SERIAL NETFLIX
Panno Sharmo.
Wicehrabio Bridgertonie. Myślałyśmy, że pan do nas nie dołączy.
Wasza Wysokość. Nic mnie nie oderwie od mej pięknej narzeczonej.
A teraz opowiedzcie mi o swoich planach.
Liczę, że wy nie potrzebujecie specjalnego pozwolenia.
Oczywiście, że nie.
Sądzę, że skromna uroczystość będzie odpowiednia.
Może w naszej wiejskiej rezydencji.
Na wsi?
Absolutnie nie.
Ślub musi się odbyć tutaj, w mieście.
Co więcej, sama zajmę się jego organizacją.
- To wspaniałomyślne. - Wielce.
- Lecz niepotrzebne. - Nonsens.
Panna Edwina to mój diament.
Muszę wyprawić wam ślub godny tego tytułu.
Ponadto można by przypisać mi zasługę
skojarzenia tak wybitnej pary.
Dopilnuję każdego detalu.
Niech ta plotkara spróbuje mnie przechytrzyć.
Możesz w to uwierzyć? Będę miała ślub jak z bajki.
Zasługujesz na to, bon.
Wszystko dla prawdziwej miłości.
Przepraszam, Wasza Wysokość.
Szał rywalizacji.
Ożywcza rozkosz postawienia wszystkiego na jedną kartę.
Nie odnoszę się do luksusowych salonów hazardu,
lecz do gry o znacznie wyższą stawkę.
Małżeństwa.
W nim skutków postawionego zakładu
nie można łatwo odwrócić.
Jestem pewna, iż ów fakt
wywołuje zarówno żal,
jak i ulgę.
…będę śpiewać po każdym daniu.
Na litość boską.
Zachowują się, jakby pokonali Napoleona,
a nie znaleźli kogoś, z kim pomaszerują do ołtarza.
Owszem. Przez to całe zamieszanie moja mama zapomniała o moim istnieniu.
Cieszy się, że kuzyn Jack zapewni nam dobrobyt.
Muszę przyznać, że ja także.
Nie dotykać. Możecie patrzeć.
…piekarz nadal czeka na zapłatę.
Węglarz również.
Nowy lord Featherington miał odbudować nasz majątek,
a tu proszę, znów muszę walczyć o każdego pensa.
Nasze kłopoty finansowe są całkowicie twoją winą.
Gdybyś nie wymusiła tych nieszczęsnych zaręczyn,
wkrótce żylibyśmy z posagu panny Cowper.
Tak, obwiniaj mnie za to, że uwierzyłam ci,
gdy mówiłeś o rubinowej fortunie.
Gdybyś wyjawił mi swe plany,
nie rozważałabym zwolnienia służby, którą dopiero co przyjęłam.
Nie byłoby tych problemów, gdybyś odwołała ślub
i pozwoliła mi zabiegać o pannę Cowper.
I porzucić biedną Prudencję? Gdy jej reputacja została naruszona?
Na to już za późno. Musisz pozostać jej narzeczonym.
Coś wymyślę.
Lepiej myśl szybko.
Pewnie jest pan nowy.
To aż tak oczywiste?
Proszę zachować młodzieńczy wigor.
Rychło będzie pan tak znużony jak my wszyscy.
W końcu wszystkie modelki są do siebie podobne, nie sądzi pan?
To trzeba poprawić. Mankiety są za krótkie.
Dobrze, panie.
Mamy mnóstwo czasu, by nanieść poprawki.
- Ślub dopiero za miesiąc. - Jest wiele pracy.
- Panna Edwina tu zamieszka? - Tak.
Zostanie panią tego domu. Będzie za was odpowiedzialna.
Boże, dopomóż jej.
Należy wypolerować powozy i uczesać grzywy koni.
I wyjąć najlepsze srebra.
Królowa urządza ślub w pałacu, lecz musimy być gotowi na gości.
A co z nami, bracie? Też należy nas wypolerować i uczesać?
Będziemy obserwowani.
- Może nawet wyszorujesz dłonie? - Byłem zajęty w akademii.
- A siostra panny Edwiny? - Cóż z nią?
Też z nami zamieszka?
Przydałaby się kolejna inteligentna kobieta w domu.
Kolejna? Przeliczyłaś się.
Potrzebuję dziś twej pomocy.
Muszę zaplanować powitalną kolację z lady Danbury.
I bal zaręczynowy za tydzień…
Wybacz, mamo,
lecz idę na wykład o kwiatach dziś po południu.
Penelopa musi iść. Chciałaś, żebym znalazła sobie kobiece zajęcie.
Od jak dawna interesują cię kwiaty?
Jestem otwartą kobietą.
KRAWCOWA
Zastanawia mnie wykończenie. To nie przesada?
Nic nie jest przesadą, gdy królowa czuwa nad ślubem.
Pokażę pani francuski tiul.
O tak.
Mówiłam ci, że ślubu udzieli nam sam arcybiskup?
Kilkukrotnie.
Musimy znaleźć ci suknię.
- Mam wiele sukni. - Ta musi być wyjątkowa.
W końcu ten ślub jest naszym wspólnym osiągnięciem.
Cokolwiek powiedziałaś wicehrabiemu,
najwyraźniej przekonało go do oświadczyn.
- Nie mogę przypisać sobie tej zasługi. - Lecz ja ci ją przypiszę.
Ależ będzie ekscytująco w Londynie.
Wicehrabia mówił, że tej zimy może spaść śnieg.
To emocjonujące, czyż nie?
Nacieszysz się tym beze mnie. Pamiętaj, że wyjeżdżam tuż po ślubie.
Lecz będziesz mnie odwiedzać.
A gdy Bóg obdarzy nas dziećmi,
będziesz ich ulubioną ciocią.
Pomyśl tylko, będziemy rodziną.
Co jest wyjątkowego w zaręczynach panny Edwiny?
Przyćmiła moją radosną nowinę.
Powinnyśmy się cieszyć.
Odłóż jedwabie. Do twojej wyprawy wystarczy bawełna.
Czy służąca dostarczyła suknię, która wymaga poprawek?
Otrzymałam ją.
To był pracowity tydzień.
W istocie.
Socjeta jest żądna wieści o nadchodzącym ślubie.
Może lady Whistledown napisze,
że został mi powierzony projekt sukni ślubnej diamentu sezonu.
Nie ma pani wystarczająco klientek?
Owszem, mam.
Lecz dlaczego coś ma ograniczać ambicje kobiety?
Sądziłam, że pani akurat to rozumie.
Zawsze można osiągnąć więcej.
Dziękuję, Claro. To wszystko.
Lord Bridgerton?
Panna Sharma.
Lord Bridgerton i jego gość czekają w salonie.
Widzę. Dziękuję.
To jest jubiler.
Ma dopasować rozmiar pierścionka panny Edwiny.
Przykro mi, lecz moja siostra i mama jeszcze nie wróciły.
Oczywiście. Nie będziemy przeszkadzać.
Czy to ciasto?
Zgadza się.
- Cytrynowe? - Słucham?
Lubię cytrynowe.
Podać panu coś do picia, panie…
Brookes. Jeśli pani nalega. Niegrzecznym byłoby odmówić.
Herbata z trzema łyżeczkami cukru i może kanapki do tego. Dziękuję.
Mamy piękną pogodę, nieprawdaż?
Chce pan rozmawiać o pogodzie?
Ma pani bardziej odpowiedni temat rozmowy?
Nie ma nic odpowiedniego w pańskich zaręczynach z Edwiną.
Uważam, że to najwłaściwsze rozwiązanie.
A co z tym, co zaszło między nami w Aubrey Hall?
Nic między nami nie zaszło.
Jestem dżentelmenem.
Doprawdy?
Czy mam panu przypomnieć, że gdyby kto inny niż pana siostra
nakrył nas w bibliotece tamtego wieczora, zostalibyśmy zmuszeni do ślubu.
Nic nie zaszło.
Czy pragnie pani, byśmy byli zmuszeni do ślubu?
Nie.
Zatem cieszmy się, że uniknęliśmy takiego oburzającego losu.
Panno Sharmo,
czy pani i pani siostra dzielicie się rękawiczkami?
- Tak, czasami. - Wiedziałem.
Potrafię zmierzyć dłoń z odległości 20 kroków.
Możemy dokonać korekty na pani palcu.
- Słucham? - Nie ma potrzeby.
Nonsens!
Dziękuję.
To piękny pierścionek.
Mój ojciec dał go matce przed ślubem.
- Lord Bridgerton. - Przyszli zmierzyć pierścionek.
Pan Brookes nalegał.
Chwileczkę.
Najwyraźniej utknął.
- Edwina już tu jest. - Tak.
Kate…
Już prawie.
Jeszcze…
Tylko…
Już.
Proszę.
Tu jesteście.
Mam wieści.
Państwo Sheffieldowie powiadomili mnie,
że są w Londynie.
Nasi dziadkowie?
Tak. Widocznie przeczytali o zaręczynach i pragną się z tobą zapoznać.
I z twoim przyszłym mężem, naturalnie.
- Chętnie ich poznam. - Są już w mieście?
Przybyli zeszłej nocy.
Coś jest nie tak?
Ależ skąd.
Zaproszę ich na jutrzejszą kolację.
Z pewnością będzie to radosne spotkanie
po tylu latach rozłąki.
Tak, lady Mary?
Owszem.
Nie mogę się doczekać.
- Jest pani gotowa? - Tak, panie.
Czuję nasilający się ból głowy.
Lady Danbury, mogłabyś towarzyszyć mojej córce?
Oczywiście. Panna Sharma i ja chętnie wyjdziemy na świeże powietrze.
Powinnam zostać z mamą.
Pójdziesz ze mną.
Jak mogła pani zaprosić Sheffieldów,
skoro wie pani, ile cierpienia przysporzyli mojej mamie?
Wiem. Dlatego nie odpowiem na ich impertynencję tym samym.
Czyż nie życzyłaś sobie pojednania?
Tego, by Edwina zdobyła miejsce w rodzinie i majątek, którego tak potrzebujecie?
Tak, ale dopiero po ślubie.
Edwina nadal nie wie o warunkach ich wsparcia.
Gdyby Bridgertonowie się dowiedzieli…
Pomyśleliby, że zaaranżowałaś małżeństwo dla własnych celów,
i odwołaliby ślub?
Zastanawiam się, czy potajemnie nie uradowałoby cię zerwanie zaręczyn.
Dlaczego mówi pani takie rzeczy?
Są zaręczeni.
Wicehrabia wystosował czarujące oświadczyny,
twoja siostra radośnie je przyjęła.
W oczach społeczeństwa i, co więcej, samej królowej Anglii
są już praktycznie małżeństwem.
Tylko wielki skandal
mógłby powstrzymać ich zaślubiny.
Taki skandal, który wstrząsnąłby całą socjetą
i byłby plamą na honorze,
której twoja biedna rodzina nigdy by nie zmyła.
Tylko głupiec zagroziłby powodzeniu tego małżeństwa.
Dlatego pytam,
panno Sharmo,
jesteś głupcem?
Nie.
Tak podejrzewałam.
Lady Danbury.
Pan Dorset.
Jak miło panią widzieć.
Panno Sharmo, zechciałaby pani towarzyszyć mi na łódce?
Jestem zmęczona.
Byłaby zachwycona.
Nadal jest pani na mnie zła.
Chciałbym przeprosić
i błagać panią o łaskę.
Dobrze. Przyjemnie będzie przepłynąć się łódką.
Jaką piękną parę tworzą.
Słucham?
Pan Dorset i moja siostra.
Zauważyłam, że był nią zauroczony, gdy się poznali.
Może on przekona ją do zostania w Anglii.
Ledwo go zna.
Ja też ledwo pana znałam.
Lecz miłość porusza się błyskawicznie.
Panno Edwino, jakie są pani ulubione kolory?
Chciałabym je uwzględnić w dekoracjach na balu zaręczynowym.
Jest pani nadto uprzejma. Z pewnością ma pani wyborny gust.
- Nieprawdaż, Anthony? - Oczywiście.
Patrzcie na mnie!
Twoja siostra wydaje się szczęśliwa.
Można tak to ująć.
On wydaje się interesujący.
Zajmuje się handlem, czyż nie?
Tak. Ma kopalnie rubinów w Ameryce. Podobno dość prosperujące.
Może się przedstawię.
Wszyscy inni znaleźli jakiś cel w życiu.
Anthony się żeni.
Benedict zajmuje się sztuką.
A ja…
stoję i karmię kaczki.
Kaczki na pewno są wdzięczne.
Masz mnóstwo czasu i okazji, by coś osiągnąć.
Co Eloise lubi mi wypominać.
Gdzie ona jest? Nie widziałam jej dziś.
Wspominała coś o wykładzie o kwiatach, na który miała iść z tobą.
Tak. Spotkam się z nią później.
Panie Bridgertonie.
To jest to miejsce.
Nie wygląda na miejsce na zakupy.
Mam tu odebrać wyjątkowy prezent
na ślub mego brata.
Panno Eloise?
SALA ZGROMADZEŃ
Mamy prawo nie być traktowane jak własność.
Rozmowy o prawach muszą czerpać z traktatu Locke’a.
Ty i twój traktat!
Gdybyś przepracował choć dzień,
wiedziałbyś, jak mało przydatne są te dywagacje.
Jeśli mogę kontynuować,
chciałabym przedstawić radykalny pogląd,
iż kobiety nie powinny polegać w kwestii edukacji
na tym, co raczą im przekazać ich mężowie i bracia.
Racja!
Ekscytujące, czyż nie?
Ty.
Ja.
Mówiłem ci, nie wiem nic o Whistledown.
Nie przyszłam tu dla niej,
lecz dla wymiany zdań na tematy inne niż trywialne zainteresowania socjety.
Tematy, które sam mi przedstawiłeś.
Czyli podziwiasz moje teksty?
Tego bym nie powiedziała. Są dostateczne.
A jednak tu przyszłaś.
Przebyłaś daleką drogę z Mayfair dla zaledwie dostatecznych tekstów.
Szczęśliwie istnieje taki wynalazek zwany powozem,
którym panny mogą się przemieszczać.
To doprawdy cud techniki.
Jak się nazywasz?
- Eloise Bridgerton. - Miło cię poznać.
Theo Sharpe.
Wiem.
Wiesz?
Wiem też, że twoje argumenty zawierają błędy, które muszę ci wytknąć.
Masz ołówek?
Nieważne. Pożyczę ci mój.
Jakże orzeźwiająco jest na wodzie.
W dzisiejszych czasach trudno o chwilę spokoju.
Właśnie to urzekło mnie w Indiach.
Wiele osób myśli, że to miejsce pełne harmidru,
lecz dla mnie to kraj z natury spokojny.
Blisko miejsca, w którym dorastałam, jest rzeka.
W upalne dni wymykałam się, by moczyć nogi.
Zaprzyjaźniłam się z żółwiami.
- Brzmi idyllicznie. - Tak jest.
Dlatego odliczam dni do powrotu do domu.
Założyłem, że zostanie pani w Anglii na skutek zamęścia pani siostry.
Mama i Edwina zostaną tutaj. Powrócę do Indii sama.
Cóż za przygoda.
Co pani planuje po powrocie?
Będę uczyć. Zostanę guwernantką, jak to tu nazywacie.
To będzie satysfakcjonujące.
Będę cieszyć się niezależnością, prowadzić własny dom.
I przyjmować w gości starych przyjaciół?
Od dawna myślałem o powrocie do Indii.
Mógłbym się wiele nauczyć od tamtejszych lekarzy.
Jeśli trafi pan w moje strony,
z radością pokażę panu znane mi miejsca.
Powinienem pracować w klubie.
A nie się przechadzać.
To jest praca.
Potrzebujemy więcej członków. Oto oni.
Pan Mondrich. Wieści o pana waleczności dotarły za ocean.
Pokonał pan McKellana w zaledwie dwóch rundach, czyż nie?
To było wieki temu.
Mnie też zdarzyło się zadawać ciosy na ringu.
Ale na pewno panu nie dorównuję.
Musi pan odwiedzić klub Willa i to omówić.
To inspirujące miejsce, otwarte na wszystkich gości.
To chyba najbardziej kuszące zaproszenie, jakie dostałem.
Mogę poprosić cię na słówko?
Przepraszam.
Mam ci przypomnieć, że nie rozwiążesz naszych problemów,
zabawiając się w lokalach rozrywkowych?
A ty nie rozwiążesz ich, chodząc do krawcowej.
Widziałem ostatnie rachunki.
Miałaś nas wyciągnąć z opresji, a nie pogrążyć w długach.
Bądź ciszej!
Chcesz nas zrujnować?
Sama już sobie z tym świetnie radzisz.
Widzę, że się uśmiechasz, didi.
Poznajesz atrakcje Londynu.
W Indiach też jest woda.
Siostra nieustannie próbuje zachęcić mnie do zostania.
Może jej w tym pomogę.
Węzeł się nie utrzyma.
- W zupełności wystarczy. - Śmiem wątpić w twe zdolności.
Ja to zrobię.
Przepraszam.
Panno Sharmo.
Lordzie Bridgertonie.
Wielkie nieba! Nic panom nie jest?
Ależ skąd!
Woda jest przyjemnie odświeżająca, nieprawdaż, Bridgertonie?
Zaiste.
Przestań. Nie wypada się przyglądać.
Penelopo, co tu robisz?
- Myślałam, że pójdziemy na spacer. - Wybacz. Zapomniałam.
Ominęło cię nie lada widowisko wczoraj.
- Mój brat w jeziorze? Słyszałam. - Gdzie byłaś?
Niestety musiałam się zająć załatwianiem żmudnych sprawunków,
które znów zleciła mi mama.
Niestety nie mogę z tobą wyjść.
- Zatem zobaczymy się jutro. - Oczywiście.
Przepraszam.
Panna Eloise zawieruszyła torebkę, gdy była wczoraj na mieście.
Pojadę po nią. Gdzie mogłabym jej szukać?
Nie znajdzie jej pani.
Ostrzegałam pannę Eloise przed ulicami Bloomsbury.
- Co robisz? - Lord Featherington.
Poprosiłam pana Brookesa, by obejrzał biżuterię.
Piękny naszyjnik, czyż nie?
- Owszem. - To nie jest odpowiedni moment.
- Może wróci innego dnia. - Nonsens.
Jest tu teraz i to żaden kłopot, nieprawdaż?
Chciałam jedynie wyczyścić naszyjnik, lecz proszę mi powiedzieć, ile jest wart?
Jeśli jest cenny, będę musiała o niego bardziej dbać.
Cóż…
Potrzebowałbym moich narzędzi, by dokonać ostatecznej wyceny,
lecz radzę pani o niego dbać.
Rzadko widuje się tak zachwycające kamienie.
Jakież to ciekawe.
Dziękuję panu za fachową pomoc.
Będę się z panem komunikować, gdybym czegoś potrzebowała.
- Nie ma ciasta? - Innym razem.
Pamiętaj, te kamienie to podróbki.
Podróbki dobrej jakości.
Jeśli ten żarłoczny starzec dał się oszukać,
może jeszcze przetrwamy sezon.
Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
Jednak nie musimy zwalniać nikogo ze służby.
Módlmy się, by miał tego cały kufer.
Nie zbijemy fortuny na jednej błyskotce.
Śmiem twierdzić, że to niezłe dzieło.
Potrafię robić coś więcej niż stać nago,
panie…
Bridgerton. Nie wątpię.
To może poinformuje pan akademię.
Choć dwie kobiety są założycielkami,
nadal nie wolno nam uczestniczyć w zajęciach.
A przynajmniej nie w ubraniach.
Czyli pracuje pani jako modelka, by móc chodzić na wykłady?
- Pomysłowe. - Zapozuje pan?
To trudniejsze, niż się wydaje.
O tak?
Długo mam tak siedzieć?
To zależy.
Tak naprawdę potrzebuję studium męskiego ciała.
Nagiego.
Co pan na to?
Urocze miejsce, nieprawdaż?
Przypomina mi dziedziniec w pałacu, w którym mieszkałyśmy.
Takie relaksujące.
Relaksujące, tak.
Nikt by nie miał pretensji, gdybyś poczuła się gorzej
i nie poszła na dzisiejszą kolację.
Lady Danbury dała nam do zrozumienia, że wszystkie musimy uczestniczyć.
Kiedy ostatnio ich widziałaś?
Tego wieczora, gdy twój ojciec poprosił mnie o rękę.
Lord Sheffield wyraził się jasno, że nie popiera naszego związku.
Musiałam dokonać wyboru
między moją rodziną
a moim sercem.
Kiedykolwiek żałowałaś tego wyboru?
Od samego początku
ciągnęło nas ku sobie.
To coś szalenie potężnego,
spotkać kogoś i czuć, jakby się go już znało.
Jak nikogo innego.
To nadal wysoka cena za miłość.
Nie martw się.
Nawet obecność moich rodziców nie skazi tej radosnej okazji.
Zawsze liczyłam, że moje córki nie będą musiały wybierać
między dobrobytem a miłością.
Edwina poślubi wybranka swego serca.
A ty zawsze pragnęłaś wolności.
Oczywiście, mamo.
Wszyscy będziemy szczęśliwi.
Powrót Sheffieldów jest niespodziewany.
Lecz przyjemnie będzie widzieć pogodzoną rodzinę, czyż nie?
Lada chwila skończę. Nie spóźnimy się.
Nie o to chodzi.
Obserwowałam cię cały tydzień.
Powtarzałam sobie, że poprę twój wybór,
lecz muszę przyznać, że jest mi ciężko zachować milczenie.
Nawet nie próbowałaś.
To twoje zaręczyny, Anthony.
Twoje małżeństwo.
Z kobietą, która ma zastąpić mnie jako pani domu.
Nie odpowiada ci panna Edwina?
Nie odpowiada mi, jaki dajesz przykład rodzeństwu.
Żenisz się z kobietą, do której wyraźnie nic nie czujesz.
Dlaczego nie rozumiesz,
że twoje małżeństwo z miłości było wyjątkiem, a nie regułą?
Gdyż pragnę, byś także mógł radować się wyjątkowym małżeństwem.
Powinieneś się cieszyć, że poślubisz pannę Edwinę,
natomiast zachowujesz się, jakbyś otrzymał wyrok śmierci.
Jeśli nie tego pragniesz,
musisz coś powiedzieć teraz…
Moje pragnienia się nie liczą.
Nie zhańbiłbym panny Edwiny, wycofując się.
Masz rację.
Dżentelmen nie może złamać obietnicy.
Lecz kobieta tak.
Młodym damom zdarza się to często.
Dają się ponieść emocjom oświadczyn,
po czym uzmysławiają sobie realia małżeństwa.
Gdyby panna Edwina zerwała zaręczyny, nikt by nie jej nie obwiniał.
A ty byś jej nie zhańbił,
zwalniając ją z obowiązku przed złożeniem przysięgi.
Ona nie pragnie zerwać zaręczyn.
Lecz czy zna twoje prawdziwe uczucia?
To nie ma znaczenia.
Najważniejszy jest mój obowiązek, czyli ożenek.
Mój drogi…
Jeśli masz wątpliwości, nie ignoruj ich.
To najważniejsza decyzja, jakiej dokonasz.
Pękłoby mi serce,
gdybyś miał spędzić resztę życia, żałując jej.
Twojemu ojcu również pękłoby serce.
Wydajesz się rozkojarzona.
Rozbolała mnie głowa.
Od emocji ostatnich dni.
Tylko to cię trapi?
Widziałam, jak niezręcznie czujesz się przy wicehrabim.
Liczyłam, że mamy to już za sobą, skoro Anthony ma zostać mym mężem.
Mówisz do niego po imieniu?
Jeszcze nie.
Ale brzmi wspaniale, czyż nie?
Sheffieldom spodoba się ta suknia?
Mam ściśnięty żołądek. Tak się cieszę, że ich poznam.
Zanim to zrobisz,
muszę ci coś powiedzieć
o twoich dziadkach i o tym,
jak wpłynęli na…
Nasi goście przybyli.
Może pani sobie darować pouczenia.
Wiem, że muszę zachowywać się wzorowo.
Zapewne masz mnie za nieczułą tetryczkę,
lecz może zaskoczy cię fakt,
że zorganizowałam tę kolację
dla twojego dobra.
Zaręczyny siostry stanowią koniec
pewnych nadziei żywionych względem wicehrabiego,
lecz dostęp do fortuny Sheffieldów
będzie słodką kompensatą, czyż nie?
Niezależne życie
to nie byle nagroda pocieszenia.
Wielu przypisałoby jej większą wartość.
Gdy namiętność przemija i los interweniuje,
co pozostaje kobiecie
oprócz jej samej?
Chodź.
Goście czekają.
Państwo Sheffieldowie, tak dawno się nie widzieliśmy.
Przedstawiam pannę Sharmę i pannę Edwinę Sharmę.
Moja droga, wyglądasz zachwycająco.
Czyż nie jest tak śliczna, jak czytaliśmy?
Jest pani zbyt miła.
Tak się cieszę, że mogę państwa poznać.
Czekaliśmy tyle lat, by się z tobą spotkać.
Chcę wiedzieć o tobie wszystko.
- Lubisz taniec? Muzykę? - Musisz z nami pójść do opery.
Mamy lożę, która tylko zbiera kurz.
Zbyt dużo czasu minęło, odkąd widzieliśmy państwa w mieście.
- Tak. - Owszem.
Matko.
Ojcze.
Cieszy mnie opera.
Moja siostra, Kate, mnie z nią zapoznała.
Usiądziemy do stołu?
Tak. Chodź ze mną, dziecko.
Musicie złożyć nam wizytę w naszej rezydencji.
Oczywiście nie dorównuje Aubrey Hall,
lecz uważam, że to urokliwa część Hertfordshire.
Strzela pan? Dysponujemy ptactwem. Proszę czuć się zaproszonym.
Dziękuję. Owszem, lubię strzelać.
Kate również.
Prawie upolowali jelenia, gdy byliśmy na wsi.
Jak nietypowo.
Czy w Indiach uczą młode damy strzelać?
Tylko te mające szczęście.
Jak długo planują państwo pozostać w mieście?
Zostaniemy na ślub.
Niebywałe, że sama królowa zajmuje się zaślubinami mej wnuczki.
Jakże łaskawa jest Jej Królewska Mość, że wybaczyła wszystko, co zaszło.
- Moja droga, jesteśmy rodziną. - Oczywiście.
Choć nasza córka bezdusznie odrzuciła partię, którą jej wybraliśmy.
- Moja droga… - Hrabię.
Który miał 12 000 akrów.
Każda inna młoda dama
padłaby na kolana z wdzięczności, że jej rodzice tak się o nią troszczą.
Przepyszny sos, lady Danbury. Muszę zdobyć przepis.
Zdaje się, że zawiera agrest.
Lady Sheffield, dobrze pamiętam, że lubuje się pani w słodyczach?
I to wszystko dla zwykłego urzędnika?
Z dzieckiem z poprzedniego małżeństwa z nie wiadomo kim.
Moja mama ma imię.
Lady Sheffield…
Nie mogliśmy pokazać się w towarzystwie przez lata.
Jej to nie obchodziło.
Uciekła od nas z tym człowiekiem,
ukradła nam wnuczkę.
Wnuczki.
Mam dwie córki,
z którymi mieliście wiele szans nawiązać więź.
Lecz odwróciliście się od nas.
Słucham?
Nie było mi łatwo, gdy odrzuciła mnie jedyna rodzina, jaką znałam.
Miałam złamane serce.
Lecz z czasem zrozumiałam,
że wasze okrucieństwo było przysługą.
To nie jest temat na rozmowę przy kolacji.
Zgadzam się. Proszę…
Odpychając mnie, daliście mi wolność.
Mogłam wychować córki z dala od waszych osądów
i tchórzliwych żądań, by goniły za bogactwem i tytułami!
Nie masz podstaw, by nas ganić.
Pogardzasz dostatkiem, a mimo to wróciłaś, by dobrać się do naszej fortuny.
- Lady Danbury ma… - Niczego od was nie chcę.
Ty może nie, ale twoja córka już tak.
- Mamo? - Założyliśmy dla niej fundusz.
Otrzyma pieniądze pod warunkiem,
że wyjdzie za mężczyznę z dobrej angielskiej rodziny.
Nie sądziłaś, że pozwolimy,
by kolejne pokolenie skaziło nazwisko Sheffieldów?
Didi, o czym oni mówią?
- Co zrobiłaś? - Anthony, wiedziałeś o tym?
Wszystko wyjaśnię.
Odziedziczyła po tobie skłonność do unikania prawdy.
A może ma to po ojcu.
Dość.
Mniemam, że zostali państwo wykluczeni z towarzystwa z powodu złych manier.
Od momentu przybycia nie okazywali państwo szacunku Sharmom.
- Nie będę tego tolerował. - Uważam…
Nie będę tego tolerował.
Lady Mary bezbłędnie wychowała swe córki.
To inteligentne, życzliwe, lojalne kobiety.
Są chlubą obojga rodziców.
Jako że ewidentnie nie chcą państwo narazić swojej pozycji społecznej,
przebywając w takim towarzystwie, proponuję, żeby państwo wyszli.
Nie mówi pan poważnie!
Proszę posłać po powóz Sheffieldów. Zaczekają na zewnątrz.
Proszę nie czekać na zaproszenie na ślub.
Nie dostaną go państwo.
To niedopuszczalne.
Jeśli myślisz, że odziedziczysz choćby funta,
srogo się mylisz.
Lordzie Bridgertonie, lady Bridgerton. Przepraszam…
- My też pójdziemy. - Tak.
Dziękujemy za kolację, lady Danbury.
Była nader pouczająca.
Panie…
Dobranoc.
- Okłamałaś mnie. - Bon, proszę.
Lordzie Bridgertonie!
Lordzie Bridgertonie, proszę o wysłuchanie.
- Musimy iść. - Proszę.
Mamo, spotkamy się w domu.
Edwina jest niewinna. Nic o tym nie wiedziała.
Ja to zrobiłam. Chciałam dla niej jak najlepiej.
- Nie może pan być na nią zły. - Nie jestem.
Tak jak ja nie była świadoma pani intryg.
- Intryg? - Nie będzie posagu?
- Sheffieldowie wycofali wsparcie. - Obchodzi pana posag?
To przez pana zachowanie Sheffieldowie go wycofali.
To niefortunne.
Panna Edwina i ja zostaliśmy oszukani.
Najlepiej odwołać zaręczyny, nim przyczynią się do większej niedoli.
Nigdy bym nie naraził reputacji pani siostry. Przygotujemy plan…
Nie będzie żadnego planu. Nie rozumiem.
Dlaczego to pan sugeruje?
Cały czas dążył pan do poślubienia Edwiny,
mimo moich sprzeciwów,
a teraz zamierza pan ją porzucić.
Dlaczego?
I niech pan nie mówi o posagu, bo oboje wiemy, że go pan nie potrzebuje.
Cóż ona zrobiła?
Ona nic nie zrobiła. To pani. Pani uniemożliwia ten ślub.
- Ja wyjeżdżam do Indii. - To niewystarczająco daleko!
Myśli pani, że jest na świecie miejsce, do którego mogłaby pani wyjechać
i uwolnić mnie od udręki?
Jestem dżentelmenem.
Jestem człowiekiem honoru, lecz ten honor wisi na włosku.
Ryzyko rośnie z każdą chwilą, którą spędzam w pani obecności.
Jest pani przekleństwem mojego życia…
i obiektem wszystkich moich pragnień.
Nocami i dniami marzę o pani.
I…
Wie pani, na ile sposobów można uwieść kobietę?
Mógłbym panią tyle nauczyć.
Nie prosiłam o to.
Nie chciałam być nękana tymi uczuciami.
Ukrywać się przed siostrą.
Tracić zmysły, gdy tylko wchodzi pan do pokoju.
Zatem zgadza się pani.
To nie do zniesienia.
Nie do wytrzymania.
Jeśli poślubię pani siostrę, będziemy związani na wieczność
i spędzę każdy dzień mojego małżeństwa,
pragnąc pani, marząc o pani,
lękając się chwili, w której mój honor nie wytrzyma.
Pragnie pani takiej przyszłości dla nas?
Dla swej siostry?
Muszę iść.
Musimy tu siedzieć jak posągi?
Chcę być na balu i chwalić się narzeczonym.
Varley?
Na pewno nie otrzymałyśmy jakichś zaproszeń, które przeoczyłaś?
Nie, pani. Nic nie przyszło.
Może socjeta nie pochwala okoliczności zaręczyn Prudencji.
- Więc to moja wina? - Tego nie mówiłam.
Przecież nie zaaranżowałaś spotkania w oranżerii?
Powinnyśmy się cieszyć, że nadal mamy kucharkę i służącą.
Ani jednego zaproszenia od powrotu z prowincji.
Powiadomię urzędnika pocztowego.
To nie żarty.
Powinniśmy być szanowaną rodziną.
Lecz od lat muszę znosić zniewagi socjety, która nas lekceważy z przeróżnych powodów.
Cenili nas, gdy byłeś dobrą partią.
Teraz masz narzeczoną i znów jesteśmy wyrzutkami.
To kolejny powód, by zerwać zaręczyny.
Nie ma takiej możliwości.
Lord Cowper.
- Czego od ciebie chciał? - Zainwestować w kopalnie.
Jak inni panowie, którzy mają za dużo czasu i pieniędzy.
- Weź je. - Kopalnie są nic niewarte.
Nie ma tam rubinów.
Skąd oni mają to wiedzieć? Popłyną do Ameryki?
Mówisz poważnie.
Na szali waży się przyszłość tej rodziny.
Nigdy nie mówiłam bardziej poważnie.
Niech zainwestują. Weź od nich każdego funta.
Odzyskamy majątek, wyprawimy Prudencji wystawne wesele,
a ja już nigdy nie odczuję lekceważenia socjety.
Edwino?
Odkąd wicehrabia zaczął o mnie zabiegać, czułam, że nie jesteś ze mną szczera.
Teraz wiem, że miałam rację.
W sprawie Sheffieldów i ich pieniędzy nie ufałaś mi na tyle,
by mi powiedzieć prawdę.
Bardzo przepraszam, że ukrywałam to przed tobą i mamą.
Po śmierci appy
poczułam się odpowiedzialna za naszą sytuację.
Napisałam do Sheffieldów i gdy dowiedziałam się o ich żądaniach,
zobaczyłam w nich rozwiązanie naszych problemów.
Myślałam, że postępuję właściwie, nie obciążając cię tym brzemieniem.
Lecz musisz wiedzieć,
że mnie ono ciążyło każdego dnia.
Nie jestem już małą dziewczynką.
Jestem dorosłą kobietą, gotową zostać żoną.
Tak.
Wiem.
Jeśli lord Bridgerton nie zerwie zaręczyn,
majątek Sheffieldów nie będzie nam potrzebny.
Gdy poślubię wicehrabiego, będę miała wystarczająco środków.
Jest równie szczodry, co bogaty.
Na pewno zgodzi się utrzymywać ciebie i mamę.
On…
Może.
Ale ten ciężar nie powinien spoczywać na tobie.
Jakim ciężarem jest poślubienie osoby, którą kocham?
Kochasz go?
Jak mogłabym go nie kochać po tym, jak dzielnie nas bronił podczas kolacji?
Z całego serca pragnę być jego żoną.
Jego wicehrabiną.
Ale będzie musiał nam wybaczyć.
Myślisz, że to zrobi?
Tego nie wiem.
To nie potrwa długo.
DRUKARNIA CHANCERY LANE
Przyjechałaś o tak nieludzkiej porze, by mnie dalej poprawiać?
Tylko o tej porze mogłam wyjść niezauważona.
I wręcz przeciwnie.
Przyszłam zasięgnąć twej opinii.
Czyżby?
Nie ciesz się tak.
To rzadki przypadek, który się nie powtórzy.
Mam pytania o treść tej broszury.
Takie idee potrafią obciążyć delikatne umysły.
Lub twój sposób komunikacji pozostawia wiele do życzenia.
Lub za mało widziałaś świata, by je w pełni zrozumieć.
Obowiązek.
To element, który bardziej niż prawo czy wiara
spaja nasze delikatne społeczeństwo.
Obowiązek wynikający z pozycji i tytułu.
Wierność nazwisku rodowemu.
Wymaga absolutnego posłuszeństwa
i całkowitego poświęcenia.
Ale co się dzieje,
gdy obowiązek stoi w sprzeczności z tym, czego pragnie serce?
Wtedy rodzi się potencjał
na nieprzeciętny skandal.
Pytanie tylko,
czy zainteresowane osoby zważą na me ostrzeżenie,
czy jest już za późno, by powrócić do obowiązku
i odwrócić się od pragnienia?
Panna Sharma.
Nie zaprzestała pani porannych przejażdżek.
Wygląda na to, że pan także.
Nie mogłem spać.
Ja również.
Zdecydował pan, co zrobi?
Długo dumałem, ale nie widzę innej możliwości.
Porozmawiam dziś z panną Edwiną…
i zerwę zaręczyny.
To jedyne wyjście z tej niemożliwej sytuacji.
Po zerwaniu zaręczyn nasze drogi na zawsze się rozejdą.
Jakbyśmy nigdy się nie poznali.
Nie może pan tego zrobić. Nie może pan jej złamać serca.
Ona jest nieskazitelna. Nie znajdzie pan życzliwszej osoby.
Kochała mnie jak prawdziwa siostra.
Nie mogłabym żyć ze sobą, jeśli odebrałabym jej szczęście.
Nie rozumiem. Była pani przeciwna temu związkowi.
Myliłam się! Nie mogę być przyczyną pańskiej utraty honoru
ani cierpienia Edwiny.
Miał ją pan za idealną żonę. Musi pan w to znów uwierzyć.
Proszę.
Proszę, lordzie Bridgertonie.
Anthony.
Musisz dotrzymać słowa. Musisz ją poślubić.
Musisz to zrobić jak najszybciej, bo to uczucie, które nas nęka, przeminie.
Stanie się znośne, akceptowalne.
Wkrótce zapomnimy, że je w ogóle czuliśmy.
To tylko namiętność. Musi przeminąć.
Dobrze.
Zadbam, by ślub odbył się jak najszybciej.
Napisy: Sylwia Szymańska