‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สิบปีก่อนหน้านี้)
‪ใจเย็นๆ
‪เอาละ ค่อยๆ เล็ง
‪มันตัวใหญ่เบ้อเร่อ
‪แต่สู้ลูกปืนไม่ได้หรอก
‪เจอกระสุนนัดเดียวทะลุหัวใจ
‪แม้แต่สัตว์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดยังล้มได้
‪ไม่มีทางสำเร็จ
‪ไม่เอาน่ะ โอกาสหน้ายังมี
‪ผมพลาดมาแล้วทุกครั้ง
‪รู้เลยว่าเบเนดิกต์จะพูดยังไง
‪- คอลินด้วย ‪- แบบนั้นยิ่งต้องพยายามต่อไป
‪พวกนั้นจะล้อไม่หยุด
‪พ่อต้องสอนผมยิงแบบนั้นให้ได้นะ
‪กลับกันเถอะ
‪ความมั่นใจของเรานั้นสำคัญเหนือสิ่งใด
‪ลูกคิดไปแล้วว่ากวางนั่นตัวใหญ่เกินกว่าจะล้มได้
‪ก่อนที่ลูกจะแตะนิ้วกับไกปืนเสียอีก
‪อีกหน่อยจะรู้ อีกหน่อยก็เป็นเอง
‪คุณพ่อพูดแล้วฟังเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ
‪ไม่มีอะไรทำให้คุณพ่อหวั่นใจได้เลยสินะครับ
‪พ่อว่าแม่ของลูกคงมีความเห็นเรื่องนั้นนะ
‪แต่ลูกก็รู้ ‪เราไม่อาจเผยด้านที่ดีที่สุดของเรากับใครได้
‪หากไม่ยอมให้เห็นด้านที่แย่ที่สุดของเราด้วย
‪พูดไปแล้ว แม่จะชอบดอกไม้พวกนั้น
‪ดอกไม้พวกนี้สวยดีนะ
‪ดาฟนี่ต้องงอนแน่ ‪ถ้าเราไม่มีอะไรติดมือกลับไปให้น้องเลย
‪ไอ้เจ้า…
‪คุณพ่อครับ
‪เจ้าผึ้งบ้านั่นต่อยพ่อ
‪แต่ถึงจะ…
‪คุณพ่อ
‪เป็นอะไรครับ
‪คุณพ่อ!
‪อะไรหรือครับ
‪- หายใจ… ‪- ช่วยด้วย ใครช่วยที!
‪ใครก็ได้ มาช่วยกันหน่อย! ช่วยด้วย!
‪คุณพ่อ!
‪ช่วยด้วย!
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ผมไม่ทราบ!
‪ใช่ผึ้งรึเปล่า คิดว่าผึ้งนะ
‪ผึ้งเหรอ เอ็ดมันด์
‪- เอ็ดมันด์ หายใจลึกๆ ‪- ไม่ได้…
‪ไม่นะ
‪อย่านะคะ อย่าทิ้งฉันไป
‪ไม่นะ เอ็ด… เอ็ดมันด์!
‪อย่าทิ้งฉันไป!
‪อย่า!
‪พระเจ้าช่วย!
‪พวกน้องๆ
‪ให้น้องๆ เห็นคุณพ่อในสภาพนี้ไม่ได้
‪แอนโทนี่!
‪ไปเร็ว!
‪เราต่างรู้กันดีว่ากุลสตรีนั้นยอมทุ่มเท
‪ยอมลำบากตรากตรำเพียงใดเพื่อให้มีคนมาสู่ขอ
‪และต่อให้ต้องเดินทางไกล สาวเจ้าก็ยอม
‪ลอร์ดแอนโทนี่ บริดเจอร์ตัน ‪ก็ดูเหมือนจะได้ฤกษ์
‪เลือกว่าที่ไวเคาน์เตส
‪และในการนั้น ‪เขาจึงเรียนเชิญเพชรน้ำหนึ่งของเรา
‪ไปพักตากอากาศที่คฤหาสน์ประจำตระกูล ‪ออบรีย์ ฮอลล์
‪หนูว่าจะใส่ชุดไหมสีชมพู ‪ตอนร่วมรับประทานมื้อค่ำคืนนี้
‪พี่ว่าลอร์ดบริดเจอร์ตันจะชอบไหมคะ
‪ต้องชอบแน่นอนจ้ะบอน
‪อย่ากังวลไปเลยว่า ‪ไวเคานต์จะชอบหรือไม่ มิสเอ็ดวิน่า
‪เป็นสัญญาณที่ดีมาก ‪ที่เขาเชิญเรามาพักล่วงหน้าสองสามวัน
‪กับครอบครัวของเขา ‪ก่อนคนทั้งวงสังคมจะมาร่วมงานจริง
‪กว่าจะถึงตอนนั้น ‪ลูกอาจได้ประกาศการหมั้นแล้วก็ได้
‪เขาจะประเมินหนู หนูทราบดี
‪เขาจะดูการวางตัวของหนูหากเป็นไวเคาน์เตส
‪เขาไม่ควรได้ประเมินอยู่ฝ่ายเดียว
‪น้องเองก็ต้องดูด้วยว่าลอร์ดบริดเจอร์ตัน ‪ใช่คู่ครองที่ปรารถนาจริงไหม
‪ถูกต้อง
‪สัปดาห์นี้เราทุกคนควรเปิดใจกว้างเข้าไว้
‪พี่จะสงวนท่าทีและมีน้ำใจไมตรีอย่างที่สุด
‪ดีค่ะ งั้นมื้อค่ำนี้สีชมพูนะ
‪อากาศต่างจังหวัดช่วยให้สมองปลอดโปร่ง ‪และกระตุ้นให้ร่างกายสดชื่น
‪หรือว่านี่อาจจะเป็นลมหอบสุดท้าย ‪ที่พัดพาท่านไวเคานต์
‪ข้ามผาสูงชันที่ชะลอการหมั้นหมายไปได้
‪แน่นอน กลุ่มคนอับโชคผู้ติดอยู่ในเมืองหลวง
‪ย่อมต้องหาเรื่องบันเทิงใหม่
‪เมื่ออัญมณีล้ำค่าที่สุดไม่อยู่เสียแล้ว
‪ขอทีเถิด เพเนโลปี้
‪เลิกเดินเป็นหนูติดจั่นเสียที แม่จะลมขึ้น
‪ขออภัยค่ะคุณแม่
‪เรามีเรื่องต้องทำเยอะมาก ‪ก่อนออกไปบ้านบริดเจอร์ตันที่ต่างจังหวัด
‪หลังมื้อเช้าเราต้องไปหาช่างเสื้อ
‪ไปวันนี้เลยหรือคะ
‪เช้านี้จะแวะไปธุระที่ไหนไหมคะ ท่านลอร์ด
‪ไปหาใครเป็นพิเศษไหม
‪- ผมว่าจะไปสโมสรไวท์ ‪- เป็นความคิดที่วิเศษจังค่ะ
‪สุภาพบุรุษที่นั่นคงเป็นเพื่อนที่ดีมากแน่นอน
‪ลาก่อนครับ สาวๆ
‪แม่ควรจะดีใจสินะ
‪เพราะเขาไม่ได้รีบออกไปทาบทามว่าที่ศรีภรรยา
‪แต่คงเหลือเวลาไม่นานนัก
‪ก่อนเขาจะพาเด็กสาวสวยสักคนเข้าบ้าน ‪มาไล่เราออกไปอยู่ข้างถนน
‪หรือจะเป็นมิสอักซ์บริดจ์
‪นั่นแหละที่เรียกว่าเด็กมากจริงๆ
‪วาลี่ย์ ไม่ช่วยกันเลยนะ
‪เราต้องหาใครสักคนที่…
‪หัวอ่อน
‪คนโง่ไม่รู้เรื่องราวอะไร
‪คนที่ไม่รู้วิธีรับมือ ‪และจัดการงานบ้านงานเรือนไม่เป็น
‪นั่นจะเป็นประโยชน์ต่อพวกเราที่สุด
‪คำถามคือ…
‪จะไปหาจากไหน
‪หนูอยากย้ายไปอยู่ในห้องฟิลิปป้า
‪การที่น้องได้ห้องใหญ่กว่า ‪ไม่เคยยุติธรรมตั้งแต่ต้น
‪อะไรคะ
‪เราเพิ่งคุยกันว่าลอร์ดเฟทเธอริงตัน ‪จะเป็นคู่ที่น่าหมายปองนัก
‪- คู่กับใคร ‪- ลูกไง
‪เขาเป็นญาติของเรา
‪เพเนโลปี้
‪แต่เขาเป็นญาติของเราจริงๆ
‪เรื่องนั้นเป็นปัญหาตั้งแต่เมื่อไรกันเล่า
‪แต่งงานกับญาติไม่ใช่เรื่องประหลาดสักหน่อย
‪สูงส่งจะตาย ดูพวกราชวงศ์สิ
‪อีกอย่าง เขาเป็นญาติห่างมากๆ กับลูก
‪ลูกไม่อยากเป็นนายหญิงของบ้านนี้รึ พรูเดนซ์
‪เป็นเจ้าภาพงานเลี้ยงและงานราตรี ‪เป็นที่อิจฉาของเพื่อนทุกคน
‪- หนูจะมีสิทธิ์มีเสียงแบบนั้นเหรอ ‪- ถ้าลูกต้องการ
‪ลูกจะต้องหว่านเสน่ห์ใส่เขา
‪โดยได้การช่วยเหลือกันหน่อย
‪ต้องมีชุดใหม่สักหนึ่งหรือสองชุด
‪เพื่อให้ดูดึงดูดใจมากขึ้น
‪ดึงดูดใจไปทำอะไรคะ
‪อย่าคิดให้หนักหัวจ้ะ ‪ไปห้องเสื้อกันเลยดีกว่า
‪คุณพี่!
‪แม่ดีใจมากเลยที่ลูกมาได้
‪อย่างกับหนูจะยอมให้ออกี้น้อย ‪พลาดการได้เห็นแม่ของเขา
‪เป็นผู้ชนะในประเพณีของตระกูล
‪- สองปีติดกันด้วยนะ ‪- ดัชเชสอะไรช่างพูดจาไพเราะ
‪ดัชเชสที่ยังเป็นบริดเจอร์ตันไงล่ะ
‪มาดูหลานสิ พี่เอโลอีส
‪ทำไม เขาเปลี่ยนไปเหรอ
‪เขาสูงขึ้นอย่างน้อยหนึ่งนิ้ว เนอะลูก
‪นั่นใครจ๊ะ
‪หลานยาย
‪- ต้องอย่างนั้น ‪- ใช่
‪- นิ่งไว้นะๆ ‪- ไม่เอา
‪อย่าถือสาคุณน้าเอโลอีส
‪คุณน้ามัวแต่อ่านหนังสือ ‪จนไม่สนใจอะไรอื่นตามเคย
‪ยังไม่ถึงเวลางีบหรือคะ
‪คุณลุงคอลินน่าจะกล่อมให้หลับได้ ‪ด้วยเรื่องเล่ามากมายจากการผจญภัย
‪ใช่ รู้สึกคิดถึงความสงบสันโดษ ‪ในหมู่เกาะกรีกขึ้นมาแล้ว
‪ชอบไหมคะที่ได้พักหายใจหายคอสักนิด
‪จากฝูงกุลสตรีที่จ้องจับคู่ครองน่ะคุณพี่
‪ตรงกันข้ามเลยคุณน้อง
‪พี่เชิญกุลสตรีแบบนั้นคนหนึ่งกับครอบครัว ‪มาพักกับพวกเราตั้งแต่วันนี้
‪พี่แอนโทนี่เชิญหญิงสาวมาที่ออบรีย์ ฮอลล์งั้นรึ
‪ใช่ แล้วเธอก็น่ารักมากทีเดียว
‪ตายจริง!
‪น้องแทบรอไม่ไหว ‪อยากจะพบเธอคนนั้นที่มัดใจคุณพี่ไว้ได้
‪แล้วเธอเป็นคนอย่างไรคะ
‪มิสเอ็ดวิน่าเป็นตัวแทนของความสง่า ‪ความงามและเสน่ห์
‪แต่น่าเสียดายเธอมีพี่สาวน่ารำคาญที่สุด ‪ซึ่งแต่งตั้งตัวเอง
‪เป็นผู้พิทักษ์น้องสาว
‪งานนี้เห็นทีน้องๆ ทุกคนจะต้องช่วยพี่ ‪เอาชนะใจพี่น้องสองสาว
‪ถ้าจะให้พี่ได้มีภรรยา
‪ถึงกับต้องขอให้น้องช่วย ‪ตายจริง พี่คงหลงสาวคนนี้เข้าจริงๆ
‪หรือไม่ตัวพี่สาวก็เป็น ‪อุปสรรคที่น่าหวั่นใจมากจริงๆ
‪ไม่ต้องกลัวนะคะพี่แอนโทนี่
‪คุณพี่เคยช่วยน้องไว้เยอะมากเมื่อฤดูกาลที่แล้ว
‪น้องจะต้องตอบแทนคุณพี่ให้สมกัน
‪นั่นสัญญาหรือข่มขู่กันแน่
‪นี่แหละ
‪สาเหตุเดียวที่ยอมดั้นด้นเดินทางไกล
‪ก็เพื่อจะได้เจอหลานทูนหัวของฉัน
‪ว่าไงจ๊ะ
‪ยินดีที่ได้พบท่านเช่นกันค่ะ เลดี้แดนเบอรี่
‪ท่านดัชเชส
‪เลดี้แมรี่
‪- ยินดีที่ได้พบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณนะคะที่เชิญเรามา
‪- นี่ลูกสาวค่ะ เอ็ดวิน่า คุณคงจำได้ ‪- ดีใจมากที่ได้พบ จำได้สิคะ
‪- และลูกสาวคุณอีกคน ‪- ใช่ค่ะ เคท ลูกคนโต
‪คุณยิ้ม
‪เห็นนะว่าแผนเอาชนะใจคุณเริ่มได้ผล
‪ดิฉันยิ้มให้กับทิวทัศน์
‪ซึ่งตอนนี้คุณมายืนบัง
‪- คุณพาสุนัขมาด้วย ‪- ใช่ค่ะ
‪นิวตันตัดสินคนได้เก่งมาก
‪เห็นไหมคะ
‪ขอบอกเอาไว้ตรงนี้ครับ มิสชาร์มา
‪จบการพักผ่อนที่นี่เมื่อไร ‪มุมมองที่คุณมีต่อผมจะต้องดีขึ้นมาก
‪เหมือนกับเจ้านี่
‪ดิฉันไม่ยักรู้ว่าคุณมองโลกในแง่ดีขนาดนี้
‪เพราะแผนการหลอกชักใยดิฉัน ‪ถูกเปิดโปงไปแล้วนะคะ
‪ตอนนี้ไม่ว่าทำอะไรก็นับว่าดีขึ้นทั้งนั้น
‪คุณคงต้องเป็นมิสเอ็ดวิน่า
‪ไม่ใช่
‪นี่คือพี่สาวของเธอ
‪มิสเคท ชาร์มา
‪ขออภัยค่ะ มิสชาร์มา
‪ดิฉันถือว่าเป็นคำชมค่ะ ท่านดัชเชส
‪ขออนุญาตแนะนำน้องสาว มิสเอ็ดวิน่า
‪ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะ ท่านดัชเชส
‪มิสเอ็ดวิน่า ผมยินดีเหลือเกินที่จะได้แนะนำ ‪ออบรีย์ ฮอลล์
‪เป็นบ้านที่สวยมากค่ะ
‪ขอบคุณนะคะที่เชิญพวกเรามา
‪ดิฉันตั้งตารอที่จะได้สังสรรค์กับคุณ ‪และครอบครัวของคุณค่ะ
‪แหม ทุกคนคงเดินทางกันมาเหนื่อย ‪มิสซิสวิลสัน
‪ช่วยพาแขกไปที่ห้องหน่อยจ้ะ ‪ทุกคนจะได้พักผ่อนเปลี่ยนเสื้อผ้า
‪และเตรียมลงสนามรบ
‪แน่นอน
‪หมายถึงอะไรนะคะ
‪อย่าถือสาเอโลอีสเลยค่ะ
‪ลูกคนนี้สดใสร่าเริงนักเวลาอยู่ต่างจังหวัด
‪ถ้าเช่นนั้นเราสองคนก็เหมือนกัน
‪คุณแม่ครับ
‪ผมมีสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ตอนนี้
‪แสดงว่าตัดสินใจแน่นอนแล้วสินะ
‪ผมเชื่อว่าผมแสดงความจำนงชัดเจน
‪ถึงอย่างนั้น ลูกก็รู้ว่าไม่จำเป็นต้อง ‪เร่งรีบทำเรื่องสำคัญแบบนั้น
‪ครอบครัวชาร์มาแทบจะยังไม่ได้แกะกระเป๋า
‪น่าจะถือโอกาสนี้ทำความรู้จักกันให้ดีก่อน
‪ไม่จำเป็นครับ
‪มิสเอ็ดวิน่าจะเป็นไวเคาน์เตสที่ไร้ที่ติ ลูกมั่นใจ
‪บ้านหลังนี้มีความทรงจำมากมาย
‪ทั้งดีและร้าย
‪แม่แค่หวังว่าลูกจะไม่วู่วามด่วนตัดสินใจ
‪คุณแม่อยากให้ผมแต่งงานมาตั้งหลายปีแล้ว
‪ตอนนี้กลับมาบอกให้รอก่อนหรือครับ
‪แม่ไม่ได้พูดอย่างนั้น
‪แม่เพียงแต่อยากให้ลูกแน่ใจจริงๆ
‪นายท่านขอรับ
‪นายท่าน เริ่มจัดการกันดีไหมขอรับ
‪เราต้องตามบาทหลวง ‪และต้องจัดการเรื่องโลงศพด้วยขอรับ
‪คงจะต้องสั่งทำ
‪ขออนุญาตขอรับ กระผมมีคำถามเรื่องศพ
‪ให้ย้ายศพจากห้องนอนไหมขอรับ
‪และยังมีธุระเรื่องจดหมาย
‪- จดหมายอะไร ‪- จดหมายแจ้งการสิ้นบุญ
‪ไม่ใช่แค่แจ้งตระกูลอื่นๆ ‪แต่ต้องแจ้งคนในหมู่บ้านด้วย
‪เราควรตามหมอ ‪นายหญิงยังขวัญเสียไม่วาย
‪กระผมต้องถามอีกเรื่องขอรับ
‪กุญแจห้องทำงานอยู่กับท่านแล้วใช่ไหม ‪เราค้นหาแล้วแต่ไม่เจอ
‪ยิ่งอายุครรภ์แก่มาก ยิ่งไม่ดีต่อสุขภาพ
‪กระผมย้ายข้าวของให้นายหญิงได้ทันที
‪แต่กระผมต้องทราบก่อนว่าจะให้ย้ายไปที่ห้องใด
‪ทำไมต้องย้ายห้องให้คุณแม่ด้วย
‪เพราะห้องชุดนั้นเป็นของท่านแล้วขอรับ
‪นับจากนี้ไป ท่านคือไวเคานต์
‪ปักตรงนี้พี่คอลินจะได้เจอดีบ้าง
‪รอบที่แล้วเขาเล่นปักไว้หลังโรงเลี้ยงแพะ
‪เกมนี้มีกติกาอย่างไรกันแน่นะคะ
‪เกมพัลมัลไม่ค่อยเน้นกติกา
‪แต่เป็นเรื่องของเป้าค่ะ
‪หมายถึงการตีลูกให้ลอดประตูวิคเก็ตเล็กๆ นั่น
‪คนแรกที่ตีลูกลอดวิคเก็ตประตูสุดท้ายได้เป็นผู้ชนะ
‪กฎง่ายแค่นี้ แต่ถ้ารู้สึกร้ายๆ อยากจะแกล้ง
‪เราอาจใช้รอบของเราตีลูกของคู่ต่อสู้
‪ให้ตกห่างจากวิคเก็ตถัดไปไกลแค่ไหนก็ได้
‪จะเสียรอบไปเปล่าๆ ทำไมถ้าจุดประสงค์ ‪คือการส่งลูกบอลตัวเองเข้าวิคเก็ต
‪เพื่อยั่วให้คู่ต่อสู้โมโหสินะคะ
‪ถูกต้อง คนโง่เท่านั้นจึงจะเล่นตามเกม
‪คนฉลาดจะเล่นปั่นหัวคู่ต่อสู้
‪ดิฉันน่าจะชอบเกมนี้
‪ค่ะ อ้อ พี่เบเนดิกต์หวดแม่นมาก
‪แต่เขาเลี่ยงความขัดแย้ง
‪พี่คอลินเหลี่ยมจัด
‪เขาจะเล่นงานในจังหวะที่เราไม่ทันตั้งตัวที่สุด
‪ดังนั้นจงระวังไว้ตลอดเวลา
‪เอโลอีสคิดแต่อยากเอาชนะพวกพี่ชาย
‪หวังว่าน้องจะหมกมุ่นกับพวกพี่ๆ ‪จนลืมพวกคุณไปเลย
‪ส่วนตัวฉันเป็นปริศนา ‪ไม่ขอเผยความลับใดๆ ทั้งนั้นค่ะ
‪- เอโลอีส ‪- อ้อ ใช่ แล้วก็มีพี่แอนโทนี่
‪ขอเดานะคะ ผู้เล่นที่โหดเหี้ยมที่สุด
‪แหม แสดงว่าเคยรู้จักตัวจริงกันแล้ว
‪นั่นไม่ได้แปลว่าคุณพี่เล่นแบบไร้เกียรติ
‪ปกติแล้วคุณพี่มีน้ำใจนักกีฬาที่สุด ‪ไม่นับแค่ในสนามแห่งนี้
‪ดิฉันแน่ใจว่าท่านไวเคานต์ ‪ต้องเป็นผู้เล่นที่เก่งกาจ
‪เราทุกคนจะได้เพลิดเพลินกับเวลายามบ่าย
‪(ห้องเสื้อ)
‪ไม่ ช่วงหน้าอกควรต่ำกว่านี้
‪เราต้องอวดเรือนร่างหญิงสาวให้มากที่สุด
‪ต่ำอีก
‪มาดาม ฉันต้องขอแย้ง
‪- ฉันไม่ได้จ้างเธอมาแย้ง ‪- แต่ทรง…
‪ฉันจ่ายเงินเพื่อให้ตัดชุดตามแบบที่ฉันเห็นควร
‪คิดอีกที อาจจะเป็นที่เนื้อผ้า
‪ได้ข่าวว่ามีห้องเสื้อใหม่มาเปิดฝั่งตรงข้าม
‪ช่างเพิ่งมาจากเวียนนา
‪หล่อนอาจจะมีแบบ
‪ช่วยให้ลูกอวดของดีได้มากกว่านี้นะพรูเดนซ์
‪ไปเปลี่ยนชุดเถอะ
‪ฉันชอบแบบของคุณนะคะ
‪ขอบคุณมากค่ะ มิสเพเนโลปี้
‪ดูเหมือนฉันมักจะเลินเล่อกับชุดตัวเอง
‪เช่น เมื่อวันก่อนฉันทำชุดขาดตรงท่อนบน
‪ฉันจึงต้องยืมชุดของสาวใช้มาสวมเพื่อจะกลับบ้าน
‪- คิดว่าคุณอาจจะเห็นฉัน ‪- ฉันจำไม่ได้ค่ะ
‪คุณไปย่านนั้นบ่อยหรือเปล่า
‪แถวนั้นห่างไกลจากเขตพึงสัญจรมากทีเดียวนะคะ
‪ฉันถามคุณแบบเดียวกันก็ได้
‪แต่ฉันจะไม่ถาม
‪เพราะบังเอิญเชื่อว่าธุระของใครของมันค่ะ
‪- จริงไหมคะ ‪- ฉัน…
‪ใช่ค่ะ ฉันเห็นด้วยที่สุด
‪ผ้าไหมที่สั่งไว้ครับ คุณผู้หญิง
‪เอาไปไว้หลังร้านได้เลย
‪หวังแต่ว่าจะได้ใช้ผ้าพวกนั้น
‪โยนหัวโยนก้อยกันดีกว่า
‪ปีที่แล้วสัญญากันไว้ว่า ‪คนอายุน้อยสุดได้เลือกก่อน
‪เราเลือกจากลำดับตัวอักษร
‪- ทำแบบนั้นมาตลอด ‪- นี่แค่เล่นเกมไม่ใช่รึ
‪ทุกคน ขอที
‪ทางเดียวที่ยุติธรรม
‪คือให้แขกที่เราเชิญมาเป็นผู้เลือกไม้และได้ตีก่อน
‪เชิญครับ เลือกเลย มิสเอ็ดวิน่า
‪เลือกได้เยี่ยมมาก
‪- ไม้ตีคลีมรณะ ‪- เชื่อสายตาไหมล่ะคุณพี่
‪ไม้ของคุณหรือคะ
‪หามิได้ เชิญใช้ได้ตามสบาย
‪พี่ขู่จะชกผมคราวก่อนที่ผมแตะ…
‪พูดเกินจริงแล้ว
‪หรือว่าคุณเชื่อโชคลาง
‪ดิฉันรู้ว่าชายบางคน ‪ขาดของถนัดมือแล้วจะไร้สมรรถภาพ
‪เหมือนเด็กติดผ้าห่ม
‪ผมตีได้หมดไม่ว่าจะใช้ไม้ไหน
‪ขอให้โชคดี
‪เราจะยืนล้อมวงคุยกันทั้งวัน ‪หรือจะเล่นกันเสียที
‪- ไม่! ‪- นั่นไม้ฉัน
‪ลงสนามรบกันเลย!
‪มาเร็ว
‪ยอดเยี่ยม!
‪อ่อนซ้อมไปไหมคุณพี่
‪โอเค
‪มาค่ะ ขออนุญาต
‪- เยี่ยม! ‪- ดี!
‪เก่งมาก!
‪แม่นเหลือเกิน!
‪เอโลอีส เลิกโกง
‪เร็วเลย พี่ชาย
‪ตีเสียทีได้ไหม
‪โชคร้ายหน่อยนะ
‪ความเครียดในวันนี้ ‪ทำให้เล่นได้ไม่ดีหรือคะคุณพี่
‪ไม่มีทางเสียละ
‪มิสเอ็ดวิน่า ต่อไปเป็นตาคุณแล้วครับ
‪ผมไม่อยากให้ลูกบอลของผมขวางทางคุณ
‪จึงเปิดช่องว่างไว้ให้คุณตีไปได้
‪คุณมีน้ำใจมากเลยค่ะ
‪- โชคร้าย น่าเสียดาย ‪- ดีมากจ้ะเอ็ดวิน่า
‪ดีมาก
‪มาเถอะพี่เบเนดิกต์
‪ใจลอยไปถึงไหนแล้วพี่
‪ถ้าไม่ใจลอยคงไม่เปิดฉากให้ผมตีง่ายๆ แบบนี้
‪เยี่ยม!
‪จุดที่ห่วงที่สุด…
‪ยอมรับว่าใจไม่ได้อยู่กับสนามนี้
‪น้องๆ ของผมทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้นเสมอ
‪พี่เพิ่งสมัครเป็นนักศึกษาสาขาศิลปะ
‪ที่ราชวิทยาลัยศิลป์
‪- จริงรึ ยินดีด้วย ‪- อ้อ อย่าเพิ่งฉลอง
‪ยังรอฟังอยู่ว่าเขาจะรับไหม
‪ดูเหมือนที่นั่นจะรับเข้าเรียนแค่ไม่กี่คน
‪แต่ก็ยังเป็นโอกาสที่น่ายินดี
‪คงเทียบไม่ได้กับทัศนศึกษาครั้งใหญ่ ‪อย่างการเดินทางรอบโลก
‪แต่ก็ใช่
‪พี่หวังจะพัฒนาตัวเองให้โดดเด่นบ้าง
‪ระวังนะ เอโลอีส ตีเลย
‪เอาให้เข้า!
‪- ไชโย! ‪- โอ้โฮ
‪พี่ชายภูมิใจมาก
‪ต้องขอชมคุณเรื่องลูกสาวเลยนะคะ เลดี้แมรี่
‪สาวๆ น่าภาคภูมิใจมาก
‪ลูกเป็นพรจากสวรรค์จริงๆ ค่ะ
‪และอาจเป็นความท้าทายที่สุดในชีวิตด้วย
‪อย่างน้อยก็ในช่วงต้องหาคู่ครอง
‪ใช่ค่ะ ฤดูกาลหาคู่ก็ดุเดือดใช่ย่อย
‪ผ่านมานานเชียวสินะคะ
‪ที่คุณไม่ได้มาเหยียบแผ่นดินอังกฤษ
‪ตั้งแต่จากไปพร้อมสามีที่เสียไปแล้วค่ะ
‪ผ่านไปนานราวกับชาติที่แล้ว
‪ฉันพอเข้าใจ
‪ออบรีย์ ฮอลล์ก็มีความทรงจำ ‪มากมายสำหรับฉัน
‪แหม พวกเขาเริ่มเล่นกันอย่างเนือยๆ
‪แต่ฉันยังหวังว่าจะได้เห็นสนามนองเลือด
‪เลดี้แดนเบอรี่ล้อเล่นอีกแล้ว
‪ลูกๆ ฉันอาจชอบเอาชนะ ‪แต่ตั้งแต่เล่นมายังไม่มีใครบาดเจ็บจริง
‪ระวังนะ
‪การเป็นแม่ดูจะเหมาะกับท่านดัชเชสมาก
‪จริงค่ะ
‪ความพยายามจับคู่ของเราเมื่อฤดูที่แล้ว ‪ถือว่าคิดถูกจริงๆ เลดี้บริดเจอร์ตัน
‪ใช่ ฤดูนี้เราอาจทำสำเร็จอีกครั้งนะคะ ‪เลดี้แดนเบอรี่
‪ลูกบอลที่ตีต่อจากนั้นดูหลุดจากสนามไปไกล
‪ถ้าพวกเขาฝ่าฟันไปจนสุดทางได้น่ะนะ
‪เยี่ยม!
‪ดูไว้ ไอ้น้อง!
‪ตีได้สวย!
‪- ดีมาก คอลิน ‪- แจ๋ว!
‪ดวง!
‪คุณมีโอกาสเอาชนะเขาได้
‪พูดแบบนี้เหมือนไม่มีน้ำใจนักกีฬานะ
‪มีคนบอกว่าเกมนี้ ‪ไม่จำเป็นต้องมีน้ำใจนักกีฬา
‪คุณเรียนรู้เร็วจริงๆ ด้วยนะคะ มิสชาร์มา
‪ว่ายังไงดีคะ ท่านลอร์ด
‪รู้สึกอยากจะแพ้ไหมคะ
‪อารมณ์ของผมจะไม่เปลี่ยนไป ‪ไม่ว่าคุณเลือกอย่างไร
‪อย่างนั้นรึ คุณจะยอมแบกรับ ‪ความอับอายขายหน้าของความพ่ายแพ้
‪- อย่าเล่นไม่งาม ดีดี้ ‪- ไม่ต้องห่วงครับ มิสเอ็ดวิน่า
‪ถ้าเทียบกับกลยุทธ์ของน้องๆ ผมแล้ว
‪มิสชาร์มาเล่นตามเกมได้งดงามมาก
‪ถ้าเช่นนั้นคุณคงไม่ถือลูกนี้
‪เยี่ยมมาก!
‪- รู้เลยว่าจะชอบเธอ ‪- มิสเอ็ดวิน่า
‪ตาคุณครับ
‪เกรงว่าจะแพ้แล้วนะคะ
‪ยังไปเก็บลูกกลับมาได้นะคะ ถ้าอยากเล่นต่อ
‪ดิฉันว่าดิฉันไปพักดีกว่าค่ะ
‪ผมควร…
‪ผมไปด้วยได้นะครับ ถ้าคุณต้องการ
‪ไม่จำเป็นต้องหมดสนุกเพราะดิฉันค่ะ
‪ดิฉันไปนั่งจิบเครื่องดื่มกับพวกคุณแม่ดีกว่า
‪พลาดแล้ว
‪พี่คอลิน ตาพี่แล้ว
‪ได้ใจมาก น้องเอ๋ย!
‪ใช่! เสียดายจริง
‪สองคนที่เหลือต้องไปเอากลับมา
‪เว้นแต่ว่าจะอยากเลิกเล่นตรงนี้
‪ไม่เลิกเด็ดขาด
‪เชิญก่อนเลย
‪ขออย่าให้ตานี้ของคุณ ‪มอบชัยชนะให้น้องชายผมนะ
‪ไม่งั้นเราจะได้ฟังเรื่องนี้จนหูชา
‪แต่ถ้าคุณชนะ คุณจะมีน้ำใจนักกีฬา ‪ไม่คุยอวดตัวเลยสินะ
‪บ้าจริง!
‪เราหยิบออกมาเฉยๆ เลยก็ได้ ‪ไม่จำเป็นต้องให้ใครรู้
‪แต่ผมจะรู้
‪แสดงว่าคุณเป็นคนมีเกียรติจริงๆ สินะ ‪อย่างน้อยก็ในเรื่องกีฬา
‪เรื่องนั้น กับเรื่องที่ผมสงสัยว่า
‪คุณจะประกาศว่าผมขี้โกงทันที ‪ถ้าไปล้ำเส้นของคุณเข้า
‪ก็เช่นเดียวกัน
‪งั้นก็ไม่มีทางเลือกค่ะ
‪ตาคุณแล้วค่ะ
‪เว้นแต่จะไม่อยากให้ ‪รองเท้าคู่งามต้องเปื้อนโคลน
‪ไม่ต้องห่วงรองเท้าผมหรอก
‪ช่วยทีค่ะ
‪ดึงตัวเองขึ้นมาสิ
‪พยายามอยู่นี่ แต่มันติด
‪ตกลงอยากให้ช่วยไหม
‪ไม่ตลกเลยนะ
‪ก็ไม่ได้บอกว่าตลก
‪ผมไม่…
‪คิดว่าผม…
‪ประมาทคุณเกินไป มิสชาร์มา
‪นั่นเหมือนจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเสมอ ‪ตลอดช่วงที่เรารู้จักกันมานะคะ
‪ไหนๆ เราก็ไม่ต้องรักษามารยาทกันแล้ว…
‪ช่วยบอกผมมาตรงๆ
‪ผมต้องทำอย่างไร คุณถึงจะเห็นชอบ
‪ฉันไม่ได้ขัดขวางเพราะไม่ชอบหน้าคุณค่ะ
‪ฉันแค่อยากแนะนำน้องให้เลือกทาง ‪ซึ่งจะทำให้น้องมีความสุขที่สุด
‪ฉันคิดว่าคุณจะเข้าใจจุดยืนของฉันเสียอีก
‪ในเมื่อคุณก็มีน้องสาวหลายคนให้ต้องปกป้อง
‪ไม่เหมือนกัน ผมมีหน้าที่ในฐานะ…
‪ฉันก็มีหน้าที่เดียวกันต่อเอ็ดวิน่า ‪ในทุกเรื่องที่สำคัญ
‪ถ้าเช่นนั้นโปรดวางความขุ่นเคืองใจในอดีตทิ้งไป
‪ขอให้ผมพิสูจน์ตัวเอง
‪ผมสามารถมอบความสุข ‪และความมั่นคงแบบที่คุณต้องการ
‪คุณจะ…
‪คุณจะช่วยกรุณาผมสักครั้งได้ไหม
‪ต่อให้สงบศึกกัน
‪ฉันจะไม่ยอมแพ้คุณเด็ดขาดในการแข่งกีฬา
‪ตาคุณแล้วค่ะ
‪มีปัญหาอะไรหรือคะ
‪ฉันชนะแล้ว!
‪ได้ร่วมโต๊ะอาหารค่ำกับเธอน่าจะสนุกนัก
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน คุณไม่อยากไปเก็บ…
‪เกมจบแล้ว
‪(ด้วยอาลัยรัก ‪ไวเคานต์ที่แปด เอ็ดมันด์ บริดเจอร์ตัน)
‪(ผู้สิ้นบุญเมื่อเดือนพ.ค. 1803)
‪(อนุสรณ์นี้ตั้งขึ้น ‪โดยครอบครัวที่รักเขามิเสื่อมคลาย)
‪ไม่ถูกแล้ว ทำแบบนี้ไม่ได้
‪- พาเขากลับมาเดี๋ยวนี้ ‪- ดอกลาเวนเดอร์ม่วง‪ ‪น่ารัก งดงาม
‪- นายท่าน ‪- ดอกลาเวนเดอร์อ่อน
‪ท่านต้องเข้าไปดู
‪- ผมน่ะรึ ‪- สำคัญมากขอรับ
‪ฉันจะเป็นราชินี
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี ‪ขอร้องละ ท่านอย่าลุกขึ้นมา
‪จะดีได้อย่างไร ฉันคลอดลูกมาแล้วเจ็ดคน
‪ฉันรู้ว่าเรียบร้อยดีเป็นอย่างไร ‪นี่มันไม่ดีเลย เขาทำไม่ได้
‪ฉันไม่อนุญาต ลูกห้ามเขาเร็ว
‪เด็กไม่กลับหัว
‪- แปลว่าอะไร ‪- เด็กในท้องหันผิดทิศ
‪กระผมต้องถามว่าท่านจะให้ทำอย่างไร
‪- ไม่รู้ว่าคุณ… ‪- ผมจะพยายามที่สุด
‪แต่อาจจะต้องมีการตัดสินใจ
‪นายท่านอยากจะเลือกใครเอาไว้
‪- อะไรนะ ‪- พูดอะไรกับเขา
‪บอกแล้วนะ ไม่อนุญาตให้คุยกับเขา
‪มาคุยกับฉันนี่!
‪บทสนทนานี้เรียนแจ้งกับนายท่านเท่านั้น
‪นายท่านยังเด็กอยู่เลย!
‪เขาเป็นลูกฉัน เขาเกิดในห้องนี้ ‪จากร่างกายของฉันนี่
‪นี่ไม่ใช่เรื่องของเขา
‪ไปคุยกันที่ทางเดินเถิด
‪ไม่ แอนโทนี่ อย่าออกไปจากห้องนี้
‪คุณแม่ครับ นอนก่อน ทำใจให้สงบไว้
‪ผมจะถามว่าหมอต้องการอะไรจากผม ‪แล้วรีบกลับมาทันที
‪เขาจะขอให้ลูกตัดสินใจว่า ‪อยากให้เราคนไหนรอด
‪แม่หรือน้องในท้อง
‪ถ้าฆ่าลูก ก็จะช่วยชีวิตแม่ไว้
‪แต่ถ้าผ่าแม่ ก็จะช่วยชีวิตเด็กไว้ได้
‪การตัดสินใจนี้ไม่ใช่ของลูก
‪- เป็นของแม่ ‪- เป็นตัวเลือกของนายท่าน
‪เอ็ดมันด์ต่างหากที่เป็นนายใหญ่!
‪เอ็ดมันด์ต่างหากที่ต้องตัดสินใจ
‪เอ็ดมันด์คนเดียวเท่านั้น เพราะเขารักฉัน
‪เขารักฉันมากเหลือเกิน ‪เราไม่ต้องคุยกันเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ
‪เพราะรักแบบนั้น
‪คำตอบและการตัดสินใจของเขา
‪จะชัดเจนที่สุด
‪ฉันไม่ควรต้องอธิบายเรื่องนี้ให้ใครฟังทั้งนั้น
‪เอ็ดมันด์ควรอยู่ตรงนี้
‪ทำตามที่คุณแม่ต้องการ
‪- นายท่าน… ‪- ไม่ว่าคุณแม่เลือกทางใด
‪ผมจะพยายามช่วยไว้ให้ได้ทั้งคู่
‪อย่าทิ้งฉันไป!
‪พัดแบบนี้ เพื่อดึงสายตาเขามาที่หน้าอก
‪แบบนั้น
‪อย่าลืมหัวเราะเวลาที่เขาพูดติดตลก
‪ชายทุกคนอยากให้คนอื่นคิดว่าเขามีเชาวน์ปัญญา
‪สวัสดีครับ
‪ฉัน…
‪วันนี้วันดีจริงๆ นะคะ
‪แต่เป็นวันที่ร้อนอบอ้าว
‪ใช่ไหมจ๊ะพรูเดนซ์
‪ใช่ค่ะ ร้อนมาก
‪ร้อนผิดฤดูเลยด้วย
‪คุณแม่คะ หนูขอกลับไปห้องเสื้ออีกครั้งได้ไหม
‪- ต้องซื้อริบบิ้นผูกผม ‪- อย่าเพิ่ง เพเนโลปี้
‪เมื่อครู่พรูเดนซ์เพิ่งถามเรื่องอเมริกา
‪- ใช่ไหมจ๊ะ พรูเดนซ์ ‪- หนู…
‪ใช่ค่ะ
‪คุณสนใจการเดินทางเหรอ
‪ชอบมากเลยค่ะ
‪หมายถึงว่า ถ้าได้ไปจะชอบมาก
‪ฉันไม่เคยไปไหนไกลกว่าซัสเซกซ์
‪คุณแม่บอกว่าที่ไหนไกลเกินแฮมป์เชียร์ ‪ที่นั่นก็ถือว่ากันดาร
‪พูดตลกเก่งจริง ลูกพรูช่างเป็นคนมีไหวพริบ
‪อ้อ อเมริกาอยู่ไกลกว่าแฮมป์เชียร์มาก
‪ผมเชิญบ้านคาวเปอร์มาทานมื้อค่ำคืนนี้ด้วย
‪บ้านคาวเปอร์เหรอ
‪เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไร
‪กับสร้อยคอที่คุณให้มิสคาวเปอร์ ‪เป็นของขวัญหรือเปล่าคะ คิดว่าคงเกี่ยว
‪ผมต้องมีเหตุผลที่ชอบสังสรรค์กับพวกเขาด้วยรึ
‪คุณคงจัดการได้นะ เนื้อกวางก็ดี
‪มันไม่ได้ผล
‪คุณพี่แจ็คไม่แม้แต่จะเหลือบมองหน้าอกหนู
‪เลิกเรียกเขาแบบนั้นเสียที
‪แล้วเลิกทำแบบนั้นด้วย
‪หวังว่าเรื่องเมื่อบ่าย ‪คงไม่ทำให้คุณเหนื่อยเกินไป
‪ไม่เลยค่ะ
‪บางครั้งน้องๆ ของผมก็ชวนให้เพลียใจนัก
‪ดิฉันรู้สึกเป็นไปไม่ได้เลยค่ะ
‪ที่จะรู้สึกเพลียกับอากาศสดชื่นในต่างจังหวัด
‪คุณช่างมองโลกในแง่ดี
‪คุณจำเป็นต้องมองโลกแบบนั้น ‪หากจะอยู่กับบ้านบริดเจอร์ตันบ่อยขึ้น
‪คุณคิดจะสร้างครอบครัวที่นี่หรือคะ
‪หมายถึงอยู่นอกเมืองหลวงน่ะค่ะ
‪เป็นไปได้ว่าด้วยภาระหน้าที่ของผม ‪ทำให้ต้องเดินทางไปมาบ่อยๆ
‪จึงเป็นไปได้มากทีเดียวว่าจะมีช่วงเวลาพักใหญ่
‪ที่ผมต้องอยู่ห่างจากลูกๆ และภรรยา
‪ดิฉันตั้งตารอวันที่จะได้เป็นกำลังใจให้สามี
‪ไม่ว่าเขาคิดจะทำอะไรก็ตาม
‪คุณพูดจาน่าฟังเหลือเกินครับ มิสเอ็ดวิน่า
‪ช่างแปลกใหม่และหายากจริงๆ
‪แต่ขออนุญาตพูดให้ชัดๆ นะคะ
‪นั่นไม่ได้หมายความว่า ‪ดิฉันไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง
‪ดิฉันรู้สึกว่า
‪เราจะพูดจาน่าฟังได้ง่ายดาย
‪ก็ต่อเมื่อเรามีศักยภาพในตัวเองอยู่แล้ว
‪ดิฉันช่างโชคดี
‪ที่ได้พบว่าตนเองมีใจรักในวรรณคดี ‪และยังรักการเรียนรู้ด้วย
‪นั่นคือสาเหตุที่ดิฉัน
‪ค่อนข้างสุขกายสบายใจ ‪ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดๆ
‪เรียกว่าอิ่มเอมใจก็ยังได้
‪ในความสนใจหลากหลาย ‪และกิจกรรมมากมายที่ได้ทำ
‪ผมต้องยอมรับตรงๆ
‪สิ่งเดียวที่ผมได้อ่านในปีนี้
‪คือสมุดบัญชีของตระกูล
‪และนั่นก็ช่างน่าเบื่อเสียเต็มประดา
‪ถ้าเช่นนั้นก็ยิ่งเหมาะ ‪คุณยุ่งเกินกว่าที่จะอ่านหนังสือ
‪ส่วนดิฉันก็ต้องการคนที่พร้อมจะฟัง ‪เรื่องที่ดิฉันอ่านมา
‪ดิฉันชอบพูดเรื่องหนังสือมากเลยค่ะ
‪เล่ามาเลยสิครับ
‪เคยอ่านกวีนิพนธ์กาลิบไหมคะ
‪ไม่เคยเลย
‪ดีค่ะ
‪เขาเป็นคนตลกทีเดียว
‪- งั้นก็น่าจะดีสินะ ‪- ฉลาดด้วย
‪พี่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นอื่นไปได้
‪บทสนทนาของเรา ‪ไม่มีช่วงที่เงียบเพราะกระอักกระอ่วนเลย
‪จริงนะคะ ไม่มีช่วงน่าเบื่อจนทนไม่ได้
‪แล้ว…
‪คุยกันเรื่องอะไร
‪ตอนแรกคุยเรื่องครอบครัวเขา
‪แปลว่าพูดแต่เรื่องของเขาสินะ ‪บอน ถ้าบทสนทนาเป็นไปข้างเดียว…
‪แต่ไม่ใช่อย่างนั้นเลย
‪น้องนึกว่าการที่ตัวเองเล่นพัลมัลได้ไม่ดี
‪ทำให้ท่านไวเคานต์รู้สึก
‪เฉยชา
‪แต่เขากลับถามเกี่ยวกับตัวน้อง
‪เกี่ยวกับครอบครัวเรา
‪เขาสนใจทุกเรื่องที่น้องพูดเลย ดีดี้
‪สนใจหนังสือที่น้องอ่าน ‪แม้แต่ที่น้องไม่เคยอ่านก็ด้วย
‪อ้อ
‪พี่หวังว่าเขาจะจริงใจโดยไม่มีอะไรแอบแฝง
‪น้องเชื่อจริงๆ ว่างานนี้จะเกิดดอกออกผล
‪จะมีการขอแต่งงาน ดีดี้
‪น้องรู้สึกได้
‪ทุกอย่างไปได้ดีสินะคะ
‪ดีมาก
‪แล้วมิสเอ็ดวิน่าพูดถึงเกมพัลมัลไหม ‪ดูเหมือนเธอไม่ค่อยสนุก
‪อ้าว จะสนุกได้ยังไงกัน
‪ในเมื่อน้องๆ ทุกคน ‪เล่นกันดุร้ายกระหายเลือดขนาดนั้น
‪อย่างกับเกมนี้จะเล่นกันแบบอื่นได้
‪พี่ประหลาดใจที่เธอเล่นได้ตั้งนานขนาดนั้น
‪แต่ก็ไม่สำคัญ
‪มิสเอ็ดวิน่าไม่จำเป็นต้อง ‪ชนะเกมไร้สาระเพื่อเอาชนะใจพี่
‪คุณเป็นใครคะ ‪คุณทำอะไรกับพี่ชายดิฉัน
‪- ดาฟ ‪- หญิงสาวคนนี้ชนะใจคุณพี่จริงๆ รึ
‪น้องก็ได้เจอตัวเธอแล้ว
‪ได้เจอครอบครัวของเธอแล้ว เธอน่ารักมีเสน่ห์
‪และนิสัยดี
‪และน่าสนใจ ฉลาดเสียด้วยซ้ำ
‪ยังจะมีเรื่องอะไรให้ค้านอีก
‪อ้อ งั้นน้องก็คงไม่มีอะไรให้ค้าน
‪หากคุณพี่บอกว่ามิสเอ็ดวิน่าคือคนที่ใช่
‪ถ้าคุณพี่บอกว่าเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ เธอคนนั้น
‪คุณพี่ไม่สามารถคิดให้รอบคอบ ‪แทบจะหายใจไม่ออกด้วยซ้ำ
‪ถ้าบอกว่ามีความรู้สึกนั้นจริงนะ
‪ความรู้สึก
‪อะไร…
‪ความรู้สึกที่ทำให้เรา ‪ไม่อาจละสายตาไปจากคนคนนั้น
‪ไม่ว่าจะในจังหวะครู่ยามใด
‪ในยามที่
‪ทั้งตัวและหัวใจ
‪รู้สึกร้อนรุ่มราวกับจะลุกไหม้ไปเดี๋ยวนั้น
‪ทุกครั้งที่สองคนใกล้ชิดกัน
‪ในยามที่เราอยู่ต่อหน้าคนคนนั้น เราทำได้เพียง
‪ฝืนต้านความปรารถนาที่จะโน้มไปประทับริมฝีปาก
‪ถ้านั่นคือความรู้สึกของคุณพี่ ‪ยามที่อยู่กับมิสเอ็ดวิน่า
‪น้องก็ดีใจด้วยจริงๆ
‪พี่คงบรรยายออกมาได้ไม่ดีเท่านั้น
‪หนูต้องอยากรู้ด้วยไหม
‪อย่าตอบเลยค่ะ
‪ดีจริงที่มาร่วมรับประทานอาหารกันคืนนี้ได้ ‪ทั้งที่บอกล่วงหน้ากะทันหัน
‪แน่นอนค่ะ เลดี้เฟทเธอริงตัน
‪เราจะกล้าปฏิเสธคำเชิญ ‪จากหนุ่มเนื้อหอมคนดังได้อย่างไร
‪ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น
‪ใช่ ลอร์ดเฟทเธอริงตันคนใหม่ ‪ได้รับความสนใจจากคนทั้งเมือง
‪ใช่ไหมจ๊ะ พรูเดนซ์
‪ลอร์ดเฟทเธอริงตัน
‪ฉันอยากฟังเรื่องเหมืองอัญมณีของคุณ
‪สมัยที่อยู่อเมริกาน่ะค่ะ เพราะเหมืองที่นั่น
‪ทำสร้อยคอได้งดงามมากจริงๆ นะคะ
‪จะพูดถึงทับทิมที่อยู่อีกฝั่งมหาสมุทรทำไม ‪ในเมื่อที่นี่มีอะไรให้ค้นพบอีกมากมาย
‪รบกวนถามครับ มิสคาวเปอร์ ‪คุณบังเอิญมีพี่ชายหรือน้องชายไหม
‪น่าเสียดาย ฉันเป็นลูกคนเดียว
‪แต่ฉันคิดว่าฉันมีความเป็นแม่สูงมากนะคะ
‪ขออภัย
‪ว่ายังไงนะจ๊ะ ลูกรัก
‪ก็ไม่อยากโอ้อวดหรอกนะคะ
‪แต่ใครๆ ล้วนบอกว่าฉันมีจิตใจอบอุ่น ‪และมีความรักให้ผู้อื่นล้นเหลือ
‪คุณเลอค่าสมเป็นกุลสตรีจริงๆ ครับ
‪แต่ว่า เฟทเธอริงตัน
‪คุณไม่มีทางได้กินเนื้อกวางแบบนี้แน่ ‪ตอนอยู่อเมริกา
‪ไม่มีอะไรเทียบการทำอาหารของอังกฤษได้
‪งั้นคุณต้องไปเป็นแขกที่บ้านเราบ้าง ‪แม่ครัวของเราขึ้นชื่อเรื่องทำขนมไทรเฟิลอร่อย
‪ใช่แม่ครัวที่ขโมยตัวไปจากบ้านเอวานส์หรือเปล่า
‪ฉันนึกสงสัยขึ้นมานะคะ
‪เดินทางใกล้ไกลอยู่หลายปี ‪คุณไม่เคยคิดอยากแต่งงานเลยหรือคะ
‪ผมอยากสร้างเนื้อสร้างตัวให้ได้ก่อนครับ
‪แต่ตอนนี้ ในฐานะลอร์ดเฟทเธอริงตัน
‪ย่อมมีจังหวะในชีวิตซึ่งเราจำเป็นต้องมีคู่
‪คนที่มองเห็นตัวตนแท้จริงของเรา
‪เพื่อช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าในแต่ละวัน
‪นั่นชุดใหม่หรือเปล่าคะ เครสซิด้า
‪สวยดีใช่ไหมคะ
‪ช่างเสื้อคนใหม่นั้นมีฝีมือมากจริงๆ
‪เทียบกันแล้ว แบบเสื้อของมาดามเดอลาครัว ‪กลับชินตาจนน่าเบื่อไปเลย
‪ช่วยเลิกขัดจังหวะเสียทีได้ไหม
‪- หนูแค่ถามเฉยๆ ‪- พรูเดนซ์ เมื่อกี้ว่าอะไรนะ
‪ใช่ค่ะ ที่จริง
‪ไม่แน่ใจว่าหลังมื้อค่ำแล้ว
‪ฉันจะขออวดเสียงร้องเพลงให้ทุกคนฟังได้ไหมคะ
‪ตายแล้ว
‪ฉันเคยบอกไหมว่าลูกเครสซิด้า ‪เก่งมากทั้งการร้องเพลงและเล่นเปียโน
‪แย่ละ หนูไม่มีทางทำได้ ฟิลิปป้า…
‪มิสคาวเปอร์ วันพฤหัสนี้ว่างไหมครับ
‪ผมขอรับเกียรติเชิญคุณ ‪ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะด้วยกันได้ไหมครับ
‪หรือไปรอทเทนโรว์ก็ได้
‪ฉันจะยินดีมากเลยค่ะ ท่านลอร์ด
‪ฉันจะดีใจมากหากได้ร้องเพลง…
‪พอแล้ว พรูเดนซ์
‪ถ้าพี่อยากให้สมองปลอดโปร่ง ผมอาจจะช่วยได้
‪นักเดินทางมากประสบการณ์ ‪ใช้พืชนี้เพื่อช่วยให้เปิดใจ
‪และข้ามผ่านความว้าวุ่นในชีวิตประจำวัน
‪กลิ่นฉุนเอาเรื่องนะ
‪ใช้เพียงเล็กน้อยก็ได้ผลแล้ว
‪จะกินไปทำไม
‪พี่คิดว่าชาก็ไม่ช่วยหันเหความวุ่นวายใจ ‪จากการตัดสินใจครั้งใหญ่
‪ที่เหล่าคณาจารย์ราชวิทยาลัย ‪กำลังตัดสินกันอยู่ตอนนี้
‪หรือนั่นอาจช่วยให้พี่
‪หลบลี้จากความคิดที่วุ่นวายในใจ
‪ความกังวลสงสัยที่เหมือนจะคงค้างอยู่
‪ไม่ว่าจะหนีไปไกลแค่ไหน
‪- นายสบายดีรึเปล่านี่ น้องพี่ ‪- เดี๋ยวก็รู้
‪ชานี้เหมือนเป็นน้ำอมฤตเลยละ
‪ครั้งหนึ่งบนเกาะแพกซอส ‪ผมนั่งเพ่งจิตอยู่ตั้งหลายชั่วโมง
‪กับใบหญ้าเพียงใบเดียว
‪คุณพระคุณเจ้าช่วย
‪รสชาติไม่ไหว
‪อย่าให้เกมพัลมัลทำให้ระคายใจนะคะ
‪การตั้งใจเอาชนะคะคานกัน ‪เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว
‪ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ มิสเอโลอีส
‪ฉันตั้งใจทำให้วิคเก็ตประตูสาม ‪แคบกว่าปีที่แล้วสองนิ้วใช่ไหม ใช่ค่ะ
‪ถามได้เลย
‪เกรงว่าฉันจะทำให้ท่านไวเคานต์ไม่พอใจ ‪ระหว่างที่แข่งขันกัน
‪คุณเข้าไปใกล้หลุมศพคุณพ่อเราหรือคะ
‪งั้นท่าทีของคุณพี่ก็ไม่ใด้เป็นเพราะคุณ
‪คุณพี่แทบไม่เฉียดกรายไปบริเวณนั้น
‪ฉันถามอะไรคุณหน่อยได้ไหมคะ
‪คุณเลือกที่จะไม่แต่งงานเองหรือเปล่า
‪พวกพี่ชายบอกว่าฉันมีนิสัยชอบพูดจาตรงๆ
‪แต่ทุกคนบอกว่าชะตาจะเลวร้าย ‪ยิ่งกว่าตายทั้งเป็นหากเรากลายเป็นสาวทึนทึก
‪แต่คุณกลับดูจะพอใจในสถานภาพตัวเอง
‪คุณต้องรู้ไว้นะคะ มันไม่ได้ดีเลิศนักเลย
‪โลกนี้ไม่ได้ต้อนรับหญิงโสดไร้คู่ครอง
‪ดูเหมือนสังคมจะไม่มีที่ให้พวกเราอยู่
‪นอกจากตามชายขอบหรือปลายแถว
‪นั่นเป็นข้อเสียของสังคมมากกว่านะ ‪ไม่ใช่ข้อเสียของผู้หญิง
‪ใช่เลยค่ะ
‪คุณแม่ครับ
‪อยู่นี่เอง
‪แม่อยู่นี่
‪คุณแม่ดูดีนะครับ
‪แม่ได้นอนแล้ว
‪อาบน้ำแล้ว
‪ออกไปเดินเล่นกลางแจ้งแล้ว ‪พบลูกๆ ทุกคนแล้ว
‪แม่ไปโบสถ์มาแล้ว และตอนนี้กำลังพยายามทำตัว
‪ให้เป็นประโยชน์ด้วยการปักผ้า
‪ไปร่วมมื้อค่ำครอบครัวกันไหมครับ
‪ผมรู้ว่าเรื่องนี้ทำใจลำบาก
‪ผมรู้ว่าคุณแม่คิดถึงคุณพ่อ
‪- ขอร้อง… ‪- เราทุกคนก็คิดถึงคุณพ่อ
‪- และผมว่า… ‪- แอนโทนี่ ได้แค่นี้
‪แม่ทำได้ดีที่สุดเท่านี้ แม่พยายามแล้ว
‪ทุกวันนี้แม่ลุกขึ้นมา
‪แต่งตัว กินอาหาร พยายามหายใจเข้าออก
‪บังคับให้ตัวเองแวะไปที่ห้องเด็กอ่อน
‪แล้วแม่ก็คิดว่า
‪แม่สงสารหนูน้อยไฮยาซินธ์เหลือเกิน
‪เพราะน้องจะไม่มีวัน ‪ได้ยินเสียงหัวเราะของคุณพ่อเอ็ดมันด์
‪หรือได้กลิ่นของคุณพ่อ
‪หรือได้รับรู้อ้อมกอดของคุณพ่อ
‪แล้วแม่ก็ยิ่งสมเพชตัวเอง เพราะส่วนใหญ่แล้ว
‪แม่ได้แต่คิดว่าทารกน้อยคนนี้
‪ไม่ได้มีเมตตาพอที่จะฆ่าแม่ไปเสีย
‪เพื่อให้แม่ได้ไปอยู่กับสามี
‪เอ็ดมันด์เป็นเหมือนอากาศที่แม่หายใจ
‪แต่ตอนนี้ปราศจากอากาศนั้นแล้ว
‪ดังนั้น
‪อย่าขอให้แม่ไปร่วมมื้อค่ำกับครอบครัว
‪แม่พยายามที่สุดแล้ว
‪แอนโทนี่
‪- ผมไปก่อนก็ได้ ‪- ไม่ต้อง อยู่ก่อนสิ
‪ขอเถอะจ้ะ
‪ไลแลคเป็นดอกไม้โปรดของคุณพ่อ
‪ลูกรัก
‪แม่ไม่ชอบเห็นลูกเป็นแบบนี้เลย
‪ดูหนักอกหนักใจ
‪การทาบทาม การครุ่นคิดถึงการสู่ขอ
‪การเลือกคนที่ลูกจะอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต
‪ลูกรักของแม่ ‪มันควรเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขใจ
‪ผมก็พอใจดี
‪ผมกำลังทำตามหน้าที่ต่อตระกูลนี้ครับ คุณแม่
‪เรื่องนั้นต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด
‪แค่เพราะลูกอุทิศตนให้ตระกูลนี้
‪ไม่ได้แปลว่าไม่ควรเหลือที่ให้ความรัก แอนโทนี่
‪คุณพ่อของลูกทำหน้าที่ไวเคานต์อย่างจริงจัง
‪แต่เขาก็รักอย่างสุดหัวใจด้วย
‪แม่รู้ว่าลูกเองก็ต้องการเช่นนั้น ‪แม่รู้ว่าลึกๆ ในใจ
‪ลูกต้องการแบบนั้นเสมอมา
‪คุณแม่ค่อนข้างมั่นใจว่ารู้จักผมดี
‪แม่รู้ว่าลูกแสนจะน่ารักจริงใจสมัยที่ยังเป็นเด็ก
‪มีแต่คำพูดอ่อนโยนและติดตลก
‪แต่หลังจากคุณพ่อเสียไป ‪เหมือนมีกำแพงตั้งขึ้นในใจของลูก
‪ราวกับความรักกลายเป็น…
‪เป็นจุดอ่อน
‪แทนที่จะเป็นจุดแข็งที่สุด และนั่นไม่ใช่ตัวลูกเลย
‪ลูกคู่ควรจะได้มีความรู้สึกอย่างที่แม่เคยมี
‪ในจังหวะที่คุณพ่อสวมแหวนวงนั้นที่นิ้วของแม่
‪นั่นเป็นคำสัญญา ไม่ใช่เพียงผูกพันธะต่อกัน
‪แต่ยังเป็นคำมั่นศักดิ์สิทธิ์ในรัก
‪- ความรักไม่จำเป็นต่อชีวิตคู่ของผม ‪- ลูกไม่ได้คิดจริงใช่ไหม
‪ผมมองหาคู่สมรสที่อยู่กันได้อย่างราบรื่น ‪และร่วมชีวิตกันได้อย่างสงบ
‪ไม่หวั่นไหวต่อหัวใจสลาย ‪หรือความโหดร้ายของการโหยไห้อาลัย
‪ตอนนั้นคุณแม่ห่างเหินจนแทบไม่มีใจ…
‪หลังจากคุณพ่อเสียไป
‪แต่ถึงอย่างนั้น ตัวผมเอง
‪กลับถูกสาปให้จดจำอยู่ทุกขณะจิต
‪ผมไม่มีทาง…
‪ผมไม่อยากเป็นต้นเหตุของความเจ็บปวดขนาดนั้น
‪ไม่ว่าใครจะคิดว่าผมใจร้ายใจดำแค่ไหน
‪ห้องนี้ตั้งเทียนได้เหมาะเหม็งสว่างไสว
‪เคยสังเกตไหม โคล
‪เปลวเทียนที่นี่ระยิบระยับ ประหนึ่งว่า
‪เรานั่งกันอยู่ท่ามกลางหมู่ดารา
‪พี่เป็นอะไรน่ะ
‪พี่เพิ่งเล่าให้พี่เบเนดิกต์ฟังว่า ‪ดาวบนฟ้าที่กรีซงดงามระยิบระยับมาก
‪มาที่นี่แล้วสนุกไหมคะ มิสเอ็ดวิน่า
‪สนุกมากเลยทีเดียวค่ะ
‪ความพลุกพล่านในเมืองหลวงน่าตื่นเต้นเร้าใจ
‪แต่ดิฉันกลับชอบความสงบในต่างจังหวัดมากกว่า
‪เหมือนผม แต่ต้องบอกว่า
‪เรียกว่าที่นี่สงบมากคงไม่ได้ ‪เพราะคนทั้งครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า
‪ดิฉันเข้าใจดีค่ะ
‪ดิฉันไม่สามารถเทียบครอบครัวตัวเอง ‪กับน้องๆ ทั้งเจ็ดของคุณได้แน่
‪แต่…
‪ดิฉันกับพี่ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กซนไม่ใช่น้อย
‪ผมนึกภาพออกทีเดียว
‪แต่พี่เคทคอยปกป้องดูแลดิฉันอยู่ตลอด
‪พี่รับภาระหน้าที่หนักหนาเพื่อครอบครัวเรา
‪นั่นคล้ายกับคุณพี่มากเลยนะคะ พี่แอนโทนี่
‪มีภาระหน้าที่ของครอบครัวที่ต้องแบกรับ
‪มันน่าตื่นตาตื่นใจ ยิ่งเมื่อได้รู้ว่า
‪ผมอาจเป็นชาวอังกฤษคนเดียวที่ได้เห็น ‪ในเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา
‪เบเนดิกต์ ลูกจ๋า เดี๋ยวแขกเหรื่อตกใจหมด
‪ไม่เป็นไรค่ะเลดี้บริดเจอร์ตัน
‪หรือว่า…
‪ถึงเวลาดื่มฉลอง
‪ดีเลยค่ะ ดื่มเพื่อแขกที่รักของเรา
‪หรือเพื่อทำเรื่องที่สำคัญกว่านั้น
‪ฉัน… ดิฉันคิดว่าดิฉันกับน้อง ‪ค่อนข้างจะเพลียเต็มที
‪ดื่มฉลอง ใช่ครับ
‪ผมขอขอบคุณจากใจที่ครอบครัวชาร์มา ‪มาร่วมโต๊ะกับเราวันนี้
‪เป็นเรื่องดีงามที่พวกคุณมาที่นี่
‪และเป็นพยานการพ่ายแพ้เกมพัลมัลของผม ‪เป็นปีที่สองติดต่อกัน
‪แต่จะไม่เกิดขึ้นอีกเป็นแน่
‪ผมซาบซึ้งใจเป็นพิเศษต่อมิสเอ็ดวิน่า
‪ถือเป็นเกียรติอย่างสูง
‪ที่ได้ทำความรู้จักคุณใกล้ชิดขึ้นในช่วงสองสามวันนี้
‪อันที่จริง
‪ผมเชื่อว่ามีคำถามหนึ่งที่ผมอยากจะขอคุณ
‪ผมอยากจะ…
‪ผมอยากจะขอความกรุณา
‪เก็บเป็นความลับ ‪อย่าบอกใครในลอนดอนว่าเมื่อวานนี้ผมแพ้
‪เกรงว่านั่นจะส่งผลเสีย ‪ต่อชื่อเสียงของผมมากเกินไป
‪แด่วันข้างหน้าที่จะดีงาม
‪- วันดีงาม ‪- ไชโย!
‪- วันข้างหน้า ‪- ไชโย!
‪ค่ะ
‪- รู้ไว้นะว่าน้องไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด ‪- ต้องทำอะไรไปสักอย่าง
‪หลังจากนี้คนทั้งวงสังคมจะมาร่วมวงกับเราที่นี่
‪ถ้าท่านไวเคานต์คิดจะขอแต่งงาน ‪ป่านนี้คงทำไปแล้วใช่ไหมล่ะ
‪- ถ้าน้องพลาดโอกาสนั้นแล้วล่ะ ‪- เอ็ดวิน่า
‪หรือน้องควรหาข้อมูล ‪เกี่ยวกับบ้านบริดเจอร์ตันมากกว่านี้
‪น้องควรจะรู้ว่าแต่ละคนสนใจอะไร
‪น้องควรทำได้ดีกว่านี้
‪น้องทำลายโอกาสทั้งหมดไปเสียแล้ว
‪และตอนนี้ก็รู้สึกตัวเองโง่เง่านัก
‪อย่าได้พูดอะไรแบบนั้นนะ บอน
‪นึกแล้วเชียว ‪สุดท้ายเขาจะมีแต่ทำให้น้องเสียใจ มานี่จ้ะ
‪พี่ไม่ชอบเห็นน้องเป็นแบบนี้เลย
‪น้องคิดว่าเขาชอบน้อง
‪น้องคือเพชรน้ำหนึ่งแห่งฤดูกาลนี้
‪ไม่มีสุภาพบุรุษคนไหนในลอนดอน ‪ที่ไม่อยากแต่งงานด้วย
‪น้องมีตัวเลือกมากมาย บอน
‪ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี
‪แม้จะผิดหวังจากท่านไวเคานต์ พี่บอกได้เลย
‪ยังไม่หลับเหรอ
‪น่าจะไปอาบน้ำก่อนจะเจอคุณแม่พรุ่งนี้เช้านะ
‪มันมีมนตร์ขลังมาก น้องพี่
‪นายพูดถูก
‪พี่ปล่อยให้ความกังขาเกาะกินใจนานเกินไปแล้ว
‪ราชวิทยาลัยศิลป์ ‪ไม่ใช่เครื่องวัดรสนิยม โลกนี้ต่างหาก!
‪พี่สมองกลับไปแล้ว
‪พี่เบเนดิกต์ มีจดหมายมาถึงพี่
‪จดหมายจากลอนดอน
‪ได้ที่เรียนแล้ว
‪ราชวิทยาลัยรับเข้าเป็นนักศึกษา
‪เข้าได้แล้ว!
‪ไหนว่าที่นั่นไม่ใช่เครื่องวัดรสนิยม
‪พวกนั้นต้องเห็นแววในงานของพี่ ตายละ
‪ทุกคนจักได้เป็นพยานในฝีมือของข้า!
‪นี่มันดึกดื่นค่ำคืนแล้วนะ
‪ต่อไปเขาจะต้องขี้โอ่จนแทบทนไม่ได้เหมือนพี่
‪พี่น่ะรึ
‪ถ้าน้องต้องทนฟังพี่เล่าเรื่อง ‪การผจญภัยมหัศจรรย์จากกรีซอีกครั้ง…
‪บอกหน่อยสิคุณพี่ ถ้าชอบที่นั่นนัก ‪แล้วกลับบ้านมาทำไม
‪ก็…
‪น้องได้ข่าวจากหล่อนบ้างไหม
‪มิสธอมป์สันน่ะ
‪พวกสาวๆ เขียนจดหมายติดต่อกันตลอดไม่ใช่รึ
‪นึกว่าการเดินทางจะขับไล่มิสธอมป์สัน
‪ไม่สิ ต้องเรียกเลดี้เครน ‪ออกไปจากใจพี่แล้วเสียอีก
‪น่าขำไหมล่ะ ‪ระยะทางกลับเอาชนะความทรงจำไม่ได้
‪หล่อนอยู่ไม่ไกลจากที่นี่
‪"กระผมถือเป็นเกียรติที่จะตอบรับ
‪การตอบรับของท่าน"
‪คิดว่ายาจะส่งผลอีกนานไหม
‪ไม่อาจรู้ได้เลย
‪ศิลปินต้องมีอิสระทำตามแรงบันดาลใจ
‪(ร้านน้ำชากันเธอร์)
‪แต่ดูเหมือนวงสังคมกลับตกเป็นเหยื่อ ‪ความเอาแน่เอานอนไม่ได้ในโลกแฟชั่น
‪เพราะหาไม่แล้ว เราจะอธิบายอย่างไร ‪เรื่องชุดบาดตา
‪เรียกได้ว่าเข้าขั้นอุจาด ‪ซึ่งมิสเครสซิด้า คาวเปอร์สวมใส่ในระยะนี้
‪ช่างเสื้อคนล่าสุดของย่านเมย์แฟร์
‪มีข้อดีเพียงด้านเดียว และด้านเดียวเท่านั้น
‪หล่อนมาใหม่
‪แม้มาดามเดอลาครัวจะแก่ชรา
‪แต่อย่างน้อยหล่อนก็มีความสามารถจริง
‪วางผ้าไหมไว้ตรงนั้นได้เลย
‪มิสเพเนโลปี้
‪งานของคุณทำให้ต้องเป็นคนช่างสังเกตใช่ไหมคะ
‪คุณต้องเก็บความลับของลูกค้า ‪ด้วยผืนผ้าที่จัดวางไว้อย่างเหมาะสม
‪หรือดอกไม้ประดิษฐ์ที่ตกแต่งดึงสายตา
‪เหมือนที่ฉันเองก็ต้องหลบซ่อน
‪ใต้นามปากกา
‪ฉันไม่เคยคิดจะเผยตัวตนของคุณ
‪นั่นไม่ใช่สาเหตุที่ฉันมาที่นี่
‪ฉันเชื่อว่าฉันไว้ใจคุณได้ มาดามเดอลาครัว
‪ในโลกของบุรุษ คุณกลับสร้างกิจการจนรุ่งเรือง
‪ก็เหมือนฉันอีกเช่นกัน
‪ฉันว่าเราต่างเอื้อประโยชน์ให้กันได้
‪ธุรกิจของฉันเริ่มเติบโตจนดูแลคนเดียวลำบาก
‪ถ้าคุณยังเจอตัวฉันได้ง่ายๆ ‪ไม่ช้าไม่นานจะต้องมีคนอื่นมาเห็นเข้า
‪คนที่เก็บความลับไม่เก่งเท่าคุณ
‪ฉันพิสูจน์แล้วว่าฉันช่วยให้กิจการคุณดีขึ้นได้
‪ฉันอยากให้คุณช่วยฉันบ้าง
‪จำเป็นต้องหาว่าฉันแก่ด้วยเหรอ
‪จะชมโต้งๆ ก็ชัดเจนเกินไปหน่อย
‪แต่มันได้ผลไม่ใช่รึ
‪มาดามเดอลาครัว ‪ขอปรึกษาความรู้ผู้เชี่ยวชาญอย่างคุณหน่อยค่ะ
‪ฉันมาก่อนนะคะ
‪แน่นอน ใช่ว่าทุกคนจะทำทุกเรื่องได้ถูกต้อง
‪แม้ดิฉันจะมั่นใจว่า สำหรับบางคน
‪เวลานี้อาจสายเกินจะหันกลับ
‪และแก้ไขความผิดพลาดใดๆ แล้ว
‪ท่านลอร์ด
‪มิสชาร์มา
‪น้องสาวคุณ…
‪อยู่ในห้องค่ะ
‪ดูเหมือนเช้านี้น้องรู้สึกไม่ดีเท่าไร
‪เมื่อคืนผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้หล่อนผิดหวัง
‪เมื่อไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการ
‪และฉันอยากขอบคุณที่ไม่…
‪เธอไม่ผิดหวังนานหรอก ‪คุณยืนยันกับน้องได้ว่าผมตั้งใจจะสู่ขอแน่
‪เมื่อคืนนี้ อย่างดีก็เรียกได้ว่าเป็นคืนขำขัน ‪พวกน้องชายผมเล่นพิเรนทร์กัน
‪ขณะที่ทุกคนนั่งอยู่ตรงนั้น จ้องมาทางผม ก็…
‪ความรู้สึกทำให้ผมพูดไม่ออก
‪แสดงว่าตอนนี้ ‪ความรู้สึกนั้นรุนแรงเกินไปแล้วหรือคะ
‪- มิสชาร์มา… ‪- ไม่ค่ะ
‪ทั้งหมดที่ผ่านมานี้
‪คุณเอาแต่เล่นกับอารมณ์อ่อนไหว ‪ของหญิงสาวที่ประทับใจง่าย
‪ผมว่ามิสเอ็ดวิน่าสามารถ ‪ตัดสินความประทับใจที่รู้สึกเองเป็น
‪ถ้าหากคุณจะสังเกต…
‪ตอนนี้จะอ้างว่า ‪รู้ใจน้องสาวแท้ๆ ดีกว่าฉันแล้วรึ
‪ผมรู้ว่าเธออยากมีความสุข
‪ฉันก็ปรารถนาสิ่งนั้นเพื่อน้อง
‪คุณมั่นใจได้เลย ความสุขไม่ใช่ข้อเด่นของคุณ
‪การกวนอารมณ์น่ะอาจจะใช่ ‪ความหมกมุ่น นั่นเป็นเรื่องแน่นอน
‪อันที่จริง ความรู้สึกหนึ่งเดียว
‪ที่คุณกระตุ้นใครได้ คือความไม่พึงพอใจ
‪- อย่าขยับ ยืนนิ่งๆ ให้ตายสิ! ‪- อย่ามาสั่งฉัน!
‪- อย่า! อย่าปัด! ปล่อยมัน! ‪- แค่ผึ้งตัวเดียว
‪- เจ็บตรงไหนรึเปล่า ‪- อะไรนะ
‪หายใจออกไหม
‪แค่โดนผึ้งต่อย หายใจออกสิ
‪แน่ใจนะ
‪- ท่านลอร์ด ‪- อย่า ไม่นะ…
‪- ท่านลอร์ด ‪- อย่า…
‪ฉันไม่ได้เป็นอะไร
‪แค่ผึ้งตัวเดียว
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม