‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เรียนท่านผู้อ่านที่รัก
‪ว่ากันว่าการแข่งขัน
‪เป็นโอกาสให้เราลุกขึ้นเตรียมพร้อม
‪เผชิญต่ออุปสรรคท้าทายครั้งใหญ่
‪แหม ถ้าเรื่องที่ผู้เขียน ‪ได้ยินมาเมื่อเช้าเป็นเรื่องจริง
‪เช่นนั้นอุปสรรคท้าทายครั้งใหญ่
‪อันเกี่ยวข้องกับเพชรน้ำหนึ่งฤดูกาลนี้ ‪ย่อมนับว่าเริ่มขึ้นแล้ว
‪ชายใดผู้หมายมั่นอยากเข้าพบ ‪มิสเอ็ดวิน่า ชาร์มา
‪ต้องเริ่มจากยุทธการปราบหญิงร้ายทึนทึก
‪หรือที่รู้กันว่าหมายถึงคุณพี่สาว
‪ลอร์ดลัมลี่ย์มาอันดับหนึ่ง
‪เขาเป็นชายเจ้าสำอางนี่คะ
‪- เรียกว่าแต่งตัวเก่งค่ะ ‪- ลูกมองหาคนแบบนั้นหรือจ๊ะ เอ็ดวิน่า
‪ถ้าพี่เคทวางใจในตัวเขา หนูก็วางใจด้วยค่ะ
‪- มิสชาร์มา ‪- มิสเอ็ดวิน่า ชาร์มา
‪ไม่ใช่คนพี่
‪มิสเอ็ดวิน่าก็ใช้ได้
‪ตัดชื่อลอร์ดบริดเจอร์ตันออกไปเลยรึ
‪เขาคือคนที่เอ็ดวิน่ามองหาอยู่เลยละ
‪เผลอมองข้ามไปหรือเปล่าจ๊ะ
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตันถนัดนัก ‪เรื่องสร้างความประทับใจซึ่งไม่เป็นจริง
‪ไปได้ข่าวอะไรมา
‪เขาพูดค่อนข้างชัดเจนว่า ‪เขามองหาภรรยาเพียงเพื่อทำตามหน้าที่
‪และไม่เชื่อในความรักเลย
‪เพราะความรักที่มีต่อครอบครัวแท้ๆ
‪พี่ตั้งใจจะเลือกเจ้าสาว ‪โดยใช้หัวสมอง และไม่ใช้…
‪หัวใจ
‪แล้วเธอคิดว่าเรื่องนี้ผิดปกติรึ
‪การจับคู่ส่วนใหญ่ในวงสังคมชั้นสูง ‪แค่เพื่อสร้างครือข่ายทั้งนั้นแหละ แม่หนู
‪วิธีนี้ใช้ได้ผลกันมานับร้อยๆ ปี
‪แต่งงานเพราะรักแท้ต่างหาก ‪ที่หายากนักในสังคมนี้
‪แล้วมิสเอ็ดวิน่าชอบพอพี่ด้วยหรือเปล่า
‪ยัง น่าจะชอบไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะ…
‪คุณพี่สาว
‪- นั่นหนามยอกอกเลยสินะ ‪- ถูกต้อง
‪น้องรู้แก่ใจดีว่ามองหาอะไรอยู่ บอน
‪น้องต้องไม่ลืมนะ
‪ลอร์ดลัมลี่ย์จะทำให้ไวเคานต์คนนั้น ‪เป็นเพียงความทรงจำในอดีต
‪- พี่แน่ใจ ‪- แต่พี่จะไม่เดือดเนื้อร้อนใจเพราะหล่อน
‪เพราะกุหลาบงามทุกดอกย่อมมีหนาม
‪แน่นอน การแข่งขันเดียว
‪ซึ่งดิฉันสนใจใคร่รู้คือการละเล่นเกี้ยวพาราสี
‪ดังนั้น ขอให้ผู้ลงสนามในปีนี้ทุกคนโชคดีค่ะ
‪โปรดอย่าสะดุดล้มตั้งแต่จุดเริ่มต้น
‪และมองข้ามผลงานของเบลค ‪หาว่าเหมือนงานของเด็ก ไร้ความสำคัญ…
‪มิสชาร์มา ผมจะต้องรอเฝ้าหน้าประตูนี่ทั้งวันหรือ
‪ลัมลี่ย์ได้อยู่กับคุณผู้หญิงนานผิดปกติแล้ว
‪นั่นเพราะน้องสาวดิฉันกำลังสนทนากับเขา ‪อย่างเพลิดเพลินอยู่น่ะสิคะ
‪คุณคงไม่อยากให้ดิฉันเข้าไปขัดจังหวะ
‪เมื่อถึงตาของคุณ ใช่ไหมคะ
‪ผมขอเสนอให้เราเชื่อฟังคุณผู้หญิง ‪และรอให้เจ้าภาพเป็นฝ่ายกรุณาเราเอง
‪ขอบคุณค่ะ ลอร์ด…
‪บริดเจอร์ตัน
‪เกรงว่าคุณจะมาสายไปเสียแล้วค่ะ
‪คุณคงต้องไปต่อแถว ‪ซึ่งตอนนี้ค่อนข้างยาวมากทีเดียว
‪ผมอยากขอเป็นคู่ควงมิสเอ็ดวิน่า ‪ไปดูการแข่งม้าบ่ายวันนี้
‪น้องสาวดิฉันมีคู่ควงแล้วค่ะ
‪- ถ้าเช่นนั้นก็พรุ่งนี้ ‪- พรุ่งนี้ก็ไม่ว่างค่ะ
‪แล้ววันมะรืนล่ะ
‪เมื่อคิดไป น้องอาจจะว่าง… ‪หลังเดือนธันวาคม
‪นอกเสียจากว่า ‪ป่านนั้นจะไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์แล้ว
‪ดิฉันพูดอะไรน่าขำหรือคะ
‪ผมคิดว่าคุณพูดนะ
‪เรื่องน่าขำก็คือคุณอุตส่าห์มาที่นี่
‪ทั้งที่ดิฉันได้ยินคำของคุณเมื่อคืนก่อน…
‪คำนั้นไม่ได้พูดให้คุณฟัง
‪แต่ยังมีข่าวเรื่องของคุณด้วย ‪ซึ่งดิฉันได้อ่านหมดแล้ว
‪ชื่อเสียงอื้อฉาวเรื่องความเสเพล ‪ดังมาก่อนเจ้าตัวเสียอีกค่ะ
‪ห้ามลัดคิว บริดเจอร์ตัน!
‪ไปต่อท้ายแถว!
‪- จริงด้วย ‪- ใช่
‪นั่นจุลสารเลดี้วิสเซิลดาวน์เหรอ
‪- ใช่ ‪- นึกว่าเราเลิกอ่านกันแล้ว
‪อย่าตัดกำลังใจเพื่อนจ้ะ เพเนโลปี้
‪ถ้าลูกสาวป้ากลับมาสนใจ ‪เลดี้วิสเซิลดาวน์อีกครั้ง
‪ไม่แน่ลูกอาจจะสนใจ
‪ออกความเห็นกับเหล่าหนุ่มโสดในฤดูกาลนี้บ้าง
‪หนูหาคำที่ฉลาดกว่านี้ไม่ได้นะคะ ‪แต่ไม่เอาค่ะ
‪ฉบับล่าสุดนี้ไม่ใช่นิพนธ์ปรัชญา ‪ว่าด้วยสิทธิสตรีเพศเหมือนที่ฉันหวังไว้ แต่…
‪ฉันไม่คิดว่าเลดี้วิสเซิลดาวน์
‪เปลี่ยนกลการเขียนไปทั้งหมด ‪หลังจากฉบับที่แล้วนะ
‪อาจจะไม่ได้เปลี่ยน แต่หล่อนอาจจะยังเปลี่ยนได้
‪หรืออาจจะไม่อยากเปลี่ยน
‪หล่อนอาจจะพอใจอยู่แล้ว
‪หากหล่อนจุดประกาย ‪ให้เธอกลับมาสนใจได้นะ เอล
‪แสดงว่างานของหล่อนก็ได้ผล
‪ใช่ แต่หล่อนทำมากกว่านี้ได้
‪ฉันรู้ว่าฉันเกลี้ยกล่อมหล่อนได้ ‪ถ้าคราวนี้ฉันหาตัวหล่อนเจอ
‪ลูกจ๋า สิ่งที่ลูกต้องหาให้เจอคือความสุข
‪เพเนโลปี้ ช่วยป้าหน่อยสิจ๊ะ
‪เอโลอีสจะพบความสุข ‪กับใครสักคนได้แน่นอนใช่ไหมจ๊ะ
‪เชื่อว่าได้นะคะ ไม่ใช่กับเลดี้วิสเซิลดาวน์ด้วย
‪แต่เป็นคนที่ใกล้เคียงกับ… คอลิน
‪- พี่ชายฉันน่ะนะ ‪- ไม่ ไม่ใช่คอลิ… คอลิน!
‪ดีใจที่เห็นว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิมนะ
‪- คุณพี่! ‪- คอลิน!
‪พักการลับฝีปากในครอบครัว ‪แล้วมากอดกันก่อนได้ไหม
‪แม่ไม่คิดว่าลูกจะกลับมาเร็วขนาดนี้
‪ผมคิดถึงทุกคนน่ะครับ จะพูดอย่างไรได้
‪คุณพี่!
‪พี่ว่าเราต้องรีบพานายไปหาหมอด่วนที่สุด
‪ไอ้ขนพิลึกที่งอกอยู่บนคางนั่น ‪น่าจะเป็นโรคอะไรสักอย่าง
‪ดูเหมือนพี่ไปตากแดดมาด้วย ประหลาดมาก
‪- ฉันว่าเขาดูโดดเด่นดีทีเดียว ‪- น้องสูงกว่าเกรกอรี่สองนิ้วแล้ว
‪ไม่ใช่เสียหน่อย
‪- แล้วไวเคานต์จอมทรหดของเราอยู่ไหน ‪- เขาก็…
‪กลับมาจากการเกี้ยวสาวแล้ว
‪คอลิน! กลับมาแล้ว ยิ่งดีใหญ่
‪ทุกคน ช่วยไปเตรียมตัว ‪เพื่อไปดูการแข่งม้าด้วยกันวันนี้หน่อย
‪เราจะร่วมใจกันออกงานเป็นหนึ่งเดียว
‪ดิฉันบอกแล้วว่าแบบนี้ไม่ไหวแน่ ‪แต่เขายืนกรานจะทำ
‪นั่นของคุณพี่แจ็คเหรอคะ
‪คุณพี่ เขาบอกให้เรียกอย่างนั้นรึ
‪คุณแม่ไม่ชอบเขาเหรอคะ
‪ไม่ใช่อยู่แล้ว
‪ลอร์ดเฟทเธอริงตันคนใหม่ ‪มาโปรยทานความร่ำรวยเผื่อแผ่มาถึงเรา
‪ถ้าต้องจำทนกับรสนิยมประหลาดล้ำไปบ้าง
‪รวมถึงประเด็นสายเลือดที่ดูจะไม่ค่อยบริสุทธิ์นัก
‪เราก็ต้องยอม
‪ดิฉันทราบมาอีกด้วยว่า ‪เขาอยากเปลี่ยนห้องนั่งเล่นยามเช้า
‪ให้เป็นบ่อนแทงพนันส่วนตัว
‪นี่ดูงามตานัก
‪ทำให้ที่นี่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นนะ ว่าไหม
‪เป็นส่วนเสริมที่น่ายินดีค่ะ
‪แต่คงน่ายินดีกว่า ถ้ามันไปอยู่ในห้องนอนของคุณ
‪คุณพี่ใช้ยิงมาหมดแล้วเลยหรือคะ
‪อาวุธทุกชิ้นตรงนี้มีประวัติคู่ควรกับการใส่ใจ
‪สักวันพี่จะเล่าเรื่องการผจญภัยที่มีกับพวกมันให้ฟัง
‪แต่ตอนนี้ ทุกคนไปแต่งตัวก่อนเถอะ ‪วันนี้เราจะไปงานแข่งม้าหลวง
‪(รอยัล แอสคอท)
‪จะเป็นงานแต่งเล็กๆ
‪แต่มิสเตอร์ฟินช์บอกว่า ‪ไม่อยากให้อะไรมาดึงความสนใจจากเจ้าสาว
‪เชื่อเขาเลยไหมคะ
‪พี่ไม่เชื่อแน่ๆ เธอเชื่อไหมล่ะ เพเนโลปี้
‪เห็นบ้านบริดเจอร์ตันไหมคะ
‪น่าทึ่งเหลือเกินที่คุณชอบวรรณคดีมากพอกับผม
‪คุณชอบงานของไบรอนไหมครับ
‪ดิฉันได้อ่านมาบ้างค่ะ
‪แต่คงต้องเรียกว่ายังเป็นมือใหม่ในด้านบทกวี
‪ถือว่าโชคดีมากที่ได้พบ
‪ครูผู้เชี่ยวชาญอย่างลอร์ดลัมลี่ย์
‪หลายคนมองว่าบทกวีเป็นสื่อเรียบๆ ‪เป็นเพียงคำอ่านเงียบๆ จากหน้ากระดาษ
‪แต่ผมเชื่อว่าบทกวีนั้น ‪ควรต้องอ่านออกเสียงเช่นดนตรี
‪นี่ครับ ผมพกบทกวีโปรดติดตัวไปทุกที่
‪เลดี้แดนเบอรี่ ผมจะถือเป็นเกียรติมาก
‪หากท่านจะกรุณาช่วยแนะนำให้
‪เกรงว่าเมื่อเช้าบัตรแนะนำตัวของผม ‪จะจมหายในกองบัตรมากมายที่บ้านท่าน
‪แน่นอน มิสเตอร์โธมัส ดอร์เซ็ต ‪ขออนุญาตแนะนำให้รู้จัก
‪มิสชาร์มา และมิสเอ็ดวิน่า ชาร์มา
‪ยินดีมากครับ
‪เกรงว่าวันนี้น้องฉันจะมีคู่ควงแล้วค่ะ คุณดอร์เซ็ต
‪ถือว่าน่ายินดี ‪แต่ผมหวังว่าจะได้คุยกับคุณมากกว่า
‪คุณคิดอย่างไรกับฤดูกาลนี้ครับ คุณชาร์มา
‪มันเป็นฤดูกาลจับคู่น่ะค่ะคุณดอร์เซ็ต ฉันควรจะ…
‪ลอนดอนแตกต่างจากบอมเบย์มาก
‪คุณมาจากที่นั่นใช่ไหมครับ
‪- ใช่ค่ะ ‪- ผมเคยไป
‪ที่นั่นช่างน่าอัศจรรย์ใจมาก
‪- คุณคงจะคิดถึงบ้านน่าดู ‪- ทุกนาทีไม่เว้นเลยค่ะ
‪แต่คิดถึงเป็นพิเศษในเวลาน้ำชา
‪เราไปนั่งประจำที่กันดีกว่า
‪ผมขออนุญาตชมการแข่งม้ากับคุณนะครับ
‪บริดเจอร์ตัน!
‪มิสเตอร์มอนด์ริช
‪เกษียณแล้วดูดีขึ้นนะ
‪ถ้าเกษียณจริงๆ ก็ดีสิคะ
‪มีแผนจะกลับขึ้นสังเวียนอีกหรือ คุณมอนด์ริช
‪เข้าวงการธุรกิจน่ะ ผมจะเปิดสโมสรท่านชาย
‪ตั้งใจจะให้สูสีกับสโมสร ‪ยอดนิยมแถวเซนต์เจมส์ ถ้าโชคเข้าข้าง
‪คุณรู้นี่ว่าเราทุกคน ‪เป็นสมาชิกสโมสรไวท์ตั้งแต่เกิด
‪เราจะเปิดอย่างเป็นทางการพรุ่งนี้ ‪ขอเชิญทุกคนด้วย
‪ขออภัยนะครับ ขอตัวก่อน
‪เล่ามาเลย คุณมอนด์ริช ‪ผมอยากได้อะไรมาล่อใจสักนิด
‪ดูพี่ชายของลูกเป็นตัวอย่าง
‪ช่วงฤดูเข้าสังคมทีแรกก็ทำให้พี่หงุดหงิด
‪แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามิสเอ็ดวิน่า
‪ทำให้เขายิ่งสนใจ ‪และสนุกกับการเกี้ยวพาราสียิ่งขึ้น
‪เอโลอีส แม่แค่อยากจะบอกว่า
‪เราต้องยอมเปิดใจ ‪มองหาคู่ชีวิตที่จะทำให้เราตื่นเต้น
‪แปลว่าจงเต้นรำกับกบสักฝูง
‪หนึ่งในนั้นอาจบังเอิญเป็นเจ้าชายก็ได้
‪ก็ถ้าจำเป็นต้องทำ
‪รู้ไหม คุณพ่อน่ะ…
‪เอโลอีส ฟังแม่อยู่รึเปล่า ถืออะไรอยู่นั่น
‪ไม่มีอะไรค่ะคุณแม่ แค่แผ่นพับเรื่อง…
‪ปรากฏว่ามีการแต่งขนสุนัขวิธีใหม่ด้วย
‪แหม กุลสตรีก็มีงานอดิเรกได้ไม่ใช่หรือคะ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณ
‪คุณดอร์เซ็ต แสดงว่าคุณเดินทางทั่วโลก ‪และเดินทางบ่อยด้วยสินะคะ
‪ครับ เดินทางไปเรียน ‪ผมสนใจศาสตร์การแพทย์เป็นพิเศษ
‪การช่วยเหลือผู้อื่น ‪เป็นความสนใจที่น่ายกย่องจริงๆ
‪เรื่องนั้นคุณดอร์เซ็ตเหมือนคุณพี่เลยนะคะ
‪เอ็ดวิน่า ได้ถามลอร์ดลัมลี่ย์ ‪เรื่องความสนใจของเขาบ้างไหม…
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪มิสชาร์มา มิสเอ็ดวิน่า ลัมลี่ย์
‪ดีใจจังค่ะที่ได้พบ
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน ขออนุญาตแนะนำตัว ‪มิสเตอร์โธมัส ดอร์เซ็ต
‪มิสเอ็ดวิน่า เมื่อเช้านี้ผมหวังว่าจะได้เยี่ยมคุณ…
‪น้องสาวดิฉันรู้ทุกเรื่อง…
‪แต่ผมสัญญากับครอบครัวไว้ว่าจะร่วมมื้อเช้า
‪พวกเราสนิทสนมกันมาก ‪ร่วมทานอาหารเช้าด้วยกันประจำ
‪ทุกคนอยู่โน่นแล้ว
‪เราบอกได้ว่าชายคนหนึ่งนิสัยใจคออย่างไร ‪จากการดูครอบครัวของเขานะคะ
‪ใช่ แต่ครอบครัวที่สนิทสนมกลมเกลียวกัน ‪มีมากมายนักในสังคมนี้
‪แต่ไม่มีครอบครัวใดต้อนรับขับสู้ ‪เท่าบ้านบริดเจอร์ตัน
‪คุณแม่ผมอยากแวะไปจิบชา ‪ที่บ้านบริดเจอร์ตันอีกครั้งมาสักพักแล้วครับ
‪เราก็ต้องจัดให้ตามที่สมใจอยาก ลัมลี่ย์
‪พูดถึงเครื่องดื่ม ผมเพิ่งสังเกตว่า ‪สุภาพสตรีไม่มีเครื่องดื่มกัน
‪ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ
‪วันนี้อากาศร้อนผิดฤดู ‪สุภาพบุรุษทุกคนคงต้องดูแล…
‪มิสเอ็ดวิน่า ‪ผมขออนุญาตไปเอาน้ำมะนาวให้นะครับ
‪ถ้าได้ก็คงจะดีมาก ขอบคุณค่ะ
‪ขออนุญาต
‪เป็นวันที่เหมาะจะแข่งม้ากันจริงๆ
‪- เพน ‪- คอลิน!
‪เมื่อเช้าไม่ทันได้คุยกันเลย
‪ได้คุยแล้ว ฉันเรียก "คอลิน!" ‪แต่ก็อีกนั่นแหละ ไม่ได้สลักสำคัญอะไร
‪แต่ฉันอยากฟังเรื่องเล่า ‪จากการเดินทางของคุณอีกนะ
‪ผมนึกว่าคุณจะเบื่อเรื่องการเดินทางของผมแล้ว
‪คุณตอบจดหมายผมมากกว่าใคร
‪คงจะอย่างนั้น แต่ว่า
‪มีเรื่องที่อยากพูดมากกว่า ‪เขียนลงในหน้ากระดาษได้เสมอ
‪เพน
‪คุณเป็นอย่างไรบ้าง
‪ดีค่ะ สบายดี แล้วคุณล่ะ
‪ไม่ต้องตอบก็ได้ ฉันรู้ว่าคุณเป็นอย่างไร
‪ไปสำรวจเนินเขาโอลิมปัส ‪ฝึกเหยี่ยวกับพวกเติร์ก
‪เบิกบานใจมากทีเดียว
‪คงจะเหงาด้วยใช่ไหม
‪ผมไม่เคยอยู่เดียวดายเลย
‪- เข้าใจแล้ว คุณพบใครสักคนเข้า… ‪- เพน! หาตัวเจอเสียที
‪เจอตลอดนั่นแหละ
‪พี่กลับมาไม่ทันไรก็ขวางทางฉันแล้ว
‪พี่ก็คิดถึงน้องเหมือนกัน เอล
‪ฉันเพิ่งค้นพบข้อมูลใหม่ ‪โรงพิมพ์ใหม่ของวิสเซิลดาวน์
‪- เป็นไปไม่ได้ ‪- ก็ถ้าเป็นคนทั่วไป
‪ฉันเริ่มสัมผัสพลังแท้จริงของฉันได้แล้วละ
‪ลองจับแผ่นพับนี้ดูสิว่ามันเป็นยังไง
‪กระดาษเหรอ
‪ถูกเผง กระดาษนี้มีผิวสัมผัส ‪เหมือนกับจุลสารของวิสเซิลดาวน์
‪กระดาษเหมือนกันหมดไม่ใช่รึ
‪สัมผัส น้ำหนัก ความหยาบ ‪ความหนาบางที่ทำให้แสงส่องผ่าน
‪ยามที่ถือส่องกับแสงแดด ดูสิ
‪- ใช่ ดูเหมือนฉันบ้าสินะ ‪- ฉันไม่ได้พูด…
‪ไม่พูดแต่คิด
‪เธอดูมีความมุ่งมั่นแรงกล้า เอล ‪แต่ฉันว่ามันแค่บังเอิญ
‪แผ่นพับนี้เป็นอย่างที่ควรจะเป็นเท่านั้นเอง
‪วิธีตกแต่งขนของสุนัขโดยละเอียดยืดยาว
‪น่าจะเป็นอย่างนั้น เธอคงพูดถูก
‪ฉันต้องไปแกล้งแสดงความยินดี ‪กับพิธีตบแต่งของพี่ที่ใกล้จะได้จัดกันแล้ว
‪ฝากยินดีกับว่าที่บ่าวสาวด้วย
‪(จัดจำหน่ายโดยโรงพิมพ์แชนเซอรี่เลน ‪ลอนดอน 1814)
‪จริงรึ
‪ดูเหมือนลอร์ดลัมลี่ย์จะหลงทาง
‪ระหว่างกลับจากแผงขายน้ำมะนาว
‪ผมไปตามหาเขาได้นะ
‪ท่านไวเคานต์คือคนที่ยืนยันให้ไปเอาเครื่องดื่ม
‪เขาน่าจะเป็นคนไป
‪ทั้งที่ม้าจะเริ่มแข่งแล้วน่ะรึ
‪- คุณลงกับตัวไหนคะ ‪- เอ็ดวิน่า
‪เจ้าเนคทาร์ พันธุ์ดี ฝึกหนัก
‪และมีแต้มต่อสูงมาก
‪- เนคทาร์ จริงสิ ‪- ใช่
‪ผมสังหรณ์ว่ามันจะชนะ
‪สังหรณ์
‪ว่าอะไรนะครับ
‪คุณก็แค่เลือกม้าที่คนอื่นๆ เขาเลือกกัน
‪- "สังหรณ์" มากค่ะ ‪- ผมเดิมพันอย่างมีกลยุทธ์
‪แปลว่าคุณได้วิเคราะห์ลักษณะนิสัยของม้า ‪และสภาพสนามแข่งแล้ว
‪เพื่อประเมินว่ามันมีศักยภาพจริงหรือไม่
‪- จู่ๆ ก็ร้อนขึ้นนะคะ ‪- เนคทาร์เป็นยอดอาชา
‪เราไปหาที่ร่มกว่านี้กันดีกว่า
‪เนคทาร์วิ่งได้ดีที่ดอนคาสเตอร์
‪แต่ดินที่นั่นดินแข็งกว่าที่นี่
‪อากาศที่นั่นเย็นกว่า ‪ดังนั้นขนาดตัวม้าจึงเป็นข้อได้เปรียบ
‪วันนี้ดินสนามนิ่ม อากาศก็ร้อน
‪แปลว่ามันจะขึ้นนำม้าตัวอื่นอย่างหืดขึ้นคอ
‪ร่างกายร้อนเกินไป ‪และวิ่งช้าลงเมื่อถึงรอบสุดท้าย
‪ทำให้เจ้าไฮฟลายเยอร์ ม้าที่เพรียวกว่า ‪เบากว่าและตัวเย็นกว่า คว้าชัยชนะไป
‪- คุณคิดมากเกินไป ‪- และคุณคิดน้อยเกินไป
‪ดูเหมือนแขกของคุณจะได้รับความสนใจ
‪จากไวเคานต์นะ เลดี้แดนเบอรี่
‪ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น
‪คุณคงเข้าใจนะ ในฐานะผู้สนับสนุนมิสเอ็ดวิน่า
‪ฉันควรวางตัวเป็นกลางจนกว่าเด็กจะเลือกคู่เอง
‪- เข้าใจสิ ‪- แต่ในฐานะเพื่อน ฉันอยากบอกคุณ
‪อาจมีอุปสรรคขวางทางลูกชายคุณอยู่
‪ตัวพี่สาวดูจะคัดค้านการจับคู่สองคนนี้
‪ดูเหมือนมิสเอ็ดวิน่าจะต้องการคู่ครองที่มีใจรักกัน
‪ซึ่งเป็นสิ่งที่ไวเคานต์ไม่ต้องการ
‪เข้าใจแล้วค่ะ
‪ใจของหล่อนอาจจะเปลี่ยนได้
‪ใจของไวเคานต์ก็อาจจะเปลี่ยนได้
‪ขออภัยที่ใช้เวลานาน
‪ไม่ต้องห่วง ลอร์ดบริดเจอร์ตัน ‪อยู่คุยเป็นเพื่อนเรา
‪ค่อนข้างแน่ใจทีเดียว
‪มีที่ว่างอีกมากค่ะ
‪เยี่ยม! ต้องอย่างนั้น เนคทาร์!
‪- สู้เขา ไฮฟลายเยอร์! นิ่งไว้! ‪- ดี!
‪- ควบไป ไฮฟลายเยอร์! ‪- ไปเร็ว!
‪- เราควรจับแยกไหม ‪- แค่แข่งกันเล่นๆ ค่ะ
‪- คิดว่านะคะ ‪- ผมสนุกมาก
‪- โอ๊ย! ไม่เอาน่า! ‪- เยี่ยม!
‪- อย่าสิ!
‪พรูเดนซ์! อย่าโห่ร้องอย่างกับ ‪เด็กขายหนังสือพิมพ์
‪ให้ร้องไปเถอะ วันนี้เราทุกคนได้ชัยชนะ
‪ต้องขอบอกนะคะ ‪ดิฉันไม่เคยเอาชนะไวเคานต์มาก่อน
‪การชนะคุณได้ก็เหมือนชัยชนะทั่วไป
‪แต่ไม่รู้ทำไม รู้สึกมันหอมหวานกว่า
‪พี่เคท เจ้าเนคทาร์ไม่ทำให้พี่คิดถึง ‪ม้าตัวที่น้องเคยชอบหรือคะ
‪- จำตัวนั้นได้ไหม ‪- ควงแขนผมสิครับ
‪ผมจะพาคุณลงไปดู
‪ความคิดบรรเจิดมาก
‪มิสชาร์มา ผมอดสงสัยไม่ได้ ‪ทำไมคุณขัดขวางลอร์ดบริดเจอร์ตันนักล่ะ
‪หากท่านไวเคานต์ตั้งใจจะทาบทามน้องฉันจริง
‪ฉันก็มีหน้าที่ต้องทดสอบเขานะคะ
‪ไวเคานต์เกลียดการพ่ายแพ้
‪เขารับความพ่ายแพ้ได้ไม่ดี ‪ตั้งแต่สมัยเรียนออกซฟอร์ดแล้ว
‪มิสชาร์มา ผม…
‪คุณกับไวเคานต์รู้จักกันสมัยเรียนที่ออกซฟอร์ด
‪- นึกว่าเพิ่งเจอวันนี้ ‪- ผมพูดหลุดปากไป
‪คุณจะต้องพูดมากขึ้นอีกค่ะ
‪เขาคิดว่าคุณจะมีอคติต่อผมหากคุณรู้ว่าเรารู้จักกัน
‪แต่ผมขอยืนยันว่า ‪ผมสนใจในตัวคุณอย่างแท้จริง…
‪แท้จริงในแบบที่คุณถูกส่งมาดึงความสนใจของฉัน
‪เพื่อให้ลอร์ดบริดเจอร์ตันตีสนิทกับน้องฉันได้
‪พี่เคท แย่มากเลยค่ะ
‪เขาบอกว่าจะส่งเนคทาร์ไปโรงเชือด
‪เราจะกลับกันแล้ว
‪ผมเคยได้ยินคำว่าคนขี้แพ้ชวนตี ‪แต่เพิ่งเคยเจอผู้ชนะชวนตี
‪อย่ามาพูดกับดิฉัน ‪หรือกับน้องสาวของดิฉันอีก
‪เกิดอะไรขึ้นคะ
‪ดูเหมือนวันนี้มีการแข่งขันสองสนาม
‪และลอร์ดบริดเจอร์ตันทำให้พี่ต้องเล่นเป็นคนโง่
‪กลับกันเถอะ
‪ผมไม่ได้ประสงค์ร้าย
‪ผมแค่อยากทำความรู้จักคุณ
‪หยุดเลย!
‪มิสบริดเจอร์ตัน นี่อาจไม่ใช่การตัดสินใจที่ดีนัก
‪แต่ตอนรับเงินฉันเพื่อพามาที่นี่ก็ไม่ได้แย่นี่นะ
‪ผมจะคืนเงินให้ครับ ย่านนี้ไม่ปลอดภัย
‪ต่อกุลสตรีอย่างคุณ
‪รับเงินอีกครึ่งหนึ่งไป ‪คอยเฝ้าไว้ให้ดี เรากลับไปไม่ได้แล้ว
‪(โรงพิมพ์แชนเซอรี่เลน)
‪นี่อะไรกัน
‪- บอกมาว่ารู้อะไรบ้างเรื่องนาง ‪- นางไหน
‪เรารู้ว่าเลดี้วิสเซิลดาวน์พิมพ์จุลสารที่นี่
‪- รู้เหรอ ‪- ไม่งั้นเราจะมาที่นี่กันทำไม
‪- ผมว่าคุณคงหลงทาง ‪- ฉันว่าคุณเลี่ยงคำถามอยู่
‪คุณยังไม่ได้ถามอะไรเลย
‪นั่นหนังสืออะไร
‪ไม่ใช่เรื่องของคนอย่างคุณ
‪คุณไปหาเรื่องซุบซิบนินทาไร้สาระจากที่อื่นเถอะ
‪นั่นไม่ใช่…
‪ฉันไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องซุบซิบ
‪ไม่ใช่เหรอ
‪มาหาข้อมูลส่วนตัว ‪ของหนุ่มโสดเนื้อหอมที่สุดในฤดูกาลงั้นสิ
‪ข้อสันนิษฐานของคุณ ‪ไม่น่าประหลาดใจตรงไหนเลย
‪สุดท้ายผู้หญิงก็ได้รับอนุญาต ‪ให้สนใจได้แค่สองอย่าง
‪ชีวิตสมรส หรือไม่ก็ต้องให้ร้ายพวกเดียวกัน
‪คุณคงไม่คิดเลยสินะว่าฉันกำลัง
‪หวังว่าจะหาตัวผู้เขียน
‪เพื่อที่เราจะได้สนทนา ‪ในหัวข้อที่ประเทืองปัญญากว่านี้
‪สิทธิของสตรี
‪หรืออยากทำความเข้าใจความคิดของหล่อน ‪ซึ่งเป็นความคิดที่เหนือชั้นว่าคุณมาก
‪ความตกตะลึงที่ฉายอยู่บนหน้าคุณนี้
‪มาจากการที่ฉันดูเหมือน ‪คนอ่านหนังสือและพูดจาฉะฉาน
‪หรือคุณมีโรคป่วยไข้ที่ฉันควรรับรู้เอาไว้
‪นี่ไม่ใช่…
‪ถ้าสิทธิสตรีคือสิ่งที่คุณต้องการ ‪งั้นคุณก็จำเป็นต้องอ่าน
‪ความคิดใหม่ๆ แนวคิดที่กระตุกใจ
‪คงไม่ทำให้ใจคุณกระตุกเกินไปกระมัง
‪แต่ถ้าผมมีโอกาสได้เจอเลดี้ชื่ออะไรไม่รู้นั่น
‪ผมจะบอกให้ว่ามีผู้ติดตามตัวยงฝากสวัสดี
‪พ่อขอประกาศให้เป็นสามีภรรยากัน
‪มหัศจรรย์จริงๆ
‪คิดแล้วชื่นใจ
‪ตอนนี้เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะคะ ‪เลดี้เฟทเธอริงตัน
‪ใช่ค่ะ คิดแล้วน่ายินดีจริงๆ
‪เราต้องไปบอกลอร์ดเฟทเธอริงตันคนใหม่
‪ว่าแต่ลอร์ดเฟเธอริงตันคนใหม่อยู่ไหนกัน
‪อยู่ในบ้านนี่แหละค่ะ ฉันจะไปตามให้
‪แน่ใจนะว่าเขาจ่ายค่าสินสอดแล้ว
‪แน่สิ ผมเอาให้แน่เลยละว่าต้องจ่าย
‪ผมก็อยากไปร่วมงาน
‪แต่ในเมื่อคุณอยากให้จำนวนแขกน้อย…
‪จะจัดงานแต่งใหญ่โตกันไปทำไมคะ ในเมื่อ
‪มีเรื่องสำคัญอื่นๆ มากมายที่รอให้เราใช้เงิน
‪หากคุณยืนยันเช่นนั้น
‪โดยเฉพาะเมื่อยังมีกุลสตรี ‪อีกสองคนต้องแต่งงาน ต้องมีสินอีกสองก้อน
‪ตายๆ เป็นปริศนาชวนฉงนเสียจริง
‪ขุดเหมืองในอเมริกายังใช้ทักษะน้อยกว่า
‪การทำความเข้าใจบัญชีของญาติที่เสียไปของผม
‪อ้อ ชายซึ่งมีทรัพย์สมบัติมากอย่างคุณ
‪การจัดการทรัพย์สินของตระกูล ‪คงไม่ใช่เรื่องใหญ่มังคะ
‪นั่นจะส่งผลกระทบต่อแผนชีวิตระยะสั้นของผม
‪ซึ่งคืออะไรกัน
‪น่าจะดีต่อคุณเองนะ ‪หากคุณบอกแผนนั้นให้ฉันรับรู้ด้วย
‪เผื่อเราจะได้ร่วมไม้ร่วมมือกัน
‪คุณเพิ่งมาใหม่
‪อาจต้องการคนที่คอยชี้แนะว่า ‪อะไรเป็นอะไรในเมืองนี้
‪- เรื่องนั้นคุณพูดไม่ผิดเลยครับ ‪- เยี่ยมค่ะ
‪ดังนั้นผมจึงตั้งใจจะหาคนผู้นั้น
‪ให้ยิ่งไวก็ยิ่งดี
‪ญาติใหม่ถามหาคุณค่ะ
‪เรื่องนี้คงพักไว้ก่อนได้
‪ไปอวยพรฟิลิปป้าในวันสำคัญดีกว่า
‪ผมชอบงานแต่งงานจริงๆ นะ ‪คุณชอบไหม มิสซิสวาลี่ย์
‪ชอบแน่นอนสิเจ้าคะ
‪เขายิ้มได้ชวนมองนะ
‪รอยยิ้มนั้นจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราได้เห็น
‪หากเขาตบแต่งเมียโง่ ‪ให้มานั่งผยองในห้องนั่งเล่นของเรา
‪และไล่ฉันออกจากบ้านตัวเอง ‪คอยดูว่าตอนนั้นเธอยังเห็นยิ้มนั่นชวนมองอีกไหม
‪พูดตรงๆ เขาไม่ได้มีทางเลือกมากนัก
‪พี่ห้ามไม่ให้เขาเข้าหาน้อง
‪- น้องคิดว่าเขาฉลาดสินะ ‪- เปล่าค่ะ
‪น้องคิดว่า…
‪พี่บอกว่าอัปป้าพูดเสมอว่า
‪คนกล้าจริงเท่านั้น ‪จึงกล้าไขว่คว้าหาสิ่งที่ตนต้องการ
‪อัปป้าสอนไว้ด้วยว่า ‪สุภาพบุรุษแท้ๆ ต้องมีความจริงใจ
‪นั่นเป็นคุณสมบัติที่ไวเคานต์ขาดไปอย่างแรง
‪พระราชินีเพคะ
‪เลดี้แดนเบอรี่
‪มิสชาร์มา และเพชรน้ำหนึ่งของเรา
‪ทางนี้ มีอะไรให้ดูอีกเยอะ
‪เขาเรียกมันว่า "ม้าลาย"
‪คือม้าที่มีลายทางจากแอฟริกานั่นแหละ
‪สัปดาห์หน้าจะมีมาอีกเจ็ดตัว
‪เรายังไม่รู้ว่าจะตั้งชื่อพวกมันอย่างไรดี
‪มีลูกมา 15 คนแล้ว ‪ดูเหมือนความคิดเราเริ่มจะตัน
‪เป็นสัตว์ที่ประหลาดตาน่าอัศจรรย์นักเพคะ
‪ใช่จริงๆ
‪มิสเอ็ดวิน่า
‪เพคะ พระราชินี
‪เราหวังว่าเธอจะชอบความสนใจ
‪ที่ได้รับในฐานะเป็นเพชรน้ำหนึ่งประจำฤดูกาลนี้
‪ยินดีมากเพคะ ถือเป็นเกียรติอย่างสูง
‪อันที่จริงเธอคงรู้ว่า ‪นั่นไม่ใช่ตำแหน่งซึ่งง่ายต่อใจนัก
‪เพราะมีสายตาคอยจับจ้องอยู่ตลอดเวลา
‪ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร ‪ผู้คน ไม่ใช่สิ คำติฉินนินทา
‪ย่อมสรรหาความลวงไร้ยางอายมาพูดกันได้เสมอ
‪บางครั้งคำนินทา ‪ก็เป็นเรื่องลำบากใจที่สุดซึ่งเราต้องฝืนทน
‪ถามคุณแม่เธอก็ได้ ถามเราก็ได้
‪น้องสาวหม่อมฉันพร้อมจะเรียนรู้ ‪จากแบบอย่างอันงดงามของพระองค์เพคะ
‪ชีวิตสมรสของพระองค์ ‪ความรักยิ่งใหญ่ของทั้งสองพระองค์
‪เอ็ดวิน่าก็ปรารถนาสิ่งเดียวกัน
‪และเธอจะต้องได้รับ
‪หากเธอรู้จักคิดว่าใครไว้ใจได้
‪เลดี้แดนเบอรี่คอยเป็นผู้ชี้ทางอันมั่นคง ‪ให้เรามาตลอดฤดูกาลนี้เพคะ
‪และน้องก็มีหม่อมฉันคอยดูแลอีกคน
‪วงใน ถ้าหากมีอยู่จริง
‪แต่เธอต้องจำเอาไว้ จะมีคนมากมาย
‪ทำให้เราแตกแยกเพื่อประโยชน์ส่วนตัว
‪เมื่อคนเหล่านั้นเผยโฉมออกมาในที่สุด
‪และเผยแผนเล่ห์กลร้ายของเขา
‪เราอยากขอให้เธอมาบอกเราว่าเขาเป็นใคร
‪เราจะตัดสินให้ว่าเขามีค่าคู่ควรหรือไม่
‪มิสชาร์มา ไหนๆ แล้ว
‪พาน้องไปเที่ยวชมสวนสวยๆ ส่วนที่เหลือสิ
‪จริงด้วย มีนกแคสโซวารีอยู่ ข้ามสะพานไปนี่เอง
‪แต่อย่าเข้าไปใกล้มาก
‪นกมันขี้รำคาญ
‪หม่อมฉันมีลางสังหรณ์
‪แผนเล่ห์กลร้ายที่ว่าคงจะมิได้มีแค่ฝั่งเดียว
‪เราพูดชัดไปรึ
‪ทรงอยากกระชากหน้ากาก ‪เลดี้วิสเซิลดาวน์โดยยืมมือเพชรน้ำหนึ่ง
‪แม่นักเขียนนั่นต้องอยากเข้าหาเพชร ‪และเมื่อหล่อนลงมือ
‪พระราชินีจะทรงรอจังหวะอยู่แล้ว
‪เพราะเหตุนี้จึงทรงเลือกมิสเอ็ดวิน่า ‪ตั้งแต่ต้นหรือเพคะ
‪เพราะไม่ได้อยู่ในสังคมเมื่อฤดูกาลที่แล้ว
‪แปลว่าหล่อนคือคนที่เรารู้ว่าไว้ใจได้แน่
‪ใช่
‪แหม เลดี้แดนเบอรี่ ‪ไม่ต้องมาทำเป็นตระหนกตกใจ
‪คุณก็ชอบเรื่องบันเทิงเริงใจแบบนี้ ‪พอๆ กับเรานั่นแหละ
‪ฤดูกาลนี้ไม่เหมือนเดิม
‪อยากทำตัวเองหมดสนุก ‪ก็ตามใจนะ เลดี้แดนเบอรี่
‪แต่เราจะไม่ยอมให้คุณทำเราหมดสนุก
‪เราจะพาไปดูที่เก็บช้างของเรา
‪หล่อนทั้งอวดเก่งและหลงตน
‪ทำเป็นมั่นใจว่ารู้ดีไปหมดในทุกสถานการณ์
‪ฟังดูเหมือนคนน่ารำคาญเสียจริง
‪ยิ่งตัวพี่เองก็เป็นคนที่รู้ดีไปหมดทุกสถานการณ์
‪และชนะการฟันดาบทุกตาในวันนี้
‪พูดให้น้อยๆ หน่อย ตั้งใจฟันดาบบ้างเถอะน้อง
‪โชคดีนะ
‪พร้อมไหม
‪รู้ไหมทำไมพี่ถึงชนะทุกตา
‪เพราะแพ้ทีไร พี่ก็หาว่าพวกเราโกง
‪เพราะพี่รู้หน้าที่ตัวเอง
‪รู้เป้าหมายชีวิต รู้วิธีทำให้ได้ตามเป้าหมาย
‪ดังนั้นพี่จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ ‪มิสเอ็ดวิน่ามาเป็นไวเคาน์เตส
‪มิสเอ็ดวิน่ากับพี่เหมาะสมกัน
‪หล่อนเป็นกุลสตรีที่น่ารัก
‪หล่อนต้องการมีลูก
‪หล่อนจะเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบที่สุด
‪พี่เราตั้งใจจะพูดว่า
‪เขาตัดตัวเลือกคนอื่นๆ ไปหมดแล้ว
‪พี่เข้มงวดกับตัวเองเกินไป
‪ชีวิตของพี่อาจจะง่ายขึ้น
‪ถ้าหันไปทาบทามหญิงอื่น ‪คนที่ไม่ได้มีพี่สาวหัวรั้นขนาดนั้น
‪แล้วทำไมพี่ต้องเป็นคนที่ยอมแพ้
‪ไม่ว่าคิดจะเลือกทาบทามกุลสตรีคนไหน
‪ให้ตายก็ต้องมีอุปสรรค ไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อจอมทิฐิ
‪หรือเป็นคุณป้าจอมจุ้น
‪พี่จะไม่ยอมให้คนที่เป็นแค่พี่สาว ‪แถมยังอายุน้อยกว่า
‪มาขัดขวางไม่ให้พี่ได้สิ่งที่ต้องการ
‪"คน" ที่พี่ต้องการ ไม่ใช่รึ
‪นี่เรายังฟันดาบฉันพี่น้อง ‪หรือต้องไปเอาเกราะมาใส่แล้ว
‪ตรงนี้แหละที่นายไม่เข้าใจ น้องรัก
‪เบเนดิกต์ให้เกียรติพี่ด้วยการใส่ไม่ยั้ง
‪เช่นเดียวกับพี่
‪ที่จะให้เกียรติเขา
‪ช่างสมเกียรติ
‪ขอบใจน้องๆ ที่มาออกกำลังกายด้วยกัน
‪ตอนนี้ถึงเวลาที่พี่ต้องไปคว้าชัยชนะสุดท้ายของวัน
‪อวยพรให้ด้วย
‪คิดว่าเขาเรียกว่าม้าลายนะคะ
‪แสดงว่าเป็นการเข้าเฝ้าที่ดีสินะ
‪เสียดายที่แม่ไม่สามารถไปด้วยได้
‪หนูเชื่อว่าคงไม่ใช่ครั้งสุดท้าย ‪ที่เราได้รับเชิญเข้าวัง
‪พระราชินีดูชอบใจเอ็ดวิน่ามาก ‪ใช่ไหมคะ เลดี้แดนเบอรี่
‪ฉันกำลังคิดว่า
‪ค่ำนี้จัดงานสังสรรค์เสียหน่อยดีไหมนะ
‪มิสเอ็ดวิน่าจะได้ทำความรู้จัก ‪กับผู้มาทาบทามทั้งหลายดียิ่งขึ้น
‪ฉันจะจัดการให้ทั้งหมด
‪น่ายินดีมากเลยค่ะ
‪ตราบใดที่เราได้เลือกรายชื่อแขกนะคะ ‪ขออนุญาต
‪เด็กดี
‪ต้องพูดให้ชัดอีกแค่ไหน
‪- ผมเอาของขวัญมาให้มิสเอ็ดวิน่า ‪- เอาม้าโทรจันของคุณไปที่อื่น
‪ขอยืนยันว่านี่เป็นม้าจริง มิสชาร์มา ‪ไม่แนะนำให้ปีนเข้าไปข้างในนะ
‪- จริงเลย คุณเห็นเป็นแค่เกม ‪- ผมไม่ได้มาเล่นเกมใดๆ
‪แล้วส่งคุณดอร์เซ็ตมาทำไม ‪ถ้าไม่ตั้งใจจะแกล้งหลอกให้ได้อาย
‪เรื่องของคุณดอร์เซ็ต ‪ไม่ใช่การหลอกลวงอย่างที่คุณว่า
‪ตอนนี้กลับมาหาว่าฉันคิดผิด
‪เพราะคุณหาว่าผมคิดผิดก่อน
‪ฉันไม่เคยพบเจอผู้ชาย ‪ที่ช่างกล้าคิดเข้าข้างตัวเอง…
‪คุณไม่ได้รู้จักผมด้วยซ้ำ
‪ฉันรู้ว่าคุณได้รับการขัดเกลา ระมัดระวัง
‪คุณให้สัญญาได้สารพัดโดยไม่ต้องเอ่ยปากสักคำ
‪ไม่มีเรื่องอื่นที่ฉันจำเป็นต้องรู้อีกแล้ว
‪ขอบคุณครับ
‪คุณคิดถึงเรื่องที่ได้ยินตรงระเบียงอีกแล้วใช่ไหม
‪คุณทำราวกับผมเป็นผู้ร้าย ‪ทั้งที่ผู้หญิงมากมายเกือบทั้งลอนดอนใฝ่ฝัน
‪ต้องการชีวิตสมรสแบบที่ผมเสนอให้ ‪คุณรู้ดีแก่ใจ
‪คุณแสดงออกชัดเจนอย่างยิ่ง
‪ทั้งสิ่งที่คุณปรารถนาและสิ่งที่ไม่ต้องการ
‪แต่คุณเคยคิดบ้างไหม
‪นี่อาจเป็นความปรารถนาของน้องคุณ ‪โดยที่คุณไม่ต้องคิดแทน
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪มิสเอ็ดวิน่า
‪ผมนำของฝากเล็กน้อยมาให้
‪เพื่อระลึกถึงช่วงเวลาดีๆ ที่งานแข่งม้าเมื่อวาน
‪เอาม้ามาให้ดิฉันเหรอคะ
‪- ผมนึกว่าคุณชอบสัตว์ ‪- ชอบค่ะ
‪แต่ชอบแบบที่ซุกนอนบนตักได้น่ะค่ะ
‪ขออภัย
‪ผมได้ยินคุณพูดว่า
‪เนคทาร์ทำให้คุณนึกถึงม้าที่รักสมัย…
‪ม้าตัวนั้นเป็นตัวละครจากนิยายเรื่องหนึ่ง
‪อันที่จริงเป็นนวนิยายรักเสียด้วย
‪น้องสาวดิฉันชื่นชอบนวนิยายรักมากค่ะ
‪ดิฉันเอ็นดูมันจริงๆ นะคะ
‪ม้าตัวนี้เป็นการแสดงน้ำใจต่อกันมากเหลือเกิน
‪มาเถอะ เอ็ดวิน่า กลับเข้าบ้านกัน
‪คุณบริดเจอร์ตัน ถือว่าให้เกียรติมากที่มา
‪เป็นเกียรติของผมมากกว่า คุณมอนด์ริช ‪ที่นี่ดูโอ่โถงดีจริงๆ
‪หรือผมมาเร็วเกินไป
‪อีกหน่อยคนก็คงเยอะขึ้นเอง
‪ผมได้ยินข่าวลือว่าตัวคุณก็เป็นศิลปิน
‪ผม… วาดเล่น
‪ถ้าอย่างนั้น
‪คุณควรทำความรู้จักกับคุณครูคแชงค์
‪เขาเป็นช่างวาดภาพมือฉกาจ
‪มีเส้นสายในหมู่ศิลปินและเหล่าผู้อุปถัมภ์
‪ผมชอบพบปะคนเก่งๆ อยู่แล้ว
‪นี่คือจุดที่สโมสรของผม ‪แตกต่างจากที่อื่นๆ บริดเจอร์ตัน
‪ผมรู้ว่าคุณกับพี่น้องสะดวกใจกับสโมสรอย่างไวท์
‪แต่ชายที่ซื่อสัตย์สุจริตทุกคน ‪ไม่ว่าจะมีตำแหน่งหรือยศศักดิ์ขั้นไหน
‪หรืออาชีพใดก็จะเป็นที่ต้อนรับ
‪ที่นี่
‪ต้องขอบอกจริงๆ ผมดีใจมากที่เห็น
‪คุณสร้างสถานที่ดีงามแห่งนี้ ‪ด้วยหยาดเหงื่อแรงงานของตัวเอง
‪ไชโย
‪การตกแต่งขนสุนัขเนี่ยนะ
‪ใช่ ลูกอาจมีเพื่อนที่สนใจหัวข้อนี้
‪- คุณแม่ สบายดีหรือเปล่าครับ ‪- ไม่ ไม่สบาย
‪ผมไม่ยักรู้ว่าคืนนี้มีงานราตรีสโมสรด้วย
‪แค่งานสังสรรค์ที่บ้านน่ะจ้ะ
‪ลูกไม่ได้รับบัตรเชิญ ‪จากคนรับใช้บ้านแดนเบอรี่เมื่อบ่ายหรือจ๊ะ
‪งานสังสรรค์ที่บ้านแดนเบอรี่
‪แล้วมิสชาร์มากลับหาว่าผมเป็นฝ่ายที่เล่นเกม
‪- จะโทษเธอได้รึ ‪- อะไรนะ
‪เธอปกป้องน้องสาวตัวเอง
‪เธออยากหาคู่ที่รักน้องจริง
‪ส่วนลูกก็ดูหมิ่นดูแคลนเรื่องพรรค์นั้นเสียโจ่งแจ้ง
‪คืนนี้ชายอื่นที่หวังจะทาบทามมิสเอ็ดวิน่า
‪คงเลือกคำพูดได้ฉลาดกว่านั้น
‪บางคนถึงกับจะไปอ่านบทกวี แม่ได้ยินมา
‪งานนี้มีบทเรียนให้จำนะ แอนโทนี่
‪แม่แค่หวังว่าครั้งนี้ลูกจะได้เรียนรู้เสียที
‪ไปกันเถอะจ้ะ
‪อย่างน้อยคราวนี้ก็เป็นฝ่ายชาย
‪ที่ต้องทำเรื่องน่าอับอายขายหน้า
‪- คุณเป็นคนคิดหรือคะ ‪- ฉันก็อยากรับคำชม แต่ไม่ใช่ค่ะ
‪เลดี้แดนเบอรี่ยุให้อ่านบทกวี
‪แต่พวกผู้ชาย เพราะมีน้ำใจนักกีฬา ‪และชอบแข่งขันกัน
‪พวกเขาจึงหาเรื่องจัดการแสดงปาหี่นี้ขึ้นมาเอง
‪แน่สินะ
‪เยี่ยม วิเศษมาก
‪คุณคือน้องสาวท่านไวเคานต์สินะ
‪หนึ่งในนั้นค่ะ แต่อย่าถือโทษโกรธกันเลย
‪การที่ไวเคานต์เกี่ยวดองทางสายเลือดกับคุณ ‪กลับทำให้ฉันมองเขาดีขึ้นอีก
‪อย่าไปยกความดีความชอบให้เขาเลยค่ะ
‪อะไรเนี่ย
‪ดีค่ะ
‪พักกันสักหน่อยดีไหม
‪ดี
‪ชุดสวยมากค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฉันก็ชอบชุดของคุณเหมือนกัน
‪- คุณมีอารมณ์ขันนะคะ ‪- ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ…
‪ฉันพูดจริงๆ
‪เป็นชุดที่สวยทีเดียว
‪อ้อ ฉันอาจจะเบื่อกับสีนี้
‪ฉันพอจะเข้าใจ
‪ถึงแม้ฉันคิดว่าแท้จริงแล้วสีสันไม่ใช่เรื่องสำคัญ
‪อยู่ที่ความมั่นใจของผู้สวมใส่มากกว่าค่ะ
‪คุณใส่แล้วสวยมากค่ะ มิส…
‪เพเนโลปี้ เฟทเธอริงตันค่ะ
‪ขอตัวนะคะ
‪คืนนี้จะแสดงอะไรคะ
‪ร้องเพลง หรือเต้นระบำ
‪หรือมีทักษะควงห่วงที่ยังไม่เคยแสดงให้โลกรู้
‪เกรงว่าคืนนี้ผมแค่มาสังเกตการณ์
‪ผู้คนให้ความสนใจกุลสตรีคนหนึ่ง ‪ซึ่งพวกเราแทบไม่รู้จักกันเลย
‪ไม่ชอบเรื่องปริศนาสินะ เพน
‪ฉันเหรอ ไม่ค่ะ
‪ฉันพลิกไปอ่านบทสุดท้ายก่อนเสมอ
‪พูดถึงปริศนา
‪คุณต้องบอกชื่อสาวน้อยคนนั้น
‪คนที่คุณพบระหว่างอยู่ต่างประเทศ
‪คุณหมายถึงอะไรกัน
‪คุณพูดที่งานแข่งม้าว่า ‪ไม่เคยต้องเดียวดาย ฉันเลยคิดว่า…
‪ช่างเถอะ
‪ดูสิ มีคนเอาห่วงมาควงจริงๆ ด้วย
‪คุณพูดถูก
‪ผมไม่เคยเดียวดายตลอดการเดินทาง
‪ผมได้เริ่มสนทนากับใครคนหนึ่งอย่างจริงจัง
‪คนที่ผมรู้จักมานานแล้ว
‪แต่หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นกับมิสธอมป์สัน
‪ผมจึงเพิ่งรู้ว่า
‪ผมไม่ได้รู้จักคนคนนี้จริงๆ เลย
‪ตัวผมเอง
‪ตัวคุณเอง
‪ผมเป็นหนี้บุญคุณคุณ
‪จดหมายของคุณเป็นกำลังใจให้ผมมาก
‪ทำให้ผมคิดว่า ถ้าเพเนโลปี้มองเราเป็นแบบนี้
‪เราก็ต้องมองตัวเองแบบนั้นได้
‪ผมก็แค่
‪เผลอใจไปกับมิสธอมป์สัน
‪ผมจึงตั้งใจใหม่ สาบานตนว่า ‪จะหลีกห่างจากสตรีและความรัก และ…
‪ผมแค่ต้องการ
‪ทำความเข้าใจตัวเองจริงๆ ‪ก่อนที่จะก้าวกลับเข้ามาในโลกนี้
‪แสดงว่าคุณจะไม่ข้องแวะกับผู้หญิงอีก
‪อย่างน้อยก็ในช่วงนี้
‪ฉันก็เป็นผู้หญิงนะ
‪คุณคือเพน
‪คุณไม่นับสิ
‪คุณเป็นเพื่อนผม
‪แน่นอนค่ะ
‪เพื่อนคุณ
‪ฟังแล้วชื่นใจจัง
‪ขอบคุณ
‪ใช่จ้ะ ฉันว่านี่ก็เตะตาเช่นกัน
‪ลอร์ดเฟทเธอริงตันคนใหม่ ‪รสนิยมดีไม่ใช่น้อยนะคะ
‪เลดี้คาวเปอร์
‪มิสคาวเปอร์
‪ช่างเป็นสร้อยคอที่งามนัก
‪ได้ข่าวว่าได้จาก ‪ลอร์ดเฟทเธอริงตันคนใหม่ใช่ไหมคะ
‪เขาไม่ได้บอกคุณหรือคะ ‪เขามาเยือนเราเมื่อบ่ายวันนี้
‪ฉันคงจะพลาดไป
‪มัวแต่วุ่นวายกับงานแต่งของฟิลิปป้า ‪และเรื่องอะไรอื่นๆ
‪เป็นของกำนัลที่แสดงน้ำใจงามมาก
‪ฉันสงสัยจริงว่าเขาตั้งใจอย่างไรกันแน่
‪คงไม่ได้ตั้งใจอะไรเป็นพิเศษ
‪ท่านลอร์ดคนใหม่มีน้ำใจให้ของขวัญใครหลายคน
‪กระทั่งฉันเองยังตามไม่ทัน
‪ใช่สิ
‪ทางนี้จ้ะลูก
‪ผมได้เห็นภาพเขียนของเจอราร์ด
‪- น่าอัศจรรย์มาก ‪- งามทีเดียว
‪คุณจะบอกว่าตัวเขากับเลห์ตันและเทอร์เนอร์
‪ทุกคนเรียนที่วิทยาลัยเดียวกันรึ
‪ถูกแล้ว เท่าที่ได้ยินมา ‪ที่นั่นยังว่างรับนักศึกษาได้อีกคน
‪หากจริงจังเรื่องวาดภาพ ‪ผมรู้มาว่าต้องเข้าเรียนที่นั่น
‪น้องพี่ มานี่หน่อย
‪- ผมกำลังคุยกับคนอื่นอยู่ ‪- ข้างนอก เดี๋ยวนี้
‪ขอตัวสักครู่
‪นายต้องสอนพี่อ่านกลอนนี้ออกเสียง
‪ไบรอน
‪เมื่อบ่ายผมพลั้งมือเล่นงานพี่หนักไปหรือไง
‪"ยังพึงใจกลางพงไพรไร้ทางแผ้ว"
‪"ยังอิ่มเอมใน…" ‪ต้องอ่านยังไงถึงจะดี
‪คงเป็นไปไม่ได้ ‪กลอนบทนี้มันตรงข้ามกับคำว่าดี
‪มันไร้สาระ
‪พี่นึกว่านายจะชอบเรื่องพรรค์นี้
‪บทกวีน่ะใช่ แต่ไบรอน โอ๊ย ไม่เลย
‪คนเขาไม่ได้ชอบไบรอนกันหรอกรึ
‪เพื่อนที่เคมบริดจ์หลายคน ‪คิดว่าบทกวีของผมเป็นเลิศกว่าหลายเท่า
‪แปลว่าบทกวีนายลวงโลกได้ ‪มากหรือน้อยกว่ากันล่ะ
‪ลวงโลกรึ
‪บทกวีเป็นเรื่องตรงข้ามเลย คุณพี่
‪บทกวีคือศิลปะแห่งการเผย ‪ความจริงล้ำค่าโดยใช้ถ้อยคำ
‪แน่สินะ อ้าว นายพูดจริง
‪ตายจริง ราตรีสวัสดิ์
‪แท้จริงแล้ว การชื่นชมสตรีคือสิ่งใดแน่
‪ได้มองแล้วเกิดแรงบันดาลใจ
‪ได้หลงใหลปลื้มไปในความงาม
‪ล้นพ้นจนเกราะป้องกันตนสิ้นสลาย
‪ตราบกระทั่งหัวใจพร้อมรับ
‪แม้เจ็บปวด ทุกข์สาหัส
‪เพื่อเคารพการดำรงอยู่ของเธอ
‪ด้วยกิริยาและวาจาใจ
‪นั่นต่างหากคือสิ่งที่กวีตัวจริงพรรณนา
‪นายควรจะทำแบบนั้นบ่อยๆ นะ เบเนดิกต์
‪จดมาสิ
‪"และบนพวงแก้มกับเหนือคิ้วนั้น"
‪"ช่างนุ่มนวลแสนสงบ ทว่าคมคาย"
‪"รอยยิ้มสว่างไสว สีระเรื่อบนใบหน้า"
‪"แต่เล่าขานวันเวลาในความดี"
‪"จิตผาสุกกับทุกสิ่งใต้แดนนี้"
‪"ด้วยดวงใจซึ่งมีรักอันพิสุทธิ์"
‪ท่านสุภาพบุรุษ ขอบคุณทุกท่าน
‪ที่พากันมาแสดงความสามารถให้เราเห็นในคืนนี้
‪ช่างเป็นคืนที่น่าจดจำอย่างยิ่ง
‪ขออนุญาตครับ เลดี้แดนเบอรี่
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน ไม่คิดว่าจะมา
‪ครับ ดูเหมือนผมจะหลุดจากรายชื่อแขก
‪แต่ท่านคงไม่คิดจะขับไล่ชายคนหนึ่ง
‪ซึ่งรู้จักมา 29 ปีให้ไปเสียใช่ไหมครับ
‪คนรับใช้ที่หน้าประตูก็เช่นกัน
‪ขออภัยค่ะท่านไวเคานต์ แต่คืนนี้ก็มาสายอีกจนได้
‪เรากำลังจะสรุปปิดงานคืนนี้แล้ว
‪มิสเอ็ดวิน่าคงมีเวลาฟังอีกหนึ่งบท
‪ผมใช้เวลาแต่งอยู่ทั้งคืน เป็นบทกวีใหม่
‪คุณอยากฟังไหมครับ
‪ทุกคนอยากฟังหรือไม่
‪อยากแน่นอน
‪- ไวเคานต์ ‪- ว่ามาเลย
‪แน่นอน
‪"แท้จริงแล้ว…
‪การชื่นชมสตรีคือสิ่งใดแน่"
‪"ได้มองแล้วเกิดแรงบันดาลใจ"
‪"ได้หลงใหลปลื้มไปในความงาม"
‪"ล้นพ้นจนเกราะป้องกันตนสิ้นสลาย"
‪"ตราบกระทั่งหัวใจพร้อมรับ ‪แม้เจ็บปวด ทุกข์สาหัส"
‪"เพื่อเคารพ…"
‪"เพื่อ…"
‪ขออภัย ผมอ่านต่อไม่ได้
‪ผมไม่อาจอ้างคำเหล่านั้นเป็นของผม ‪เพราะคนอื่นแต่งให้ทั้งหมด
‪อันที่จริงแล้ว ผมไม่…
‪ผมไม่ใช่คนที่เก่งเรื่องบทกวี
‪คำเยินยออาจจะงดงามอ่อนหวาน
‪แต่ในขณะเดียวกันก็ว่างเปล่า
‪หากปราศจากการกระทำ
‪มิสเอ็ดวิน่า ผมจะยืนตรงนี้ ‪แล้วแสร้งฝืนว่าเป็นคนอื่นก็ได้
‪ผมแสร้งว่าต้องการสิ่งเดียวกับคุณก็ได้
‪แต่นั่นจะเป็นการโกหก
‪ผมอาจไม่สามารถ…
‪แสดงความรักเร่าร้อน
‪ให้สมกับที่คุณควรได้รับ
‪แต่ผมรับรองว่า ‪หากเป็นเรื่องของการกระทำและหน้าที่…
‪ผมจะไม่มีวันบกพร่องใดๆ
‪และผมหวังว่า
‪การกระทำจะพิสูจน์ได้ชัดเจนหนักแน่น ‪ยิ่งกว่าคำพูดสวยหรูใดๆ
‪ได้ยินไหม บอน ‪เขาไม่อาจมอบความรักแบบที่น้องควรได้รับ
‪แล้วนั่นทำให้เขาเป็นคนไม่ดี ‪หรือเป็นคนที่จริงใจล่ะ
‪นั่นคือสัญลักษณ์ของสุภาพบุรุษตัวจริง
‪อย่างที่อัปป้าเคยพูดไว้
‪ใช่ไหม
‪อร่อยมาก
‪เธอควรกลับเข้าไปในงาน
‪อีกสักครู่ฉันจะเข้าไปค่ะ
‪ดูท่าไวเคานต์จะรบกวนใจเธอจริงๆ
‪บางทีเขาก็กวนโมโห
‪นิสัยเสียไม่อาจแก้
‪เขาไม่เหมาะกับน้องฉัน
‪ฉันจะต้องทำให้น้องเห็นเช่นกัน ‪ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีใด
‪ขอแนะนำหน่อยได้ไหม มิสชาร์มา
‪ยามที่เราว้าวุ่น
‪การใส่ใจเรื่องของตัวเอง ‪เป็นทางออกที่ฉลาดกว่ามาก
‪การพยายามชักจูงคนอื่นให้ไปในทางที่ถูกต้อง
‪มักจะชวนหงุดหงิดและดันทุรังเสียเปล่า
‪มีแต่จะเผยด้านเลวร้ายของเรา
‪ก่อนได้รู้ว่าความพยายามนั้นไร้ผลตั้งแต่ต้น
‪ฉันรู้ดีค่ะ คืนนี้ฉันทำตัวโง่เขลา
‪ไม่จำเป็นต้องได้ยินคำตำหนิจากท่านอีก
‪อันที่จริง ฉันไม่ต้องฟังคำใครทั้งนั้น
‪ฉันไม่สนว่าใครที่นี่จะคิดกับฉันอย่างไร
‪เมื่อเอ็ดวิน่าแต่งงานแล้ว ‪ฉันจะกลับไปบ้านเกิดคนเดียว
‪มีแต่จะดีใจจนเนื้อเต้น ‪ถ้าไม่ต้องกลับมาเหยียบเมืองนี้อีก
‪เธออาจยังไม่รู้ และนั่นก็เป็นเรื่องที่ยอมรับได้
‪แต่ฉันคนหนึ่งละที่ห่อเหี่ยวใจเหลือเกิน
‪แถมช่างเป็นการดูหมิ่นความเป็นจริง
‪เมื่อได้ฟังว่าเธอหวังว่าจะอยู่ตัวคนเดียว
‪ทั้งที่อายุเพียงแค่ 26
‪ท่านไม่ควรรู้สึกเช่นนั้นนะคะ ‪ฉันจะไปเป็นครูพี่เลี้ยง
‪ฉันพอใจแล้วเมื่อรู้ว่าน้องสาวมีคนดูแล
‪พอใจรึ
‪แล้วท่านทุกข์ทรมานนักหรือคะ
‪ว่ากระไรนะ
‪ท่านเองก็อยู่เดียวดายไม่ใช่หรือคะ
‪ฉันดูอยู่ค่ะ ฉันเห็นท่าน ‪ท่านสุขสบายใจเสียยิ่งกว่าอะไร
‪เพราะฉันเคยใช้ชีวิตมาแล้ว
‪ฉันเป็นแม่ม่าย
‪ฉันเคยรักมาแล้ว เคยสูญเสียมาแล้ว
‪ฉันได้รับสิทธิ์นั้น
‪ฉันทำอะไรเมื่อใดก็ได้ตามใจ
‪และในแบบที่ฉันพอใจจะทำด้วย
‪เด็กเอ๋ย
‪เธอไม่ใช่ฉัน
‪และถ้ายังเดินทางนี้ต่อไป
‪เธอจะไม่มีทางได้เป็นอย่างฉัน
‪มีสองสิ่งซึ่งซุ่มซ่อน
‪ภายใต้เงามืดแห่งเมืองงดงามเรานี้
‪หนูเน่าและความลับ
‪ท่านผู้อ่านที่รัก ท่านตัดสินเองเถิด ‪ในสองสิ่งนั้น สิ่งใดทำร้ายเราได้มากที่สุด
‪เราอดสงสัยไม่ได้ว่า ‪เพชรน้ำหนึ่งประจำฤดูกาลหาคู่ครองนี้
‪เก็บความลับใดบ้างไว้แนบอก
‪และหล่อนจะเลือกบอกความลับนี้กับใคร
‪ใช่ท่านไวเคานต์บริดเจอร์ตันหรือไม่
‪แต่อย่างน้อย ในความเห็นของชาร์มาคนพี่
‪เรื่องนั้นไม่ใช่ความลับใดๆ เลย
‪(จุลสารวงสังคมโดยเลดี้วิสเซิลดาวน์)
‪ถ้าเธอยังรำคาญใจ ‪กับสำนวนของเลดี้วิสเซิลดาวน์
‪เธอหยุดอ่านไปเสียเลยก็ได้นี่
‪- ในที่สุดหล่อนก็เผยตัวออกมา ‪- อะไรนะ เอล…
‪ตอนแรกฉันจะไม่บอกเธอเพราะว่า…
‪ฉันอายและคิดว่าตัวเองคิดผิด
‪เมื่อวานนี้ฉันไปที่โรงพิมพ์นี้มา
‪จริงรึ
‪แล้วได้คุยกับใครหรือเปล่า
‪ไม่สำคัญหรอก เพน ดูสิ
‪ไม่ใช่แค่ใช้กระดาษเหมือนกันเปี๊ยบ
‪แต่ตัวอักษร "เค"
‪ทั้งหมดเบี้ยวเล็กน้อยเหมือนกันไม่มีผิด
‪นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกจุดแน่ๆ
‪งั้นเราก็ต้องคอยเปิดหูเปิดตา
‪ถ้าฉบับหน้า วิลเซิลดาวน์ยังมีตำหนิแบบเดิม
‪เราจะรู้แน่ว่าโรงพิมพ์นั้นเป็นของหล่อน
‪ขออักษร "เค" ใส่เครื่องพิมพ์สแตนฮอปค่ะ
‪- ราคาสิบเพนซ์ ‪- ให้ห้า
‪ห้าเป็นราคาพิเศษสำหรับลูกค้าประจำ
‪เชื่อฉันเถอะ ถ้าฉันต้องกลับมาใหม่ ‪ฉันจะกวนใจคุณไม่มีหยุด
‪ทีนี้ลดราคาเสีย ฉันจะได้ไม่ต้องมากวนอีก
‪เราทั้งคู่จะได้สบายใจกว่า
‪มิสเพเนโลปี้
‪เรียนตามตรง ท่านอาจจะหาว่าผู้เขียนคนนี้
‪เป็นหนึ่งในนักเปิดโปงความลับตัวเบ้ง
‪แต่หาไม่แล้ว ‪ใครเล่าจะทำให้พวกท่านพูดความจริง
‪นี่พ่ะย่ะค่ะ
‪แน่ใจนะ
‪ทั้งหมดนี้คือกุลสตรีที่เพชรของเราคุยด้วยในช่วงนี้
‪แน่พ่ะย่ะค่ะ
‪หากทฤษฎีของเราถูกต้อง
‪เลดี้วิสเซิลดาวน์จะต้องอยู่ในกลุ่มนี้แน่
‪ในเมื่อแม้กระทั่งความลับซึ่งเก็บไว้ดีที่สุด
‪สุดท้ายยังต้องถูกเปิดเผย
‪(มิสเพเนโลปี้ เฟทเธอริงตัน)
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม