Mozart!
Wybacz swojemu mordercy!
Przyznaję, że cię zabiłem.
Zabiłem cię Mozart.
Pieta! Wybacz swojemu zabójcy, Mozart.
Wybacz mi!
Signore Salieri, proszę otworzyć!
Mam dla pana coś wyjątkowego.
Będzie pan zachwycony.
Ale pycha!
Proszę mi wierzyć...
to największy przysmak jaki w życiu jadłem!
Nie wie pan co traci...
Dość tego, signore. Proszę otwierać!
Jeśli pan nie otworzy...
to sami zjemy wszystko i nic panu nie zostawimy.
I nigdy już pana nie odwiedzę.
Dzień dobry księdzu.
Pan Salieri?
Proszę odejść.
Nie zostawię cierpiącej duszy.
Wie ksiądz, kim jestem?
To nieistotne.
Wszyscy ludzie są równi w oczach Boga.
Czyżby?
Wyspowiadaj się...
a ja cię rozgrzeszę w imię Boże.
Zna się ksiądz na muzyce?
Trochę. Studiowałem w młodości.
- Gdzie? - Tutaj, w Wiedniu.
Więc musi ksiądz znać to.
Niestety nie.
Co to było?
Była to bardzo popularna melodia.
Ja ją napisałem:
A może to?
Wielki sukces.
Żałuję, ale nie przypominam sobie.
Nie zna ksiądz żadnej mojej kompozycji?
Byłem najsłynniejszym kompozytorem w Europie.
Samych oper napisałem 40.
A to?
To ksiądz zna?
Znam.
To uroczy utwór.
Nie wiedziałem, że pan go napisał.
Nie ja.
Napisał go Mozart.
Wolfgang...
Amadeusz Mozart.
Obwinia się pan o jego śmierć.
Słyszał ksiądz?
Czy to prawda?
Na litość boską, synu...
Jeśli masz coś do wyznania… zrób to teraz.
Poczujesz ulgę.
Był...
moim idolem.
Mozart.
Odkąd pamiętam, znałem jego nazwisko.
Gdy ja bawiłem się z dziećmi...
on grywał dla królów, cesarzy...
a nawet dla papieża!
Przyznaję, byłem zazdrosny...
o historie, jakie o nim opowiadano.
Nie o to, że był cudownym dzieckiem...
Ale o jego ojca, który nauczył go wszystkiego.
Mój ojciec, miał muzykę w pogardzie.
Gdy mu powiedziałem...
jak bardzo chcę być podobny do Mozarta...
odrzekł: "Czemu? Chcesz zostać tresowaną małpą?"
"Włóczyć się po Europie, pokazując sztuczki jak cyrkowy błazen?"
Tak chciałem mu powiedzieć...
ile znaczy dla mnie muzyka.
Mój ojciec modlił się szczerze...
o pomyślność swoich interesów...
ja zanosiłem
w tajemnicy...
najdumniejszą modlitwę, na jaką stać młodzieńca:
Panie, chcę być wielkim kompozytorem.
Chcę wielbić Cię moją muzyką...
i samemu zaznać sławy.
Chcę być sławny na cały świat...
chcę być nieśmiertelny.
Gdy umrę...
niech ludzie wymawiają moje nazwisko z miłością.
W zamian...
oddam ci moją niewinność...
pracowitość...
moją pokorę, każdą godzinę mojego życia.
Amen.
I wie ksiądz, co się stało?
Cud!
Moje życie uległo zmianie.
Wiedziałem, że sprawił to Bóg.
W jednej chwili byłem zahukanym chłopcem...
z małego miasteczka a w następnej znalazłem się...
w Wiedniu, mieście muzyków...
i cesarza Józefa, muzykalnego króla.
Po kilku latach zostałem jego nadwornym kompozytorem.
Co wieczór siedziałem przy cesarzu Austrii...
grając z nim duety
i korygując umiejętność czytania nut.
Ten człowiek w ogóle nie miał słuchu.
Ale cóż to znaczyło...
skoro uwielbiał moją muzykę.
Powiedz mi…
będąc na moim miejscu…
…czy nie pomyślałbyś, że Bóg przyjął twoją przysięgę?
Wierz mi, ja w niej wytrwałem.
Byłem wzorem cnót.
Trzymałem się z dala od kobiet.
Całymi dniami uczyłem studentów - wielu za darmo.
Wysiadywałem bez końca w komisjach pomagając biednym muzykom.
Praca, to było całe moje życie.
To było wspaniałe
Każdy mnie lubił...
...a i ja lubiłem siebie.
Aż przyjechał on.
Przybył do Wiednia zaprezentować swoją muzykę...
w rezydencji swego pracodawcy, księcia arcybiskupa Salzburga.
Bardzo chciałem go poznać.
Ten wieczór...
zmienił moje życie.
Przechadzając się po salonach...
prowadziłem ze sobą małą grę.
Ten człowiek napisał swój pierwszy koncert w wieku 4 lat...
pierwszą symfonię w wieku 7 a pierwszą operę - 12.
Czy to po nim widać?
Czy taki talent...
jest wypisany na twarzy?
Który to...
z nich?
Nie ma tu Mozarta.
- Przestań! - Dobrze.
Przestań!
Już przestaję... powoli.
Widzisz? Przestałem...
- A teraz wracamy. - Nie!
Nie wiesz, gdzie jesteś.
Tutaj wszystko robi się na opak.
Ludzie chodzą i tańczą do tyłu... i śpiewają od tyłu.
To głupie.
Nawet prykają drugą stroną...
Powiedz: "Mam ęć w piedu."
Mam ęć w piedu.
Kompletnie zwariowałeś.
Nie, powiedz to od tyłu.
"Mam ęć w piedu."
"Mam cię w dupie."
"Bulś myweź."
- Nie chcę się w to bawić. - "Bulś myweź."
Mówię poważnie.
"Bulś myweź."
"Weźmy ślub"
Nie wyjdę za ciebie. Jesteś okropny.
"ęć machok."
Przestań
Kocham...
...cię
Kocham cię?
- "Onwóg dzejz". - Co?
"Zjedz"?
"Zjedz gówno".
Jesteś obrzydliwy!
To moja muzyka.
Zaczęli beze mnie.
To był Mozart!
Ten chichoczący, sprośny typ… pełzający po podłodze.
Sądzę, że wszystko udało się znakomicie.
Wiedeńczycy potrafią rozpoznać dobrą muzykę. Nie uważasz?
Oczywiście.
Wasza Ekscelencjo.
- Dlaczego? - Co dlaczego?
Dlaczego jeden z moich sług...
poniża mnie wobec moich gości?
Robisz się coraz bardziej zuchwały.
Wasza Ekscelencja może mnie zwolnić.
Chciałbym, żebyś natychmiast wrócił do Salzburga.
- Ojciec na ciebie czeka. - Nie!
Proszę mnie zwolnić. Skoro nie spełniam oczekiwań...
Nie zwolnię cię. Pozostaniesz na służbie...
aż nauczysz się pokory.
Na papierze wyglądała...
skromnie!
Zaczynała się prosto...
prawie zabawnie.
Prosta pulsacja.
Fagoty, basetorny...
jak zardzewiały akordeon.
I nagle...
gdzieś wysoko...
obój.
Pojedyncza, zawieszona nuta...
następnie...
przejmuje ją klarnet.
I przekształca we frazę o niezwykłej słodyczy.
To nie była kompozycja cyrkowej małpy...
Nigdy nie słyszałem takiej muzyki.
Przepełniała ją niezaspokojona tęsknota.
Jakbym słuchał głosu Boga.
Przepraszam.
Ale dlaczego?
Czemu Bóg obdarzył swoją iskrą takiego sprośnego dzieciaka?
To nie mogła być prawda.
To musiał być przypadek. Musiał.
Lepiej żeby był.
Dobry jest? Ten Mozart?
On jest wyjątkowy. Słyszałem jego znakomitą operę.
Idomeneusz - król Krety.
Okropna nuda, też ją słyszałem.
Nuda?
Zwyczajne młodzieńcze popisy.
Za dużo efektów.
Za dużo nut.
Wasza Wysokość...
dawno nie słyszałem tak obiecującego utworu.
Pozyskajmy więc go.
Przyda się w Wiedniu dobry, niemiecki kompozytor.
Na pewno skusimy go odpowiednią ofertą.
Niemiecka opera dla Teatru Narodowego.
Znakomity pomysł.
Tylko nie niemiecką.
Dla opery odpowiedni jest włoski.
Zgodzi się z tym każdy światły człowiek.
Szambelanie?
Pora na utwór w naszym języku.
Prosty niemiecki dla prostego ludu.
Kapelmistrzu?
Wasza Wysokość...
zgadzam się z dyrektorem.
Niemiecki...
przepraszam, nie nadaje się do śpiewania.
Kompozytorze?
Co ty na to?
Powinniśmy zatrzymać Mozarta w Wiedniu.
To na pewno rozwścieczy arcybiskupa...
jeśli o to panu chodzi.
Jesteś niesforny, kompozytorze.
Chcę go poznać. Szambelanie, przygotuj mu miłe powitanie.
A więc, ustalone.
To wspaniała peruka.
Świetnie pan wygląda.
Inną.
Proszę bardzo. Spodoba się panu.
I co?
Jak się podoba? Wszystkie są piękne!
Szkoda, że nie mam trzech głów.
Jakie to śmieszne.
Trzy głowy!
Panowie...
dzień dobry.
Co dziś dla mnie macie?
- Pan Mozart. - O co chodzi?
Jest tu.
To świetnie.
Jeśli wolno... napisałem na cześć naszego gościa mały marsz.
Znakomity pomysł. Mogę zobaczyć?
To drobna miniatura.
Mogę spróbować?
Zabawmy się.
To urocze!
Mogę zagrać, gdy będzie wchodził?
To dla mnie wielki zaszczyt. Wprowadźcie pana Mozarta.
Ale powoli.
Muszę trochę poćwiczyć.
Dobrze, dalej…
G.
Znakomicie.
Dobrze, Wasza Wysokość.
Dalej. Bardzo dobrze.
Dobrze, Wasza Wysokość.
Szybciej.
Delikatnie. A teraz silniej. To marsz.
I znowu.
Brawo!
Panowie, trochę mniej entuzjazmu, błagam was
Nie, proszę! To nie relikwia.
Spotkaliśmy się już. W tym pokoju.
Miałeś tylko 6 lat. Dał tu uroczy koncert!
Gdy schodził z krzesła, pośliznął się i przewrócił.
Moja siostra Antoinette pomogła mu wstać. I wiecie co zrobił?
"Rzucił się jej w ramiona i spytał: "Ożenisz się ze mną?"
Na pewno znasz wszystkich obecnych. Baron Van Swieten.
- Podziwiam pana. - Dziękuję.
Kapelmistrz Bonno.
Dyrektor naszej opery, hrabia Orsini-Rosenberg.
Cała przyjemność po mojej stronie.
A to nasz znakomity, nadworny kompozytor...
maestro Salieri.
Nareszcie. Co za radość.
Dobrze znam pana utwory.
Napisałem nawet na ich temat kilka wariacji.
- Naprawdę? Które? - Mio caro adone.
Miło mi.
Zabawna melodyjka. Nienajgorsza.
Odpłacił za komplement.
Salieri skomponował dla ciebie ten powitalny marsz.
Tak?
Proszę.
A teraz do rzeczy. Chcielibyśmy zamówić u ciebie operę.
Co ty na to?
Zdecydowaliśmy się na język niemiecki, czy włoski?
O ile pamiętam, zdecydowaliśmy się na włoski.
Czyżby?
Decyzja jeszcze nie zapadła.
- Proszę, niech to będzie niemiecki. - Dlaczego?
Mam już doskonałe libretto.
Znam je?
Nie sądzę, panie dyrektorze. Jest całkiem nowe.
- Pokażę je panu. Niezwłocznie. - Mam nadzieję.
Proszę...
opowiedzieć nam fabułę.
Jest dość zabawna.
Akcja dzieje się w...
Gdzie?
W haremie. W seraju.
- To znaczy w Turcji? - Oczywiście.
Czemu więc musi być po niemiecku?
Nie musi. Może być po turecku.
Nie, mój drogi, nie chodzi o język.
Czy to odpowiedni temat dla Teatru Narodowego?
A czemu nie? To piękna historia.
Nie będzie w niej konkubin pokazujących swoje...
Nie jest nieprzyzwoita, lecz bardzo moralna.
I pełna niemieckich cnót.
Jakież to cnoty?
Jako cudzoziemiec chętnie się dowiem.
Powiedz mu, Mozart.
Wymień niemieckie cnoty.
Miłość.
Miłość!
Oczywiście. My, Włosi, nie mamy pojęcia o miłości.
Oczywiście, że nie.
We włoskich operach męskie soprany skrzeczą...
a grubaski przewracają oczami. To nie miłość. To bzdury...
Niech Wasza Wysokość wybierze język...
a ja dostarczę... najpiękniejszą muzykę.
A więc... niech będzie niemiecki.
Proszę.
Nie trzeba. Znam ją na pamięć.
Jak to? Po jednym przesłuchaniu?
Tak sądzę.
Posłuchajmy.
Dalej tak samo?
To trochę nie pasuje.
Może tak?
A może...
Albo tak?
Tak.
Lepiej? Co pan na to?
Chciałem tylko śpiewać ku bożej chwale.
Zesłał na mnie to pragnienie...
i uczynił mnie niemym. Dlaczego?
Skoro nie chciał, bym wielbił go poprzez muzykę...
czemu obdarzył mnie...
tym żarliwym pragnieniem...
a później odmówił talentu?
Madame Cavalieri przyszła na lekcję.
Maestro.
Jak się panu podoba?
Turecka.
Fryzjer mówi, że w tym roku wszystko będzie tureckie.
Naprawdę?
Co jeszcze pani powiedział?
Chcę znać wszystkie ploteczki.
Podobno poznał pan Mozarta.
W Wiedniu nowiny szybko się rozchodzą.
Ma napisać operę. To prawda?
- Tak. - Będzie w niej rola dla mnie?
- Nie. - Skąd ta pewność?
- Wie pani, gdzie się to dzieje? - Gdzie?
W haremie.
Co to jest?
Burdel
Proszę.
Zaczynajmy.
- Jak on wygląda? - Mozart?
- Rozczaruje się pani. - Czemu?
Uroda i talent nie zawsze idą w parze, Katerino.
Nie obchodzi mnie uroda.
Wytrawną kobietę interesuje tylko talent.
Możemy?
I była tam.
Nie wiem, jak się poznali, ale stała na scenie.
Na oczach wszystkich.
Popisywała się, jak zachłanny słowik, którym była.
1O minut okropnych gam i arpeggiów.
Skoki w górę i w dół jak fajerwerki na odpuście.
Kochałem tę dziewczynę.
A może tylko pożądałem.
I przysięgam, że nigdy jej nie tknąłem.
Nie mogłem znieść myśli, że dotyka jej ktoś inny...
a już na pewno nie ten potwór.
Brawo, madame. Jesteś ozdobą naszej sceny.
Wasza Wysokość...
Panie Mozart.. To wielkie dzieło.
Bezspornie wspaniałe.
Pokazałeś nam...
coś nowego.
To jest nowe.
- Nieprawdaż? - Owszem.
A więc podobała się panu? Naprawdę?
Oczywiście. Jest bardzo dobra.
Tylko miejscami wydawała się...
odrobinę...
Słucham?
Miejscami miała...
Jak to ująć…?
Jak to ująć, dyrektorze?
- Zbyt wiele nut? - Trafna uwaga, za dużo nut.
Nie rozumiem.
Jest w niej tyle nut, ile trzeba.
W ciągu jednego wieczoru ucho ludzkie może wysłuchać...
ograniczonej ilości nut.
Chyba mam rację, prawda kompozytorze?
Tak. Mówiąc ogólnie.
To absurd!
Młody człowieku, to nie nagana. Twój utwór jest pomysłowy.
Bardzo udany.
Ma tylko za dużo nut. Wykreśl kilka i będzie doskonały.
Które dokładnie ma pan na myśli?
Wolfgang!
Wolfgang, najdroższy!
- Wolfgang! - To pani Weber.
Moja gospodyni.
- Miło mi. - Co za honor!
To moja córka, Konstancja.
- Narzeczona pana Mozarta. - Naprawdę?
Jak miło.
Kiedy ślub?
Nie otrzymaliśmy jeszcze zgody mojego ojca.
No cóż... nie do końca.
- Przepraszam, ale ile masz lat? - 26.
Radzę, abyś ożenił się z tą uroczą damą...
- ... i został z nami w Wiedniu. - Widzisz!
Mówiłam mu to, ale nie słuchał mnie.
Wasza Wysokość dał taką cudowną...
...królewską radę. Czy mogę…?
No i... proszę.
Wolfie, przynieś wody.
Możesz przynieść wodę?
Wody!
Przepraszam.
Wiedział pan?
- O czym? - O małżeństwie.
Dlaczego pani pyta?
Tak sobie. Może się żenić, z kim zechce.
Jak wypadłam?
Była pani cudowna.
A co pan myśli o muzyce?
Nadzwyczaj zmyślna.
Katerino, ja
Przepraszam.
Czy tamta kobieta wciąż leży na podłodze?
Już jej lepiej.
Co za ulga.
Najszczersze gratulacje.
- Zatem podobało się panu? - Jakże inaczej?
Prawda, że to najlepsza muzyka w Wiedniu?
Musi być niesamowita w łóżku.
Zapewne jest prawdziwym wirtuozem.
Dlaczegóż innego miałby się pan z kimś takim żenić.
Proszę.
Przepraszam. Mama nie czuje się dobrze.
- Możemy już wracać? - Tak.
Nie, nie. Nie może pani go zabrać.
To jego wieczór.
Przedstawi nas pan?
Przepraszam. Dobranoc.
W tym momencie zrozumiałem...
że ją posiadł.
Moją ukochaną dziewczynę.
To było niepojęte.
Jakie Bóg miał zamiary?
Czyżbym był poddawany próbie?
Czy Bóg chciał, żebym przebaczał...
...każdą zniewagę?
Nawet najboleśniejszą?
To możliwe.
Ale dlaczego on?
Dlaczego akurat Mozart miał mnie uczyć pokory?
Moje serce przepełniła...
nienawiść do tego człowieczka.
Po raz pierwszy w życiu...
naszły mnie...
mordercze myśli.
Codziennie, całymi godzinami, modliłem się.
Panie...
...proszę...
...odeślij go...
...z powrotem do Salzburga.
Przez wzgląd na mnie...
...ale i na niego.
- Nie pozwolę mu powrócić - Ale Wasza Ekscelencjo..
Pański syn to pozbawiony zasad, zepsuty, próżny dzieciak!
Tak, to prawda.
Ale całą winę za to ponoszę ja.
Byłem dla niego zbyt pobłażliwy.
Proszę dać mu...
jeszcze jedną szansę.
Dobrze.
Bóg zapłać, Wasza Ekscelencjo.
Dziękuję.
Piszę do ciebie w pilnej sprawie. Przyjeżdżam do Wiednia.
Do tej chwili wstrzymaj przygotowania do ślubu.
Usłuchaj ojca, który poświęcił dla ciebie całe swoje życie...
i czekaj na mój przyjazd.
Łączę was świętym węzłem małżeńskim.
Co Bóg złączył...
człowiek niech nie rozłącza.
Ojcze...
pamiętam, jak mi mówiłeś, że Wiedeń to miasto muzyków.
Kto podbije Wiedeń, podbije Europę.
Mając żonę mogę to zrobić. Wkrótce będę bogaty.
Zamieszkasz z nami i będziemy szczęśliwi.
Dzień dobry, kompozytorze. To moja kuzynka, Elżbieta.
Mam jej doradzić nauczyciela muzyki.
- Mam znakomity pomysł. - Wasza Wyskość!
To będzie dla mnie wielki honor.
Miałem na myśli Mozarta. Co ty na to?
To ciekawa myśl, ale...
Chciałbym ustrzec pana....
od protekcjonalizmu.
Protekcjonalizm!
Co to?
Mam przedstawić moje utwory komisji, by uczyć 13-latkę?
To życzenie Jego Wysokości.
Cesarz jest na mnie zły?
- Przeciwnie.. - Niech więc da mi tę posadę.
Nie jest pan jedynym kompozytorem w Wiedniu.
Nie. Ale jestem najlepszym!
Mozart.
Więcej skromności.
Kto zasiada w komisji?
Kapelmistrz Bonno, hrabia Orsini-Rosenberg, Salieri….
Oczywiście Włosi! Zawsze Włosi!
To muzyczni idioci!
- I oni mają oceniać moją muzykę! - Młody człowieku…
Sprawa jest prosta: Jeśli zależy panu na tej funkcji…
musi pan przedstawić kolegom próbki swych utworów.
Muszę?
Nic z tego.
Z czego będziemy żyli?
Mam iść na żebry?
Nie bądź głupia.
Chcą tylko zobaczyć twoje prace.
- Co w tym złego? - Zamknij się.
Wystarczy jeden królewski uczeń, a cały Wiedeń będzie walił drzwiami i oknami.
I tak przyjdą.
- Nie przyjdą. - Kochają mnie tu.
- Wiem, na czym to polega. - Ty wiesz wszystko, prawda?
- Tak? - Proszę o wybaczenie, sir.
- Jakaś pani nalega na rozmowę. - Kto?
Nie powiedziała, ale mówi, że to pilne.
Wybacz, moja droga.
Wasza Ekscelencjo.
Czym mogę służyć?
- Pani Mozart? - Przychodzę w imieniu męża.
Mam próbki jego pracy, aby otrzymał posadę na dworze.
Jak miło. Ale czemu nie przyszedł osobiście?
Jest bardzo zajęty.
Rozumiem.
W wolnej chwili rzucę na nie okiem.
To honor. Proszę go pozdrowić.
Zechce pan przejrzeć je teraz?
- Zaczekam. - W tej chwili...
niestety nie mogę.
Proszę mi je zostawić, będą tu bezpieczne.
Naprawdę nie mogę.
On nie wie, że tu jestem.
A więc pani nie przysłał?
Nie. To był mój pomysł.
- Rozumiem. - Jesteśmy w beznadziejnej sytuacji.
Potrzebujemy tej pracy.
Mąż wydaje więcej, niż zarabia.
To nie znaczy, że jest leniwy. Cały czas pracuje.
Ale… nie potrafi praktycznie myśleć.
Pieniądze przelatują mu między palcami.
Poczęstuję panią czymś.
Wie pani, co to jest?
Cappezoli di Venere. "Sutki Wenus".
Rzymskie kasztany w brandyzowanym cukrze.
Śmiało. Proszę!
Są naprawdę wyborne.
Przepyszne.
Bardzo dziękuję Waszej Ekscelencji.
Proszę mnie tak nie nazywać.
To zwiększa dystans.
Nie urodziłem się nadwornym kompozytorem.
Pochodzę z małego miasteczka...
jak pani mąż.
Na pewno nie może pani...
później wrócić po te nuty?
Chciałabym...
ale to niemożliwe.
Wolfgang wściekłby się, gdyby zauważył ich brak.
To są oryginały.
- Oryginały? - Nie robi kopii.
To są...
oryginały?
Zdumiewające.
Niewiarygodne.
To były pierwsze...
i jedyne rękopisy.
Ale nie było tam żadnych poprawek. Ani jednej.
Po prostu... zapisał muzykę…
którą miał w głowie.
Strona po stronie... jakby pisał dyktando.
I była to muzyka...
skończona.
Usunięcie jednej nuty...
stanowiłoby ujmę.
Przesunięcie jednej frazy zburzyłoby całą strukturę.
Zrozumiałem...
że muzyka, którą słyszałem w pałacu arcybiskupa...
nie była przypadkiem.
Znowu... słyszałem głos Boga.
Patrzyłem na tę strukturę
precyzyjnych pociągnięć pióra.
Na to doskonałe piękno.
Niedobre?
Cudowne!
Jest bardzo dumny ze swojej pracy.
Pomoże nam pan?
Jutro wieczorem jem obiad z cesarzem.
Jedno moje słowo i posada załatwiona.
Dziękuję Waszej Ekscelencji!
Przyjdź dziś wieczór.
- Dziś wieczór? - Sama.
Po co?
Przysługa za przysługę.
Nieprawdaż?
- O czym pan mówi? - To chyba jasne?
To posada, na którą czyha cały Wiedeń.
Jeśli chce ją pani dla męża, proszę przyjść wieczorem.
Jestem zamężna.
Trudno.
To pani decyzja.
Mówiąc bez ogródek: taka jest cena.
Nie ma Boga miłosierdzia...
jest tylko Bóg męczarni.
Nadszedł wieczór.
Siedziałem, nie wiedząc, czy przyjdzie.
Modliłem się jak nigdy przedtem.
Dobry Boże...
...nawiedź mnie teraz.
Natchnij mnie prawdziwą muzyką.
Ześlij utwór z twoją iskrą na znak, że mnie kochasz.
Okaż łaskę, a ja okażę ją Mozartowi.
Dam mu królewską posadę.
Natchnij mnie.
Proszę.
Proszę!
Tak?
Przyszła ta pani.
Wpuść ją.
Przyszłam.
Mąż jest na koncercie.
Uznał, że się zanudzę.
I gdzie pójdziemy?
Czy zostaniemy tutaj?
Chce pan je przejrzeć?
Czy nie ma takiej potrzeby?
Chyba nie.
Odprowadź tę panią do drzwi.
Stanzi.
Co się stało?
Powiedz mi.
Powiedz.
Kocham cię.
Od dziś jesteśmy wrogami...
Ty i ja.
Bo wybrałeś na swój instrument chełpliwego, lubieżnego...
sprośnego, infantylnego chłopca...
a mnie obdarzyłeś tylko zdolnością rozpoznania tego geniuszu.
Jesteś niesprawiedliwy...
nieżyczliwy...
i niedobry.
Powstrzymam cię.
Przysięgam.
I w miarę moich możliwości...
zniszczę Twoją inkarnację.
Nie lubię mówić źle o kolegach.
Oczywiście.
Ale to muszę powiedzieć.
Mozarta nie można zostawiać samego z młodymi kobietami.
Doprawdy?
Jedna z moich uczennic, bardzo młoda śpiewaczka...
...Maria Teresa Paradis...
...skarżyła się, że była....
Cóż...
Co takiego?
Molestowana.
Dwa razy na jednej lekcji.
Pan Mozart czeka w salonie.
- Kogo wybrali? - Zummera.
Zummera?
To głupiec! Kompletna miernota.
Nie, do miernoty musi jeszcze dorosnąć.
Potrzebuję tego stanowiska.
Ekscelencjo, proszę.
Chodźmy do pałacu. Niech pan powie cesarzowi...
...że Zummer to najgorszy wybór.
Że wyrządzi księżniczce muzyczną szkodę.
Między nami mówiąc - nie da się zepsuć muzyczne księżniczki.
Proszę posłuchać...
...muszę mieć uczniów.
Bez uczniów nie dam rady.
Żyje pan w nędzy?
Nie, ale brakuje mi pieniędzy.
Jak to możliwe?
Podobno robi pan furorę na koncertach.
Ogromną.
Brakuje miejsc. Ale nikt mnie nie zatrudnia.
Chcą mnie słuchać...
...ale nie pozwalają uczyć swoich córek. Jakby coś ze mną było nie tak.
Poważnie...
...czy udzieli mi pan pożyczki?
Na sześć miesięcy. Najwyżej osiem.
Spodziewa się pan zmiany w tym czasie?
Tak jest.
Pracuję nad czymś, co wybuchnie jak bomba w całej Europie.
Zostanę najbogatszym wiedeńczykiem. Zwrócę panu podwójnie.
Jak pan zechce.
To interesujące.
Proszę powiedzieć coś więcej.
- To tajemnica. - Nalegam.
Przepyszne. Co to?
Kremowy twarożek z cukrem...
...nasączony rumem. Crema Mascarpone Speciale.
Włoskie.
Proszę wybaczyć. Wszyscy mamy jakieś patriotyczne uczucia.
Dwa ty...
Dwieście florenów. Tyle wystarczy.
Sto.
Pięćdziesiąt.
Nad czym właściwie pan pracuje?
Naprawdę nie mogę powiedzieć.
Powinien pan wystrzegać się w Wiedniu opinii dłużnika.
Jednakże...
...pewien szacowny dżentelmen, którego mogę polecić...
...ma córkę.
Cisza!
Panie Mozart.
Witam. Proszę nie zwracać uwagi. Są nieznośne.
Traktuję je jak własne dzieci.
Które z nich mam uczyć?
Zabawne.
Jest pan zabawny.
Mam nadzieję, że ten instrument wystarczy.
Oczywiście.
Chodź, posłuchamy muzyki!
Dobry piesek.
A teraz zagraj mi coś.
Cokolwiek.
Proszę.
Udawaj, że mnie tu nie ma.
Występy przed do publicznością to część nauki, prawda Mozart?
Będzie lepiej, jeśli zostaniemy sami.
Oboje jesteśmy onieśmieleni.
Graj.
- Graj, powiedziałem! - Michael, przestań.
Może będzie lepiej jak zagram pierwszy.
Mogę?
Przestań! Zawsze wyje na dźwięk muzyki.
Musimy go tego oduczyć.
Oduczymy was tego!
Proszę grać.
Niech pan zagra, panie Mozart.
O to chodzi.
Proszę grać!
O to chodzi!
To wspaniałe, Mozart!
Gdyby inny z pańskich psów potrzebował lekcji...
...proszę dać mi znać
Do widzenia państwu.
Tata?
Tato!
Co tu robisz?
Jestem niemile widziany?
Ależ skąd. Witaj, tato!
Bardzo schudłeś.
Czy żona cię nie karmi?
Oczywiście, że mnie karmi.
Napycha mnie jak gęś.
Nie ma jej?
Nie. Musiała pomóc matce
Taka właśnie jest.
Jej matka to miła osoba.
Nie wiedziałem, że jesteś w domu.
Stanzi. To mój ojciec.
Zaczekamy.
Wstań już, kochanie.
Jest bardzo zmęczona, biedactwo.
Wiesz, jakim jestem brudasem.
Niełatwo po mnie posprzątać.
Nie macie służącej?
Nie. Moglibyśmy, ale...
Stanzi nie chce o tym słyszeć. Wszystko robi sama.
Jaka jest wasza...
sytuacja finansowa?
Znakomita.
Słyszałem co innego.
Jak to? Wiedzie nam się wspaniale.
Znakomicie. Ludzie mnie tu kochają.
Podobno masz długi.
Kto tak mówi?
To wstrętne kłamstwo.
Masz uczniów?
Nie chcę mieć uczniów.
Przeszkadzają mi.
Muszę mieć czas by komponować.
Na kompozycjach nie zarobisz.
- Wiesz o tym. - Na tej zarobię.
Co to jest?
Tajemnica.
Nigdy nie miałeś przede mną tajemnic.
Nie! Proszę, nie patrz.
Będziesz ze mnie dumny.
To będzie moje największe dzieło.
Oto i ona!
Spójrz! Czyż nie jest piękna?
- Nie mógłbyś mieć piękniejszej córki. - Przestań, Wolfie!
Okropnie wyglądam.
Spodziewasz się dziecka?
- Tak. - Czy to nie cudowne? Jesteśmy zachwyceni.
- Napije się pan herbaty? - Jakiej herbaty? Chodźmy gdzieś!
Musimy to uczcić. Nie chcesz pić herbaty, prawda?
Chodźmy potańczyć. Tata uwielbia zabawy.
Nie bądź nudna. Herbata!
Szybciej, tato!
Teraz!
Ja wyznaczę zadanie!
A będzie nim...
Nie żałuj jej!
Pokaż nam nogi!
Szybciej!
To tylko zabawa, tato.
Dziękuję.
Panie Mozart! Niech pan wyznaczy zadanie dla swego syna.
Tak, tato!
Zrobię co zechcesz.
Masz wrócić ze mną do Salzburga.
Tato! Możesz żądać tylko czegoś, co można wykonać w tym pokoju!
Mam już dość tej zabawy.
A moje zadanie?
Ja je określę.
Masz zagrać...
...melodyjkę w stylu Jana Sebastiana Bacha.
Przewróćcie go na plecy!
Zagraj to odwrotnie.
Zadajcie mi coś jeszcze!
Zagraj jak Gluck!
To nudne!
Haendel!
Nie lubię go.
Jak Salieri.
Oto wyzwanie! Prawdziwe wyzwanie!
Proszę!
Dalej! Kpij ze mnie!
To nie Mozart się śmiał.
Lecz Bóg.
W tym obleśnym chichocie słyszałem Boga.
Niech się ksiądz śmieje.
Proszę okazać wszystkim moją mierność.
Pewnego dnia ja będę się śmiał.
Zanim odejdę z tego świata...
będę się śmiał z Ciebie.
Przyszła jakaś dziewczyna.
Czego chce?
Powiedziała, że chce rozmawiać tylko z tobą.
Diabli!
Tak?
- Pan Mozart? - Zgadza się.
Mam na imię Lorl. Jestem służącą.
Poproszono, bym świadczyła panu usługi.
Będzie za nie płacił pański wielbiciel, który chce zachować…
anonimowość.
To twój pomysł, tato?
Mój?
Robisz mi psikusy?
Nigdy jej nie widziałem.
Czy to jakiś dowcip?
Nie.
To na nic.
Mój syn nie przyjmie takiej oferty...
nie wiedząc, kto za nią stoi.
Nie mogę tego powiedzieć.
- To niedorzeczne! - Co jest niedorzeczne?
Wolfie ma wielu wielbicieli w Wiedniu.
Ludzie przysyłają nam cały czas prezenty.
Nie możesz jej przyjąć bez referencji.
Możemy.
- Płacą jej. - Tak!
Świetnie. Wpuścimy do domu obcą osobę?
Jacy "my"? Kto wpuści?
Zaczekaj na zewnątrz.
Wydajemy na pana fortunę, a pan krytykuje nas od rana do wieczora.
Niech się dowie. Mam tego dość.
Nie potrafimy pana zadowolić.
Nie musicie już nic dla mnie robić.
Wyjeżdżam!
Nie będę nikomu ciężarem.
Nikt tego nie sugeruje!
Ona! Mówi, że śpię przez cały dzień.
Bo śpi pan.
Wstaje pan tylko, żeby jeść.
A co?
Mam chodzić po tym bałaganie?
- Jestem złą gospodynią? - Oczywiście. Ten dom to chlew.
Od kiedy możesz zacząć?
Od zaraz.
Co noc wychodzą.
Dziękuję.
Przychodzą tam jacyś uczniowie?
Nie widziałam.
Jak za to wszystko płaci?
Pracuje?
O tak, bez przerwy. Nie wychodzi aż do wieczora.
Ciągle coś pisze.
Naprawdę?
Co pisze?
Nie wiem.
Oczywiście.
Dobra z ciebie dziewczyna.
Bardzo miła.
Jeśli znowu wyjdą z domu... daj mi znać.
Dziękuję.
Chyba wiem, skąd mają pieniądze.
Skąd?
Miał tu 7 tabakierek.
Jestem pewna, że były złote.
A teraz...
jest tylko jedna.
Gdzie on pracuje?
Dowiedziałem się czegoś, co was może zainteresować.
Tak?
Mozart pisze operę.
Włoską.
Włoską?
To nie wszystko.
Jako temat wybrał Figara.
Wesele Figara.
Pisze do tej sztuki muzykę?
Tak.
Co to za Wesele Figara?
Francuska sztuka, kapelmistrzu.
Cesarz jej zakazał.
Jest pan pewien?
Panowie, proszę.
Uznałem, że ta francuska sztuka o Figarze nie nadaje się...
dla naszego teatru.
Czy to prawda...
że piszesz do niej muzykę?
Kto to powiedział?
To ja tu zadaję pytania.
Czy to prawda?
Tak.
To prawda.
Powiedz, dlaczego.
To tylko komedia.
Pańskie zdanie...
jest nieważne.
Liczy się opinia Jego Wysokości.
Jestem tolerancyjny.
Jeśli coś cenzuruję...
to mam po temu ważkie powody.
Figaro…
to zła sztuka.
Wzbudza nienawiść między klasami.
We Francji wywołała frustracje.
Moja siostra Antoinette pisze mi...
że zaczyna bać się własnego ludu.
Przyrzekam Waszej Wysokości...
że usunąłem z tej sztuki wątki obraźliwe.
Nie znoszę polityki.
Jesteś naiwny, przyjacielu.
Nie chcę w tych niebezpiecznych czasach...
prowokować szlachty...
czy ludu zwykłą sztuką teatralną.
To tylko farsa.
Sztuka o miłości.
Znowu miłość.
To coś zupełnie nowego.
Ludzie dostaną bzika.
Zobaczą piękne sceny.
Koniec II aktu...
rozpoczyna się jako duet.
Mąż kłóci się z żoną.
Nagle wchodzi służąca, to śmieszna sytuacja.
Duet zamienia się w trio.
Dołącza się lokaj męża i spiskuje ze służącą.
Trio zamienia się w kwartet.
Potem wkracza ogrodnik.
Z kwartetu robi się kwintet. I tak dalej.
Sekstet, septet, oktet.
Ile to może trwać?
Nie wiem.
Proszę zgadnąć.
Proszę pomyśleć i...
podwoić wynik.
Sześć?
Siedem minut.
Osiem?
Dwadzieścia!
2O minut ciągłej muzyki. Żadnych recytatywów.
To jest możliwe tylko w operze.
Jeśli w sztuce mówi na raz kilka osób...
to nie da się nic zrozumieć.
Ale w operze, przy muzyce...
może śpiewać 2O osób...
i daje to doskonałą harmonię.
Mozart! Nie chodzi tu o muzykę,
nikt nie wątpi w pański talent. Źle ocenia pan literaturę.
Nawet bez polityki sztuka ta pozostaje wulgarną farsą.
Po co marnuje pan czas na takie bzdury?
Mógł pan wybrać...
bardziej wzniosły temat.
Co to znaczy "wzniosły"?
Mam serdecznie dość tych wszystkich...
...wzniosłych tematów. Martwych legend.
Dlaczego musimy...
o nich pisać?
Ponieważ są...
wieczne.
I reprezentują sobą nieśmiertelność.
Opera musi nas uszlachetniać.
Zarówno pana, mnie, jak i Jego Wysokość!
Choć raz bądźcie uczciwi!
Wolicie słuchać fryzjera, a nie Herkulesa...
Horacego czy Orfeusza.
Są tak wzniośli, jakby srali marmurem.
Co?
Uważaj co mówisz, Mozart!
Proszę mi wybaczyć.
Jestem wulgarny...
ale zapewniam, że moja muzyka jest inna!
Jesteś żarliwy, Mozart...
ale nie masz daru przekonywania.
Opera jest już skończona.
Włożyłem w nią wiele pracy.
Jego Wysokość okazał panu...
dość cierpliwości.
Niech Jego Wysokość raczy to zobaczyć.
Wystarczy.
Opowiem tylko, jak się zaczyna.
Wasza Wysokość się zgodzi?
Opiszę tylko początek.
Proszę.
Służący klęczy na podłodze. Dlaczego?
Nie został ukarany. Dokonuje pomiarów.
Wiecie po co?
Sprawdza...
czy zmieści się tam...
jego małżeńskie łoże.
Za późno!
Na takt!
Dobrze!
Tak!
Za wcześnie.
Mozart prowadzi już próby.
W takim wypadku, panowie...
powinniśmy dopomóc Mozartowi.
Obrońmy go przed gniewem cesarza.
Jakim gniewem?
Chodzi o balet.
Jaki balet?
Czy...
jego wysokość nie zakazał wyraźnie...
baletu w operze?
Jedno słowo.
Oczywiście, panie dyrektorze.
Teraz, panie Mozart!
Pięć minut przerwy.
Jego wysokość zakazał baletu w operze.
To nie jest balet, tylko tańce na weselu Figara.
Właśnie, tańce!
Te tańce wynikają z treści sztuki.
Nie interpretuje się cesarskich edyktów. Partytura.
Dziękuję.
Co pan robi?
Wyrzucam zbędny materiał.
Proszę...
Nie mam się do kogo zwrócić.
Co się stało?
To niewiarygodne.
Dyrektor wydarł z partytury część mojej muzyki.
Mam przerobić operę.
Ale ona jest doskonała.
Nie mogę...
przerabiać doskonałego utworu!
Proszę.
Niech pan z nim porozmawia.
Rosenberg nie jest pańskim przyjacielem.
Mógłbym go zabić.
Tak mnie rozzłościł, że wrzuciłem partyturę do ognia.
Spalił ją pan?
Moja żona wyjęła ją na czas.
Dzięki Bogu.
Ten człowiek nie może mieć takiej władzy nad naszą pracą!
Są tacy, którzy mają władzę nad nim.
Zwrócę się bezpośrednio do cesarza.
Wasza Ekscelencjo..
naprawdę?
Z całego serca, Mozart.
Dziękuję.
Ależ panie Mozart, "to nie relikwia".
Oczywiście nie powiedziałem o niczym cesarzowi.
Poszedłem do teatru, żeby zbyć Mozarta jakąś wymówką.
Gdy nagle...
w środku III aktu...
ku memu zdziwieniu...
cesarz, który nigdy nie bywał na próbach...
pojawił się.
Co to?
Nic nie rozumiem.
To jakieś novum?
Dyrektor...
usunął balet...
który był przewidziany... w tym miejscu.
Dlaczego?
To pańskie rozporządzenie.
Żadnego baletu w operze.
Podoba ci się to?
To nie jest kwestia gustu.
Określa to rozporządzenie Waszej Wysokości.
Popatrzcie!
Nie. To nonsens.
Pokażcie mi tę scenę z muzyką.
Żadnych sprzeciwów.
Chcemy zobaczyć tę scenę z muzyką.
Oczywiście.
Oczywiście, panie dyrektorze.
Wracamy do sceny pałacowej.
Odtworzony III akt...
był wyrazisty, olśniewający.
A IV...
był zdumiewający.
Zobaczyłem kobietę...
przebraną za służącą,
która po raz pierwszy od lat słyszy czułości z ust męża.
Ponieważ bierze ją on za kogoś innego.
Usłyszałem, jak teatr wypełnia muzyka prawdziwego przebaczenia...
zsyłająca na słuchaczy całkowite rozgrzeszenie.
Ustami tego małego człowieka śpiewał sam Bóg.
...całemu światu.
Nieprzerwanie.
Z każdym taktem, moja klęska stawała się coraz bardziej gorzka.
I wie ksiądz, co się wtedy stało?
Cud.
To ziewnięcie...
zamieniło moją klęskę...
w zwycięstwo.
Mozart miał szczęście, że cesarz ziewnął tylko raz.
Przy trzech ziewnięciach...
opera od razu spadłaby ze sceny. Przy dwóch...
utrzymałaby się przez tydzień. Jedno ziewnięcie...
...dawało kompozytorowi...
9 przedstawień. Tylko tyle. I wymówienie.
Wiem.
To niegodziwość.
Ale skoro publiczność nie akceptuje dzieła...
należy to przyjąć z godnością.
Co im się nie podoba?
Mogę mówić w imieniu cesarza. Dał mu pan zbyt duże zadanie.
Może się skoncentrować przez godzinę.
Pan dał mu aż 4.
A co pan sądzi?
Podobała się panu?
Była cudowna.
Oczywiście.
To najlepsza istniejąca opera.
Wiem o tym.
Dlaczego nie przyszli?
Przecenia pan wiedeńczyków, przyjacielu...
Bez mocnego akordu na koniec arii...
nie wiedzą kiedy klaskać.
Wiem.
Może udzieli mi pan lekcji.
Nie ośmielę się.
Nie chcę się narzucać...
ale może wysłucha pan mojej nowej opery.
To byłby dla mnie zaszczyt.
To ja czuję się zaszczycony.
Uważam....
...uważam...
...że to najlepsza...
z istniejących oper.
Jesteś najjaśniejszą gwiazdą...
na muzycznym firmamencie.
Zaszczycasz Wiedeń…
oraz mnie.
Miło mi, że pan przyszedł.
Nie mogłem nie przyjść.
Podobała się panu?
Nie przypuszczałem, że można stworzyć taką muzykę.
Pan mi pochlebia.
Gdy słyszy się takie dźwięki...
można powiedzieć jedno:
Salieri!
Wszyscy już tu są. Mamy gości.
A ja mam paru nowych.
Pamiętasz mego przyjaciela Schikanedera?
Wejdź.
Nie wstydź się.
To miłe dziewczyny.
Tak, kochanie?
Panowie przyjechali z Salzburga.
Właśnie mówiliśmy o Salzburgu.
Twój ojciec nie żyje.
Tak pojawił się...
przerażający duch w jego następnej...
i najmroczniejszej operze.
Na scenie stała postać martwego wodza.
I tylko ja wiedziałem...
…tylko ja zrozumiałem…
że tą okropną zjawą...
był zmartwychwstały Leopold!
Wolfgang wezwał swego ojca…
aby oskarżył syna przed całym światem.
To było...
przerażające i cudowne jednocześnie.
I wtedy...
Ogarnął mnie obłęd.
Obłęd człowieka o rozdartej duszy.
To przeze mnie Don Giovanni został wystawiony...
w Wiedniu tylko 5 razy.
Ale w tajemnicy wysłuchałem wszystkich wykonań...
tej boskiej muzyki...
którą tylko ja słyszałem.
Stojąc tam zrozumiałem...
że ten rozgoryczony starzec sprawuje władzę nad synem...
nawet zza grobu…
Wpadłem wtedy...
na przerażający pomysł...
dzięki któremu mógłbym...
zatriumfować nad Bogiem.
Chciałbym zamówić utwór.
Jaki?
Mszę żałobną.
Żałobną?
Kto umarł?
Człowiek, który zasłużył na requiem...
lecz nigdy go nie otrzymał.
Kim pan jest?
Posłańcem.
Zgadza się pan?
Otrzyma pan dobrą zapłatę.
Zgadza się pan?
Proszę o pośpiech...
i nikomu ani słowa.
Wkrótce się spotkamy.
Mój plan był prosty.
Przerażająco prosty.
Najpierw postaram się o mszę żałobną.
A potem o jego śmierć.
Co?
Jego pogrzeb!
Niech ksiądz sobie wyobrazi:
W katedrze zebrałby się cały Wiedeń.
W centrum stałaby mała trumna Mozarta.
I wtedy...
w grobowej ciszy...
Muzyka.
Kościół wypełnia boska muzyka.
Wspaniała msza żałobna.
Requiem dla Wolfganga Mozarta.
Skomponowane przez jego oddanego przyjaciela...
Antonia Salieriego.
Co za majestat.
Co za głębia!
Co za pasja!
Na Salieriego nareszcie spłynęła łaska boża.
I Bóg musi go słuchać.
Nie wstrzyma muzyki.
Nareszcie ja będę się z Niego śmiał.
Martwiło mnie tylko jedno.
Zabójstwo.
Jak się to robi?
Jak się zabija człowieka?
Co innego...
marzyć o tym.
A co innego...
wykonać to...
własnymi rękami.
Proszę!
Przybyłem na obiad.
Obiad? Zwariowałeś? Jestem szlachcicem.
Jadam jedynie z ludźmi mojego stanu.
Przestań!
Ostrożnie!
Trzymaj mocno!
Jestem słynnym...
jeźdźcem.
A ja słynnym koniem!
Daj mi kopyto, kochana...
a dam ci serce me.
Zabierz mnie do swej stajni.
I nigdy więcej się nie rozstaniemy.
Zabij mnie!
Zrobimy sopranową zupę.
Zamknij się.
Mam już dosyć tej piosenki!
Leporello, daj mu trochę siana.
Mamy nadzieję...
że wam się podobało...
i niech leci gołąb pokoju...
I co ty na to?
Cudowne.
Małemu podobały się karzełki.
Wspaniała zabawa.
Mnie się podobał koń.
Gdybyś tutaj wystawił "Don Giovanniego"...
odniósłby sukces.
Tu jest twoje miejsce.
Rzuć ten snobistyczny dwór. Tu zrobisz co zechcesz.
Im więcej fantazji, tym lepiej. Ludzie tego pragną.
Napiszesz mi dobrą rolę, kilka chwytliwych piosenek...
a zagwarantuję ci wielki tryumf!
- Co ty na to? - Ile mu zapłacisz?
Przyprowadziłeś swego menadżera.
Co powie pani...
na...
połowę wpływów?
Połowa wpływów!
Ile mu zapłacisz teraz?
Teraz?
Z góry.
Z góry?
Bierzesz mnie za cesarza?
Muszę lecieć.
Zostańcie. To wam się spodoba.
Nie zrobisz tego.
- Czemu? Połowa wpływów. - Kiedy?
Potrzebujemy pieniędzy teraz. Płaci z góry, albo nic z tego.
Nie ufam mu.
Co on zrobił z twojej opery? To prostackie.
Tobie się podobało.
Małpie skoki, wygłupy...
Połowa wpływów. Nie zobaczysz ani grosza.
Chcę mieć forsę w rękach.
Zaraz ci ją dam.
Cicho! Nie tkniesz mnie, póki nie zobaczę pieniędzy.
To przykre. Czy ktoś mógłby mu pomóc?
Obawiam się, że Mozart to przegrana sprawa.
Zraził do siebie cały Wiedeń.
Nie spłaca długów.
Nie mogę nikomu go polecić.
Pan Mozart! Co za niespodzianka.
Co mogę dla pana zrobić?
Czy moja uczennica wciąż chce uczyć się muzyki?
Pańska uczennica wyszła za mąż i mieszka w Mannheim.
Doprawdy?
Może pańska żona zechce wziąć kilka lekcji?
O co chodzi, Mozart?
Co się z panem dzieje?
Skoro...
...nie chce pan moich usług...
może pożyczy mi pan pewną kwotę?
Na cóż to?
Jeśli nie da się zarobić, trzeba pożyczać.
To żaden sposób.
Ma pan rację.
Ale mnie trafił się talent, a panu pieniądze.
Ja oferuję to, co mam...
a pan może się odwdzięczyć.
Przykro mi, nie.
Proszę.
Odpowiedź brzmi "nie".
Proszę.
Proszę!
Nie otwieraj.
Dlaczego?
Powiedz mu... że mnie nie ma.
Powiedz mu, że nad tym pracuję.
Niech przyjdzie później.
Przeszkadzam?
- Nie. - To dobrze.
Gdzie nasz przyjaciel?
Nie ma go.
Kazał powiedzieć, że nad tym pracuje.
Naprawdę?
Bawi go to?
Co to?
Requiem?
Nie prowadzę zakładu pogrzebowego.
Zostaw to!
To nie dla ciebie!
Przepraszam.
A co masz dla mnie?
Skończyłeś już?
Co?
Wodewil.
Tak.
Mogę zobaczyć?
Nie.
Dlaczego nie?
Bo nie ma co oglądać.
Powiedziałeś, że w przyszłym tygodniu możemy zaczynać próby.
Możemy.
Gdzie masz partyturę?
Tu.
W głowie.
Reszta to tylko pisanie...
i gryzmolenie.
Napijesz się?
Wiesz, ile osób na ciebie czeka?
Daj mu spokój!
Muszę ich opłacić!
Robi co może!
To niedorzeczne!
Wiesz, co jest niedorzeczne? Twoje libretto.
Tylko idiota by nad tym pracował!
Wielkie węże, czarodziejskie flety!
A po co pisać requiem?
Dla pieniędzy!
Jesteś szalona.
Ona zwariowała.
Zapisz muzykę.
Po prostu zapisz.
Na papierze.
W twojej głowie, nikomu się nie zda.
Do diabła z requiem.
Spokojnie. Co się stało?
Już tam nie pójdę.
Dlaczego?
Nie wie pan, jak tam jest.
Pan Mozart mnie przeraża.
Ciągle pije.
Łyka lekarstwa i czuje się jeszcze gorzej.
Pracuje?
Boję się go.
Ciągle mówi bez sensu.
Czy pracuje?
Chyba tak.
Pisze jakąś głupią operę.
Niech pan nie każe mi tam wracać.
Bardzo się boję.
Na pewno pisze operę?
Jeszcze nie jest gotowe.
Zaniedbuje pan zamówienie?
Przyrzekam...
to będzie najlepsze, co kiedykolwiek...
To moja żona.
Chorowałem, ale teraz czuję się dobrze. Prawda?
Już jest zdrowy.
I bardzo dużo pracuje.
Jeszcze dwa tygodnie.
Proszę.
Im prędzej pan skończy, tym większa będzie nagroda.
Tracisz zmysły.
Pracujesz jak niewolnik dla tego cwanego aktorzyny!
A to...
To nie był duch!
Płaci twardą gotówką.
Czemu tego nie skończysz?
Podaj mi choć jeden powód.
Bo to mnie zabija.
Jesteś pijany.
Powiedz szczerze, piłeś.
To nie w porządku.
Martwię się o ciebie...
staram ci się pomóc.
A ty tylko pijesz, wygadujesz bzdury i straszysz mnie.
Wracaj do łóżka!
Proszę cię...
pozwól mi tu posiedzieć.
Zostanę z tobą.
To dzięki mnie! Jestem z tego dumna!
"Bierz dziecko i wyjeżdżaj.
Masz tu pieniądze. Jedź do wód...
i podlecz się. "
Nie wierzyłam...
własnym oczom.
Wyglądała koszmarnie.
Ty potworze! Myślisz tylko o sobie!
O sobie i swojej muzyce!
Ostrzegałam ją.
Wyjdź za mężczyznę, a nie za dziecko.
Przy nim nie będziesz miała nawet nocnika.
Ty egoisto!
Egoista, tym właśnie jesteś. Egoistą.
Zwykłym egoistą! Słyszysz mnie?
Podnieście go.
Ostrożnie!
Idziemy!
Już koniec?
Tak, już koniec.
Jazda!
Idźcie!
Gdzie jest pańska żona?
Gdzie pańska żona?
Źle się czuje. Pojechała do uzdrowiska.
Jest pan dla mnie taki dobry.
Dziękuję.
Ależ proszę pana.
Przyszedł pan na moją operę.
Ze wszystkich mych kolegów przyszedł tylko pan.
Nie opuściłbym żadnego pańskiego utworu.
To tylko wodewil.
O nie! To bardzo wysublimowany utwór.
Wielka opera.
Naprawdę...
Jest pan największym kompozytorem, jakiego znam.
Mówi pan poważnie?
To on!
Ten człowiek.
Przyszedł.
Proszę go odprawić.
Niech pan powie, że pracuję.
Nie. Chwileczkę.
Niech pan go poprosi o zaliczkę.
To mi pozwoli skończyć ten utwór.
- Możemy wejść? - Lepiej nie.
Mozart śpi.
Jest zdrów?
Tak. Był tylko zmęczony.
Miał zawroty głowy.
To wszystko.
Proszę mu powiedzieć, że byliśmy.
Oczywiście.
I jeszcze to.
To jego dola.
- Na pewno go ucieszy. - Z pewnością.
Życzę wszystkim dobrej nocy. Byliście...
doskonali.
Dziękuję.
Co się stało?
Kazał to przekazać.
Jeśli skończy pan utwór do jutra wieczorem...
da panu jeszcze sto dukatów.
To za wcześnie.
Jutro?
To niemożliwe...
Powiedział sto?
Nie zdążę.
A może ja panu pomogę?
Zechce pan?
Czemu nie?
- Chcę jechać. - Dokąd?
Wracam do Wiednia.
Teraz?
- Tak. - Czemu?
Źle się czuję.
Źle.
Gdzie przerwałem?
Na końcu "Recordare".
Teraz "Confutatis".
"Gdy grzesznicy będą potępieni".
Jakbyś to przetłumaczył?
"Skazani na płomienie".
Wierzysz w to?
W palące przez wieczność płomienie?
Tak.
To możliwe?
Zaczynajmy.
Skończyliśmy na F-dur.
Teraz...
A-mol.
"Confutatis". A-mol.
Rozpoczyna chór.
Najpierw basy Pierwszy takt drugiej frazy
Jakie metrum?
To samo. Drugi takt.
Od A.
Drugi takt drugiej frazy.
Dis?
Oczywiście.
Druga fraza. Od E.
Masz to?
Pokaż!
Świetnie.
Teraz tenory.
Czwarta fraza, pierwszy takt. Od C.
Druga takt. Czwarta fraza. D.
Dalej?
Drugi takt czwartej frazy. Od F.
Teraz orkiestra. Drugi fagot i puzony basowe razem z basami.
Ta sama tonacja i metrum.
Pierwszy fagot, puzony tenorowe i tenory.
Za szybko.
Zapisałeś?
Pierwszy fagot, puzon i co?
Tenory
Identycznie?
Oczywiście! Instrumenty dublują głosy!
Teraz trąbki i kotły.
Od D.
- Nie rozumiem! - Słuchaj!
Trąbki od D. Tonika i dominanta. Pierwszy i trzeci takt.
Pełna harmonia.
Rozumiem. To wszystko?
Nie. Teraz prawdziwy ogień. Smyczki unisono.
Ostinato w A.
Tak!
Następna fraza wyżej.
Zapisałeś?
Pokaż.
To jest cudowne!
Dalej.
Zapisz to!
C-dur.
Soprany i alty.
Alty w C. Soprany powyżej.
Soprany aż do F na drugie "voca"?
I na "dictus"!
A poniżej, tylko arpeggia skrzypiec.
Obniżamy dźwięk o 8 tonów i wracamy do ostinata.
I koniec. Zapisałeś?
Za szybko.
Chwileczkę!
Świetnie! Pokaż całość!
Od początku!
Chcesz odpocząć?
Nie. Nie jestem zmęczony.
Zrobimy małą przerwę.
Później dokończymy "Lacrimosę".
Mogę pisać dalej.
Zostaniesz tu, gdy się trochę zdrzemnę?
Nie odejdę.
Tak się wstydzę.
Czego?
Byłem głupi.
Myślałem, że nie dbasz o moją pracę...
ani o mnie.
Wybacz mi.
Co pan tu robi?
Pani mąż...
źle się poczuł.
Przywiozłem go do domu.
Czemu pan?
Byłem akurat pod ręką.
Dziękuję, może pan już iść.
On mnie potrzebuje.
Nic podobnego.
Ja pana też nie potrzebuję.
Niech pan już idzie.
Prosił, bym został.
A ja proszę...
Wróciłam.
Tak bardzo tęskniłam.
Gdybyś mi okazał...
że mnie potrzebujesz.
Ja też byłabym lepsza.
Co to znaczy?
Nie, Wolfi, tylko nie to.
Nie będziesz już nad tym pracował.
Postanowione.
To nie jego pismo.
Moje.
Pomagałem mu.
Nie będzie już nad tym pracował.
To mu niszczy zdrowie.
Dobranoc.
Nie mamy służby, która odprowadziłaby pana do drzwi.
Proszę uszanować moją wolę i wyjść.
Uszanuję jego.
Miłosierny Bóg księdza...
Wolał zniszczyć Swojego ulubieńca...
niż obdarzyć miernotę...
odrobiną Swej chwały.
Zabił Mozarta...
a mnie pozostawił przy życiu.
32 lata tortur.
Patrzeć, jak rozpada się moje dzieło.
Moja muzyka...
coraz bardziej...
zanika.
A teraz nikt już jej nie gra.
A jego?
Dzień dobry, profesorze.
Czas do toalety.
Później pańskie ulubione śniadanie...
słodkie rogaliki.
Świeże rogaliki...
Przemówię w imieniu księdza...
Przemawiam w imieniu wszystkich miernot tego świata.
Jestem ich mistrzem.
Świętym patronem.
Wszędzie miernoty.
Rozgrzeszam cię.
Rozgrzeszam.
Rozgrzeszam was wszystkich.