SERIAL NETFLIX
DZIESIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Spokojnie.
Nie spiesz się.
Jest piekielnie wielki.
Lecz z kulą nie ma szans.
Wystarczy jeden strzał prosto w serce,
by pokonać nawet największą bestię.
To niewykonalne.
Nie przejmuj się. Będą inne okazje.
Nigdy mi się nie udaje.
Wiem, co powie o tym Benedict.
- I Colin. - Masz motywację, by próbować dalej.
Będą nieznośni.
Musisz mi pokazać, jak to zrobić!
Chodź.
Chodzi przede wszystkim o pewność siebie.
Zdecydowałeś, że jeleń był za duży, zanim pociągnąłeś za spust.
Nauczysz się. Z czasem.
Mówisz, jakby to było łatwe.
Nic cię nie wyprowadza z równowagi.
Twoja matka miałaby na ten temat inne zdanie.
Nie pokażesz komuś swojej najlepszej strony,
nie pozwalając mu zobaczyć tej najgorszej.
Na pewno spodobają jej się te kwiaty.
Są śliczne, czyż nie?
Weźmy też dla Daphne, żeby nie była zazdrosna.
Ta cholerna…
Ojcze?
Cholerstwo mnie użądliło.
Cokolwiek…
Ojcze?
Co się dzieje?
Ojcze!
Co?
- Nie mogę… - Pomocy!
Niech ktoś nam pomoże!
Ojcze!
Pomocy!
Co się stało?
Nie wiem!
Pszczoła? Chyba pszczoła.
Pszczoła? Edmundzie.
- Musisz oddychać. - Nie mogę…
Nie.
Proszę, nie. Nie zostawiaj mnie.
Nie, Edmundzie!
Nie zostawiaj mnie!
Nie!
O mój Boże!
Pozostałe dzieci.
Nie mogą go zobaczyć.
Anthony!
Idź!
Wszyscy wiemy, na jak duże poświęcenie
potrafi zdobyć się młoda dama dla oświadczyn.
Najwyraźniej potrafi też przebyć duże odległości.
Lord Anthony Bridgerton zdaje się być coraz bliżej
wybrania swojej wicehrabiny.
W tym celu zaprosił nasz diament
na wycieczkę do swego gniazda rodowego, Aubrey Hall.
Może założę na kolację różowy jedwab.
- Myślisz, że mu się spodoba? - Oczywiście, bon.
Nie musisz się martwić o względy wicehrabiego, panno Edwino.
To znakomity znak, że zaprosił nas, byśmy spędziły kilka dni z jego rodziną,
nim zjedzie się reszta socjety i zacznie się prawdziwa zabawa.
Może będziesz mogła już ogłosić zaręczyny.
Wiem, że będzie oceniał, jak sobie poradzę jako wicehrabina.
Nie tylko on powinien oceniać.
Ty także powinnaś rozważyć, czy lord Bridgerton jest tym, kogo chcesz.
Istotnie.
Powinnyśmy spędzić ten tydzień z otwartymi umysłami.
Będę okazem życzliwości.
Doskonale. Ubiorę się w różową suknię.
Wiejskie powietrze oczyszcza umysł i ożywia ciało.
Czyż może to być ostatni podmuch,
który pchnie wicehrabiego na skraj zaręczyn?
Oczywiście te pechowe dusze, które pozostaną w mieście,
będą musiały znaleźć nowe rozrywki
pod nieobecność najcenniejszego z kamieni.
Przestań się kręcić, bo nabawię się niestrawności.
Wybacz, mamo.
Mamy wiele do zrobienia przed wyjazdem do Bridgertonów.
- Pójdziemy do krawcowej po śniadaniu. - Dzisiaj?
Idziesz dokądś z wizytą, panie? Do kogoś szczególnego?
- Zamierzałem pójść do White’a. - Doskonały pomysł.
Tamtejsi bywalcy to nader dobre towarzystwo.
Miłego dnia.
Powinnam się cieszyć, że jeszcze nie szuka przyszłej żony.
To tylko kwestia czasu, zanim sprowadzi tu jakąś piękną młódkę i wyrzuci nas na bruk.
Może pannę Uxbridge.
To dopiero dzieciątko.
Varley. Nie pomagasz.
Musimy znaleźć kogoś
uległego.
Kogoś głupiego, naiwnego,
kto nie będzie wiedział, jak zajmować się domem.
To byłoby dla nas najlepsze.
Pytanie…
gdzie?
Chcę przejąć pokój Philipy.
To niesprawiedliwe, że zawsze miała większy.
Co?
Właśnie mówiłyśmy, jaką dobrą partią byłby lord Featherington.
- Dla kogo? - Dla ciebie.
To nasz kuzyn.
Penelopo.
Jest naszym kuzynem.
I kiedy to komuś przeszkadzało?
Poślubienie kuzyna to nic dziwnego.
Spójrzcie tylko na rodzinę królewską.
Poza tym jest waszym dalekim kuzynem.
Nie chcesz być panią tego domu, Prudencjo?
Nie pragniesz organizować balów, których zazdrościć ci będą wszyscy?
- Mogłabym? - Jeśli tego pragniesz.
Oczarujesz go
z niewielką pomocą.
Potrzebujesz nowych sukni,
by wyglądać bardziej kusząco.
Po co?
Nieważne.
Idziemy do krawcowej!
Siostro!
Tak się cieszę, że mogłaś przyjechać.
Nie pozwolę, by mój Augie przegapił
zwycięstwo swej matki w naszej rodzinnej tradycji.
- Drugi rok z rzędu. - Czarujące słowa z ust księżnej.
- Która ma w sobie krew Bridgertonów. - Eloise, chodź do dziecka.
Po co? Zmieniło się?
Urósł co najmniej dwa centymetry.
A to kto?
Mój kochany.
No chodź.
- Chodź, malutki. - Nie.
Nie przejmuj się ciocią Eloise.
Czytanie przesłania jej wszystko inne.
Nie czas na drzemkę?
Może wujek Colin uśpi cię swoimi opowieściami o podróżach.
Tak. Już tęsknię za spokojem i samotnością na greckich wyspach.
Cieszysz się krótkim wytchnieniem
od dzikiego stada młodych dam szukających męża, bracie?
Wręcz przeciwnie, siostro.
Zaprosiłem jedną młodą damę i jej rodzinę, by do nas dołączyły.
- Anthony zaprosił pannę do Aubrey Hall? - Tak, jest urocza.
Nie wierzę!
Muszę poznać kobietę, która skradła ci serce.
Jaka ona jest?
Panna Edwina to uosobienie gracji, piękna i uroku.
Niestety ma ogromnie irytującą siostrę, która uważa się za jej strażniczkę.
Musicie mi pomóc zdobyć przychylność obu sióstr,
jeśli mam znaleźć żonę.
A teraz prosisz o pomoc. Wielkie nieba, musisz być urzeczony.
- Lub siostra jest trudnym przeciwnikiem. - Bez obaw, Anthony.
Jako że ty służyłeś mi taką pomocą, nie omieszkam się odwdzięczyć.
Obiecujesz czy grozisz?
Proszę.
Jestem w stanie przetrwać taką podróż tylko po to,
by zobaczyć mojego chrześniaka.
Witaj.
Panią też wspaniale widzieć, lady Danbury.
- Wasza Wysokość. - Lady Mary.
- Jak miło, że jesteście. - Dziękujemy.
- Moja córka, Edwina. - Cudownie panią widzieć.
- I pani druga córka. - Kate, moja najstarsza.
Uśmiecha się pani.
- Już zdobyłem pani uznanie. - Uśmiecham się na widok domu.
Który mi pan zasłania.
- Zabrała pani psa. - Tak.
Newton zna się na ludziach.
Widzi pan?
Proszę zapamiętać moje słowa.
Do końca pobytu będzie pani miała o mnie lepszą opinię.
On także.
Nie miałam pana za optymistę.
Jako że nie ukrywa pan już swych niecnych intencji,
przypuszczam, iż jest to jakaś poprawa.
Panna Edwina, jak mniemam.
Nie.
To jej siostra.
Panna Kate Sharma.
Proszę mi wybaczyć.
Wasza Wysokość mi schlebia.
Przedstawię moją siostrę, pannę Edwinę.
To zaszczyt, Wasza Wysokość.
Panno Edwino, z przyjemnością witam panią w Aubrey Hall.
To piękny dom.
Dziękuję za zaproszenie.
Bardzo chętnie spędzę czas z panem i pańską rodziną.
Na pewno są panie zmęczone po podróży.
Pani Wilson.
Proszę, zaprowadź panie do ich pokoi, żeby mogły się odświeżyć.
- I przygotować do walki. - W istocie.
Cóż to znaczy?
Proszę ją ignorować.
Na wsi zawsze jest pełna werwy.
Zatem coś nas łączy.
Matko?
Sądzę, że będę czegoś potrzebował.
- Czyli jesteś zdecydowany? - Jasno wyraziłem swe zamiary.
Wiedz, że nie musisz się spieszyć z tak doniosłą chwilą.
Panie ledwo się rozpakowały.
Skorzystajcie z okazji, by się lepiej poznać.
To zbędne.
Panna Edwina będzie idealną wicehrabiną.
W tym domu jest tyle wspomnień,
dobrych i złych.
Obyś zachował trzeźwość umysłu.
Od lat pragniesz mojego ślubu.
- A teraz mam czekać? - Tego nie mówiłam.
Chcę, byś był pewien.
Panie?
Możemy zacząć przygotowania?
Trzeba wezwać duchownego i zająć się trumną. Trzeba ją złożyć.
Przepraszam. Mam pytanie o ciało.
- Przenieść je z sypialni? - Jest też kwestia listów.
- Listów? - Z informacją o śmierci.
Do rodziny i mieszkańców wsi.
Powinniśmy posłać po lekarza. Wpadła w histerię.
Muszę zapytać, panie.
Ma pan klucze do gabinetu ojca?
- Szukaliśmy ich. - To może jej zaszkodzić.
Zajmę się spakowaniem rzeczy, lecz muszę wiedzieć, gdzie je przenieść.
Dlaczego chcesz je przenosić?
Ponieważ te pokoje należą teraz do pana.
Jest pan nowym wicehrabią.
To da nauczkę Colinowi.
Ostatnio postawił bramkę za stodołą.
Jakie są zasady tej gry?
W pall mallu nie chodzi o zasady, lecz o cel.
Czyli wbicie kuli w każdą bramkę.
Kto pierwszy wbije kulę w ostatnią bramkę, wygrywa.
To dość proste, choć, jeśli ma się ochotę na łobuzerstwo,
można też wybić kulę przeciwnika jak najdalej od następnej bramki.
Po co tracić turę, jeśli mamy wbić własną kulę w bramkę?
By rozwścieczyć przeciwnika?
Właśnie. Słaby gracz skupia się na grze, rozważny gracz skupia się na przeciwniku.
Czuję, że spodoba mi się ta gra.
Benedict przyzwoicie celuje,
ale unika konfliktów.
Colin jest przebiegły.
Uderzy, gdy najmniej się spodziewacie, więc zawsze się spodziewajcie.
Eloise skupia się na pokonaniu starszych braci.
Będzie tym tak pochłonięta, że zapomni o was.
Ja jestem zagadką i nie zdradzę swoich sekretów.
Jest jeszcze Anthony.
Niech zgadnę. Bezwzględny, bezlitosny gracz.
Wyraźnie już go pani poznała.
Co nie znaczy, że jest niehonorowy.
Zwykle jest wzorowym sportowcem, lecz nie na tym boisku.
Na pewno jest znakomitym graczem.
Spędzimy razem niezwykle miłe popołudnie.
KRAWCOWA
Dekolt powinien być głębszy. Musimy uwydatnić figurę młodej damy.
Głębszy.
- Muszę zaprotestować. - Nie za to pani płacę.
Płacę, by szyła pani suknie wedle mojego pomysłu.
Choć może to kwestia materiału.
Podobno pojawiła się nowa krawcowa. Prosto z Wiednia.
Może ona będzie miała coś, co korzystniej wyeksponuje twoje atuty.
Ubierz się.
Podobał mi się pani projekt.
Merci beaucoup, panno Penelopo.
Ja jestem ogromnie niezdarna, jeśli chodzi o moje suknie.
Niedawno podarłam gorset i musiałam pożyczyć suknię od służącej.
- Mogła mnie pani widzieć. - Nie pamiętam.
Często tam pani bywa?
To dość daleko od eleganckiej części miasta.
Mogę panią zapytać o to samo.
Ale nie zapytam,
gdyż uważam, że każda dama ma swoje prywatne sprawy.
Zgodzi się pani?
Tak. Zdecydowanie.
Przyjechały jedwabie.
Zostaw je z tyłu.
Mam nadzieję, że jeszcze ich użyję.
- Rzućmy monetą. - Mieliśmy zaczynać od najmłodszych.
Wybieramy alfabetycznie.
- Tak jak zawsze. - To ma być zabawa?
Uspokójcie się.
Najsprawiedliwiej będzie,
jeśli pozwolimy naszym gościom wybrać młotki i zacząć grę.
Proszę wybrać, panno Edwino.
Doskonały wybór.
- Młot śmierci. - Popatrz tylko, bracie.
- To pana? - Nie. Proszę go wziąć.
- Ostatnio prawie mnie pobiłeś, jak… - Przesadzasz.
Jest pan przesądny?
Niektórzy potrzebują znajomych narzędzi.
Jak dzieci kocyka.
Potrafię grać każdym młotkiem.
Życzę powodzenia.
Będziemy tak deliberować cały dzień?
- Nie. - To mój.
Na pole walki!
Chodźmy.
Tak!
Wyszedłeś z wprawy?
Teraz ja.
- Tak! - Pięknie!
Ależ uderzenie!
Eloise, nie oszukuj.
Twój ruch, bracie.
Możesz już uderzyć?
Cóż za pech.
Czyżby okoliczności wpływały na twój poziom skupienia?
Nie ma mowy.
Panno Edwino, pani kolej.
Nie chciałem pani przeszkodzić, więc zostawiłem pani miejsce.
Jak miło z pana strony.
- Szeroko. - Brawo, Edwino.
Bardzo ładnie.
Twoja kolej.
Twoje myśli są gdzie indziej.
Inaczej nigdy nie ułatwiłbyś mi tak zadania.
Tak!
Obawiam się…
Moje myśli w istocie są daleko od gry.
Moi bracia zawsze zanadto komplikują…
Zgłosiłem się na Wydział Sztuk Pięknych
w Royal Academy Schools.
- Gratulacje. - Nie ma czego świętować.
Nadal czekam na decyzję.
Przyjmują tylko nielicznych.
To ekscytująca perspektywa.
Nie tak ekscytująca jak twoja wielka wyprawa.
Niemniej
też chciałbym się czymś wyróżnić.
Uważaj, Eloise. Ostrożnie.
Uderzaj!
- Brawo! - Nie wierzę!
Jestem dumny.
Gratuluję pani córek, lady Mary.
Przynoszą pani chlubę.
Są moim największym szczęściem.
I naszym największym wyzwaniem.
Przynajmniej gdy szukają mężów.
Tak, sezon potrafi być bezlitosny.
Dawno pani nie była na angielskiej ziemi?
Odkąd wyjechałam z mężem.
To było wieki temu.
Rozumiem.
Aubrey Hall jest dla mnie pełne wspomnień.
Początek dość powolny,
ale jeszcze liczę na rozlew krwi.
Lady Danbury żartuje.
Moje dzieci lubią rywalizację, ale krwi nie przeleją.
Ostrożnie.
Macierzyństwo służy księżnej.
To prawda.
Nasze próby swatania w zeszłym sezonie były dość rozsądne, lady Bridgerton.
Tak. Może znów uda nam się osiągnąć podobny sukces, lady Danbury.
Źle pan wykończył uderzenie.
Jeśli uda im się trzymać obranego kursu.
Tak!
Patrz na to!
Wybitne uderzenie!
- Brawo, Colinie. - Tak!
Ale szczęście!
Może go pani pokonać.
To nie byłoby sportowe zagranie.
Podobno niesportowe zagrania są pożądane w tej grze.
Jakże szybko się pani uczy.
Cóż pan na to? Ma pan nastrój na przegraną?
Mój nastrój się nie zmieni, niezależnie od pani wyboru.
Odważnie udźwignie pan przytłaczający ciężar porażki?
- Bądź miła. - Niech się pani nie martwi.
Na tle taktyk moich sióstr i braci
panna Sharma zachowuje się z gracją.
Zatem to pana nie wzruszy.
Fenomenalnie!
- Wiedziałam, że ją lubię. - Panno Edwino. Pani kolej.
Zostałam pokonana.
Może pani iść po kulę, jeśli chce pani grać dalej.
Chyba zrezygnuję.
Czy…
Dołączyć do pani?
Nie musi pan psuć sobie zabawy.
Potowarzyszę naszym mamom.
Twoja kolej.
Cóż za uderzenie!
Tak! Jaka szkoda.
Lepiej po nie idźcie.
Chyba że chcecie się poddać?
Absolutnie nie.
Pani przodem.
Jeśli pani ruch oddał zwycięstwo mym braciom, nigdy tego nie zapomną.
Pan z pewnością przyjąłby zwycięstwo z klasą.
Do diaska!
Możemy je wyciągnąć. Nikt by nie wiedział.
Ja bym wiedział.
Jednak jest pan honorowy. Przynajmniej w sporcie.
A poza tym gdybym oszukał, pani natychmiast by to obwieściła.
Pan również.
Zatem nie ma innej opcji.
Pańska kolej.
- Chyba że nie chce pan ubrudzić butów? - Proszę się nie martwić o moje buty.
Pomocy.
Proszę pociągnąć.
Próbuję. Utknęła.
Mam pani pomóc czy nie?
- To nie jest zabawne. - Nie mówiłam, że jest.
Nie mogę…
Myślę,
że pani nie doceniłem, panno Sharmo.
To motyw przewodni naszej znajomości, czyż nie?
Skoro uprzejmości mamy za sobą…
Proszę mi powiedzieć.
- Co mam zrobić, by zdobyć pani aprobatę? - Nie odmawiam jej panu ze złośliwości.
Chcę poprowadzić moją siostrę w stronę największego szczęścia.
Myślałam, że pan to zrozumie.
Też ma pan siostry, które musi pan chronić.
Jestem ich opiekunem.
A ja opiekunką Edwiny, w sprawach, które się liczą.
Zatem zapomnijmy o zgryźliwościach.
Udowodnię, że mogę zaoferować pani siostrze szczęście i bezpieczeństwo.
Pozwoli mi pani na to?
Może to rozejm,
ale na polu sportowym nigdy się nie poddam.
Pańska kolej.
Coś się stało?
Wygrałam!
Kolacja z nią będzie ciekawa.
Lordzie Bridgertonie, nie chce pan…
Koniec gry.
KU PAMIĘCI ÓSMEGO WICEHRABIEGO EDMUNDA BRIDGERTONA
ZMARŁEGO W MAJU 1803 R.
NINIEJSZY POMNIK POSTAWIŁA JEGO KOCHAJĄCA RODZINA
To niewłaściwe. Nie możecie tego zrobić.
- Sprowadźcie go tu! - Niebieskie płatki
- Panie. - Zielone listki
Musi pan wejść.
- Ja? - To konieczne.
Razem będziemy Królować wszystkim
Wszystko jest dobrze. Nie może pani stać.
Nie jest. Robiłam to siedem razy.
Wiem, kiedy jest dobrze. On nie może tego zrobić.
Nie pozwolę na to. Powstrzymajcie go.
- Dziecko jest nieprawidłowo ułożone. - To znaczy?
Jest zwrócone w złą stronę. Potrzebuję decyzji.
- Nie wiem… - Zrobię, co mogę.
Ale może będzie konieczny wybór.
Kogo pan woli?
- Co? - Co do niego mówisz?
Mówiłam ci, nie rozmawiaj z nim.
Rozmawiaj ze mną!
To decyzja wicehrabiego.
Wicehrabia jest dzieckiem!
Moim dzieckiem. Urodził się w tym pokoju, z tego ciała.
To nie jego sprawa.
Porozmawiajmy w holu.
Nie, Anthony. Nie wychodź.
Matko, proszę. Połóż się, uspokój się.
Dowiem się, czego chce, i od razu wrócę.
Chce, żebyś zdecydował, które z nas ma żyć.
Ja czy dziecko.
Zabijesz dziecko, uratujesz matkę.
Zabijesz matkę, uratujesz dziecko.
To nie twój wybór. Tylko mój.
- To decyzja wicehrabiego. - Edmund jest wicehrabią!
Wybór należy do Edmunda.
I tylko do Edmunda, bo on mnie kochał.
Tak bardzo mnie kochał. Ta rozmowa nie miałaby miejsca.
Ponieważ przy takiej miłości
ta odpowiedź, ta decyzja
jest oczywista.
Nie powinnam tego nikomu tłumaczyć!
Edmund powinien tu być!
Zróbcie, co chce.
- Panie… - Cokolwiek zdecyduje.
Spróbuję uratować ich oboje.
Nie zostawiaj mnie!
Machaj nim, by ściągnąć jego wzrok na swój biust.
Tak.
I śmiej się z jego żartów.
Każdy mężczyzna pragnie być zabawny.
Dzień dobry.
To zaiste dobry dzień.
Lecz jakże gorący.
Nieprawdaż, Prudencjo?
Tak, jest bardzo gorąco.
Nietypowo gorąco.
Mamo, mogę iść do krawcowej?
- Potrzebuję wstążek. - Nie teraz.
Prudencja właśnie pytała o Amerykę.
Prawda, Prudencjo?
Tak.
Ciekawią cię podróże?
Uwielbiam je.
To znaczy uwielbiałabym.
Najdalej byłam w Sussex.
Mama mówi, że cywilizacja kończy się na Hampshire.
Ależ dowcipnisia. Nasza Prudencja kocha żarty.
Ameryka jest z pewnością dalej niż Hampshire.
Zaprosiłem dziś Cowperów na kolację.
Cowperów?
Czy to ma coś wspólnego z naszyjnikiem, który podarowałeś pannie Cowper?
Potrzebuję powodu, by cieszyć się ich towarzystwem?
Przygotujesz kolację? Może sarninę?
Nie udało się.
Kuzyn Jack nie spojrzał nawet na mój biust.
Przestań go tak nazywać.
I to też przestań.
Popołudnie nie było zbyt uciążliwe?
Ależ skąd, panie.
Moje rodzeństwo potrafi być męczące.
Nie potrafię się męczyć na świeżym, wiejskim powietrzu.
Pozytywne podejście.
Przyda się, jeśli ma pani spędzić z nami więcej czasu.
Chciałby pan wychowywać dzieci tutaj, na wsi?
Prawdopodobnie przez moje obowiązki będę się często przemieszczał.
Możliwe, że czekają mnie dłuższe okresy,
w których będę z dala od dzieci. I żony.
Będę chętnie wspierać mojego męża we wszystkich przedsięwzięciach.
Wypowiada się pani tak ugodowo.
To odświeżające i rzadkie.
Lecz gwoli jasności, panie,
to nie znaczy, że nie mam własnego zdania.
Odkryłam,
że można pozostać ugodowym,
gdy ma się bogate wnętrze.
Mam na tyle szczęścia,
że odnalazłam w sobie miłość do literatury i nauki.
To dlatego
w różnych okolicznościach potrafię być zadowolona,
a nawet spełniona.
Mam tyle zainteresowań i zajęć.
Muszę coś wyznać.
Jedyne książki, jakie czytałem w tym roku, to księgi rachunkowe.
Są okropnie nudne.
Idealnie się składa. Pan jest zbyt zapracowany, by czytać,
a ja chciałabym opowiadać komuś o lekturze.
Uwielbiam mówić o książkach.
Zatem słucham.
Czytał pan Ghaliba?
Nigdy.
To dobrze.
Jest zabawny.
- To chyba dobrze. - I inteligentny.
To było do przewidzenia.
W rozmowie nie było niezręcznych przerw.
Naprawdę. Żadnej tragicznej ciszy.
O czym rozmawialiście?
O jego rodzinie.
Czyli mówił o sobie? Jeśli rozmowa była jednostronna…
Skądże.
Byłam przekonana, że po grze w pall malla wicehrabia był mi
obojętny.
Ale zadawał pytania o mnie,
o naszą rodzinę.
Był zainteresowany wszystkim.
Książkami, które czytałam i których nie czytałam.
Cóż…
Mam nadzieję, że jego intencje były szczere.
Naprawdę wierzę, że coś z tego będzie.
Oświadczyny, didi.
Wyczuwam je.
Wszystko idzie jak należy?
Perfekcyjnie.
Panna Edwina wspominała o pall mallu? Nie bawiła się chyba dobrze.
Jakże by mogła?
Zachowywaliście się jak gladiatorzy na arenie.
W tę grę nie da się grać inaczej.
Byłem zdziwiony, że tyle wytrzymała.
Nieistotne.
Nie musi zdobywać głupich bramek, by zdobyć me serce.
Kim jesteś i co zrobiłeś z moim bratem?
- Daph. - Naprawdę zdobyła twoje serce?
Poznałaś ją.
Poznałaś jej rodzinę. Jest cudowna.
I miła,
i interesująca.
A nawet mądra.
Jakie właściwie masz obiekcje?
Chyba nie mam żadnych.
Jeśli mówisz, że to ta jedyna.
Jeśli mówisz, że w jej obecności
nie możesz normalnie myśleć ani oddychać.
Jeśli mówisz, że to czujesz.
Co czuję?
Co…
To, co sprawia, że nie potrafisz odwrócić od niej wzroku
w żadnej chwili.
Gdy twoje
ciało i dusza
prawie stają w płomieniach, gdy tylko jesteście blisko.
Gdy jedyne, co możesz robić w jej obecności,
to walczyć z pokusą, by się pochylić i dotknąć jej warg twoimi.
Jeśli to odczuwasz, gdy jesteś z panną Edwiną,
cieszę się twoim szczęściem.
Sam był lepiej tego nie opisał.
Naprawdę chcę wiedzieć?
Nie odpowiadajcie.
Jak miło, że mogli państwo do nas dołączyć,
i to tak na ostatnią chwilę.
Oczywiście, lady Featherington.
Jak moglibyśmy odrzucić zaproszenie od bezsprzecznego bohatera dnia?
Nowy lord Featherington rzeczywiście wzbudził sensację.
Nieprawdaż, Prudencjo?
Lordzie Featheringtonie,
z chęcią posłucham więcej o pańskich kopalniach w Ameryce.
Kamienie z nich wydobyte tworzą wytworne naszyjniki.
Po co mówić o rubinach za oceanem, gdy tu jest tyle do odkrycia?
Panno Cowper, czy ma pani braci?
Niestety jestem jedynaczką.
Lecz mam szczególnie matczyne cechy.
Przepraszam.
Co mówiłaś, córko?
Nie śmiałabym się chwalić,
ale zawsze mi mówiono, że mam ciepłą i pełną czułości osobowość.
Przynosi pani chlubę swojej płci.
Założę się, że takiej sarniny nie znajdzie pan w Ameryce.
Nie ma to jak angielska kuchnia.
Musi pan nas odwiedzić. Moja kucharka słynie ze swych deserów.
Ta, którą pani ukradła Evansom?
Jestem ciekawa.
Podczas tylu lat podróży nie pragnął pan się ożenić?
Chciałem najpierw umocnić swoją pozycję.
Lecz teraz, jako lord Featherington…
Przyszedł czas, gdy potrzebuję partnerki.
Kogoś, kto widzi, kim naprawdę jestem,
i będzie mi pomagał znosić trudy dnia.
To nowa suknia, Cressido?
Śliczna, czyż nie?
Nowa krawcowa jest wielce utalentowana.
Projekty madame Delacroix wydają się nijakie w porównaniu z nią.
Przestaniesz przeszkadzać?
- Tylko pytałam. - Prudencjo, mówiłaś coś?
Tak.
Zastanawiałam się, czy po kolacji mogłabym zaprezentować swój śpiew?
Dobry Boże.
Wspominałam, że moja Cressida potrafi śpiewać i grać na fortepianie?
Ojej, ja tego nie potrafię…
Panno Cowper, jest pani zajęta w czwartek?
Zaszczyci mnie pani swoim towarzystwem na spacerze?
Może po Rotten Row?
Byłabym zachwycona, panie.
- Naprawdę chętnie zaśpiewam… - Dość, Prudencjo.
Jeśli pragniesz oczyścić umysł, wiem, jak ci pomóc.
Podróżnicy używają tego, by otworzyć umysły
i wyjść poza zwykłe utrapienia.
- Paskudnie pachnie. - Wystarczy mała dawka, by odczuć efekty.
Jaki to ma sens?
Herbatka raczej nie odwróci mojej uwagi od decyzji,
którą podejmują właśnie w Royal Schools.
Może pozwoli ci uciec od myśli, które cię dręczą.
Od wątpliwości i pytań, które wracają, nieważne, jak daleko od nich uciekasz.
- Wszystko dobrze? - Przekonasz się.
Ta herbata to eliksir.
Raz na Paxos medytowałem przez kilka godzin
nad jednym źdźbłem trawy.
Do licha.
Obrzydliwe.
Liczę, że pall mall pani nie przeraził.
Antagonizmu należy się w nim spodziewać.
Mogę panią o coś zapytać?
Czy trzecia bramka była celowo węższa niż w zeszłym roku? Tak.
Słucham.
Obawiam się, że zdenerwowałam wicehrabiego.
Był w pobliżu grobu ojca?
Jego nastrój nie był pani winą.
Rzadko tam chodzi.
Czy ja mogę o coś zapytać?
Nie wyszła pani za mąż z wyboru?
Bracia mówią, że bywam dość bezpośrednia.
Ale wszyscy twierdzą, iż bycie starą panną to los gorszy niż śmierć.
Ale pani wydaje się zadowolona ze swojej sytuacji.
Nie jest to idealna sytuacja.
Świat nie jest serdeczny dla niezamężnej kobiety.
Nie ma dla nas miejsca w społeczeństwie, chyba że na obrzeżach.
To raczej wada społeczeństwa, nie kobiet.
Owszem.
Matko.
Tu jesteś.
Tu jestem.
Dobrze wyglądasz.
Spałam.
Wykąpałam się.
Poszłam na spacer. Zobaczyłam dzieci.
Poszłam do kaplicy, a teraz próbuję
być przydatna i haftować.
Zjesz z nami kolację?
Wiem, że jest ci ciężko.
Wiem, że tęsknisz. Ale wszyscy tęsknimy.
- Myślę… - Anthony, to wszystko, na co mnie stać.
Codziennie wstaję,
ubieram się, jem, próbuję oddychać.
Zmuszam się, by wejść do pokoju dziecięcego.
Myślę o tym,
jak mi żal małej Hiacynty,
bo nigdy nie pozna śmiechu Edmunda.
Ani jego zapachu,
ani tego, jak to jest być w jego ramionach.
A potem jest mi żal siebie, bo przez większość czasu
myślę tylko o tym, że to dziecko nie wyświadczyło mi przysługi
i nie zabiło mnie, abym mogła być z mężem.
Edmund był powietrzem, którym oddychałam.
A teraz nie ma powietrza.
Więc
nie pytaj mnie o kolacje.
To wszystko, na co mnie stać.
Anthony?
Anthony.
- Mogę odejść. - Nie, zostań.
Proszę.
Lilak to jego ulubiony kwiat.
Najdroższy.
Nie cierpię widzieć cię w tym stanie.
Jesteś taki przytłoczony.
Zaloty, rozważanie oświadczyn,
wybór osoby, z którą chcesz spędzić resztę życia.
Drogi synu, to powinien być czas pełen radości.
Jestem zadowolony.
Wypełniam swój obowiązek wobec rodziny.
To jest najważniejsze.
Twoje oddanie rodzinie nie znaczy,
że nie ma w twoim życiu miejsca na miłość.
Twój ojciec poważnie traktował rolę wicehrabiego,
ale też mocno kochał.
Wiem, że też tego chcesz.
Wiem, że w głębi serca zawsze tego chciałeś.
- Myślisz, że znasz mnie na wylot. - Wiem, jakim byłeś słodkim chłopcem.
Zawsze życzliwym, dowcipnym.
Ale gdy zmarł twój ojciec, zbudowałeś w sobie mur,
jakby miłość stała się
słabością,
a nie największą siłą.
Ty taki nie jesteś.
Zasługujesz na to, co ja czułam,
gdy twój ojciec włożył mi pierścionek na palec.
To była obietnica nie tylko świętej więzi, ale też świętej miłości.
- Ja nie chcę miłości. - Nie mówisz poważnie.
Szukam serdecznej partnerki, z którą będę dzielił przyjemne życie,
bez bólu i dewastującej żałoby.
Prawie cię nie było…
gdy zmarł.
Lecz ja
jestem skazany, by pamiętać każdą chwilę.
Nie mógłbym…
Nie mógłbym być przyczyną takiego bólu.
Nieważne, jak nieczułym i okrutnym mnie widzą ludzie.
Ten pokój jest nadzwyczaj dobrze oświetlony.
Zauważyłeś?
Świeczki migoczą, jakbyśmy…
siedzieli wśród gwiazd.
Co z tobą?
Właśnie mówiłem Benedictowi, jak piękne były gwiazdy w Grecji.
- Miło pani spędza czas, panno Edwino? - Owszem.
Gwar miasta jest ekscytujący,
ale doceniam spokój prowincji.
Ja również.
Choć spokój jest zaburzony, gdy rezyduje tu cała moja rodzina.
Rozumiem.
Nie mogę porównywać mojej rodziny do pana licznego rodzeństwa,
lecz
moja siostra i ja też sprawiałyśmy kłopoty.
Wyobrażam sobie.
Ale Kate zawsze zależy na moim szczęściu.
Jest odpowiedzialna za naszą rodzinę.
To niezwykle podobnie do ciebie.
Również ponosisz dużą odpowiedzialność.
To było nadzwyczajne,
ponadto od dziesięcioleci nie widział tego żaden inny Brytyjczyk.
Mój drogi, niepokoisz naszych gości.
Nic się nie stało.
Być może…
czas na toast.
Dobry pomysł. Rozweselmy naszych gości.
Możemy też poruszyć inne kluczowe kwestie.
Moja siostra i ja jesteśmy zmęczone.
Toast, tak.
Ogromnie dziękuję, że panie do nas dołączyły.
Cudownie, że panie nam towarzyszyły
i mogły być świadkami mojej drugiej przegranej w pall malla.
To się nie powtórzy, zapewniam.
Wyjątkowo dziękuję pannie Edwinie.
To był dla mnie zaszczyt móc panią lepiej poznać.
Co więcej,
chciałbym zadać pani pewne pytanie.
Chciałbym…
Chciałbym panią poprosić,
by nie mówiła pani nikomu o mojej wczorajszej porażce.
Obawiam się, że moja reputacja by tego nie zniosła.
- Za przyjemnie spędzony czas. - Za przyjemny czas.
- Tak. - Przyjemny czas.
Tak.
- Nie zrobiłaś niczego złego. - Musiałam coś zrobić.
Reszta socjety wkrótce do nas dołączy.
Gdyby miał się oświadczyć, już by to zrobił.
- Przegapiłam moją szansę. - Edwino.
Powinnam była dowiedzieć się więcej o Bridgertonach, o ich zainteresowaniach.
Powinnam być lepsza.
Wszystko sknociłam.
Czuję się jak głupia gęś.
Nigdy tak nie mów, bon.
Wiedziałam, że cię zrani. Chodź tu.
Nie chcę cię widzieć w takim stanie.
Myślałam, że mnie lubi.
Jesteś diamentem sezonu.
W Londynie nie ma żadnego dżentelmena, który nie chciałby twojej ręki.
Masz możliwości, bon.
Wszystko będzie dobrze, mimo tego rozczarowania.
Nie śpisz?
Wykąp się, zanim matka cię zobaczy.
To magia, bracie.
Miałeś rację.
Za długo gnębiły mnie wątpliwości.
Akademicy nie ocenią mojego talentu. Świat go oceni!
Jesteś imbecylem.
Benedikcie, coś do ciebie.
List z Londynu.
Mam miejsce.
Przyjęli mnie do Royal Schools.
- Dostałem się! - Myślałem, że nie ocenią twojego talentu.
Musieli zobaczyć potencjał w moich obrazach.
Wszyscy będziecie świadkami mojego talentu!
Jest środek nocy!
Teraz będzie tak nieznośny jak ty.
Ja?
Jeśli usłyszę jeszcze jedną opowieść o Grecji…
Jeśli tak ci się tam podobało, dlaczego wróciłeś do domu?
Cóż…
Masz z nią kontakt?
Z panną Thompson?
Nie piszecie do siebie listów?
Sądziłam, iż podróże wybiły ci pannę Thompson czy też lady Crane z głowy.
Pamięć jest silniejsza niż odległość.
Mieszka niedaleko stąd.
„To dla mnie zaszczyt przyjąć
wasze przyjęcie”.
Długo to jeszcze potrwa?
Nie mam pojęcia.
Artysta musi mieć możliwość podążania za muzą.
Lecz wygląda na to, że socjeta padła ofiarą kapryśności mody.
Jak inaczej można wyjaśnić tandetną,
czy nawet wulgarną suknię panny Cressidy Cowper?
Najnowsza krawcowa w Mayfair
ma tylko jedną zaletę.
Jest nowa.
Choć madame Delacroix jest stara,
przynajmniej jest kompetentna.
Możesz zostawić tam jedwabie.
Panna Penelopa.
W pani pracy musi być pani spostrzegawcza.
Ukrywać sekrety klientek za odpowiednim materiałem
lub sprytnie dobranym dodatkiem.
Ja także się ukrywam.
Za piórem.
Nie mam zamiaru ujawniać pani tożsamości.
Nie dlatego tu jestem.
Myślę, że mogę pani ufać.
W świecie mężczyzn stworzyła pani prosperujący biznes, tak jak ja.
Myślę, że możemy sobie pomóc.
Coraz ciężej jest mi utrzymać moje przedsiębiorstwo.
Jeśli pani mnie zauważyła, niewiele brakuje, by rozpoznał mnie
ktoś mniej dyskretny.
Pokazałam już, jak ja mogę pomóc pani.
Chciałabym, żeby pani pomogła mnie.
Musiała pani pisać, że jestem stara?
Moje pochlebstwa nie mogą być oczywiste.
Nie poskutkowały?
Madame Delacroix? Potrzebuję pani fachowej wiedzy.
Byłam pierwsza.
Oczywiście nie każdy może osiągnąć sukces.
Przypuszczam, że dla niektórych jest zwyczajnie za późno,
by zmienić kierunek i naprawić szkody.
Panie.
Panno Sharmo.
Czy pani siostra…
Jest w pokoju.
Nie czuje się najlepiej.
Nie chciałem jej wczoraj rozczarować, nie oznajmiając swoich intencji.
Chciałabym podziękować…
Rozczarowanie minie. Wciąż mam zamiar się oświadczyć.
Wczorajszy wieczór był niepoważny. Moi bracia przeszkadzali.
Wszyscy się na mnie patrzyli…
Moje uczucia nie pozwoliły mi przemówić.
Teraz ma pan za silne uczucia?
- Panno Sharmo… - Nie.
Bawi się pan uczuciami łatwowiernej młodej damy.
Panna Edwina potrafi formować własne opinie. Gdyby pani to widziała…
Zna pan moją siostrę lepiej niż ja?
Wiem, że chce być szczęśliwa.
Właśnie tego jej życzę.
Zapewniam pana, nie potrafi pan uszczęśliwiać.
Drażnić, może. Na pewno zadręczać.
Jedyne uczucie,
jakie może pan wywołać, to niezadowolenie.
- Proszę się nie ruszać! - Nie słucham rozkazów!
- Nie! - To tylko pszczoła.
- Nic pani nie jest? - Co?
- Może pani oddychać? - Tak, to tylko użądlenie.
Na pewno?
- Panie? - Nie…
Nic mi się nie stało.
To tylko pszczoła.
Tylko pszczoła.
Napisy: Sylwia Szymańska