SERIAL NETFLIX
Pochód do ołtarza może być najdłuższą drogą
w życiu młodej damy.
Nie ogranicza się do długości kościoła,
lecz obejmuje także liczne sale balowe
i kręte ścieżki popołudniowych przechadzek.
To cud, że stopy panny młodej się nie męczą
ani nie potykają, broń Boże,
gdy tak wiele czujnych par oczu
bacznie się jej przygląda.
Czy to lata?
- Trochę, Wasza Królewska Mość. - Co to za odpowiedź?
Nie wzniesie się w powietrze,
lecz mogę umieścić go gdzieś wysoko i pozwolić mu zlecieć.
O ile ty zlecisz za nim.
Fajerwerki są gotowe.
Wystrzelimy je od razu po złożeniu przysięgi przez parę młodą.
Cokolwiek zaplanowałeś, to niewystarczające.
Mają być większe, dłuższe i jaśniejsze.
Musimy urzec naszych gości.
Prosiłam o zamknięcie skrzydła Jego Królewskiej Mości.
Nie życzę sobie, by ktoś się zgubił i trafił w jakieś…
ciekawe miejsce.
Oczywiście. Niemniej Jego Wysokość był w dobrym humorze tego ranka.
A co z naszym drugim planem? Wszystko gotowe?
Tak. Każdą pannę podejrzewaną o bycie lady Whistledown
będzie obserwował przydzielony do niej lokaj.
Obserwowanie nie wystarczy.
Musimy usidlić pisarzynę.
Może mógłbyś rozpowszechnić fałszywe plotki.
Gdy Whistledown je wydrukuje, będziemy mogli znaleźć ich źródło.
- Doskonały pomysł, Wasza Wysokość. - Ponieważ jest mój.
Autorka myśli, że nas przechytrzyła swym bezprawnym szpiegostwem.
Cóż.
Nikt w socjecie nie ma bystrzejszych oczu niż ja.
Uspokój się, bon. Nie ruszaj się.
To takie dziwne.
Zmierzyłam się z wieloma jutrami, lecz wszystkie prowadziły do tego.
Całe życie przygotowywałaś się na ten dzień. Jesteś gotowa.
Wierzyłam w to, lecz teraz, gdy wicehrabia przyspieszył ceremonię…
Masz wątpliwości?
Przyspieszenie ślubu to oznaka prawdziwego uczucia,
lecz wytrąciło mnie to z równowagi.
Bądź spokojna, wicehrabia cię uwielbia.
Wytrwale o ciebie zabiegał
i jasno przedstawiał swe zamiary, odkąd przybyłyśmy.
- Ten trunek powinno się sączyć. - Nie słyszałeś?
Wicehrabia lubi przyspieszać sprawy.
Najpierw ślub, teraz picie. Oby mu przeszło przed nocą poślubną.
Zawsze byłeś taki wulgarny czy widok nagich modelek zwęglił ci mózg?
Musi wybrać jedną odpowiedź?
Macie przywilej niebycia pierworodnymi.
Możecie wybierać swoje pasje i przygody,
ja natomiast muszę wypełnić swój…
Powiedz mi, jak się ożenisz,
wypełnisz wreszcie swój obowiązek i przestaniesz nam to wypominać?
Wypominanie należy do moich obowiązków.
Gdy na mnie patrzy, chciałabym mieć pewność, że mnie kocha.
Obawiam się, że nie patrzy na mnie dość często.
Spojrzenia bywają potężne, lecz ulotne.
To zaledwie objaw namiętności, nic więcej.
Zatem nie ma między nami namiętności?
Nie o to mi chodziło.
Prawdziwa miłość to coś zupełnie innego.
To uczucie, gdy cały świat milknie.
Gdy nie oczy się spotykają, lecz dusze tańczą.
Odnajdują się w sobie.
Robią dla siebie miejsce
do momentu, w którym nie ma się gdzie ukryć.
Bez obaw.
Wiele się nie zmieni,
poza tym, że wreszcie będę miał żonę, gdyż tego się ode mnie wymaga.
Zaiste. To niewielka zmiana.
Niedługo będziemy znosić małego Anthony’ego,
biegającego i krzyczącego o swoich małych obowiązkach.
Tak, on też będzie tyranem.
Czy nie mówi się,
że rozsmarowanie haldi pomaga niezamężnej osobie znaleźć partnera,
dzięki któremu cały świat milknie?
- Edwino… - Spokojnie.
Teraz ty się nie ruszaj.
Toast!
Za co pijemy, jeśli nie za przyszłość?
Za
siostrę.
Siostrę?
Strażniczkę.
Ciekawe, czy efekty byłyby lepsze, gdyby wicehrabia uczestniczył w rytuale.
Lord Bridgerton z pewnością ma własne przedślubne tradycje.
- Za pokonanie jej. - Tak!
Lubisz chełpić się triumfem, czyż nie?
Na Boga, Prudencjo. Stań prosto.
Broda do góry. Pierś do przodu.
Mam wytrzymać w takiej pozycji cały dzień?
Przestań się wiercić.
Lord Featherington łaskawie zgodził się
pożyczyć ci ten piękny naszyjnik.
Jest bardzo ciężki.
To znaczy, że jest cenny. Pamiętaj o tym.
Jesteś tego pewna?
Naturalnie przychodzi jej przyciąganie uwagi.
Ludzie będą mówić o cennych klejnotach pochodzących z twoich kopalni.
Ja potwierdzę, że nie mówisz głośno o swoich sukcesach ze skromności.
A gdy mężowie do ciebie przyjdą, przyjmiesz ich propozycje.
Twoja pewność siebie jest godna podziwu.
- Wolisz, abym drżała ze strachu? - Tego nie mówiłem.
Cieszy mnie widok kobiety, która przejmuje kontrolę.
Przepraszam.
Tak…
Spotkamy się w powozie.
Prudencjo.
Panno Penelopo, zrobiłam poprawki, o które pani prosiła.
Dziękuję, madame Delacroix.
Takie spotkanie to dla mnie wielkie ryzyko.
Pani mama na pewno wie, że nie potrzebuje pani poprawek.
To nie mogło dłużej czekać.
Co pani wie o pracowniku drukarni, który nazywa się Theo Sharpe?
Już wie pani więcej niż ja.
Któryś z dostawców o nim wspominał?
Jest jakaś poważniejsza sprawa, o której chciałaby mi pani powiedzieć?
Jeśli zbliżają się kłopoty, nie mogę być w nie zamieszana.
- Moja praca jest zbyt ważna… - Moja także.
I nie, nie ma się czym martwić.
Madame Delacroix?
Nie spodziewałam się pani.
- Jeśli chodzi o nasz rachunek… - Nie, madame.
Właśnie mówiłam, że coś mi się pomieszało.
To przesyłka dla Bridgertonów.
Przyszłam tu przez pomyłkę. Miłego dnia.
Wyobrażasz sobie? Kobieta musi zarządzać własnym interesem.
Nic dziwnego, że jest rozkojarzona. Pospiesz się. Nie możemy się spóźnić.
Didi?
Co to jest?
Przywiozłam je z domu.
Wiedziałam, że osiągniesz sukces.
Są przepiękne. Dlaczego nigdy ich nie widziałam?
Należały do mej mamy.
Miała je na sobie w dniu ślubu. Zachowała je na zaś.
Dla ciebie?
Przywiozłam je dla ciebie.
Nalegam.
Piękne bransolety dla pięknej panny młodej.
Didi, wiem, że to był trudny czas
i że nie odpowiada ci wicehrabia, lecz wierzę, że dziś będziemy się radować.
Raduje mnie twoje szczęście.
- Wziął moją wstążkę! - To była przysługa.
Nie ganiajcie się. Albo raczej nie łapcie się.
Musicie wyglądać przyzwoicie.
Dlaczego nikt nie wydaje się gotowy na ślub?
- Pani Wilson! - Mamo! Proszę, nie tak głośno.
Cokolwiek zrobiłeś bratu, napraw to.
Nigdy nie będę mógł pić tyle co ty.
To proste lekarstwo. Nie przestając pić, nie odczujesz skutków.
Gdybyś tylko nie marnował tej mocy.
Widział ktoś Anthony’ego?
Sprawdź, czy bratu nic nie jest. Zapewne dał się ponieść emocjom dnia.
Mamo.
Anthony.
Jesteś gotów?
Oczywiście. Urodziłem się gotów.
Idziemy?
Lady Danbury.
Lady Bridgerton.
Nie rozmawiałyśmy ze sobą od czasu kolacji z Sheffieldami.
Na to wygląda. Lecz po co miałybyśmy rozmawiać?
Chyba nie chciałaby się pani podzielić ze mną jakimiś informacjami?
- Zapewniam… - Udanej zabawy na ślubie.
To niesamowite, że udało mi się was znaleźć
wśród takiego splendoru.
Słabość Jej Wysokości do diamentów przewyższa nawet domysły Whistledown.
Ślub Daphne i księcia nie był tak wystawny.
Może królowa domaga się uwagi.
Korona to duże brzemię.
Może królowa chce udowodnić, że nadal jest kompetentna.
- Czyż nie każdy tego pragnie? - Tak sądzę.
Nie folguj mu. Jest nieznośny od powrotu z Grecji.
- Lub od wizyty u lady Crane? - Prawda jest ważniejsza od przyczyny.
Człowiek musi wyrobić sobie nazwisko, by jego życie miało znaczenie.
- Szlachetny cel. - Dziękuję, Pen.
To zaskakujące, że jesteście tak blisko i tak wielce się od siebie różnicie.
Co masz na myśli?
Ty masz nieco rozumu.
Nie warto próbować zaimponować ludziom, którzy nie umieją formować własnych myśli.
Mam wyrabiać sobie nazwisko tylko po to, by zapisać je na karnecie?
A co z lady Whistledown? Pisze o wszystkich.
Wcale nie o wszystkich.
Może nie wie, że poza socjetą też są ludzie warci uwagi.
Znów mówisz o panu Sharpie?
Posłuchałam twojej rady.
W teorii.
Niemądrze byłoby go odwiedzać.
A w praktyce?
Odwiedziłam go. Nie jest to aż takie skandaliczne.
- Interesują mnie jego poglądy. - To tylko przyjaźń?
Oczywiście. A co innego?
- Siostro. - Spóźniłaś się.
Zdarzyło się tak, ponieważ miałam wątpliwości,
czy dojdzie do dzisiejszej ceremonii.
Księżnej nie odpowiada twoja wybranka?
Panna Edwina jest cudowna i zasługuje na prawdę.
Nie należy jej tego odmawiać.
Nie rozumiem. Kto komu czego odmawia?
Wybacz nam, bracie. Księżna ma opinie.
- Ale… - Drużba słucha pana młodego. Idź.
Jest za późno, by się teraz wycofać.
Zrujnowałbym reputację panny Edwiny, a naszej rodzinie groziłby skandal.
Taki był plan od początku.
A co z siostrą?
Ma własne plany na przyszłość. Takie, które nie uwzględniają mnie.
Zdecydowaliśmy, że nic między nami nie ma.
Nie może być.
Zastanawiasz się, co ojciec mógłby ci powiedzieć?
Tylko jego tak naprawdę szanowałeś.
Tylko jego słuchałeś.
- Gdyby żył… - Nie wiesz, co by powiedział.
Rozmawiał z tobą inaczej niż ze mną. Nie obrażaj mnie bezpodstawnymi domysłami.
Byłam tu.
Widziałam cię na każdym etapie.
Zmieniłeś się w dniu jego śmierci.
Wiesz, że nawet nie płakałeś?
I przestałeś się śmiać.
Jakbyś stał się zupełnie obcą osobą,
przygniecioną oczekiwaniami innych.
Jaki miałem wybór?
Zmieniłem się, by nasza rodzina mogła przetrwać,
abyś mogła wyjść za księcia.
Cieszę się twoim szczęściem, lecz nie jestem tobą.
Nigdy nie pragnąłem ulec ślepej rozkoszy miłości.
Nie mogę tego zrobić.
Możesz wybrać szczęście.
Możesz posłuchać głosu serca
zamiast odpychać wszelkie uczucia, które się pojawiają.
Powinieneś mieć prawo wyboru, móc walczyć o rodzinę, której chcesz.
Walczę
o rodzinę, którą mam.
Ty miałaś wżenić się w inną rodzinę. Ja miałem zapewnić przetrwanie naszej.
To było najważniejsze.
Łatwo jest być samolubnym, gdy nie musisz przed nikim odpowiadać.
Ubolewam nad twoim losem.
Podejmujesz te wszystkie decyzje i masz do nas o nie żal.
Nie zdobywasz nimi szacunku rodziny.
Zdobywasz naszą litość.
Nic więcej.
Dziękuję.
Wielkie nieba.
Pięknie wyglądasz, córeczko.
- Didi? - Tak, bon?
Nie mogę ich założyć.
Nie należą do mnie i nie chcę się czuć,
jakbym odbierała ci coś, co jest twoje.
Mama dała je tobie.
Ty powinnaś je założyć.
Pasują ci, Kate.
Już czas, pani.
Chodźcie.
Zostawmy za sobą te wszystkie wstrętne plotki.
Dajmy socjecie niezapomniane zaślubiny
i pokażmy, kim naprawdę jesteśmy.
Ślicznie pani wygląda.
Dziękuję. Cieszę się, że jest pan zadowolony.
Proszę usiąść.
Bracia i siostry,
zgromadziliśmy się przed obliczem Boga
i w obecności wiernych,
by złączyć tego mężczyznę i tę kobietę
świętym węzłem małżeńskim.
Nikt nie powinien podejmować takiej decyzji
nierozważnie, beztrosko i bezmyślnie
w celu zaspokojenia cielesnych żądz i apetytów
jak bezrozumna bestia.
Małżeństwo wymaga szacunku, nabożności, rozwagi,
trzeźwości…
Panie.
Arcybiskup prosi, by pan powtarzał
za nim.
Oczywiście.
Ja, lord Anthony Bridgerton…
Ja to zrobię.
Mogę kontynuować?
- Przepraszam. - Przepraszam.
Proszę powtarzać za mną.
- Panno Edwino… - Potrzebuję chwili!
- Co się stało z moim ślubem? - Zdaje się, że panna młoda uciekła.
Oddychaj, Edwino. To tylko nerwy.
Poprosimy o herbatę i jak ją wypijesz, znajdziesz w sobie siłę, by wrócić.
Wicehrabia zrozumie, prawda, Kate?
- Może pójdziesz po herbatę… - Nie chcę herbaty!
Chcę prawdy.
- Nagle brakuje ci słów, siostro? - Edwino. Kate.
- Nie rozumiem, co się dzieje. - Powiem ci, mamo.
Całe życie powtarzała mi bzdury
o wielkiej miłości, o natchnionych spojrzeniach…
- Edwino… - Czujesz coś do niego!
- Cały ten czas pragnęłaś go dla siebie. - To nieprawda.
Nie zaprzeczysz teraz!
Jak mogłam być tak naiwna? Okłamywałaś mnie bezustannie.
Mówiłaś mi…
Mówiłaś, że nie ma już między nami sekretów.
Sprawa z Sheffieldami była dopiero początkiem twoich bałamutni.
Oszukiwałam się, że masz szczere intencje,
że pragniesz jedynie mojego szczęścia.
Nie oszukałam cię. Taka jest prawda.
Kochasz go?
Co?
Mówiłaś, że go nienawidzisz.
Ale to tylko znaczy, że twoje uczucia…
Twoje uczucia były silne.
Kochasz go?
Edwino…
Dość.
Nic dobrego z tego nie wyniknie.
Dajmy sobie chwilę na uspokojenie.
Tak wiele przede mną ukrywałaś.
Idź. Gdziekolwiek indziej.
Czy to ma coś wspólnego z naszą kolacją z Sheffieldami?
A może zaszło coś poważniejszego, co musimy omówić?
Panna Edwina jest tylko zdenerwowana.
Panna Edwina jest niezwykle wrażliwa.
- Może musi odetchnąć. - Piersiówka.
Może słowa arcybiskupa ją przytłoczyły.
Uświadomiła sobie, że małżeństwo to więzienie.
Musisz zawsze być… sobą?
A kim mam być? Potulną żoną?
- Może postanowiła się przebrać. - Wyglądała pięknie.
Może powinniśmy dać Anthony’emu trochę wytchnienia.
Bracie, tego ci trzeba?
Istotnie.
Co?
- Wiesz coś. - Nie.
Daphne, nadal jesteś moją córką.
Powiedz mi, co wiesz.
Nieudany ślub w obecności królowej.
Nie potrzebuję kompromitacji.
To nie wina Waszej Królewskiej Mości.
Lady Whistledown mnie nią obarczy.
Napisze: „Jej Wysokość źle wybrała”.
Poda w wątpliwość mój niegdyś bezbłędny osąd.
Jej słowa odbijają się zbyt szerokim echem.
Wasza Królewska Mość, z całym szacunkiem,
możliwe, że znaleźliśmy się w sytuacji, której nie da się uratować.
- Rozważnie byłoby… - Musi dać się uratować.
Ręczyłaś za tę rodzinę, lady Danbury.
Nigdy nie nadałabym pannie Edwinie tytułu diamentu
ani nie zajęłabym się organizacją jej ślubu, gdyby nie ty.
To jest również twój błąd.
Nie zapominaj o tym.
Oczywiście, nie zapomnę.
Pójdę poszukać panny Edwiny.
Może zdołam coś zaradzić.
Brimsley.
Wyprowadź gości do ogrodów i nie pozwól nikomu wyjść.
Niedługo wznowimy zaślubiny i będziemy kontynuować nasze plany.
Wszystkie plany.
Słyszałam, że panna Edwina nie jadła od oświadczyn, by zmieścić się w suknię.
Nic dziwnego, że zasłabła.
Podobno królewski medyk musiał użyć pijawek.
Wyobraża to sobie pani?
- Cóż za wstyd dla lorda Bridgertona. - A dla nas zmartwienie.
Jaką mamy pewność,
że pozostałe młode damy nie pójdą w jej ślady
i nie będą porzucać narzeczonych?
Jakże szczęśliwie się składa.
- Nic tak nie ożywia socjety jak skandal. - Wszystkie oczy i uszy są otwarte.
Teraz wystarczy jedynie przekierować ich uwagę.
Prudencjo.
Chcesz obrazić lorda Featheringtona, nie eksponując jego pięknego naszyjnika?
Dlaczego mu tak zależy, jak się z tym obchodzę?
Prawie się do mnie nie odzywa. Co to za narzeczeństwo w milczeniu?
Rób, co mówię. Wolisz nie mieć perspektyw jak Penelopa?
- Broń Boże. - Chodź.
Przemyślałam to, co powiedziałaś. O panu Sharpie i jego zainteresowaniu.
Nie chciałam, żebyś o tym myślała. Powinnaś o nim zapomnieć.
Wiem, że to dziwne,
lecz założyłam, że łączy nas jedynie intelektualna więź.
Przyjaźń oparta na podobnych poglądach i zażartych dyskusjach.
A jeśli masz rację? Jeśli on czuje więcej?
Nie mówiłam…
Chcesz, żeby czuł więcej?
To, co ja czuję, nie ma znaczenia, póki nie wiem, co on czuje.
Już zrobiłaś więcej, niż powinnaś.
Pomyśl o losie lady Mary, która wyszła za kogoś o niższej pozycji.
Nikt nie mówi o małżeństwie.
Mówię tylko o wyjaśnieniu pewnych kwestii.
- Chciałabym wiedzieć. - Dlaczego?
Akceptuję pewne tajemnice.
Nie wiem, dlaczego mężczyźni są liderami, choć kobiety byłyby lepsze.
Nie rozumiem, dlaczego krawcowa torturuje klientki obcisłymi gorsetami.
- Nie znam tożsamości Whistledown. - I możesz to zaakceptować?
Oczywiście, że nie, ale tych zagadek mogę nigdy nie rozwiązać.
Za to tę z Theo… panem Sharpe’em mogę.
I co ci to da? Nic nie zrobisz z tą informacją.
Myślę,
że gdy będę wiedziała, poczuję ulgę.
To niewiedza sprawia, że przeżywam udrękę.
Powtarzam w myślach szczegóły każdej rozmowy.
Patrzę na dowody i nadal nie mam pewności.
To przyjemna, stymulująca,
ekscytująca udręka.
- Czułaś ją kiedyś? - Nie.
Mogę sobie to tylko wyobrazić.
Lord Bridgerton.
Lady Mary.
Chciałbym pomówić z panną Edwiną.
Oczywiście.
Lord Bridgerton.
Rozumiem, że to opóźnienie jest
niespodziewane.
Owszem.
Lecz muszę zapytać, czy to aby na pewno tylko opóźnienie?
Rozmyślam, czego jeszcze nie wiem o naszej relacji i o osobach, które w nią
ingerowały.
- Może pani myśleć… - Proszę.
Liczę, że nie przyszedł pan, by karmić mnie kolejnymi kłamstwami.
Proszę o choćby tyle.
Chcę tego małżeństwa.
Świadczy o tym fakt, że dotrwaliśmy do tego dnia mimo rzeczonej ingerencji.
Istotnie.
Niemniej wciąż nie wiem, czy pragnie pan małżeństwa czy mnie.
Jednego i drugiego.
Moje intencje się nie zmieniły od naszego pierwszego spotkania.
To było i jest dla mnie jasne, że łączy nas coś o wielkiej wartości.
Co takiego?
Nasze miejsca.
Nasze role.
Są dopasowane. Ja jestem wicehrabią, pani diamentem.
Nie z własnego wyboru.
Pod tym względem jesteśmy ze sobą związani.
Dlatego nie przestałem o panią zabiegać, choć niektórzy mieli mnie za głupca.
Dlatego nie zraziły mnie obelgi Sheffieldów i brak posagu.
Bo mnie pan kocha?
Rozumiem panią.
Współodczuwam z panią.
Poniekąd jestem jak pani.
Nie mamy luksusu wyboru. Nie uciekniemy przed naszymi rolami.
Lecz po ślubie
możemy stawić czoła tym trudnościom razem.
A co z moją siostrą?
Jaką rolę odegra w naszej przyszłości?
Ciernia, który łatwo usuniemy z naszego rozkwitającego życia.
Nie ma miejsca w naszej przyszłości.
Po ślubie powróci do Indii, zgodnie z jej życzeniem.
A my będziemy od niej wolni.
Tego pan teraz pragnie?
To teraz wiem.
Gdy ona się oddali, my się do siebie zbliżymy.
Lecz ta przyszłość jest możliwa, tylko jeśli postanowi pani…
za mnie wyjść.
Mówiono mi o mojej przyszłości więcej razy, niż chciałabym przyznać.
Jednak nie jestem głupia.
Wiem, jaki skandal wybuchnie, jeśli nie doprowadzimy tego do końca.
Lecz to niewystarczający powód.
Muszę chwilę pomyśleć.
O mojej przyszłości.
Ale zgodnej z moimi wyobrażeniami. Musi pan zrozumieć.
Oczywiście.
Oczywiście, że rozumiem.
Nie może pan tu być.
- Panno Sharmo… - To moje schronienie.
- Schowek? - Tak.
Nie jest wytworne, lecz spełniało główny warunek:
nie było tu pana.
Proszę wyjść i zostawić mnie w spokoju.
Musimy pomówić.
- To niestosowne… - Widziałem się z panną Edwiną.
Była bardziej surowa, niż przewidywałem.
Nie może pan jej za to winić.
Nie znam jej tak jak pani. Dlatego przyszedłem. Musi pani coś zrobić.
Co miałabym zrobić?
Uknuć więcej intryg, by zmusić ją do podporządkowania się?
Wygląda na to, że moja siostra wreszcie przejrzała na oczy.
Właściwie powinnam być dumna.
Czyli zamierza pani przestać jej pomagać i chować się, gdy ona rujnuje sobie życie?
Ja zrujnowałam jej życie.
Nie powinien pan tu być.
Proszę…
Proszę zaczekać.
Żegnaj, panie.
Lady Danbury.
Co pani tu robi?
Zapewniam panią, mam dobry powód,
dla którego jestem tu, a nie tam.
Ukrywanie się jest dla pani nietypowe.
Cóż,
wszyscy od czasu do czasu potrzebujemy krztyny autorefleksji,
nie sądzi pani?
Lady Bridgerton.
Muszę panią przeprosić, że nie podzieliłam się
pewnymi informacjami z panią.
Sprawy pomiędzy Sharmami i Sheffieldami…
Nie ja powinnam je omawiać.
Lecz nie chciałam, by zostały ujawnione
w taki sposób podczas owej kolacji.
Ta cała sprawa wymknęła się spod kontroli.
W istocie.
Daphne wreszcie potwierdziła coś,
czego obawiałam się od pewnego czasu.
Coś, co, jak mniemam, pani też dostrzegła.
Jej Królewska Mość życzy sobie,
bym naprawiła dzisiejszą sytuację.
I zdaje się, że pierwszy raz w moim życiu…
nie wiem, co zrobić.
Pawie!
Potworne stworzenia!
Atakują bez powodu.
Jakby ten dzień mógł być bardziej niepomyślny.
Może pani powiedzieć, że nie da się nic zrobić.
Królowej Anglii?
Wolałabym wyjść do ogrodu i złożyć moją rękę w ofierze tym ptakom.
To byłoby mniej bolesne.
Myśli pani, że panna młoda wróci do ołtarza?
Jest tylko jedna osoba, która może odpowiedzieć na to pytanie.
Co?
- Czy mama… - Przecież wiesz wszystko.
Skąd ja miałabym mieć o czymś pojęcie?
Wyszła zaczerpnąć świeżego powietrza.
Edwino, musisz wiedzieć,
że nigdy nie chciałam cię zranić.
Powinnam ci zdradzić więcej.
Powinnam ci powiedzieć wszystko.
Tak. Czułam coś do wicehrabiego.
To nic w porównaniu z miłością, którą darzyłam i wciąż darzę ciebie.
Wiedz, że zrobię wszystko co w mojej mocy, by zagwarantować ci szczęście.
Łącznie z powrotem do Indii?
- To twoje rozwiązanie? - Chcę wszystko naprawić.
Moje uczucia do lorda Bridgertona są nieistotne.
Nie mamy wspólnej przyszłości. Lecz ty…
Ty, Edwino, urodziłaś się, by zostać wicehrabiną.
On powiedział to samo.
Poniekąd spodziewam się, że przygotowaliście te przemowy razem.
Nie jestem zbyt dumna, by przyznać mu rację.
- Zasługujesz na to. - Dlaczego?
Dlaczego ja tak, a ty nie?
Widzisz swą młodość i naiwność jako przeszkodę,
lecz w rzeczywistości były tarczą.
Nie pamiętasz, jak po śmierci appy straciłyśmy grunt pod nogami.
By uratować nas od jeszcze gorszego losu,
przysięgłam, że nie będę myśleć o sobie, dopóki nie zadbam o ciebie i mamę.
Dałam z siebie wszystko bez żalu. Zrobiłabym to ponownie.
Nadal to robię. Daję z siebie wszystko, by cię chronić.
Powiedz coś, bon. Cokolwiek.
Nie wiem, co bardziej mnie boli.
- Twoja zdrada czy litość. - Jesteś moją siostrą…
Przyrodnią.
Jestem dorosłą kobietą, Kate.
I pierwszy raz w życiu mogę podjąć własną decyzję.
Wyobrażałam już sobie życie z lordem Bridgertonem,
w roli wicehrabiny w Aubrey Hall.
Ten obraz żyje w moim umyśle i mogę z nim zrobić, co mi się podoba.
Jeśli postanowię wyjść za Anthony’ego,
to dlatego, że ja tego pragnę, a nie ktoś inny.
Musisz to zrozumieć.
Jeśli zdecyduję się wyjść za mąż,
nie będzie to miało nic wspólnego z tobą.
Podobno chodzi o podróż poślubną.
Panna Edwina nie była zadowolona z planów lorda Bridgertona.
Próbuje wynegocjować nowy plan podróży, który uzyska aprobatę królowej.
Panna Edwina jest bardziej przebiegła, niż myślałyśmy.
- Panowie. - Featherington.
- Nie powinniśmy tu omawiać interesów. - Proszę nie zgrywać skromnego.
Czy kopalnie są tak dochodowe, jak słyszeliśmy?
Nie przemierzyłem Atlantyku dla kilku pensów.
Mógłbym pomówić z moimi ludźmi w Georgii.
- Doskonale. - Czy ci ludzie pracują dla pana?
Oczywiście.
Zatem po co ma się pan z nimi kontaktować?
Gdyż muszę uzyskać od nich najnowsze raporty.
Mądry inwestor chciałby wiedzieć,
czy obecnie znajdujemy więcej rubinów czy ametystów.
Panie Mondrichu, muszę zapytać o pański klub.
Przedsięwzięcie godne podziwu, lecz dość zaskakujące.
Co bokser wie o prowadzeniu klubu?
Tyle co dżentelmen wie o kopalniach.
Przepraszam.
Chodź.
- Zawarłeś już jakieś umowy? - Prawie.
Pamiętaj, że czas nagli.
Kto wie, jak długo potrwa to opóźnienie?
- To może być nasza jedyna szansa. - Zostaw to mnie.
Musimy być ostrożni i nie przyciągać zbyt dużej uwagi.
To musi być okazja dla wybranych.
Nie możemy angażować tych, którzy mogliby wywołać skandal.
Najlepiej skupić się na członkach socjety,
którzy nie są nadto poważani w towarzystwie.
Kto byłby na tej liście?
Cowperowie, Clarksonowie, Goringowie, Wallace’owie…
Może powinienem zapytać, kto nie jest na tej liście?
Bridgertonowie.
I tak już są na skraju skandalu.
Są dostatecznie lubiani.
Nie myl tej decyzji z sentymentem. To czysta strategia.
Byłbym zazdrosny, gdybyś darzyła kogoś innego względami.
- Zachowaj pochlebstwa dla inwestorów. - Starczy dla wszystkich.
Twoje kłamstwa na mnie nie działają.
Nie muszę kłamać.
Jesteś zbyt przebiegła, by paść ich ofiarą.
Ty i ja widzimy prawdę.
Dlatego to tak obiecujące partnerstwo.
Widzę, jaką jesteś zdolną kobietą.
Mój kuzyn często postępował bezmyślnie.
Najbardziej, gdy opuścił świat, zostawiwszy w nim genialną żonę.
Musimy
wrócić do ogrodów, nim ktoś zauważy naszą nieobecność.
Idź przodem.
Dziękuję Waszej Wysokości za tak znakomitą ceremonię.
Każdy szczegół wręcz zapiera dech w piersiach…
Choć schlebianie sprawia mi przyjemność, o ile nie przyszłaś mi powiedzieć,
że twój syn i jego narzeczona stoją ponownie przed ołtarzem,
nie mam na to czasu.
To niedopuszczalne, by ten ślub się nie powiódł.
Lady Danbury, co mi powiesz?
Jak zawsze, pokorą napełnia mnie wielkoduszność Waszej Królewskiej Mości.
Niemniej…
Rzadko brakuje ci słów, lady Danbury.
Choć mówimy to z żalem,
lady Bridgerton i ja zgadzamy się,
iż decyzję o swoim losie należy zostawić pannie Edwinie.
Cóż.
Nie byłam świadoma, że diament waży więcej od korony.
Ależ nie, Wasza Wysokość.
- Proszę wybaczyć, że przeszkadzamy. - Macie moją uwagę.
Ufam, że moje starania nie poszły na marne.
Absolutnie nie, Wasza Królewska Mość.
Są dowodem miłości, jaką Wasza Wysokość darzy swój lud.
Panna Edwina i ja przychodzimy uniżone
i wdzięczne za wszystko…
Czyż nie ma na świecie nikogo, kto potrafi wygłosić coś więcej niż peany?
Choć to oczywisty wybór.
Dziecko.
Chcesz mi powiedzieć, że wyjdziesz za niego czy nie?
Widziałaś je?
Wasza Królewska Mość.
Fajerwerki?
Były zachwycające!
Będzie więcej?
O nie, chyba…
Chyba spóźniłem się na ceremonię.
Mój królu.
Niech ktoś przyjdzie pomóc!
Nie chciałem, żebyś czekała.
Moja narzeczona. Moja piękna narzeczona.
Ale…
Gdzie są arcybiskup i wierni?
George.
Jest olśniewająca, czyż nie?
Co oni…
Co oni robią?
Przestańcie! Zostawcie mnie!
Lottie…
Będzie wspaniałą królową,
Wasza Wysokość.
Słyszałam, że droga Waszych Wysokości do małżeństwa była niezmiernie wyboista.
Lecz dziś…
Ten dzień wynagrodzi wszystkie próby.
Ależ tak.
Może zechce Wasza Królewska Mość odpocząć,
zanim rozpoczniecie wspólne rządy
pełne miłości, współczucia i życzliwości.
Uczuć, które bez wątpienia was łączą.
Moja królowo.
Edwino…
Świętujesz?
Już osiągnąłeś sukces?
Jeśli to, czego szukam, jest w tej piersiówce.
Z pewnością odnajdziesz swój cel.
Każdy go kiedyś odnajdzie.
- Znalazłaś swój? - Oczywiście, że nie.
Lecz wyobrażam sobie, że będzie to coś stymulującego i satysfakcjonującego.
Przedsięwzięcie, które mówi nie o tym, kim jestem,
lecz o tym, kim pragnę być.
Mój cel będzie pobudzał odwagę i błyskotliwość.
Mój cel wypchnie mnie poza zasięg świdrującego wzroku mamy.
Mój cel
mnie uwolni.
Co mogłoby spełnić tyle oczekiwań?
- Masz większe marzenia, niż się zdaje. - To zaledwie mrzonki.
Lecz musimy pozwolić sobie na chwile fantazji,
by móc zmierzyć się z rzeczywistością.
Lady Crane miała rację.
Lady Crane?
Co powiedziała?
Że ci na mnie zależy.
Że nigdy mnie nie odrzucisz.
Zaczynam w to wierzyć.
Powinniśmy złapać kawałek ciasta, nim zostanie pożarte.
El?
- El, co… - Postanowiłam odwiedzić Theo.
To ślub twego brata. Ludzie zauważą.
Nie. Wszyscy są przejęci Anthonym i panną Edwiną.
- Obejdą się beze mnie. - Nie każdą okazję należy wykorzystać.
Są inne zajęcia. Widziałaś pawie?
Frustruje mnie myślenie o jego myślach. Chcę się skupić na własnych.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Nic nie mów. Tylko o tyle proszę.
Mówię ci to, bo się przyjaźnimy
i nie chcę, by poróżniły nas tajemnice.
Podoba ci się?
Wasza Wysokość…
Założyłam ją z okazji złotego jubileuszu króla.
Proszę.
- Nie mogłabym… - Mogłabyś.
Panno Edwino.
Wybrałam cię na diament sezonu nie bez powodu.
Owszem, jesteś niebywale piękna,
lecz wywarłaś wrażenie.
Nadal wywierasz. Nadal możesz wywrzeć.
Nawet po tym całym zamieszaniu.
A zwłaszcza
po wszystkim, czego byłaś świadkiem.
Byłam świadkiem miłości łączącej króla i królową.
Niczego więcej.
Nie znalazłabym odpowiednich słów, by to opisać,
nawet gdybym miała milion żyć na przemyślenia.
Materialność korony stanowi wyzwanie.
To namacalne przypomnienie o pozycji.
Dlatego lady Whistledown drukuje broszury, a nie para się szeptaniem plotek.
Szept jest znaczący, póki daje się słyszeć,
lecz papier reprezentuje coś więcej.
Jego fizyczna forma zapewnia trwałość.
Tego samego nie można powiedzieć o miłości.
Miłość się zmienia. Zapomina.
Zmusza cię, byś pamiętała, kim kiedyś byłaś.
I zmusza cię, byś nieustannie wybierała, jak będziesz z tym żyć.
Jak dokonać takiego wyboru?
Tego nie mogę ci narzucić.
Jestem twoją królową,
lecz nawet ja muszę uznać,
jak ważne jest podjęcie własnej decyzji w obliczu prawdziwej miłości.
Każdy zasługuje, by dokonać tego wyboru.
Tak jak każdy zasługuje, by poczuć jej siłę.
Lecz musisz wiedzieć…
To najtrudniejsza i najlepsza decyzja w życiu człowieka.
Nad wyraz ludzką czynnością jest zawieranie małżeństw.
Zwierzęta nie potrzebują umów ani posagów.
Kura i kogut nie składają przysiąg.
Wzywała mnie pani?
To pan mnie wzywał.
Podjęłam decyzję.
Powinniście ją usłyszeć ode mnie.
Porozmawiajmy na osobności.
Nie mogę za pana wyjść, lordzie Bridgertonie.
Nie może mi pan dać tego, czego chcę.
Na co zasługuję.
Na co każdy zasługuje.
Może nie wiem, czym jest prawdziwa miłość,
lecz wiem na pewno, czym nie jest.
Nie jest oszustwem,
błądzącym wzrokiem
ani rolą do spełnienia.
Nie mogę za pana wyjść, ponieważ nie mogę zdradzić samej siebie.
Nasz wzrok nigdy nie spotka się w sposób, w jaki wasz się spotkał przed ołtarzem.
Nigdy tak pan na mnie spojrzy.
Mówisz, że całe życie próbowałaś dać mi wszystko, czego mi brakowało,
lecz tak naprawdę dałaś mi wszystko, czego pragnęłaś dla siebie.
Jakby moje życie nie należało do mnie. Nie prosiłam o to, Kate.
Dziś mogę być pewna, że to, co odrzucam, nie jest moją stratą.
Tylko twoją.
Twoim marzeniem, twoim planem, twoimi uczuciami, które mi pożyczyłaś.
Dziś
straciłaś nade mną władzę,
a ja podjęłam własną decyzję.
To wystarczające zwycięstwo.
Tylko ludzie potrafią tak skomplikować sprawy
swoimi ceremoniami i ciastami.
Czy nie dziw, że ktokolwiek chce brać ślub?
Panna Edwina nie znajdzie nikogo lepszego.
Może właśnie dlatego zmieniła zdanie. Wie, że mu nie dorównuje.
Może należy zrewidować opinię o wicehrabim.
Może panna Edwina odkryła coś, o czym my także powinnyśmy wiedzieć.
- Wasza Wysokość. - Księżno.
- Wracamy do domu, mamo? - Tak sądzę.
Niektórzy uważają ślub za ostateczny akt wiary.
Zaś inni mogliby sugerować,
iż jest to ostateczny akt głupoty.
Odbyłaś długą drogę, by mnie o coś zapytać. Słucham.
Mam myśli.
Tak, w twoim świecie to może stanowić problem.
Myśli, którymi chcę się podzielić z tobą.
Nie dzielisz się nimi teraz?
Nieudolnie próbuję powiedzieć, że często,
gdy czytam coś nowego,
interesującego czy zastanawiającego,
przypominam sobie o tobie.
To z tobą chciałabym te myśli omawiać.
Rozumiem.
Zastanawiam się,
czy ty także masz myśli o mnie,
gdy myślisz.
Już je przeczytałem.
I?
I…
odłożyłem je dla ciebie.
Uznałem, że może zechcesz
podzielić się swoimi myślami.
Niecierpliwe oczekiwanie na to jedno słowo.
„Tak”.
Państwo młodzi deklarują jedynie swoje zamiary,
bez gwarancji szczęścia.
Nie wszystko stracone. Otrzymałem informacje.
Oby to było coś godnego uwagi.
Nasza pułapka na lady Whistledown okazała się skuteczna.
Małżeństwo sprowadza się głównie do ludzkiego rytuału.
Nie przymuszamy koguta ani kury, lecz mimo to zbieramy jajka.
Czy to czyni nas bardziej skomplikowanymi
czy na tyle upartymi, że wierzymy, iż musimy sami zaaranżować to,
co natura już ustaliła?
Powinniśmy iść.
Lordzie Bridgertonie?
Pani siostra jest odważniejsza od nas obojga.
Zareagowała na to, co między nami wyczuła, natomiast my
stoimy w bezruchu, choć…
czuliśmy to od miesięcy.
Stoję tu…
bo gdy tylko stąd pójdziemy…
gdy tylko wystawimy stopę za te drzwi…
zmierzymy się z prawdą.
O naszej sytuacji.
O naszej porażce.
Zawiedliśmy, panie.
W naszych obowiązkach.
W naszej odpowiedzialności.
We wszystkim.
Proszę mi wybaczyć,
jeśli pragnę na chwilę…
zatrzymać czas.
Opóźnić nieuniknione.
Choć przez chwilę
nie myśleć o tym, co będzie.
Czekać.
Żegnaj, panie.
Napisy: Sylwia Szymańska