600 árum fyrir komu Kólumbusar
réðust grimmir ránsmenn inn í Norður-Ameríku og hugðust nema land.
Eitthvað hindraði þá.
Það sem á eftir kemur er goðsögn.
Við erum þjóð Dögunarinnar.
Land þetta hefur verið heimili okkar í margar kynslóðir.
Það eru spádómar um veru, fljót á sér,
hvít sem snjór.
Þegar til hans sést, er breyting í nánd líkt og stormur.
Hann getur ekki verið hjá okkur.
Húð hans... augun...
líkt og illur andi sem hefur aldrei séð sólina.
Djöfull.
Hann er enginn djöfull.
Hann er mennskur.
Blóðið segir til sín.
Hann verður skrímsli. Líkt og feður hans.
Ef við látum barnið krókna úr kulda,
hverjir eru þá skrímsli?
Hún segir satt.
Drengurinn
þarf að mæta örlögum sínum með fólkinu.
Hann verður kyrr.
Hver ertu, litli drengur?
Lítill villimaður.
Dreptu þenna óþverra!
Þú ert ekki sonur minn!
15 árum síðar
Ég skal hjálpa þér.
Vofa!
Komdu. Förum.
Komdu hingað!
Ég sé ungviðið.
Velkomin. Þið hafið náð á leiðarenda.
Þú kemur snemma á vorfundinn.
Hvenær hóf Leiðbeinandinn að fara í ferðir til vöruskipta?
Ég kem ekki bara til að hafa vöruskipti.
Komdu með hana.
Sjáið þið, þetta er sá þögli.
Spilaðu fyrir okkur.
Ég á hana!
Ég tek hana.
Hún er falleg, ekki satt?
Það féll snjóflóð á vetrarveiðunum.
Hve margir látnir?
Þrír af veiðihópunum fjórum.
Þeirra á meðal arftaki minn.
Hefurðu valið annan í hans stað?
Það verður einn af þeim.
En hver þeirra?
Það veit ég ekki ennþá.
Dóttir þín er orðin kona, Leiðbeinandi.
Og við erum að verða gamlir menn.
Þið hafið verið gamlir um hríð.
Í kvöld verða piltar teknir í tölu karlmannanna.
Þú gætir kannski stjórnað athöfninni.
Hvað sérðu?
Spádómurinn
mun brátt rætast.
Þjóð Dögunarinnar hefur alltaf haft Leiðbeinanda.
Hefð okkar skyldar fólkið
til að velja arftaka.
Dóttir,
hann hefur ekki enn áunnið sér rétt til að vera hér.
Djöflar fortíðarinnar ásækja þig ennþá.
Þú verður að horfast í augu við þá
til að komast að því hver þú ert.
Þá finn ég mína eigin leið.
Sonur!
Verði ég ekki tekinn í tölu karlmannanna,
hver er ég þá?
Þú fæddist meðal Drekamannanna, en þú ert okkar sonur.
Vertu sæll.
Vertu sæl. Sjáumst að ári liðnu.
Sjáðu hvað ég er með. Það er flauta!
Þú átt flautu.
-Vertu sæll, sonur. -Vertu sæll, faðir.
Ég verð ekki lengi í burtu.
Mikið ertu falleg.
Vertu sæl, móðir.
-Farðu varlega, drengur minn. -Vofa!
Nei, farðu!
Komdu!
Vertu sæll, sonur minn.
Farðu ekki langt einsömul.
Af hverju ertu alltaf svona alvarlegur?
Ég er hér til að gæta þín.
Ætlarðu líka að gæta brúðunnar minnar?
Ég lofa að gæta ykkar beggja.
Farðu með henni.
Nei!
Safnið öllum saman, fljótt!
Hlaupið!
Nei! Nei!
Nei!
Móðir mín.
Bíðið!
Sýnið gestgjafa okkar kurteisi.
Þó þeir séu villimenn
skal þeim sýnd sæmd.
Drepinn með sverðinu!
Faðir minn!
Þessi er ólíkur hinum.
Kannski að hann geti borið sverð.
Taktið sverðið svo hann skaði sig ekki.
Færðu mér höfuð hans!
Villimennirnir þekkja aðferðir okkar.
Hvar er höfuð hans?
Hann slapp frá mér.
Fjandinn!
Hann leiðir okkur að næsta þorpi.
Ég vil drepa þá alla.
Þurkaðu þá út og hreinsið til þorpið áður en við setjumst hér að.
-Það kom þaðan. -Ég heyrði það líka.
Þessi spor, faðir.
Farðu burt.
Honum blæðir.
Faðir.
Hann er nærri.
Hann verður að sofa.
Og ég sömuleiðis.
Hvað dreymir þig?
-Við áttum ekki að taka hann að okkur. -Ég óttast að hann sé hættulegur.
Við skulum ekki óttast vin okkar.
Þetta ber merki Drekamannanna.
Þeir eru að leita hans.
-Hvað ef þeir koma hingað? -Þeir drepa ykkur öll,
allt til síðasta manns.
Það má vera að þeir láti einn ykkar sleppa svo þeir geti elt ykkur inn í næsta þorp.
En þeir munu skera úr ykkur tunguna áður svo þið getið ekki varað neinn við.
Ég hef séð þá gera það.
Hvað með þorpið þitt?
Það eru allir dánir.
Þeir munu rekja slóð þína hingað.
Ég sagði ykkur að skilja við mig.
Þið áttuð að hlusta á mig.
Þá verðum við kyrrir og berjumst.
Þeir bera allir þessi vopn.
Og þeir klæðast húðum sem steinoddar ná ekki að kljúfa.
Ef þið flýið gætuð þið haldið lífi,
ef þið berjist...
Leitið í hellinum!
Þið verðið að leiða fólkið að víkinni.
Farið í vesturátt um fjöllin.
Þegar þið komið þar sem stígurinn skiptist, haldið þið í austur.
Vorið hófst snemma.
Og stígurinn í vestur er ótryggur.
Það er hætta á snjóflóðum.
Við höfum misst nógu marga.
Af stað!
Við förum!
Hvað ætlarðu að gera?
Drepa eins marga og ég get.
Og að því loknu?
Það verður ekkert að því loknu.
Faðir,
þú getur ekki látið hann fara.
Hann verður að finna sína eigin leið.
Hjarta hans er fullt af hefnd.
-Takið allt sem þið getið borið. -Hann veit hvað er fyrir bestu.
Farðu aftur til þeirra!
Farðu með hinum!
Haldið áfram.
Áfram. Fljótt.
Áfram, áfram! Af stað!
-Hvert erum við að fara? -Haltu áfram.
-Áfram. -Brúðan mín!
Þetta er gljúfrið þar sem allir stígar mætast.
Já.
Hér mætum við þeim.
Dóttir Leiðbeinandans er ekki hér.
Hún er farinn.
Leiðbeinandinn sagði okkur að halda hópinn
-áleiðis að víkinni. -Svo við getum falið okkur líkt og mýs.
Ég skal finna hana.
Og koma með hana.
Og líka höfuð Drekaleiðtogans.
Þú ferð ekki vegna Drekafólksins.
Þú ferð af því hún snéri aftur til hans.
Við förum austur. Við hlýðum orðum Leiðbeinandans.
Askan er ennþá heit.
Þeir eru nærri!
Drepum í kyndlunum.
-Kvistur. -Spjót.
Hvað ertu að gera hérna?
Þá spurningu verðurðu að spyrja sjálfan þig.
Þú talar í gátum, gamli maður, segðu það sem þú ætlar þér.
Þú hefur ákvörðun að taka. Treystu því sem ég segi þér.
Ég treysti þessu.
Sverð
getur skorið á tvo vegu.
Faðir minn segir að þú sért fullur haturs.
Þú getur ekki verið hér.
Í hjarta sérhvers manns berjast tveir úlfar.
Annar er kærleikur.
Hinn er hatur.
Hvor þeirra sigrar?
Sá sem þú nærir meira.
Hverjir eru þeir?
Hví komu þeir hingað?
Þetta eru skepnur.
Þeir njóta þess að drepa, fara með ránum.
Þeir standa og falla með sverðinu.
Það er þeim í blóð borið.
Er það í þínu blóði?
Þeir eru að koma.
Núna!
Við hittumst í hellinum.
Bíddu. Ekki strax.
Nei!
Sjáið!
Komið með hann!
-Komdu. -Nei.
Finnið hana. Verndið hana. Þetta er minn leiðangur.
Og hann leiðir annað.
Farðu. Farðu!
Ég sé ekkert.
Skítseiði!
Þetta kemur honum út.
Nei. Nei.
Ertu búinn að fá nóg af hefndarþorstanum?
Segðu mér hvar næsta þorp er.
Grípið hann!
Hún kom til baka breytt mannekja sem mér tókst ekki.
Sértu ekki nógu sterkur til að drepa björninn,
nýttu þá styrk bjarnarins til að vega hann.
Farðu leiðina mína
og ég fer þína leið.
Segðu mér hvar þorpið er!
Hættu þessu þarna!
Segðu mér hvar fólkið er?
Fyrir mörgum árum kom hingað skip.
Um borð var drengur,
sonur mikils Víkinga höfðingja.
Ég þekkti föður þinn.
Hvar eru þeir?
Bíddu!
Þetta þarf ekki.
Ég skal leiða ykkur þangað
ef þú leyfir henni að lifa.
Ég vissi að þú gætir talað eins og manneskja.
Gunnar! Auga fyrir auga!
Ég ræð hver deyr.
Ég man heimkynni Drekamannanna, óendanlegan vetur.
Þeir þekkja ís og snjó betur en nokkrir aðrir menn.
En þeir þekkja ekki vorið okkar.
Hvert hafa þeir farið?
Bíddu! Bíddu!
Það er fyrir handan fjöllin.
Ég vísa ykkur veginn.
Vísaðu strákur.
Hérna!
Af stað.
Þeir finna fólkið. Hvað ertu að gera?
Það sem faðir þinn kenndi mér.
Stattu upp, tíkin þín!
Þangað.
Hann leiðir okkur til fjalla.
Telur þú mig fávita, strákur?
Ég segi satt.
Færið mér drusluna.
Hérna! Sjáðu hérna.
Af stað!
Förum fyrir vatnið.
-Hann mun tefja fyrir okkur. -Nei.
Það er öruggara að fara fyrir vatnið.
Ekki detta.
Svo þú ert orðinn Leiðbeinandinn fyrir Drekafólkið. Gott.
Ég er að deyja.
Ekki hvarta í mér.
Þú getur ekki dáið strax, hvort eð er.
Þú ert ekki búinn.
-Þetta er handa næsta Leiðbeinanda. -Hverjum?
Þú veist það.
Náið honum uppúr!
-Látið hann deyja! -Það var þín hugmynd að fara yfir ísinn
og við þurfum enn á honum að halda.
Er það kalt, kvikyndið þitt?
Við förum fyrir vatnið.
Týndi veiðihópurinn.
Bindum okkur saman.
Stígurinn er of hættulegur.
Farðu þá á undan.
Komið með reipið.
Hún verður bundin við mig.
Hann er að villa, hann fer ekkert.
Ég vil að þú sláir mig.
-Hvað? -Sláðu mig.
Sláðu mig.
Nóg komið.
Þú er sonur Víkings. Sýndu það!
Sýndu það!
Hérna!
Komdu hingað. Hingað.
Hlustaðu á mig!
Farðu!
Nei! Ég skil þig ekki eftir!
Farðu! Treystu mér! Gerðu það!
Farðu!
Þú kaust villimenn framyfir þitt eigið fólk.
Deyðu, grátandi drengur,
því þú veist ekki hver þú ert!
Ég veit hver ég er!
Gerðu það.
Notaðu sverðið.
Ég er síðastur af þessum stofni, þessu bölvaða landi.
Þið eruð ekki mitt fólk.
Þeir eru dauðir.
Andi spádómsins
hefur farið í heilhring.
Rétt eins og faðir minn fyrr,
varð ég Leiðbeinandi fólks Dögunarinnar.
Hann stóð vörð á ströndinni, ævinlega á ströndinni,
og skyggndist um eftir merkjum um Drekamennina.
Til að halda úlfum hatursins frá löndum okkar.
Hann hafði fundið sýna leið.
Hann tilheyrði hvorugum kynstofninum, en var þó af þeim báðum.
Hann breytti lífi mínu
og örlögum þjóðar okkar.
[Icelandic]