
Zadzwoñ do Marka, rozumiesz?
/Gdzie jesteœ?
- Gdzie jesteœmy? - Tazarine...
Trzy godziny na po³udniowy-zachód od Afourer.
Tazarine. T-A-Z-A-R-I-N-E.
Trzy godziny drogi na po³udniowy-zachód od Afourer.
- Na pustyni, to wioska. /- Jak mam tu to znaleŸæ?
S³uchaj! To wa¿ne, dobra? Dzwoñ do ambasady,
a oni nam pomog¹.
I zadzwoñ do Jamesa.
Oto lekarz.
Spokojnie.
- Spokojnie. - Dobrze.
Kula nie trafi³a krêgos³upa.
Je¿eli tak to zostawimy, wykrwawi siê na œmieræ.
Co powiedzia³?
Powiedzia³...
¿e wszystko bêdzie dobrze.
Nie ok³amuj mnie, kurwa. Gadaj, co powiedzia³!
Szpital.
Wiem, ¿e szpital. Co ty mo¿esz zrobiæ?
Mo¿emy coœ zrobiæ?
Muszê za³o¿yæ szwy, ¿eby zatrzymaæ krwawienie.
Mówi, ¿e musi zaszyæ ranê.
- Kurwa. - Co powiedzia³?
Potrzebne ci szwy.
Szwy? Co chcesz przez to powiedzieæ?
Co to za lekarz?
Weterynarz.
Powiedz mu, ¿e ma z³amany obojczyk.
Ma z³amany obojczyk. Jeœli tego nie zszyje...
wykrwawi siê na œmieræ.
Musimy j¹ przytrzymaæ.
Czekaj!
- Richard, nie... - Musimy to zrobiæ.
¯ebyœ przesta³a krwawiæ.
Nie, nie pozwól mu.
- Musisz le¿eæ spokojnie. - Richard, nie pozwól mu!
Tutaj s¹ wysterylizowane wiert³a.
Masz ubytki w dwóch zêbach trzonowych.
Co ty robisz?
Co z tob¹ jest?
WyjdŸ st¹d.
WyjdŸ st¹d w tej chwili.
Tak, dam mu znaæ.
To jest córka pana Wataya.
Dziêkujê.
Ty jesteœ córk¹ Yasujiro Wataya?
Ona jest g³uchoniema...
Stañcie przed ni¹, gdy do niej mówicie, ¿eby mog³a czytaæ z ruchu warg.
Ty jesteœ córk¹ Yasujiro Wataya?
Yoshjo Hamano, to jest Kenji Mamiya, jesteœmy z policji.
Chcielibyœmy zobaczyæ siê z twoim ojcem.
Nie sta³o siê nic z³ego. Chcemy z nim tylko porozmawiaæ.
Wiesz gdzie on jest?
Poproœ go, ¿eby oddzwoni³.
Nie bój siê. Chcemy z nim tylko porozmawiaæ.
Dziêkujemy.
/Chieko, czeka³em na ciebie. /Mam spotkanie, wiêc wrócê póŸno.
/Zostawi³em ci pude³ko bento. /Tata.
/Jestem w drodze do ciebie.
Gdzie jesteœ?
Pospiesz siê!
/Marokañskie w³adze /prowadz¹ dochodzenie...
/w sprawie strza³ów /do amerykañskich turystów.
/W³adze twierdz¹, ¿e strza³y pad³y...
- Jesteœ gotowa? - Tak, wezmê tylko torbê.
Znowu policja?
Tak. Nie przychodzili przez dziewiêæ miesiêcy. Ale ci byli inni.
Pytali o œmieræ twojej mamy?
Nie, ale pewnie bêd¹ pytaæ tatê o to samo.
Nie wierz¹ mu, co?
Nie uwierzysz, ale jeden z nich wpad³ mi w oko.
Wariatka.
Masz majtki?
Jesteœ pewien, ¿e to by³o tutaj?
Amerykanin mnie tu zatrzyma³.
Ba³em siê. By³ ca³y we krwi.
- Gdzie zatrzyma³ siê autokar? - Tam.
/Kapitanie Alarid... /Kapitanie Alarid.
/Znalaz³em naboje.
ZnaleŸliœmy cztery. To jeden z nich.
- Przeszukaliœcie wszystko? - Tak, ca³¹ górê.
To miejscowi.
Dowiedz siê, kto ma karabin kalibru 270.
- Hassan Ibrahim? - Tak.
- Rzuæ broñ. - Nie mam broni.
Rzuæ to. Mówi³em ci, ¿ebyœ rzuci³ broñ.
Ale to tylko nó¿.
- Na ziemiê. - Co my zrobiliœmy?
Na ziemiê, twarz¹ do do³u.
Nie patrz na mnie.
Co zrobiliœmy?
WeŸ te skóry do Najiba. Zobacz, czy nie chce ich kupiæ.
Dlaczego strzela³eœ do autobusu?
Nie strzela³em do nikogo.
Wiêc kto strzela³?
To nie by³em ja.
To by³ twój karabin.
Sprzeda³em go wczoraj.
Komu go sprzeda³eœ?
Wiesz gdzie mieszka Adbullah Adboum?
Tak. Musicie pojechaæ za te góry.
A kto mieszka tutaj?
Tutaj mieszkamy my i nasza mama. Abdullah mieszka po drugiej stronie.
Je¿eli k³amiesz, wrócê i odetnê ci jaja.
Mo¿esz wróciæ, kiedy tylko chcesz.
Nie chodŸcie po grobach.
- Tato... Tato... - Co siê sta³o?
- Policja... Szukaj¹ ciê. - Mnie? Dlaczego?
Nie, nie ciebie... Oni szukaj¹ nas.
Was szukaj¹? Dlaczego?
To przez tê turystkê.
- Jak¹ turystê? - Amerykankê.
- Yussef j¹ zabi³. - K³amiesz. Razem j¹ zabiliœmy.
O czym wy mówicie?
Yussef zacz¹³ strzelaæ do samochodów...
...bo Hassan powiedzia³, ¿e karabin ma du¿y zasiêg.
K³amiesz, to ty zacz¹³eœ strzelaæ do samochodów.
- Ale to ty j¹ zabi³eœ. - O czym ty mówisz?
Yussed zabi³ Amerykankê i podgl¹da³ Zohrê,
a ona pozwoli³a mu na siebie patrzeæ.
- Brednie. - To nie s¹ brednie.
Ona mieszka na ulicy, a on j¹ podgl¹da.
Czas siê napiæ!
To piosenka z dedykacj¹ od Luisa dla Patricii,
najpiêkniejszej panny m³odej na œwiecie.
Myœlê, ¿e ciocia Amelia powinna zatañczyæ.
Amelia, mogê poprosiæ ciê do tañca?
Nie wydaje mi siê, ¿eby spodoba³o siê to twojej ¿onie.
Odesz³a 10 lat temu. No chodŸ, Amelia.
ChodŸmy tañczyæ. Masz coœ bia³ego na twarzy.
Nie podniecaj siê, to tylko krem.
/Dziœ niedaleko Tazarine /zdarzy³ siê wypadek.
/Postrzelono Amerykankê.
/W³adze twierdz¹, /¿e móg³ to byæ napad rabunkowy.
/Ale rz¹d amerykañski, /sugeruje dzia³ania terrorystyczne.
/Minister Hassan Hazal powiedzia³,
/¿e wszelkie ugrupowania terrorystyczne /zosta³y tu dawno wyeliminowane...
/i ¿e jeden akt bandyctwa,
/powierzchownie zbadany /i oceniony przez USA,
/nie mo¿e zrujnowaæ /naszego wizerunku lub ekonomii.
Chcê zadzwoniæ do dzieci.
- Richard, muszê porozmawiaæ z dzieæmi. - Nie mogê ciê teraz ruszyæ.
- Zadzwonimy póŸniej. - Chcê porozmawiaæ z dzieæmi.
Muszê z nimi porozmawiaæ.
Musisz w³¹czyæ klimatyzacjê, mój m¹¿ jest chory.
Przykro mi, nie ma paliwa, nie ma klimatyzacji.
Proszê, tu jest zbyt gor¹co. Odwodnimy siê.
Co on mówi?
Twierdzi, ¿e nie w³¹czy klimatyzacji, bo zu¿ywa paliwo.
Pieprzyæ to.
ChodŸ.
Pieprz siê.
Tom, dok¹d idziesz?
Wracaj!
/- Pos³uchaj, musimy was zostawiæ. /- Nie mo¿ecie.
/- Tam s¹ starsi ludzie, upa³ nas wykañcza. /- Poczekajcie na karetkê.
/Mamy goœcia, który prawie zemdla³,
/kobietê, która musi dostaæ siê /do miasta, aby wzi¹æ leki.
/- Nie mo¿emy go zostawiæ. /- To niech jad¹ z nami.
/- W autobusie nie ma na to warunków. /- Ale mamy tam ludzi, którzy chc¹ ju¿ jechaæ!
Poczekajcie, proszê.
- Karetka zaraz przyjedzie, tak? - Tak.
Zaraz tu bêdzie.
Proszê was wszystkich, abyœcie poczekali.
Pó³ godziny. Dajê wam pó³ godziny.
Kto to?
Mój kuzyn.
G³uchoniemy, tak jak my?
Nie, ale trochê rozumie.
Jak masz na imiê?
Chieko.
Ja jestem Haruki.
To whisky.
Gliniarze pojawiaj¹ siê tu?
Czasami.
£adnie pachniesz.
Witaj w domu... Mogê ci w czymœ pomóc?
Jesteœ pewna, ¿e chcesz, ¿eby przyszed³ akurat teraz?
Detektyw Mamiya?
/G³uchoniema dziewczyna, /któr¹ pan dziœ spotka³, prosi³a abym zadzwoni³.
Tak, ona.
Chce z panem osobiœcie porozmawiaæ... o swoim ojcu.
Dlaczego to zrobi³eœ?
Odpowiedz, do cholery!
Testowaliœmy karabin.
G³upi jesteœcie?
Zabiliœcie kobietê.
A ty...
Rozebra³aœ siê, ¿eby twój brat móg³ ciê ogl¹daæ?
Zohra rozbiera³a siê przed Yussefem wiele razy.
To prawda?
Dlaczego nam to zrobi³eœ?
Gdzie jest karabin?
Mówi³em ci, da³ mi go myœliwy.
Jaki myœliwy?
Japoñski myœliwy... da³ mi go.
Mam zdjêcie. Ona mo¿e przynieœæ.
Przynieœ je.
/Trzyma karabin, który mi da³.
Idziemy do domu Najiba.
Gdy przyjedzie policja, powiedzcie im, ¿e poszliœmy na po³udnie.
Abdullah nie mieszka tam, gdzie mówi³eœ.
Dra¿nisz siê z nami?
On mieszka tam, gdzie wam mówiliœmy.
Mieszka tam?
Zabierzesz nas tam.
S¹ tam.
Policja, policja.
Uciekajcie, uciekajcie.
Padnijcie.
Mamo, zostañcie na noc.
Nie mogê, muszê odwieŸæ dzieciaki do domu. Ju¿ prawie œwita.
Ale ten popapraniec jest naprawdê pijany.
Gówno prawda, nic mi nie jest. Zaraz bêdê z powrotem.
Zostañcie trochê d³u¿ej. Przyjêcie dopiero siê zaczyna.
Chcia³abym, ale dzieciaki maj¹ jutro trening.
Do zobaczenia wkrótce, synu. Gratulujê.
Opiekuj siê moim przysz³ym wnukiem. Chcia³abym ju¿ zostaæ babci¹.
Na pewno nie jesteœ pijany?
Odwal siê. Nic mi nie jest. Wrócê szybko.
Pamiêtaj, ju¿ raz ciê mieli. Wpakujesz siê w k³opoty.
Czeœæ, mamo.
Jeœli tu siê nie u³o¿y, spotkamy siê z "gringos".
Uwa¿aj.
Przekroczymy granice w Tecate...
i dostaniemy siê do San Diego naprawdê szybko.
Dokumenty.
- Sk¹d jedziecie? - Z Meksyku.
Z wesela.
- Sk¹d jesteœ? - Z Villa de Guadalupe.
Villa de Guadalupe?
- Dok¹d zmierzacie? - Do San Diego.
Odwo¿ê ich.
- Kto to? - Siostrzeñcy.
Siostrzeñcy? Nie s¹ do pani podobne.
Nie, nie, nie... Opiekujê siê nimi.
- Ma pani paszporty? - Tak.
Jakiœ problem?
A powinien byæ?
Poczekajcie tu chwilê.
Nie odzywaj siê. Pozwól mi mówiæ.
Prowokujesz go.
¯artowa³em.
/- Proszê otworzyæ baga¿nik. - Co?
- Proszê otworzyæ baga¿nik. - Ju¿, ju¿.
Zamknij.
/Niech pan wraca do samochodu.
Schowek, proszê pani.
Torebka.
W porz¹dku.
Co znowu? To skurwysyn.
Mówi³a pani, ¿e siê nimi opiekuje?
- Tak. - Poproszê pisemn¹ zgodê rodziców.
- Pisemn¹ zgodê... - Co to jest?
Hej, skarbie.
- Czy ta pani to twoja ciocia? - Nie, nie jest moj¹ cioci¹.
- Ona jest opiekunk¹. - Czy pan jest pijany?
- Ja? - Czy jest pan pod wp³ywem alkoholu?
- Nie. - Proszê wysi¹œæ z samochodu.
- Dlaczego? - Proszê wysi¹œæ z samochodu.
Proszê w tej chwili wysi¹œæ z samochodu!
- Mogê to wyjaœniæ. - Nie, nie mo¿e pan!
Powtarzam! Proszê wysi¹œæ z samochodu!
Nie zmuszaj mnie, abym musia³ mówiæ to jeszcze raz.
Proszê wsi¹œæ z powrotem.
Podjedzie pan teraz za mn¹ na drug¹ inspekcjê.
- Mogê to wyjaœniæ. - Nie bêdzie pan niczego wyjaœnia³.
- Proszê siê nie odzywaæ... - S³yszê, przestañ wrzeszczeæ.
Zaparkuje pan tam samochód i wysi¹dzie.
- Nie krzycz na mnie. - Zamknie siê pan i zrobi to, co powiedzia³em.
- Proszê za mn¹. - Przestañ na mnie krzyczeæ.
Spokojnie, Santiago.
Tam skrêci pan w prawo i zaparkuje.
Mam uciekiniera!
/Co ty wyprawiasz?
Próba przekroczenia granicy!
Co ty wyprawiasz, Santiago? Co ty wyprawiasz?
Mówi³em ci! Nie powinnaœ by³a ich braæ.
Santiago, przestañ zachowywaæ siê jak szaleniec i zatrzymaj siê.
Santiago, proszê zatrzymaj siê!
Ucisz te bachory! Ucisz je!
Proszê, Santiago, zatrzymaj siê.
Nadje¿d¿aj¹ skurwysyny, pieprzone dupki.
- Wysiadaæ. Wysiadaæ. - Zwariowa³eœ? Gdzie?
Wysiadajcie. Jeœli nas z³api¹, mamy wszyscy przesrane...
Zgubiê ich i wrócê po was.
Wynocha, na mi³oœæ bosk¹.
Santiago, uspokój siê.
Ciociu Amelio, na Boga, wysiadaj!
Wysiadajcie, dzieci.
Szybciej, szybciej. Wysiadaj!
Santiago zaraz wróci, a s³oñce zaraz wzejdzie.
Ja chcê do domu.
Dziêkujê.
To twoja córka?
Tak.
Jedna z piêciu.
A ty masz dzieci?
Tak.
- Tylko dwójkê? - Tak.
/Powinieneœ postaraæ siê o wiêcej.
Trzymaj.
A ty? Ile masz ¿on?
Staæ mnie tylko na jedn¹.
Wezwij inn¹ karetkê! Zrób coœ!
Dlaczego nie wezwiesz innej karetki?
Powiedzieli mi, ¿e karetka nie przybêdzie.
A wiesz, ¿e nie mamy innej karetki.
Nie ma innej karetki.
Co to znaczy? ZnajdŸcie jak¹œ, do cholery!
Chce wiedzieæ, jak mo¿e wydostaæ st¹d ¿onê.
Powiedz mu, ¿e jego ambasada zajmie siê tym.
Zajmie siê tym twoja ambasada.
Dlaczego ambasada? To wasz powalony kraj, wasza odpowiedzialnoœæ.
To wy musicie coœ zrobiæ.
Amerykanie zatrzymali karetkê.
Chc¹ przys³aæ helikopter, ale wyst¹pi³y pewne problemy.
Mówi, ¿e ambasada zatrzyma³a karetkê. Wyœl¹ helikopter.
Wiêc teraz helikopter? Zrób coœ!
Pieprzê was!
- Co z twoj¹ ¿on¹? - Trzymaj siê ode mnie z daleka.
Zaczyna siê œciemniaæ. Ludzie nie czuj¹ siê dobrze.
To niebezpieczne... Trzymaj ³apy z daleka.
Pieprzyæ to! Odje¿d¿amy.
Ty sukin...
- Stul pysk! - Uspokójcie siê!
Wstawaj!
Jeœli odjedziecie, pozabijam was.
ChodŸ z nami.
Potrzebujemy natychmiast pomocy.
Rozumiesz?
/Richard, robiê co w mojej mocy.
/Mam na linii Departament Stanu. /Oni tez robi¹ wszystko, co w ich mocy.
/- Polityczne problemy... - Mam to gdzieœ.
- Potrzebujê pomocy! /- Robi¹, co mog¹.
/Nie wiem, co innego móg³bym zrobiæ. /Postawi³em ludzi na nogi.
/Wszyscy s¹ w gotowoœci. /Robi¹, co tylko mog¹.
Stój! Zatrzymaj siê!
Dobry wieczór.
Portier powiedzia³, ¿e chcesz ze mn¹ porozmawiaæ.
Nie rozumiem. Móg³byœ mówiæ wolniej?
Przepraszam.
Co chcia³aœ mi powiedzieæ?
Masz herbatê?
/Mój ojciec nie mia³ nic wspólnego /ze œmierci¹ mojej matki.
Co to?
Twój ojciec spa³, kiedy matka wyskoczy³a przez balkon?
Widzia³aœ jak skoczy³a?
Powiedzia³aœ ju¿ o tym innym funkcjonariuszom?
O czym ty mówisz?
Ojciec wci¹¿ poluje?
Twój ojciec jest zwi¹zany z pewnym wydarzeniem z karabinem.
Dlatego chcemy z nim porozmawiaæ. Rozumiesz?
Twój ojciec nie pójdzie do wiêzienia. Chcemy tylko z nim porozmawiaæ.
Muszê iœæ.
Naprawdê muszê iœæ.
Co ty wyprawiasz?
Co robisz?
Proszê, przestañ.
Nie, to jest z³e. Jesteœ jeszcze dziewczyn¹.
Dosyæ! Przestañ!
- Daj mi ten karabin. - Zabij¹ nas!
Zabij¹ nas!
To ja zabi³em Amerykankê. Tylko ja do was strzela³em.
Oni nic nie zrobili.
Zabijcie mnie, ale uratujcie mojego brata. On nic nie zrobi³.
OszczêdŸcie mojego brata. On nic nie zrobi³.
Pomocy! Ratunku!
Pomocy!
Co siê sta³o?
Dlaczego ukrywamy siê, jeœli nie zrobiliœmy nic z³ego?
Bo oni uwa¿aj¹ inaczej.
To prawda?
Jesteœ z³a?
Nie, kochanie.
Nie, nie jestem.
Zrobi³am po prostu coœ g³upiego.
Muszê poszukaæ pomocy! Ty zostañ tutaj.
- I nigdzie siê nie ruszaj. - Zostaæ samemu?
Kochanie, musisz siê ni¹ zaopiekowaæ.
Idê z tob¹.
Nied³ugo wrócê, obiecujê.
Zostañ tutaj. Nie ruszaj siê.
Wrócê nied³ugo, ma³y.
Pomocy, proszê!
Mam dwójkê dzieci. Zostawi³am je na pustyni.
S¹ tutaj legalnie?
Nie, to Amerykanie.
- Kiedy przekroczy³aœ granicê? - Nie przekroczy³am, mieszkam tutaj.
- Proszê. /- Zg³oœ siê.
- Zaraz znajdê te dzieci. - Nie ruszaj siê.
Sier¿ant Despeck. Mam podejrzan¹.
Proszê pani, jest pani aresztowana. Proszê siê odwróciæ, rêce na maskê.
Zostawi³am te dzieci, przysiêgam.
- Niech siê pani odwróci. - Proszê, one umr¹.
- Dziêkujê. - Proszê bardzo. Pomocy.
Dam pani wody.
S¹ same.
To tylko dzieci. Umr¹.
Wska¿e mi pani drogê.
/Richard.
Tak?
Jeœli umrê, zaopiekuj siê dzieæmi.
- Szczególnie Mike ciê potrzebuje. - Nie umrzesz.
Nie mo¿esz umrzeæ. Nie mo¿esz.
Nie wa¿ siê je znów zostawiæ.
Ty nigdy ich nie zostawisz.
- Zsika³am siê w majtki. - Co?
Nie mog³am utrzymaæ, wiêc siê zsika³am.
I znów.
Masz jakiœ garnek?
Garnek?
Mo¿esz nas na chwilê zostawiæ?
- Nie mogê. - Chwila.
Ju¿ mogê.
Musieliœmy ¿yæ dalej,
kiedy zmar³ Sammy...
W porz¹dku?
Dobrze.
- Ba³em siê. - Ja te¿.
- Nie mogê... - To nie by³a moja wina.
To nie by³a twoja wina.
Nie oddycha³.
Tak bardzo ciê kocham.
Nie mogê zapomnieæ jego twarzy.
/Panie Jones, przykro mi /z powodu pañskiej ¿ony.
/Sprawcy zostan¹ ukarani.
/W³adze Maroka nie zamknê³y przestrzeni powietrznej, /ale odmówi³y potwierdzenia, ¿e to atak terrorystyczny.
/Rozmawia³em z nimi.
/Dla pañskiego bezpieczeñstwa, panie Jones, /niew³aœciwe jest wysy³anie marokañskiej karetki.
/Helikopter przybêdzie wkrótce.
/Nie musisz przepraszaæ.
To cud, ¿e znaleŸliœmy te dzieci. Jak mog³a je pani zostawiæ na pustyni?
Jak siê czuj¹?
To nie pani sprawa.
Wie pani ile dzieci umiera ka¿dego roku, próbuj¹c przekroczyæ tê granicê?
Wychowa³am je.
Opiekowa³am siê nimi w dzieñ i w nocy.
Podawa³am im œniadania, obiady i kolacje.
Bawi³am siê z nimi.
- Tak jakby by³y moimi dzieæmi. - Ale nie s¹ pani dzieæmi.
Pracowa³a pani w tym kraju nielegalnie.
A co z moim bratankiem Santiago?
Nie mam o nim ¿adnych informacji.
ZnaleŸliœmy ojca w Maroku. By³ wœciek³y, ale nie wniesie zarzutów.
Dziêkujê.
Jakkolwiek Rz¹d USA uwa¿a, ¿e powa¿nie z³ama³a pani prawo...
i jest gotowy do natychmiastowej i definitywnej deportacji.
¯y³am tutaj przez 16 lat. Mam tutaj swoje sprawy.
Wynajê³am dom. Urz¹dzi³am sobie tutaj ¿ycie.
Trzeba by³o pomyœleæ o tym wczeœniej.
Chcê rozmawiaæ z adwokatem.
Jeœli spróbujesz wyst¹piæ na drogê s¹dow¹, mogê zapewniæ...
tylko przed³u¿y pani to, co nieuniknione.
Zaleca³bym przyjêcie dobrowolnej deportacji.
/Gdziekolwiek s¹ ci ludzie, /na pewno ich znajdziemy.
/Dziêkujê bardzo. /Nie mam nic wiêcej do powiedzenia.
Pan Jones?
Musimy natychmiast operowaæ.
Wyjdzie z tego?
To prawdopodobne. Staramy siê uratowaæ jej ramiê.
Ale mia³a krwotok wewnêtrzny, powsta³y zakrzepy.
Wiêc jest du¿e ryzyko zatoru.
Ale wyjdzie z tego?
Proszê mi wybaczyæ.
/Tak?
Amelia?
/Tak, proszê pana.
Jak sobie radzisz?
/Wszystko w porz¹dku.
/Jak siê czuje pani Susan?
Ju¿ lepiej. Bêd¹ j¹ operowaæ.
Rachel dziœ przylecia³a. Znajdzie kogoœ, kto zajmie siê dzieæmi,
wiêc mo¿esz wyjœæ.
/Dziêkujê, panu. /Jestem naprawdê wdziêczna.
Opiekuj siê nimi i nic im nie mów.
/Proszê siê nie martwiæ.
Dobrze.
Zawo³aj Mike'a.
/Tatuœ dzwoni.
/Czeœæ, tato!
Czeœæ, ma³y, jak siê czujesz?
/Dobrze. Tato, wiesz co? /Pani przynios³a kraby na lekcjê.
Naprawdê?
/Trzyma³em jednego w rêce i ugryz³ mnie. /Krew mi siê nie la³a, ale...
/Tato? /Wszystko w porz¹dku?
Tak, wszystko dobrze.
/Mary Ann chcia³a jednego wzi¹æ do domu, /ale jej nie pozwolili.
Panie Wataya, ten funkcjonariusz szuka³ pana.
Dobry wieczór. Jestem porucznik Mamiya.
Dobry wieczór. W czym mogê pomóc?
By³ wypadek...
Przepraszam, ¿e niepokojê, ale...
posiada pan Winchestera M70, kaliber 720?
Numer rejestracyjny...
UK-9023.
Nie pamiêtam numeru, ale mia³em taki karabin.
Prawd¹ jest, ¿e da³ go pan panu Hassanowi Ibrahimowi,
który mieszka w Maroku?
Hassan Ibrahim?
Mówi, ¿e by³ pana przewodnikiem w polowaniu.
Hassan? No tak. Dobrze go wspominam.
By³ dobrym przewodnikiem i cz³owiekiem. Da³em mu ten karabin w podziêkowaniu.
Coœ siê sta³o?
Tan karabin zosta³ u¿yty podczas próby morderstwa...
i marokañska policja chce potwierdzania, ¿e nie pochodzi³a on z czarnego rynku.
Nie, to by³ mój prezent.
Czy z Hassanem wszystko w porz¹dku?
Nie wiem.
Jestem w to prawnie zamieszany?
Nie w tej chwili, ale czy móg³by pan przyjœæ jutro na posterunek?
Mam kilka pytañ.
Mogê ju¿ iœæ?
Dobranoc.
Przepraszam.
Dowiedzia³em siê od pañskiej córki o ¿onie i balkonie.
Wspó³czujê panu bardzo.
Jakim balkonie?
Pañska ¿ona pope³ni³a samobójstwo skacz¹c przez balkon.
Moja ¿ona nie wyskoczy³a przez balkon. Strzeli³a sobie w g³owê.
Moja córka znalaz³a j¹.
Wyjaœnia³em to policji ju¿ wiele razy.
Przestañcie nas ju¿ tym niepokoiæ.
Przykro mi bardzo, ju¿ nie bêdziemy.
Dobranoc.
Jeszcze jedno shochu.
/Susan Jones, która zosta³a ranna /w ataku terrorystycznym w Maroku...
/zosta³a zwolniona ze szpitala w Casablance /dzisiejszego ranka, czasu lokalnego.
/Szczêœliwy koniec dla Amerykanów /po piêciu dniach...
/oszala³ych telefonów /i za³amywania r¹k.
/Z innych wiadomoœci...
/Moim dzieciom, /Marii Elatii i Eliseo
/...najjaœniejszym œwiat³om /w najciemniejszym mroku.