SZÓSTY ZMYSŁ
Robi się chłodno.
Piękna rama.
Bardzo piękna rama.
Ile...
kosztować może rama tak piękna jak ta?
Kiedy się upijesz, mówisz jak Dr Seuss.
Anno, mówię serio.
Serio mówię, Anno.
Co najmniej kilkaset dolarów.
- Przeczytam ci to. - Naprawdę tak mówię?
"W uznaniu wybitnych zasług
na polu psychologii dziecięcej, zaangażowania,
i niestrudzonej walki..."
Skup się!
"...walki o poprawę życia dzieci i ich rodzin,
Filadelfia z dumą przyznaje swemu synowi,
Dr Malcolmowi Crowe..." - czyli tobie,
"nagrodę za całokształt pracy". Nazwali cię synem...
Musimy to zawiesić w łazience.
To dla nas bardzo ważny wieczór.
Ktoś wreszcie docenił twoje poświęcenie...
to, że spychasz na drugi plan wszystko, łącznie ze mną...
dla dobra rodzin, o których tu piszą.
Napisali też, że mój mąż ma dar.
Uczysz dzieci, że mają być silne
w sytuacjach, w których dorośli sikają w majtki.
Wierzę, że napisali prawdę.
Dziękuję.
Chciałbym trochę wina w kieliszku.
Nie w kubku... nie w dzbanku...
Malcolm...
Nie ruszaj się, nic nie mów.
To Locust Street nr 47.
Włamałeś się do prywatnej...
O tylu sprawach nie wiesz.
Nie ma tu strzykawek ani leków...
Wiesz, czemu się boisz być sam?
Ja wiem. Wiem.
Czego chcesz?
Tego, co mi obiecał!
- Boże! - Znam cię?
Nie pamiętasz, bohaterze?
Swego własnego pacjenta?
Klinika w centrum...
rozbita rodzina...
"Zaburzenia nastroju"...
Bałem się!
Mówiłeś, że sobie nie radzę z rozwodem rodziców.
Pomyliłeś się.
A teraz widzisz?!
- Nie chcę się dłużej bać! - Daj mi chwilkę.
10 lat na ciebie czekałem! Nic ci nie dam!
Ben Friedkin?
Niektórzy mówią o mnie "czubek".
Ronald Sumner?
To prawda. Jestem czubkiem.
Vincent. Vincent Gray.
Pamiętam cię.
Cichy, bardzo mądry, wrażliwy.
Niezwykle wrażliwy.
Zapomniałeś o "przeklętym".
Zawiodłeś mnie.
Zawiodłeś mnie!
Wybacz,
jeśli nie pomogłem...
Ale jeśli mi pozwolisz...
dasz szansę...
Nic nie mów.
NASTĘPNEJ JESIENI
POŁUDNIOWA FILADELFIA
{Y:i}Vincent Gray, lat 10
{Y:i}Cole Sear, lat 9
{Y:i}Rodzice - rozwiedzeni
{Y:i}... stany lękowe... ... alienacja...
{Y:i}... zaburzenia nastroju.
Już dobrze, Cole.
Jestem dr Malcolm Crowe.
Byliśmy na dzisiaj umówieni, ale się spóźniłem. Wybacz.
W dawnej Europie ludzie szukali schronienia w kościołach
Prosili o azyl.
Przed czym się chowali?
Przed niedobrymi ludźmi, którzy chcieli ich uwięzić...
skrzywdzić.
W twoich okularach
nie ma szkieł.
Są mojego taty. Od szkieł bolały mnie oczy.
Co mówiłeś żołnierzykom, kiedy wszedłem? De...?
{Y:i}De profundis clamo ad Te, Domine.
To łacina.
Wszyscy twoi żołnierze mówią po łacinie?
Tylko jeden.
Czy pan jest dobrym lekarzem?
Kiedyś byłem. Dostałem nawet dyplom.
Od burmistrza. W kosztownej ramie.
Jeszcze się spotkamy, prawda?
Jeśli się zgodzisz.
To ja.
SŁOWNIK ŁACIŃSKI
{Y:i}Z głębokości wołam do Ciebie, Panie
Dzień dobry.
Cole?
Cole!
Chrupki ci rozmiękną.
Pokaż się.
Kochanie, jest zaplamiony.
Szukałeś czegoś, skarbie?
Ciasteczek.
Są tutaj.
O czym myślałaś, mamo?
O różnych rzeczach.
- Pomyślałaś o mnie coś złego? - Popatrz na mnie.
Nie myślałam o tobie nic złego.
Jasne?
Jasne.
Proszę.
- Jest Tommy! - Popraw!
Chcesz?
Czubek, jak mój numer z ręką na ramieniu?
Wymyśliłem go.
Jak wielcy aktorzy. Improwizacja.
Cześć, kochanie.
Jak minął dzień?
Czasem możesz mi coś powiedzieć.
Powiedzieć ci, co dziś robiłam?
Rano wygrałam los na loterii.
Rzuciłam pracę.
Urządziłam sobie w parku piknik z całą masą musu czekoladowego.
A przez resztę dnia pływałam w fontannie. A ty?
Wybrali mnie pierwszego do drużyny.
Strzeliłem gola.
Nosili mnie na ramionach i krzyczeli: hura.
W takim razie usmażę ci naleśniki.
Macie godzinę.
Cześć.
Chcesz usiąść?
Nie masz ochoty na rozmowę?
A na grę?
W odczytywanie myśli.
Oto zasady: Odczytuję twoje myśli.
Jeśli zgadnę, robisz krok w stronę fotela.
Jeśli nie, robisz krok w tył, w kierunku drzwi.
Jeśli dojdziesz do fotela, usiądziesz.
Jeśli dojdziesz do drzwi, wyjdziesz.
Zagrasz?
Po rozwodzie twoja mama chodziła
do takiego lekarza jak ja. Bez efektów.
Dlatego myślisz, że ci nie pomogę.
Boisz się, bo wiesz, że mu opowiadała różne rzeczy.
Takie, o których nikomu się nie mówi. Tajemnice.
Masz tajemnicę, której nie chcesz mi wyjawić.
Dał ci go tata, zanim od was odszedł.
Zostawił go w szufladzie. Jest zepsuty.
W szkole jesteś cichutki...
ale dobrze się uczysz i nie masz poważnych kłopotów.
Mieliśmy coś narysować.
Co kto chciał.
Narysowałem mężczyznę.
Z wbitym w szyję śrubokrętem.
Widziałeś to w telewizji?
Wszyscy się zdenerwowali. Wezwali mamę.
Rozpłakała się.
Ale już tak nie rysuję.
A jak?
Rysuję... uśmiechniętych ludzi...
biegające psy...
tęcze...
Za tęcze nie wzywają mamy do szkoły.
Nie... domyślam się, że nie.
O czym teraz myślę?
Nie wiem.
Pomyślałem,
że jest pan miły.
Ale nie może mi pomóc.
Pomyliły mi się włoskie knajpki, w których ci się oświadczyłem.
Wybacz, Anno.
Tracę poczucie czasu.
Odbyłem niezbyt udany seans.
Są tak do siebie podobni.
Te same manieryzmy, sformułowania, problemy...
Podejrzewam przemoc.
Cole ma na ręku zadrapania, może to ślady paznokci.
Być może się bronił, nie wiem.
Nauczyciel, może sąsiad.
Matka raczej nie, widziałem ich razem, nie sądzę.
A może się mylę?
Może malec po prostu lubi łazić po drzewach?
Anno...
Wiem, że ostatnio się od ciebie oddaliłem.
To cię złości.
Ale czuję, że dano mi kolejną szansę i nie chcę jej stracić.
Anno?
Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy.
{Y:i}Nie patrz na mnie.
Nie lubię, kiedy tak na mnie patrzą.
Chodzę tędy do szkoły z Tommym Tammisino.
- To twój kumpel? - Nienawidzi mnie.
A ty jego?
Nie.
- To pomysł mamy? - Tak.
- Mówiłeś jej o Tommym? - Nic jej nie mówię.
Dlaczego?
Nie patrzy na mnie tak, jak inni. Nie może wiedzieć.
- O czym? - O tym, że jestem czubkiem.
Nie jesteś czubkiem.
Nie wierz tym, którzy ci to wmawiają. To pierdoły.
Nie powinieneś żyć z takim przekonaniem.
Chodź.
Powiedziałeś słowo na "p".
Wiem. Wybacz.
{Y:i}Tata mieszka w Pittsburghu z panią od opłat drogowych?
Ciekawe, jak robi w budce siku. Myślisz, że trzyma?
Nie wiem. Sam się zastanawiałem.
Sporo dziś pytasz o tatę.
Czemu?
Czasem chcemy zwrócić na siebie uwagę,
żeby wyrazić uczucia
w kwestii rozwodu... czy innej.
Zostawiając coś na biurku, żeby inni to znaleźli.
{Y:i}Wiesz, co to jest pismo automatyczne?
{Y:i}NIE WCHODZIĆ - Nie.
{Y:i}Polega to na tym, że bierzesz ołówek,
{Y:i}przykładasz go do papieru i zaczynasz pisać.
{Y:i}Nie patrzysz, co piszesz, nie zastanawiasz się,
{Y:i}tylko poruszasz dłonią.
{Y:i}Po jakimś czasie pojawiają się słowa i myśli,
{Y:i}których sobie dotąd nie uświadamiałeś.
{Y:i}To może być coś zasłyszanego,
{Y:i}albo głęboko ukrywane uczucia.
{Y:i}Robiłeś kiedyś coś takiego?
{Y:i}... ucisz bachora... ... pozabijam was...
{Y:i}Tak.
{Y:i}Co napisałeś?
Słowa złości.
Pisałeś takie słowa, zanim odszedł ojciec?
Nie pamiętam.
Zrobisz coś dla mnie?
Zastanów się, czego oczekujesz po tych spotkaniach.
- Jaki jest nasz cel. - Coś, czego chcę?
Gdybyś mógł coś w życiu zmienić, co by to było?
Czy to może być coś, czego nie chcę?
Tak.
Nie chcę się dłużej bać.
{Y:i}"...sińce i otarcia mogą być skutkiem autoagresji..."
Otworzysz?
Cześć.
Nie masz mnie dość w pracy?
Jadę na pchli targ do Amiszów,
może mi pokażesz, jak tam kupować?
Nie mam dziś ochoty na Amiszów.
Nie wolno przy nich kląć ani pluć.
Myślałem, że się rozerwiesz. Jesteś ostatnio przybita.
Dam sobie radę.
Mogę wpaść w drodze powrotnej i pokazać ci, co kupiłem.
Nie... obejrzę w poniedziałek.
Jak chcesz... ja tylko...
No to już sobie pójdę.
Nie wdepnij w koński nawóz.
Jedź, fiutku.
NIE BĘDĘ BIŁ I KOPAŁ INNYCH DZIECI
Kto zgadnie, które miasto było stolicą USA
w latach 1790-1900?
Mała podpowiedź: miasto, w którym mieszkacie.
Tak. Jedno z najstarszych miast w kraju.
Żyło tu wiele pokoleń.
Niemal każdy zakątek jest pamiątką przeszłości.
Nawet nasza szkoła.
Wiecie, co się mieściło w tym gmachu sto lat temu?
Na długo przedtem, jak byliśmy tu uczniami?
Tak, Cole?
Wieszano tu ludzi.
Nie, źle. Gdzie to słyszałeś?
Rodziny płakały, całowały się na pożegnanie.
Ludzie patrzyli... pluli na nich.
To był kiedyś gmach sądu.
Tu powstały pierwsze w kraju ustawy.
Pracowali tu adwokaci,
- prawnicy. - I wieszali ludzi.
Nie wiem, kto ci to powiedział...
Chcieli cię nastraszyć.
Nie lubię, kiedy ktoś tak na mnie patrzy.
Jak?
Dość!
Nie umiem inaczej patrzeć.
Stanley Jąkała!
Słucham?
Tak śmiesznie mówiłeś, aż do szkoły średniej!
- Co? - Takie spojrzenia peszą ludzi!
- Skąd...? - Nie patrz!
Z kim... ro-rozmawiałeś?
Stanley Jąkała!
Przestań!
Zamknij się, ty... cz-czubku!
Hej, wielkoludzie.
Co słychać?
Nie chcę o niczym rozmawiać.
Lubisz czary?
Patrz... zaczarowany cent.
Wygląda jak zwyczajna moneta. Ale robię czarodziejski ruch...
i jest w prawej dłoni. To nie koniec sztuczki.
Kolejny ruch...
i jest w kieszonce kamizelki.
Ale to nie koniec sztuczki. Kolejny magiczny ruch...
i znów jest w lewej dłoni.
To nie czary.
Jak to nie?
- Oczywiście, że czary. - Trzymałeś go w jednej dłoni.
Tak myślisz?
Nie wiedziałem, że jesteś zabawny.
{Y:i}Malcolm, posadź zadek i słuchaj.
{Y:i}Anna jest dla mnie jak siostra.
{Y:i}I masz jej dać szczęście.
{Y:i}Ale takie jak z reklamy.
{Y:i}Mówię o... co to? O Julie Andrews
{Y:i}wirującej jak kretynka na szczycie góry.
{Y:i}O takim szczęściu mówię.
{Y:i}Nie mów jej, że wiesz to ode mnie.
{Y:i}Powiedziała, że cię kocha od waszego pierwszego spotkania.
{Y:i}Zrobiłaby dla ciebie wszystko.
{Y:i}Kocham was.
{Y:i}Z nosa mi cieknie.
LEK ANTYDEPRESYJNY
Kolejny magiczny ruch...
i z kieszeni trafia do ręki, w której był na początku.
To głupie.
To ma być zabawne.
A jest głupie. Oddaj mi mojego centa.
- Rzadko go zapraszają... - To miły gość.
Ostatnio był u Chucka Cheese'a, rok temu.
Schował się w fioletowym tunelu z plastiku.
W lokalu dla dzieci.
{Y:i}Proszę pana?
{Y:i}Proszę pani?
{Y:i}Jest tam ktoś?
{Y:i}Proszę otworzyć drzwi.
{Y:i}Duszę się. Jeśli ktoś mnie słyszy, niech otworzy!
{Y:i}Nie ukradłem konia naszego pana.
{Y:i}Otwórz, bo wyważę drzwi i cię złapię!
- Gwiazda ma własną garderobę. - Po co?
Musi się zastanowić nad rolą.
Powiedziałeś tylko jedno zdanie.
Darren, patrz!
Tata kazał mi go zaprosić.
Sto lat, Darren.
Chcesz tam coś obejrzeć?
Odegramy teraz sztukę.
Chcesz w niej wystąpić?
Tytuł. "Zamknięty w lochu".
A ty grasz zamkniętego w lochu.
Nie! Nie!
Pomocy!
Cole?
Macie klucz?
Kochanie, słyszysz mnie?
{Y:i}To był napad padaczkowy.
Wraca do siebie. Wypiszemy go na noc.
Ma zadrapania i sińce.
Niepokoi mnie to.
Uprawia sporty.
Myśli pan, że go krzywdzę?
Że jestem złą matką?
Pani Sloan jest pracownikiem opieki społecznej.
Zada pani kilka pytań.
Co się dziś stało z moim dzieckiem?!
Coś się z nim działo!
Coś bardzo niedobrego!
Czy tata opowiadał ci bajki na dobranoc?
Pewnego razu żył sobie królewicz.
Postanowił się wybrać na przejażdżkę.
Zawołał szofera i zaczęli jechać.
Jechali, jechali...
sporo ujechali i...
Tak długo jechali, że zasnął...
i...
Obudził się i zobaczył, że wciąż jadą.
To była długa podróż.
Nigdy nie opowiadałeś bajek.
Nie, raczej nie.
Musi być jakiś zwrot w akcji.
No tak... Zwroty akcji.
Jakie? Daj mi przykład.
- Może zabrakło im benzyny... - Zabrakło.
To dobre, przecież jechali.
Opowiedz bajkę, dlaczego jesteś smutny.
Uważasz, że jestem smutny?
Czemu tak myślisz?
Twoje oczy mi to powiedziały.
Nie powinienem o takich sprawach mówić.
Pewnego razu był sobie Malcolm,
który pracował z dziećmi. Kochał tę pracę.
Bardziej niż cokolwiek na świecie.
Aż odkrył, że wobec jednego z dzieci popełnił błąd.
Nie potrafił mu pomóc.
Nie może przestać o tym myśleć...
nie umie zapomnieć.
Wszystko jest teraz inne.
Nie jest już tą osobą, którą był dawniej.
A jego żonie nie podoba się ta nowa osoba.
Już ze sobą nie rozmawiają. Są jak obcy ludzie.
Aż kiedyś Malcolm poznaje wspaniałego chłopczyka,
naprawdę fajnego chłopaczka.
Bardzo podobnego do tamtego z przeszłości.
Więc postanawia pomóc temu nowemu chłopcu.
Bo czuje, że jeśli zdoła mu pomóc,
będzie tak, jakby pomagał i tamtemu chłopcu.
Jak się ta bajka kończy?
Nie wiem.
Zdradzę ci moją tajemnicę.
Widzę nieżywych ludzi.
W snach?
Na jawie?
Nieżywych... w grobach, w trumnach?
Chodzą jak normalni ludzie.
Nie widzą się nawzajem.
Widzą tylko to, co chcą widzieć.
Nie wiedzą, że umarli.
Często ich widujesz?
Cały czas.
Są wszędzie.
Nie zdradzisz nikomu mojej tajemnicy?
Słowo.
Posiedzisz tu, póki nie zasnę?
Oczywiście.
{Y:i}Cole... zmiany patologiczne są poważniejsze niż sądziłem.
Dręczą go halucynacje... paranoja...
jakaś odmiana schizofrenii wieku szkolnego.
Wymaga leczenia, może nawet hospitalizacji.
A ja mu nie pomagam.
Tu Lynn Sear, matka Cole'a.
Tak. Niech pani syn i jego kolesie
zostawią moje dziecko w spokoju.
Mama?
Nie. Kolacja jeszcze nie gotowa!
I co?
Już mi nic nie zrobisz!
Lenny, jesteś okropnym mężem! Patrz, do czego mnie zmusiłeś!
{Y:i}Był raz sobie chłopiec. Zupełnie inny niż wszyscy.
Mieszkał w dżungli i znał język zwierząt.
{Y:i}Przedstawienie było do bani?
Co?
Tommy Tammasino zagrał w reklamówce syropu.
Mówił, że wszyscy byli spięci, a przedstawienie do bani.
To jakiś palant.
Sztuka była wspaniała. Lepsza niż "Koty".
- "Koty"? - Nieważne.
Intryguje mnie to, co mówiłeś w szpitalu.
Chciałbym usłyszeć coś więcej.
Coś tam jest?
Ja nic nie widzę.
Nie ruszaj się.
Czasami masz wrażenie... że bardzo szybko spadasz w dół.
Ale tak naprawdę stoisz nieruchomo.
Czujesz czasem igiełki na karku?
I jeżą ci się włoski, które masz na rękach?
To oni.
Kiedy są źli...
robi się zimno.
Nic nie widzę. Jesteś pewien, że tam są?
Spraw, żeby sobie poszli.
Staram się.
Chodź.
{Y:i}Mamo, tato...
{Y:i}gardło mnie boli.
{Y:i}Syrop Pedia Ease.
{Y:i}Łagodny, szybki, sku...
Termostat się zepsuł.
Zdejmij je.
Nie kładź na stole.
Znalazłam coś w szufladzie twojego biurka. Przyznasz się?
Wisiorek z pszczółką. Czemu go wciąż zabierasz?
Należał do babci.
A jeśli go zniszczysz? Byłoby nam smutno.
Płakałabyś, bo bardzo ci brak babci.
Tak.
Czasem ludzie myślą, że coś tracą,
kiedy to coś zostało tylko przeniesione.
Przeniosłeś wisiorek?
Nie złość się.
A kto to zrobił? Może ktoś tu się zakradł,
zabrał wisiorek z szafy i włożył ci do szuflady?
Może.
Jestem taka zmęczona. Mam zmęczone ciało, umysł,
serce. Potrzebuję pomocy. Może nie zauważyłeś,
ale w naszej rodzince źle się dzieje. Modliłam się,
ale widać nie tak, jak trzeba.
Wygląda na to, że jedno musi wysłuchać modlitw drugiego.
Jeśli się nie nauczymy rozmawiać, będzie źle.
A teraz mów. Nie będę się złościć.
Czy wziąłeś naszyjnik z pszczółką?
Nie.
Już się najadłeś. Odejdź od stołu.
Idź!
Chodź, pokażę ci, gdzie tata trzyma rewolwer.
Sebastian, wyjdź!
Mamo?
Jeśli bardzo się nie gniewasz, mogę dziś spać w twoim łóżku?
Popatrz na mnie. Aż tak bardzo się nie gniewam.
Kochanie, czemu drżysz?
Cole, co się dzieje?
Boże... błagam, powiedz mi.
Błagam...
Z epoki edwardiańskiej.
Misterna robota, z brylancikami i szafirem z Burmy.
Ponadczasowy.
Nie ma pani czegoś... bardziej zwyczajnego?
Zwyczajny pierścionek dla zwyczajnej narzeczonej, tak?
Kochanie, nie dramatyzuj.
Jesteś taka piękna.
Sama jesteś jak szafir z Burmy. Po co ci kamień?
A może pani go najpierw przymierzy?
I jak?
Ten klejnot wyraża tęsknotę.
Kobieta, która go nosiła,
kochała kogoś, z kim nie mogła się związać.
Miał falujące włosy i kasztanowe oczy?
Nie wiem. Wiele przedmiotów emanuje jakieś uczucie.
Proszę wybrać coś, co do pani przemówi.
Kiedy właściciel przedmiotu odchodzi,
zostawia na nim swój ślad...
jak odciski palców.
Zapakuję.
Nie potrzeba ci magistra, tylko osiłka z byczym karkiem.
Potrzebuję osiłka z magisterium.
- Co to? - Sto lat.
Od ciebie?
Pierwsze wydanie.
Taki drogi prezent...
Potrąciłam ci z gwiazdkowej premii.
Wspaniała, Anno. Dzięki.
{Y:i}Czego najbardziej pragniesz?
{Y:i}Nie wiem.
{Y:i}Ja ci mówiłem, czego chcę.
{Y:i}Wiem, czego chcę.
{Y:i}Chciałbym znów móc rozmawiać z żoną.
{Y:i}Tak jak dawniej.
{Y:i}Jakby nikt poza nami nie istniał.
{Y:i}Jak to zrobisz?
Nie mogę cię dłużej leczyć.
Zaniedbywałem własną rodzinę. A to się zawsze źle kończy.
Rozumiesz?
- Przekażę cię innemu... - Nie zawiedź mnie.
Tylko ty mi możesz pomóc.
Nie mogę ci pomóc.
Ktoś inny ci pomoże.
Wierzysz mi, prawda?
Wierzysz w moją tajemnicę, prawda?
Nie wiem, jak ci odpowiedzieć.
Jak możesz mi pomóc,
jeśli mi nie wierzysz?
Niektóre czary są prawdziwe.
{Y:i}Wiesz, czemu się boisz być sam?
Ja wiem... wiem...
{Y:i}Nie za długo siedziałeś sam?
{Y:i}Zimno tu.
{Y:i}Vincent, czemu płaczesz?
{Y:i}Nie uwierzysz.
{Y:i}Nie za długo siedziałeś sam?
{Y:i}Zimno tu.
{Y:i}Vincent...
{Y:i}Zimno tu.
{Y:i}Ja też ich nie lubiłem.
{Y:i}Jak byłem mały, pobierali mi krew.
{Y:i}Zwymiotowałem na pielęgniarza frytkami.
{Y:i}- Dr Reed na dwójce. - Victor, muszę odebrać.
{Y:i}Daj mi minutkę.
{Y:i}Yo no quiero morir.
Boże...
Biegałeś?
Lepiej się poczułeś?
Lubię biegać. Dobre ćwiczenie.
Masz do mnie pytania?
Chcesz być w kompanii M, llI batalionu Marines?
- Wysyłają nas do Quang Nam. - Może później.
Coś się stało, prawda?
Świrujesz?
Tak. Chyba tak.
{Y:i}Wiesz, co znaczy: yo no quiero morir?
Po hiszpańsku: nie chcę umrzeć.
Czego chcą duchy, kiedy do ciebie mówią?
Zastanów się nad tym, Cole. PrzemyśI to uważnie.
Czego twoim zdaniem chcą?
Pomocy.
Właśnie. Ja też tak myślę.
Nawet ci straszni.
- Chyba wiem, co zrobić, żeby zniknęli. - Co?
Wysłuchać ich.
A jeśli nie chcą pomocy?
Jeśli chcą tylko kogoś skrzywdzić?
- Nie sądzę, by tak było. - Masz pewność?
Nie.
Co się dzieje?
Ktoś ci robi krzywdę? Skopię mu za to tyłek!
Mamo, śpij już.
Już się dużo lepiej czuję.
Czy chcesz mi coś powiedzieć?
Przyszła do mnie z bardzo daleka.
Na to wygląda.
Możesz przynieść wody?
To jej siostra.
Przeżyłam to samo, kiedy ojciec miał raka.
Ale dziecko przykute przez 2 lata do łóżka?
- Ilu miała lekarzy? - Sześciu.
- Sześciu różnych lekarzy? - Tak mi się wydaje.
Słyszałem, że teraz zachorowała młodsza.
Niech Bóg ich ma w opiece.
- Nie jedź do domu, dobrze? - Na pewno nie pojadę.
Proszę pana?
Przepraszam pana.
Pan jest tatą Kyry?
To dla pana.
Chciała panu coś powiedzieć.
{Y:i}O nie! Idzie w moją stronę!
{Y:i}Zatańczysz?
{Y:i}Przyszłam tu z koleżankami.
{Y:i}Więc zróbmy tak.: potańczymy chwilkę,
{Y:i}a jeśli źle zatańczę, możesz mnie kopnąć.
{Y:i}No dobrze.
{Y:i}Czas na lunch.
{Y:i}- Czuję się dużo lepiej. - To świetnie, skarbie.
{Y:i}- Mogę potem wyjść na dwór? - Po południu miewasz mdłości.
{Y:i}Tylko mi nie mów, że to ma dziwny smak.
{Y:i}Dzwoniła mama Sammy.
Wywoływałaś u niej mdłości.
Mówiła, że ją lubiłaś.
Martwiła się o ciebie.
Czy Kyra wróci?
Już nie.
Wystarczy.
Wzywają stajennego.
Pospiesz się.
Z kim rozmawiałeś?
Powtarzałem swoją kwestię.
Dziękuję za rolę.
Kiedy byłem uczniem, cały teatr spłonął.
Odbudowali go.
Tak, wiem.
Tylko ktoś o czystym sercu wyciągnie miecz ze skały.
Niech chłopiec spróbuje.
- To stajenny, sprząta nawóz. - Milcz, wioskowy błaźnie.
Niech chłopiec tu podejdzie.
Bądź pozdrowiony, królu Arturze!
- Uważam, że świetnie zagrałeś. - Naprawdę?
I wiesz, co jeszcze?
Tommy Tammasino był do bani.
Wiem, jak możesz porozmawiać z żoną.
Poczekaj, aż zaśnie. Wtedy cię wysłucha,
nawet o tym nie wiedząc.
Już się nie spotkamy, prawda?
Chyba wszystko sobie powiedzieliśmy.
Czas, byś zaczął rozmawiać z kimś ci bliższym.
Możemy udawać, że się jutro spotkamy.
Tak na niby.
Pójdę już.
Do jutra, Cole.
Nic mi nie jest.
O rany... mam nadzieję, że nikt nie został ranny.
Nic nie mówisz.
Gniewasz się, że nie oglądałam przedstawienia?
Pracuję na dwóch etatach. Wiesz, jakie to dla nas ważne.
Oddałabym wszystko, by móc tam być.
Jestem gotów, by się z tobą porozumiewać.
Porozumiewać?
Zwierzać się z moich tajemnic.
Jakich?
Był wypadek, prawda?
Tak.
- Ktoś został ranny. - Naprawdę?
Jedna pani.
Zginęła.
Boże, widzisz ją?
Tak.
Gdzie ona jest?
Stoi przy moim oknie.
Straszysz mnie.
One też mnie czasem straszą.
One?
Duchy.
Widzisz duchy?
Proszą mnie o różne rzeczy.
Rozmawiają z tobą?
Każą ci coś robić?
To one mnie krzywdziły.
O czym myślisz, mamo?
Że jestem czubkiem?
Popatrz na mnie. Nigdy tak o tobie nie pomyślę. Nigdy.
Jasne?
Jasne.
Niech zbiorę myśli.
Babcia cię pozdrawia.
Przeprasza, że zabrała wisiorek z pszczółką. Bardzo go lubi.
Co?
Babcia mnie odwiedza.
Cole, tak nie wolno...
- Wiesz, że babcia umarła. - Wiem.
Mam ci powiedzieć,
że widziała, jak tańczysz.
Powiedziała, że kiedy byłaś dzieckiem, pokłóciłyście się.
Tuż przed twoim występem.
Myślałaś, że nie przyszła na twój popis.
Ale była tam.
Schowała się z tyłu, żebyś jej nie zobaczyła.
Powiedziała, że wyglądałaś jak anioł.
Powiedziała,
że poszłaś tam, gdzie ją pochowali...
zadałaś jej pytanie.
Powiedziała, że odpowiedź brzmi: "Każdego dnia".
O co spytałaś?
Czy jest ze mnie dumna.
{Y:i}Witam państwa. Jak wiecie,
{Y:i}nie jestem mówcą... Obiecałem Annie,
{Y:i}że nie zrobię jej wstydu. Jej matka zrobi to lepiej.
{Y:i}Dziękujemy, że z nami jesteście w tak radosnym dniu.
{Y:i}Uśmiecham się jednak przez łzy...
Anno?
Brak mi cię.
Mnie ciebie też.
Dlaczego, Malcolm?
Co?
O co pytasz?
Czemu odszedłeś?
Nie odszedłem.
{Y:i}Widzę ludzi.
Nie wiedzą, że umarli.
{Y:i}Często ich widujesz?
{Y:i}Cały czas.
{Y:i}Są wszędzie.
{Y:i}Widzą tylko to, co chcą widzieć.
{Y:i}Dobra, Mikey.
{Y:i}Spadaj. Daj mi chwilkę.
Boże!
To nawet nie boli.
Pokaż.
Zabierz rękę. Boże!
Chyba nic mi nie jest.
Przeszła na wylot. Ja...
Już nawet nie boli.
Chyba mogę już iść.
Musiałem tylko załatwić parę spraw.
Musiałem komuś pomóc.
Chyba pomogłem.
I musiałem ci coś powiedzieć.
Nigdy nie byłaś na drugim planie.
Nigdy.
Kocham cię.
A teraz śpij.
Jutro rano wszystko się zmieni.
Dobranoc, Malcolm.
Dobranoc, skarbie.