‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪มิสชาร์มา
‪ไวเคานต์บริดเจอร์ตัน
‪นึกว่าจะไม่มาร่วมกับเราในวันนี้แล้ว
‪พระราชินี
‪ไม่มีอะไรมาขวางกระหม่อม ‪จากเจ้าสาวแสนสวยได้
‪เอาละ
‪บอกซิ วางแผนงานแต่งไว้อย่างไร
‪หวังว่าคงไม่ต้องคุยเรื่องการขออนุญาตพิเศษนะ
‪ไม่ต้องอยู่แล้วเพคะ
‪กระหม่อมเชื่อว่าจัดงานเล็กๆ ในครอบครัว ‪น่าจะเหมาะสมที่สุด
‪อาจจะไปจัดกันที่บ้านพักตากอากาศ ‪ที่ออบรีย์ ฮอลล์
‪ที่ต่างจังหวัดน่ะรึ
‪ไม่ แบบนั้นไม่ได้
‪ต้องจัดในกรุงนี่
‪อันที่จริง เราจะเป็นเจ้าภาพงานนี้ให้เอง
‪- ทรงมีน้ำพระทัยเหลือล้น ‪- น้ำพระทัยเหลือล้น
‪- แต่ไม่จำเป็นเลย ‪- ไร้สาระ
‪หล่อนเป็นถึงเพชรน้ำหนึ่งของเรา
‪เราต้องเป็นเจ้าภาพงานแต่ง ‪จึงจะเหมาะสมคู่ควรกับตำแหน่งนั้น
‪อีกอย่าง เราอาจจะถือเป็นผลงานตัวเอง
‪เพราะทำให้เกิดคู่กิ่งทองใบหยกนี้ขึ้นมาได้
‪เราจะดูแลรายละเอียดทุกอย่าง
‪ให้นางปากดีขี้นินทานั่นลองเอาชนะเราดูสิ
‪ไม่น่าเชื่อเลยนะคะดีดี้ ‪เหมือนเทพนิยายกลายเป็นความจริง
‪น้องคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้นจ้ะบอน
‪ต้องดีที่สุดเท่านั้น สำหรับคู่รักแท้
‪ขออภัยเพคะ
‪ความสับสนอลหม่านในการชิงดีชิงเด่น
‪ความสนุกเร้าใจของการยอมเสี่ยงหมดหน้าตัก
‪ดิฉันไม่ได้กำลังพูดถึงมนตร์เสน่ห์ ‪แห่งห้องพนันหรูหราทั้งหลายในลอนดอน
‪แต่เป็นการวางเดิมพันที่สูงยิ่งกว่านั้น
‪การหาคู่ชีวิต
‪เพราะเมื่อมีการวางเดิมพันไปแล้ว
‪เราไม่อาจถอนตัวกลับได้
‪เรื่องนั้นดิฉันมั่นใจ
‪ต้องมีทั้งผู้ซึ่งนึกเสียดาย
‪และโล่งใจอย่างที่สุด
‪อาหาร 12 จาน และฉันจะร้องเพลงคั่นทุกจาน
‪อยากจะบ้าตาย
‪คนก็ทำอย่างกับพี่ๆ ของเรารบชนะนโปเลียน
‪ทั้งที่แค่ได้เจอคนยอมเดินเข้าโบสถ์ ‪ไปแต่งงานด้วยกันตามหน้าที่
‪จริง ยิ่งเมื่อวุ่นวายกับงานหมั้นของพี่พรูเดนซ์
‪คุณแม่ฉันก็ลืมไปเลยว่าฉันมีตัวตนอยู่
‪คุณแม่ค่อนข้างพอใจ ‪คุณพี่แจ็คจะทำให้อนาคตครอบครัวเรามั่นคง
‪ต้องยอมรับว่าฉันก็เบาใจเหมือนกัน
‪อย่าแตะ ให้มองอย่างเดียวจ้ะ
‪ร้านขนมปังก็ยังรอเงินที่ค้างอยู่
‪เช่นเดียวกับคนขายถ่านหินที่ก็ยังไม่ได้เงิน
‪ลอร์ดเฟทเธอริงตันคนใหม่ ‪ควรฟื้นคืนฐานะการเงินของเรา
‪แต่ฉันก็ยังต้องมาอยู่จุดนี้
‪ชักหน้าไม่ถึงหลังอีกแล้ว
‪วิกฤตการเงินของเรา ‪เป็นผลงานของคุณโดยแท้ เลดี้เฟทเธอริงตัน
‪ถ้าคุณไม่ได้มัดมือชกให้ผม ‪ต้องหมั้นหมายโดยไม่คู่ควรเช่นนี้
‪ไม่นานเราคงได้อยู่สบาย ‪จากสินสอดก้อนใหญ่ของมิสคาวเปอร์
‪เอาเลย โทษฉันที่เชื่อตามคำของคุณ
‪ยามที่คุยโวถึงสมบัติก้อนใหญ่จากเหมืองทับทิม
‪หากคุณนำแผนนั้นมาปรึกษาฉันก่อน
‪ฉันก็คงไม่ต้องคิดจะไล่คนรับใช้ออก ‪ทั้งที่เพิ่งจ้างกลับมา
‪ปัญหาทุกอย่างจะแก้ไขได้ ‪หากคุณประกาศยกเลิกงานแต่ง
‪และให้ผมได้กลับไปเกี้ยวพานมิสคาวเปอร์อีกครั้ง
‪แล้วให้พรูเดนซ์เป็นม่ายขันหมาก
‪ทั้งที่ชื่อเสียงของลูกฉัน ‪เป็นเรื่องที่คนตั้งคำถามอยู่แล้วน่ะรึ
‪ไม่ ตอนนี้สายเกินไปมาก ‪ไม่ คุณต้องจัดการหมั้นหมายต่อไป
‪เดี๋ยวฉันคิดหาทางแก้เอง
‪รีบคิดให้ไวเถอะ
‪นายเป็นพวกเด็กใหม่สินะ
‪เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอ
‪เก็บความหนุ่มไฟแรงนั่นไว้เถอะ
‪ในไม่ช้านายจะตายด้าน ‪เหมือนพวกเราทุกคนที่เหลือ
‪เพราะสุดท้าย จะร่างไหนก็เหมือนๆ กันหมด
‪ใช่ไหมล่ะ
‪ยังไม่เหมาะ เห็นไหมว่าแขนเสื้อสั้นไปหนึ่งนิ้ว
‪ขอรับกระผม
‪ยังมีเวลาอีกเยอะที่จะปรับแก้ให้ตรงใจลูก
‪อีกตั้งหนึ่งเดือนกว่าจะถึงวันแต่ง
‪ยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก
‪- มิสเอ็ดวิน่าจะมาอยู่กับเราไหม ‪- อยู่สิ
‪หลังงานแต่ง เธอจะกลายเป็น ‪นายหญิงของบ้านและดูแลลูกๆ ทุกคน
‪- พระเจ้าช่วยนางด้วย ‪- ว่าไป
‪ต้องขัดรถม้าให้เงาวับ ‪ถักขนแผงคอของม้าใหม่ด้วย
‪เราควรใช้ชุดเครื่องเงินที่ดีที่สุด
‪พระราชินีอาจเป็นเจ้าภาพงานที่พระราชวัง
‪แต่เราต้องจัดงานเลี้ยงที่บ้านนี้
‪แล้วพวกเราล่ะพี่ ‪ต้องไปขัดสีฉวีวรรณ ถักเปียรอวันสำคัญไหม
‪ทุกคนจะจับจ้องมองเรา
‪นายจะช่วยล้างมือให้สะอาด ‪เพื่องานนี้ได้หรือเปล่า
‪ผมมัวแต่ยุ่งอยู่ที่วิทยาลัย
‪- แล้วพี่สาวของมิสเอ็ดวิน่าล่ะ ‪- เธอทำไมรึ
‪คุณพี่จะมาอยู่กับเราด้วยไหม
‪หวังว่าจะมานะ มีผู้หญิงฉลาดๆ อีกคน ‪ในบ้านนี้คงจะดีมาก
‪อีกคนเหรอ นับเกินไปแล้ว
‪เอโลอีส วันนี้แม่อยากให้ลูกช่วย
‪ต้องวางแผนมื้อค่ำกับเลดี้แดนเบอรี่
‪เลี้ยงต้อนรับบ้านชาร์มาเข้าตระกูลเรา ‪ไหนจะงานราตรีฉลองการหมั้นสัปดาห์หน้าอีก
‪ขอโทษนะคะคุณแม่ แต่…
‪บ่ายนี้หนูมีเรียน เรียนจัดดอกไม้
‪คุณแม่ของเพเนโลปี้บังคับให้เธอไป
‪แล้วแม่ก็บอกให้หนู ‪หางานอดิเรกที่สมเป็นกุลสตรี
‪น้องสนใจเรื่องจัดดอกไม้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪น้องเป็นคนเปิดใจ ‪น้องสนใจหลายอย่างพร้อมกันได้
‪(ห้องเสื้อ)
‪ไม่แน่ใจเรื่องระบายค่ะ เยอะไปหรือเปล่า
‪ไม่มีอะไรเยอะไปหรอกจ้ะ ‪ในเมื่องานนี้เจ้าภาพคือพระราชินี
‪ไปดูผ้าตาข่ายฝรั่งเศสกับฉันไหมคะ
‪ดีค่ะ
‪ได้บอกหรือยัง ‪ท่านอาร์คบิชอปจะเป็นคนประกอบพิธีให้เอง
‪บอกหลายครั้งแล้ว
‪เราต้องตัดชุดให้พี่ด้วย
‪- พี่มีชุดตั้งเยอะแล้ว ‪- ชุดนี้ต้องเป็นชุดพิเศษ
‪เพราะถึงอย่างไร งานแต่งนี้ ‪ก็ถือเป็นชัยชนะของพี่พอๆ กับของน้อง
‪ไม่ว่าที่ออบรีย์ ฮอลล์ ‪พี่ไปพูดอะไรกับท่านไวเคานต์ไว้ ดีดี้
‪นั่นต้องทำให้เขายอมประกาศขอแต่งงาน
‪พี่รับความดีความชอบไม่ได้หรอก
‪แต่น้องก็ยังยกให้พี่อยู่ดี
‪ได้ย้ายมาอยู่ในลอนดอนต้องน่าตื่นตาตื่นใจ
‪ท่านไวเคานต์บอกว่าฤดูหนาวปีนี้อาจมีหิมะด้วยซ้ำ
‪น่าตื่นเต้นนะคะ
‪น้องคงต้องสนุกโดยไม่มีพี่แล้วล่ะบอน
‪อย่าลืมว่าพี่จะล่องเรือกลับบ้าน ‪ทันทีหลังงานแต่ง
‪แต่พี่จะกลับมาเยี่ยม ใช่ไหมล่ะคะ
‪และเมื่อเราโชคดีได้มีลูก
‪พี่ก็จะต้องเป็นคุณป้าคนโปรดของลูก
‪นึกภาพเราทุกคนอยู่เป็นครอบครัวเดียวกันสิ
‪ไม่รู้ทำไม ‪งานแต่งของมิสเอ็ดวิน่าต้องพิเศษขนาดนั้น
‪กลบข่าวดีของหนูหมดเลย
‪นั่นเป็นเรื่องที่เราควรจะดีใจ
‪วางผ้าไหมนั่นลง ‪ชุดแต่งงานลูกใช้ผ้าฝ้ายก็พอ
‪สาวใช้ของฉันยังไม่ได้ ‪นำชุดที่จะแก้มาส่งให้หรือคะ มาดามเดอลาครัว
‪ได้ชุดล่าสุดแล้วค่ะ
‪สัปดาห์นี้ยุ่งกันหน่อยนะ
‪ใช่ค่ะ
‪วงสังคมโหยหาข่าวงานแต่งที่กำลังจะมาถึง
‪ไม่แน่ เลดี้วิสเซิลดาวน์อาจเขียนว่า
‪ดิฉันได้รับความไว้วางใจ ‪ให้ทำชุดแต่งงานของเพชรน้ำหนึ่ง
‪อ้าว แค่ที่เขียนไปแล้ว ‪ยังได้ลูกค้าเพิ่มไม่พออีกเหรอ
‪ก็เพิ่มจริง
‪แต่ทำไมความทะเยอทะยานของผู้หญิง ‪จะต้องมีข้อจำกัดด้วยเล่า
‪ฉันนึกว่าคุณน่าจะเข้าใจดีที่สุด
‪ยังมีอะไรให้ทำอีกมาก
‪ขอบคุณจ้ะคลาร่า วันนี้พอแค่นี้
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪มิสชาร์มา
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตันกับแขกมารออยู่
‪เห็นแล้วค่ะ ขอบคุณ
‪นี่ช่างเครื่องประดับ
‪เรามาวัดขนาดนิ้ว ‪เพื่อปรับแหวนหมั้นของมิสเอ็ดวิน่าให้พอดี
‪ขออภัยจริงๆ ค่ะ
‪น้องกับคุณแม่ยังไม่กลับ
‪อ้อ เช่นนั้นเราจะไม่กวนใจคุณแล้ว
‪นั่นเค้กรึเปล่า
‪ใช่แล้วค่ะ
‪- มะนาวเนอะ ‪- อะไรนะคะ
‪ผมชอบเค้กมะนาวอร่อยๆ
‪คุณอยากรับประทานของว่างไหมคะ คุณ…
‪บรูคส์ ถ้าคุณเสนอผมก็ยินดี ‪คือว่า ถ้าปฏิเสธคงจะเสียมารยาท
‪ชา ใส่น้ำตาลสามช้อน
‪ถ้าได้แซนด์วิชด้วยก็ยิ่งดี ขอบคุณครับ
‪ช่วงนี้อากาศดีมากนะครับ มิสชาร์มา
‪คุณอยากมาคุยกับฉันเรื่องลมฟ้าอากาศ
‪มีบทสนทนาหัวข้ออื่นที่เหมาะสมกว่ารึ
‪ไม่มีอะไรเหมาะสม ‪ในการทำการหมั้นหมายนี้ต่อทั้งนั้น
‪ขออนุญาตเห็นต่าง ‪ผมว่านี่คือทางออกที่เหมาะสมกับทุกฝ่าย
‪แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ‪ที่ออบรีย์ ฮอลล์ล่ะ
‪ไม่มีอะไรระหว่างเราทั้งนั้น
‪ผมเป็นสุภาพบุรุษ
‪อย่างนั้นรึ
‪ต้องให้เตือนไหมคะ ‪ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่น้องสาวคุณ
‪มาเจอเราในห้องสมุดคืนนั้น ‪เราสองคนคงต้องแต่งงานกันแล้ว
‪ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นที่นั่น
‪หรือการให้เราสองคนต้องแต่งงานกัน ‪เป็นทางออกที่คุณปรารถนา
‪ไม่ใช่อยู่แล้ว
‪งั้นเราทั้งคู่ก็ควรดีใจ ‪เพราะเราเลี่ยงชะตาไม่พึงปรารถนานั้นไปได้
‪นี่นะ มิสชาร์มา
‪คุณกับน้องสาวแบ่งถุงมือกันใส่หรือเปล่า
‪ฉัน…
‪ใช่ค่ะ บางที
‪นึกแล้วเชียว
‪ผมวัดขนาดมือได้จากระยะห่าง 20 ก้าว
‪เราใช้นิ้วของคุณวัดขนาดแหวนแทนได้
‪- ว่าอย่างไรนะ… ‪- นั่นไม่จำเป็น
‪ไร้สาระ!
‪ขอบคุณครับ
‪เป็นเครื่องประดับที่งามนัก
‪เป็นแหวนที่คุณพ่อผม ‪มอบให้คุณแม่ไว้ก่อนแต่งงาน
‪- ลอร์ดบริดเจอร์ตัน ‪- เขามาวัดปรับขนาดแหวน
‪คุณบรูคส์ยืนยันให้ทำ
‪สักครู่นะคะ
‪รู้สึกจะถอดไม่ออก
‪- แต่ตอนนี้เอ็ดวิน่ามาแล้ว ‪- ค่ะ
‪พี่เคท นี่พี่…
‪จ้ะ เกือบได้แล้ว
‪แค่…
‪ขอออกแรง…
‪นั่น
‪เอาไปเลย
‪อยู่ตรงนี้กันหมดพอดี
‪ฉันมีข่าวมาบอก
‪ลอร์ดและเลดี้เชฟฟิลด์ส่งข่าวมา
‪พวกเขามาถึงลอนดอนแล้ว
‪คุณตาคุณยายเราหรือคะ
‪ถูกต้อง ดูเหมือนพวกเขาอ่านเจอ ‪ประกาศการหมั้น
‪และอยากทำความรู้จักกับเธอ
‪และกับว่าที่สามีของเธอด้วย
‪- ผมยินดีมากที่จะได้พบพวกเขา ‪- พวกเขากลับมาที่นี่แล้วรึ
‪พวกเขามาถึงเมื่อคืนนี้
‪มีปัญหาอะไรหรือครับ
‪ไม่มีเลยค่ะ
‪ฉันจะเชิญพวกเขามางานเลี้ยง ‪ฉลองการหมั้นในคืนพรุ่งนี้
‪มั่นใจว่าจะเป็นการกลับมาพบปะกันที่น่ายินดี
‪หลังจากไม่ได้เจอกันหลายปี
‪ใช่ไหม เลดี้แมรี่
‪แน่นอนค่ะ
‪ผมจะตั้งตารอครับ
‪- พร้อมจะไปเดินเล่นกันหรือยัง ‪- พร้อมค่ะ
‪จู่ๆ ฉันก็รู้สึกปวดหัว
‪เลดี้แดนเบอรี่ รบกวนช่วย ‪เป็นผู้ปกครองลูกสาวดิฉันแทนก่อนได้ไหมคะ
‪ได้แน่นอน
‪มิสชาร์มากับฉันจะยินดี ‪ที่ได้ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์บ้าง
‪ฉันควรอยู่กับคุณแม่มากกว่าค่ะ
‪เธอต้องไปเป็นเพื่อนฉัน
‪ท่านเชิญพวกเชฟฟิลด์มารับประทานมื้อค่ำได้ยังไง
‪ทั้งที่ท่านรู้ดีแก่ใจ
‪คุณแม่ทุกข์ใจมาก ‪หลังจากพวกนั้นขับไล่ไสส่ง
‪ใช่ นั่นแหละฉันจึงไม่ยอมโต้ตอบ ‪ความหยาบคายด้วยการเสียมารยาท
‪อีกอย่าง นี่เป็นการกลับมาคืนดีกัน ‪แบบที่เธอต้องการแล้วไม่ใช่รึ
‪เอ็ดวิน่าจะได้กลับสู่อ้อมอกแห่งครอบครัวเชฟฟิลด์
‪และกลับมารับมรดกที่เธอต้องการอย่างยิ่ง
‪ใช่ค่ะ แต่อยากให้พ้นพิธีแต่งงานไปก่อน
‪เอ็ดวิน่ายังไม่รู้ความจริง ‪เรื่องข้อแม้ที่ทำให้ตากับยายพอใจ
‪และถ้าบ้านบริดเจอร์ตันรู้เข้า ‪พวกเขาอาจรู้สึก…
‪เหมือนเธอตั้งใจวางอุบายจับคู่ ‪เพื่อให้ได้ประโยชน์เบื้องลึกแก่ตัวเอง
‪และอาจยกเลิกพิธีแต่งงานสินะ
‪ฉันแอบสงสัยว่าลึกๆ แล้ว
‪เธอแอบดีใจหรือเปล่านะ ‪หากท่านไวเคานต์ยกเลิกการหมั้นหมาย
‪ทำไมพูดอะไรแบบนั้นคะ
‪พวกเขาหมั้นหมายกันแล้ว
‪ท่านไวเคานต์ขอแต่งงานได้น่าประทับใจ
‪น้องสาวของเธอตอบรับอย่างร่าเริง
‪ในสายตาของวงสังคม และต้องขอเสริม
‪แม้แต่ในสายตาของพระราชินีอังกฤษ ‪สองคนนั้นก็เหมือนแต่งงานกันแล้ว
‪มีเพียงเรื่องอื้อฉาวอย่างที่สุดเท่านั้น
‪จึงจะขัดขวางงานแต่งงานครั้งนี้ได้
‪เรื่องฉาวซึ่งจะทำให้ทั้งวงสังคม ‪ต้องอกสั่นขวัญแขวน
‪และเป็นรอยด่างซึ่งจะทำให้ ‪ครอบครัวชาร์มาอันสิ้นไร้ไม้ตอก
‪กลับมาในสังคมไม่ได้อีกเลย
‪มีแต่คนโง่เท่านั้น ‪จึงจะคิดขวางงานแต่งงานในตอนนี้
‪ฉันจึงขอถามเธอตรงๆ
‪มิสชาร์มา
‪เธอคือคนโง่คนนั้นหรือ
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪ฉันก็ไม่คิดว่าอย่างนั้น
‪เลดี้แดนเบอรี่
‪มิสเตอร์ดอร์เซ็ต
‪ยินดียิ่งที่ได้พบคุณในวันนี้
‪มิสชาร์มา คุณอาจมีน้ำใจ
‪ไปนั่งเรือเล่นเป็นเพื่อนผมได้สักนิดกระมัง
‪ดิฉันค่อนข้างเหนื่อยแล้วค่ะ
‪เธอจะยินดีมากค่ะ
‪คุณยังโกรธผมเรื่องที่งานแข่งม้า
‪ผมอยากมาขอโทษ
‪และยอมทำทุกอย่างให้คุณอภัย
‪ก็ได้ค่ะ ไปพายเรือเล่นเสียหน่อยคงดี
‪เป็นคู่ที่งดงามน่ามองจริงๆ
‪ว่าอะไรนะครับ
‪มิสเตอร์ดอร์เซ็ตกับพี่สาวฉันไงคะ
‪ฉันสังเกตว่าเขาติดใจคุณพี่น่าดู ‪ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่ได้เจอกัน
‪ไม่แน่ เขาอาจเกลี้ยกล่อมคุณพี่ ‪ให้ยอมอยู่อังกฤษต่อ
‪เธอแทบไม่รู้จักสุภาพบุรุษท่านนั้น
‪ตอนแรกฉันก็ไม่ได้รู้จักคุณ
‪แต่ศรรักปักใจได้ไวนัก ใช่ไหมล่ะคะ
‪มิสเอ็ดวิน่า บอกทีจ้ะว่าชอบสีอะไร
‪ฉันจะได้จัดแจงใช้สีนั้น
‪ตกแต่งงานเลี้ยงฉลองการหมั้นหมาย
‪คุณใจดีมากเลยค่ะ เลดี้บริดเจอร์ตัน ‪ฉันมั่นใจว่ารสนิยมคุณดีเลิศ
‪- ใช่ไหมจ๊ะ แอนโทนี่ ‪- ใช่ครับ
‪มองฉันสิ
‪พี่สาวคุณดูมีความสุขดีนะ
‪พูดประมาณนั้นก็ได้
‪ลอร์ดเฟทเธอริงตันเป็นคนน่าสนใจดี
‪เขาทำธุรกิจการค้าใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ เขามีเหมืองทับทิมในอเมริกา ‪ได้ข่าวว่าธุรกิจเจริญก้าวหน้าดีทีเดียว
‪งั้นผมควรจะไปแนะนำตัวกับเขา
‪เพราะถึงยังไง คนอื่นๆ ก็พบเป้าหมายในชีวิต
‪พี่แอนโทนี่จะแต่งงาน
‪พี่เบเนดิกต์ร่ำเรียนวิชาศิลปะ
‪และ…
‪ผมกลับมาอยู่ตรงนี้… ให้อาหารเป็ด
‪ฉันแน่ใจว่ามันซาบซึ้งนะ
‪คุณยังมีเวลาอีกมาก ‪และมีโอกาสอีกเยอะที่จะสร้างชื่อให้ตัวเอง
‪อย่างที่เอโลอีสจะคอยเตือนผมเสมอ
‪ว่าแต่น้องสาวคุณไปไหนคะ ‪วันนี้ไม่เห็นออกมา
‪น้องพูดถึงการไปเรียนจัดดอกไม้
‪อันที่จริง ไปเรียนกับคุณวันนี้เลยนะ
‪จริงค่ะ ฉันจะไปเจอเธอหลังจากนี้
‪ตรงนี้ใช่แล้ว
‪ดูไม่เหมือนที่ให้มาซื้อของเลยนะคะ
‪ฉันจะมารับของขวัญไม่เหมือนใคร
‪ให้พี่ชายในโอกาสที่เขาจะแต่งงาน
‪คุณหนูคะ คุณหนู
‪(ห้องประชุม ‪บลูมส์เบอรี่)
‪เป็นสิทธิ์ของเรา ‪คนต้องไม่ทำเหมือนเราเป็นเพียงสมบัติ
‪การพูดถึงเรื่องสิทธิแบบนี้ ‪ต้องขึ้นอยู่กับศาสตร์นิพนธ์ของล็อค
‪อ้างศาสตร์นิพนธ์อยู่นั่นแหละ
‪ถ้าคุณเคยทำงานใช้แรงงานแม้แต่วันเดียว
‪ก็จะรู้ว่าการยกทฤษฎียิ่งใหญ่พวกนั้น ‪มันไม่ช่วยผู้ใช้แรงงานเลย
‪เงียบก่อน ฉันขออนุญาตพูดต่อ
‪ฉันอยากขอเสนอต่อที่ประชุมนี้
‪เป็นแนวคิดหัวก้าวหน้า ‪ที่ว่าผู้หญิงอย่างเราไม่ควรหวังพึ่ง
‪ให้การศึกษาของเรา
‪เป็นสิ่งที่เราได้มาโดยบังเอิญ ‪จากสามีหรือพี่ชายน้องชาย
‪จริง! ถูก!
‪น่าตื่นเต้นจริงนะคะ
‪- ควรได้รับอนุญาต… ‪- คุณ
‪ฉัน
‪บอกแล้ว ผมไม่รู้เรื่อง ‪ข่าวซุบซิบวิสเซิลดาวน์อะไรทั้งสิ้น
‪วันนี้ฉันไม่ได้มาตามหาหล่อน
‪แต่มาหาการแลกเปลี่ยนความคิด ‪กับชายหญิงที่คิดตรงกัน
‪ในหัวข้อซึ่งกว้างกว่า ‪ปัญหาหยุมหยิมของสังคมชั้นสูง
‪แนวคิดซึ่งคุณเองเป็นคนที่บอกให้ฉันหัดคิด
‪แสดงว่าคุณชื่นชมผลงานของผม
‪ฉันคงไม่ใช้คำใหญ่ขนาดนั้น ‪มันก็พอใช้ได้ พูดแค่นั้นแล้วกัน
‪แต่คุณก็ยังมาเสียไกล
‪คุณเดินทางมาไกลจากเมย์แฟร์ ‪เพื่อมาหางานเขียนที่แค่พอใช้ได้
‪โชคดีที่โลกนี้มีสิ่งประดิษฐ์เรียกว่ารถม้า
‪มันพาผู้หญิงจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งได้
‪มหัศจรรย์มากๆ
‪คุณชื่ออะไร
‪ต้องไม่ลืมว่าแรงงาน…
‪- เอโลอีส บริดเจอร์ตัน ‪- ยินดีที่ได้รู้จัก มิสเอโลอีส
‪ผมธีโอ ชาร์ป
‪ฉันรู้ค่ะ
‪คุณรู้เหรอ
‪เหมือนที่รู้ว่าข้อเสนอของคุณยังบกพร่องหลายจุด
‪ฉันต้องแจ้งให้ทราบ
‪มีดินสอไหมคะ ไม่เป็นไร ยืมของฉันก็ได้
‪ที่จะแต่งงานกับคุณ ไม่ใช่หรือ ‪ขออนุญาตพูดต่อ
‪ได้ลงมาเล่นเรือในน้ำแล้วสดชื่นจริงๆ
‪ช่วงหลังนี้แทบหาจังหวะสงบไม่ได้เลย
‪หนึ่งในเรื่องที่ถูกใจผมที่สุด ‪ตอนไปเยือนอินเดีย
‪คนส่วนใหญ่คิดว่าที่นั่น ‪จะต้องเสียงดังอึกทึกและวุ่นวาย
‪แต่ผมกลับพบว่า ‪ธรรมชาติของประเทศนั้นสงบร่มรื่นมาก
‪มีแม่น้ำไม่ห่างจากบ้านที่ฉันโตมา
‪ในวันที่อากาศร้อน ‪ฉันจะแอบหลบไปเอาเท้าจุ่มน้ำ
‪ฉันผูกมิตรกับเจ้าเต่าริมน้ำได้ทีเดียว
‪ช่างงดงามเรียบง่าย
‪ใช่จริงๆ ค่ะ
‪ฉันถึงได้นับวันรอที่จะกลับบ้าน
‪ผมนึกว่าคุณจะอยู่ที่อังกฤษต่อ
‪ในเมื่อน้องสาวกำลังจะได้เป็นถึงไวเคาน์เตส
‪คุณแม่กับเอ็ดวิน่าจะอยู่ที่นี่ต่อค่ะ ‪ฉันจะเดินทางกลับคนเดียว
‪เป็นการผจญภัยจริงๆ
‪คุณวางแผนชีวิตหลังกลับไปแล้วหรือเปล่าครับ
‪ฉันจะไปสอนหนังสือ ‪เป็นครูพี่เลี้ยง อย่างคนที่นี่เรียกกัน
‪จะเป็นงานที่ทำแล้วอิ่มเอมใจที่สุด
‪ได้มีชีวิตอิสระไม่ขึ้นกับใคร ‪ดูแลบ้านช่องของตัวเอง
‪และอาจจะเป็นเจ้าบ้าน ‪ต้อนรับมิตรสหายเก่าสักคน
‪ผมเองก็คิดมานานแล้วว่าอยากกลับไปอินเดีย
‪เพราะมีบทเรียนมากมายให้เรียนรู้ ‪จากการแพทย์ของพวกเขา
‪ถ้าการเดินทางนำคุณกลับไปที่นั่นจริง
‪ฉันก็ยินดีพาเที่ยวชมสถานที่ซึ่งฉันรู้จักค่ะ
‪ผมควรทำงานที่สโมสรมากกว่า อลิซ
‪ไม่ใช่มาเดินเล่น
‪นี่ก็การทำงานเช่นกัน
‪เราต้องการสมาชิกสุภาพบุรุษเพิ่ม ‪และทุกคนอยู่กันที่นี่
‪คุณมอนด์ริช
‪ชื่อเสียงของคุณดังข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
‪คุณเอาชนะแมคเคลลันได้ ‪ภายในแค่สองยกใช่ไหมครับ
‪เรื่องนั้นผ่านมานานแล้ว
‪ผมก็ขึ้นชื่อว่าเคยขึ้นชกในสังเวียนมาบ้าง
‪แต่คงไม่มีความสามารถอย่างคุณเป็นแน่
‪คุณต้องไปเยือนสโมสรของวิลนะคะ ‪จะได้คุยกันต่อ
‪ที่นั่นมีชีวิตชีวาและพร้อมต้อนรับทุกท่าน
‪ไม่ได้รับคำเชิญที่ยั่วยวนใจเท่านี้ ‪มาพักใหญ่ทีเดียว
‪ลอร์ดเฟทเธอริงตัน ขอคุยได้ไหมคะ
‪ขอตัวก่อนครับ
‪ต้องให้ฉันเตือนไหมว่า ‪ทางแก้ปัญหาอับจนของตระกูลเราตอนนี้
‪ไม่ได้อยู่กับการหาความเพลิดเพลิน ‪ตามสถานเริงรมย์
‪ทางแก้ก็ไม่ได้อยู่ที่การติดเงินห้องเสื้อเพิ่ม
‪ผมเพิ่งเห็นตัวเลขล่าสุดในบัญชี
‪คุณควรจะหาทางแก้ไขเรื่องวุ่นวายนี้
‪ไม่ใช่ทำให้เรายิ่งเป็นหนี้หนักขึ้น
‪พูดเบาๆ หน่อย!
‪คิดจะทำลายชื่อเสียงเรากันหมดรึ
‪ไม่ต้องทำหรอก ในเมื่อตัวคุณเอง ‪ทำเรื่องนั้นได้เก่งที่สุดอยู่แล้ว
‪เห็นนะว่าคุณพี่ยิ้มออกแล้ว ดีดี้
‪เห็นไหมว่าลอนดอนก็มีความบันเทิงเช่นกัน
‪ที่อินเดียก็มีน้ำ
‪น้องไม่เคยละโอกาสหาเหตุผลให้ฉันอยู่ต่อเลยค่ะ
‪ผมอาจร่วมพยายามพร้อมกับเธอด้วย
‪ผูกเงื่อนแบบนั้นไม่อยู่หรอก
‪มันใช้ได้ดีอยู่แล้ว
‪งั้นต้องสงสัยทักษะเดินเรือของนายละ ดอร์เซ็ต
‪ขออนุญาต
‪ขอทาง
‪มิสชาร์มา
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪คุณพระ บาดเจ็บหรือเปล่าคะ
‪ไม่เลยครับ! น้ำช่วยให้สดชื่นดีจริง
‪จริงไหม บริดเจอร์ตัน
‪สดชื่นมากจริงๆ
‪อย่าสิ จ้องผู้ชายแบบนั้นมันไม่งาม
‪เพเนโลปี้ มาทำอะไรที่นี่
‪ฉันนึกว่าเราจะไปเดินเล่นกันเหมือนทุกที
‪ขอโทษนะ ฉันลืมไปเลย
‪เมื่อวานเธอพลาดฉากเด็ดที่ทะเลสาบ
‪พี่ชายฉันจู่ๆ ก็ไปว่ายน้ำ ฉันได้ข่าวแล้ว
‪เธอไปอยู่ไหนมา
‪น่าเสียดาย ฉันถูกบังคับ ‪ให้ต้องทำธุระน่าเบื่อเรื่องงานแต่ง
‪ซึ่งคุณแม่ใช้ให้ไปทำอีกแล้ว
‪ขอโทษนะ แต่วันนี้ฉันก็ไปเดินเล่นกับเธอไม่ได้
‪- งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ ‪- แน่นอน
‪ขอโทษนะคะ คุณ
‪ดูเหมือนมิสเอโลอีสทำกระเป๋าถือหาย
‪ตอนออกไปข้างนอกเมื่อวาน ‪ฉันกลับไปเอาได้
‪เธอไปที่ไหนมานะคะ
‪คุณไม่มีทางหากระเป๋าใบนั้นเจอหรอกค่ะ
‪ฉันเตือนคุณหนูแล้ว ‪แถวบลูมส์เบอรี่ไม่เหมาะกับกุลสตรี
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- ลอร์ดเฟทเธอริงตัน
‪คุณบรูคส์แค่มาประเมินเครื่องประดับให้ฉัน
‪ชิ้นนี้งามมากนะคะ
‪งามจริง
‪ตอนนี้จังหวะไม่เหมาะ
‪- ควรให้เขากลับมาวันหลัง ‪- ไร้สาระ
‪เขามาถึงนี่แล้ว และไม่ใช่ปัญหาใช่ไหมคะ
‪ฉันแค่คิดจะส่งเครื่องประดับไปทำความสะอาด
‪แต่อยากทราบค่ะ ‪สร้อยคอแบบนั้นจะขายได้ราคาเท่าใด
‪ถ้าเป็นสร้อยมีค่ามีราคา ‪ฉันอาจต้องระมัดระวังมากกว่านี้
‪อ้อ ผมต้องใช้อุปกรณ์เฉพาะของผม ‪หากจะให้ประเมินค่าได้แม่นยำ
‪แต่ผมคิดว่าคุณควรจะ ‪เก็บอย่างระมัดระวังมากๆ เลยทีเดียว
‪หายากมากที่จะได้เห็นมณีชั้นดีขนาดนี้
‪แหม ฟังแล้วชื่นใจ
‪ต้องขอบคุณมืออาชีพอย่างคุณค่ะ คุณบรูคส์
‪ฉันจะติดต่อไปเอง ‪หากต้องการบริการใดๆ เพิ่มเติม
‪ไม่มีเค้กเหรอ
‪ไว้คราวหน้าค่ะ
‪ต้องย้ำไหม พลอยเหล่านี้เป็นของปลอมทั้งเพ
‪ของปลอมชั้นดี
‪ถ้าดีพอที่จะหลอกตาแก่จอมตะกละคนนั้นได้
‪เราก็ยังอาจจะผ่านฤดูกาลนี้ไปได้
‪ขอให้คุณรู้เถอะว่าเล่นกับอะไรอยู่
‪อ้อ ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้อง ‪ให้คนรับใช้ออกแล้วละ มิสซิสวาลี่ย์
‪ภาวนาให้เขามีอย่างนี้เป็นกระบุงนะคุณผู้หญิง
‪สร้อยเส้นเดียวไม่นับเป็นสมบัติ
‪ขอบอกว่าภาพนั้นค่อนข้างดีทีเดียว
‪ฉันมีทักษะอื่นนอกจากแค่ยืนเปลือยเฉยๆ
‪มิสเตอร์…
‪บริดเจอร์ตัน และผมไม่สงสัยเลย
‪เช่นนั้นก็แจ้งวิทยาลัยให้ฉันที
‪เพราะแม้จะมีสตรีสองคน ‪เป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งวิทยาลัย
‪แต่เรายังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องเรียน
‪อย่างน้อยก็ในยามที่สวมเสื้อผ้า
‪แสดงว่าคุณทำงานเป็นแบบ
‪เพื่อจะได้เข้ามาเรียน
‪- ฉลาดหลักแหลม ‪- อยากสลับบทบาทกันไหม
‪มันยากกว่าที่ตาเห็นนะ
‪แบบนี้ใช่ไหม
‪ผมต้องนั่งอย่างนี้อีกนานแค่ไหน
‪ก็แล้วแต่
‪ฉันจำเป็นต้องศึกษารูปร่างของบุรุษ
‪ร่างเปลือย
‪คุณจะว่าอย่างไร
‪ตรงนี้งดงามดีนะ
‪ทำให้แม่คิดถึงสนามหน้าวัง
‪แถวที่เราเคยอยู่กัน
‪สงบมาก
‪สงบจริงๆ ค่ะ
‪ถ้าจะอ้างว่าป่วยวันนี้ ‪ก็ไม่มีใครโทษได้นะคะ คุณแม่
‪ค่อยขอโทษทีหลังที่ไม่ได้ร่วมมื้อค่ำวันนี้
‪เลดี้แดนเบอรี่พูดไว้ค่อนข้างชัดเจน
‪เราทุกคนจำเป็นต้องมาร่วมโต๊ะอาหาร
‪แม่เจอพวกเขาครั้งสุดท้ายเมื่อใดคะ
‪คิดว่าเป็นคืนที่คุณพ่อของลูกขอแม่แต่งงาน
‪ลอร์ดเชฟฟิลด์พูดไว้ชัดเจน
‪ไม่ลังเลใดๆ เลยว่า ‪เขาไม่สนับสนุนการจับคู่ครั้งนั้น
‪แม่จึงต้องเลือก
‪ระหว่างครอบครัว
‪หรือหัวใจ
‪แล้วแม่เคยนึกเสียใจกับทางเลือกนั้นไหม
‪ตั้งแต่วินาทีแรก
‪แม่กับคุณพ่อของลูกถูกดึงดูดเข้าหากัน
‪มันทรงพลังมากนะจ๊ะ
‪การได้พบใครสักคนและรู้สึกว่าเรารู้จักเขาดี
‪ในแบบที่ไม่เหมือนใครคนไหน
‪ลูกว่านั่นก็ยังเป็นราคาที่สูงมากอยู่ดี ‪สำหรับค่าของความรัก
‪อย่ากลัวไปเลย
‪ต่อให้พวกเขามา ‪ก็ทำลายความสุขของช่วงเวลานี้ไม่ได้
‪แม่หวังเสมอว่าลูกกับเอ็ดวิน่า
‪จะไม่จำเป็นต้องเลือก ‪ระหว่างทรัพย์สินกับความรัก
‪และไม่ต้องเลือกแล้ว
‪เอ็ดวิน่ากำลังจะได้แต่งงาน ‪กับคนที่หัวใจของน้องปรารถนา
‪และลูกก็ต้องการเพียงแค่อิสรภาพ
‪แน่นอนค่ะ คุณแม่
‪เราทุกคนจะได้สุขสมใจอย่างที่สุด
‪การกลับมาของลอร์ดและเลดี้เชฟฟิลด์ ‪เป็นเรื่องน่าประหลาดใจจริงๆ
‪แต่ครอบครัวกลับมาคืนดีกันก็น่ายินดี จริงไหม
‪อีกเดี๋ยวจะเสร็จแล้วครับคุณแม่ ‪เราไม่ไปสายแน่
‪ไม่ใช่เรื่องนั้นจ้ะ
‪แม่เฝ้ามองลูกมาตลอดสัปดาห์
‪บอกตัวเองว่าจะสนับสนุนสิ่งที่ลูกเลือก
‪แต่แม่ต้องยอมรับนะ ‪แม่ทำใจลำบากจนทนเงียบต่อไปไม่ไหว
‪คุณแม่ไม่ได้เงียบเลยสักเรื่องครับ
‪นี่คือคู่ครองของลูกนะ แอนโทนี่
‪ชีวิตแต่งงานของลูก
‪ทั้งยังแต่งกับคนที่จะมาดูแลครอบครัวนี้แทนแม่
‪คุณแม่คิดว่ามิสเอ็ดวิน่าไม่เหมาะกับหน้าที่นั้นเหรอ
‪แม่ไม่มั่นใจกับการที่ลูกจะเป็นตัวอย่างให้น้องๆ
‪ด้วยการแต่งงาน ‪กับคนที่ลูกไม่ได้มีใจผูกสมัครรักใคร่ด้วย
‪ทำไมคุณแม่ไม่ยอมรับความจริงว่า ‪คู่รักอย่างคุณแม่กับคุณพ่อ
‪เป็นข้อยกเว้น และไม่ใช่กฎของสังคม
‪เพราะแม่อยากให้ทั้งสองคนยินดีมีสุข ‪กับการแต่งงานสุดประเสริฐ
‪ลูกควรตื่นเต้นที่จะได้เข้าพิธีกับมิสเอ็ดวิน่า
‪แต่เท่าที่แม่เห็น ลูกทำเหมือนกับ ‪กำลังจะขึ้นตะแลงแกง
‪ถ้านี่ไม่ใช่สิ่งที่ลูกต้องการ
‪ลูกต้องพูดออกมาตอนนี้ แอนโทนี่ ‪ก่อนที่…
‪ความต้องการของผมไม่ใช่เรื่องสำคัญ
‪ผมลบหลู่เกียรติของมิสเอ็ดวิน่า ‪ด้วยการถอนตัวตอนนี้ไม่ได้
‪ลูกพูดถูก
‪สุภาพบุรุษพูดคำไหนคำนั้น
‪แต่ผู้หญิงถอนคำพูดได้
‪เรื่องแบบนี้เกิดกับสาวน้อยเป็นประจำ
‪เมื่อหลงดีใจได้ปลื้มจากการได้รับคำขอแต่งงาน
‪ก่อนจะทันคิดถึงข้อเท็จจริงของชีวิตคู่
‪ถ้ามิสเอ็ดวิน่าเป็นฝ่ายยกเลิกการหมั้นหมาย
‪จะไม่มีใครมองว่าเธอเป็นฝ่ายผิด
‪และลูกก็จะไม่ได้หลู่เกียรติใดๆ ของเธอทั้งสิ้น
‪ปลดปล่อยเธอจากพันธะนี้ ‪ก่อนจะมีการสาบานตนใดๆ
‪เธอไม่ได้อยากยกเลิกการหมั้นหมาย
‪แต่เธอรู้ความรู้สึกจริงๆ ของลูกหรือไม่ล่ะ
‪ความรู้สึกของผมไม่สำคัญ
‪ภาระหน้าที่ของผมต่างหากที่สำคัญ ‪และนั่นคือการต้องแต่งงาน
‪ลูกรัก…
‪ถ้าลูกมีความลังเลใจ ขออย่าได้ปัดมันทิ้งไป
‪นี่คือการเลือกครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต
‪และแม่คงใจสลาย
‪หากต้องเห็นลูกใช้ชีวิตไปจนตาย ‪โดยรู้สึกเสียใจภายหลัง
‪แม่กล้าพูดว่าเรื่องนี้ ‪จะทำให้คุณพ่อใจสลายเช่นกัน
‪พี่ดูใจลอยนะคะ ดีดี้
‪แค่ปวดหัวนิดหน่อย
‪จากความตื่นเต้นช่วงนี้
‪แค่นั้นจริงเหรอ น้องดูออกนะ ‪เจอหน้าไวเคานต์ทีไรพี่เครียดทุกที
‪อุตส่าห์หวังว่าเราเลิกกังวลเรื่องนั้นได้แล้ว ‪เพราะแอนโทนี่กำลังจะเป็นสามีน้อง
‪เขาขอให้น้องเรียกชื่อต้นแล้วรึ
‪เปล่าค่ะ ยังไม่ได้ขอ
‪แต่เรียกแล้วฟังดูดีใช่ไหมล่ะ
‪พี่ว่าตระกูลเชฟฟิลด์จะชอบชุดนี้ไหม
‪น้องตื่นเต้นที่จะได้เจอพวกเขา ‪จนท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด
‪ก่อนจะไป
‪มีเรื่องที่พี่ต้องบอก
‪เรื่องคุณตาคุณยายของน้อง ‪และที่จริงแล้วพวกเขา…
‪ทำให้เราต้องเดินทาง…
‪แขกมาถึงแล้วจ้ะ
‪ไม่จำเป็นต้องย้ำสอนฉันค่ะ เลดี้แดนเบอรี่
‪ฉันรู้ว่าคืนนี้ต้องประพฤติตัวดีที่สุด
‪เธอคิดว่าฉันเป็นยายแก่ใจร้ายไร้ความรู้สึก
‪แต่เธออาจแปลกใจถ้าได้รู้
‪ฉันตั้งใจจัดมื้อค่ำครั้งนี้
‪เพื่อเธอ
‪การหมั้นหมายของน้องอาจเป็นจุดจบ
‪ความหวังเล็กๆ ในใจเธอที่มีต่อไวเคานต์
‪แต่หากได้สมบัติของตระกูลเชฟฟิลด์
‪นั่นเป็นรางวัลตอบแทนอย่างงาม จริงไหม
‪ได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ
‪ไม่ใช่แค่รางวัลปลอบใจ
‪หลายคนอาจมองว่าเป็นรางวัลที่ดีกว่าด้วยซ้ำไป
‪เพราะเมื่อไฟใคร่ปรารถนาเย็นลง ‪และโชคชะตานำพา
‪ผู้หญิงอย่างเราจะเหลือใคร
‪นอกจากตัวเอง
‪มาเร็วเข้า
‪แขกของเรารออยู่
‪ลอร์ดและเลดี้เชฟฟิลด์ ไม่ได้พบกันนานมาก
‪ขออนุญาตแนะนำมิสชาร์มา ‪และมิสเอ็ดวิน่า ชาร์มา
‪หลานยาย ดูเข้าสิ
‪ช่างงามเหมือนที่ข่าวว่า
‪ท่านใจดีมากค่ะ
‪หนูดีใจอย่างที่สุดที่ได้พบท่านทั้งสอง
‪เรารอเวลาที่จะได้เจอหนูมานานหลายปีมาก
‪ฉันอยากรู้เรื่องของหนูทุกอย่าง
‪หนูชอบเต้นรำไหม ดนตรีล่ะ
‪หนูต้องไปดูโอเปร่ากับพวกเรา
‪เรามีที่นั่งชั้นพิเศษส่วนตัว ‪ซึ่งฝุ่นจับไม่ได้ไปนานมากแล้ว
‪จริงค่ะ เป็นเวลานานมากจริงๆ ‪ที่ไม่ได้พบคุณทั้งสองในเมือง
‪ลอร์ดและเลดี้เชฟฟิลด์
‪- ใช่ ‪- ใช่ ไม่ได้กลับมานาน
‪คุณแม่
‪คุณพ่อ
‪หนูชอบโอเปร่านะคะ
‪คุณพี่เคทเป็นคนที่สอนให้หนูดูเป็น
‪เราเริ่มมื้อค่ำกันเลยดีไหม
‪ดี มากับยายสิจ๊ะหลาน
‪และแน่นอน คุณต้องไปเป็นแขก ‪ที่คฤหาสน์เชฟฟิลด์ของเรา
‪แม้จะเทียบไม่ได้กับ ‪ความใหญ่โตของออบรีย์ ฮอลล์
‪แต่ฉันว่าที่ดินตรงนั้นสวยสุดในฮาร์ทเฟิร์ดเชียร์
‪คุณล่าสัตว์ไหม เรามีนกป่ามากมายหลายชนิด ‪ยินดีให้ไปเยือนได้เสมอ
‪ขอบคุณที่เชิญครับ ผมชอบล่าสัตว์
‪พี่เคทก็ชอบค่ะ
‪ทั้งสองคนเกือบยิงกวางได้ ‪ตอนที่เราไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน
‪ช่างไม่ธรรมดา
‪ที่อินเดียเขาสอนกุลสตรีให้จับปืนด้วยรึ
‪สอนแต่คนที่โชคดีเท่านั้นค่ะ
‪ลอร์ดและเลดี้เชฟฟิลด์
‪คุณคิดจะอยู่ในกรุงอีกนานแค่ไหนคะ
‪เราจะอยู่จนถึงวันแต่งงาน
‪คิดดูสิ พระราชินีเอง
‪เป็นผู้จัดงานแต่งให้หลานสาวแท้ๆ ของฉัน
‪พระองค์ทรงเปี่ยมน้ำพระทัยที่ทรงอภัย ‪จากเรื่องทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้น
‪- ไม่เอาน่า ที่นี่ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น ‪- อ๋อ แน่นอนอยู่แล้ว
‪แม้หลังจากลูกสาวของเรา ‪ปฏิเสธอย่างไร้มารยาท
‪ต่อคู่หมายที่เราจัดหาให้
‪เป็นถึงเอิร์ลด้วยนะ
‪มีศักดินาตั้ง 12,000 เอเคอร์
‪ถ้าเป็นกุลสตรีคนอื่น
‪คงถึงกับทรุดด้วยความสำนึกบุญคุณ ‪ที่พ่อแม่ดูแลอย่างดีขนาดนี้
‪ซอสนี้อร่อยมากค่ะ เลดี้แดนเบอรี่ ‪ต้องให้แม่ครัวบอกสูตรกับแม่ครัวฉันบ้างนะคะ
‪ฉันคิดว่าเคล็ดลับอยู่ที่กูสเบอร์รี
‪เลดี้เชฟฟิลด์ ‪จำได้ว่าคุณชอบกินของหวานไม่ใช่รึ
‪แล้วปฏิเสธไปเอาใคร เป็นแค่เสมียนเองใช่ไหม
‪แถมยังมีลูกติดจากการสมรสครั้งก่อน ‪แต่งกับใครมาก็ไม่รู้
‪คุณแม่ของฉันมีชื่อ
‪เลดี้เชฟฟิลด์ ฉันต้องขอ…
‪เราบากหน้ามาเข้าสังคมไม่ได้ตั้งหลายปี
‪แต่นางก็หาได้ใส่ใจ
‪นางล่องเรือหนีเราทุกคนไปกับชายคนนั้น
‪ปล้นหลานรักคนเดียวจากเราไป
‪หลานสองคน
‪ฉันมีลูกสาวสองคน
‪ซึ่งคุณมีโอกาสมากมาย ‪ที่จะสานสัมพันธ์ด้วยก่อนหน้านี้
‪แต่การเลือกตัดสัมพันธ์กับเรา คุณเลือกเอง
‪ขอที…
‪และอย่าคิดว่าฉันจะไม่ถือสา
‪กับการถูกอัปเปหิจากครอบครัวเดียวที่เคยมี
‪ตอนนั้นฉันก็ใจสลายเช่นกัน ‪แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฉันกลับเข้าใจ
‪ในความโหดร้ายไร้หัวจิตหัวใจของคุณ ‪คุณได้ช่วยเราทุกคนเอาไว้
‪ผมว่านี่ไม่ใช่บทสนทนาที่ควรคุยกันบนโต๊ะอาหาร
‪ฉันเห็นด้วย โปรดเก็บ…
‪ตอนคุณไล่ฉันไป ‪คุณกลับปลดปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ
‪มีอิสระที่จะเลี้ยงลูกทั้งสอง ‪โดยไม่ต้องอยู่ในสายตาจ้องจับผิดของคุณ
‪และข้อเรียกร้องไม่สิ้นสุด ‪ที่จะต้องคอยจับตระกูลมีทรัพย์
‪และมีศักดิ์เหนือสิ่งอื่นใด!
‪ช่างกล้าพูดออกมาได้
‪พูดประหนึ่งเหยียดหยันเงินตรา ‪แต่สุดท้ายก็ซมซานคลานกลับมา
‪เพื่อจะคว้าสมบัติที่เป็นมรดกจากเรา
‪- เลดี้แดนเบอรี่พูดถูก ‪- ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากพวกคุณ
‪เธออาจไม่ต้องการ ‪แต่ลูกสาวเธอน่ะต้องการแน่
‪- คุณแม่คะ ‪- กองทุนที่เราจัดตั้งไว้ให้หลาน
‪มีข้อแม้กำหนดไว้ชัดเจน
‪หลานต้องแต่งงานกับชายอังกฤษแท้ๆ ‪จากตระกูลสูงศักดิ์จึงจะได้มรดก
‪เธอคิดหรือว่าเราจะยอมให้คนอีกรุ่น
‪ทำลายชื่อเสียงตระกูลเชฟฟิลด์
‪ดีดี้ เขาพูดถึงเรื่องอะไรกัน
‪- ลูกทำอะไรลงไป ‪- แอนโทนี่ รู้เรื่องนี้หรือเปล่า
‪ฉันอธิบายเรื่องทุกอย่างได้
‪เห็นนะว่าแม่คนนี้ได้นิสัย ‪หลบเลี่ยงความจริงมาจากเธอ
‪หรือนั่นอาจเป็นนิสัยที่หล่อนได้มาจากเลือดพ่อ
‪พอเสียที
‪ผมคิดว่าพวกคุณถูกอัปเปหิจากวงสังคมชั้นสูง
‪เพราะความกักขฬะไร้มารยาท ‪มากกว่าจากสาเหตุอื่น
‪ตั้งแต่พวกคุณมาถึงที่นี่ ‪คุณไม่สามารถเก็บกิริยาและให้ความนับถือ
‪ครอบครัวชาร์มา และผมไม่สามารถทนดูได้
‪- ผมขอบอก… ‪- ผมไม่คิดจะทน
‪เลดี้แมรี่เลี้ยงดูลูกสาวทั้งสองคน ‪ได้อย่างน่าชื่นชมที่สุด
‪ทั้งคู่ล้วนฉลาดหลักแหลม มีน้ำใจ ภักดี
‪และถือเป็นเกียรติเป็นศรีแก่พ่อแม่
‪และในเมื่อเห็นชัดว่า ‪คุณไม่อยากให้ลำดับชนชั้นของตนแปดเปื้อน
‪จากการเกี่ยวข้องกับพวกเขา
‪ผมขอเสนอว่าก็ไม่ต้องเกี่ยวข้องกัน ‪เชิญกลับไปได้
‪พูดอย่างนั้นได้รึ!
‪เรียกรถม้าของลอร์ดและเลดี้เชฟฟิลด์มาที
‪ให้พวกเขาไปรอด้านนอก
‪ไม่ต้องคิดรอบัตรเชิญเข้าร่วมพิธีแต่งงาน
‪เพราะพวกคุณไม่ได้รับเชิญแน่
‪ทำแบบนี้ยิ่งรับไม่ได้
‪ถ้ายังหวังว่าจะได้มรดกจากเราแม้แต่แดงเดียว
‪เธอก็คิดผิดอย่างมหันต์
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน เลดี้บริดเจอร์ตัน
‪- ดิฉันต้องขออภัย… ‪- พวกเราขอลา
‪ใช่
‪ขอบคุณที่จัดงานคืนนี้นะคะ เลดี้แดนเบอรี่
‪ช่างช่วยให้ตาสว่างจริงๆ
‪ท่านลอร์ด…
‪ลาก่อน
‪- พี่โกหกฉัน ‪- ขอร้องล่ะบอน
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน ฉันขอคุยด้วยก่อน
‪- เราต้องกลับกันแล้ว ‪- ขอร้องค่ะ
‪คุณแม่ครับ ผมจะกลับไปเจอที่บ้าน
‪คุณต้องทราบก่อนว่าเอ็ดวิน่า ‪ไม่ได้มีความผิดเรื่องนี้ น้องไม่รู้อะไรเลย
‪การมาอังกฤษ หาคู่ให้น้อง ‪ฉันเพียงแต่อยากให้น้องได้สิ่งที่ดีที่สุด
‪- ขออย่าได้ถือโทษโกรธน้อง ‪- ผมไม่ได้โกรธ
‪เธอเองก็ไม่รู้เรื่องอะไรพอๆ กับผม ‪เกี่ยวกับแผนการของคุณ
‪- ไม่มีแผนการอะไร ‪- เจ้าสาวไม่มีสินติดตัวสินะ
‪เพราะตระกูลเชฟฟิลด์ถอนการสนับสนุนแล้ว
‪คุณสนใจค่าสินสอดด้วยเหรอ
‪เพราะการกระทำของคุณต่างหาก ‪ที่ทำให้เชฟฟิลด์ถอนตัว
‪เรื่องน่าเสียดายแน่อยู่แล้ว
‪แต่เห็นชัดๆ ว่าทั้งมิสเอ็ดวิน่าและผม ‪ต่างถูกหลอก
‪คงดีที่สุดหากเรายกเลิกการหมั้นหมายต้องสาปนี้
‪ก่อนจะก่อให้เกิดรอยร้าวมากไปกว่าเดิม
‪แน่นอน ผมจะไม่ทำให้เสียชื่อเสียงของเธอ
‪คุณแม่ของผมและเลดี้แดนเบอรี่ ‪คงคิดแผน…
‪ไม่ต้องมีแผนอะไร ฉันไม่เข้าใจ
‪ทำไมคุณถึงต้องเสนอทางนี้
‪คุณตั้งใจจะแต่งงานกับน้องฉันให้ได้มาตลอด
‪ขอเสริมว่าฉันได้คัดค้านทุกทางแล้วเสียด้วย
‪แต่ตอนนี้คุณกลับคิดจะเขี่ยน้องไปให้พ้นทาง
‪ทำไมกัน
‪และไม่ต้องยกเรื่องสินสอดมาอ้างค่ะ
‪เพราะเราทั้งคู่รู้ดีว่าคุณไม่อยากได้เงินก้อนนั้น
‪ดังนั้น บอกมา น้องทำอะไรลงไป
‪เธอไม่ได้ทำอะไร คุณต่างหาก ‪คุณทำให้การจับคู่ครั้งนี้ลำบากมาก
‪- แต่ฉันกำลังจะกลับไปอินเดีย ‪- และนั่นก็ยังไกลไม่พอ!
‪คิดหรือว่าจะมีมุมไหนในโลกหล้า
‪ให้คุณเดินทางไปอยู่ได้ไกลพอ
‪เพื่อปลดปล่อยผมจากความทรมานนี้
‪ผมเป็นสุภาพบุรุษ
‪คุณพ่อสอนมาให้ประพฤติตนอย่างสมเกียรติ ‪แต่เกียรตินั้นกลับแขวนบนเส้นด้าย
‪ซึ่งอ่อนยวบใกล้จะขาดลงทุกที
‪ยามเมื่อผมอยู่ต่อหน้าคุณ
‪คุณคือหายนะในชีวิตผม…
‪และเป็นคนซึ่งผมปรารถนาทั้งหัวใจ
‪ทั้งคืนทั้งวัน ผมฝันถึงแต่คุณ
‪ฝันถึงสิ่งผมที่จะ…
‪ผู้หญิงติดบ่วงได้กี่วิธีรู้ไหม
‪สิ่งที่ผมจะสอนให้คุณรู้ซึ้ง
‪ฉันไม่เคยวอนขอสิ่งนี้
‪ไม่เคยขอให้ความรู้สึกเหล่านี้มาครอบงำ
‪ต้องเก็บซ่อนจากน้อง
‪เสียสมาธิทุกครั้งที่คุณเข้ามาในห้อง
‪แสดงว่าคุณเห็นด้วย
‪มันเกินจะทานทน
‪ไม่มีทางต้านได้
‪ถ้าผมแต่งงานกับน้องคุณ ‪นั่นจะผูกพันเราสองคนเข้าด้วยกันตลอดกาล
‪ผมจะต้องใช้ชีวิตคู่นั้นทุกวัน
‪เฝ้าปรารถนาคุณ ฝันถึงคุณ
‪หวั่นใจว่าสักวันเส้นด้ายเกียรติยศนั้น ‪ต้องขาดสะบั้นจนได้
‪คุณอยากให้เราสองคนเจออนาคตแบบนั้นรึ
‪อยากให้น้องคุณต้องเจอรึ
‪ผมต้องขอตัว
‪เราต้องนั่งนิ่งๆ เป็นรูปปั้นเหรอคะ
‪หนูอยากไปงานเต้นรำ ‪ไปอวดคู่หมั้นใหม่ให้คนอิจฉา
‪วาลี่ย์
‪แน่ใจหรือว่าเราไม่ได้รับ
‪บัตรเชิญไปงานคืนนี้ที่เธออาจจะมองข้ามไป
‪ไม่มีค่ะคุณผู้หญิง ไม่มีใครเชิญเลย
‪หรือสถานการณ์ที่ทำให้พี่พรูเดนช์ได้หมั้น ‪ทำให้เราโดนกันออกอีกแล้ว
‪แปลว่าเป็นความผิดฉันเหรอ
‪หนูไม่ได้พูดอย่างนั้น
‪พี่ไม่ใช่คนที่จัดการให้คุณพี่แจ็ค ‪ไปเจอตัวเองในเรือนปลูกส้มนี่นา
‪เราควรจะพอใจที่ยังมีแม่ครัว ‪และมีคนรับใช้ประจำตัวอยู่นะคะ คุณแม่
‪ไม่ได้รับบัตรเชิญไปงานไหนเลย ‪ตั้งแต่กลับมาจากต่างจังหวัด
‪ผมจะแจ้งเจ้าหน้าที่ไปรษณีย์
‪นี่ไม่ใช่เรื่องขำๆ
‪เราควรจะต้องเป็นตระกูลซึ่งมีเกียรติ
‪แต่ฉันต้องทนเสียเกียรติกับความเหยียดหยัน ‪ของวงสังคมมาตั้งหลายปี
‪ไม่ด้วยเหตุผลใดก็เหตุผลหนึ่ง
‪พวกนั้นยังชอบหน้าเรา ‪ตอนคิดว่าคุณเป็นหนุ่มเนื้อหอม
‪แต่เมื่อคุณมีเจ้าของแล้ว ‪เรากลับถูกกีดกันออกอีกครั้ง
‪นั่นยิ่งเป็นเหตุผลที่ ‪เราควรถอนการหมั้นหมายลวงโลกนี้
‪เลือกทางนั้นไม่ได้
‪ลอร์ดคาวเปอร์
‪เขาทำธุรกิจอะไรกับคุณ
‪เขาอยากลงทุนในเหมือง หลายคนคิดเช่นนั้น
‪พวกผู้ชายมีเวลาและเงินเหลือเฟือ ‪แต่ไม่มีอะไรทำ
‪- รับมา ‪- เหมืองพวกนั้นไร้ค่า
‪ขุดให้ตายก็ไม่เจอทับทิม
‪พวกนั้นจะรู้ได้ยังไงเล่า ‪จะเดินทางไปอเมริกากันเองรึ
‪คุณจริงจัง
‪อนาคตของตระกูลนี้ ‪กำลังแขวนบนเส้นด้าย ท่านลอร์ด
‪ฉันไม่เคยจริงจังอะไรมากกว่านี้
‪ทำให้พวกนั้นลงทุนกับเรา ‪รับเงินทุกปอนด์ที่เขาเสนอให้
‪เราจะได้กลับมามีสมบัติพัสถาน
‪พรูเดนซ์จะได้มีงานแต่งงานหรูๆ
‪และฉันจะไม่ต้องทนทรมาน ‪กับความหยามเหยียดจากวงสังคมอีก
‪เอ็ดวิน่า
‪ตั้งแต่ท่านไวเคานต์เริ่มเกี้ยวพาน
‪ฉันสังหรณ์ใจอยู่ว่าพี่ไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด
‪และตอนนี้ก็รู้แล้วว่าสังหรณ์ถูกต้อง
‪เรื่องข้อตกลงกับบ้านเชฟฟิลด์ ‪และสมบัติของพวกเขา
‪พี่ไม่ได้ไว้ใจฉันมากพอจะบอกความจริง
‪พี่ขอโทษจริงๆ บอน ‪ที่ปิดความจริงจากน้องและคุณแม่
‪หลังจากอัปป้าเสียไป
‪พี่ถือเป็นหน้าที่ตัวเองที่จะต้อง ‪จัดการเรื่องต่างๆ ของเรา
‪พี่เขียนจดหมายถึงบ้านเชฟฟิลด์ ‪และเมื่อได้รู้เงื่อนไขของเขา
‪พี่ก็มองเห็นทางแก้ปัญหาของเราทั้งหมด
‪พี่นึกว่าพี่กำลังทำเรื่องที่ถูกต้อง
‪ด้วยการไม่ให้น้องต้องแบกภาระที่ได้รู้ความจริง
‪แต่น้องต้องเข้าใจนะ
‪ความจริงนั้นถ่วงใจพี่อยู่ทุกวัน
‪น้องพี่ไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้วพี่เคท
‪ฉันเป็นผู้หญิงเต็มตัวแล้ว กำลังจะแต่งงาน
‪ใช่จ้ะ
‪ใช่ พี่รู้
‪ถ้าลอร์ดบริดเจอร์ตัน ‪ไม่อยากถอดการหมั้นหมายของเรา
‪สมบัติของบ้านเชฟฟิลด์ก็ไม่สำคัญใช่ไหม
‪เมื่อน้องแต่งงานกับท่านไวเคานต์
‪ก็จะมีเงินมากเกินพอเลี้ยงดูพวกเราทุกคน
‪นอกจากร่ำรวยแล้วเขายังใจกว้าง
‪น้องแน่ใจว่าท่านไวเคานต์ ‪พร้อมรับเลี้ยงดูพี่กับคุณแม่ด้วย
‪เขา…
‪เขาอาจจะยอม
‪แต่เอ็ดวิน่า เรื่องนี้ไม่ควรเป็นภาระของน้อง
‪การได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรัก ‪มันจะเป็นภาระได้อย่างไรกัน
‪น้องรักเขาเหรอ
‪เห็นเขาปกป้องพวกเรา ‪กลางมื้อค่ำวันนี้แล้วจะไม่รักได้ยังไง
‪น้องอยากเป็นภรรยาของเขาที่สุด
‪เป็นไวเคาน์เตสของเขา
‪แต่เขาต้องยกโทษให้พวกเราก่อน
‪พี่คิดว่าเขาจะยอมไหม
‪เรื่องนั้นพี่ไม่รู้
‪ฉันไปไม่นาน
‪(โรงพิมพ์แชนเซอรี่เลน)
‪อย่าบอกนะว่าคุณอุตส่าห์มา ‪ในช่วงเวลาอโคจรแบบนี้
‪เพื่อจะมาแก้งานเขียนของผมอีก
‪นี่เป็นช่วงเดียวที่ฉันออกจากบ้านได้ ‪โดยไม่มีใครเห็น
‪และตรงกันข้าม
‪วันนี้ฉันมาขออาศัยปัญญาของคุณ
‪อย่างนั้นรึ
‪ไม่ต้องทำสีหน้าสะใจอย่างนั้น
‪นี่เป็นสถานการณ์หายาก ‪ซึ่งฉันคิดว่าคงไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว
‪ฉันมีคำถามเรื่องงานเขียนในจุลสารนี้
‪แนวคิดนั้นอาจทำให้ ‪จิตใจอันเปราะบางไม่อาจรับไหว
‪หรือวิธีการสื่อสารของคุณ
‪อาจจะยังบกพร่องอ่อนด้อย
‪หรือคุณอาจยังไม่เคยเห็นโลกกว้าง
‪พอที่จะทำความเข้าใจ
‪หน้าที่
‪เหนือกฎหมายหรือศาสนา ‪ผู้เขียนคิดว่าหน้าที่คือสายสัมพันธ์
‪ซึ่งธำรงสังคมอันเปราะบางของเราให้คงอยู่ได้
‪หน้าที่ต่อตำแหน่งและยศศักดิ์
‪ความจงรักภักดีต่อนามสกุลเรา
‪นั่นทำให้เราทั้งต้องเชื่อฟังโดยไม่ตั้งคำถาม
‪และยอมสละสิ้นทุกสิ่งอย่าง
‪แต่จะเกิดอะไรขึ้น
‪เมื่อหน้าที่นั้น
‪กลับขัดแย้งกับสิ่งที่ใจปรารถนา
‪เมื่อนั้นก็มีโอกาส
‪อาจเกิดเรื่องอื้อฉาวได้ไม่น้อยทีเดียว
‪คำถามหนึ่งเดียวที่มี
‪ผู้คนที่เกี่ยวข้อง ‪คิดจะฟังคำเตือนของดิฉันไหมเล่า
‪หรือแม้แต่ขณะนี้ก็สายเกินไปเสียแล้ว
‪ที่จะกลับไปยึดถือหน้าที่
‪และหันหลังให้กับความปรารถนา
‪มิสชาร์มา
‪คุณยังคงออกมาขี่ม้ายามเช้าเหมือนเดิม
‪ก็เช่นเดียวกับคุณ
‪ผมนอนไม่หลับ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪คุณตัดสินใจหรือยังว่าจะทำอย่างไร
‪ผมพยายามขบคิดมานานแล้ว ‪แต่ผมไม่เห็นทางเลือกอื่น
‪วันนี้ผมจะไปคุยกับมิสเอ็ดวิน่า…
‪และถอนการหมั้นหมายเสีย
‪นั่นเป็นทางเดียวที่มั่นใจได้ว่า
‪เราสองคนจะหลุดพ้นจากสถานการณ์คับขันนี้
‪เมื่อถอนหมั้นเรียบร้อยแล้ว ‪เราก็ไม่ต้องพบเจอกันอีก
‪เหมือนกับเราไม่เคยเจอกันแต่ต้น
‪ไม่ได้นะ คุณทำแบบนั้นไม่ได้
‪- มิสชาร์มา… ‪- อย่าย่ำยีหัวใจน้องฉันแบบนั้น
‪น้องคือความดีงาม ‪มีจิตใจอ่อนโยนเกินกว่าใคร
‪น้องรักฉันมากเท่าที่น้องคนหนึ่งจะรักพี่ได้
‪ฉันคงไม่อาจทนอยู่ได้
‪หากฉันพรากความสุข ‪และอนาคตที่น้องควรจะได้รับ
‪ผมไม่เข้าใจ ‪คุณต่อต้านการจับคู่ครั้งนี้มาตั้งแต่ต้น
‪ฉันคิดผิด ฉันไม่อยากเป็นต้นเหตุให้คุณเสียเกียรติ
‪พอๆ กับที่ฉันไม่อาจทนเห็นเอ็ดวิน่าปวดใจ
‪คุณเคยมองน้องฉันเป็นคู่ชีวิตไร้ที่ติ
‪คุณจะต้องหาทางคิดแบบนั้นให้ได้อีกครั้ง
‪ขอร้องค่ะ
‪ขอร้อง ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪แอนโทนี่
‪คุณต้องรักษาคำพูด ‪คุณต้องแต่งงานกับน้องสาวฉัน
‪คุณต้องแต่งให้ไวที่สุดเท่าที่ทำได้
‪เพราะความรู้สึกที่เกาะกินใจเราสองคน ‪เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
‪เราจะจัดการกับมันได้ ‪อีกหน่อยเราจะพอทนไหว
‪และอีกหน่อยก็จะเหมือนกับ ‪เราไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลยตั้งแต่ต้น
‪แค่ความปรารถนาชั่ววูบ ‪เป็นเช่นนั้นเพราะจำเป็นต้องเป็นเช่นนั้น
‪ตกลง
‪ผมจะจัดให้พิธีแต่งงานเกิดขึ้นโดยเร็วที่สุด
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม