SERIAL NETFLIX
Łaskawy czytelniku.
Mówią, że rywalizacja to okazja,
by wznieść się i stawić czoła
największym wyzwaniom.
Jeśli to, co pisząca te słowa słyszała dziś rano, jest prawdą,
to wielkie wyzwanie
czeka wszystkich adoratorów diamentu sezonu.
Wszyscy, którzy pragną złożyć wizytę pannie Edwinie Sharmie,
muszą wpierw okiełznać pilnującą jej drażliwą bestię,
znaną też jako siostrę panny Edwiny.
- Lord Lumley na szczycie. - Czy on nie jest dandysem?
- Powiedziałabym, że jest szarmancki. - Tego szukasz?
Jeśli Kate w niego wierzy, to ja też.
- Panna Sharma? - Panna Edwina Sharma.
Nie jej siostra.
Panna Edwina się nada.
Widzę, że pominęłaś lorda Bridgertona.
On jest tym, czego Edwina szuka.
Przeoczenie z twojej strony?
Lord Bridgerton potrafi sprawiać mylne pierwsze wrażenie.
Co słyszałaś?
Dość wyraźnie głosi, że szuka żony tylko z obowiązku
i wcale nie wierzy w miłość.
Jedynie z miłości do rodziny
kieruję się przy wyborze głową, a nie…
sercem.
Uważasz, że to nietypowe?
Większość małżeństw w socjecie było zwykłymi transakcjami.
Tak to działa od stuleci.
To małżeństwo z miłości jest rzadkością.
Panna Edwina odwzajemnia twoje uczucia?
Jeszcze nie. Odwzajemniałaby, gdyby nie…
Jej siostra.
- Jest raczej ciernista? - W istocie.
Wiesz, czego szukasz, bon. Nie zapominaj o tym.
Lord Lumley sprawi, że zapomnisz o wicehrabim.
- Jestem pewna. - Ale nie przeszkodzi mi.
Każda róża ma cierń.
Oczywiście jedyna rywalizacja, która przyciąga moją uwagę,
to starania o rękę.
Życzę powodzenia tegorocznym zawodnikom.
Spróbujcie nie wywrócić się na starcie.
…lekceważyć prace Blake’a, nazywając je dziecinnymi…
Panno Sharmo, mam stać w progu cały dzień?
Lumley spędził z nią już niezmiernie dużo czasu.
Ponieważ tak oczarował moją siostrę.
Nie chciałby pan, żebym panu przerywała, gdy nadejdzie pana kolej?
Zważmy na słowa młodej damy i czekajmy cierpliwie.
Dziękuję, lordzie…
Bridgertonie.
Niestety się pan spóźnił.
Musi pan stanąć na końcu dość znacznej kolejki.
Chcę towarzyszyć pannie Edwinie na wyścigach.
- Dziś ma już towarzysza. - Zatem jutro.
- Też jest zajęta. - A pojutrze?
Myślę, że może być wolna
po grudniu.
Chyba że będzie w podróży poślubnej.
Coś pana śmieszy?
Owszem.
Mnie śmieszy pana obecność tutaj po tym, co usłyszałam…
- Nie powinna pani tego słyszeć. - Poza tym czytałam o panu.
Ma pan reputację rozpustnika.
Bez wciskania się!
Na koniec kolejki.
- Właśnie. - Zgadza się.
To pismo lady Whistledown?
- Tak. - Nie miałaś jej dość?
Nie zniechęcaj jej, Penelopo.
Jeśli czyta lady Whistledown,
może zainteresuje ją to, co pisze o dostępnych dżentelmenach.
Nie mam pomysłu na ciekawą ripostę, więc powiem tylko: nie.
To nie traktat o prawach płci pięknej, na który liczyłam, lecz…
Nie wydaje mi się, żeby tak bardzo zmieniła styl pisania.
Nie, ale nadal może.
Może nie chce.
Może jest zadowolona.
A jeśli wzbudziła w tobie zainteresowanie, to może to, co robi, jest skuteczne.
Tak, ale mogłaby robić więcej.
Wiem, że mogłabym ją przekonać, gdybym ją znalazła.
Znaleźć to ty musisz szczęście, moje dziecko.
Penelopo, pomóż mi.
Eloise mogłaby być z kimś szczęśliwa, prawda?
Myślę, że tak. Nie z lady Whistledown, ale z kimś takim jak…
Colin.
- Mój brat? - Nie… Colin!
Nic się nie zmieniło.
- Bracie! - Colin!
Przerwiecie te sprzeczki i uściskacie mnie?
Nie spodziewałam się, że wrócisz tak prędko.
Tęskniłem za wami.
Bracie!
Musimy zabrać cię pędem do lekarza.
Wyrosło ci coś dziwnego na brodzie.
I spędzałeś dużo czasu na słońcu. Ciekawe.
Wygląda wytwornie.
- Jestem już wyższa od Gregory’ego. - Nieprawda.
- Gdzież jest nasz dzielny wicehrabia? - Jest…
z powrotem w domu.
Colin! Wróciłeś. To nawet lepiej.
Chciałbym, żebyście wszyscy przygotowali się na wyścigi.
Pójdziemy razem, jako rodzina.
Mówiłam panu, że to nieakceptowalne, lecz on nalegał.
- To kuzyna Jacka? - Kuzyna?
Tak kazał do siebie mówić?
Drażni cię, mamo?
Oczywiście, że nie.
Nowy lord Featherington podaruje nam życie w luksusie.
Jeśli będziemy musiały znieść pewne wybory stylistyczne
i wątpliwe kwestie wychowania,
to tak zrobimy.
Podobno chce też zamienić salon
w prywatną salę hazardową.
Wygląda wspaniale.
Ożywia tę przestrzeń.
Cieszy oko. Choć może bardziej cieszyłby w sypialni.
Strzelałeś ze wszystkich?
Każda broń ma wspaniałą historię i jest godna zainteresowania.
Będę musiał wam opowiedzieć o swoich przygodach.
A teraz idźcie się ubrać. Idziemy dziś na wyścigi.
WYŚCIGI KONNE ROYAL ASCOT
To będzie kameralna uroczystość.
Pan Finch powiedział, że chce skupić całą uwagę na narzeczonej.
Możecie uwierzyć?
Ja nie mogę. A ty, Penelopo?
Widziałaś Bridgertonów?
To cudowne, że kocha pani literaturę.
Lubi pani Byrona?
Czytałam kilka wierszy. Lecz jestem nowicjuszką w temacie poezji.
Jakie to szczęście, że znalazłaś tak dobrze obeznanego nauczyciela.
Dla wielu poezja jest nieciekawa na papierze.
Ja wierzę, że należy ją czytać na głos.
Noszę ze sobą kieszonkową wersję moich ulubionych wierszy.
Lady Danbury. Byłbym zaszczycony, gdyby zechciała mnie pani przedstawić.
Obawiam się, że mój bilet wizytowy zagubił się dziś rano.
Oczywiście. Panie Thomasie Dorsecie, przedstawiam panu
pannę Sharmę i pannę Edwinę Sharmę.
Miło mi.
Obawiam się, że moja siostra ma już towarzysza na dziś.
To wybornie. Chciałem jednak porozmawiać z panią.
Jak się pani podoba ten sezon?
Jest sezonem. Panie Dorsecie, powinnam…
Londyn jest odległy od Bombaju.
Bo stamtąd pani przyjechała?
- Tak. - Byłem tam.
To cudowne miejsce.
- Musi pani go brakować. - Nieustannie.
Ale zwłaszcza przy herbacie.
Musimy znaleźć nasze miejsca.
Pozwoli pani, że dołączę.
Bridgertonowie!
Pan Mondrich.
Emerytura panu służy.
Gdyby był na emeryturze.
Planuje pan powrót na ring?
Do interesów.
Otwieram klub dżentelmenów.
Dorówna najpopularniejszym lokalom, jeśli dopisze nam szczęście.
Wie pan, że należymy do klubu u White’a.
Jutro jest wielkie otwarcie. Zapraszam…
Wybaczcie.
Ja chętnie posłucham. Przyda mi się stymulacja.
Spójrz na brata.
Sezon towarzyski frustrował go z początku,
lecz wygląda na to, że panna Edwina wzbudziła jego zainteresowanie zalotami.
Mówię tylko,
że musimy chcieć znaleźć partnera, który będzie nas ekscytował.
Mam tańczyć z żabami, bo któraś zamieni się w księcia?
Jeśli musisz.
Twój ojciec…
Słuchasz mnie? Co tam masz?
Nic. To tylko broszura…
PORADNIK DLA OPIEKUNÓW PSÓW
…o nowych metodach czyszczenia psów.
Panna może mieć jakieś hobby, prawda?
- Dziękuję. - Dziękuję.
Panie Dorsecie, daleko pan podróżuje? I często, jak mniemam.
W imię nauki.
Medycyna jest fascynująca.
Pomaganie innym to szlachetne zainteresowanie.
Pan Dorset jest do ciebie podobny w tym względzie.
Edwino, rozmawiałaś z lordem Lumleyem o jego zainteresowaniach…
Lord Bridgerton.
Panno Sharmo. Panno Edwino. Lumleyu.
Jak rozkosznie pana widzieć.
Pozwoli pan, że się przedstawię. Pan Thomas Dorset.
Chciałem panią odwiedzić dziś rano…
Moja siostra wie o wszystkim.
…lecz jadłem śniadanie z rodziną.
Jesteśmy blisko. Regularnie ze sobą śniadamy.
Już tu są.
Rodzina mężczyzny wiele mówi o nim samym.
Tak, w socjecie nie brak znakomitych, kochających rodzin.
Żadna nie jest tak gościnna jak Bridgertonowie.
Moja matka od dłuższego czasu pragnie przyjść na herbatę.
Musimy spełnić jej życzenie.
Skoro mowa o napojach, widzę, że panie ich nie mają.
- Dziękujemy, nie trzeba. - Jest nader gorąco.
- Każdy dżentelmen powinien… - Panno Edwino, przyniosę pani lemoniadę.
To byłoby niezmiernie miłe. Dziękuję.
Przepraszam.
Kapitalny dzień na wyścig.
- Pen. - Colin!
- Nie rozmawialiśmy dziś. - Powiedziałam: „Colin!”.
Ale to nic ciekawego.
Chętnie posłucham o twoich podróżach.
Jeszcze nie jesteś nimi znudzona?
Nikt tak często nie odpowiadał na moje listy.
Tak, ale zawsze jest więcej do powiedzenia niż to, co się mieści na kartce.
Pen.
Jak się masz?
Dobrze. Mam się dobrze. A ty?
Nie odpowiadaj. Wiem, jak się masz.
- Zwiedzałeś Olimp, polowałeś z Turkami. - To było ekscytujące.
I samotne?
Nigdy nie byłem sam.
- Rozumiem. Poznałeś kogoś… - Pen! Wreszcie cię znalazłam.
- Jak zawsze. - Dopiero wróciłeś, a już przeszkadzasz.
Też za tobą tęskniłem, El.
- Odkryłam nową drukarnię Whistledown. - Niemożliwe.
Dla śmiertelników. Ale ja mam prawdziwą moc.
Co czujesz, gdy to trzymasz?
Papier?
Tak. Jest taki sam jak u Whistledown.
Jak każdy papier?
Gładkość, gramatura, to, jak przenika przez niego światło.
- Jestem szalona. - Nie mówiłam…
Pomyślałaś to.
Jesteś zaangażowana. Ale to pewnie przypadek.
Ta broszura jest tym, na co wygląda.
Obszerną instrukcją, jak dbać o sierść psa.
Prawdopodobnie. Zapewne masz rację.
Muszę iść udawać, że cieszę się zamęściem siostry.
Pozdrów narzeczonych ode mnie.
SPRZEDAWANE PRZEZ DRUKARNIĘ CHANCERY LANE
Naprawdę?
Lord Lumley musiał się zgubić w drodze powrotnej.
- Chętnie go poszukam. - To wicehrabia domagał się napojów.
Może on pójdzie?
Wyścig zaraz się zacznie.
- Na kogo pan stawia? - Edwino.
Na Nectara. Czystej krwi, dobrze wyszkolony,
faworyt wszystkich.
- Nectar. Naprawdę? - Tak.
- Mam przeczucie co do niego. - Przeczucie.
- Słucham? - Wybrał pan tego konia, co wszyscy.
- Też mi przeczucie. - To strategia.
Rozważył pan temperament konia i warunki panujące na torze,
by ocenić jego potencjał?
- Zrobiło się ciepło. - To pierwszorzędny koń.
Może pójdziemy do cienia.
W Doncasterze miał twardsze podłoże.
I było chłodniej. Jego rozmiar dał mu przewagę.
Dziś podłoże jest miękkie i jest gorąco,
dlatego będzie mu ciężko, przegrzeje się i zwolni na ostatnim odcinku,
zapewniając High Flyerowi, szybszemu, lżejszemu koniowi, zwycięstwo.
- Za dużo pani rozważa. - A pan za mało.
Pani podopieczna przyciągnęła uwagę wicehrabiego, lady Danbury.
Na to wygląda.
Rozumie pani, że panna Edwina jest pod moją opieką,
w związku z czym muszę zachować neutralność.
- Oczywiście. - Ale coś pani powiem.
Pani syn napotkał przeszkodę na swej drodze.
Starsza siostra jest przeciwna temu związkowi.
Panna Edwina pragnie małżeństwa z miłości,
czemu wicehrabia jest otwarcie przeciwny.
Rozumiem.
Może uda się ją przekonać.
Może wicehrabiego też.
Przepraszam za zwłokę.
Nie ma powodu. Lord Bridgerton nas zabawiał.
W to nie wątpię.
Jest tu aż nadto miejsca.
Tak! Wybornie, Nectar!
- Biegnij, High Flyer! - Tak!
- High Flyer! - Szybciej!
- Rozdzielić ich? - To tylko zabawa.
- Tak myślę. - Świetnie się bawię.
- Szybciej! - Tak!
- Nie!
Przestań krzyczeć jak gazeciarz.
Niech się cieszy. Wygraliśmy.
Muszę przyznać, jeszcze nigdy nie pokonałam wicehrabiego.
Wygrana z panem jest jak każda inna, a jednak pachnie słodziej.
Czy Nectar nie przypomina ci mojego ukochanego konika?
- Pamiętasz go? - Zabiorę panią do niego.
Świetny pomysł.
Muszę zapytać. Dlaczego tak pani dokucza lordowi Bridgertonowi?
Jeśli stara się o Edwinę, czy nie powinnam sprawdzić jego siły charakteru?
Nie lubi przegrywać.
Nigdy tego nie znosił, nawet na Oksfordzie.
Panno Sharmo…
Znacie się z Oksfordu? Nie poznaliście się dziś?
- Powiedziałem za dużo. - Powie pan znacznie więcej.
Uznał, że nie spodoba się pani nasza znajomość.
Ale zapewniam panią, moje zainteresowanie jest szczere…
Czyli został pan wysłany, by mnie zająć
i by lord Bridgerton mógł zbliżyć się do mej siostry.
Kate, to okropne.
Powiedzieli, że uśpią Nectara.
Idziemy do domu.
Nie wiedziałem, że można nie umieć wygrywać.
Proszę się więcej do nas nie odzywać.
Co się stało?
Wygląda na to, że lord Bridgerton zrobił ze mnie głupca.
Chodźmy.
Nie miałem złych intencji. Chciałem spędzić z panią czas.
Stój!
Panno Bridgerton, może to nie jest rozsądna decyzja.
Była rozsądna, gdy ci płaciłam.
Zwrócę pieniądze. Ta część miasta nie jest bezpieczna.
Weź drugą połowę i bądź czujny. Nie ma już odwrotu.
DRUKARNIA CHANCERY LANE
Co to?
- Powiedz, co o niej wiesz. - O kim?
Wiemy, że Whistledown tu drukuje.
- Wiemy? - A myślałeś, że co tu robimy?
- Chyba się zgubiłaś. - Chyba unikasz odpowiedzi.
Nie zadałaś pytania.
Co to za pisma?
Nic dla takich jak ty.
Możesz szukać plotek gdzieś indziej.
Nie tego…
Nie szukam plotek.
Nie?
Poufnych informacji o najlepszej partii sezonu?
Twoje założenia mnie nie zaskakują.
Kobieta może mieć dwa zainteresowania.
Małżeństwo lub szkalowanie innych.
Nie przyszło ci do głowy, że szukam autorki,
żeby omówić z nią bardziej intelektualne kwestie.
Prawa kobiety.
Chcę zgłębić jej umysł, który jest bardziej rozwinięty niż twój.
Szok, który maluje się na twej twarzy,
wynika z tego, że jestem oczytana i elokwentna?
Czy może cierpisz na jakąś dolegliwość?
APEL W OBRONIE PRAW KOBIET
- To nie… - W temacie praw kobiet lepiej czytać to.
Nowe myśli. Niepokojące idee.
Zbyt niepokojące dla ciebie?
Jeśli kiedykolwiek spotkam lady Jakjejtam,
przekażę jej pozdrowienia od wielbicielki.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Jak wspaniale.
I pomyśleć,
że jesteśmy teraz jedną rodziną, lady Featherington.
Tak. Cóż za czarująca myśl.
Musimy powiedzieć nowemu lordowi.
A gdzież on jest?
Jest tu gdzieś na pewno. Poszukam go.
Załatwiłeś kwestię posagu?
Oczywiście, że tak!
Przyszedłbym na ślub,
ale chciałaś, żeby lista gości była krótka…
Po co nam kosztowne wesele,
gdy mamy ważniejsze sprawy, na które trzeba wydać pieniądze?
Skoro tak mówisz.
Zwłaszcza że mam jeszcze dwie córki, które potrzebują ślubu i posagu.
Słowo daję, cóż za łamigłówka.
Trzeba mniej wysiłku, by zbudować kopalnie,
niż żeby zrozumieć księgi mojego kuzyna.
Taki zamożny człowiek jak ty
nie musi się przejmować sprzedażą posiadłości?
To wpłynęłoby na moje plany.
Jakie plany?
Mógłbyś skorzystać na uwzględnieniu mnie w tych planach.
Moglibyśmy działać wspólnie.
Jesteś tu nowy. Przyda ci się ktoś, kto by cię informował o pewnych sprawach.
- Masz rację. - Doskonale…
Dlatego planuję znaleźć kogoś takiego prędzej niż później.
Nowi krewni pytają o państwa.
To może zaczekać.
Cieszmy się dniem Philipy.
Uwielbiam wesela. A pani, pani Varley?
Również, mój panie.
Ma przyjemny uśmiech.
Ciekawe, czy gdy sprowadzi jakąś tępą smarkulę do naszego salonu
i wypędzi mnie z własnego domu, też będzie przyjemny.
Musisz przyznać, że nie dałaś mu wyboru. Zabroniłaś mu mnie odwiedzić.
- Myślisz, że jest sprytny? - Nie. Myślę…
Powtarzałaś, że appa twierdził,
iż odważny mężczyzna sięga po to, czego chce.
Mówił też, że miarą dżentelmena jest uczciwość.
A tego wicehrabiemu brakuje.
Wasza Wysokość.
Lady Danbury.
Panna Sharma. I mój diament.
Zapraszam. Jest wiele do zobaczenia.
Nazywają się „zebry”.
To pasiaste konie z Afryki.
Siedem kolejnych przyjedzie za tydzień. Lecz nie wiem, jak je nazwać.
Po 15 dzieciach skończyły mi się pomysły.
To imponująca menażeria, Wasza Królewska Mość.
Owszem.
- Panno Edwino? - Tak, Wasza Wysokość?
Cieszysz się zainteresowaniem, które ci przyniósł tytuł diamentu sezonu?
W rzeczy samej. To wyjątkowy zaszczyt.
Zdajesz sobie sprawę, że to niełatwe zadanie.
Mieć na sobie tyle par oczu bez przerwy.
Bez względu na to, co jest prawdą, ludzie, a raczej plotkarze
będą wymyślać bezczelne kłamstwa.
Pogłoski często są wielkim utrapieniem.
Zapytaj matki. Zapytaj mnie.
Moja siostra pragnie kierować się wybitnym przykładem Waszej Wysokości.
Waszą Królewską Mość łączy z królem cudowna miłość.
Edwina marzy o tym samym.
I znajdzie to, jeśli zaufa odpowiednim osobom.
Lady Danbury jest naszą wierną przewodniczką.
Ja także czuwam nad moją siostrą.
Prawdziwie wewnętrzny krąg.
Lecz musicie wiedzieć, że wiele osób będzie próbowało go rozbić.
Gdy te osoby się ujawnią i obnażą swe podstępne zamiary,
proszę, byście powiedziały mi, kim są,
żebym mogła zdecydować, czy są godne.
Panno Sharmo, może pójdziesz z siostrą obejrzeć resztę tej cudnej menażerii.
Tak. Kazuary są zaraz za mostkiem. Tylko nie podchodźcie zbyt blisko.
Są nader drażliwe.
Coś mi mówi,
że tu też realizują się pewne podstępne zamiary.
To takie oczywiste?
Wasza Wysokość chce odkryć lady Whistledown z pomocą diamentu.
Autorka na pewno się do niej zbliży. A Wasza Królewska Mość będzie czekać.
Dlatego Wasza Wysokość wybrała pannę Edwinę?
Nie było jej w zeszłym sezonie…
Wiedziałam, że mogę jej zaufać.
Tak.
Lady Danbury. Niech pani nie udaje oburzonej.
Pani też lubuje się w tych błahostkach.
Ten sezon jest inny.
Może pani psuć sobie zabawę,
ale mnie jej pani nie popsuje.
Pokażę pani, gdzie trzymam słonia.
Jest nadęta, arogancka i przekonana, że zawsze ma rację.
To musi być okrutnie uciążliwe.
Zwłaszcza że to ty zawsze masz rację.
I wygrywasz dziś każdą walkę.
Mniej gadania, więcej trafiania.
Powodzenia.
Gotowy?
Wiesz, dlaczego zawsze wygrywam?
Bo jak przegrywasz, mówisz, że oszukiwaliśmy.
Bo wiem, jakie mam obowiązki.
Jaki mam cel i jak go osiągnąć.
Co zrobię, gdy uczynię pannę Edwinę moją wicehrabiną.
Pasujemy do siebie.
To czarująca młoda dama.
Chce mieć dzieci.
Będzie wspaniałą żoną.
Chce przez to powiedzieć, że odrzucił każdą inną damę w mieście.
Utrudniasz sobie życie.
Może byłoby ci łatwiej, gdybyś zabiegał o kogoś bez dokuczliwej siostry.
Dlaczego mam skapitulować?
Nieważne, jaką pannę wybiorę, zawsze znajdzie się
jakiś uparty ojciec lub wścibska ciocia.
Nie pozwolę, bym przez jakąś młodszą ode mnie siostrę
nie zdobył tego, czego chcę.
Raczej „kogo” chcesz.
To nadal przyjacielski pojedynek czy mam szukać zbroi?
Nie rozumiesz, bracie.
Benedict okazuje mi szacunek, dając z siebie wszystko.
A ja teraz
zrobię to samo.
Czuję się uszanowany.
Dziękuję, panowie, za orzeźwiający wysiłek.
Czas, bym zapewnił sobie ostatnie zwycięstwo.
Życzcie mi powodzenia.
Chyba nazywały się „zebry”.
Czyli wizyta była udana? Przykro mi, że nie mogłam być z wami.
Na pewno jeszcze dostaniemy zaproszenie do pałacu.
Edwina zrobiła wrażenie na Jej Królewskiej Mości, nieprawdaż?
Tak sobie myślałam.
Urządzę dziś wieczorem przyjęcie,
by panna Edwina mogła lepiej poznać swoich licznych adoratorów.
Wszystkim się zajmę.
Brzmi cudownie.
Tylko bądźmy roztropne z listą gości. Przepraszam.
- Dobry konik. - Czy nie wyraziłam się jasno?
- To prezent. - Proszę zabrać tego konia trojańskiego.
Zapewniam, że to prawdziwy koń. Radzę nie wchodzić do środka.
- To dla pana gra. - Nie bawię się w gry.
Czyli pan Dorset nie był podstępną zagrywką?
To nie był taki wielki podstęp, jak pani sugeruje.
Podważa pan mój osąd.
Gdyż pani podważa mój.
Nigdy nie poznałam tak bezwstydnie aroganckiego…
Nie zna mnie pani.
Wiem, że jest pan elegancki i ostrożny.
Składa pan obietnice bez wypowiadania słów.
Nie muszę wiedzieć więcej.
Dziękuję, panie.
Znowu chodzi o to, co pani słyszała?
Uważa mnie pani za łotra,
choć każda inna panna w Londynie pragnie małżeństwa, które proponuję.
Mówiła pani nader wyraźnie, czego sobie nie życzy,
ale czy przyszło pani do głowy, że tu chodzi o życzenia pani siostry?
Lord Bridgerton.
Panna Edwina.
Mam dla pani drobny prezent
na pamiątkę po wczorajszych wyścigach.
Ten koń jest dla mnie?
- Sądziłem, że kocha pani zwierzęta. - Tak.
Ale takie, które mieszczą mi się na kolanach.
Proszę wybaczyć.
Mówiła pani,
że Nectar przypomina pani ukochanego konia…
Chodziło o postać z powieści.
Powieści miłosnej.
Moja siostra jest ich miłośniczką.
Jest cudowny, panie.
To wspaniały gest.
Chodź, Edwino. Musimy wracać.
Pan Bridgerton! Zaszczyca mnie pan swoją obecnością.
To ja jestem zaszczycony. Klub wygląda niesamowicie.
Choć przyszedłem za wcześnie?
Z czasem będzie więcej gości.
Słyszałem plotkę, że jest pan artystą.
Czasem coś namażę.
W takim razie
musi pan poznać pana Cruikshanka.
To utalentowany ilustrator z koneksjami wśród artystów i patronów.
Chętnie poznaję utalentowanych ludzi.
Właśnie to wyróżnia mój lokal.
Wiem, że pan i pańscy bracia czujecie się dobrze u White’a,
ale każdy uczciwy człowiek,
bez względu na jego tytuł, pozycję czy zawód,
jest tu mile widziany.
Jestem niezmiernie uradowany, widząc,
jaki wspaniały klub zbudował pan dzięki własnej, uczciwej pracy.
Zdrowie.
Pielęgnacja psów?
Tak. Może masz znajomego, którego ten temat interesuje.
- Mamo, dobrze się czujesz? - Nie sądzę.
Nie wiedziałem, że jest dziś bal.
To raczej przyjęcie.
Nie otrzymałeś zaproszenia od lady Danbury?
Przyjęcie jest u niej.
A panna Sharma zarzuca mi, że to dla mnie gra.
- Dziwisz się jej? - Co?
Troszczy się o swoją siostrę. Chce, by znalazła miłość.
A ty nie ukrywasz swojej pogardy dla takiego podejścia.
Może pozostali adoratorzy panny Edwiny będą rozważniej dobierać słowa.
Niektórzy będą czytać poezję.
Jest w tym dla ciebie lekcja.
Może tym razem coś z niej wyciągniesz.
Chodźcie.
Przynajmniej tym razem mężczyźni robią z siebie głupców.
- To pani pomysł? - Chciałabym, lecz nie.
Lady Danbury wymyśliła czytanie poezji.
Panowie, przez swojego ducha rywalizacji, sami wykoncypowali resztę tej farsy.
Oczywiście.
Tak. Wspaniale.
Jest pani siostrą wicehrabiego?
Jedną z nich. Ale proszę mnie nie skreślać.
Pokrewieństwo z panią niemal sprawia, że mam o nim lepsze zdanie.
Nie powinnyśmy mu przypisywać za dużo zasług.
Co?
Tak.
Może czas na przerwę?
Tak.
Piękna suknia.
Dziękuję.
Pani suknia też mi się podoba.
- Ma pani poczucie humoru. - Nie chciałam…
Mówię szczerze.
Jest przepiękna.
Męczy mnie już ten kolor.
Rozumiem.
Choć przypuszczam, że ważniejsze niż kolor jest to,
jak ktoś w nim wygląda.
A pani wygląda dobrze, pani…
Penelopa. Featherington.
Przepraszam.
Co dziś nam pokażesz?
Piosenkę? Taniec?
Ukryty talent do toczenia koła?
Obawiam się, że będę tylko patrzeć.
Takie zainteresowanie młodą damą, której nikt z nas nie zna.
Nie jesteś entuzjastką tajemnic?
Ja? Nie.
Zawsze czytam najpierw ostatni rozdział.
Skoro mowa o tajemnicach,
musisz powiedzieć mi, kim jest dama, którą poznałeś za granicą.
Nie rozumiem.
Wspomniałeś na wyścigach, że nie byłeś samotny. Założyłam…
Nieważne.
Patrz. Ktoś będzie toczył koło.
Masz rację.
Nie byłem samotny w podróży.
Rozpocząłem z kimś prawdziwą rozmowę.
Z kimś, kogo znam od bardzo dawna.
Lecz po wszystkim, co zaszło z panną Thompson,
uświadomiłem sobie,
że wcale nie znałem tej osoby.
Mnie samego.
Ciebie?
To twoja zasługa.
Twoje listy były tak zachęcające.
Pomyślałem, że jeśli ty mnie tak widzisz,
to ja też mogę.
Byłem
taki rozproszony przez pannę Thompson.
Oczyściłem umysł, przysiągłem, że to koniec z kobietami…
Chciałem w pełni zrozumieć siebie, zanim wróciłem do tego świata.
Czyli to koniec z kobietami?
Póki co.
Ja jestem kobietą.
Ty jesteś Pen.
Nie liczysz się.
Przyjaźnimy się.
Oczywiście.
Przyjaźnimy się.
Jak dobrze to słyszeć.
Dziękuję.
Tak, też uważam, że to urzekające.
Nowy lord Featherington ma doskonały gust, czyż nie?
Lady Cowper.
Panna Cowper.
Cóż za wspaniały naszyjnik.
To prezent od lorda Featheringtona?
Nie mówił pani? Przyszedł dziś do nas z wizytą.
Musiało mnie to ominąć.
Byłam zajęta zaślubinami Philipy.
Wspaniałomyślny gest, nieprawdaż?
Ciekawe, co oznacza.
Na pewno niewiele.
Nowy lord rozdaje dużo prezentów. Ciężko za nimi nadążyć.
Tak.
Chodźmy, córko.
Widziałem obraz Gérarda.
- Zdumiewający. - Zjawiskowy.
Mówi pan, że on, Leighton i Turner studiowali w tej samej akademii?
Owszem. I podobno mają wolne miejsce.
Jeśli poważnie podchodzi pan do malarstwa, to musi pan tam być.
Bracie. Potrzebuję cię.
- Rozmawiam. - Na zewnątrz, już.
Przepraszam.
Musisz mnie nauczyć, jak to się czyta.
Byron?
Za mocno dziś oberwałeś?
„Miłą zaprawdę jest puszcza bezdrożna, Zachwycającem samotne pobrze…”.
Co mam zrobić, żeby to dobrze brzmiało?
To niemożliwe. Ten poemat nie jest dobry. To nonsens.
Myślałem, że takie rzeczy cię cieszą.
- Poezja tak. Byron, na Boga, nie. - Czy wszyscy nie kochają Byrona?
Wiele osób na moim roku myślało, że moja poezja jest lepsza.
- Była bardziej czy mniej zwodnicza? - Zwodnicza?
Poezja nie jest zwodnicza, bracie.
To sztuka odkrywania cennej prawdy za pomocą słów.
Naturalnie. Mówisz poważnie?
Dobry Boże. Dobrej nocy.
Co to znaczy podziwiać kobietę?
Patrzeć na nią i czuć inspirację.
Rozkoszować się jej pięknem.
Tak bardzo, że twoje mechanizmy obronne zawodzą,
że mógłbyś z własnej woli przyjąć
każdy ból, każde brzemię dla niej.
Honorować ją
swymi czynami i słowami.
To opisuje prawdziwy poeta.
Powinieneś to robić częściej.
Zapisz to.
„I taki spokój rysów tych,
Z lic tak wymowna słodycz lśni
Uśmiechem, grą rumieńców swych,
Iż widzisz ciąg cnotliwych dni,
Duszę, co zgodą wita nas,
Serce, gdzie miłość jest bez skaz!”
Panowie, dziękuję wam
za wspaniały pokaz waszych talentów.
To będzie pamiętny wieczór.
Przepraszam. Lady Danbury?
Lord Bridgerton. Nie spodziewałam się pana.
Najwyraźniej wypadłem z listy gości.
Lecz nie odmówi mi pani swojego towarzystwa?
Tak jak pani służba mi nie odmówiła.
Niestety znów jest pan spóźniony.
- Właśnie kończyliśmy… - Na pewno jest czas na jeszcze jeden.
Cały wieczór pracowałem nad wierszem. Chciałaby pani go usłyszeć?
- Wszyscy chcieliby go usłyszeć? - Tak!
- Wicehrabio. - Oczywiście.
„Co to znaczy…
podziwiać kobietę?
Patrzeć na nią i czuć inspirację.
Rozkoszować się jej pięknem.
Tak bardzo, że twoje mechanizmy obronne zawodzą,
że mógłbyś z własnej woli przyjąć każdy ból, każde brzemię dla niej.
Honorować ją…”
„Honorować…”
Przepraszam. Nie mogę.
Nie mogę udawać, że to moje słowa. Należą do kogoś innego.
Prawdę mówiąc, nie jestem…
Nie jestem poetą.
Pochlebstwa są piękne i słodkie,
ale są też puste,
gdy nie towarzyszą im czyny.
Mógłbym tu stać i udawać kogoś, kim nie jestem.
Mógłbym udawać, że chcę tego co pani, ale kłamałbym.
Może nie jestem w stanie…
zaoferować pokazu namiętności,
na który pani zasługuje.
Ale jeśli chodzi o czyny i powinność…
niczego mi nie brakuje.
Mam nadzieję,
że to powie pani więcej niż jakiekolwiek wiersze.
Słyszałaś, bon? On nie da ci miłości, na którą zasługujesz.
To czyni go złym czy uczciwym człowiekiem?
To miara prawdziwego dżentelmena.
Tak mawiał appa.
Tak?
Pyszne.
Powinnaś wrócić na przyjęcie.
Za chwilę.
Wicehrabia wyraźnie cię zdenerwował.
- Potrafi być drażniący. - Jest niereformowalny.
Nie nadaje się dla Edwiny. Upewnię się, że ona to zobaczy.
Coś ci poradzę, panno Sharmo.
Gdy jest się sfrustrowanym,
rozważniej jest skupić się na zaspokojeniu własnych potrzeb.
Próby wpłynięcia na innych i pokazania im, co powinni zrobić,
są często irytującym przedsięwzięciem, które wydobywa z nas to, co najgorsze,
zanim odkryjemy, że nie przyniosło rezultatów.
Zdaję sobie sprawę, że się dziś wygłupiłam.
Nie muszę tego słyszeć od pani.
Nie muszę tego słyszeć od nikogo.
Nie obchodzi mnie, co ktokolwiek tu o mnie myśli.
Gdy Edwina wyjdzie za mąż, wrócę do domu
i z radością nigdy więcej nie postawię tu stopy.
Może jeszcze nie wiesz,
ale uważam, że to ogromnie przygnębiające,
a także nieszczere,
gdy mówisz, że pragniesz być sama,
w wieku zaledwie 26 lat.
Niepotrzebnie. Będę guwernantką. Będę zadowolona, gdy Edwina się ustatkuje.
Zadowolona?
Czy pani jest nieszczęśliwa?
Słucham?
Nie jest pani sama?
Obserwuję panią. Jest pani w pełni zadowolona.
Bo przeżyłam życie.
Jestem wdową.
Kochałam. Straciłam.
Zasłużyłam na prawo, by robić to, co chcę, kiedy chcę
i jakkolwiek chcę.
Dziecko,
nie jesteś mną.
Jeśli nie zmienisz swojego podejścia,
nigdy nie będziesz mną.
Dwie rzeczy czają się
w ciemnościach naszego wspaniałego miasta.
Szkodniki i sekrety.
Pozwolę ci ocenić, łaskawy czytelniku, które z nich wyrządzają większą krzywdę.
Zastanawiam się, jakie sekrety nasz diament trzyma blisko serca.
I z kim zechce się nimi podzielić?
Może z wicehrabią Bridgertonem?
Przynajmniej opinie starszej Sharmy
nie są w tym temacie sekretem.
KRONIKA TOWARZYSKA LADY WHISTLEDOWN
Jeśli nadal irytuje cię jej styl pisania,
może przestań czytać?
- W końcu się ujawniła. - Co?
Nie chciałam ci tego mówić,
bo było mi wstyd i myślałam, że się mylę.
Byłam wczoraj w drukarni.
Tak?
Rozmawiałaś z kimś?
To nieważne. Spójrz.
Nie tylko jest to identyczny papier,
ale litery K są zniekształcone w ten sam sposób.
To nie może być kolejny przypadek.
Musimy się temu przyglądać.
Jeśli ten błąd się powtórzy, będziemy wiedziały, że to jej drukarnia.
Nowa litera K do prasy drukarskiej.
- Dziesięć pensów. - Dam panu pięć.
Pięć to specjalna cena dla stałych klientów.
Doprowadziłabym pana do rozpaczy, gdybym tu wróciła.
Proszę dać mi zniżkę i oboje będziemy szczęśliwsi.
Panna Penelopa?
Trzeba przyznać, że pisząca te słowa
dzieli się sekretami najczęściej ze wszystkich.
Któż inny mógłby zagwarantować waszą uczciwość?
Proszę, Wasza Wysokość.
Jesteś pewien, że z tymi młodymi damami konwersował nasz diament?
Tak, Wasza Wysokość.
Jeśli nasza teoria jest prawidłowa, lady Whistledown jest wśród nich.
Nawet najlepiej strzeżone sekrety
muszą kiedyś wyjść na jaw.
PANNA PENELOPA FEATHERINGTON
„Wędrówki Childe-Harolda” w tłumaczeniu Aleksandra Krajewskiego
„Idzie w piękności” w tłumaczeniu Zofii Trzeszczkowskiej
Napisy: Sylwia Szymańska