‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪การก้าวเท้าไปตามทางเดินในโบสถ์
‪อาจเป็นการเดินครั้งที่ยาวนานที่สุด
‪ในชีวิตของกุลสตรีผู้หนึ่ง
‪เพราะนั่นไม่ใช่เพียง ‪การเดินจรดความยาวของตัวโบสถ์
‪แต่รวมถึงการเยื้องย่าง ‪บนฟลอร์เต้นรำมานับครั้งไม่ถ้วน
‪และทางเลี้ยวลดริมน้ำ ‪ที่ต้องเดินทอดน่องยามบ่ายกันบ่อยๆ
‪ช่างน่ามหัศจรรย์ที่เท้ายังไม่อ่อนล้า
‪และขอบคุณสวรรค์ที่เราไม่พลาดท่าสะดุดล้ม
‪ท่ามกลางสายตาผู้คนสนใจใคร่รู้
‪ผู้เฝ้าจับตาดูอย่างใกล้ชิด
‪บินได้รึเปล่า
‪- บ้างพ่ะย่ะค่ะ ‪- "บ้าง" มันเป็นคำตอบแบบไหนกัน
‪มันไม่โผบินสูง แต่หากทรงโปรด
‪กระหม่อมเอามันไปตั้งบนกิ่งไม้สูง ‪ให้มันร่อนลงมาที่พื้นได้
‪จะอยากดูถ้าเธอโดดโผตามลงมาด้วย
‪เตรียมดอกไม้เพลิงเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪กะเวลาพร้อมยิงขึ้นไปทันที ‪หลังจากที่คู่บ่าวสาวพูดว่า "รับ"
‪จะวางแผนไว้ยังไงก็ยังดีไม่พอ บริมสลี่ย์
‪เอาให้ใหญ่กว่านั้น ‪ยาวกว่านั้น สว่างสดใสกว่านั้น
‪แขกของเราต้องตะลึงจับจิต
‪เราสั่งเอาไว้แล้วนะ ‪วันนี้ให้ปิดปีกอาคารพระเจ้าอยู่หัว
‪เราไม่อยากให้ใครพลัดหลงเข้ามาในส่วนที่…
‪น่าสงสัย
‪พ่ะย่ะค่ะกระหม่อม แต่ทรงมั่นพระทัยได้ว่า
‪เช้านี้พระเจ้าอยู่หัวทรงอารมณ์ดีเลยทีเดียว
‪แล้วแผนใหญ่อีกเรื่องของเราล่ะ
‪- เรียบร้อยดีไหม ‪- พ่ะย่ะค่ะ
‪กุลสตรีทุกคนผู้เป็นที่ต้องสงสัยว่า ‪เป็นเลดี้วิสเซิลดาวน์
‪จะมีมหาดเล็กหนึ่งคนคอยจับตามองทุกฝีก้าว
‪แค่จับตามองคงไม่พอ
‪เราต้องวางกับดักแม่นักเขียนตัวดี
‪คุณน่าจะปล่อยข่าวลวงต่างๆ ออกไป
‪เมื่อวิสเซิลดาวน์เอาไปพิมพ์ ‪เราก็จะสืบรู้ได้ว่ามันมาจากไหน
‪- ฉลาดล้ำมากพ่ะย่ะค่ะ ‪- ใช่ เพราะเป็นเราจึงคิดได้
‪แม่นักเขียนนั่นคิดว่าถือไพ่เหนือกว่าเราทุกคน
‪สอดรู้สอดเห็นและเขียนโพนทะนาเก่งนัก
‪แต่ว่าไม่มีใครเฝ้าดูวงสังคม ‪ด้วยสายตาเฉียบแหลมเท่าเราแล้ว
‪น้องต้องทำใจสบายๆ บอน อยู่นิ่งๆ
‪ทุกอย่างมันประหลาดไปหมด
‪หนูเคยเผชิญกับวันพรุ่งนี้มาเป็นพันวัน
‪แต่ทุกวันก็เพื่อจะนำมาถึงวันพรุ่งนี้
‪พรุ่งนี้คือวันที่ลูกเตรียมตัวมาตลอดชีวิต
‪ลูกรัก ลูกพร้อมแล้ว
‪หนูก็เชื่อว่านั่นจริงนะคะ ‪แต่ตอนนี้เมื่อไวเคานต์เร่งพิธีขึ้นมา…
‪นั่นทำให้น้องลังเลรึ
‪การเลื่อนพิธีให้เร็วขึ้น ‪เป็นสัญลักษณ์ของความรู้สึกที่แท้จริง แต่…
‪มันก็ทำให้เตรียมใจไม่ทัน
‪ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ ไวเคานต์ชอบลูกมาก
‪เขาตั้งมั่นเกี้ยวพานลูกมาตั้งนาน
‪และแสดงเจตจำนงชัดเจนตั้งแต่วันแรกที่เรามา
‪เหล้านี้เขาบ่มมาให้ละเลียด
‪ไม่ได้ข่าวหรือ ช่วงนี้ไวเคานต์ ‪กลายเป็นพวกทำอะไรต้องทำให้ไว
‪ตั้งแต่เร่งงานแต่ง นี่ก็เร่งดื่ม ‪หวังใจต่อเอ็ดวิน่านะ
‪ขอให้เลิกนิสัยนี้ได้ก่อนดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์
‪นายเป็นคนจิตใฝ่ต่ำแบบนี้มาตลอด
‪หรือจ้องนางแบบเปลือยทั้งวัน ‪ทำให้สมองโสมมเหมือนถ่านดินสอ
‪ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งด้วยหรือ
‪นั่นคงเป็นอภิสิทธิ์ของการไม่ได้เป็นลูกคนโต
‪น้องทั้งคู่มีสิทธิ์เลือกความสนใจและการผจญภัย
‪ในขณะที่พี่ต้องทำตาม…
‪บอกที คุณพี่ครับ ถ้าพี่แต่งงานแล้ว
‪ถือว่าทำหน้าที่เรียบร้อย ‪พี่ก็จะเลิกคอยตอกย้ำเราทุกคนเสียทีไหม
‪พี่ว่าการตอกย้ำก็เป็นหน้าที่ของพี่ ‪ดังนั้น ไม่เลิกหรอก
‪เวลาที่เขามองหนู ‪หนูยังอยากมั่นใจได้ว่าเขารักหนูจริง
‪แต่เกรงว่าเขาไม่ค่อยมองหนูเลย
‪สายตาเป็นสิ่งที่ทรงพลังนะ บอน ‪แต่ก็ชั่วครั้งคราวไม่จีรัง
‪อาจจะแสดงแรงปรารถนาได้ ‪แต่ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
‪แสดงว่าไวเคานต์ ‪แทบไม่ปรารถนาในตัวน้องหรือ
‪ไม่ใช่อยู่แล้ว พี่หมายความว่า
‪รักแท้เป็นคนละเรื่องโดยสิ้นเชิง
‪มันคือยามที่โลกทั้งใบเงียบงัน
‪ไม่ใช่สายตาที่สบกัน ‪แต่เป็นจิตวิญญาณที่เริงระบำร่วมกัน
‪เกาะเกี่ยวเข้าหากัน
‪เปิดที่ว่างให้กัน
‪จนกระทั่งไม่เหลือที่ให้ซ่อนอีกต่อไป
‪ไม่ต้องห่วง
‪เรื่องส่วนใหญ่ก็จะยังเหมือนเดิม
‪นอกจากในที่สุด ‪พี่จะได้มีไวเคาน์เตสอย่างที่ต้องมีเสียที
‪จริงสินะ ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
‪แต่อีกไม่ช้า เราก็จะต้องรับมือกับแอนโทนี่น้อย
‪วิ่งไปทั่วบ้าน ‪แล้วประกาศหน้าที่จิ๋วๆ เหมือนกัน
‪ใช่ แล้วเขาก็ต้องเป็นทรราชเหมือนกัน
‪เขาเล่ากันด้วยไม่ใช่หรือคะ
‪เมื่อทาตัวของคนโสด
‪ฮัลดีจะช่วยให้คนนั้นพบคู่ครองที่คู่ควร
‪และทำให้โลกทั้งใบเงียบงันเช่นกัน
‪- เอ็ดวิน่า… ‪- ไม่เอาน่า
‪ถึงตาพี่ต้องอยู่นิ่งๆ บ้าง
‪ดื่ม!
‪เราจะดื่มให้อะไรถ้าไม่ใช่อนาคต
‪แด่ เอ่อ
‪คุณพี่สาว
‪พี่สาวเหรอ
‪ผู้พิทักษ์
‪สงสัยเหมือนกันนะว่า ‪พิธีนี้จะได้พรมากกว่าเดิมไหม
‪ถ้าไวเคานต์มาร่วมงานกับเราด้วย
‪พี่มั่นใจว่าลอร์ดบริดเจอร์ตัน ‪คงมีประเพณีงานแต่งของตัวเองที่ต้องทำ
‪- แด่การเอาชนะเธอได้ ‪- ใช่ๆ!
‪พี่เองก็ชอบคุยอวดเรื่องชัยชนะไม่ใช่หรือไง
‪ตายจริง พรูเดนซ์ ยืนตัวตรงๆ สิ
‪เชิดหน้า อกผายไหล่ผึ่ง
‪จะให้หนูยืนแบบนี้ไปตลอดวันได้ยังไงกัน
‪เลิกยุกยิกเสียทีเถอะ
‪ลอร์ดเฟทเธอริงตันมีน้ำใจให้ลูกยืม
‪สร้อยคอแสนสวยมาใส่ในงานนี้
‪มันหนักมาก
‪แปลว่ามีมูลค่าสูงมาก อย่าลืมล่ะ
‪แน่ใจหรือว่าแบบนี้จะดีแล้ว
‪ลูกฉันมีความสามารถเรื่องดึงดูดความสนใจค่ะ
‪เธอจะทำให้คนพูดถึง ‪เครื่องประดับล้ำค่ามากชิ้นนี้
‪ซึ่งส่งตรงมาจากเหมืองของคุณเลย
‪ฉันเองก็จะช่วยยืนยันว่าคุณค่อนข้างปิดปากเงียบ
‪ทั้งที่ธุรกิจของคุณรุ่งเรืองมาก ‪เพราะคุณถ่อมตน
‪และเมื่อพวกสามีคนอื่นๆ มาหาคุณ ‪คุณก็ตอบรับข้อเสนอ
‪ความมั่นใจของคุณช่างน่านับถือ ผมยอมแล้ว
‪อยากให้ฉันหมอบอายมากกว่าเหรอ
‪ผมไม่ได้พูดอย่างนั้น
‪ผมก็อดพอใจไม่ได้ ‪เมื่อคุณผู้หญิงลุกขึ้นมาควบคุมเสียเอง
‪ขออภัยค่ะ คุณผู้หญิง
‪ค่ะ แหม
‪ฉันจะไปรอในรถม้า
‪พรูเดนซ์
‪มาดมัวแซลล์เพเนโลปี้ ‪ฉันปรับชุดให้ตามที่คุณสั่งแล้วค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ มาดามเดอลาครัว
‪ฉันต้องเสี่ยงมากนะคะที่มาพบคุณที่นี่
‪คุณแม่ของคุณรู้แน่ว่า ‪คุณไม่ได้มีชุดที่จำเป็นต้องแก้ไข
‪เรื่องนี้รอไม่ได้
‪คุณรู้จักศิษย์ฝึกหัดที่ทำงานโรงพิมพ์นั้นบ้างไหม
‪เขาชื่อธีโอ ชาร์ป คิดว่านะ
‪ถ้าคุณรู้ชื่อเขาแล้ว ‪แสดงว่าคุณรู้มากกว่าฉันเยอะ
‪มีเด็กส่งของของเราคนใดพูดถึงเขาบ้างไหม
‪มีเรื่องสำคัญกว่านี้ที่ฉันจำเป็นต้องรู้ ‪เกี่ยวกับกิจกรรมเล็กๆ ของเราหรือเปล่า
‪เพราะถ้าส่อเค้าว่าจะมีปัญหา ‪ฉันคงเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยไม่ได้
‪- ธุรกิจของฉันสำคัญเกินกว่า… ‪- ของฉันก็สำคัญ
‪และไม่ค่ะ ไม่มีอะไรต้องกังวล มั่นใจได้
‪มาดามเดอลาครัว
‪ไม่ยักรู้ว่าคุณจะมา
‪- ถ้ามาเรื่องเงินคงค้าง… ‪- ไม่ใช่ค่ะ มาดาม
‪ฉันเพิ่งพูดอยู่ว่าสงสัยจะทำงานจนสับสน
‪ชุดนี้ต้องนำไปส่งให้บ้านบริดเจอร์ตันค่ะ
‪ฉันบังเอิญแวะมาผิดที่ ลาก่อนค่ะ
‪นึกสภาพออกไหม เป็นผู้หญิง ‪แต่ต้องลดตัวมาทำธุรกิจของตัวเอง
‪มิน่าถึงได้ใจลอยไปไหนต่อไหน ‪เร็วเข้า เราไปสายไม่ได้
‪ดีดี้
‪นี่อะไร
‪พี่เอาติดตัวมาจากบ้าน
‪พี่รู้ว่าฤดูกาลนี้เราจะต้องประสบความสำเร็จ
‪สวยมากเลยนะคะ ‪ทำไมน้องถึงไม่เคยเห็นมาก่อน
‪เป็นของคุณแม่ของพี่จ้ะ
‪คุณแม่พี่สวมกำไลคู่นี้ในวันแต่งงานแล้วเก็บไว้
‪ให้พี่
‪พี่เอามาให้น้อง
‪พี่ยืนยันจ้ะ
‪กำไลข้อมืองามๆ สำหรับเจ้าสาวคนงาม
‪ดีดี้ น้องรู้ว่ากว่าจะมาถึงตรงนี้ ‪เราลำบากลำบนกันมา
‪และพี่ก็ไม่ได้ชอบใจไวเคานต์ ‪แต่หวังว่าวันนี้เราทุกคนจะยินดีร่วมกัน
‪พี่มีความสุขเสมอเมื่อน้องมีความสุข
‪- พี่เอาริบบิ้นของหนูไป ‪- ก็ช่วยให้ดูดีขึ้น
‪อย่าวิ่งไล่กันได้ไหม ‪หรือ แหม อย่าไล่จับกันสิจ๊ะ
‪ทุกคนต้องดูสุภาพเรียบร้อย
‪ทำไมจึงไม่มีใครพร้อมไปงานแต่งนี้เลย
‪- มิสซิสวิลสัน ‪- คุณแม่
‪ขอร้องครับ อย่าพูดดัง
‪ลูกทำอะไรกับน้องลงไปไม่รู้นะ แต่แก้ไขด้วย
‪ผมคงไม่มีวันดื่มหนักได้เท่าพี่
‪นี่เป็นทางแก้ง่ายๆ
‪ดื่มต่อไปเรื่อยๆ ก็จะไม่มีอาการเมาค้าง
‪ถ้าพี่หัดใช้พลังพิเศษมาทำประโยชน์บ้างคงดีนะ
‪มีใครเห็นแอนโทนี่ไหม
‪เบเนดิกต์ ไปดูพี่ของลูกหน่อย
‪แม่ว่าอารมณ์ของวันนี้คงทำให้เขาสับสน
‪คุณแม่ครับ
‪แอนโทนี่
‪พร้อมแล้วรึ
‪แน่นอนสิครับ พร้อมมาตั้งแต่เกิดเลยละ
‪ไปกันหรือยัง
‪เลดี้แดนเบอรี่
‪เลดี้บริดเจอร์ตัน
‪ดูเหมือนเราสองคนไม่ได้สนทนากัน ‪ตั้งแต่มื้อค่ำกับครอบครัวเชฟฟิลด์
‪ใช่ เหมือนเป็นอย่างนั้นค่ะ แต่ทำไมต้องคุย
‪ใช่ว่าคุณจะมีข้อมูลลับอะไรเพิ่มเติม
‪ที่อยากบอกฉันมาเสียที ไม่ใช่หรือคะ
‪- คุณควรรู้… ‪- ขอให้สนุกกับงานค่ะ เลดี้แดนเบอรี่
‪มหัศจรรย์มากนะ กว่าจะหาทั้งสองคนจนเจอ
‪ในงานหรูหราอลังการขนาดนี้ จริงไหม
‪จริง ท่าทางพระราชินีจะถูกใจเพชรน้ำหนึ่งคนนี้
‪มากกว่าที่เลดี้วิสเซิลดาวน์เขียนไว้อีก
‪งานแต่งดาฟนี่ยังไม่ได้หรูลดาเท่านี้ ‪ขนาดคุณพี่แต่งกับดยุคนะ
‪พระราชินีอาจต้องการความสนใจเราในทางอื่น
‪ตำแหน่งประมุขคงเป็นภาระหนักอึ้งไม่น้อย
‪พระองค์อาจต้องการพิสูจน์ตัวเองว่า ‪ยังมีความสำคัญและทัดเทียมกับตำแหน่ง
‪- นั่นไม่ใช่หน้าที่มนุษย์ทุกคนรึ ‪- ก็น่าจะใช่
‪อย่าไปตามใจเขา ‪ช่วงนี้พี่ทำตัวไม่ไหวจะทน
‪ตั้งแต่กลับมาจากกรีซ
‪หรือกลับจากที่ไปเยี่ยมเลดี้เครน
‪ต้นเหตุมาจากไหนก็ไม่สำคัญเท่าความจริง
‪เราต้องสร้างชื่อให้ตัวเอง ‪หากจะให้ชีวิตนี้มีความหมาย
‪ความตั้งใจช่างยิ่งใหญ่
‪ขอบคุณครับเพน
‪ประหลาดใจนักที่คุณกับเอโลอีส
‪ยังสนิทกันได้ทั้งที่นิสัยไม่เหมือนกันเลย
‪หมายความว่าอะไร
‪คุณเป็นคนมีเหตุผล
‪เสียเวลาเปล่า ‪หากคิดจะฝากอะไรไว้ให้คิดกับวงสังคม
‪ในเมื่อผู้คนไม่มีความคิดเป็นของตัวเองเลย
‪จะมีประโยชน์อะไรถ้าสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง
‪เพื่อจะได้มีชื่ออยู่ในบัตรเต้นรำ
‪แล้วเลดี้วิสเซิลดาวน์ล่ะ ‪หล่อนเขียนถึงทุกคนโดยไม่ยั้งมือ
‪ไม่ๆ หล่อนไม่ได้เขียนถึงทุกคน
‪หล่อนอาจจะแค่ไม่รู้
‪มีคนนอกวงสังคมสูงศักดิ์ ‪ที่เราควรจะต้องใส่ใจเช่นกัน
‪พูดถึงมิสเตอร์ชาร์ปอีกแล้วเหรอ เอล
‪ฉันทำตามคำเตือนของเธอแล้ว
‪ในทางทฤษฎี
‪ฉันคงโง่เง่ามากหากยังแวะไปหาเขา
‪แต่ในความเป็นจริงล่ะ
‪ฉันเพิ่งไปหาเขาเมื่อวันก่อน
‪แต่ไม่ใช่เรื่องอื้อฉาวอย่างที่เธอว่าเลย
‪- ฉันสนใจแค่ความคิดของเขาเท่านั้น ‪- งั้นก็เป็นมิตรภาพสินะ
‪แน่นอน ไม่งั้นจะเป็นอะไรไปได้
‪- คุณน้อง ‪- มาสายนะ
‪อ้อ ที่จริง น้องถูกรั้งไว้ด้วยความกังขา
‪ไม่แน่ใจว่าจะมีพิธีฉลองกันในวันนี้จริงไหม
‪ท่านดัชเชสไม่ถูกใจเจ้าสาวของพี่หรอกรึ
‪น้องว่ามิสเอ็ดวิน่าน่ารักและคู่ควรกับความจริง
‪ซึ่งเราต้องไม่ปิดบังเธอเอาไว้
‪พี่สับสนแล้วนะ ใครปกปิดอะไรจากใครกัน
‪เบเนดิกต์ ขอเราคุยกันก่อน ‪ดูเหมือนท่านดัชเชสจะมีความเห็น
‪- แต่ผมอยากรู้… ‪- เพื่อนเจ้าบ่าวต้องฟังเจ้าบ่าว ไปเสีย
‪พี่มาไกลเกินจะถอยได้แล้ว ดาฟ
‪มิสเอ็ดวิน่าจะเสียชื่อหากเราไม่เข้าพิธีกัน
‪ครอบครัวเราก็จะเผชิญกับความอื้อฉาวไปด้วย
‪นี่คือแผนที่วางไว้ตั้งแต่ต้น
‪แล้วพี่สาวเธอล่ะคะ
‪เธอวางแผนอนาคตตัวเองไว้แล้ว ‪แผนนั้นไม่มีพี่อยู่ด้วย
‪เราตัดสินใจแล้วว่า ‪ระหว่างเราไม่มีอะไรมากกว่านั้น
‪มีไม่ได้
‪คุณพี่เคยอยากรู้ไหมว่า ‪คุณพ่อจะพูดยังไงในวันสำคัญแบบนี้
‪คุณพ่อเป็นคนเดียวที่คุณพี่เคารพนับถือจริงๆ
‪ท่านเป็นคนเดียวที่คุณพี่ยอมฟัง
‪- ถ้าคุณพ่อยังอยู่… ‪- น้องไม่มีทางรู้ว่าคุณพ่อจะพูดยังไง
‪คุณพ่อพูดกับพี่ไม่เหมือนที่พูดกับน้อง
‪ดังนั้นอย่ามาลบหลู่กัน ‪ด้วยการสรุปความโดยไม่มีมูล
‪น้องอยู่ตรงนี้มาตลอด
‪น้องเห็นคุณพี่มาทุกรูปแบบ
‪น้องเห็นว่าคุณพี่เปลี่ยนไปตั้งแต่วันที่พ่อตาย
‪รู้ตัวหรือเปล่า ‪คุณพี่ไม่เคยร้องไห้แม้แต่ครั้งเดียว
‪คุณพี่หยุดหัวเราะไปด้วยเลยละที่จริง
‪ราวกับจู่ๆ คุณพี่ก็กลายเป็นอีกคนหนึ่งโดยสิ้นเชิง
‪ถูกกลืนเข้าไปในความคาดหวังจากคนอื่น
‪แล้วพี่มีทางเลือกอะไรได้
‪พี่เปลี่ยนไปเพื่อให้ตระกูลเราอยู่รอดได้
‪เพื่อให้น้องมีหน้ามีตาพอจะได้แต่งงานกับดยุค
‪พี่ดีใจกับน้องนะ น้องรัก ‪แต่พี่ไม่เหมือนน้อง
‪พี่ไม่เคยหวังจะปล่อยตัวปล่อยใจ ‪หลงใหลได้ปลื้มไปกับการตกหลุมรัก
‪พี่เอาแต่ใจแบบนั้นไม่ได้
‪คุณพี่เลือกที่จะมีความสุขได้
‪เลือกทำตามความปรารถนาของหัวใจ
‪แทนที่จะผลักไสความรู้สึกใดๆ ที่ผุดขึ้นมา
‪นั่นไม่ควรเป็นอภิสิทธิ์ ‪แต่เป็นสิทธิ์ที่เราทุกคนเลือกได้
‪และสู้เพื่อมีครอบครัวอย่างที่เราต้องการ
‪พี่สู้
‪เพื่อครอบครัวที่มีอยู่
‪น้องไม่มีทางเข้าใจ ‪น้องเกิดมาเพื่อแต่งออกไปเข้าตระกูลอื่น
‪พี่เกิดมาเพื่อสืบทอดตระกูลบริดเจอร์ตัน
‪นั่นต่างหากที่สำคัญเหนือเรื่องอื่นใด
‪เป็นคนเห็นแก่ตัวนั้นไม่ยากเลย
‪หากเราไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบคนอื่น
‪น้องเสียใจแทนคุณพี่นะคะ
‪การตัดสินใจทั้งหลายที่คุณพี่ทำลงไป
‪แล้วกลับมาถือโทษโกรธพวกเรา
‪นั่นไม่ได้ทำให้ครอบครัวนับถือคุณพี่เลย
‪มันเพียงแต่ทำให้เราเวทนาคุณพี่
‪เท่านั้นเอง
‪ขอบคุณค่ะ
‪ตายจริง
‪ลูกสวยมากเลยจ้ะ ลูกรักของแม่
‪ดีดี้
‪จ๋า บอน
‪น้องใส่ไม่ได้
‪นี่ไม่ใช่ของน้อง และน้องไม่อยากรู้สึก
‪เหมือนแย่งชิงสิ่งที่ถือเป็นสิทธิ์ของพี่
‪มันกำหนดมาเป็นของพี่
‪พี่ควรเป็นคนสวมเอง
‪มันเหมาะกับลูกจ้ะเคท
‪ถึงเวลาแล้วค่ะ คุณผู้หญิง
‪มากันเถอะ
‪มาทิ้งเสียงติฉินนินทาร้ายกาจ ‪ไว้เบื้องหลังเราตลอดกาล
‪ให้วงสังคมได้เห็น ‪พิธีแต่งงานที่จะจดจำไปอีกนาน
‪และทำให้พวกเขาเห็นตัวตนที่แท้จริงของเรา
‪มิสเอ็ดวิน่า คุณสวยมาก
‪ขอบคุณค่ะ ฉันดีใจที่คุณพอใจ
‪ทุกคนเชิญนั่ง
‪ทุกท่านที่รัก
‪เรามารวมตัวกันวันนี้ต่อหน้าพระเจ้า
‪และต่อหน้าที่ประชุมวันนี้
‪เพื่อรวมชีวิตชายและหญิงทั้งสองคนนี้
‪ในพิธีสมรสอันศักดิ์สิทธิ์
‪ดังนั้น นี่จึงมิใช่การทำเพื่อผลประโยชน์
‪หรือเข้าพิธีโดยมิรู้เท่าทัน ดูเบา ‪หรือโดยย่ามใจ
‪เพื่อความพอใจในกามตัณหาทะยานอยากของบุรุษ
‪เหมือนสัตว์ป่าเถื่อนซึ่งไม่มีความเข้าใจ
‪แต่เป็นการเข้าพิธีด้วยความเคารพ ‪สำรวมและรู้เท่าทัน
‪กระจ่างใจ…
‪ท่านลอร์ด
‪ท่านอาร์คบิชอปอยากให้พูดตามค่ะ
‪พูดตามท่าน
‪แน่นอนครับ
‪ข้าพเจ้า ลอร์ดแอนโทนี่ บริดเจอร์ตัน
‪ขออนุญาต
‪พูดต่อได้ไหม
‪- ขออภัยครับ ‪- ขออภัยค่ะ
‪ไวเคานต์ โปรดพูดตามข้าพเจ้า
‪ฉัน…
‪- มิสเอ็ดวิน่า คุณ… ‪- ขอเวลาให้ฉันก่อน!
‪- เกิดอะไรขึ้นในงานแต่งของเรา ‪- ดูท่าเจ้าสาวจะหนีไปพ่ะย่ะค่ะ
‪หายใจลึกๆ เอ็ดวิน่า ลูกแค่ตื่นเต้นจ้ะ
‪เราจะขอชาดื่ม และเมื่อมีอะไรตกถึงท้อง
‪ลูกจะมีแรงพอให้กลับออกไปได้
‪ไวเคานต์จะต้องเข้าใจ ใช่ไหมจ๊ะเคท
‪- เคท ลูกช่วยไปหาชา… ‪- หนูไม่ต้องการชา!
‪หนูต้องการความจริง
‪- จู่ๆ ก็หมดคำจะพูดเลยหรือพี่ ‪- เอ็ดวิน่า เคท
‪- แม่ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น ‪- หนูบอกให้เองค่ะว่าเกิดอะไรขึ้น
‪พี่ป้อนเรื่องไร้สาระใส่หัวหนูมาทั้งชีวิต
‪พร่ำพูดเรื่องความกล้าหาญยิ่งใหญ่ ‪และสายตาที่คู่รักส่งหากัน…
‪- เอ็ดวิน่า… ‪- พี่มีใจให้เขา!
‪ตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่อยากได้เขาไว้เอง
‪- ไม่ นั่นไม่จริง ‪- ปฏิเสธไม่ทันแล้ว เคท
‪ฉันโง่ขนาดนี้ได้ยังไง ‪พี่โกหกฉันครั้งแล้วครั้งเล่า
‪พี่บอกฉันว่า
‪พี่บอกว่าเราเผยความลับต่อกันหมดแล้ว ‪แต่ไม่จริงเลย
‪เรื่องมรดกบ้านเชฟฟิลด์ ‪นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของละครฉากนี้
‪ฉันโง่และหลอกตัวเองจนเชื่อว่า ‪พี่มีแต่ความตั้งใจบริสุทธิ์
‪หลงเชื่อว่าความปรารถนาเดียวของพี่ ‪คือการให้น้องมีความสุข
‪น้องไม่ได้โดนหลอกอะไรทั้งนั้น ‪นั่นคือความจริง
‪พี่รักเขาหรือเปล่า
‪อะไรนะ
‪พี่บอกว่าพี่เกลียดเขา
‪แต่นั่นก็แปลว่าความรู้สึกของพี่…
‪เป็นความรู้สึกแรงกล้า
‪พี่รักเขาหรือเปล่า
‪เอ็ดวิน่า พี่…
‪พอแล้ว
‪ตอนนี้คุยต่อไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น
‪เราทุกคนควรไปพักสงบสติอารมณ์กันก่อนดีไหม
‪เธอเก็บความลับจากแม่เยอะเหลือเกินนะ
‪ออกไป ไปไหนก็ได้ ไป เคท
‪เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับ ‪มื้อค่ำกับบ้านเชฟฟิลด์คืนโน้นหรือเปล่า
‪หรือเกิดมีปัญหาที่ใหญ่กว่านั้น
‪เราต้องคุยกันรึเปล่า แอนโทนี่
‪มิสเอ็ดวิน่าแค่ปั่นป่วนใจ เดี๋ยวก็ได้สติกลับมาเอง
‪มิสเอ็ดวิน่าดูเป็นคนจิตใจละเอียดอ่อนจริงๆ
‪- อาจจะต้องออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ ‪- บ้า
‪หรืออาร์คบิชอปสาธยายเรื่องใช้ชีวิต ‪ล่มหัวจมท้ายจนทำให้อึดอัด
‪มิสเอ็ดวิน่าอาจรู้ตัวขึ้นมาว่าชีวิตแต่งงาน ‪คือเรือนจำสำหรับสตรีเพศ
‪น้องจำเป็นจะต้องทำตัวเป็น… ตัวเองเสมอด้วยรึ
‪ไม่งั้นจะให้เป็นยังไงเล่า ‪แต่งงานมีสามีแล้วเงียบไปน่ะหรือ
‪เธออาจจะแค่อยากไปเปลี่ยนชุดก็ได้ครับ
‪ไร้สาระ นั่นก็สวยอยู่แล้ว
‪หรือเราควรให้พี่แอนโทนี่ได้พักเงียบๆ สักครู่
‪คุณพี่ ต้องการแบบนั้นรึเปล่า
‪ใช่
‪อะไรคะ
‪- ลูกไปรู้อะไรมา ‪- ไม่รู้ค่ะ
‪ดาฟนี่ ลูกอาจจะเป็นดัชเชส ‪แต่ลูกก็ยังเป็นลูกแม่
‪บอกมาว่าไปรู้อะไรมา
‪พิธีสมรสพังไม่เป็นท่า ‪ทั้งที่พระราชินีเป็นประธานในงาน
‪อย่างกับเราต้องการขายหน้าไปมากกว่านี้
‪ไม่ใช่ความผิดพระองค์เลย
‪เดี๋ยวเลดี้วิสเซิลดาวน์จะกล่าวหากันแบบนั้น
‪"พระราชินีเลือกคนผิด" หล่อนจะว่า
‪รสนิยมของเราเคยไร้ที่ติ ‪บัดนี้กลับน่ากังขา
‪คำของหล่อนมีน้ำหนักมากนัก ‪จนเราไม่ค่อยสบายใจ
‪พระราชินี ด้วยความเคารพนะเพคะ
‪เราอาจจะอยู่ในสถานการณ์ซึ่งไม่อาจกู้ได้แล้ว
‪- จะดีกว่าถ้า… ‪- ไม่ ต้องกู้กลับมาให้ได้
‪คุณเป็นคนรับรองตระกูลนี้ในวงสังคม ‪ไม่ใช่รึ เลดี้แดนเบอรี่
‪ลำพังตัวเราเองไม่มีทางคิดแต่งตั้ง
‪มิสเอ็ดวิน่าเป็นเพชรน้ำหนึ่งแต่แรก ‪ยิ่งเป็นเจ้าภาพจัดงานอลังการนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
‪ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ
‪นี่ก็เป็นความผิดของคุณพอๆ กับคนอื่น
‪คุณอย่าลืมเสียล่ะ
‪แน่นอน หม่อมฉันไม่ลืมแน่
‪หม่อมฉันอาจจะได้ไปหามิสเอ็ดวิน่า
‪อาจจะยังมีเรื่องที่หม่อมฉันทำได้
‪บริมสลี่ย์
‪พาแขกทุกคนไปงานเลี้ยงในสวน ‪ห้ามใครกลับบ้านทั้งนั้น
‪ไม่ช้าพิธีจะดำเนินต่อ ‪เราจะทำทุกอย่างตามแผนที่วางไว้
‪แผนทั้งหมด
‪ได้ข่าวว่ามิสเอ็ดวิน่า ‪แทบไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่หมั้นหมาย
‪เพื่อจะได้ใส่ชุดแต่งงาน
‪มิน่าถึงได้ป่วย
‪ได้ข่าวว่าเขาตามหมอหลวง ‪ให้เอาปลิงมาดูดเลือดจะได้หายไวๆ
‪นึกภาพออกไหม
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตันขายหน้าน่าดูชม
‪แต่คนที่ต้องกลัวน่าจะเป็นพวกเรามากกว่า
‪พวกเราที่เหลือจะมีอะไรเป็นประกัน
‪คนอื่นๆ อาจทำตามหญิงเอาแต่ใจนางนี้บ้างก็ได้
‪ทิ้งเจ้าบ่าวไปได้หน้าตาเฉย
‪ปรากฏว่าเป็นโชคดีของเรานะคะ
‪วงสังคมตื่นเต้นกับเรื่องอื้อฉาวสดๆ ร้อนๆ ที่สุด
‪ทุกคนเปิดหูเปิดตาพร้อมรับรายละเอียดใหม่ๆ
‪ผมว่าเราก็แค่ต้องเบี่ยงความสนใจของพวกนั้น
‪พรูเดนซ์
‪คิดจะหยามน้ำใจลอร์ดเฟทเธอริงตัน
‪ด้วยการไม่ยอมอวดสร้อยสวยๆ นี่รึ
‪หนูไม่เข้าใจ ‪เขาจะสนใจทำไมว่าหนูชอบไหม
‪เราหมั้นกันแล้ว แต่เขายังแทบไม่ยอมคุยด้วย
‪หมั้นกันอีท่าไหนถึงได้เงียบกริบแบบนี้
‪ทำตามที่แม่บอก หรืออยากอยู่ ‪อย่างหมดหวังจะมีคู่อย่างเพเนโลปี้
‪- สวรรค์โปรด ‪- มาเร็ว
‪ฉันคิดทบทวนคำที่เธอพูดไว้แล้ว
‪เรื่องมิสเตอร์ชาร์ป และความสนใจของเขา
‪ไม่ใช่ เอล ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น
‪เธอควรจะเลิกคิดถึงเขา
‪ฉันรู้ว่ามันประหลาด
‪แต่ฉันคงต้องสรุปว่าความผูกพันของเรา ‪เป็นความผูกพันทางปัญญา
‪มิตรภาพซึ่งมีรากฐานจากความคิดคล้ายกัน ‪และบทสนทนาที่ลื่นไหล
‪แต่ถ้าเธอพูดถูกล่ะ ถ้าเขารู้สึกอะไรมากกว่านั้น
‪ฉันไม่เคยบอก… ‪เอล เธออยากให้เขารู้สึกมากกว่านั้นรึ
‪ความรู้สึกฉันเรื่องความรู้สึกเขามันไม่สำคัญ
‪ถ้าฉันไม่รู้แน่ว่าเขารู้สึกยังไง
‪นี่เธอไปไกลเกินกว่าที่ควรแล้วนะ
‪อย่าลืมปัญหาที่เกิดกับเลดี้แมรี่
‪เพราะแต่งงานกับคนที่ศักดิ์ต่ำกว่าสิ
‪ไม่มีใครพูดอะไรเรื่องแต่งงานอะไรเลย เพน
‪ฉันแค่พูดถึงความคิดที่ชัดเจน
‪- ฉันแค่อยากรู้ ‪- แต่รู้ไปทำไม
‪เรื่องน่าพิศวงบางเรื่องฉันก็รับได้
‪ฉันอาจไม่มีวันรู้ว่า ‪ทำไมคนยอมให้บุรุษเป็นผู้นำ
‪ทั้งที่ผู้หญิงเหมาะสมกว่าอย่างเห็นได้ชัด
‪ฉันอาจไม่มีวันเข้าใจว่า ‪ทำไมช่างเสื้อต้องทรมานลูกค้า
‪ด้วยทรงชุดรัดรูปและเนื้อผ้าคันยุบยิบ
‪ฉันอาจไม่มีวันรู้ว่า ‪ใครอยู่เบื้องหลังเลดี้วิสเซิลดาวน์
‪และเธอรับเรื่องพิศวงเหล่านั้นได้
‪รับไม่ได้ แต่เรื่องพวกนั้น ‪อาจเป็นปริศนาที่ฉันจะไม่มีทางไขออก
‪เรื่องนี้กับธีโอ คุณชาร์ป ฉันหาความจริงได้
‪แต่หาไปแล้วได้อะไร ‪ใช่ว่าเธอจะสามารถทำตามใจเรียกร้อง
‪ก็คงอย่างนั้น
‪ถ้าฉันรู้แน่ชัด จะได้โล่งใจ
‪การไม่รู้ต่างหากที่ทำให้รู้สึกทรมาน
‪การที่ต้องคิดกลับไปกลับมา ‪กับเหตุการณ์ที่เป็นแค่บทสนทนา
‪การที่ได้เห็นหลักฐานทุกอย่างแล้ว ‪แต่ก็ยังไม่อาจมั่นใจ
‪มันเป็นการทรมานที่น่าพอใจ
‪กระตุ้นความคิดและความตื่นเต้นได้ดี
‪- เคยรู้สึกอย่างนั้นไหม ‪- ไม่เคย
‪ฉันคงได้แต่จินตนาการ
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪เลดี้แมรี่
‪ผมอยากขอคุยกับมิสเอ็ดวิน่า
‪แน่นอนค่ะ
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪ฉันมั่นใจว่าความล่าช้านี้เป็นเรื่องที่…
‪ไม่คาดคิด
‪ใช่ครับ
‪แต่ผมต้องขอถามว่านี่แค่ประวิงเวลา ‪ไม่มีอะไรมากกว่านั้นใช่ไหม
‪ฉันกำลังคิดว่าอาจมีอะไรมากกว่านั้น
‪ระหว่างที่เราเกี้ยวพาราสีกัน ‪และคนที่เกี่ยวข้องกับ
‪การขัดขวางเรื่องนั้น
‪- ผมรู้ว่าคุณอาจคิดว่าเรา… ‪- ขอที
‪ช่วยบอกก่อนว่าคุณไม่ได้เข้ามาเพื่อ ‪โกหกหรือเลี่ยงความจริงอีก
‪อย่างน้อยก็ขอสิ่งนั้นให้ฉันค่ะ
‪ผมตั้งใจจะแต่งงานครั้งนี้จริงๆ
‪ข้อเท็จจริงที่ว่าเรามาถึงวันนี้กันได้
‪แม้มีการขัดขวางที่ผ่านมา ‪น่าจะเป็นเครื่องพิสูจน์พอแล้ว
‪ใช่ค่ะ
‪แต่ฉันยังอดสงสัยไม่ได้ว่าคุณต้องการจะแต่งงาน
‪หรือต้องการตัวฉันโดยเฉพาะกันแน่
‪ทั้งสองอย่างครับ
‪มิสเอ็ดวิน่า ความตั้งใจของผมไม่เคยหวั่นไหว
‪ตั้งแต่เราได้พบกันเป็นครั้งแรก
‪ผมรู้ชัดตั้งแต่ตอนนั้น ดังเช่นตอนนี้
‪สิ่งที่เรามีร่วมกันนั้นยิ่งใหญ่ว่าอะไรทั้งหมด
‪คุณคิดว่าเรามีอะไรร่วมกันคะ
‪ที่ทางในสังคม
‪บทบาทหน้าที่ ทั้งหมดตรงกัน
‪ผมในฐานะไวเคานต์ คุณในฐานะเพชรน้ำหนึ่ง
‪ทั้งสองตำแหน่งนั้นเราไม่ได้เลือก
‪มองในแง่นั้น เราเหมือนกันมากเลยทีเดียว
‪ดังนั้นผมจึงไม่ล้มเลิกในการเกี้ยวพานคุณ ‪แม้คนจะหาว่าผมโง่ที่ดื้อรั้น
‪ดังนั้นผมจึงไม่หวั่นไหวเพราะคำของพวกเชฟฟิลด์ ‪หรือเพราะคุณไร้สินเดิมติดตัว
‪เพราะ… คุณรักฉันเหรอ
‪ผมเข้าใจคุณ
‪ผมเห็นใจคุณ
‪มองในทางหนึ่ง ผมก็เป็นคุณ
‪เราไม่อาจทำตามใจตัว ‪เราไม่สามารถหนีจากบทบาทหน้าที่
‪แต่เมื่อแต่งงานกัน
‪เราจะเผชิญกับอุปสรรคเหล่านั้นด้วยกันได้
‪แล้วเรื่องพี่สาวฉันล่ะ
‪พี่จะมีบทบาทอะไรระหว่างเราในอนาคต
‪หนามแทงใจนั้นเด็ดทิ้งได้ง่าย ‪เมื่อชีวิตคู่ของเราแบ่งบาน
‪เธอจะไม่มีที่ทางใดๆ ในอนาคตของเรา
‪เมื่อเราแต่งงานกัน เธอจะกลับอินเดีย ‪ตามความตั้งใจของเธอ
‪คุณกับผมจะเป็นอิสระจากเธอ
‪นั่นคือสิ่งที่คุณปรารถนา
‪นั่นคือสิ่งที่ผมรู้แน่
‪ระยะห่างระหว่างเรา ‪จะยิ่งทำให้ผมกับคุณใกล้ชิดกัน
‪แต่อนาคตนั้นจะเป็นจริงได้ ‪ต่อเมื่อคุณตัดสินใจวันนี้…
‪ว่าจะแต่งงานกับผม
‪มีคนบอกว่าอนาคตของฉัน ‪จะมีหน้าตาเป็นยังไง
‪บ่อยครั้งเกินที่ฉันอยากจะยอมรับเสียอีกค่ะ
‪แต่ฉันไม่ใช่คนโง่
‪ฉันรู้ว่าเรื่องนี้จะอื้อฉาวเพียงใด
‪หากเราสองคนไม่ทำพิธีต่อให้จบในตอนนี้
‪แต่ฉันไม่อาจมองว่านั่นเป็นเหตุผลที่เพียงพอ
‪ขอฉันมีเวลาคิดตามลำพัง
‪คิดถึงอนาคตของฉันเอง
‪แต่คิดในทางที่ตอนนี้ฉันอาจจะจินตนาการได้
‪คุณต้องเข้าใจ
‪แน่นอน
‪แน่นอน ผมเข้าใจ
‪คุณเข้ามาไม่ได้
‪- มิสชาร์มา… ‪- นี่ที่หลบภัยของฉัน
‪- ห้องเก็บของน่ะนะ ‪- ใช่
‪อาจไม่หรูหราอะไร ‪แต่ก็ตรงกับความจำเป็นของฉัน
‪ตอนที่คุณยังไม่เข้ามา ‪ดังนั้นออกไปและปล่อยฉันอยู่อย่างสงบ
‪เราต้องคุยกัน
‪- รู้ไหมว่านี่มันไม่เหมาะสม ‪- ผมเพิ่งคุยกับมิสเอ็ดวิน่า
‪เธอใจเด็ดกว่าที่ผมคิดว่าจะเป็นไปได้
‪เรื่องนั้นก็โทษน้องไม่ได้
‪ผมยอมรับว่าไม่รู้จักเธอดีเท่าคุณ
‪แต่นั่นคือสาเหตุที่ผมมาหาคุณ ‪คุณต้องทำอะไรสักอย่าง
‪จะให้ฉันทำอะไรอีกล่ะคะ
‪วางแผนเดินหมาก ‪เพื่อให้น้องยอมทำตามอีกรึ
‪ดูเหมือนน้องฉันดักทางทุกอย่างได้หมดแล้ว
‪ในทางหนึ่ง ฉันควรจะภูมิใจ
‪แสดงว่าคุณตั้งใจจะหยุดช่วยน้อง
‪และซ่อนในห้องเก็บของ ‪ขณะที่เธอทำลายชีวิตตัวเอง
‪ฉันทำลายชีวิตน้อง
‪คุณไม่ควรมาอยู่ตรงนี้
‪แค่…
‪เดี๋ยว
‪ลาก่อนค่ะท่านลอร์ด
‪เลดี้แดนเบอรี่
‪คุณมาทำอะไรอยู่ในนี้
‪มั่นใจได้เลย ฉันมีเหตุผลที่ดี
‪ที่มาอยู่ตรงนี้แทนที่จะออกไปอยู่ในสวน
‪การไปหลบอยู่ที่ไหนสักแห่ง ‪ไม่สมเป็นคุณเลยนะคะ
‪อ้อ
‪นานๆ ครั้งคนเราก็ต้อง ‪ใช้เวลาทบทวนการกระทำของตัวพอควร
‪คุณไม่คิดรึ
‪เลดี้บริดเจอร์ตัน
‪ฉันต้องขอโทษที่ไม่บอก
‪ข้อมูลบางอย่างกับคุณ
‪เรื่องระหว่างบ้านชาร์มากับเชฟฟิลด์
‪นั่นไม่ใช่ธุระกงการของฉัน แต่ฉันก็
‪ไม่อยากให้ความจริงเผยออกมา
‪อย่างที่เกิดขึ้นในมื้อค่ำวันนั้น
‪แผนทั้งหมดเหมือนจะหลุดลอยจากมือไปแล้ว
‪จริงด้วย
‪ดาฟนี่เธอ… ในที่สุดก็ยืนยัน
‪เรื่องที่ฉันกลัวใจมาระยะหนึ่งแล้ว
‪เรื่องที่ฉันคิดว่าคุณก็คงต้องสังเกตเห็น
‪พระราชินี
‪อยากให้ฉันแก้ไข
‪สถานการณ์ในวันนี้
‪และนี่อาจจะเป็นครั้งแรกในชีวิตของฉัน…
‪ฉันอับจนปัญญาจริงๆ
‪นกยูง!
‪สัตว์อะไรไม่รู้น่าเกลียดน่ากลัว
‪มันวิ่งเข้าจิกก่อนด้วยนะ
‪อย่างกับวันนี้ยังมีเรื่องไม่พอ
‪คุณบอกพระองค์ได้นะคะว่าทำอะไรไม่ได้แล้ว
‪บอกพระราชินีอังกฤษน่ะนะ
‪ฉันยอมออกไปยื่นมือให้นกพวกนั้นจิกดีกว่า
‪คงจะเจ็บน้อยกว่า
‪คุณคิดว่าเจ้าสาวจะกลับเข้าพิธีไหม
‪มีเพียงคนเดียวที่จะตอบคำถามนั้นได้
‪มีอะไร
‪- คุณแม่… ‪- รู้ทุกเรื่องไม่ใช่รึ
‪ฉันจะเสนอความเห็นไปทำไม
‪แม่ออกไปสูดอากาศข้างนอก
‪เอ็ดวิน่า น้องต้องเข้าใจ
‪พี่ไม่เคยคิดตั้งใจให้น้องเจ็บ
‪พี่รู้ว่าควรจะบอกความจริงมากกว่านี้
‪พี่ควรจะบอกทุกอย่าง
‪ใช่ จริง ครั้งหนึ่งพี่เคยมีใจให้ไวเคานต์
‪แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความรัก
‪ที่พี่เคยมี และยังมีต่อน้อง
‪น้องควรรู้ว่าพี่จะทำทุกอย่างที่ทำได้
‪เพื่อรับประกันความสุขให้น้อง
‪รวมทั้งการกลับไปอินเดียงั้นรึ
‪นั่นคือทางออกของพี่ใช่ไหม
‪พี่อยากแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้อง
‪ความรู้สึกของพี่ต่อลอร์ดบริดเจอร์ตันไม่สำคัญแล้ว
‪เราไม่มีอนาคตอะไรร่วมกัน แต่น้อง…
‪น้อง เอ็ดวิน่า น้องเกิดมาเพื่อเป็นไวเคาน์เตส
‪ไวเคานต์ก็พูดแบบเดียวกันไม่มีผิด
‪ฉันอดคิดไม่ได้ว่า ‪พี่กับเขาซักซ้อมกันมาก่อนหรือเปล่า
‪พี่ไม่ภูมิใจนักหรอกที่จะยอมรับว่าเขาพูดถูก
‪- น้องคู่ควรกับสิ่งนี้ ‪- ทำไม
‪ทำไมถึงเป็นฉันและไม่ใช่พี่
‪น้องมองความเยาว์ ‪และความอ่อนต่อโลกว่าเป็นข้อเสีย
‪แต่ในหลายๆ ทาง นั่นก็ช่วยปกป้องน้อง
‪น้องจำไม่ได้ตอนที่อัปป้าเสีย ‪ตอนนั้นโลกของเราแหลกสลายทั้งใบ
‪และเพื่อไม่ให้พวกเรา ‪ต้องเจอชะตาที่ย่ำแย่กว่านั้น
‪พี่สาบานไว้ว่าจะไม่คิดถึงตัวเอง ‪จนกว่าน้องกับแม่จะมีคนดูแลแล้ว
‪พี่ทุ่มเททุกอย่างโดยไม่นึกเสียดาย ‪และถ้าต้องทำพี่ก็จะทำอีก บอน
‪พี่ยังคงทำอยู่ ‪พี่สละสิ่งที่มีไปเพื่อปกป้องน้อง
‪พูดอะไรหน่อยสิ บอน พูดอะไรก็ได้
‪ไม่รู้ว่าอะไรทำให้ฉันปวดใจมากกว่ากัน
‪- การที่พี่ทรยศฉันหรือสมเพชฉัน ‪- เอ็ดวิน่า เธอคือน้องของพี่…
‪น้องคนละแม่
‪เคท ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว
‪และเป็นครั้งแรกในชีวิต
‪ฉันตัดสินใจเองได้ตามที่ฉันต้องการ
‪ฉันจินตนาการชีวิตคู่กับลอร์ดบริดเจอร์ตันไว้แล้ว
‪ในฐานะไวเคาน์เตสของออบรีย์ ฮอลล์
‪มันอยู่ในใจของฉัน ‪และฉันจะทำยังไงกับมันก็ได้
‪ดังนั้นถ้าฉันเลือกแต่งงานกับแอนโทนี่
‪นั่นจะเป็นเพราะทำแล้วฉันพอใจ ‪ไม่ใช่ทำให้ใครพอใจ
‪ขอให้พี่ช่วยเข้าใจด้วย
‪ถ้าฉันเข้าพิธีแต่งงานครั้งนี้ต่อจนจบ
‪มันจะไม่เกี่ยวอะไรกับพี่เลย
‪เห็นว่าเป็นเรื่องการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์
‪มิสเอ็ดวิน่าไม่พอใจกับแผนเรียบง่าย
‪ที่ลอร์ดบริดเจอร์ตันคิดไว้
‪หล่อนชะลอพิธีเพื่อต่อรองแผนการเดินทาง
‪ซึ่งจะต้องได้รับอนุมัติจากพระราชินีด้วย
‪ดูเหมือนมิสเอ็ดวิน่าจะเหลี่ยมจัด ‪มากกว่าที่พวกเราคิดไว้
‪- ทุกท่าน ‪- ไม่เอาน่า เฟทเธอริงตัน
‪ที่นี่ไม่เหมาะจะเป็นที่คุยธุรกิจ
‪นึกแล้วว่าคุณอุบเอาไว้ เฟทเธอริงตัน
‪แต่เหมืองพวกนั้น ‪ทำกำไรงามอย่างที่ได้ยินมาหรือไม่
‪ผมคงไม่ข้ามน้ำข้ามทะเลเพียงเพื่อเศษสตางค์
‪ถ้ามีคนสนใจ ผมจะส่งข่าวไปบอก ‪คนของผมซึ่งยังอยู่ในจอร์เจีย
‪- ดีมาก ‪- ใช่
‪แล้วคนเหล่านี้ทำงานให้คุณรึ เฟทเธอริงตัน
‪แน่อยู่แล้ว
‪งั้นจะต้องส่งข่าวบอกลูกน้องทำไม ‪หากเงินลงทุนเป็นเงินของคุณอยู่แล้ว
‪เพราะผมต้องส่งจดหมายบอกพวกเขา ‪ให้ส่งรายงานกิจการล่าสุดมา
‪นักลงทุนที่ฉลาดย่อมอยากทราบว่า
‪ทุกวันนี้เราเจอทับทิมหรืออเมทิสต์มากกว่ากัน
‪มิสเตอร์มอนด์ริช ผมอยากถาม ‪เรื่องสโมสรของคุณ
‪เป็นกิจการที่น่าชื่นชม แต่ก็น่าประหลาดใจ
‪นักมวยจะมารู้อะไรเรื่องบริหารธุรกิจ
‪คงพอๆ กับที่ชายสูงศักดิ์รู้เรื่องทำเหมือง
‪ขอตัวนะครับ
‪เข้ามา
‪- มีใครตกลงจริงจังหรือยัง ‪- เกือบแล้ว
‪เราต้องรีบแล้วนะ ท่านลอร์ด
‪ใครจะรู้ว่าพิธีนี้จะล่าช้าอีกนานแค่ไหน
‪เราอาจไม่มีกลุ่มผู้ฟังที่สนใจเราเท่าครั้งนี้
‪ปล่อยให้ผมจัดการเถอะ
‪เราต้องระวังอย่าให้คนสนใจมากเกินไป
‪ต้องทำเหมือนโอกาสครั้งนี้ ‪เปิดรับคนจำนวนจำกัดเท่านั้น
‪เราไม่อาจล่อคนที่จะนำเรื่องอื้อฉาวมาด้วย ‪จนมากเกินกำไรที่ควรได้
‪ฉันว่าจะดีกว่าถ้าเราพุ่งความสนใจ ‪ไปยังสมาชิกวงสังคม
‪ซึ่งไม่ใช่คนดังที่ใครๆ ชื่นชอบนัก ‪และคนที่ไม่ค่อยมีใครสนใจ
‪แล้วรายชื่อนั้นจะเป็นใครบ้าง
‪คาวเปอร์ คลาร์กสัน กอริ่ง วอลเลซ…
‪คำถามที่ดีกว่านั้นน่าจะเป็น ‪ใครบ้างที่ห้ามอยู่ในรายชื่อนั้น
‪บ้านบริดเจอร์ตันละมัง
‪แค่วันนี้พวกนั้นก็จวนจะ ‪หาเรื่องอื้อฉาวสุดๆ ใส่ตัวแล้ว
‪อ้อ แต่เหมือนคนยังชอบพวกเขาอยู่
‪อย่าเข้าใจผิดว่าการตัดสินใจนี้คือความชอบ ‪มันคือกลยุทธ์แท้ๆ
‪ผมไม่มีทางคิดว่าคุณจะชื่นชอบคนอื่นได้
‪นั่นจะทำให้ผมอิจฉาพวกเขานะครับ
‪เก็บเสน่ห์ไว้โปรยกับพวกนักลงทุนเถอะ
‪ทำไมล่ะ ผมมีเสน่ห์เยอะเหลือเฟือ
‪แหม คำโกหกของคุณใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก
‪ผมไม่จำเป็นต้องโกหก
‪คุณมีเชาวน์และเหลี่ยมจัด ‪เกินจะตกหลุมพรางนั้นไม่ใช่รึ
‪คุณกับผมมองโลกตามความจริง
‪ดังนั้นนี่จึงเป็นการร่วมมือทำการ ‪ที่น่าจะมีอนาคตไกล
‪ผมดูออกว่าคุณเก่งกาจสามารถแค่ไหน
‪ญาติผมอาจโง่เง่าในหลายๆ เรื่อง
‪แต่ไม่มีเรื่องที่แย่กว่าการจากโลกนี้ไป
‪ทั้งที่รู้ว่ายังมีภรรยาผู้ชาญฉลาดอยู่ทั้งคน
‪เราต้อง…
‪กลับไปที่สวนก่อนจะมีใครสังเกตเห็น
‪เชิญก่อนเลย
‪หม่อมฉันต้องขอบพระทัย ‪ที่จัดงานได้เลิศเลอเหลือเกินเพคะ
‪ทุกรายละเอียดแทบทำให้ลืมหายใจ และ…
‪เราชอบการยกยอปอปั้นนะ เลดี้บริดเจอร์ตัน
‪แต่ถ้าคุณไม่ได้จะมาบอกเราว่า ‪ลูกชายของคุณกับเจ้าสาวของเขา
‪กำลังกลับไปยืนหน้าแท่นบูชา ‪เราก็ไม่มีเวลาฟังคำของคุณ
‪การที่พิธีนี้จะล้มเหลวเป็นเรื่องรับไม่ได้
‪เลดี้แดนเบอรี่ คุณจะว่ายังไง
‪เช่นเคยเพคะ หม่อมฉันแสนซาบซึ้ง
‪ด้วยน้ำพระทัยลึกล้ำของพระองค์
‪แม้…
‪พูดไม่ออกนี่ช่างไม่สมเป็นคุณเลย ‪เลดี้แดนเบอรี่
‪แม้เราจะปวดใจยิ่งนัก
‪แต่ทั้งเลดี้บริดเจอร์ตันกับหม่อมฉัน ‪เห็นพ้องต้องกัน
‪มิสเอ็ดวิน่าจะต้องตัดสินชะตาตัวเอง
‪อ้อ
‪เราไม่ยักรู้ว่าเพชรน้ำหนึ่ง ‪มีน้ำหนักมากกว่าเพชรยอดมงกุฎเสียอีก
‪หามิได้เพคะ
‪ขออภัยที่มาขัดจังหวะเพคะ
‪เรื่องนี้คงต้องให้ แน่สินะ
‪หวังว่าความพยายามของเราวันนี้ ‪จะไม่ต้องเสียเปล่า
‪หาได้เสียเปล่านะเพคะ
‪งานนี้ยิ่งพิสูจน์ว่าทรงรักพสกนิกรมากเหลือล้น
‪มิสเอ็ดวิน่ากับหม่อมฉัน ‪ขอเข้าเฝ้าเพื่อกราบบังคมทูล
‪ด้วยระลึกในพระมหา…
‪มีใครที่ยังไม่ตาย ‪แล้วหาอย่างอื่นพูดกับพระราชินีได้
‪นอกจากคำสรรเสริญเยินยอไหม
‪วิธีนี้โจ่งแจ้งนัก
‪แม่หนู
‪เธอมาบอกเราใช่ไหมว่า ‪ตกลงเธอจะแต่งกับเขาหรือเปล่า
‪เห็นพวกนั้นไหม
‪- พระเจ้าอยู่หัว ‪- พระเจ้าอยู่หัว
‪ดอกไม้ไฟน่ะ
‪สวยตระการตาที่สุด!
‪จะมีอีกไหม
‪ตายละ ดูเหมือน…
‪เหมือนเราจะมาเข้าพิธีช้าไป
‪พระเจ้าอยู่หัว
‪ใครก็ได้ ใครมาช่วยที
‪ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ต้องรอนานนะ ล็อตตี้
‪เจ้าสาวของเรา เจ้าสาวคนสวยของเรา
‪แต่… ท่านอาร์คบิชอปอยู่ไหนล่ะ
‪แล้วคนที่มางานอีก
‪จอร์จ
‪เธองามพิสุทธิ์แท้ จริงไหม
‪พวกนั้นจะ…
‪จะทำอะไรเรา
‪หยุดนะ! ปล่อย! ปล่อยเรา!
‪ล็อตตี้
‪พระนางเจ้าจะเป็นพระราชินีที่ประเสริฐที่สุด
‪เพคะ
‪หม่อมฉันได้ยินว่าทั้งสองพระองค์ ‪ต้องเผชิญอุปสรรคมากมาย
‪ระหว่างที่เกี้ยวพานกันแสนสุข
‪แต่วันนี้…
‪วันนี้จะทำให้ทุกสิ่งที่ผ่านมาช่างคุ้มค่านะเพคะ
‪อ้อ จริงด้วย
‪ดังนั้นพระองค์ควรไปพักผ่อนก่อนดีกว่านะเพคะ
‪ก่อนทั้งสองพระองค์จะร่วมกันปกครองประเทศนี้
‪ด้วยความรัก ความเมตตากรุณา
‪ในแบบที่ทั้งสองพระองค์ทรงมีต่อกัน
‪พระราชินี
‪เอ็ดวิน่า…
‪ดื่มฉลองหรือคะ
‪ประสบความสำเร็จแล้วหรือ คอลิน
‪จะสำเร็จก็ต่อเมื่อสิ่งที่ตามหา ‪อยู่ในเป๊กเล็กๆ นี่
‪ฉันแน่ใจว่าสักวัน ‪คุณต้องพบเป้าหมายชีวิตของคุณ
‪ไม่ช้าก็เร็วคนเราจะต้องพบสิ่งนั้น
‪- คุณพบเป้าหมายชีวิตหรือยังครับ ‪- ยังเลยค่ะ
‪แต่ฉันนึกภาพไว้ว่ามันคงจะต้อง ‪ทั้งน่าตื่นเต้นและสุขสมใจ
‪เป้าหมายประเภทที่ไม่ได้บ่งบอก ‪ถึงตัวฉันในปัจจุบัน
‪แต่สื่อถึงตัวฉันในอนาคต
‪เป้าหมายชีวิตจะต้องท้าทาย ‪ให้ฉันกล้าและต้องมีเชาวน์ปัญญา
‪เป้าหมายชีวิตจะผลักดันให้ฉัน
‪ไปได้ไกลกว่าสายตาจับจ้องของคุณแม่
‪เป้าหมายชีวิตฉัน
‪จะต้องปลดปล่อยฉันให้เป็นอิสระ
‪แล้วอะไรจะเป็นได้ทั้งหมดนั้น
‪คุณฝันไว้ยิ่งใหญ่กว่าที่คิดอีกนะ เพน
‪ใช่ค่ะ เป็นแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ
‪แต่ฉันก็เชื่อว่าเราต้องอนุญาต ‪ให้ตัวเองมีจังหวะคิดฝัน
‪เพื่อจะได้เผชิญกับความจริง ‪โดยใช้ฝันนั้นเป็นเครื่องป้องกันตัว
‪เลดี้เครนพูดถึงคุณไว้ถูกต้องทีเดียว
‪เลดี้เครนรึ
‪หล่อนพูดอะไรถึงฉัน
‪บอกว่าคุณห่วงใยผม
‪บอกว่าคุณไม่มีทางทอดทิ้งผม
‪ผมเริ่มจะเชื่อจริงจังแล้ว
‪เราน่าจะรีบไปเอาเค้กกันคนละชิ้น ‪ก่อนถูกแย่งไปหมด
‪เอล
‪- เอล เธอจะไป… ‪- ฉันตัดสินใจว่าจะไปหาธีโอเดี๋ยวนี้
‪เอโลอีส นี่งานแต่งพี่ชายเธอนะ ‪คนต้องสังเกตเห็นแน่
‪นี่แหละสาเหตุที่จะไม่มีใครสังเกต ‪ทุกคนมัวแต่ห่วง
‪คุณพี่กับมิสเอ็ดวิน่า ไม่มีใครรู้ว่าฉันหายไป
‪แค่มีโอกาสตรงหน้า ‪ไม่ได้แปลว่าต้องคว้าเอาไว้
‪ที่นี่มีเรื่องอื่นต้องทำนะ ‪เธอเห็นนกยูงหรือยัง
‪มันชวนหงุดหงิดยามที่คิดถึงแต่ความคิดเขา ‪ตอนที่ฉันควรคิดถึงความคิดตัวเอง
‪ฉัน…
‪- ฉันไม่รู้จะพูดอะไร ‪- ก็ไม่ต้องพูด
‪ฉันขอแค่นั้น
‪ฉันแค่มาบอกเธอเพราะเธอเป็นเพื่อนฉัน
‪ฉันไม่อยากให้ความลับมาทำให้เราแตกแยกกัน
‪ชอบอันนั้นรึ
‪พระราชินีเพคะ หม่อมฉัน…
‪เราสวมสร้อยนี้ตอนงานพิธีกาญจนาภิเษก
‪เอ้า
‪- หม่อมฉันมิบังอาจ… ‪- ทำได้สิ
‪มิสเอ็ดวิน่า
‪เรามีเหตุผลที่เลือกเธอ ‪เป็นเพชรน้ำหนึ่งของฤดูกาลนี้
‪ใช่ เธอมีความงามเป็นเลิศ แต่…
‪เธอสร้างความประทับใจแรกพบได้ดี
‪ตอนนี้ก็ยังสร้างอยู่และสร้างได้ต่อ
‪แม้จะผ่านเรื่องวุ่นวายของวันนี้ไปแล้ว
‪และโดยเฉพาะหลังจาก
‪เรื่องที่ได้เป็นประจักษ์กันเฉพาะกลุ่ม
‪หม่อมฉันประจักษ์เพียงความรัก ‪ซึ่งกษัตริย์มีต่อพระราชินี
‪ไม่เห็นสิ่งใดนอกจากนั้น
‪หม่อมฉันไม่อาจสรรหาคำใด ‪มาบรรยายเรื่องนั้นได้
‪แม้จะเกิดใหม่อีกกี่ชาติ
‪ความยากลำบากในการสวมมงกุฎ ‪คือมันเป็นสิ่งของจับต้องได้
‪เป็นเครื่องย้ำเตือนถึงตำแหน่งของเรา
‪คนอย่างเลดี้วิสเซิลดาวน์จึงพิมพ์จุลสารแจกจ่าย
‪แทนที่จะกระซิบคำนินทาบอกต่อกันไป
‪คำนินทาคงอยู่ได้ตราบเท่าที่มีคนพูดถึง
‪แต่ตัวหนังสือตีพิมพ์เป็นมากกว่านั้น
‪ความเป็นรูปธรรมจับต้องได้ ‪ทำให้มันคงอยู่ถาวร
‪แน่ละ เราไม่อาจพูดแบบเดียวกันกับรักแท้
‪รักจะแปรผัน รักจะลืมเลือน
‪รักจะบีบให้เรารำลึกถึงตัวตนในอดีต
‪รักจะบีบให้เราต้องเลือกว่า ‪เราจะใช้ชีวิตอยู่กับรักนั้นอย่างไร
‪ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‪คนเราจะเลือกได้อย่างไร
‪เรื่องนั้นเรากำกับไม่ได้
‪เราเป็นพระราชินีของเธอ
‪แต่กระทั่งเราเองยังต้องยอมรับ ‪ความสำคัญของการตัดสินใจส่วนบุคคล
‪ไม่ว่าคนคนนั้นจะทำอย่างไรเมื่อเจอรักแท้
‪ทุกคนควรได้เลือกเอง
‪เช่นเดียวกับที่ทุกคนควรได้สัมผัสอำนาจแห่งรัก
‪แต่จงรู้ไว้
‪นั่นเป็นทางเลือกที่ยากที่สุด ‪และสำคัญที่สุดในชีวิตของเรา
‪การเข้าพิธีวิวาห์เป็นพฤติกรรมของมนุษย์เท่านั้น
‪สรรพสัตว์ไม่จำเป็นต้องทำสัญญา ‪หรือวางสินสอดทองหมั้น
‪พ่อไก่แจ้กับแม่ไก่พันธุ์ไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำสาบาน
‪คุณเรียกผมมารึ
‪ฉันนึกว่าคุณเรียกฉันมา
‪ฉันตัดสินใจแล้ว
‪ฉันคิดว่าคงจะดีที่สุด ‪ถ้าทั้งสองคนได้ยินจากฉัน
‪เอ็ดวิน่า เราควรไปคุยกันส่วนตัว
‪ฉันแต่งงานกับคุณไม่ได้ค่ะ ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪คุณไม่สามารถมอบสิ่งที่ฉันต้องการให้ได้
‪สิ่งที่ฉันคู่ควรจะได้
‪สิ่งที่ทุกคนคู่ควรจะได้
‪ฉันอาจไม่รู้แน่ชัดว่ารักแท้รู้สึกเช่นไร
‪แต่ฉันรู้แน่ว่าความรักไม่ใช่เช่นนี้
‪ไม่ใช่การลวงหลอก
‪หรือสายตาที่แลมองทางอื่น
‪หรือหน้าที่ซึ่งต้องทำ
‪ฉันแต่งงานกับคุณไม่ได้ ‪เพราะฉันทรยศตัวเองไม่ได้
‪คุณไม่มีทางสบตาฉันในแบบเดียวกัน
‪เหมือนที่มองตาพี่สาวฉัน ณ หน้าแท่นพิธีวันนี้ ‪คุณไม่มีทาง…
‪คุณไม่มีทางมองฉันในแบบเดียวกัน
‪พี่บอกว่าพี่ทุ่มเททั้งชีวิต ‪พยายามมอบทุกอย่างที่ฉันขาดไป
‪แต่แท้จริง พี่แค่มอบทุกอย่าง ‪ที่พี่ต้องการเองให้กับฉัน
‪ราวกับชีวิตนี้ไม่ใช่ชีวิตของฉัน
‪ฉันไม่ได้ต้องการเรื่องพวกนี้เลย เคท
‪ดังนั้นวันนี้
‪ฉันแน่ใจได้ว่าสิ่งที่ฉันทิ้งไป ‪ไม่ใช่ความสูญเสียของฉัน
‪แต่เป็นของพี่
‪ฝันของพี่ แผนของพี่ ‪ความรู้สึกของพี่ที่ฉันแค่หยิบยืมมา
‪วันนี้
‪พี่เสียอำนาจของตัวเองไปแล้ว
‪ขณะที่ฉันตัดสินใจเองได้เสียที
‪แค่นั้นก็เป็นชัยชนะพอแล้วสำหรับฉัน
‪เชื่อเถิดว่ามนุษย์จะต้องทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้น
‪ด้วยพิธีการและขนมเค้กสารพัด
‪ไม่มีใครสงสัยเลยหรือว่า ‪คนเราแต่งงานกันทำไมตั้งแต่แรก
‪อย่างกับมิสเอ็ดวิน่า ‪จะหาคนที่ดีกว่าท่านไวเคานต์ได้
‪หรือนั่นอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้หล่อนเปลี่ยนใจ
‪หล่อนรู้ว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขา
‪หรือเราอาจต้องมองท่านไวเคานต์ใหม่เสียแล้ว
‪มิสเอ็ดวิน่าอาจค้นพบอะไรที่พวกเราควรต้องรู้ไว้
‪- ท่านผู้หญิง ‪- ท่านดัชเชส
‪- เรากลับบ้านกันดีไหมคะคุณแม่ ‪- น่าจะดีเลยจ้ะ
‪แน่นอน เราอาจเรียกพิธีสมรส ‪เป็นการกระทำแห่งศรัทธาอันยิ่งยวด
‪ขณะที่บางคนอาจมองว่า
‪นั่นเป็นการกระทำของคนเขลาโดยแท้
‪คุณมาตั้งไกลเพื่อจะถามผม ก็ถามมาสิ
‪ฉันมีความคิด
‪ผมดูออกนะว่าทำไม ‪นั่นเป็นปัญหาสำหรับคนในโลกของคุณ
‪ความคิดที่ฉันอยากจะบอก… กับคุณ
‪แล้วตอนนี้ไม่ได้กำลังบอกอยู่เหรอ
‪สิ่งที่ฉันอยากจะบอกคือบ่อยครั้ง
‪ยามที่ฉันได้อ่านอะไรใหม่ๆ หรือ…
‪สิ่งที่น่าสนใจหรือกระตุ้นความคิด
‪คุณคือคนที่ผุดขึ้นในใจของฉัน
‪คุณคือคนที่ฉัน ‪อยากคุยด้วยเกี่ยวกับความคิดเหล่านั้น
‪เข้าใจแล้ว
‪ฉันจึงสงสัย
‪ไม่รู้ว่าคุณเคยคิดถึงฉันบ้างไหม
‪ยามที่คุณมีความคิด
‪ผมอ่านหนังสือพวกนี้หมดแล้ว
‪แล้ว
‪และ…
‪ผมคัดเอาไว้ให้คุณ
‪ผมคิดว่าคุณอาจจะอยาก
‪แบ่งปันความเห็นที่มีต่อหนังสือเหล่านี้
‪การตั้งตารอคำเพียงสองคำ
‪"รับครับ รับค่ะ"
‪เจ้าบ่าวและเจ้าสาวต่างประกาศเจตจำนง
‪โดยไร้หลักประกันว่าจะได้รับความสุข
‪วันนี้ยังไม่เสียเปล่าพ่ะย่ะค่ะ ‪กระหม่อมได้ข่าวแล้ว
‪ขอให้เป็นเรื่องที่ดึงความสนใจได้ทีเถิด
‪กับดักเลดี้วิสเซิลดาวน์ทำให้ได้ผลลัพธ์แล้ว
‪การแต่งงานเป็นเพียงพิธีกรรมของมนุษย์
‪เราอาจบังคับพ่อไก่แจ้หรือแม่ไก่พันธุ์ไม่ได้ ‪แต่เรายังเก็บไข่ได้ต่อไป
‪นั่นทำให้มนุษย์ซับซ้อนกว่าสัตว์
‪หรือแค่เพียงดื้อรั้นกว่า ‪จนเชื่อว่าเราต้องเข้าไปจัดแจง
‪สิ่งที่ธรรมชาติคัดสรรเอาไว้แล้ว
‪ฉันคิดว่าเราควรจะกลับกันแล้วค่ะ
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪น้องสาวคุณกล้าหาญและฉลาดกว่าเราทั้งคู่
‪เธอกล้าตัดสินใจต่อสิ่งที่สัมผัสได้ ‪ระหว่างเราสองคน
‪แต่เรากลับอยู่ตรงนี้
‪ยืนนิ่งงัน…
‪ทั้งที่มีความรู้สึกนั้นมาหลายเดือน
‪ฉันยังยืนตรงนี้…
‪เพราะทันทีที่เราออกจากที่นี่…
‪ทันทีที่เราก้าวเท้าออกจากประตูนั้นไป…
‪เราจะต้องเผชิญกับความจริง
‪ของสถานการณ์นี้
‪ของความล้มเหลวนี้
‪เราล้มเหลวไม่เป็นท่า
‪กับหน้าที่ของเรา
‪กับความรับผิดชอบของเรา
‪เราสองคนทำพลาดทั้งหมด
‪ดังนั้นขออภัย
‪ถ้าตอนนี้ความปรารถนาของฉัน…
‪คือขอหยุดเวลา
‪ขอชะลอสิ่งที่จะต้องเกิดแน่
‪ขอเพียงแค่จังหวะหนึ่ง
‪ไม่ต้องคิดถึงสิ่งที่จะตามมา
‪แค่รั้งรอ
‪ลาก่อนค่ะ ท่านลอร์ด
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม