‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪หากชาวกรีกโบราณ ‪เป็นสมาชิกวงสังคมชั้นสูงของอังกฤษ
‪งานปัญจกรีฑาโอลิมปิกของพวกเขา
‪คงต้องเพิ่มการแข่งขันเข้าไปอีกหนึ่งประเภท
‪การเป็นเจ้าภาพเปิดบ้านพักตากอากาศ
‪แน่นอนว่าสัปดาห์นี้ ‪เป็นหน้าที่ของเลดี้บริดเจอร์ตัน
‪จัดงานราตรีดวงใจและดอกไม้
‪งานประจำปีซึ่งทุกคนตั้งตารอ ‪และปรารถนาจะได้บัตรเชิญที่สุดในประเทศ
‪เพราะไม่มีงานเต้นรำใด
‪จะแสดงถึงศักยภาพ ‪และกำลังทรัพย์ของเจ้าภาพได้ดีเท่างานนี้
‪ชายามเช้าของมิสแพทริดจ์ต้องใส่น้ำตาลเยอะๆ
‪ส่วนลอร์ดอะเบอร์นาธีไม่ยอมรับประทาน
‪เนื้อสัตว์ใดๆ ที่ไม่สุกดี
‪แต่ว่ากันว่าเลดี้อะเบอร์นาธี ‪จะบริโภคเนื้อที่ยังมีเลือดติดอยู่เท่านั้น
‪อย่าลืมวางผ้าห่มสำรอง ‪ไว้บนเตียงของลอร์ดเวสตันด้วย
‪ได้ข่าวว่าเขาขี้หนาว
‪ดอกกุหลาบกับคาร์เนชั่นมาถึงแล้วเจ้าค่ะ
‪น่าจะเสริมดอกไลแลคด้วยนะคะ คุณแม่ ‪สัญลักษณ์ของรักแรก
‪และจัดช่อดอกไม้ให้ใหญ่กว่านี้อีกจ้ะ
‪แม่สอนลูกมาดีจริงๆ
‪ถ้าภายในสัปดาห์นี้จะมีการขอแต่งงานกันจริงๆ
‪พี่แอนโทนี่ต้องให้เราทุกคนช่วยกัน ‪คนละไม้คนละมือค่ะ
‪ไปค่ะ
‪ผมใช้เป็นแบบวาดอยู่นะ
‪นายคิดว่าทั้งหมดนี้พี่คิดผิดหรือเปล่า
‪เรื่องที่เชิญครอบครัวชาร์มาตั้งแต่เนิ่นๆ
‪ยิ่งทำให้เรื่องทั้งหมดยุ่งยากขึ้นไปอีก
‪ผมว่าไอ้การลงตลาดหาคู่นี้ ‪มันยุ่งยากวุ่นวายเกินไปแต่แรกแล้ว
‪แต่ถ้าเราต้องเข้าร่วมด้วยจริงๆ ‪ก็ไปคลุกคลีตีโมง…
‪ข้างนอกโน่นเลยสิครับ
‪ดีดี้
‪ยังเจ็บอยู่เหรอ
‪อะไรนะ พูดถึงเรื่องอะไร
‪ยังระคายเคืองอยู่รึเปล่า
‪ตั้งแต่เจ้าแมลงร้ายตัวนั้นต่อยเข้า
‪ดูเหมือนพี่ก็ปลีกตัวออกห่าง
‪ไม่จ้ะ ไม่ใช่เลย บอน
‪แล้วน้องล่ะเป็นอย่างไร
‪ยังอึดอัดใจอยู่ไหมที่ไวเคานต์ไม่ลงมือเสียที
‪พักนี้เหมือนเขาใจลอยไปไหนก็ไม่รู้
‪น้องนึกว่าจะได้ประกาศหมั้นกัน ‪ในงานคืนพรุ่งนี้แล้วเชียว
‪อีกไม่กี่วันเราก็จะกลับเมย์แฟร์
‪เดี๋ยวก็มีคนอื่นๆ มาทาบทามน้อง
‪อย่างที่พี่บอกไว้
‪จะมีแต่คนสงสัยน่ะสิว่า ‪น้องขาดตกบกพร่องอะไรไป
‪พอรู้ว่าไวเคานต์ไม่สนใจน้องแล้ว
‪บอน…
‪เขาคือคนที่น้องต้องการค่ะ พี่เคท
‪ท่านไวเคานต์
‪ครอบครัวของเขา บ้านของเขา ‪ชีวิตที่เขาคิดจะมอบให้น้อง
‪น้องไปคิดมาแล้ว…
‪ตอนนี้ค่อนข้างแน่ใจแล้วว่าทำไม ‪เขายังไม่ประกาศเลือกน้อง
‪เป็นเพราะพี่
‪พี่กับเขาเกลียดชังกัน
‪คำว่าเกลียดชังอาจจะแรงไปหน่อย
‪ดูจากท่าทีทั้งสองฝ่าย ‪ใครๆ ก็ดูออกว่าเขารู้สึกเหมือนพี่
‪ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ น้องนึกว่าน้องจำเป็น
‪ต้องให้พี่ช่วยทำให้เขาตกหลุมรักน้อง
‪แต่น้องเพิ่งรู้นี่เอง
‪น้องต้องขอให้พี่ช่วยทำให้เขาตกหลุมรักพี่
‪เอ็ดวิน่า พี่ไม่ได้…
‪พี่ไม่เห็นเสน่ห์ในตัวเขาเลยจริงๆ เหรอคะ
‪เห็นจ้ะ พี่ก็พอจะเห็นเสน่ห์ของเขา
‪ที่น่าต้องใจ ใช่จ้ะ
‪พี่ยังจะช่วยน้องและหนุนให้เขาขอแต่งงานใช่ไหม
‪เพราะน้องยังไม่ยอมแพ้
‪น้องไม่ยอมแพ้ค่ะ
‪(ห้องเสื้อ มาดามเดอลาครัว)
‪ต่างจังหวัดนี่ร้อนยิ่งกว่าทุ่งพริก
‪หนูว่าไม่ได้ร้อนไปกว่าที่ลอนดอนหรอก ‪เราก็แค่ติดอยู่กับที่นานๆ
‪- แล้วมัวรออะไรกัน ‪- คิดว่าคงมีรถม้าเพลาหัก
‪นั่นรถม้าของบ้านคาวเปอร์อยู่ตรงหน้าเรา
‪เดินไป
‪ไปเสียที
‪ยินดีต้อนรับค่ะ ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้ง
‪ขอบคุณค่ะ
‪เกรงว่าลูกยังไม่ค่อยรู้จัก ‪คนที่คุณพี่คิดจะแต่งงานด้วยเลย
‪เกรงว่าพี่ของลูกก็แทบไม่รู้จักเธอ
‪แต่แม่มีลางสังหรณ์
‪พี่ของลูกคงอยากให้เป็นอย่างนั้นต่อไป
‪ถ้าอย่างนั้น ‪ลูกก็น่าจะทำความรู้จักเธอแทนคุณพี่
‪เพน! มาถึงเสียที
‪พอเหลือแต่คนในครอบครัวให้คุยด้วย ‪ฉันก็เริ่มคุยกับต้นไม้แล้วนะ
‪- น้องหาว่าผมแข็งทื่อ ‪- ไม่หรอกค่ะ
‪ด่าได้เจ็บกว่านั้นอีก
‪แถวนี้ไม่มีจุลสารสิทธิสตรีอะไรให้ไปอ่านหรือไง
‪- เอลคงเลิกสนใจเรื่องนั้นแล้ว ‪- เอลเอาติดตัวมาด้วย
‪เตรียมฟังคำคมจนหูชาได้เลย เพน
‪จุลสารของโรงพิมพ์น่ะนะ
‪เธอก็รู้แล้วนี่นา ‪เขาไม่เกี่ยวข้องกับเลดี้วิสเซิลดาวน์
‪ตัวอักษรเคนั่นไม่มีตำหนิมาสักพักแล้วนะ
‪ฉันหันมาสนใจงานพิมพ์ใหม่ของเขาแทน
‪เป็นสิ่งพิมพ์หัวก้าวหน้าเลยละ ‪ถึงว่าสิ ฉันเลยชอบมาก
‪- เด็กฝึกงานที่นั่น มิสเตอร์ธีโอ ชาร์ป… ‪- รู้ชื่อเขาเสียด้วย
‪ไม่คิดหน่อยหรือว่าเธอกำลังหาเรื่องใส่ตัว
‪- ถ่อไปย่านนั้นของเมือง ‪- ผมก็พยายามห้ามแล้ว
‪คุณอาจจะโน้มน้าวใจเอลได้ ‪ระหว่างที่ผมไม่อยู่วันนี้
‪- พี่จะไปไหน ‪- ไปล่าสัตว์กับพวกผู้ชายหรือคะ
‪เปล่าครับ
‪ผมว่าจะไปเยี่ยมญาติของคุณครับ
‪- มารีน่า ‪- มิสธอมป์สัน
‪ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่ใช่คนเดียวที่หาเรื่องใส่ตัว
‪เอโลอีส เพเนโลปี้
‪วันนี้เรามีกิจกรรมให้สาวๆ ทำเยอะแยะเลยจ้ะ
‪ค่ะ เพนเป็นกุลสตรี ‪เรามีเรื่องสารทุกข์สุกดิบต้องถามไถ่…
‪เอโลอีส
‪สัปดาห์นี้แม่หวังว่าลูกจะสำรวมกิริยา ‪เราเป็นเจ้าภาพ
‪ลูกกับเพเนโลปี้อาจลองใช้เวลา
‪สังสรรค์กับกุลสตรีคนอื่นๆ ที่มาร่วมงาน
‪อย่างน้อยก็จะมีเรื่องซุบซิบให้ฟังเพลินๆ
‪เราไม่คิดฝันจะทำเรื่องอื่นกันเลยค่ะ ‪เลดี้บริดเจอร์ตัน
‪พี่เคท
‪มานั่งกับเราสิคะ
‪มิสชาร์มา
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪ได้เล่าเรื่องผึ้งต่อยให้ท่านไวเคานต์ฟังหรือยังคะ
‪ดิฉันโดนผึ้งต่อยค่ะ
‪ดิฉันไม่เป็นอะไร
‪พี่เคทบอกดิฉันไว้ว่าอยากจะเที่ยวชม
‪รอบๆ บริเวณคฤหาสน์งดงามนี้ค่ะ
‪พี่บอกด้วยรึ
‪คุณพี่อยู่คนเดียวมาสองสามวันแล้ว
‪วันนี้คุณช่วยพาคุณพี่เดินเที่ยว ‪ระหว่างที่ดิฉันอยู่กับสาวๆ ได้ไหมคะ
‪พี่แน่ใจว่าลอร์ดบริดเจอร์ตัน ‪คงวุ่นกับแขกท่านอื่นๆ
‪ต้องไปล่าสัตว์กับสุภาพบุรุษท่านอื่นๆ ครับ
‪เกรงว่ากลุ่มล่าสัตว์ใกล้จะเริ่มออกเดินทางแล้ว
‪ทราบไหมคะ พี่เคทยิงปืนแม่นนะ
‪แน่นอนทีเดียว
‪- พร้อมไปล่าสัตว์กันหรือยังคุณพี่ ‪- พร้อมแล้ว
‪พี่เคท เล่าสิคะว่าเมื่อก่อนพี่ล่าสัตว์บ่อยๆ
‪- มิสเอ็ดวิน่า… ‪- พี่เคทถ่อมตัวน่ะค่ะ
‪คิดว่านั่นไม่ใช่เรื่องจริงรึ
‪พี่สาวของคุณอาจยิงแม่นในทุ่งกว้าง
‪แต่คงจะลำบากถ้าต้องรับมือกับ…
‪ทำไมทึกทักไปเองว่า ‪ดิฉันจะรับมือกับอะไรลำบากด้วยล่ะคะ
‪- ผมแค่จะบอกว่า… ‪- เพราะเป็นผู้หญิงรึ
‪ไม่ ผมไม่ได้พูดเช่นนั้น
‪แต่คุณคิด
‪กุลสตรีไม่ล่าสัตว์กัน
‪ไม่ล่า หรือไม่ได้รับอนุญาตให้ล่า
‪ดิฉันแน่ใจว่าเลดี้แดนเบอรี่ ‪ยอมให้สาวใช้ไปเป็นผู้ติดตามได้สักคน
‪พวกคุณจะได้สนุกกันมากแน่ๆ ค่ะ
‪จะได้ทำความรู้จักกันให้ดียิ่งขึ้นด้วย
‪ความคิดบรรเจิดแท้ มิสเอ็ดวิน่า
‪พวกเรายกเว้นให้ได้อยู่แล้ว แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว
‪แถวนี้เป็นที่ดินส่วนบุคคลของเรา ‪แล้วใครจะรู้
‪ไม่แน่ มิสชาร์มาอาจจะสอนอะไรคุณพี่ได้บ้าง
‪หยุดก่อน!
‪- คอลิน ‪- มารีน่า
‪มิสธอมป์สัน
‪เลดี้เครน
‪ดีใจเหลือเกินที่ได้พบคุณ
‪นี่โอลิเวอร์ค่ะ อแมนด้าหลับอยู่
‪มีสองคนรึ
‪- แฝดค่ะ ‪- แฝด
‪โอ้โฮ
‪สวัสดีจ้ะ โอลิเวอร์
‪ดูเขาค่อนข้างจะ… ดุ๊กดิ๊กนะ
‪ใช่ค่ะ มากเลย
‪เซอร์ฟิลลิปไม่อยู่
‪เขาออกไปศึกษาพืชพันธุ์พฤกษชาติ
‪- หากฉันรู้ว่าคุณจะมา… ‪- ใช่ครับ
‪ผมต้องขออภัยที่มาโดยไม่ได้บอกกล่าว
‪ผมมาพักต่างจังหวัดกับครอบครัว ‪บังเอิญทราบว่าคุณอยู่แถวนี้
‪ผมคิดว่าควรแวะมาเยี่ยม ‪ดูว่าคุณสุขสบายดีไหม หลังจาก…
‪เรื่องทั้งหมด
‪ฉันสบายดีค่ะ สบายมากทีเดียว
‪ดีใจที่ได้พบคุณนะคะ คอลิน
‪รับชาหน่อยไหมคะ
‪ขอบคุณมากครับ
‪สวัสดี
‪หวังว่างานคงสนุกรื่นเริง ‪ไม่ได้ทำให้ผิดหวังนะคะ มิสเอ็ดวิน่า
‪สนุกมากค่ะ ท่านดัชเชส
‪คุณกับคุณแม่เป็นเจ้าภาพที่ใส่ใจแขกเหรื่อดีจริง
‪ฉันตั้งตารอวันที่จะได้ ‪จัดงานสังสรรค์สมาคมเช่นนี้บ้าง
‪การทำหน้าที่เจ้าภาพ ‪มีความสนุกเพลิดเพลินแน่นอนค่ะ
‪แต่เป็นความลับระหว่างเรานะ
‪ไม่มีอะไรน่าปลาบปลื้มยินดีไปกว่า
‪การได้อยู่บ้านอย่างสงบๆ กับครอบครัว
‪กับสามีของเรา ตราบใดที่เลือกสามีได้ถูกคน
‪ฉันรู้ดีเลยค่ะว่าต้องการอะไรจากคู่ครอง
‪ต้องการอะไรคะ
‪ฉันอยากอยู่กับคนที่ใจดี อ่อนโยน
‪คนแบบพี่ชายของคุณ
‪เขาสุขุมนุ่มลึกมากเลยค่ะ
‪พี่แอนโทนี่น่ะนะ สุขุม
‪- คุณจะบอกว่าเขาไม่ใช่คนแบบนั้นรึ ‪- ก็ไม่เชิงน่ะค่ะ
‪ฉันคงจะทำให้เขาเผยด้านดีที่สุดออกมา
‪นั่นเป็นหมุดหมายของชีวิตคู่ที่ดีใช่ไหมล่ะคะ
‪เผยด้านงดงามของกันและกัน
‪ถูกต้องที่สุดค่ะ มิสเอ็ดวิน่า
‪พี่สาวคุณไปไหนแล้วคะ
‪- ไปล่าสัตว์ค่ะ ‪- ล่าสัตว์
‪ไปกับพี่ชายคุณน่ะค่ะ
‪ฉันขอให้พวกเขาอยู่ด้วยกันสักหนึ่งวัน
‪หวังว่าทั้งสองจะหาจุดที่อยู่ร่วมกันได้เสียที
‪ดูเหมือนบางครั้งคุณพี่ทั้งสองก็เข้ากันไม่ได้
‪เป็นแผนที่ดีใช่ไหมคะ
‪ก็…
‪น่าสนใจดีทีเดียว
‪ถ้าวันนี้จบไม่สวย นี่เป็นความผิดนาย
‪พี่ต้องเล่นตามน้ำไปก่อน
‪นี่อาจเป็นโอกาสดีที่สุดที่จะเอาชนะใจหญิง
‪หรืออาจถูกหล่อนยิงตาย
‪ไปทางขวา ทุกท่าน!
‪พวกนั้นจะไปไหนกัน
‪น่าจะไปค่ายพักที่ตั้งไว้
‪มีรอยสัตว์มุ่งไปทางซ้ายนะ ดูสิ
‪ในหญ้ามอส เห็นรอยกีบกวางชัดเจน
‪ถ้าเข้าที่พักค่ายตอนนี้ ‪เราอาจพลาดเหยื่อตัวนี้ไปเลย
‪เกาะกลุ่มกันไว้ดีกว่า
‪หากไม่พบเจออะไร
‪ผมจะเสนอตัวเป็นเป้าฝึกยิงให้คุณเอง
‪ย่อมได้ค่ะ
‪- คุณไปหัด… ‪- นี่มันช่าง…
‪คุณพ่อของดิฉันเป็นราชเลขาธิการ ‪ของเชื้อพระวงศ์ในอินเดีย
‪ตระกูลนั้นใจกว้าง ‪ยอมให้ดิฉันไปล่าสัตว์ด้วยได้
‪- แม้จะเป็นเด็กสาว ‪- ดูเหมือนคุณจะดูแลตัวเองได้ดี
‪หวังว่าจะเก่งกว่าสาวใช้ที่ขี่ม้าตามมา
‪- ลอร์ดบริดเจอร์ตัน ‪- ครับ
‪- มาถึงแล้ว! ‪- พี่!
‪ได้พบเพื่อนใหม่ที่เอเธนส์ ‪แล้วก็เดินทางไปกับพวกเขา
‪ถึงมารูซีกับฮาลคีส
‪นั่นคือหลังจากได้ว่ายน้ำเล่นในอ่าวเปตาอี
‪ผมเพิ่งจะออกเสียงคำนั้นเป็น
‪แหม ฟังดูเป็นการเดินทางที่มีเรื่องราวให้เล่า
‪มีเรื่องให้เล่า ใช่
‪หมายถึงผมเล่าเรื่องเกี่ยวกับมันมากไปแล้วสินะ
‪ฉันชอบเรื่องเล่าของคุณค่ะ คอลิน
‪- ยินดีที่คุณแวะมา ‪- ยินดีที่คุณยอมต้อนรับ
‪ถ้าเช่นนั้น ชีวิตกับเซอร์ฟิลลิปก็ราบรื่นดีสินะ
‪คุณลองถามเขาเองได้นะคะ
‪คุณคะ
‪มาทันเจอแขกก่อนที่เขาจะกลับไปพอดี
‪นี่มิสเตอร์คอลิน บริดเจอร์ตัน
‪มิสเตอร์บริดเจอร์ตัน
‪เซอร์ฟิลลิป เครน
‪ในที่สุดก็ได้พบตัวจริง
‪ครับ
‪ภรรยาของคุณช่างมีน้ำใจ
‪ยอมฟังผมพล่ามเรื่องการผจญภัยในกรีซ
‪คุณไปกรีซมาหรือครับ
‪ได้ไปชมสวนมะกอกที่เลสวอสหรือเปล่า
‪ได้ไปครับ หาทางลื่นไหลเข้าไปจนได้
‪- มุกน้ำมันมะกอก ‪- ที่นั่นช่างมหัศจรรย์นัก
‪ต้นไม้เหล่านั้นอยู่มาตั้งแต่ ‪ยุคสามร้อยปีก่อนคริสตกาล
‪- จริงหรือ ‪- มันวิเศษนัก เหมือนพฤกษศาสตร์โดยรวม
‪ผมต้องอวดหนังสือฟลอราเกรคา
‪อยู่ร่วมทานมื้อค่ำกับเราไหมครับ
‪ฉันว่ามิสเตอร์บริดเจอร์ตัน ‪คงอยากรีบกลับไปหาครอบครัวแล้วค่ะ
‪ไม่เลยครับ ครอบครัวผมรอได้
‪- ผมอยากอยู่คุยต่อมาก ‪- ดี
‪เราจะเตรียมสำรับไว้ให้คุณด้วย
‪ได้ค่ะ
‪ดูเหมือนเจ้ากวางหนุ่มจะเลี่ยงเราไปจนได้
‪การไล่ตามรอยหลบเลี่ยงนี่แหละที่น่าสนุก
‪- และวันนี้แดดก็แรงดี ‪- ดีจริงๆ
‪พวกผู้ชายพอใจที่แดดแรง ‪นับเป็นสัญญาณว่าการล่าสัตว์ครั้งนี้สนุก
‪คุณคงชอบความมืดมากกว่าสินะ มิสชาร์มา
‪ดิฉันจะชอบมากกว่า
‪หากได้รับอนุญาตให้ ‪ทำตามสัญชาตญาณตัวเองในการล่า
‪แทนที่จะหลับหูหลับตาเดินตามพรานนำทาง
‪คุณยังคิดว่าเราเสียเหยื่อไปแล้ว
‪ดิฉันเชื่อว่ากวางชอบอยู่แถบชายป่ามากกว่า
‪ตรงนี้เป็นพื้นที่โล่งเกินไปมาก
‪อ้อ ถ้าเช่นนั้น
‪คุณอาจพูดถูก แต่เราก็ต้องไปต่อ
‪เดี๋ยวต้องเจอกวางตัวอื่นระหว่างทาง
‪ปกติแล้วกวางไม่ได้อยู่กันเป็นฝูง ‪และถ้าไม่ได้อยู่เป็นฝูง งั้น…
‪มิสชาร์มา
‪ฝากด้วยนะ
‪ฉันก็ชอบลอร์ดเวสต์บริดจ์
‪แม้มือไม้ของเขาจะรุ่มร่ามยามเต้นรำ
‪อย่างน้อยเขาก็ยังหนุ่ม
‪คุณแม่ฉันตั้งใจให้จับคู่กับเซอร์แดร์รีเวิร์ธ
‪แค่กลิ่นปากก็ทรมานแล้ว
‪- ก็ปฏิเสธไปเสียสิ ‪- ปฏิเสธคุณแม่เราน่ะรึ
‪- ฉันว่ามันไม่ง่ายแบบนั้น เอล ‪- ฉันทำทุกอย่างที่คุณแม่สั่ง
‪แล้วยังจะสงสัยกันอีกว่าทำไมทุกข์ระทมนัก
‪ฉันรู้ว่าจะหาความสุขได้จากไหน มิสบริดเจอร์ตัน
‪เรายังมีเลดี้วิสเซิลดาวน์
‪แต่ฉันว่าหล่อนคงไม่ตีพิมพ์อะไร ‪ที่น่าสนใจในสัปดาห์นี้
‪หมายความว่ายังไงคะ
‪พวกเราอยู่ที่นี่กันหมด ‪มาพักผ่อนที่ต่างจังหวัดด้วยกัน
‪เรื่องที่หล่อนจะเขียนได้ ‪ก็ต้องเป็นเรื่องที่เรารู้อยู่แล้ว
‪อย่างนั้นรึ
‪โอกาสของหนูไม่ใช่เหรอ คุณแม่
‪โอกาสของลูกคืองานเต้นรำคืนพรุ่งนี้
‪นั่นอาจเป็นโอกาสสุดท้าย ‪ที่จะหว่านเสน่ห์ใส่ลอร์ดเฟทเธอริงตัน
‪ก่อนลูกจะได้นางเครสซิด้า คาวเปอร์ ‪มาเป็นแม่คนใหม่
‪ให้หนูย้ายไปคอร์นวอลล์ยังดีกว่า
‪ถ้าจะต้องแข่งขันกับเครสซิด้า ‪นางนั่นร้ายกาจนัก
‪รู้ไหมว่าอะไรที่ร้ายกาจ
‪พายหัวปลา อาหารขึ้นชื่อของคอร์นวอลล์
‪เกรงว่าลูกจะไม่ได้มองเรื่องนี้ ‪จริงจังเท่าที่ควร พรูเดนซ์
‪หลังจากเหตุการณ์ปีที่แล้ว ‪กับมิสธอมป์สัน มิสเตอร์บริดเจอร์ตัน
‪ไหนจะเรื่องคุณพ่ออีก ‪เราปล่อยให้ใครมาเพ่งเล็งเราอีกไม่ได้
‪หากลูกยังต้องการจะหาคู่ครองให้ได้ในฤดูกาลนี้
‪คุณแม่ ทุกคนก็ใช่จะรู้ว่า ‪มิสธอมป์สันพยายามทำอะไรตอนนั้น
‪และการวางกับดักจับผู้ชายแต่งงานด้วย ‪มันประหลาดนักหรือไง
‪ชนะแล้ว! ดูสิคะ
‪มองฉันสิ ทุกคน!
‪- มิสชาร์มา! ‪- หมอบลง
‪นี่คุณเอาจริงรึ
‪ถือปืนเดินดุ่มๆ แยกจากกลุ่มมาได้ยังไง
‪- สาวใช้ของคุณกำลังร้อนใจ ‪- เงียบก่อนได้ไหม
‪สมเป็นคุณดีนะที่ทิ้งทุกคนไว้เบื้องหลัง
‪ไม่มีใครถามนะคะว่าคุณคิดยังไงเกี่ยวกับดิฉัน
‪ผมไม่ต้องคิด ผมรู้ดี
‪ตั้งแต่วินาทีที่เห็นคุณขี่ม้าคนเดียวในสวน
‪ดูก็รู้ว่าคุณเห็นกฎเกณฑ์สังคมไร้ค่า
‪คุณกับกฎเกณฑ์ของคุณ
‪หากคุณไม่ได้ออกมาคนเดียว ‪อีกครั้งเมื่อเช้าวันก่อน
‪เราคงไม่ต้องอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากใจขนาดนี้
‪คุณพูดถึงสถานการณ์อะไรกันแน่
‪ที่คุณ…
‪- เมื่อเช้าวันก่อน ‪- วันที่ฉันโดนผึ้งต่อย
‪คุณจับมือผมไปวางบนหน้าอกคุณ
‪เพื่อให้คุณเห็นว่าฉันปลอดภัย ‪คุณแตกตื่นมาก
‪- ไม่สักหน่อย ‪- คุณคือคนที่มองฉัน
‪- คุณน่ะมอง ‪- ไม่ใช่สายตาแบบคุณ
‪แล้วผมมองอย่างไรกันแน่
‪มีตัวอะไรอยู่ตรงนั้น
‪คงไม่ช่วยอะไรนักหากคุณถือปืนแบบนั้น
‪- ฉันถือปืนเป็น ‪- ไม่ใช่ปืนอังกฤษแน่ๆ
‪คุณจะต้อง…
‪- ไม่ต้องมาสอน ‪- นี่
‪จับปืนไว้…
‪อย่างนี้
‪ทางนี้ ทุกคน เห็นอะไรไหวๆ
‪สองคนมาอยู่กันตรงนี้เอง
‪พี่ควรกลับมาเข้ากลุ่ม
‪ก่อนที่ฝนจะทำให้ตามรอยต่อไม่ได้
‪ซิบธอร์ปพาจิตรกรไปด้วย ‪ระหว่างที่เดินทางทั่วโลกเหมือนคุณ
‪และกลับมาพร้อมกับภาพเขียนมหัศจรรย์เหล่านี้
‪นี่คือต้นโคโรโนพิโฟเลีย ‪ผมเห็นขึ้นอยู่บนเกาะแพกซอส
‪ใช่ เกาะแพกซอสสวยมาก
‪ได้เห็นต้นแมสติกที่เกาะคิออสไหม
‪ฉันมั่นใจว่าคุณบริดเจอร์ตัน ‪ไม่ได้ไปกรีซแค่เพื่อจะดูต้นไม้
‪ใช่ครับ
‪แต่ผมก็ขอขอบคุณมากที่ยอมรับฟัง
‪เรื่องจากการเดินทางของผม
‪แต่เลดี้เครนพูดถูก ‪ผมมักเผลอตื่นเต้นไปกับเรื่องที่ผมสนใจ
‪วันนี้คุณเป็นอย่างไรบ้าง ที่รัก
‪นอกจากการมาเยือนของแขกผู้น่าสนใจคนนี้
‪เป็นวันที่ดีมาก ขอบคุณค่ะ
‪แต่ก็เริ่มดึกแล้ว มิสเตอร์บริดเจอร์ตัน ‪ไม่ต้องกลับไปหาครอบครัวหรือคะ
‪ใช่ครับ จริงด้วย ผมคุยจนลืมเวลา
‪ขอบคุณที่ต้อนรับเป็นอย่างดี เซอร์ฟิลลิป
‪ยินดีเสมอ
‪มารีน่า ผมจะไปดูลูกๆ ‪ระหว่างที่คุณทั้งสองบอกลากัน
‪เขามีน้ำใจไมตรีดีมาก
‪คุณดั้นด้นมาที่นี่ ‪เพื่อออกความเห็นเรื่องสามีฉันรึ คอลิน
‪- เปล่า ‪- ถ้าอย่างนั้นมาทำไม
‪ผม…
‪ผมมาขอโทษคุณ
‪ตลอดการเดินทาง
‪ผมเฝ้าคิดทบทวน ‪สถานการณ์ระหว่างเราที่ผมทิ้งไว้
‪คำพูดเลวร้ายที่ผมพูดต่อคุณ
‪- คอลิน ไม่จำเป็น… ‪- ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมเสียใจ
‪และผมก็ยกโทษให้คุณเช่นกัน
‪ฉันไม่ต้องการคำขอโทษของคุณ ‪พอๆ กับที่ไม่ต้องการการอภัยจากคุณ
‪เรื่องทั้งหมด เราสองคน เป็นอดีตไปแล้ว
‪ดูจะเป็นเช่นนั้น
‪แต่คุณไม่เคยนึกสงสัยหรือว่า ‪ชีวิตอาจเป็นอย่างไร
‪หากเราไม่ได้ทำอย่างที่ทำไป
‪นั่นเป็นวิธีทรมานตัวเองของคนโง่
‪ฉันทิ้งอดีตไว้เบื้องหลังหมดแล้ว ‪คุณก็ควรทำเช่นเดียวกัน
‪มารีน่า
‪เขาเป็นคนมีน้ำใจไมตรีจริงๆ
‪แต่… ดูเหมือนคุณไม่ได้มีความสุขกับเขา
‪คุณเพิ่งมาถึงที่นี่ไม่กี่ชั่วโมง
‪- ผมไม่ได้ตั้งใจจะดูหมิ่นคุณ ‪- ฉันไม่ได้รู้สึกถูกดูหมิ่น
‪และฉันไม่ได้โกรธ
‪คุณเป็นเด็กน้อย
‪ติดอยู่ในจินตนาการเพ้อฝันของตนเอง
‪พูดตามตรง ฉันเคยคิดว่า
‪คุณสมบัตินั้นอาจเพียงพอ ‪ที่จะช่วยฉันจากความเป็นจริง
‪แต่ฉันกลับได้เรียนรู้ว่า ‪ฉันไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือแบบนั้น
‪ฉันต้องเผชิญหน้ากับชีวิต ‪และตัดสินใจให้เหมาะกับเรื่องตรงหน้า
‪คุณจึงเลือกที่จะไม่มีความสุขเหรอ
‪ไม่ใช่ว่าทุกคนจะได้ตอนจบแบบในเทพนิยาย
‪ฉันพอใจอย่างที่สุดกับชีวิตที่มีลูกๆ
‪และเซอร์ฟิลิปก็ห่วงใยฉัน เขาเป็นพ่อที่ดี
‪เราสร้างชีวิตขึ้นมาด้วยกัน
‪ฉันไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่คุณเคยรู้จัก
‪และฉันขอปฏิเสธที่จะถูกดึงกลับไป ‪สู่โลกฝันเฟื่องแบบนั้น
‪ฝันนั้นผ่านไปนานแล้ว
‪- มารีน่า… ‪- คุณต้องตื่นเสียที คอลิน
‪ผมคงจะโง่เง่าไปเองมาตลอด
‪ขอบคุณครับที่สละเวลา
‪เลดี้เครน
‪หากคุณเพียงแต่จะเปิดตามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
‪คุณอาจเห็นเสียทีว่า ‪ชีวิตนี้มีคนที่สุขใจกับการมีคุณอยู่
‪- คนคนนั้นเป็นใครกัน ‪- คุณมีครอบครัว
‪คุณมี
‪เพเนโลปี้
‪เพเนโลปี้น่ะรึ
‪คุณมีคนมากมายที่เป็นห่วงเป็นใย
‪ไปหาพวกเขา
‪เพราะคุณไม่มีทางพบเจออนาคต ‪หากยังจมอยู่กับฉันในอดีต
‪ครับผม
‪ลาก่อน มารีน่า
‪- เป็นอย่างไรคะ ‪- เอ็ดวิน่า พี่ตกใจหมด
‪เล่ามาให้หมดเลย
‪เรายิงอะไรไม่ได้สักอย่าง ‪ถ้าหากพวกผู้ชายจะยอมฟังพี่หน่อย…
‪น้องไม่สนเรื่องล่าสัตว์ ดีดี้
‪ไปกับท่านไวเคานต์เป็นไงบ้าง
‪ดี
‪พี่ว่าก็ไปได้ราบรื่น
‪ในที่สุดก็เริ่มเป็นมิตรต่อกันได้หรือยัง
‪ได้แล้วจ้ะ
‪ไม่ว่าพี่ทำอะไรอยู่ พี่ต้องทำต่อไปนะคะ
‪ในงานเต้นรำคืนพรุ่งนี้
‪- ลอร์ดบริดเจอร์ตัน ‪- ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้ตกใจ
‪ผมเห็นแสงไฟ คิดไปว่าผมลืมดับเทียน
‪เปล่าค่ะ ฉันเอง
‪นอนไม่หลับหรือครับ
‪- ถ้าห้องหรือเตียงนอนไม่สบาย… ‪- ไม่ใช่ค่ะ เพราะพายุน่ะ
‪เวลาพายุเข้าทีไร ฉันหวั่นใจเสมอ
‪ช่วงฤดูมรสุม คุณพ่อชอบอ่านหนังสือให้ฟัง
‪ทุกวันนี้เวลาฝนตก ฉันจึงคิดถึงท่าน
‪ห้องนี้เป็นห้องสมุดของคุณพ่อผม
‪หนังสือเหล่านี้เป็นหนึ่งใน…
‪สมบัติที่คุณพ่อรักมากที่สุด
‪ท่านเสียไปอย่างไรคะ
‪คุณพ่อถูกผึ้งต่อย
‪ท่านลอร์ดคะ
‪ฉันเสียใจจริงๆ ฉัน…
‪การได้เห็นผู้ยิ่งใหญ่ ‪ต้องพ่ายต่อสัตว์กระจ้อยร่อย มันช่าง…
‪อย่างน้อยก็ทำให้เราไม่กล้าจองหอง
‪- นี่ไม่… ไม่ค่ะ ‪- ไม่เป็นไร
‪ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
‪คุยกับมิสเอ็ดวิน่าเมื่อวานนี้เป็นยังไงจ๊ะ
‪สมเป็นเพชรน้ำหนึ่งจริงๆ ค่ะ
‪รู้จังหวะเหมาะที่ควรยิ้ม ‪รู้จักสรรหาคำพูดเข้ากับกาลเทศะ
‪ผิดแค่ว่า
‪หนูคิดมาตลอดว่าพี่แอนโทนี่จะครองคู่ ‪กับคนที่เหมือนตัวเอง
‪ฉลาดหลักแหลม ‪และกำกับบงการคนอื่นเกินไปหน่อยน่ะรึ
‪ทุกครั้งที่หนูคิดว่าชีวิตคู่เริ่มเรียบง่าย
‪หนูกับไซม่อนก็จะค้นพบอะไรใหม่ๆ
‪พบข้อเสียซึ่งเราคนใดคนหนึ่ง ‪ต้องให้อีกฝ่ายช่วยคลี่คลายไขวิเคราะห์
‪น่ารำคาญใจมากนะคะ
‪แต่ก็น่าพึงพอใจมากเช่นกัน
‪มิสเอ็ดวิน่าแทบจะไร้ที่ติ ‪แต่พี่แอนโทนี่เป็นคนตระกูลบริดเจอร์ตัน
‪พวกเราทุกคนมีเรื่องให้ต้องท้าทายไม่ใช่หรือคะ
‪ใช่แน่นอนจ้ะ
‪คุณพี่
‪คุณน้อง
‪คุณแม่เตรียมงานไว้เรียบร้อยแล้ว
‪แค่คุณแม่รึ จะบอกว่าน้องไม่ได้ช่วยเลยเหรอ
‪เราก็ช่วยกันเตรียมงานทั้งคู่นั่นแหละค่ะ
‪แต่แผนของเรา ‪ไม่ได้กะเกณฑ์ให้แผนของพี่ต้องตายตัว
‪มิสเอ็ดวิน่า เธอน่ารักมาก
‪น้องแน่ใจว่าเธอจะเป็นภรรยาที่ไร้ที่ติ
‪- แต่ยังไม่ถูกใจใช่ไหม ‪- น้องไม่เคยพูดนะว่าไม่ถูกใจ
‪น้องแค่ไม่แน่ใจว่า ‪ทั้งสองคนรู้จักรู้ใจกันดีพอหรือยัง
‪ดังนั้นจึงต้องแต่งงานไม่ใช่รึ
‪ใช่ค่ะ แต่
‪หากมีอะไรคล้ายกันบ้างมันจะช่วยได้
‪จริงๆ นะคุณพี่ ไม่มีคนอื่นแล้วหรือคะ
‪คนที่มีอะไรคล้ายกับคุณพี่ ไม่มีสักคนจริงหรือ
‪เมื่อวานนี้ไปล่าสัตว์ ‪กับมิสชาร์มาคนพี่เป็นยังไงบ้าง
‪ไม่เห็นคุณพี่พูดอะไรเลย
‪พี่ล่ะคิดถึงท่านดยุคจริงๆ
‪พอดยุคไม่อยู่ น้องก็กลายเป็นคนจุ้นจ้าน
‪หรือไม่จริง
‪ไม่ต้องมาห่วงพี่
‪มิสเอ็ดวิน่า ผมขอเต้นเป็นคนแรกได้ไหมครับ
‪ได้สิคะ
‪ชอบไหมที่ได้อยู่กับท่านไวเคานต์ ‪สองต่อสอง
‪ตอนไปล่าสัตว์กันเมื่อวาน
‪ไปได้สวยมิใช่รึ
‪ค่ะ แน่นอน ใช่ ไปได้ดีทีเดียว
‪ตายแล้ว
‪คุณแม่กำลังเดินมาหาฉัน ‪พร้อมกับชายที่จะมาทาบทาม
‪แล้วถ้าลองตอบรับคำขอของเขาล่ะ
‪- ไปเต้นรำเหรอ ‪- ฉันแค่จะพูดว่า…
‪ฉันจะบันเทิงมากหากเธอตอบรับ ‪คำขอเต้นรำสักครั้ง
‪เพื่อจะได้มาเล่าให้ฉันฟังบ้าง
‪ฉันฟังเรื่องจุลสารฉบับเดียวจนหูชาแล้ว ‪แต่ช่างเถอะ
‪ได้คุยกับคอลินรึยัง เรื่องที่ไปเยี่ยม…
‪- ไม่ ‪- เอโลอีส
‪แม่อยากแนะนำให้รู้จักกับลอร์ดมอร์ริสัน
‪มิสเอโลอีส ยินดีครับ
‪ขอเป็นเกียรติหน่อยได้ไหม
‪ขออะไรคะ
‪เต้นรำไงจ๊ะ เอโลอีส
‪ค่ะ คิดว่าได้นะคะ ลอร์ดมอร์ริสัน
‪อย่าลืม เราเป็นเจ้าภาพ
‪อยากบันเทิงนักใช่ไหม
‪มิสเอโลอีส…
‪ช่วยไม่ต้องพูดอะไรได้ไหมคะ ‪ฉันต้องนับก้าว…
‪"สิ่งใดรบกวนจิต สิ่งนั้นครองใจเรา"
‪คุณอ่านจอห์น ล็อค
‪อ่านค่ะ
‪- คุณล่ะคะ ‪- อ่านครับ
‪ชายทุกคนต้องอ่านเมื่ออายุถึงวัยหนึ่ง
‪แต่ไม่ค่อยเหมาะกับกุลสตรี
‪เพราะจิตใจเปราะบางของเราอาจแตกสลาย ‪หากใส่ความคิดไว้มากเกินไป
‪กุลสตรีส่วนใหญ่ที่พบเจอมาเป็นเช่นนั้นจริงครับ
‪หลายคนแสดงความเห็นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
‪คุณไม่คิดหรือว่าเป็นเพราะพวกเธอ ‪ไม่เคยได้รับโอกาสแบบเดียวกัน
‪ผมเข้าใจว่าคุณเหยียดหยันเวทีน่าขันไร้สาระ
‪ซึ่งเราเรียกกันว่าวงสังคมผู้ดี
‪จะว่าอย่างไร หากเราออกจากฟลอร์เต้นรำ ‪เติมบรั่นดีเข้าไปในพันช์เสียหน่อย
‪คุณอยากเติมเหล้าใส่พันช์ ‪แทนที่จะต่อบทสนทนาให้มีความหมาย
‪ส่วนคุณก็อยากนับก้าวเวลาเต้น
‪ฉันออกจากฟลอร์เต้นรำดีกว่าค่ะ ตอนนี้เลย
‪เราควรเต้นให้จบเพลงนะ คนจับตาดูอยู่
‪สิ่งนี้เองสินะที่ครองใจคุณ
‪ครั้งหน้าหากจะชื่นชมผู้หญิงสักคน
‪พยายามสงวนคำไว้บ้างนะ ‪อย่าหยามเพศกำเนิดกันเสียทั้งหมด
‪เอโลอีส
‪- เอโลอีส ‪- อะไรคะ
‪แม่เชิญลอร์ดมอร์ริสันมาเพื่อลูกโดยเฉพาะ
‪เลื่องลือกันว่าเขาเป็นจอมพยศ ‪นิสัยกบฏเหมือนลูก
‪นิสัยกบฏของลูก
‪ไม่ใช่ชุดราตรีที่ต้องใส่ ‪เพื่อรับบทบาทในสังคมค่ะคุณแม่
‪และไม่ใช่ความสามารถพิเศษที่ลูกคิดค้นขึ้นมา
‪เช่นการขับร้องหรือวาดภาพ ‪เพื่อจะได้ดึงดูดใจให้ใครมาทาบทาม
‪หนูรู้
‪หนูน่าผิดหวังในสายตาคุณแม่
‪ดังนั้นอนุญาตให้หนูออกจากงานไปนอนเถอะ
‪- เอล! ‪- ฉันอยากอยู่คนเดียว
‪คุณพี่แจ็คไม่มองหน้าหนูเลยทั้งคืน
‪ลูกก็แค่ตื่นเต้น
‪ต้องใจเย็นก่อนจึงจะเรียกความสนใจใครได้
‪แม่ว่าลูกไปเดินเล่นที่เรือนปลูกส้มดีไหมจ๊ะ
‪ไปสูดหายใจรับกลิ่นหอมๆ ‪ที่นั่นช่วยแม่ได้เสมอ
‪หนูหิว
‪ไปแอบเด็ดส้มเขากินน่าจะดี
‪แน่นอน ใช่จ้ะ
‪เอาละ ไปเร็วเข้าลูก
‪ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะนะคะ มิสคาวเปอร์ ‪แต่ลอร์ดเฟทเธอริงตัน
‪ลอร์ดไฟฟ์กำลังตามหาคุณอยู่ที่เรือนปลูกส้ม
‪เห็นว่าจะคุยเรื่อง
‪ธุรกิจ หรือเหมืองของคุณ ฉันก็ไม่ทราบได้
‪ฟังแล้วน่าจะเป็นเรื่องสำคัญ
‪ขอตัวครับ มิสคาวเปอร์
‪เชิญค่ะท่านลอร์ด
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตันไปหยิบน้ำมะนาวให้น้อง
‪- ช่างเอาใจใส่นัก ‪- เราเพิ่งเต้นเพลงที่สองจบไป
‪น้องแน่ใจว่าเขาคงไม่ขอเต้นเพลงที่สอง
‪หากไม่ได้มีความตั้งใจอะไรสักอย่างในคืนนี้
‪พี่ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้นนะ
‪- พี่ต้องเต้นกับเขา ‪- อะไรนะ
‪ถ้าเขาจะขอแต่งงานก่อนจบคืนนี้ อย่างที่น้องหวัง
‪เขาก็ต้องขออนุญาตจากพี่ก่อน
‪และพี่ก็พร้อมจะอนุญาตแล้วใช่ไหมคะ
‪นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของน้อง
‪มิสเอ็ดวิน่า
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪ดิฉันกับคุณพี่กำลังคุยกันอยู่ทีเดียวค่ะ
‪คุณพี่อยากเต้นรำบ้าง
‪- อ้อ ผมแน่ใจว่า… ‪- กับคุณ
‪มิสชาร์มา เต้นรำกับผมได้ไหมครับ
‪ได้ค่ะท่านลอร์ด
‪มีเรื่องอยากจะขอฉันหรือเปล่าคะ ‪เกี่ยวกับน้องฉัน
‪ถ้าผมจะขอน้องคุณแต่งงาน ‪คุณจะอนุญาตหรือไม่
‪ฉันอยากให้น้องมีความสุข
‪- คุณคิดว่าผมจะทำให้เธอมีความสุขได้ไหม ‪- นั่นต้องถามคุณเองมากกว่า
‪คุณทำให้เธอมีความสุขได้ไหม
‪ถ้าความเงียบคือคำตอบ ‪แสดงว่าคุณสองจิตสองใจที่จะขอแต่งงาน…
‪คุณต้องการเช่นนั้นรึ ให้ผมสองจิตสองใจ
‪ฉันต้องการอะไรไม่สำคัญหรอก
‪ผมว่านั่นไม่น่าจะจริง
‪ฉันจะกลับอินเดีย
‪ทันทีที่น้องแต่งงานเรียบร้อย
‪คุณจะทอดทิ้งเธอรึ
‪หามิได้ค่ะ
‪น้องจะแต่งงานแล้ว
‪น้องจะไม่ต้องการฉัน ‪ไม่มีเหตุผลให้ฉันต้องอยู่ที่นี่ต่อ
‪แผนเป็นเช่นนี้มาแต่แรก
‪- ท่านไวเคานต์ไปไหน ‪- พี่ไม่รู้
‪แล้วพี่พูดอะไรกับเขา
‪พี่จะไปตามให้
‪ขอเวลาสักครู่
‪ก่อนนี้ฉันออกมาเดินชมบ้าน ‪ทุกคนต้องเห็นเรือนปลูกส้มนี้นะคะ
‪กลิ่นดอกมะลิหอมกระตุ้นอารมณ์ได้ดีนัก
‪ลอร์ดเฟทเธอริงตัน
‪คุณมาทำอะไรในนี้ ‪กับลูกสาวของฉันที่ไม่มีผู้ติดตาม
‪ผมบังเอิญเจอพรูเดนซ์ในนี้ ‪แต่เราทั้งคู่ไม่ได้…
‪อย่าได้โทษฝ่ายหญิง
‪ลูกฉันเป็นสาวน้อยไร้เดียงสา
‪ไม่รู้เขี้ยวเล็บของสุภาพบุรุษอาวุโสกว่า
‪- คุณแม่ คือ… ‪- ยืนยันได้ว่าไม่มีเรื่องบัดสีใดๆ เกิดขึ้น
‪ผมมารอพบกับลอร์ดไฟฟ์
‪เฟทเธอริงตัน
‪คุณกล้าปฏิเสธภาพที่เราเห็นตำตาได้ยังไง ‪ฉันเห็นคุณเพิ่งละมือ
‪จากเอวของพรูเดนซ์ตอนที่เดินเข้ามา
‪เรื่องนี้ฉาวนัก!
‪อ้าว แล้วคุณจะแต่งกับสาวคนนี้หรือไม่ ‪เฟทเธอริงตัน
‪- อะไรนะ ‪- ในฐานะสุภาพบุรุษผู้มีเกียรติ
‪ต้องให้เกียรติเป็นของหล่อน ‪หากหล่อนปรารถนา
‪อุ๊ยตาย!
‪ฉันยินดีมากที่จะแต่งงานกับคุณค่ะ คุณพี่แจ็ค
‪ทำไมต้องวุ่นวายใจขนาดนั้น
‪คุณจะกลับไปเมื่อไร
‪กลับทันที หลังจากที่น้องสาวแต่งงานรึ
‪คิดว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ
‪และคุณจะไม่คิดหาคู่ครองของตนเอง
‪คุณจะกังวลเรื่องนั้นทำไม
‪ผมรู้สึกว่าคุณจะหาข้ออ้างทุกอย่างที่หาได้
‪เพื่อกีดกันผมจากน้องคุณ
‪นั่นคือเหตุผลใช่ไหม
‪- คุณแค่ไม่ชอบผม ‪- แน่นอนค่ะ ฉันไม่ชอบคุณ
‪บอกมาสิว่าทำไม
‪ผมไปทำอะไรให้คุณ
‪ทำไมคุณจึงเกลียดขี้หน้าผมขนาดนี้
‪เพราะ… เพราะคุณกวนอารมณ์ฉัน
‪แล้วคุณคิดว่าคุณทำให้ผมรู้สึกยังไง
‪อะไรล่ะ
‪ฉันทำให้คุณรู้สึกยังไง
‪คุณ…
‪คุณเกลียดผม
‪ใช่
‪ฉันเกลียด
‪ฉันเกลียดคุณ
‪ผมเป็นสุภาพบุรุษ
‪และหัวใจคุณเป็นของน้องฉัน
‪และหัวใจผม
‪เป็นของน้องคุณ
‪คุณทำอะไรอยู่
‪พูดสิว่าคุณไม่มีใจให้ผม
‪บอกมาว่าคุณไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น
‪แล้วผมจะเดินจากไป
‪ฉันรู้สึก…
‪- ขออภัยค่ะ ‪- ดาฟนี่
‪ไม่ใช่อย่างที่น้องคิด
‪น้องกำลังพยายามไม่คิดอะไรทั้งสิ้น
‪- ดาฟนี่… ‪- พี่กำลังเกี้ยวพานคนน้อง
‪และพี่ตั้งใจจะทำให้สำเร็จลุล่วง
‪- ทำไม ‪- ทำไมรึ
‪เพราะพี่เกี้ยวหล่อนอยู่ไง ‪เพราะพี่ตัดสินใจแล้ว
‪ปีที่แล้วน้องก็ตัดสินใจว่าจะแต่งงานกับเจ้าชาย
‪จนคุณพี่ไปเจอน้องในสวนกับไซม่อน ‪ที่งานราตรีบ้านโทรวบริดจ์
‪ในสถานการณ์ที่ใกล้เคียงกันมาก
‪เหมือนกันแค่เพียงพี่เป็นชาย ‪และมิสชาร์มาเป็นหญิง
‪แล้วก็อยู่ด้วยกันสองต่อสอง
‪ใกล้ชิดกันมากด้วย
‪แต่มีเรื่องหนึ่งที่แตกต่างกันมาก ‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
‪เห็นอยู่ตำตาว่าคุณพี่มีใจให้มิสชาร์มา
‪ทั้งสองคนแทบจะห่างกันไม่ได้
‪เพราะหล่อนกวนใจจนน่าโมโห!
‪นั่นคือภาพที่น้องเพิ่งเห็นหรือคะ
‪คุณพี่กับเธอมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อกัน
‪น้องรู้ว่าคุณพี่ไม่ได้ต้องการให้เป็นแบบนี้
‪แต่คุณพี่ต้องซื่อสัตย์กับตนเอง
‪เพราะไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ‪ความรู้สึกแบบนี้
‪จะหาทางแหวกว่ายโผล่ขึ้นมาหาเราเสมอ
‪พูดถึงความรู้สึกแบบไหนกัน
‪ก็
‪ความรัก
‪งั้นพี่ก็รู้แล้วว่าต้องทำยังไง
‪เหลือเชื่อเลย ตอนนี้หมั้นหมายแล้วนะคะพี่
‪หมั้นกับคุณพี่แจ็คด้วย
‪อย่ามาอิจฉา
‪หนูไม่ได้อิจฉา
‪พี่พรูเดนซ์
‪เกิดขึ้นได้ยังไง
‪หนูเดินเข้าไป คุณแม่พูดว่า…
‪เขาทำให้พี่มีมลทินมัวหมองเหรอ
‪เปล่า
‪แต่มันก็คงดูเป็นอย่างนั้น
‪- แม่บอกให้พี่ไปที่นั่นเหรอ ‪- ช่างอื้อฉาว
‪คิดว่าวิสเซิลดาวน์จะเขียนเรื่องนี้ไหม ‪ต้องเขียนอยู่แล้ว
‪- ไม่เขียนได้ยังไง ‪- ถ้าจะเขียน
‪พี่พรูเดนซ์ ถ้าวิสเซิลดาวน์เปิดโปงเรื่องนี้
‪มันจะไม่ใช่แค่การถากถาง ‪ชุดราตรีสีบาดตาของพวกเรา
‪นี่อาจทำลายตระกูลเราได้
‪มันอาจทำลายชื่อเสียงพี่ ชื่อเสียงคุณแม่
‪คนเขาอาจขับไล่เราจากวงสังคม
‪อุ๊ยตาย
‪เธออิจฉาจริงๆ ด้วยสินะ
‪ต่อให้เป็นฝีมือของคุณแม่จริง
‪ไม่มีทางเสียหรอกที่วิสเซิลดาวน์จะรู้
‪ทีนี้ชื่อของพี่จะปรากฏในจุลสารวิสเซิลดาวน์
‪ส่วนเธอ…
‪ก็จะเป็นอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้
‪พี่พรูเดนซ์…
‪ตอนนี้ต้องเรียกว่า "เลดี้เฟทเธอริงตัน" แล้วนะ
‪เลดี้แดนเบอรี่
‪ทำไมยังไม่นอนคะ
‪ฉันก็น่าจะถามแบบเดียวกัน
‪ข้างนอกนี่หนาวนะ
‪ฉันแค่อยากปล่อยให้น้องนอนสงบๆ
‪ฉันนอนกระสับกระส่ายพลิกไปพลิกมาเกินไป
‪เธอได้บอกน้องหรือยัง
‪เรื่องแผนรับมรดก
‪ยังไม่ได้บอกค่ะ
‪มาถึงจุดนี้
‪เกรงว่าบอกไปก็ไม่มีประโยชน์
‪เลดี้แดนเบอรี่ ฉันเกรงว่าอาจจะ
‪ไม่มีคำขอแต่งงานจากไวเคานต์
‪เกรงว่าฉันจะทำลาย ‪ความหวังของเอ็ดวิน่าไปแล้ว
‪เพราะเธอสองคนเข้ากันไม่ได้งั้นรึ
‪ใช่ค่ะ
‪แล้วทำไมกันหนอ ‪ทั้งที่ใกล้จะได้สิ่งที่ต้องการเต็มที
‪ทั้งที่มันจำเป็นต่อการอยู่รอดของครอบครัว
‪และเป็นสิ่งที่เอ็ดวิน่าต้องการเองแท้ๆ
‪แต่เธอกลับขัดขวางทาง
‪ฉันก็ไม่ทราบ
‪ฉันไม่ทราบว่าจะทำอย่างไรดี
‪มีสิ่งเดียวที่ต้องทำ
‪ต้องเปิดใจกับน้องสาว
‪และกับตัวเอง
‪เธอต้องบอกน้องว่าเธอรู้สึกอย่างไร
‪เรื่องที่ฉันไม่ชอบไวเคานต์หรือคะ
‪ทุกเรื่อง ไม่ว่าเธอจะรู้สึกเช่นไร
‪ฉันจะเข้าข้างในแล้ว
‪ระวังนะ
‪เดี๋ยวจะล้มป่วยเอา
‪จู่ๆ จะบุ่มบ่ามเข้ามาไม่ได้นะ
‪ทำไม เพราะมันไม่เหมาะสมที่กุลสตรี ‪จะอยู่ตามลำพังกับสุภาพบุรุษงั้นรึ
‪คุณเป็นคนจัดการทุกอย่าง
‪ฉันทำสิ่งที่จำเป็นเพื่ออนาคตของครอบครัว
‪และตอนนี้…
‪ตอนนี้คุณก็ได้อนาคตที่ยากไร้
‪ตอนนี้ไล่เราออกไปไม่ได้แล้วนะ ท่านลอร์ด
‪ใช่ ไล่ไม่ได้
‪ผมแต่งงานกับพรูเดนซ์แน่
‪แต่คุณควรได้รู้ไว้ว่า ‪ลูกสาวจะแต่งกับชายไร้ทรัพย์สิน
‪หากตั้งใจจะทำให้ฉันใจเจ็บ ‪จากคำขู่เปล่าๆ…
‪สิ่งเดียวที่ว่างเปล่าคือเหมืองพวกนั้น พอร์เชีย
‪มันล้มเหลวไม่เป็นท่า
‪ผมไม่มีอะไรติดตัวเลย
‪คุณจ่ายเงินสินสอดของฟิลิปป้า
‪ผมผัดผ่อนกับตระกูลฟินช์ ‪สัญญาว่าจะจ่ายทีหลัง
‪และสร้อยทับทิมปลอม
‪ทางเดียวที่จะหาเลี้ยงเราทุกคนได้ ‪ผมต้องแต่งกับตระกูลที่มีเงิน
‪คนอย่าง…
‪มิสเครสซิด้า คาวเปอร์
‪คอลิน
‪เมื่อคืนไม่เห็นคุณอยู่ในงาน
‪ครับ เกรงว่าผมรู้สึกไม่ค่อยดี
‪หลังจากไปเจอมารีน่าน่ะเหรอ
‪เธอเป็นยังไงบ้าง คอลิน
‪ก็… สุขใจ
‪ดีค่ะ
‪ได้ยินอย่างนั้นก็เบาใจ
‪การไปเจอมารีน่าอาจเป็นสิ่งที่คุณต้องการ
‪จะได้ตัดใจจากอดีต
‪จะได้ไม่ต้องรู้สึกจำเป็น
‪ต้องเลิกยุ่งเกี่ยวกับสตรี
‪เลดี้เครนบอกว่าสุขใจดี
‪แต่ผมยังอดรู้สึกไม่ได้ว่า…
‪เราทุกคนช่างใจร้ายกับเธอ
‪ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น
‪หากเลดี้วิสเซิลดาวน์ไม่ได้เร่งพิมพ์บทความซุบซิบ
‪เรื่องอาจไม่ได้ลงเอยแบบนั้น
‪สำหรับเราทุกคน
‪แต่ผมว่าหมกมุ่นกับอดีตไปก็ไม่มีประโยชน์
‪อันที่จริง ตอนนี้ผมกำลังคิดถึงอนาคต
‪ขอตัวนะ เพน
‪ท่านผู้อ่านที่รัก
‪แม้มีเรื่องมากมายเกิดขึ้น ‪ที่งานเปิดบ้านพักตากอากาศบริดเจอร์ตัน
‪แต่ผู้เขียนรู้สึกว่า ‪เรื่องราวทั้งหลายไม่คู่ควรต่อการตีพิมพ์
‪โดยเฉพาะเมื่อเรื่องส่วนใหญ่เป็นที่รู้กัน
‪ในกลุ่มคนจำนวนมากในวงสังคม
‪แต่หากท่านคิดว่าการเดินทางสิ้นสุดลงแล้ว
‪โดยที่ผู้เขียนซึ่งทุกท่านไว้วางใจ ‪ไม่อาจหาเรื่องซุบซิบอร่อยเหาะมาฝากได้
‪โปรดรู้ไว้ว่าท่านเข้าใจผิดถนัด
‪เสียใจด้วยที่ไม่ได้เป็นอย่างที่คิดนะ บอน
‪ไม่ใช่ความผิดพี่ค่ะ ดีดี้
‪เราทั้งคู่ทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้แล้ว
‪ท่านไวเคานต์ไม่ได้มีใจให้น้องแน่แล้ว
‪ใจเขาคงอยู่กับคนอื่น
‪แม้ดูเหมือนว่าพรูเดนซ์ เฟทเธอริงตัน ‪จะได้คู่ครองจากงานนี้
‪แต่เรื่องเด็ดไม่ได้มีเพียงแค่นั้น
‪เอ็ดวิน่า
‪พี่มีเรื่องต้องบอกน้อง
‪รอก่อน
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪ผมขอคุยกับคุณก่อนได้ไหม
‪แน่นอน
‪- ผมตั้งใจพูดกับมิสเอ็ดวิน่า ‪- ท่านลอร์ด
‪มิสเอ็ดวิน่า ชาร์มา
‪แต่งงานกับผมนะครับ
‪ค่ะ
‪แต่งค่ะ
‪ฉันจะเป็นไวเคาน์เตสของคุณ ‪ฉันจะแต่งงานกับคุณ
‪ตอนนี้ แอนโทนี่ บริดเจอร์ตันหมั้นหมายแล้ว
‪กับมิสเอ็ดวิน่า ชาร์มา
‪เป็นชัยชนะอย่างแท้จริง
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม