‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪นี่คิดว่ามันสำคัญ…
‪เกรกอรี่ นี่…
‪รอให้ออกมาเองเถอะ
‪- แผนมีแค่นี้เหรอ ‪- ดาฟนี่ ดีจังที่ลูกมา
‪- น้องขอเวลาเพิ่ม ‪- เราไม่มีเวลา ถอยไป
‪ไม่ได้อะไรว่านะ แต่เธอเป็นคนสุดท้าย ‪ที่น้องเราอยากจะเจอ
‪- แปลว่าอะไรนั่น ‪- แน่ใจหรือว่าอยู่ในนั้น
‪- ต้องอยู่สิคะ ‪- ไม่งั้นจะไปอยู่ที่ไหน
‪- ปีนออกทางหน้าต่าง ลงปล่องไฟ ‪- หยุดพูด เดี๋ยวน้องได้ยิน
‪ฉันทิ้งสามีกับลูกไว้ที่บ้านเพื่องานนี้เชียวนะ
‪พี่ก็บอกทุกคนไปหมดแล้ว ‪ตอนนี้เราจะไปเฝ้าพระราชินีไม่ทัน
‪ได้ยินเสียงแล้ว
‪แอนโทนี่
‪ถ้าใครพูดอะไรแม้แต่คำเดียว…
‪จัดการกันเสียให้จบๆ
‪เราใฝ่หาสาวสะพรั่งสดใส ‪คนที่ไม่มีใครคาดคิด
‪มาช่วยกันพลิกฤดูกาลนี้ให้คึกคัก
‪นั่นจำเป็นสำหรับเราทีเดียว ‪จะจืดชืดซบเซาไม่ได้
‪ความเฉยชาเป็นโรคร้าย ‪ซึ่งพระเจ้าแผ่นดินมิอาจทานทน
‪แน่นอนเพคะ แต่อย่าลืมสิ
‪สาวน้อยไม่สามารถเป็นเพชรน้ำหนึ่ง
‪หากพระองค์ไม่ประกาศแต่งตั้ง
‪ดังนั้นถ้ามีเหตุให้พระองค์ ‪ไม่พบเพชรในหมู่เด็กสาวที่เปิดตัววันนี้…
‪คิดว่าหล่อนจะกลับมาไหม
‪เราไม่ได้ข่าวคราวใดๆ จากเลดี้วิสเซิลดาวน์
‪ตั้งแต่หมดฤดูกาลที่แล้ว
‪แม่นักเขียนนั่นอาจจะได้สติขึ้นมาแล้วกระมัง
‪หล่อนอาจสำนึกแล้วว่า ‪การเล่นงานพระราชินีมันโง่นัก
‪และจะไม่ตีพิมพ์อะไรอีก
‪เป็นไปได้มากทีเดียวเพคะ
‪หรือ
‪หล่อนไปอยู่บ้านพักตากอากาศ ‪หลังหมดฤดูเข้าสังคม เหมือนเราทุกคน
‪นั่งเฉาเพราะขาดเรื่องซุบซิบดีเด็ด
‪ถ้าเช่นนั้นหล่อนจะเป็นใครรู้ไหม
‪เป็นหนึ่งในพวกเรา
‪เราขอความกรุณาจากพระราชินี ‪ไม่ได้หรือคะคุณแม่
‪หลังจากต้องไว้ทุกข์ให้คุณพ่อที่รักอยู่ตั้งนาน
‪พระราชินีอาจทรงเห็นใจ
‪อนุญาตให้เราเปิดตัวใหม่อีกครั้ง
‪ไม่เห็นจำเป็นต้องวุ่นวายกันอีกรอบเลย
‪ในเมื่อฉันหมั้นหมายกับมิสเตอร์ฟินช์แล้ว
‪มิสเตอร์ฟินช์เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทัน
‪ยิ่งถ้าเขาสังเกตว่า ‪เจ้าสาวไม่มีสินเดิมติดตัวสักแดง
‪อย่าเอ็ดไป ‪ลอร์ดเฟทเธอริงตันคนใหม่จะจัดการเรื่องนั้น
‪เมื่อเขายอมโผล่หน้างกเงินมาเจอเราเสียที
‪แค่อย่าลืมทำตัวสงบเสงี่ยม
‪และระงับอารมณ์เอาไว้
‪พระราชินีจะไม่โปรดถ้าใครฉายแววแตกตื่น
‪พี่ว่ายิ้มน้อยๆ จะดีที่สุด ‪ให้คนรู้สึกว่าเราเข้าถึงง่ายและเปิดใจ
‪แต่อย่ายิ้มมากเกินไป
‪ไหน ลองทำให้ดูหน่อย
‪ไม่
‪พี่เอโลอีสแทบกลายเป็นน้ำแล้ว
‪- นี่ หนูพัดให้ ‪- เรื่องการถอนสายบัวด้วยจ้ะ
‪สอนน้องย่อตัวให้นิ่งสง่าอย่างลูกทีจ้ะ
‪แค่มองหาของประดับสถานที่ แล้วจับตาไปที่นั่น
‪พี่ใช้ภาพเขียนแถวนั้น เราซ้อมกันมาแล้ว
‪หลายรอบ
‪- น้องมีพรสวรรค์… ‪- พี่ไม่ต้องเทศน์ เอามานี่!
‪งานของพี่ในฤดูกาลนี้คงไม่ยากเย็นอะไรนัก
‪เฮสติ้งส์ยังทำได้ มันจะยากสักแค่ไหนกัน
‪- พูดจาเปี่ยมอารมณ์ด้วยนะ ‪- พี่ไม่ต้องใช้อารมณ์
‪แค่ขอคนทัดเทียมกัน มีคุณสมบัติตามนี้
‪พออดพอทน รู้การงาน ‪สะโพกผายพอเหมาะจะคลอดลูก
‪และมีปัญญาสักครึ่งก็ยังดี
‪ข้อสุดท้ายไม่จำเป็นด้วยซ้ำ แต่ถ้ามีก็ดี
‪มิสคอร์ดีเลีย แพทริดจ์
‪เลดี้อบิเกล เอวานส์
‪มิสแมรี่ แอน ฮัลลีเวลล์
‪มิสมาร์กาเร็ต กอริ่ง
‪ยังไม่สายไปนะ แม่บอกว่าหนูเป็นลมก็ได้
‪หรือมีเหตุฉุกเฉินบังเอิญทำชุดเปื้อน
‪หรือบอกว่าหนูแพ้ขนนกก็ได้
‪อะไรก็ได้ค่ะคุณแม่ ขอแค่ให้หนูไม่ต้องทำแบบนี้
‪ลูกจ๋า
‪ไม่ว่าอย่างไร ลูกจะเป็นเพชรของแม่เสมอนะจ๊ะ
‪ถ้าเพเนโลปี้อยู่ด้วย…
‪เพเนโลปี้ บอกกี่ครั้งแล้ว ‪ให้ระวังอย่าไปยืนข้างหน้าต่าง
‪อยากผิวแห้งเป็นยาจกตกกระ
‪เพราะตากแดดทั้งวี่วันหรือไง
‪ไม่อยากค่ะคุณแม่
‪ขอโทษค่ะ
‪ไวเคาน์เตสวิธวาบริดเจอร์ตัน
‪และมิสเอโลอีส บริดเจอร์ตัน
‪มาแล้ว
‪ยิ้ม
‪มีเรื่องอะไรกัน
‪(จุลสารข่าวสังคมโดยเลดี้วิสเซิลดาวน์)
‪เห็นมาพอแล้ว
‪- พระองค์ท่าน แต่ว่ายังมี… ‪- เห็นพอแล้ว
‪แปลว่ากลับได้แล้วใช่ไหม
‪แม่ก็ไม่รู้ว่านี่แปลว่าอะไร
‪เอโลอีส!
‪พูดจริงๆ น้องก็ไม่โหยหาเรื่องพรรค์นี้เลย
‪ขอให้โชคดีนะคะคุณพี่
‪ฤดูกาลนี้ต้องพึ่งดวงแน่นอน
‪ท่านผู้อ่านที่รัก
‪คิดถึงกันไหมคะ
‪ระหว่างที่ชาวสังคมชั้นสูงไปพักผ่อนหย่อนใจ ‪ที่บ้านพักตากอากาศต่างจังหวัด
‪ผู้เขียนเองกลับทำเพียงสิ่งเดียว
‪นึกแล้วว่าหล่อนต้องกลับมาเขียน!
‪ลับฝีมือ
‪ถือโอกาสขึ้นราคาเสียด้วย
‪หรือควรจะบอกว่า กำลังฟูมฟักแผนการดีนะ
‪แม่นั่นเป็นนักเขียนที่ดีขนาดนั้นจริงหรือ
‪ไม่ใช่ เรื่องจริงยิ่งกว่านั้น
‪ดิฉันกำลังลับมีด
‪เพื่อทุกท่าน
‪คิดว่าหล่อนทำได้อย่างไร
‪ไม่ได้ทำคนเดียวแน่ๆ จะทำได้ยังไง
‪สิบแปดเหรอ ตกลงกันไว้ว่า 20
‪นายหญิงเปลี่ยนใจแล้ว
‪คุณไม่เคยรับงานนี้ ดังนั้นฉันขอพูดครั้งเดียว
‪นายหญิงฉันต้องการอะไรย่อมได้ตามนั้น
‪เพราะอะไรก็ช่าง ‪แต่ตอนนี้นายหญิงต้องการคุณ
‪คุณไม่ได้พิเศษกว่าใครหรอก คุณแฮร์ริส
‪ในเมืองนี้มีโรงพิมพ์อีกเกลื่อนกลาด
‪แต่มีเลดี้วิสเซิลดาวน์เพียงคนเดียว
‪นายหญิงจะเอางานไปพิมพ์ที่อื่นก็ได้
‪ดังนั้นค่าพิมพ์ต้องเป็น 18
‪ไม่เกินนี้แม้เพนนีเดียว
‪ต้องเพิ่มค่าจ้างให้เด็กส่งหนังสือพิมพ์ด้วย
‪พวกเขาเป็นฝ่ายต้องวิ่งวุ่นทั่วเมือง ‪ขณะที่คุณนั่งทอดหุ่ยอยู่ได้
‪ครับผม
‪งั้นนายหญิงก็ฝากขอบคุณที่รับบริการ
‪มีคำถามมากมาย
‪ถึงตัวตนและฐานะของผู้เขียนคนนี้
‪การพยายามหาคำตอบเหล่านั้นย่อมไร้ผล
‪หนูจะไปตลาดกับสาวใช้นะคะคุณแม่
‪หนูมีเงินเบ็ดเตล็ดเหลือเล็กน้อยและ…
‪แน่นอนค่ะ มีอีกบุคคลหนึ่ง ‪ซึ่งขณะนี้ยังไม่มีใครทราบตัวตน
‪แต่ท่านจะสืบค้นบุคคลผู้นี้เองได้
‪ดิฉันหมายถึงเพชรน้ำหนึ่งแห่งฤดูกาลนี้ ‪ไม่ว่าเธอคนนั้นอยู่หนใด
‪ได้เวลาเดินหมากแล้วเพคะ พระราชินี
‪หนึ่งและสอง
‪หนูว่าพี่เต้นไม่ค่อยสวยนะ
‪- พี่เขาได้ยินนะ ‪- ได้ยินนะ
‪- อย่าเหยียบเท้าผม ‪- พอแค่นี้นะ
‪ถ้าอยากให้พระราชินีชายตามอง ‪หลังจากโดนขัดจังหวะเมื่อเช้า ลูกต้องไร้ที่ติ
‪แต่หนูว่าที่โดนขัดจังหวะนั่นไร้ที่ติ
‪น่าตกใจแย่ ถ้าเอโลอีส บริดเจอร์ตัน ‪ไม่ได้รับเลือกเป็นเพชรน้ำหนึ่ง
‪มีใครรู้บ้างไหมว่าคอลินตัดสินใจ ‪เพิ่มประเทศอัลเบเนีย
‪เข้าไปในแผนเดินทางร่อนเร่ทั่วโลกด้วย
‪ไม่รู้ แต่ดีใจแทนพี่คอลิน ‪ที่ตัดสินใจได้ง่ายๆ แล้วก็ทำไปเลย
‪ร่วมดื่มชากับเราไหม แอนโทนี่
‪เกรงว่าต้องขอผ่านครับ ‪วันนี้ต้องจัดการกองทุนหลายส่วน
‪ในเมื่อเริ่มฤดูกาลแล้ว
‪ผมต้องเตรียมทุนไว้ให้ช่างเสื้อของคุณแม่ ‪และดูเรื่องการจ้างคนเพิ่ม
‪แหวนของคุณแม่ มีโอกาสเมื่อไรผมต้องขอ
‪ที่ดินตรงเฟอร์รีฮอลโลว์ ‪ผมว่าปีนี้น่าจะงดเก็บค่าเช่า
‪เพราะน้ำค้างแข็งลงจัด
‪ว่าอย่างไรนะ
‪หิมะทำให้ดินแข็ง ‪ดูดสารอาหารในดินไปหมดครับ
‪เรื่องนั้นไม่มีปัญหา แต่ลูกขอแหวนจากแม่หรือจ๊ะ
‪แหวนหมั้นของคุณพ่อ
‪ไปต้องตาต้องใจใครในงานเปิดตัวหรือครับคุณพี่
‪หนูว่าสาวๆ ทุกคนสวยหมดเลย
‪ไม่ได้ต้องตาใครเป็นพิเศษ ‪และทุกคนก็เหมือนกันไปหมด
‪ผมแค่อยากเตรียมตัวให้พร้อมเผื่อมีโอกาส
‪มีโอกาสรึ
‪ผมรวบรวมรายชื่อสาวโสด ‪ที่เข้าร่วมฤดูกาลนี้และเตรียมสัมภาษณ์แล้ว
‪สัมภาษณ์!
‪ลูกรัก แม่ยินดีจะยกแหวนให้เมื่อลูกพบใครสักคน
‪ที่ลูกหลงรักสุดหัวใจ
‪อีกอย่าง แหวนนั้นเก็บไว้อย่างดีที่ออบรีย์ ฮอลล์
‪- ได้ครับ ‪- ฝากดูทีว่าสติสตังเขาดีอยู่ไหม
‪ผมเนี่ยนะ
‪ไม่ต้องมาเป็นห่วงเป็นใยผม
‪รับรองได้ ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪คุณคาดหวังจะได้เป็นแม่คนไหมครับ
‪มากเลยค่ะ ดิฉันสนิทกับพี่ๆ น้องๆ
‪ดิฉันรักเด็ก
‪คุณมีตัวเลขในใจไหมครับ
‪จำนวนลูกๆ หรือคะ
‪สี่ หรือห้า หรืออาจจะหก
‪ดิฉันอยากมีลูกสามคนมานานแล้วค่ะ
‪สมมติว่าลูกสาวคนหนึ่งเกิดมีนิสัยใช้เงินเกินตัว
‪คุณจะรับมือยังไง
‪เราต้องจ้างสาวใช้คนใหม่ให้เอโลอีส ‪เพราะน้องเปิดตัวแล้ว
‪หาคนที่เด็ดขาดกว่าคนก่อนนะ
‪พวกนี้อะไรกัน
‪บัญชีที่ต้องให้เซ็นขอรับท่าน
‪ฮาร์ปเป็นเครื่องดนตรีที่วิเศษมากค่ะ
‪สอนให้เราอดทน เข้มแข็ง
‪และชื่นชมความงดงามของศิลปะด้วย
‪แต่คุณอ่านหนังสือไหม
‪หนังสือเหรอ
‪(มิสกอริ่ง)
‪ดิฉันคล่องภาษาฝรั่งเศส อิตาเลียน ละติน
‪แล้วภาษากรีกล่ะ
‪ขออภัยค่ะ ดิฉันชอบเต้นควอดริลล์มากกว่า
‪ดิฉันขี่ม้า วาดรูป
‪ร้องเพลง เต้นลีลาศ
‪ดิฉันคูณและหารเลขเป็น
‪ดิฉันทำหมวกใส่เองด้วยนะคะ
‪(มิสฮัลลีเวลล์) ‪(มิสอีตัน)
‪(มิสคลิฟตัน - เบเนดิกต์เตือนว่าเต้นไม่เก่ง)
‪(ประเมินภาษี)
‪อีก 25 รายการขอรับท่าน
‪เดี๋ยว คุณ!
‪คุณครับ เดือดร้อนมาหรือเปล่า
‪ไปเร็ว
‪เร็วเข้า
‪ระวังด้วย!
‪ระวังครับ!
‪กำลังขี่วนฉลองชัยชนะรึ
‪รอบนี้คุณนำผมไปไกลขนาดนั้นไม่ได้แล้ว
‪ขออภัยค่ะ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้ใครเป็นห่วง
‪สาวใช้ทราบไหมว่าคุณขี่ม้าคร่อม
‪ฉันไม่มีสาวใช้
‪แสดงว่าคุณแต่งงานแล้ว
‪ขออภัย
‪แปลว่าคุณหลงทาง
‪ไม่ได้หลงทางค่ะ ฉันกำลังจะกลับไปเมย์แฟร์
‪- แค่ข้างหน้านี้เอง ‪- เมย์แฟร์หรือ
‪ถ้างั้น…
‪ขอบคุณที่เป็นห่วง ‪แต่รับรองได้ว่าฉันปลอดภัยดี
‪อาจจะดีกว่านะคะ ‪ถ้าทำเป็นว่าเราไม่เคยพบกัน
‪คุณปล่อยฉันไปตามทางของฉัน ‪คุณก็ไปตามทางของคุณ
‪คุณกลัวจะมีใครเห็นเข้า
‪ฉันกลัวการพบชายแปลกหน้าในสวนช่วงรุ่งเช้า
‪คนที่ถามเซ้าซี้ไม่ยอมปล่อยฉันไปเสียที
‪ผมจะเก็บความลับนี้ให้ ไม่บอกใครทั้งนั้น
‪สำนึกบุญคุณเหลือเกินค่ะ
‪แข่งม้าแพ้ผู้หญิงแปลกคนยามรุ่งเช้าในสวน
‪ถ้าเล่าไปจะต้องมีคำถามตามมาแน่ๆ
‪เรียกเรื่องเมื่อครู่ว่าอย่างนั้นหรือคะ
‪- แข่งม้า ‪- แล้วไม่ใช่รึ
‪จะแข่งขันได้ต้องมีคู่แข่งจริงจังไม่ใช่หรือ
‪จะพูดอย่างนั้นได้ต้องตกลงเส้นชัยกันก่อน
‪แต่น่าเสียดาย เราไม่ได้ตกลงอะไรกันไว้
‪เข้าใจแล้วค่ะ คุณเป็นพวกไม่รู้จักแพ้
‪ผมจะบอกให้ว่า…
‪แม้จะเกิดกรณีแบบนั้นขึ้นน้อยมาก
‪แต่ผมพร้อมรับความพ่ายแพ้ ‪หรือเมื่อเป็นฝ่ายผิด
‪เกรงว่าคุณเองต่างหากที่แพ้ไม่เป็น
‪- ว่าอะไรนะคะ ‪- เมย์แฟร์ไม่ได้อยู่ข้างหน้า
‪แต่อยู่คนละทางเลย
‪คุณไม่ได้หลงทางแน่รึ
‪ลาก่อนค่ะ
‪ไปเลย
‪เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยครับ
‪เกรงว่าคงไม่ได้หรอกค่ะ ‪เพราะฉันต้องขี่ม้าวนฉลองชัยชนะ
‪อ้าว ยังไงกันแน่ ทำไมพี่ไม่ได้อยู่ในห้อง
‪หนูไปหาพี่ทันทีที่ตื่น แต่พี่ไม่อยู่ค่ะ
‪เลดี้แมรี่
‪เลดี้แดนเบอรี่
‪ยินดีอย่างยิ่งที่ได้พบคุณค่ะ
‪เช่นกัน
‪ผ่านมาตั้งหลายปี
‪ท่าทางคุณสบายดีนะ
‪ขออนุญาตแนะนำลูกสาวคนเล็กค่ะ
‪มิสเอ็ดวิน่า ชาร์มา
‪ยินดีอย่างยิ่งที่ได้พบค่ะ เลดี้แดนเบอรี่
‪ซาบซึ้งน้ำใจของท่านมากที่ให้ที่พักพิงกับเรา
‪บ้านของท่าน งดงามจริงๆ ค่ะ
‪ถือว่าที่นี่เป็นบ้านของเธอตลอดฤดูกาลนี้เถอะจ้ะ
‪แต่นึกว่ามีอีกคนหนึ่งเสียอีก
‪ใช่ค่ะ ลูกคนโต
‪เคท
‪เคท อ้อ
‪แล้วลูกสาวลงเรือมาพร้อมกับคุณเมื่อคืนด้วยไหม
‪- ขออภัยค่ะ ‪- เคท
‪- อยู่นี่เอง ลูกรัก ‪- หวังว่าคงไม่ได้ทำให้รอนาน
‪สวนที่นี่สวยมากค่ะ
‪หลังจากเดินทางบนเรือมานาน
‪ฉันจึงจำเป็นต้องสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า
‪แต่ตอนนี้มาแล้วค่ะ
‪ลูกสาวคนโตค่ะ เลดี้แดนเบอรี่ ‪มิสเคท ชาร์มา
‪เอาละ ตอนนี้มากันครบแล้ว…
‪เกือบครบ
‪ว่ากระไรนะ
‪มาเกือบครบค่ะ ยังมีนิวตันด้วย
‪เขายังอยู่ข้างบนรึ
‪คุณแม่บอกว่าท่านเป็นเจ้าภาพงานราตรีสโมสร ‪เปิดทุกฤดูกาลเลยค่ะ เลดี้แดนเบอรี่
‪ใช่ ฉันเตรียมเรือนกระจกเอาไว้แล้ว
‪สำหรับงานในปีนี้
‪ฟังเข้าสิ เอ็ดวิน่า
‪วิเศษมากเลยค่ะ
‪จะถือเป็นการเปิดตัวสู่สังคมชั้นสูง ‪อย่างอลังการที่สุด
‪ฉันบอกได้เลยว่าสาวๆ กระตือรือร้นกันมาก
‪กับฤดูกาลที่จะถึงนี้
‪ฉันก็เช่นกัน
‪ฉันก็ว่าจะจัดการเบิกตัว ‪ให้พระราชินีได้ทอดพระเนตรก่อน
‪แต่คิดไปแล้วคงจะดีกว่า ‪ถ้าฉันได้ดูหน่วยก้านของสาวๆ
‪ก่อนพาออกงานครั้งแรก
‪พระราชินีช่างสังเกตอย่างยิ่ง คุณคงเข้าใจดี
‪แสดงว่าพระราชินีจะเสด็จงานราตรีนี้ด้วยหรือคะ
‪เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลไป เลดี้แมรี่
‪ยังไงคุณก็ไปกับฉันนี่
‪ใช่ค่ะ
‪เอาละ ฉันจัดเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว
‪ปรับจูนเปียโนไว้แล้ว จ้างครูให้แล้ว
‪เริ่มเรียนลีลาศตอนเที่ยงตรง
‪ตามด้วยการฝึกสนทนาสั้นๆ
‪กับอาจารย์ภาษาฝรั่งเศสที่ฉันหามาให้
‪เอ้า ยืนขึ้นสิ
‪ทั้งสองคนเลย เธอช่วย…
‪ท่าทางมีสง่าราศี
‪รอยยิ้มงดงาม
‪ใช่ค่ะ ทั้งสองคน
‪อายุของลูกคนโตอาจชวนให้กังวลใจ
‪สุภาพบุรุษที่เพียบพร้อมทุกคน ‪จะต้องการให้โน้มน้าว
‪แม้เราอาจไม่ชอบใจนัก
‪เพราะคนจะมองเป็นสาวทึนทึก ‪เมื่อมีวัยวุฒิถึง…
‪ยี่สิบหกปีค่ะ
‪แต่ไม่ใช่เรื่องน่ากังวลใจเลย ฉันรับรองได้
‪ฉันไม่ได้มาเพื่อหาสามีให้ตัวเองค่ะ
‪สนใจเพียงหาคู่ให้น้องซึ่งก็มีสง่าราศีจริงๆ
‪และยิ้มได้งดงามนัก
‪ยิ่งงามขึ้นอีกเมื่อน้องพูดฝรั่งเศสด้วยนะคะ
‪น้องเชี่ยวชาญทั้งภาษาละตินและกรีก
‪รวมทั้งภาษามราฐีและฮินดูสตานีด้วยค่ะ
‪น้องเล่นซีตาร์กับมารุลี เปียโนฟอร์เต้ก็เล่นได้
‪ส่วนเรื่องลีลาของน้อง
‪ถือว่าเต้นรำได้ยอดเยี่ยมทีเดียว ถ้าต้องให้บอก
‪และฉันขอบอกเลยค่ะ
‪เพราะฉันเป็นคนสอนน้องเต้น ‪คอติลเลียน ควอดริลล์ และวอลซ์
‪เป็นการเรียนรู้ด้วยตัวเองน่ะค่ะ ‪แต่ก็โดดเด่นอยู่ดี
‪เคทเชื่อมั่นเหลือเกินว่า ‪น้องสาวมีโอกาสจะได้คู่ในฤดูกาลนี้
‪หวังว่าท่านคงไม่ได้ลำบากเกินไป ‪ในการจ้างครูพวกนั้นนะคะ
‪ไม่เลย
‪คุณแม่บรรยายถึงท่านไว้ไม่ผิดเพี้ยน
‪ท่านช่างแสนสง่าและน้ำใจงาม
‪ฉันแน่ใจว่าเราจะได้เรียนรู้จากท่านอีกมาก
‪เช่น วิธีชงชาแสนอร่อยนี้
‪เคทจ๊ะ ลูกควรต้องพานิวตันออกไปเดินเล่น
‪ก่อนมันทำพรมสวยๆ เลอะเทอะหมด
‪ใช่ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ เลดี้แดนเบอรี่
‪ฉันกับน้องรอการสนับสนุนของท่านในฤดูกาลนี้
‪พี่ดาฟนี่เขียนคำแนะนำมายาวเป็นหางว่าว
‪เพื่อให้มีฤดูกาลที่ไปได้สวย
‪คำแนะนำส่วนตัวเรื่องสิบวิธีมัดใจชาย
‪บอกเลยนะเพน
‪ฤดูกาลยังไม่เริ่มจริงๆ ด้วยซ้ำ ‪ฉันก็รู้สึกใกล้เสียจริตแล้ว
‪ซื้อปากกาอีกแล้วเหรอ เธอใช้เปลืองมากเลย
‪พักนี้ฉันวุ่นๆ กับการเขียนจดหมายน่ะ
‪- เขียนถึงทายาทคนใหม่รึ เขามาหรือยัง ‪- ยัง
‪ฉันหมายถึงคอลินที่คอยส่งข่าว ‪เล่าเรื่องการผจญภัยในกรีซ
‪ฉันเลิกอ่านจดหมายพี่คอลินแล้ว ‪คุณพี่ก็พล่ามไปเรื่อย
‪- เขาไม่ใช่เลดี้วิสเซิลดาวน์แน่ๆ ‪- ไม่หรอก
‪แต่ก็อีก พี่คอลินไปอยู่ที่อื่นจริงๆ ‪ไม่เหมือนแม่นั่น
‪ฉันนึกว่าเธอชื่นชมวิสเซิลดาวน์เสียอีก
‪ฉบับล่าสุดช่วยเธอไว้ ‪ทำให้ไม่ต้องเข้าเฝ้าพระราชินีนี่นา
‪ฉันก็ดีใจที่มีเรื่องดึงความสนใจ
‪แต่ฉันนั่งอ่านจุลสารมาตลอดเช้า
‪และว่ากันตามจริง ‪หล่อนแค่เล่าซ้ำสิ่งที่ได้ยินมา
‪ต้องมีคนรายงานข่าวซุบซิบ ‪แล้วสำนวนของหล่อนก็น่าอ่านไม่ใช่รึ
‪ใช่ แต่สำนวนนั่นจะบอกอะไรกันแน่
‪ฉันไม่ขัดเลยที่วิสเซิลดาวน์เงียบหายไปสิบเดือน
‪เพราะมันทำให้ฉันมีเวลา ‪อ่านบทความที่มีสาระจริงๆ เสียที
‪"ฉันหวังว่าเพศของฉันคงไม่ถือสา ‪ถ้าฉันจะปฏิบัติต่อเราดั่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่รู้คิด
‪แทนที่จะเอาแต่เยินยอความงามชวนตะลึง"
‪แมรี่ โวลสตันคราฟท์
‪เลิศเชิดหยิ่งอยู่นะ
‪ลองคิดว่าวิสเซิลดาวน์เขียนเรื่องทำนองนี้
‪แทนที่จะชี้ให้ทุกคนมอง ‪สาวรุ่นเดบูตองท์หน้าใหม่ทุกคนสิ
‪พวกเราอาจจะได้พักกันบ้าง
‪จากงานเลี้ยงน้ำชา ‪และราตรีสโมสรยืดยาวน่าเบื่อ
‪ฉันคิดนะว่าสาเหตุเดียวที่ ‪วิสเซิลดาวน์เขียนถึงเรื่องพวกนั้น
‪เพราะเจ้าหล่อนเองไม่ได้คร่ำหวอดอยู่ในวงการ
‪คนก็คิดกันไปต่างๆ นานา
‪จะให้ดิฉันเตรียมมันฝรั่ง ‪ไว้ให้คุณหนูรับประทานข้างล่างไหมคะ
‪มันฝรั่งอีกแล้วเหรอ
‪ทำไมได้กินแต่มันฝรั่งตลอดเลย
‪เพราะสมัยนี้ดิฉันเป็นทั้งแม่บ้าน ‪สาวใช้ประจำตัว คนล้างจาน และแม่ครัว
‪คนงานออกกันหมดแล้วจริงรึ
‪แต่ดิฉันต้มผักเก่งนะ
‪ขอบคุณจ้ะมิสซิสวาลี่ย์ มันฝรั่งก็ดีแล้ว
‪ฤดูกาลใหม่ที่ไม่มีชุดใหม่ ไม่มีคนรับใช้
‪อีกหน่อยเราต้องเทกระโถนเองด้วยไหม
‪- คุณแม่ หนูทำไม่ได้นะ ‪- ใจเย็นๆ
‪อย่างที่แม่บอกไว้ ‪เมื่อลอร์ดเฟทเธอริงตันคนใหม่มาถึง
‪เขาจะดูแลพวกเราเอง
‪แล้วเขาอยู่ที่ไหนกัน ทำไมใช้เวลานานขนาดนี้
‪เพราะเขาอยากให้พวกเราทรมาน
‪ลอร์ดเฟทเธอริงตันคนใหม่อยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪ยินดีกับความเคราะห์ร้ายของเรา
‪เพราะชายคนนั้นโหดร้ายที่สุดเท่าที่ทำกันได้
‪ได้ข่าวว่าเขาไล่ลูกชายคนเดียวไปอเมริกา
‪เพราะลูกชายกล้าตั้งคำถามกับเขา
‪แค่คิดว่าเขาส่งพวกเราไปที่อื่นได้ ‪ถ้าคิดจะทำ แม่ก็ตัวสั่นแล้ว
‪ไปคอร์นวอลล์มั้ง
‪คอร์นวอลล์เหรอ
‪ทุกคนไปเยี่ยมคุณฟินช์กับฉันได้นะ
‪ถ้าไม่มีเงินตัดชุดใหม่หรือจ้างคนใช้
‪ก็ไม่มีสมบัติสินเดิมให้แน่
‪เขาจะขวางไม่ให้ฉันแต่งงานเหรอ
‪ไม่ทำอยู่แล้ว
‪เขาอาจเป็นตาแก่ขี้หงุดหงิดเจ้าอารมณ์ ‪แต่ก็ยังเป็นสุภาพบุรุษ
‪เขาต้องรักษาสัญญาสุภาพบุรุษ
‪ดังนั้นเราจึงต้องรีบหาคู่ให้พวกลูก
‪ถ้าลูกทุกคนไม่หมั้นหมายก่อนที่ญาติของเราจะมา
‪รับตำแหน่งเฟทเธอริงตันไป ‪พวกเราก็จะตกอยู่ในกำมือของเขา
‪จากนั้นก็ต้องรอให้สวรรค์ช่วย
‪คุณขายชุดเครื่องเงินได้นะคะ
‪ชุดรับประทานมื้อค่ำน่าจะได้ราคางามทีเดียว
‪พี่คิดจะใส่ชุดนั้นเหรอ
‪สวยดีนะ
‪เปล่า นี่ชุดของน้องจ้ะ บอน
‪เรามาลอนดอนเพื่อหาสามีให้น้อง ไม่ใช่หาให้พี่
‪จ้ะ พี่เป็นแค่สาวทึนทึก
‪และพี่สุขใจแล้ว ‪ถ้าจะได้ดูแลหลานๆ ในเร็ววันนี้
‪พี่จะตามใจหลานเต็มที่เลย น้องรู้ดีนี่
‪เป็นอะไร
‪น้อง…
‪แค่หวังว่าคืนนี้ทุกคนจะชอบน้อง
‪คนจะไม่ชอบได้ยังไงกัน
‪คุณแม่เริ่มทำท่าอย่างที่ชอบทำเวลากังวล
‪เสียงนินทาหลังจากคุณแม่แต่งงานกับอัปป้า
‪คงต้องหนาหูจนเกินจะทานทน พี่คิดอย่างนั้นไหม
‪น้องกังวลเรื่องนี้เหรอ ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วนะ
‪ใครๆ เขาก็จะยังคาใจ
‪เรื่องครอบครัวเรา ‪เรื่องความสัมพันธ์ของเราพี่น้อง
‪เราเป็นพี่น้องกันแท้ๆ จ้ะ
‪ที่นี่อาจให้ความรู้สึกไม่เหมือนบ้านเรา
‪แต่มันจะไม่ทำให้ความสัมพันธ์ของเราเปลี่ยนไป
‪อีกอย่าง ได้ยินที่เลดี้แดนเบอรี่พูดแล้วนี่ ‪ท่านจะไกล่เกลี่ยทุกเรื่องให้เอง
‪ท่านอยู่ข้างเรา
‪ท่านผู้หญิงน่าเกรงขามกว่าที่คิดไว้อีก
‪ถ้าท่านรู้เรื่องที่พี่แอบไปขี่ม้าตอนเช้า ‪พี่ต้องหัวขาดแน่
‪แน่ใจนะว่าไม่มีใครเห็น
‪แน่จ้ะ แต่อย่าไปสนใจ
‪ท่านผู้หญิงไม่ได้น่ากลัวเท่าที่ตัวเองคิดสักนิด
‪น้องคงตื่นเต้นแย่เลย
‪นี่เป็นบทแรกของเรื่องราวแสนสุข
‪สิ่งที่น้องต้องทำในคืนนี้
‪ขอแค่อย่าลืมว่ามาเพื่อหาอะไร
‪คนที่มีเสน่ห์
‪และต้องหล่อเหลา
‪ถ้าได้เจ้าชายหรือดยุคก็คงดี
‪หน้าตาหรือฐานะของผู้ชาย ‪ไม่ใช่สิ่งที่ใช้มัดใจเราได้
‪นิสัยใจคอของเขาต่างหากที่จะชนะใจเรา
‪เขาจะพูดคำที่มีเพียงหัวใจของเราได้ยิน
‪นั่นคือสิ่งที่ควรตามหา
‪นั่นคือรักแท้ที่คู่ควร
‪ชุดนี้จ้ะ
‪ทุกคนไม่ทันตั้งตัวแน่
‪อย่าลืมหายใจด้วย บอน
‪มาร์ควิสแห่งแอชดาวน์
‪อายุน้อยไปหน่อย แต่ได้เบี้ยหวัดปีละหมื่น
‪เอิร์ลแห่งกลอสเตอร์ ‪ภรรยาเพิ่งเสียด้วยโรคไข้หวัดใหญ่
‪เขาน่าจะเป็นตัวเสริมที่ดี
‪ในรายชื่อผู้ขอเต้นกับเธอคืนนี้ มิสชาร์มา
‪คืนนี้ฉันจะไม่เต้นกับใครทั้งนั้นค่ะ เลดี้แดนเบอรี่
‪มีคนรออยู่ที่บ้านเกิดแต่เธอยังไม่บอกฉันรึ
‪อย่าเลยค่ะ ฉันเลิกคิดเรื่องพวกนั้นแล้ว
‪ฉันสนใจแค่หาคู่ให้น้องเท่านั้น
‪น้องไว้ใจฉันที่สุด ‪เอาละ แล้วดยุคแห่งซัฟฟอร์คล่ะคะ
‪จากจุลสารเดเบรตต์ ‪ปีนี้เขาน่าจะเป็นหนุ่มเนื้อหอม
‪ท่านดยุคควงเมียเก็บออกหน้า
‪เชื่อมือฉัน มิสชาร์มา ‪ฉันมีรายชื่อคนที่ควรเข้าหาเป็นอย่างดี
‪มานั่นแล้ว
‪ดอกไม้ประดับเยอะจริง
‪ทั้งที่เรามองหาอัญมณีแท้
‪ไม่เร็วไปหรือคะ เลดี้แดนเบอรี่
‪เลดี้แดนเบอรี่ ‪งานราตรีน่าชื่นชมอย่างที่คาดหมาย
‪ถึงแม้งานของเราเองในสัปดาห์นี้ ‪จะหรูหราคัดคนพิเศษกว่า
‪พระราชินีเพคะ หม่อมฉันไม่คิดจะเทียบเคียง
‪ก็สมควรแล้ว
‪พระราชินีเพคะ ‪ขออนุญาตเบิกตัวเลดี้แมรี่ ชาร์มา
‪น่าจะทรงจำได้
‪และขออนุญาตเบิกตัวบุตรี
‪มิสชาร์มา และมิสเอ็ดวิน่า ชาร์มา
‪แขกพิเศษของหม่อมฉันในฤดูกาลนี้
‪ช่างเป็นเกียรติสูงแท้
‪ได้ข่าวว่าเดินทางมาไกล
‪เพื่อกลับมาเข้าวงสังคมของเรา ‪หลังจากหายไปนาน เลดี้แมรี่
‪ถ้าเพียงแต่จะมีมารยาท
‪มาขออนุญาตพระราชินีของเธอก่อนจะไป
‪ฉันละชอบความท้าทายนัก
‪เลิกวุ่นวายกับชุดตัวเองเสียที
‪ลูกดูสวยมากนะจ๊ะ
‪หนูเหมือนแม่วัวพันธุ์ดี ‪ที่ถูกขัดสีฉวีวรรณขึ้นเวทีประมูล
‪แม้แต่ดาฟนี่ยังหวั่นใจที่สุด
‪ตอนที่ออกงานครั้งแรก ‪แต่ดูผลลัพธ์จากฤดูกาลของคุณพี่สิจ๊ะ
‪ใช่
‪มาเถอะน้อง เค้กในงานพวกนี้อร่อยไม่น่าเชื่อ
‪หาของดีมาทำพันธุ์ยากจริงๆ
‪แม่ว่าคงต้องมีสักคนที่ลูกจะถูกใจ
‪เพราะปีนี้เป็นฤดูกาลที่ ‪ไวเคานต์ตั้งใจจะหาภรรยาเสียที
‪- คุณแม่เอาจริงเลยรึ ‪- เอาจริงสิจ๊ะ
‪เลดี้บริดเจอร์ตัน
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪- เต้นรำกับฉันนะคะ ลอร์ดบริดเจอร์ตัน ‪- สวัสดี
‪นั่นเลดี้แมรี่ เชฟฟิลด์ ชาร์มาไม่ใช่รึ
‪ไม่อยากเชื่อว่าจะกล้าโผล่หน้ามาที่นี่อีก
‪เคยมีเรื่องฉาวหรือคะ คุณแม่
‪เลดี้แมรี่เป็นเพชรน้ำหนึ่งในฤดูกาลของเรา
‪จนกระทั่งไปหลงรักและแต่งงานกับเสมียนสักคน
‪จากนั้นทั้งสองคนก็หนีไปอยู่อินเดีย
‪ถ้าแต่งกับมหาราชายังจะพอเข้าใจ
‪แต่ชายคนนั้นเป็นแค่คนหาเช้ากินค่ำ ‪เป็นพ่อม่ายลูกติดอีกต่างหาก
‪สงสัยจะเป็นนางคนนั้น
‪ที่โตกว่า
‪พ่อแม่ของเลดี้แมรี่ บ้านเชฟฟิลด์ ‪ไม่เคยลืมความอับอายครั้งนั้นเลยสินะ
‪ก็อายจนไม่กล้ามาปรากฏตัวที่ลอนดอน
‪ครอบครัวอื่นไม่ได้ทำตัวน่านับถือ ‪เหมือนพวกเราเสียเมื่อไร
‪ใช่ไหมคะ เลดี้เฟทเธอริงตัน
‪- ที่รักจ๋า! ‪- ที่รัก
‪มิสเตอร์ฟินช์ มิสซิสฟินช์
‪เลดี้เฟทเธอริงตัน
‪น่าประหลาดใจ ‪แต่ก็ยินดีจริงๆ ที่เห็นคุณมาร่วมงาน
‪หลังช่วงไว้ทุกข์นานขนาดนั้น
‪เกือบนานเท่าช่วงที่ลูกเราเกี้ยวพานกับฟิลลิปปา
‪คงพอนึกออกนะครับ
‪ค่ะ
‪ช่วงที่ผ่านมาช่างยากลำบากจริงๆ ค่ะ
‪หลายเดือนมานี้ชีวิตเรามีเพียงความมืดมน
‪คุณมาตามลำพังหรือครับ
‪หรือในที่สุดทายาทคนใหม่ก็มาจัดการธุระ
‪เรื่องสมบัติสินเดิมของลูกสาวคุณที่ยังวุ่นวายกันอยู่
‪"ยังวุ่นวายกันอยู่" คำนั้นเลยค่ะคุณฟินช์
‪เพราะฉันเองก็ยังว้าวุ่นใจ
‪ชีวิตฉันสั่นคลอนไปถึงแก่น ‪เพราะความโศกเศร้า
‪คิดถึงสามีที่รักซึ่งตายสนิท
‪บอกแล้วว่ายังเร็วเกินไป!
‪ไหนบอกว่าอยากให้ลูก ‪รีบแต่งออกจากบ้านไปเสียที!
‪ขออภัยค่ะ เลดี้เฟทเธอริงตัน
‪ถ้าเลิกวุ่นวายแล้ว รบกวนแจ้งเราด้วย
‪นะคะ
‪- ลำดับแปด ‪- ค่ะ
‪ฉันรู้จักชายคนนั้น
‪- ใคร ‪- ไวเคานต์น่ะรึ
‪ฉันยังไม่ได้แนะนำให้รู้จักกันเสียหน่อย
‪จริงด้วยค่ะ
‪ฉันคงเข้าใจผิดเอง
‪แต่เธอก็ตาแหลมใช่ย่อย
‪ไวเคานต์บริดเจอร์ตันทั้งร่ำรวย มีเส้นสาย
‪และเป็นคนของตระกูลสูงส่งที่สุด ‪ตระกูลหนึ่งในสังคม
‪ดูเหมือนเขาหวังจะแต่งงานในฤดูกาลนี้
‪อันที่จริง เขาเป็นชายโสด ‪ซึ่งน่าหมายปองที่สุดเลยทีเดียว
‪เขาหล่อมากด้วย
‪ใช่
‪ก็ดูเหมือนจะอย่างนั้น
‪ลอร์ดคอร์นนิ่ง ‪กำลังคิดอยู่พอดีว่าคืนนี้จะได้พบไหม
‪ขออนุญาตแนะนำให้รู้จักกับมิสชาร์มา
‪และมิสเอ็ดวิน่า ชาร์มา
‪ยินดีครับ
‪มิสเอ็ดวิน่า ให้เกียรติเต้นรำกับผมได้ไหม
‪คอร์นนิ่งหรือคะ
‪บารอนคอร์นนิ่ง
‪ดิฉันยินดีอย่างยิ่งค่ะ
‪ฉันไม่เห็นชื่อตระกูลคอร์นนิ่งตอนที่หาข้อมูลมา
‪ไม่สำคัญหรอกว่า ‪เธอได้อ่านหรือพลาดอะไรไปบ้าง
‪ที่นี่ถือว่าเสียมารยาท
‪หากกุลสตรีปฏิเสธเมื่อสุภาพบุรุษมาขอเต้นรำ
‪เว้นแต่จะมีผู้อื่นจองไว้แล้ว
‪แสดงว่ายังมีเรื่องต้องเรียนรู้อีกมาก
‪ลีลาศสเปนหรือครับ
‪ว่ากันว่ามิลเลอร์สันซุกลูกนอกสมรสไว้ที่ชนบท
‪หน้าตาเหมือนพ่อไม่มีผิด
‪อยู่นี่เอง
‪เพน ดีใจจังที่เจอเธอ ‪แค่นี้ฉันก็แทบจะทนคุณแม่ไม่ไหวแล้ว
‪อย่างน้อยคุณแม่ก็ไม่ได้ ‪ให้เธอแต่งตัวเหมือนดอกทานตะวัน
‪ฉันว่าแม้แต่ผึ้งยังเผลอคิดว่าฉันเป็นดอกไม้จริง
‪มิสบริดเจอร์ตัน ขอผมเต้นรำกับคุณต่อได้ไหม
‪ผมขออนุญาตพาคุณไปหยิบน้ำมะนาวได้ไหม
‪- คุณดูกระหายน้ำ ‪- ดูออกด้วย เธอเหี่ยวเหรอ
‪หรือน้ำพันช์ก็ได้ถ้าคุณชอบ
‪- เมื่อกี้เล่นมุกต้นไม้ ‪- ขออภัยค่ะ ท่านสุภาพบุรุษ
‪เสียดายที่ต้องแจ้งว่าบัตรคิวคืนนี้เต็มแล้ว
‪ลอร์ดไบรอนเนี่ยนะ เวลลิงตันอีก ‪เอโลอีส นี่ชื่อปลอมทั้งนั้น!
‪ฉันแค่ทำตามคำแนะนำล้ำค่าของคุณพี่
‪พี่ดาฟนี่บอกว่าสำคัญที่สุด
‪บัตรคิวของกุลสตรีจะต้องมีแต่ชื่อที่เหมาะสม
‪เอโลอีส
‪อยู่นี่เองลูกรัก
‪มาสิ มีคนที่แม่อยากแนะนำให้รู้จัก
‪บริดเจอร์ตัน!
‪ผมต้องเลี้ยงเหล้าคุณ
‪เรื่องอะไร
‪คุณเป็นหนุ่มเนื้อหอมที่สุดในฤดูกาลนี้ ‪พวกเราที่เหลือเลยได้พัก
‪จากเหล่าคุณแม่นักจับคู่ไงล่ะ
‪ขอให้สนุกกับอิสรภาพตอนที่ยังมีได้
‪อีกไม่ช้าพวกคุณก็ต้องยอมเข้าสู่ ‪พิธีกรรมไร้สาระแห่งการเกี้ยวพาราสี
‪ต้องเดินควงสาวโสดทุกคนทั่วเมืองจนตาลาย
‪กุลสตรีก็เหมือนๆ กันหมดไม่ใช่รึ
‪แค่เลือกคนที่น่ารังเกียจน้อยที่สุด ‪จับมาเข้าพิธีร่วมเตียงและมีลูกสืบพันธุ์
‪แล้วค่อยกลับไปหาความจรรโลงใจตามเดิม
‪กับคู่ที่จรรโลงใจกว่าด้วย
‪พวกคุณอาจไม่จริงจังกันได้ ‪แต่ถ้าผมต้องผูกตัวเองไว้กับชีวิตสมรส
‪สุภาพสตรีคนนั้นก็ควรมีคุณสมบัติมากกว่านั้น
‪อย่าบอกว่าหวังจะได้คู่ที่รักกันด้วย
‪ความรักเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมต้องการ
‪แต่ถ้าอยากได้ลูกๆ พันธุ์ดี
‪คนเป็นแม่ต้องมีคุณสมบัติไร้ที่ติ
‪หน้าตาพอชม ไหวพริบพอใช้
‪กิริยามารยาทพองามให้สมฐานะไวเคาน์เตส
‪ไม่น่าจะหายากขนาดนั้น
‪แต่สาวๆ เดบูตองท์ในลอนดอน ‪กลับสอบตกทุกด้าน
‪คุณอยากได้คนที่ดีที่สุด
‪ไม่แน่ คืนนี้พระราชินีอาจยอมเลือกเพชรน้ำหนึ่ง
‪จะได้ช่วยแก้ปัญหา ‪อย่างน้อยก็ในการเลือกสรร
‪ส่วนการเอาชนะใจกันนั่นก็อีกเรื่อง
‪เรื่องนั้นคงไม่ใช่ปัญหาสำหรับผม
‪- ไปห้องสูบซิการ์ไหมทุกท่าน ‪- อีกเดี๋ยวผมตามไป
‪ใครอยู่ตรงนั้น
‪ผมได้ยิน…
‪คุณ
‪ขออภัยค่ะ
‪ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลย
‪คิดอยู่เชียวว่าเราจะได้พบกันอีกไหม
‪จะได้ประเมินหรือคะ ‪เผื่อว่าไหวพริบดิฉันพอใช้
‪กิริยามารยาทพองาม
‪เมื่อกี้คุณแอบฟัง
‪ไม่ต้องพยายามเลยด้วยซ้ำ
‪เพราะคุณประกาศ ‪คุณสมบัติที่ต้องการจากภรรยา
‪ดังพอให้คนทั้งงานได้ยิน
‪คุณมีปัญหาเรื่องนั้นรึ
‪ดิฉันมีปัญหากับผู้ชายทุกคนที่มองผู้หญิง ‪เป็นเพียงสมบัติและแม่พันธุ์
‪นั่นไม่ใช่เรื่องที่คุณ…
‪ไวเคานต์บริดเจอตันใช่ไหมคะ
‪ถ้าคุณได้พบยอดเพชรที่เพียบพร้อมคนนั้น
‪ทำไมถึงคิดว่าเธอจะยอมรับการทาบทามของคุณ
‪กุลสตรีในลอนดอนยอมหมอบราบคาบแก้ว
‪แค่เพราะรอยยิ้มพิมพ์ใจ ‪แต่ไม่มีอะไรมากกว่านั้นจริงๆ รึ
‪แสดงว่าคุณก็ชอบยิ้มพิมพ์ใจของผม
‪ดิฉันว่าคุณยกยอตัวเองเกินไป
‪นิสัยของคุณก็บกพร่องพอๆ กับ ‪ทักษะขี่ม้าของคุณค่ะ
‪ขออนุญาตกล่าวราตรีสวัสดิ์
‪เพน!
‪- จะไปไหนนั่น ‪- แค่จะออกมาหายใจหน่อย
‪ในห้องบอลรูมอึดอัดมาก
‪บรรยากาศของบทสนทนาน่าเบื่อจังเนอะ
‪ฉันว่านั่นคงเป็นประโยชน์หนึ่งของการเปิดตัว
‪ฉันหนีไปกับเธอได้ ‪เราจะไม่ต้องเดียวดายอีกต่อไป
‪ฉันก็คิดอย่างนั้นเลย
‪เห็นพี่ชายหรือน้องสาวลูกไหม
‪พวกนั้นหนีแม่ไปจนได้หรือครับ ดีแล้ว
‪เลดี้แดนเบอรี่ งานนี้วิเศษมากค่ะ
‪ก็ส่วนใหญ่นะ
‪มีแขกบางคนที่ถ้าไม่มาก็คงไม่เสียดาย
‪หวังว่าฉันคงไม่ใช่หนึ่งในนั้น
‪ดูเหมือนคุณกับฉัน ‪มีผลประโยชน์ตรงกันในฤดูกาลนี้
‪ฉันได้ข่าว สาวๆ ที่คุณสนับสนุน ‪อยากพบพวกนั้นจะแย่
‪ฉันก็อยากให้แม่ๆ คนอื่นเห็นจะแย่
‪ให้มันรู้กันไปว่าเกมนี้เล่นอย่างไร
‪แต่ดูเหมือนคุณจะเติมเชื้อไฟไปแล้ว ‪ด้วยการประกาศ
‪ความตั้งใจของไวเคานต์ในฤดูกาลนี้
‪ลูกพูดเองว่าพร้อม ‪ฉันจะกล้าสงสัยเขาได้ยังไงคะ
‪สุดท้ายลูกทุกคนก็จำยอมทุกที
‪เลดี้แดนเบอรี่ เราอยากกลับแล้วค่ะ
‪มิสชาร์มา ขอแนะนำให้รู้จักกับ…
‪ยินดีค่ะ คุณแม่ไปรอในรถม้าแล้ว
‪เรากลับไปรอที่บ้านนะคะ
‪คนจับตาดูอยู่นะแม่หนู ‪เห็นได้ชัดว่าเธอไม่สบายใจ…
‪สิ่งที่เห็นได้ชัดคือพวกเราเตรียมตัวมาไม่พร้อม
‪ที่จะบุกเข้าถ้ำเสือเช่นนี้ ‪ฉันเชื่อว่าการที่เอ็ดวิน่าจะกลับไป
‪จะทำให้น้องยิ่งเป็นที่ปรารถนามากขึ้น
‪นี่เป็นงานราตรีที่วิเศษจริงๆ นะคะ ‪เลดี้แดนเบอรี่
‪พวกเราซาบซึ้งใจมาก
‪แหม
‪ดูเหมือนปีนี้เราทั้งคู่คงจะหัวปั่นกันไม่น้อย
‪ถ้าเลือกได้ ฉันไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นแน่
‪และอย่างที่คุณก็รู้ดี ฉันเป็นคนที่ได้เลือกเสมอ
‪คืนนี้สนุกมากเลยค่ะคุณแม่
‪ราตรีสวัสดิ์จ้ะพี่ๆ
‪ราตรีสวัสดิ์ สาวน้อย
‪- ไปเร็วกว่านี้ได้ไหม ‪- ได้ครับ
‪(โรงพิมพ์แชนเซอรี่เลน)
‪โอ่ย นึกว่าจะไม่มาแล้ว
‪นายหญิงของฉันขออภัยที่ล่าช้า
‪นี่เป็นต้นฉบับวันนี้ ต้องตีพิมพ์ก่อนเที่ยง
‪รายได้จากฉบับที่แล้วนะ
‪ทั้งหมด 800 ฉบับ ฉบับละห้าเพนซ์ ‪ขายฉบับละแปดเพนซ์
‪หักค่าแรงเด็กส่งหนังสือพิมพ์แล้ว ‪เป็นทั้งหมด 11 ปอนด์
‪กับอีกสองชิลลิ่ง
‪นายหญิงยอมลดให้เป็นสิบปอนด์ถ้วนๆ
‪คุณเก็บส่วนที่เหลือไว้เป็นค่าบริการพิมพ์ด่วน
‪ช่วงนี้จะล่าช้าบ่อยหน่อย ‪เนื่องจาก… สถานการณ์ที่ไม่อาจรู้ล่วงหน้า
‪เท่ากับคุ้มเหนื่อยคุณ
‪ไม่มีอะไรเทียบเคียงเท่า
‪กลิ่นความสำเร็จแสนหอมหวาน
‪แต่หลังจากสังเกตการณ์ ‪ในงานราตรีสโมสรเมื่อคืนแล้ว
‪เห็นได้ชัดว่าฤดูกาลนี้ ‪คงไม่ได้หอมหวานสำหรับทุกคน
‪คุณแม่ของไวเคานต์บริดเจอร์ตัน
‪อาจประกาศแจ้งเองว่าลูกชายคนโต
‪ตั้งมั่นจะสมรสให้ได้ในปีนี้
‪แต่ดิฉันคงไม่ใช่คนเดียวที่สงสัย
‪อดีตหนุ่มเสเพลตัวยงคนนี้
‪พร้อมจะขยับขยายครอบครัวจริงแท้แน่หรือ
‪ไวเคานต์อาจจะเหมือนพวกเราทุกคน
‪ที่กำลังรอให้พระราชินี ‪เลือกเพชรน้ำหนึ่งของฤดูกาลเสียที
‪หรือดูท่า ผู้เขียนคนนี้
‪ควรจะถือโอกาสทำการนั้นเสียเอง
‪เราจะไม่ยอมถูกกดดันให้ตัดสินใจ
‪ไม่ว่าจากใครทั้งนั้น
‪แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ
‪เอาไปเก็บ
‪แล้วไปเอารายชื่อผู้มีฐานันดรศักดิ์มาด้วย
‪ชาเพิ่มไหมคะ
‪เอานมอุ่นๆ ให้เขาดีกว่ามั้ง
‪เล่นลูกแก้วเหรอ น่าสนุกจริง
‪หนูไปอ่านหนังสือได้หรือยังคะ
‪ถึงแม้จะมีมวลบุปผาพันธุ์ดีที่ผ่านการเพาะบ่ม
‪พากันมาเฉิดฉายในปีนี้
‪แต่ผู้เขียนเองกลับสงสัย
‪เรายังมีตัวเลือกที่น่าทึ่งกว่านั้นซุกซ่อนอยู่หรือไม่
‪คนน้องก็ใช้ได้ ถ้าคนพี่ยอมหลบไปให้พ้นๆ
‪คนพี่น่าสะพรึงสิ้นดี
‪อย่าขึ้นเก้าอี้ฉันสิ
‪ไม่ว่าผู้ได้รับเกียรติสูงส่งนั้นจะเป็นสาวน้อยคนใด
‪มาหวังกันเถิดว่าชายโสดที่เหลือ ‪จะมีเชาว์ปัญญาเฉียบแหลม
‪หาไม่ ลมปากแห้งแล้งจะทำสาวเหี่ยวเฉา ‪เป็นกุหลาบเถาขาดน้ำ
‪เธอเอาต้นไม้มาเป็นมุกล้อเลียนได้เฉียบดี
‪เฉียบจริงค่ะ
‪เชิงเทียน เอาไปประเมินว่าราคาเท่าไร
‪ค่ะคุณผู้หญิง
‪นั่น เห็นไหม
‪เลดี้กอริ่งดูประทับใจ
‪กับชุดของเอโลอีสเมื่อคืนนะคะ ‪มาดามเดอลาครัว
‪เธอชมบ่อยๆ ว่าสีนั้นขับผิวเอโลอีสมากเลย
‪เธอบอกว่าหนูทำให้เธอคิดถึงดาฟนี่นะ ลูกรัก
‪หนูไม่ใช่พี่ดาฟนี่
‪ไม้นี้เลยค่ะ
‪ยินดีค่ะ เลดี้บริดเจอร์ตัน
‪รู้ใช่ไหม เอโลอีส งานหน้าลูกอาจสนุกกว่านี้
‪ถ้าได้เต้นรำกับใครสักคน
‪การพบเจอคนใหม่ๆ อาจตื่นเต้นดีก็ได้นะ
‪ใช่ค่ะ ดูเหมือนพี่แอนโทนี่กำลังตื่นเต้นดีมาก
‪โดนสาวๆ เท้าไฟโถมเข้าใส่จนท่วมเลย ‪ไม่ใช่หรือคะคุณพี่
‪ป่านนี้เท้ายังชาอยู่เลย
‪นึกว่าพวกกุลสตรีต้องเรียนลีลาศมาเสียอีก
‪น้องก็นึกว่าพวกสุภาพบุรุษ ‪จะต่อบทสนทนาที่น่าสนใจได้บ้าง
‪เศร้าจังที่ความหวังของเราทั้งคู่พังทลาย
‪หนูว่าพี่เอโลอีสจะเป็นเพชรน้ำหนึ่งที่เจิดจรัส
‪แม่เห็นด้วยเลยจ้ะ ไฮยาซินธ์
‪พระราชินีอาจจะเห็น ‪ในงานราตรีของพระองค์คืนพรุ่งนี้
‪พี่เกลียดน้อง
‪มาดามเดอลาครัว
‪ไม่รู้ว่าคุณกลับมาแล้ว
‪แน่นอนสิคะ
‪ไม่อย่างนั้นใครจะตัดชุดให้ ‪เหล่าสาวน้อยแรกแย้มของฤดูกาลนี้
‪แปลว่าคืนนี้ผมจะได้เจอคุณใช่ไหม
‪ได้ข่าวว่ามีงานเลี้ยง
‪ฉันมีงานเยอะมากค่ะ คุณบริดเจอร์ตัน
‪งานศิลป์ของฉันต้องมาก่อน
‪ขอให้สนุกนะคะ
‪น้อง
‪นายกับช่างเสื้อนั่นยังเย็บกันอยู่รึ
‪ท่าทางจะไม่แล้ว พี่ล่ะหาเมียได้หรือยัง
‪หรือตั้งท่าจะหยามน้ำใจสาวๆ ทุกคน ‪จนไม่เหลือใครเลย
‪คุณแม่รู้หรือเปล่า
‪- รู้เรื่องอะไรจ๊ะ ‪- ผมต้องไปคุยกับทนายประจำตระกูล
‪ขอให้สนุกกับภาพสวยๆ นะน้อง
‪แอนโทนี่
‪เมื่อคืนนี้ในงานมีสาวๆ น่ารักหลายคนเลยนะจ๊ะ
‪เลดี้เดไลลาห์มารยาทงามมาก
‪แม่ได้ข่าวว่ามิสกู้ดรัมเก่งงานเย็บปักถักร้อย
‪ลูกไปทำความรู้จักพวกเธอหน่อยดีไหม
‪เลดี้เดไลลาห์พูดจาแทบไม่เป็นภาษา
‪และมิสกู้ดรัมคิดว่า ‪นโปเลียนเป็นแม่ทัพของสเปน
‪ส่วนพวกสาวมั่นหน้าที่คุณแม่ผลักเข้าหาผม
‪ถ้าไม่ต้องเห็นหน้ากันอีกจะดีใจมาก
‪- แอนโทนี่ ‪- ผมมองหาคนไร้ที่ติ คุณแม่
‪คุณแม่ก็ควรหาสิ่งเดียวกัน
‪ผู้หญิงที่ผมแต่งงานด้วย ‪จะต้องเป็นไวเคานต์เตสบริดเจอร์ตัน
‪นายหญิงของบ้านนี้ ‪มีหน้าที่ดูแลการเปิดตัวน้องๆ ของผม
‪และคลอดลูกของผม
‪คุณแม่อยากให้ผู้หญิงที่เลี้ยงหลานคุณแม่
‪เป็นคนที่ไม่รู้เหนือรู้ใต้อย่างนั้นหรือครับ
‪นี่เป็นหน้าที่ซึ่งผมต้องทำ
‪สุดท้ายลูกจะต้องอยู่ตัวคนเดียว
‪หากตั้งความหวังสูงขนาดนั้น
‪สวัสดีครับ คุณแม่
‪ทำไมในนี้เงียบจัง
‪เพราะหนูนั่งอยู่คนเดียว
‪อ่านหนังสือ อย่างที่ทำตลอด
‪เธอน่าเบื่อจัง
‪พี่จะตลกใจสุดขีด ‪ถ้าฟิลิปป้าได้แต่งงานกับฟินช์จริงๆ
‪"ตระหนกใจ" ต้องใช้คำว่า "ตระหนกใจ"
‪นั่นอะไร
‪อะไรคืออะไร
‪- ที่เธอเขียนอยู่น่ะ ‪- หนูไม่ได้เขียนอะไร
‪แต่เขียนนี่
‪พี่พรูเดนซ์ อย่า… เอาคืนมา!
‪ต๊าย แม่ปีศาจตัวจิ๋ว! ‪นี่หรือที่เธอทำในเวลา "เงียบๆ"
‪พวกลูกทำอะไรกันอยู่ ยังไม่นอนอีก
‪เพเนโลปี้เขียนจดหมาย…
‪ถึงคอลิน บริดเจอร์ตัน
‪อ้อ นั่นสินะถึงได้มีหมึกเปื้อนมือ
‪แม่ไม่ไหวแล้วนะ เพเนโลปี้
‪คอลินเป็นเพื่อนหนู
‪อย่างกับเขาจะยอมเปลืองหมึก ‪เขียนจดหมายถึงคนอย่างเธอ
‪- นี่มีค่าบ้างไหม ‪- อะไรคะ
‪หนังสือไง บางทีหนังสือก็มีราคาไม่ใช่รึ
‪คิดว่าไม่มีนะคะคุณแม่
‪เสียดาย
‪ลูกต้องเลิกเสียเวลาอันมีค่า
‪อย่ามัวทำเรื่องไร้สาระ ‪เช่นเขียนจดหมายไร้ประโยชน์นี่
‪คอลิน บริดเจอร์ตันไม่ใช่เพื่อนลูก ‪เหมือนที่แม่ก็ไม่ใช่แคทเธอรีนมหาราชคนถัดไป
‪ไปเช็ดมือเสียด้วย ‪เดี๋ยวใครเห็นเข้าก็นึกว่าเป็นสามัญชน
‪ท่านครับ
‪มีจดหมาย
‪ชาของเธอเย็นชืด
‪แต่ม้าของฉันไม่เย็นด้วย
‪พรุ่งนี้เช้าคิดจะไปขี่ม้าอีกหรือเปล่า
‪ฉันรู้ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านนี้
‪ในเมื่อเธอยืนกรานจะแอบทำลับๆ ล่อๆ
‪ฉันจึงมาบอกจะได้ไม่ต้องลำบากกันทั้งคู่
‪จดหมายจากตายายตระกูลเชฟฟิลด์
‪ฉันเขียนไปก่อนพวกเธอจะมา
‪พวกเขาไม่ใช่ตายายของฉันค่ะ เลดี้แดนเบอรี่
‪ที่จริงฉันไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้องกับพวกเขาเลย
‪ดูเหมือนเธอไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดกับฉัน
‪ฉันรู้ว่าไม่ควรออกไปขี่ม้ายามเช้า ‪โดยไม่มีผู้ดูแล
‪แล้วเรื่องที่ไม่ได้บอก
‪สาเหตุแท้จริงที่เธอมาลอนดอนกับน้องล่ะ
‪ฉันเป็นห่วงเรื่องนั้นมากกว่า
‪เรามาเพื่อหาสามีให้เอ็ดวิน่า
‪แค่นั้นรึ
‪เธอควรจะคิดใหม่
‪ถ้าคิดจะตลบตะแลง ‪บอกความจริงไม่ครบอีกนะ มิสชาร์มา
‪ไม่ค่อยมีคนกล้ามาหลอกฉัน ‪และคนที่ทำสำเร็จยิ่งน้อยกว่านั้นอีก
‪เธออาศัยอยู่ในบ้านฉัน อยู่ในการดูแลของฉัน
‪ต้องพึ่งพาอาศัยชื่อเสียงดีงามของฉัน ‪เส้นสายของฉัน เงินของฉัน
‪ฉันออกหน้าแทนเธอกับน้องสาว ‪ต่อหน้าพระราชินี
‪ทั้งหมดเพียงเพราะว่า
‪ฉันนึกว่าตัวเองกำลังมีน้ำใจกับเพื่อนเก่า…
‪และเราก็สำนึกบุญคุณในทุกเรื่องค่ะ
‪คุณแม่เธอก็ต้องคิดถึงคุณพ่อเป็นธรรมดา
‪แต่คุณแม่ไม่เคยอยากกลับมาที่นี่ใช่ไหม ‪เธอต่างหากอยากมา
‪ฉันไม่ชอบถูกใช้เป็นเบี้ยบนหมากกระดานคนอื่น
‪นั่นไม่ใช่สิ่งที่เราทำอยู่นะคะ
‪งั้นบอกความจริงมา ‪ตระกูลเชฟฟิลด์ตั้งข้อแม้อะไร
‪เรื่องคู่ครองของเอ็ดวิน่า
‪ข้อแม้ซึ่งหากทำได้ ฉันขอเดานะ
‪จะรับประกันว่า ‪เธอกับครอบครัวจะได้สมบัติมากมาย
‪เอ็ดวิน่าต้องแต่งงานกับ ‪ชายอังกฤษผู้มียศถาบรรดาศักดิ์
‪พวกนั้นคุมการสมรสของคุณแม่เธอไม่ได้
‪เลยตั้งใจจะมาวุ่นวายกับน้องสาว
‪ใช่ค่ะ
‪พวกเขาไม่เคยทำใจได้ว่า ‪คุณพ่อของฉันไม่มีทั้งยศและบรรดาศักดิ์
‪แต่ฉันขอยืนยันนะคะ เลดี้แดนเบอรี่ ‪ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะเห็นแก่ตัว
‪หลังจากคุณพ่อเสีย คุณแม่กับฉันก็พยายามเต็มที่
‪ช่วยกันเลี้ยงดูเอ็ดวิน่า ‪เพื่อไม่ให้น้องรู้ว่าเราลำบากยากไร้
‪แต่เงินของเราเหลือน้อย ‪เงินนั้นหมดไปกับการเดินทางมาที่นี่
‪ตระกูลเชฟฟิลด์ตกลง ‪จะยกสินสอดติดตัวน้องฉันให้อย่างดี
‪และจะดูแลคุณแม่ฉันด้วย
‪แต่จะยอม ‪ต่อเมื่อเอ็ดวิน่าแต่งงานอย่างสมเกียรติ
‪แล้วตัวเธอล่ะ
‪ถ้าฉันแต่งงานเพื่อครอบครัวได้ ฉันทำไปแล้ว
‪แต่ฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณแม่ ‪เอ็ดวิน่าเป็นลูกทางสายเลือด
‪ฉันใช้เวลาแปดปีที่ผ่านมา
‪อบรมสั่งสอนน้องให้เดินอย่างถูกต้อง
‪พูดอย่างถูกต้อง เล่นเปียโนฟอร์เต้อย่างไร้ที่ติ
‪สอนหนักเป็นสองเท่า ‪และเห็นน้องพยายามเป็นสองเท่าของคนอื่น
‪ฉันถึงกับสอนน้องชงเครื่องดื่มจืดชืด ‪ที่คนอังกฤษเรียกว่าชาและชอบกันหนักหนา
‪ฉันเกลียดชาอังกฤษมาก
‪แต่ถ้านั่นแปลว่า ‪น้องฉันจะไม่ถูกทิ้งให้อดอยากปากแห้ง
‪ฉันจะยิ้มหวาน ฉันจะพยักหน้ารับอย่างสุภาพ
‪หลังจิบชาทุกคำค่ะ รับรองได้
‪น้องของเธอมีสิทธิ์จะรับรู้
‪อย่างที่เธอว่าไว้ นี่คืออนาคตของน้อง
‪นั่นคือสาเหตุที่ฉันปิดความจริงค่ะ ‪เพราะฉันรู้ใจน้องดี
‪หากน้องได้รู้สถานการณ์แท้จริง
‪น้องจะรีบแต่งงานเพื่อเอาใจพวกเรา
‪น้องจะตอบรับคำขอแต่งงาน ‪จากผู้ชายคนใดก็ได้ที่ใจดีพอจะขอ
‪เอ็ดวิน่าควรมีสิทธิ์ได้ค้นหาความรัก ‪โดยไม่ต้องแบกภาระขนาดนั้น
‪ขอร้องค่ะ ท่านจะบอกใครไม่ได้
‪เกิดภายใต้แรงกดดัน ‪เป็นที่ปรารถนาของคนมากมาย
‪แต่มีเพียงผู้โชคดีไม่กี่คนเท่านั้น ‪จะจับจองเป็นเจ้าของได้
‪ไม่มีสิ่งใดในโลกที่คนหมายปอง
‪เท่าเพชรน้ำหนึ่ง
‪คืนนี้อาจเป็นฤกษ์ดีที่พระราชินี
‪จะได้ดับเสียงลือเสียงเล่าอ้างต่างๆ นานา
‪และมอบเกียรติอันสูงค่า
‪ให้กุลสตรีผู้โชคดีคนนั้นเสียที
‪เมื่ออนาคตของคนมากมายแขวนบนเส้นด้าย
‪ผู้เขียนคาดว่าผู้เขียนคงไม่ใช่คนเดียว
‪ที่รอคอยอยู่ด้วยใจระทึก
‪หวังว่าพวกคุณคงพอใจกับทุกอย่างในเมืองนี้
‪เลดี้แมรี่
‪หม่อมฉันพอใจมากเพคะ
‪รอบนี้ก็พอใจสินะ
‪คุณแม่เธอคงอยากได้ ‪เครื่องดื่มดับกระหายหน่อย มิสชาร์มา
‪หม่อมฉันว่าเลดี้แมรี่ ‪ควรได้รับการยอมรับสักนิดเพคะ
‪สิ่งที่เธอทำถือเป็นการจงรักภักดีอย่างที่สุด
‪ถึงกับนำลูกสาวมาเปิดตัวในวงสังคม
‪แม้จะรู้ว่าสายตาเฉียบคมของพระองค์ ‪จับจ้องอยู่ตลอดเวลา
‪โดยเฉพาะลูกคนเล็ก หม่อมฉันว่า
‪น่าจะได้คู่ครองซึ่งคนทั้งวงสังคมต้องอิจฉา
‪ทำไมเรารู้สึกตงิดใจว่า ‪มีคนจะชักใยเรานะ เลดี้แดนเบอรี่
‪ทรงพูดเองว่าอยากให้ฤดูกาลนี้คึกคัก
‪เป็นโอกาสของพระองค์แล้ว
‪มีใครในงานนี้ที่พี่ยังไม่ได้คัดออกไหม
‪นายเป็นศิลปินไม่ใช่รึ ‪เห็นใครที่จะดลใจได้บ้างไหมล่ะ
‪คืนนี้เราน่าจะได้พบเพชรน้ำหนึ่ง ‪พี่ก็น่าจะได้เจอเมีย
‪เลดี้บริดเจอร์ตัน มิสบริดเจอร์ตัน
‪น่าเสียดายที่การเบิกตัวที่วังวันนั้น ‪ถูกขัดจังหวะอย่างน่าเกลียด
‪น่าเสียดายจริงๆ เพคะ
‪เกือบลืมว่าเธอจะเริ่มเข้าสังคมในฤดูกาลนี้
‪หลังจากความสำเร็จของพี่สาว
‪ความโชคดีอาจสืบต่อกันในวงศ์ตระกูลก็เป็นได้
‪นี่เป็นงานราตรีสโมสรที่อลังการมากเพคะ ‪ดาวล้านดวงเพชรล้านเม็ด
‪แต่คงต้องทูลตามตรงว่า ‪หม่อมฉันชอบมรกตมากกว่า
‪ตายจริง!
‪สร้อยคอที่เราชอบที่สุดก็เป็นสร้อยมรกต
‪ช่างคิดเหลือเกินที่จำได้
‪เธอมาไกลมากทีเดียว ‪จากเหตุการณ์เมื่อปีที่แล้ว มิสบริดเจอร์ตัน
‪ถ้าพระราชินีเลือกเอโลอีสเป็นเพชรน้ำหนึ่งจริงๆ
‪งั้นพี่จะแต่งกับใคร
‪เงียบไปเลย
‪เพน!
‪เราต้องไปกันแล้ว
‪พระราชินี คือ… ไม่รู้ยังไงแต่ฉันบังเอิญพูดเข้าหู
‪- ดูเหมือนจะชอบฉันแล้ว ‪- เอโลอีส ใจเย็นๆ ก่อน
‪เอโลอีส บริดเจอร์ตัน เพชรน้ำหนึ่ง
‪ตอนนี้อาจเป็นจังหวะเหมาะ ‪จะได้เลิกอยู่กับพวกไม้ประดับงานทั้งคืน
‪และคัดกรองกลุ่มเพื่อนใหม่ให้ดีขึ้น
‪- ฉันอาจมีที่ว่าง… ‪- ฉันยอมตายดีกว่า
‪เธอรอดพ้นมาทั้งฤดูกาล
‪ออกงานไร้สติที่มีคนอย่าง ‪เครสซิด้า คาวเปอร์ได้ยังไง ฉันไม่เข้าใจ
‪นางไม่ได้เป็นคนเดียวด้วย เป็นกันหมด
‪จ้องฉันอย่างกับฉันเป็นกาน้ำชากระเบื้อง
‪เธอทนอยู่คนเดียวได้ยังไงน่ะ เพน
‪ฉันไม่ได้ลำบากแบบเธอ เอล
‪- "ไม้ประดับงาน" ลืมแล้วเหรอ ‪- นั่นไม่ใช่…
‪เครสซิด้าเหม็นโฉ่เสียจนชุดใหม่
‪ยังซ่อนนิสัยเสียของนางไม่ไหว
‪มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
‪การเป็นไม้ประดับงาน
‪ฉันได้น้ำมะนาวแก้วแรกเสมอ
‪ฉันรู้ว่าใครเต้นเก่งที่สุดจากแค่เฝ้ามอง
‪ฉันดูออกเวลาฝ่ายชายจริงจัง
‪กับการเกี้ยวพาราสี ‪แค่จากสายตาที่เขามองสาวเต้นรำกับผู้อื่น
‪ยิ่งยืนข้างผนังยิ่งทำให้ฉันได้ยิน ‪เรื่องที่คนรับใช้แอบคุยกัน
‪เธอปิดเรื่องนี้จากฉัน
‪เธอไม่ต้องแกล้งทำแล้วนะ เพน
‪เธอชอบงานพวกนี้
‪แหม มันก็บันเทิงดี
‪ฉันรู้ว่าเธอไม่ค่อยจะชื่นชมแล้ว
‪แต่เลดี้วิสเซิลดาวน์ก็มอบความบันเทิง ‪เหมือนกันไม่ใช่รึ
‪ฉันไม่ได้เลิกชื่นชม
‪ตอนที่หล่อนหายไป ฉันนึกว่าจะคิดถึง
‪ฉันนึกว่าต้องมีวิสเซิลดาวน์ ‪เพื่อทำความเข้าใจโลกนี้ แต่…
‪หล่อนกลับมารายงานข่าวเดิมๆ ซ้ำซาก
‪เป็นเครื่องย้ำเตือนว่าฉันยังติดอยู่ในโลกนี้
‪ฉันสัมผัสสายตาที่คนมองฉันได้
‪ทุกครั้งที่เดินเข้าไปในห้องบอลรูม ‪ฉันรู้ว่าคนเทียบฉันกับพี่ดาฟนี่
‪คุณพี่เป็นเพชรน้ำหนึ่งชั้นเลิศ ‪และทำให้คุณแม่ปลื้มใจ
‪ฉันไม่มีทางเทียบคุณพี่ได้
‪ฉันไม่ได้อยากเทียบด้วย ‪แต่ก็ทำใจยากเหลือเกินเมื่อรู้ว่า
‪เราทำให้คนผิดหวังอยู่เสมอ ‪แค่เพียงเดินเข้าไปในห้อง
‪ฉันไม่เคยคิดในแง่นั้นเลย
‪ปกติไม่มีใครสังเกตเห็นฉันจริงจัง
‪นั่นคงเป็นสิ่งที่ฉันชอบ
‪ยามที่เราไร้ตัวตน ‪เราสามารถบันเทิงสนุกได้ตามใจ
‪โดยปราศจากความคาดหวัง ‪ต่างจากคนที่ได้รับความสนใจจากคนอื่น
‪ทำให้เราเป็นอิสระ
‪เธอว่านั่นทำให้วิสเซิลดาวน์ ‪ปิดบังตัวจริงเอาไว้ไหม
‪อาจจะใช่
‪เธอว่านั่นเป็นเหตุให้เครสซิด้าใจร้ายหรือเปล่า
‪ไม่คิด
‪ฉันว่านางแค่รวบผมตึงไป
‪เราได้พบทุกคนแล้ว
‪และพระราชินีของทุกคนขอขอบใจ
‪ตอนนี้ถือเป็นเกียรติของเรา ‪ที่จะประกาศนามเพชรน้ำหนึ่งแห่งฤดูกาลนี้
‪มิสเอ็ดวิน่า ชาร์มา
‪พี่มองเธอ ‪เหมือนผมมองภาพที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว
‪ชายทุกคนก็ต้องการเทพีมิวส์บันดาลใจ
‪ไวเคานต์บริดเจอร์ตัน
‪ได้พบกับเพชรเม็ดงามคนใหม่ของเราหรือยัง
‪ขอบพระทัยที่ทรงกรุณาแนะนำ
‪หวังเพียงว่าจะได้รับโอกาส ‪ได้เต้นรำด้วยสักครั้ง
‪ฉันต้องขอบคุณท่าน
‪แม่หนู ยังเร็วเกินไปมาก
‪เธอต้องรู้สิว่างานหนักที่แท้จริงเพิ่งเริ่ม
‪จริงค่ะ ต้องเดินฝ่าปลักหนองสมบุกสมบัน
‪เพื่อน้องของฉันแน่ๆ
‪พูดไปแล้ว น้องสาวฉันอยู่ไหน
‪ขออภัยที่อาจถามตรงเกินไป ‪คุณเคยคิดเรื่องลูกไว้บ้างไหม
‪นอกจากเรื่องที่ดิฉันอยากมีลูกน่ะหรือคะ
‪ไม่ว่าจะมีลูกสักกี่คน ดิฉันก็จะรู้สึกโชคดีเหลือล้น
‪เมื่อปรึกษากับสามีแล้ว ‪เราจะวางแผนครอบครัวที่เหมาะสมที่สุด
‪มีเหตุผลมาก
‪คุณเล่นดนตรีอะไรได้บ้างไหม
‪เล่นได้หลายประเภทค่ะ
‪แต่การศึกษาส่วนใหญ่ของดิฉัน ‪หมดไปกับเรื่องจริงจังกว่านั้น
‪กลุ่มภาษาสมัยใหม่ วรรณคดีคลาสสิก
‪ดิฉันชอบอ่านหนังสือ
‪คุณดูไม่ได้สะทกสะท้านใดๆ ‪กับวิธีตั้งคำถามของผม
‪จะสะท้านทำไมกัน
‪ผู้ชายที่รู้ใจตนเองนับว่าน่านับถือที่สุด
‪คุณพ่อมาด้วยไหมครับ ผมอยากขอคุยด้วย
‪น่าเศร้า คุณพ่อดิฉันเสียไปหลายปีแล้วค่ะ
‪เสียใจด้วย
‪คุณพ่อผมก็เช่นกัน
‪แต่คุณอาจคุยกับพี่สาวดิฉันแทนได้
‪เราต้องขออนุญาตพี่ ถ้าเราจะ… ‪พี่มานั่นแล้ว
‪- พี่เคท ‪- ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪ได้พบมิสเอ็ดวิน่าแล้วสินะ นี่คือ…
‪พี่สาว
‪มิสชาร์มาค่ะ
‪ไวเคานต์บริดเจอร์ตันเต้นรำเก่งมากเลยค่ะ
‪ดิฉันอาจขอบทเรียนเพิ่มเติมนะคะ
‪ไปคุยกับพี่ในห้องพักหน่อยได้ไหมจ๊ะ
‪มีอะไรรึ ดีดี้
‪อย่าได้เข้าใกล้ชายคนนั้น เข้าใจไหม
‪เป็นเพชรน้ำหนึ่งที่น่ารักมากเลย ลูกรัก
‪จริงครับ
‪เธอคือคนที่ผมจะแต่งงานด้วย
‪พี่มีสองสามเรื่องต้องบอกให้รู้
‪สี ความใส จำนวนกะรัต วิธีเจียระไน
‪ในที่สุด พระราชินีก็ประกาศนามอัญมณีล้ำค่า
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪คุณผู้หญิง
‪เขามาแล้วค่ะ
‪ลอร์ดเฟทเธอริงตันคนใหม่
‪เลดี้เฟทเธอริงตัน
‪ยังเรียกได้ไหมถ้าเราไม่ได้แต่งงานกัน
‪มันประหลาด
‪ไหนว่าทายาทจะแก่
‪- ไหนว่าทายาทดูไม่ได้ ‪- ลูกๆ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪คุณคงพูดถึงคุณพ่อผม ‪และผมไม่ถือ ท่านหน้าตาดูไม่ได้จริงๆ
‪แก่มากด้วย
‪แก่จนกระทั่ง… สิ้นบุญไปแล้ว
‪ขออภัยจริงๆ ที่ผมมาช้า ‪ผมต้องเดินทางมาจากอเมริกา
‪แต่ไม่ต้องห่วง ผมเริ่มจัดการธุระไปบ้างแล้ว
‪ฟิลิปป้า นั่นคุณสินะ
‪ผมจ่ายค่าสินสอดของคุณให้กับนายฟินช์แล้ว
‪บัญชีท่านลอร์ดคนเก่ากำลังส่งมาถึงผม
‪และผมถือโอกาสย้ายข้าวของของคุณ
‪ออกมาจากห้องนอนแล้ว เลดี้เฟทเธอริงตัน
‪จริงด้วย เรียกแล้วประหลาด
‪คุณย้ายข้าวของของฉันออกมารึ
‪ผมจะใช้ห้องเหล่านั้น ‪เพราะตอนนี้ที่นี่เป็นบ้านของผม
‪คุณคงเข้าใจนะ
‪เหมือนที่บอกไว้เลยค่ะ คุณแม่
‪ลอร์ดเฟทเธอริงตันคนใหม่ ‪มาเพื่อหาเลี้ยงพวกเรา
‪แม้ผู้เขียนจะมองว่ามิสเอ็ดวิน่า ชาร์มา
‪เป็นสาวน้อยผู้โดดเด่น
‪แต่ถึงเวลาที่ดิฉันต้องใช้หน้ากระดาษนี้
‪เพื่อประโยชน์ทางอื่น
‪การเปลี่ยนแปลง
‪ประเพณีการเลือกเพชรน้ำหนึ่งนี้
‪แหม มันช่างไร้สาระจนน่าขัน
‪ผู้หญิงสักคนควรมีคุณค่ามากกว่าทักษะลีลาศ
‪หรือกิริยาท่าทางมิใช่หรือ
‪เราควรจะให้ค่าของผู้หญิง
‪จากความจริงจัง จากนิสัยใจคอ
‪และความสำเร็จแท้จริงของเธอใช่หรือไม่
‪คิดยังไง เอโลอีส
‪ชอบมากค่ะ
‪ถ้าหากพระราชินีทรงทิ้งความไร้สาระ ‪จากการเลือกเพชรน้ำหนึ่ง
‪เราทุกคนคงได้เห็นว่า ‪ผู้หญิงหนึ่งคนเป็นได้มากกว่านั้น
‪เป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ
‪เอ็ดวิน่า ชาร์มา
‪เพชรน้ำหนึ่งของเรา
‪ฤดูกาลนี้หล่อนจะมีงานเพิ่ม ‪นอกเหนือจากแค่เจิดจรัส
‪(ด้วยความระลึกถึง มาร์ค พิลเชอร์)
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม