‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เจ้าบ่าวผู้ถูกทิ้ง
‪ว่าที่เจ้าสาวใจสลาย
‪งานสมรสพระราชทานพังทลาย
‪ฉาวโฉ่หรือไม่ ก็มิใช่น้อยๆ
‪แต่เรื่องจริงหรือเปล่า
‪ผู้เขียนคนนี้อาจจะชอบล้วงความลับ ‪นินทาคาดเดาไปเรื่อยนะคะ ท่านผู้อ่านที่รัก
‪แต่ข้อมูลมั่วซั่วน่ะหรือ
‪(จุลสารวงสังคมโดยเลดี้วิสเซิลดาวน์)
‪ไม่มีทางเสียละ
‪สาเหตุที่มิสเอ็ดวิน่าหนีจากพิธีวิวาห์ ‪ที่หน้าแท่นบูชานั้น
‪อาจมีคำอธิบายอยู่มากมาย
‪เกินกว่าใครจะหยั่งถึง
‪แต่เราต้องไม่ลืมว่าพระราชินีเองนั่นแหละ
‪ทรงเป็นผู้จับหญิงสาวนางนั้นไปยืนหน้าแท่นพิธี
‪เพื่อให้หล่อนได้เดินจากไปอย่างอลังการ
‪ผู้เขียนขออนุญาตหวัง…
‪ขอรถม้า
‪เห็นแก่องค์พระราชินี
‪รวมทั้งบ้านชาร์มาและบริดเจอร์ตัน
‪ขอให้มีคำอธิบายเป็นกิจจะลักษณะโดยเร็ววัน
‪มิฉะนั้นวงสังคมได้เตลิดเปิดเปิง ‪เพราะจินตนาการฟุ้งซ่านกันเป็นแน่
‪คุณคะ น้ำเตรียมพร้อมอาบแล้วค่ะ
‪ฉันพอแล้ว
‪วันนี้ลองใช้สบู่ลิลลี่นะจ๊ะ
‪มันช่วยคลายเครียดได้
‪พี่ชายลูกไปไหน ป่านนี้น่าจะมาได้แล้ว
‪คุณพี่ยังรอมิสเอ็ดวิน่าอยู่หน้าแท่นมั้งครับ
‪วันนี้ห้ามล้อเลียนใครทั้งนั้น
‪น้องล้อผมไม่หยุดเลย
‪เรากำลังมองข้ามเรื่องดีๆ ‪จากโศกนาฏกรรมนี้ไปหรือเปล่าคะ
‪- เค้กที่เหลือ ‪- รู้ยังว่าทำไมโดนล้อ
‪คุณพี่ ออกมาเจอพวกเราจนได้
‪ทุกคนทานอะไรหรือยัง
‪มื้อเช้าต้องพักไว้ก่อน ‪ตอนนี้เรามีเรื่องสำคัญยิ่งยวด
‪ต้องทำอย่างเร่งด่วน ‪เพื่อกอบกู้สถานการณ์เสียหาย
‪จากเหตุอัปมงคลเลวร้ายซึ่งเป็น…
‪พิธีวิวาห์พังพินาศ
‪ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะ ‪ผู้หญิงแค่เปลี่ยนใจเท่านั้นจริงๆ หรือนี่
‪เผอิญว่าจริงจ้ะ เอโลอีส
‪แต่แม่ว่าเหตุผลนั้นไม่ได้สลักสำคัญอะไร ‪เราแค่ต้องรับมือกับผลที่ตามมา
‪แม่ว่าเช้านี้เหมาะแก่การไปเดินเล่นหย่อนใจ
‪สามัคคีเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว ‪ให้สมเป็นครอบครัวที่คนนับหน้าถือตา
‪ซึ่งครอบครัวเรายังเป็นอยู่
‪น่านับถือน่ะรึ
‪ครอบครัวที่คนนับถือ ‪ต้องมีสุภาพบุรุษเป็นผู้นำไม่ใช่หรือ
‪คุณพี่
‪มีเรื่องที่เราต้องรู้อีกไหม หรือเรื่องที่ผมควรรู้น่ะ
‪ขอโทษครับ
‪ถ้าคุณแม่คิดว่าการไปเดินเล่นเป็นวิธีที่ดี
‪งั้นเราก็ควรออกภายในหนึ่งชั่วโมง
‪น้องไปสายหน่อยนะ ต้องไปซื้อของ
‪ต้องซื้อถุงมือใหม่จะได้ดู ‪สามัคคีและน่านับถือมากกว่านี้
‪ไม่ต้องเอาเสื้อคลุมหนาๆ ไป
‪เดี๋ยวได้ร้อนจนอบอ้าวเลยละ ‪ที่ที่เราจะไปซื้อของกัน
‪ในเมือง
‪มิสบริดเจอร์ตัน
‪แล่นตรงเข้ากองไฟ
‪กิจกรรมยามว่างที่ฉันชอบที่สุด
‪จำไว้นะ ทุกคนเข้าใจตรงกัน
‪ถึงเรื่องส่วนตัวระหว่างมิสเอ็ดวิน่ากับไวเคานต์
‪เราจะพูดถึงมันเพียงเท่านี้
‪สวัสดีค่ะ ลอร์ดไฟฟ์
‪ก็ดีแค่บางคน
‪แผนของเราเป็นแบบนี้จริงหรือคะ
‪แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪เราไม่ได้เสแสร้งอย่างนั้น
‪เราเลือกจัดการปัญหาเงียบๆ ‪เป็นการส่วนตัว ใช้เวลาของเราเอง
‪เรื่องอื้อฉาวอาจนำพาให้เสื่อมเสีย
‪แต่เราไม่มีหน้าที่ต้องตอบใครให้หายคาใจ
‪อีกอย่าง คนในสังคมเราลืมง่ายจะตายไป
‪ถ้าโชคดี ประเดี๋ยวสัปดาห์หน้า
‪ก็มีเรื่องใหญ่กว่านี้ให้พวกเขาโดดขย้ำเข้าใส่
‪เรายังอาจหาสามีให้เธอได้ ‪ทันฤดูนี้นะ มิสเอ็ดวิน่า
‪นับถือจินตนาการของคุณจริงๆ ค่ะ เลดี้แดนเบอรี่
‪ฉันคาดการณ์ถึงเรื่องใหญ่กว่านี้ไม่ออกเลย
‪มิสแพดทริดจ์ บ่ายวันนี้อากาศดีจริงนะครับ
‪ใช่ค่ะ ดีจริง
‪ลูกจ๊ะ เราจะไปบ้านกอริ่งสายแล้ว ‪รีบไปกันดีกว่า
‪ประหลาดใจจริงนะคะ
‪ไม่คิดว่าคุณจะออกมาเจอผู้คน ‪ไวปานนี้ เลดี้บริดเจอร์ตัน
‪เลดี้เฟทเธอริงตัน เราไม่ได้ไว้ทุกข์กันเสียหน่อย
‪ไม่มีใครรู้ซึ้งถึงความปวดใจนั้นดีกว่าฉัน ‪เมื่อพิธีหมั้นกลายเป็นหมัน
‪ตอนนั้นฉันก็นึกว่าเราจะล้มจนลุกไม่ขึ้น
‪หลังจากมิสเตอร์บริดเจอร์ตัน ‪กับมิสธอมป์สันเลิกรากัน
‪แต่เราลุกขึ้นมาใหม่จนได้
‪มิสธอมป์สันกลายเป็นเลดี้เครน
‪ฟิลิปป้าไปเป็นคุณนายฟินช์ ‪ส่วนพรูเดนซ์ก็หมั้นแล้ว
‪ค่ะ ช่างน่าขันที่อะไรๆ กลับลงเอยกันเองได้
‪ใช่ค่ะ ขออวยพรให้คุณโชคดี ‪กับทุกอย่างที่เกิดขึ้นนะคะ เลดี้บริดเจอร์ตัน
‪เราเสียใจด้วยจริงๆ ค่ะ เลดี้บริดเจอร์ตัน
‪เร็วเข้า เพเนโลปี้ อย่าไปชวนเขาคุยให้เมื่อยหู
‪(รถม้าพระที่นั่ง)
‪รถม้าคันนี้งามมากเพคะ
‪ม้าของพระองค์แข็งแรงแน่ๆ ‪จึงลากทองได้ทั้งคัน
‪เธอไปทำอะไรที่โรงพิมพ์
‪ระหว่างพิธีวิวาห์ล่มของพี่ชาย
‪เรารู้นะว่าเป็นเธอ
‪เลดี้วิสเซิลดาวน์ตัวจริงเสียงจริง
‪พระราชินี…
‪ยิ่งปฏิเสธจะยิ่งต้องโทษหนักขึ้น
‪เธอฉลาดมากทีเดียว มิสบริดเจอร์ตัน
‪แหม เมื่อฤดูกาลที่แล้ว ‪เราเพิ่งจ้างเธอเปิดเผยโฉมหน้า
‪ตัวจริงของแม่นักเขียน แล้วก็ช่างเหมาะเจาะ
‪เธอหาผู้ต้องสงสัยที่น่าเชื่อถือไม่ได้สักคน
‪หม่อมฉันไม่ฉลาดถึงขั้นปั่นพระองค์ได้หรอกเพคะ
‪ไม่พิลึกเลยหรือที่จุลสารเหล่านั้น ‪แทบไม่พาดพิงชื่อเธอ
‪ได้ข่าวว่าเธอรังเกียจการเข้าสังคมมากเสียด้วย
‪มากพอกันกับแม่นักเขียนนั่น
‪เธอรู้หรือเปล่า ‪อำนาจปากกาในมือสามารถนำไปใช้
‪เพื่อประโยชน์ยิ่งใหญ่ ‪กว่าข่าวนินทาไร้สาระได้มากนัก รู้ไหม
‪เลดี้วิสเซิลดาวน์สามารถเป็น ‪พันธมิตรแยบยลต่อราชบัลลังก์
‪หากหล่อนพึงใจจะทำ
‪และหม่อมฉันยินดีช่วยเต็มที่เพคะ ‪แต่หม่อมฉันไม่มีอำนาจนั้นเลย รับรองได้
‪อ้อ
‪เธออยากแข่งขันกับเรามากกว่างั้นสิ
‪รู้ไหมว่าจะเป็นอย่างไร ‪ถ้าเราเปิดเผยความลับของเธอน่ะ แม่หนู
‪ผู้คนจะหาทางแก้แค้น
‪แม้สถานการณ์ครอบครัวของเธอ ‪ตอนนี้ดูเลวร้ายเต็มกลืน
‪มันจะยิ่งเลวร้ายขึ้นอีก
‪เราอาจจะแก้ไขปัญหานั้นได้
‪เราจะให้เวลาเธอสามวัน
‪เพื่อทบทวนข้อเสนอของเราและทำตัวมีเหตุผล
‪มิฉะนั้น
‪เราจะใช้อำนาจที่มีอยู่ ‪เหยียบงูพิษอย่างเธอให้จมดิน
‪ความทะนงตนคงไม่ล้ำค่าเท่าลมหายใจกระมัง
‪เลดี้คาวเปอร์
‪เลดี้อีตัน
‪ลอร์ดฮอลล์
‪ลอร์ดโช
‪ฤดูที่แล้วเขาก่อเรื่องกับสาวใช้ก้นครัว
‪แต่ลอร์ดโชยังกล้าเมินใส่ฉัน
‪อย่างน้อยเราก็รู้ว่าต้องรับมือกับอะไร
‪เราถอนตัวจากศึกครั้งนี้ไม่ได้เด็ดขาด
‪ทุกอย่างจะสูญเปล่าถ้าเราเผ่นหนีตอนนี้
‪หนูอยากขอถอนตัวจากห้องนี้ค่ะ
‪ยิ่งผ่านไปนานวัน
‪โดยที่เราไม่แก้ไข ‪วงสังคมจะยิ่งตอกย้ำความเสื่อมเสีย
‪หรือเราควรต้องเล่าเรื่องใหม่ ‪ถึงสาเหตุที่ลงเอยเช่นนั้น
‪เราเดินเรื่องไปแล้ว ‪เปลี่ยนบทกลางคันตอนนี้ไม่ได้
‪ถ้าเราบอกสาเหตุไม่ได้
‪งั้นทำเหมือนเราไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลยดีไหม
‪งานราตรี
‪ใช่ มาจัดงานด้วยกัน ‪พิสูจน์ให้วงสังคมเห็นว่าเราพูดความจริง
‪เป็นการตัดสินใจร่วมกันของทุกฝ่ายจริงๆ
‪และไม่มีเรื่องอื้อฉาวหรือเจตนาร้ายใดๆ ‪ระหว่างสองครอบครัวแม้แต่น้อย
‪งานราตรีจะช่วยให้เอ็ดวิน่า ‪มีโอกาสพบคู่หมายปองคนใหม่
‪จัดอีกงาน
‪วงสังคมจะได้เพ่งสำรวจความพังพินาศนี้ ‪อย่างละเอียดใกล้ชิดขึ้นน่ะหรือครับ
‪งานราตรีอาจจะได้ผลนะคะ
‪เพราะไวเคานต์กับคุณพี่ก็เก่งนัก
‪ซ่อนความรู้สึกแท้จริงของตัวเอง ‪จากสายตาประชาชีมาได้ตั้งนานขนาดนี้
‪ซ่อนต่อไปอีกหน่อยคงไม่ลำบากหรอกค่ะ
‪เอ็ดวิน่า
‪นิวตัน
‪ขออภัยค่ะ นิวตันออกไป ‪ออกไปเลย นิวตัน
‪หนูโง่เง่าตามัวขนาดนี้เลยจริงๆ รึ
‪พวกเขาทำตัวโจ่งแจ้งขนาดนี้มาตลอดเลยรึ
‪หากจะทำให้แผนนี้ได้ผล…
‪ฉันขอแนะนำให้ทั้งสองคน ‪แยกกันอยู่คนละมุมห้องตลอดเวลา
‪- เลดี้แดนเบอรี่ ‪- เราไม่ต้องการให้ใคร
‪มาพบเห็นเป็นประจักษ์พยานเรื่องบัดสี…
‪ขออภัยครับเลดี้แดนเบอรี่ ‪ผมไม่เข้าใจความหมายของท่าน
‪แอนโทนี่ ท่านหมายถึง
‪มีแต่พวกเราในห้องนี้เท่านั้น
‪ที่รู้เรื่องราวที่แท้จริง
‪และเราอยากให้เป็นแบบนั้นต่อไป
‪พวกเธอก็เหมือนกัน
‪ถ้าชม้อยชม้ายชายตาใส่กันแม้แต่นิดเดียว
‪แผนการของเราก็จะเปล่าประโยชน์
‪ทุกคนเห็นพ้องต้องกันไหม
‪แน่นอนค่ะ
‪ได้ครับ เลดี้แดนเบอรี่
‪แอนโทนี่
‪แผนนี้จะเป็นปัญหาต่อลูกหรือเปล่า
‪คุณแม่…
‪แม่แค่ถามเพราะเหตุการณ์คราวก่อนที่ลูกบังเอิญ
‪ไปอยู่ชิดใกล้กับมิสชาร์มา
‪เราจะไม่ตกอยู่ในสภาพนี้แต่แรกถ้า…
‪คุณแม่ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะเล่นตามบท
‪ต่อจากนั้นล่ะ
‪แผนนี้…
‪แค่แก้ไขชั่วคราวเท่านั้น
‪ถ้าสำเร็จ ก็ใช่จ้ะ ‪คนจะลืมข่าวลืออื้อฉาวไปเอง
‪แต่ไม่ว่าอย่างไร ลูกก็ยังไร้คู่
‪เว้นแต่ว่าแผนฤดูกาลนี้ของลูกจะเปลี่ยนไปแล้ว
‪คุณแม่ทราบใช่ไหมครับว่าตระกูลเรายังอยู่ได้
‪ต่อให้ผมไม่แต่งงาน ‪สายเลือดนี้ก็ไม่ได้สิ้นสุดที่ผม
‪ใช่จ้ะ เราไม่ได้สิ้นสุดที่ลูกแต่…
‪ลูกหวังพึ่งพวกน้องชายเป็นทางแก้ปัญหานี้งั้นรึ
‪คุณแม่จะให้ผมยอมรับให้ได้ ‪ใช่ไหมว่าผมทำพลาด ใช่ไหมครับ
‪ผมไม่ควรขอมิสเอ็ดวิน่าแต่งงานตั้งแต่แรก
‪ผมไม่ควรปล่อยให้เลยเถิดถึงขั้นนี้ ผมทราบครับ
‪ผมทราบว่าผมพลาดพลั้ง
‪ล้มเหลวมากมาย ‪เกินกว่าที่คุณพ่อคุณแม่จะรับรู้
‪แผนนี้สำเร็จแน่ครับ
‪ผมแน่ใจว่าทั้งคุณแม่ ‪และเลดี้แดนเบอรี่จะทำให้สำเร็จจนได้
‪เธอเก็บไว้หมดเลยเหรอ
‪เธอมีครบทุกฉบับที่เคยพิมพ์เลยมั้งนี่
‪เพิ่มสองเท่า ตอนนี้แต่ละฉบับมีสองชุด
‪- เอโลอีส ทำไม… ‪- พระราชินีคิดว่าเป็นฉัน
‪- คิดว่าฉันคือเลดี้วิสเซิลดาวน์ ‪- ล้อเล่นหรือเปล่า
‪พระองค์ให้เวลาสามวันเพื่อสารภาพ ‪ทรงข่มขู่ครอบครัวฉัน เพน
‪ฉันควรเอาไปทิ้งให้หมด ‪ถ้าพระราชินีรู้เข้าว่าฉันมีจุลสารพวกนี้
‪ฉันจะยิ่งดูเป็นตัวการมากขึ้นไปอีก
‪แต่เธอไม่ใช่ตัวการ เอล ‪นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดเลวร้ายที่สุด
‪เราต้องขอเข้าเฝ้าพระราชินีให้ได้
‪เราต้องขอให้พระองค์ยอมรับฟังเหตุผล
‪แน่ละ พระราชินีก็มีเหตุมีผลเสียเหลือเกิน
‪แต่ทำไมพระราชินีคิดว่าเป็นเธอล่ะ
‪จริงอยู่ เธอกล้าพูด ‪และมีความคิดเห็นของตัวเองและ…
‪มหาดเล็กคนหนึ่งเห็นฉันไปหาธีโอ
‪ฉันรู้ ฉันน่าจะฟังเธอ
‪ฉันเห็นแก่ตัว ตอนนี้ฉันทำให้ธีโอเสี่ยงไปด้วย
‪พระองค์ต้องคิดว่าเขาเกี่ยวข้องด้วย
‪แต่เขาไม่เกี่ยว เธอก็ไม่ ‪เอล นี่มันผิดเพี้ยนไปหมด
‪- ฉันน่าจะไปเตือนเขา ‪- ไม่ได้ เธอไม่ควรไป
‪เธอควรอยู่ห่างจากธีโอ ‪และโรงพิมพ์นั่นให้ไกลที่สุด
‪เธอควรรอเลดี้วิสเซิลดาวน์ออกจุลสารฉบับใหม่
‪จากนั้นถ้าโชคเข้าข้าง ‪ค่อยใช้มันเป็นหลักฐานพิสูจน์ตัวเอง
‪(ห้องเสื้อ)
‪ฉันต้องคุยกับมาดามเดอลาครัว
‪- คุณไม่ควรมาที่นี่ ‪- เรื่องด่วนค่ะ ขอร้องละ
‪พระราชินีทรงเกี่ยวข้องด้วยแล้วรึ
‪ทรงเกี่ยวข้องมาแต่แรกแล้วมั้งคะ
‪ทรงรู้สึกมาสักพักแล้วว่าถูกวิสเซิลดาวน์คุกคาม
‪ฉันตั้งคำถามต่อรสนิยม ‪ท้าทายดุลยพินิจของพระองค์
‪เราไม่ได้ตกลงเรื่องนี้กันไว้
‪ธุรกิจของเราได้ผลตอบแทนดีงามทั้งคู่
‪คุณก็เข้าใจว่ากิจการของเรามีความเสี่ยง
‪ใช่ แต่ไม่ข้องเกี่ยวกับพระราชินีอังกฤษ
‪ฉันหวังเผื่อว่าคุณจะได้ยินใครพูดอะไรในร้าน
‪เรื่องที่จะทำให้พระราชินีพอพระทัย ‪มอบสิ่งที่พระองค์ต้องการ
‪คำชม คำขอ คำสรรเสริญเยินยอ
‪นี่จะบอกว่าคุณคิดขึ้นเองไม่ได้เหรอ
‪ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
‪เพื่อนรักกำลังเดือดร้อนเพราะฉัน และ…
‪ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
‪คุณยอมมอบตัวได้นะ
‪รับแทนมิสเอโลอีส
‪แต่พระราชินีต้องเชื่อคุณด้วย นั่นสินะ
‪ฉันไม่แน่ใจว่าพระองค์จะเชื่อ
‪พระราชินีจะเมินฉันไป ‪โดยเห็นเป็นเพื่อนที่พยายามจะช่วยเพื่อน
‪ถ้าพระองค์ยอมชายตามองฉันน่ะนะ
‪สวยมากนะคะ
‪งานออกแบบของคุณ
‪ฉันหวังจะเอาไปเสนอ
‪ให้ห้องเสื้อชั้นสูงของช่างอาภรณ์ที่ฝรั่งเศส
‪ยกกิจการตัวเองสูงขึ้นไปอีกระดับ
‪แต่นี่ฉันอาจกำลังสมคบคิดให้ความช่วยเหลือ
‪นักเขียนข่าวซุบซิบชื่อฉาวโฉ่ที่สุดในลอนดอน
‪ฉันรับรองว่าชื่อเสียงคุณจะไม่ด่างพร้อย
‪ฉันสัญญาค่ะ
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪ขอโทษที่มารบกวนนะคะ
‪เรื่องหนึ่งที่ผู้หญิงไม่ทำเด็ดขาด
‪คือการใส่ชุดที่เธอรู้ว่า ‪เธอใส่แล้วไม่สวย มิสเพเนโลปี้
‪หากคุณจะเขียนถึงมิสเอโลอีส
‪เรื่องที่เธอไม่มีทางเขียนถึงตัวเองล่ะ
‪นั่นไง
‪ฉันคงไม่ต้องบอกคุณว่า ‪แบบนั้นจะทำให้พระราชินีเชื่ออย่างไร
‪ฉันไม่มีวันทำได้
‪ฉันไม่มีวันทำลายเพื่อนได้ลงคอ
‪นั่นสินะ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪คุณพี่ ไม่ยักรู้ว่าค่ำนี้จะแวะมา
‪พี่ก็ไม่รู้
‪ดูเหมือนราชวิทยาลัยจะสอนวิชา
‪ให้การศึกษาแตกต่างจากที่พี่วาดภาพไว้
‪หรืออาจจะตรงกับที่พี่วาดภาพไว้ไม่ผิด
‪ดื่มอะไรไหมครับ
‪มีที่เงียบๆ ตรงไหนให้คุยกันบ้างไหม
‪นี่มันงานเลี้ยงนะคุณพี่
‪มั่วสุมน่ะสิไม่ว่า
‪นายเล่นแบบนี้ทุกคืนรึ
‪พี่มาเพื่อสั่งสอนผมเหรอ
‪พี่แค่จะบอกว่านายอาจเป็นลูกชายคนรอง
‪แต่ไม่ได้แปลว่า ‪นายได้รับการละเว้นจากหน้าที่ต่อครอบครัว
‪นั่นแค่ทำให้นายเป็นคนถัดไป
‪นี่เกี่ยวอะไรกับเรื่องจริงที่เกิดขึ้น
‪ระหว่างพี่และพวกชาร์มาหรือเปล่า
‪โดยเฉพาะกับพี่สาวคนโตน่ะ
‪คุณแม่ไม่ใช่คนเดียวที่เห็น ‪สายตาที่พี่มองเธอ
‪พี่คิดจะลงโทษตัวเองอีกนานแค่ไหน
‪ถึงได้ดื่มด่ำกำซาบกับความทรมานขนาดนี้
‪คิดเสียว่าพี่ไม่ได้มาก็แล้วกัน ‪ราตรีสวัสดิ์ เบเนดิกต์
‪นี่ ตอนนี้อะไรๆ อาจดูสิ้นหวังนะคุณพี่
‪แต่ผมก็มีเรื่องที่รู้มาบ้างจากการเรียนศิลปะ
‪นั่นคือทุกอย่างมักจะขึ้นกับ… มุมมอง
‪ผมดูผลงานของผม
‪และถ้าไม่ชอบภาพที่เห็น
‪ผมแก้พาเลตต์ชุดสีได้ทุกเมื่อ
‪แต่ผมจะไม่ทิ้งแบบที่ร่างมาทั้งหมดแน่ๆ
‪พี่เองก็อาจทำแบบนั้นกับชีวิตพี่ได้
‪ดื่มชานั่นอีกแล้วใช่ไหมเราน่ะ
‪อย่างน้อยก็โกนหนวดหน่อยเถอะ
‪เลดี้แดนเบอรี่
‪เลดี้แมรี่ มิสชาร์มา
‪มิสเอ็ดวิน่า ผม…
‪ช่างมีน้ำใจจริงๆ ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪อย่าลืมนะจ๊ะ ก่อนเราจะส่งบัตรเชิญออกไป
‪เราต้องทำทีเหมือนชื่นชอบที่ได้อยู่ด้วยกัน
‪ไปกันไหมจ๊ะ
‪อย่าได้หวั่นไหว
‪ถ้าพวกเราทำใจกับงานแต่งได้ ‪พวกนั้นก็ต้องทำได้
‪ยกโทษให้ผมนะครับ เลดี้แมรี่
‪ผมยังไม่ได้ขอโทษคุณอย่างเป็นกิจจะลักษณะ
‪ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไร
‪ผู้ชายมักใช้เวลากว่าจะรับรู้ ‪ความผิดของตัวเองกับเรื่องพรรค์นี้
‪ถือเป็นบุญวาสนาของบุรุษเพศนะว่าไหม
‪คุณมีเหตุอันสมควรให้ชิงชังผม
‪แต่ผมคงจะบกพร่องไป
‪ถ้าไม่ได้เรียนให้ทราบว่าผมไม่เคยตั้งใจ
‪ทำให้ครอบครัวของคุณต้องลำบาก ‪มากเท่าที่ผมได้ทำลงไป
‪ที่จริงจะโทษคุณฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ ‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪ฉันเองก็วางมือไปนานเหลือเกิน
‪พอสามีสิ้นบุญแล้วก็ควรจะเป็นฉัน
‪เข้ามารับภาระของครอบครัว ไม่ใช่เคท
‪ลูกเสียสละเพื่อเรามามากเกินไปแล้วจริงๆ
‪เลดี้ฮู้ด ดีใจจังค่ะที่ได้เจอคุณวันนี้
‪เช่นกันค่ะเลดี้แมรี่
‪มากับลอร์ดบริดเจอร์ตันเสียด้วย
‪ค่ะ
‪มิสเตอร์มอนด์ริช
‪เฟทเธอริงตัน
‪ผมขอบรั่นดีแล้วกัน
‪ไม่คิดว่าจะต้อนรับกันแบบนี้
‪ประทานโทษนะครับ
‪ผมนึกว่าเจ้าของสโมสรชั้นเลิศแห่งนี้
‪จะเล่าเรื่องมากมายให้ผมฟังจนเพลิน
‪เรื่องจากสมัยต่อยมวยก็ได้
‪เรียนตามตรง ผมไม่เคยชอบกีฬานั้นเลย
‪มวยไม่ได้สนุกสำหรับทุกคน
‪ต้องมีแรงใจที่ฮึดสู้ และต้องมีกรามที่ทนยิ่งกว่า
‪กล่าวได้น่าสนใจทีเดียว
‪ลอร์ดเฟทเธอริงตันญาติผมไม่มีทั้งสองอย่าง
‪ขอให้เขาไปสู่สุคติเถอะ ‪แต่ได้ข่าวว่าเขาชื่นชมคุณมากทีเดียว
‪ผมถือเป็นเกียรติ ‪แต่ไม่เคยทราบว่าเขาชื่นชมผม
‪พวกคุณต้องเคยเจอกันสิ ‪เขาไปดูการแข่งตั้งหลายนัด
‪ครับ แต่ผมคงวุ่นอยู่กับการแข่งตรงหน้า
‪อยู่ในสังเวียน หากเสียสมาธิจะอันตราย
‪จริงด้วย อันตรายในอาชีพของคุณ
‪แต่ญาติผมจดบันทึกหนี้สินไว้ละเอียด
‪เดิมพัน
‪ผมบังเอิญไปเจอยอดเดิมพันก้อนใหญ่
‪ผมไม่อยากปกป้องตัวเอง ‪จากคำกล่าวหาเลื่อนลอยครับ
‪ผมก็ไม่อยากให้คุณทำเช่นนั้น
‪ผมนับถือคนที่สร้างฐานะด้วยตัวเอง
‪ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีใดสร้างเนื้อสร้างตัว
‪ผมจะไม่ซักไซ้คุณอีก ถ้าคุณไม่ซักไซ้ผม
‪คำกล่าวหาเลื่อนลอย ‪ย่อมไม่ดีต่อธุรกิจของเราทั้งคู่
‪และดูจากสภาพ
‪ธุรกิจคุณน่าจะจำเป็น ‪ต้องใช้ความช่วยเหลือทุกทาง
‪วันนี้ช่างพิมพ์ไม่อยู่
‪คุณต้องกลับมาใหม่
‪ฉันไม่ได้มาขอตีพิมพ์ค่ะ
‪เสียสติไปแล้วเหรอ
‪ไม่ตื่นเต้นสักนิดเลยสินะที่เจอหน้ากัน
‪คนในวังมาถามหาผม
‪วันนี้ผมเกือบโดนไล่ออก
‪ใช่ ฉันว่านั่นคงเป็นความผิดฉันเอง
‪พระราชินีเห็นฉันมาเจอคุณเมื่อวันก่อน
‪ตอนนี้พระองค์จึงเชื่อว่าฉันคือเลดี้วิสเซิลดาวน์
‪ไร้สาระนะว่าไหม
‪ความไร้สาระนั้นอยู่ตรงที่
‪คุณคิดว่าเป็นเรื่องดีที่จะกลับมาที่นี่อีก
‪มาเอาหนังสือเพิ่มใช่ไหม
‪อะไรนะ
‪ไม่ ฉันมาดูให้แน่ว่าคุณปลอดภัย
‪เพื่อคุยให้เรื่องของเราตรงกัน
‪เรื่องของเราเหรอ
‪นี่ไม่ได้น่าแปลกใจเลยสักนิด
‪หมายความว่ายังไงกัน
‪หมายความว่าคุณเป็นกุลสตรี
‪เกิดมาทั้งชีวิต ‪คุณไม่เคยต้องเผชิญความลำบากจริงๆ
‪คุณอาจมีครอบครัวคอยปกป้อง
‪มีสังคมของคุณ แต่ผม…
‪ผมไม่มี
‪คุณหาความบันเทิงจากชนชั้นล่าง ‪มิสบริดเจอร์ตัน
‪คุณควรกลับเมย์แฟร์ไปได้แล้ว ‪ก่อนที่จะทำให้ผมเดือดร้อนมากกว่านี้
‪ท่าทางทั้งมิสคาวเปอร์และมิสกอริ่ง
‪จะยอมเชื่อว่างานแต่งที่หยุดกลางคัน
‪เป็นการตัดสินใจร่วมกัน
‪ดีแล้วละ
‪ดูเหมือนฉันก็โกหกเก่งไม่ใช่เล่น
‪พี่กับไวเคานต์สอนฉันไว้มั้งคะ
‪เอ็ดวิน่า
‪ทำยังไงน้องจึงจะยกโทษให้พี่
‪ต่อให้ต้องขอโทษทุกวันไปชั่วชีวิต พี่ก็ยอม
‪ความสุขของน้องสำคัญที่สุดสำหรับพี่ บอน
‪เชื่อพี่เถอะนะ
‪พี่กำลังได้รับผลจากการทำลายมันไป
‪น้องยังจำหนังสือในห้องสมุดของอัปป้า ‪ที่พี่เคยอ่านให้ฟังได้นะ
‪เรื่องราวรักแท้ ‪และอวสานแสนสุขแม้พบอุปสรรค
‪พี่เชื่อเรื่องพวกนั้นจริงๆ บ้างไหม
‪หรือทุกอย่างที่พูดมาเป็นแค่คำโกหก
‪พี่ต้องเชื่อในรักแท้สิ
‪พี่เชื่อว่ามีอวสานแสนสุข จะไม่เชื่อได้ยังไง
‪น้องก็เห็นอัปป้ากับคุณแม่ ‪พวกท่านเคยมีความสุขกันมาก
‪ฉันเห็นว่าแม้แต่เรื่องนั้นก็ลงเอยด้วยความเศร้า
‪อวสานแสนสุขไม่มีอยู่จริง พี่เคท
‪อย่างน้อยก็ไม่มีในชีวิตจริง
‪มิสชาร์มา
‪ผมอยากอยู่กับคุณตามลำพัง
‪เพื่อคุยกัน
‪ไม่มีอะไรต้องคุยกันค่ะ
‪- เราจูบกัน ‪- ไม่ได้จูบ
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา
‪จะมีได้ยังไง
‪คุณเป็นคู่หมั้นหมายของน้องสาว ‪ไม่มีทางที่เราจะจูบกันได้
‪นี่คุณเอาจริงรึ
‪เราทำเรื่องเลวร้าย
‪เราควรละอายใจกับสิ่งที่ทำไป
‪เลดี้แดนเบอรี่ เลดี้บริดเจอร์ตัน
‪ประหลาดใจจังที่ได้เจอพวกคุณที่นี่
‪คงรู้นะว่าตระกูลฉันมีห้องส่วนตัวที่นี่
‪รู้ใช่ไหม เลดี้คาวเปอร์
‪อยู่ตรงนั้นใช่ไหมคะ
‪ห้องที่มีป้ายแดนเบอรี่ติดอยู่
‪เหนือประตูตรงนั้นเอง
‪ดีจังเลยค่ะที่ได้เจอพวกคุณทั้งสอง
‪แต่ฉันนึกว่าพวกคุณต้องไปพักหลังจาก
‪เกิดเหตุการณ์หนักใจเมื่อสัปดาห์ก่อน
‪ตรงกันข้าม แหม พอดีฉันกำลังจะจัด
‪งานราตรีปลายสัปดาห์นี้ค่ะ
‪ไม่ได้รับบัตรเชิญกันหรือคะ
‪ต๊ายตาย เดี๋ยวดูให้นะว่าที่ยังเหลือไหม
‪งานเราคนจะมาเต็มค่ะ แน่นอนเลย
‪คุณช่างรอบรู้ไปหมดจริงๆ
‪เวลาอยู่แดนเถื่อน บางครั้งก็ต้องทำเรื่องบ้าบิ่น
‪แต่ถ้าไม่ได้ไปล่าสัตว์ครั้งนั้น
‪ผมคงไม่มีวันค้นพบเหมือง
‪- นางเอกมาพอดี ‪- คอลิน
‪คุณพี่แจ็ค
‪ผมเพิ่งบอกลอร์ดเฟทเธอริงตันไป
‪ผมสนใจเหมืองของเขาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
‪หลังจากได้เห็นสร้อยคอเส้นงาม ‪ที่คุณสวมไปงานแต่งของพี่
‪จริงหรือคะ
‪คุณพูดโน้มน้าวได้ดีจริง บริดเจอร์ตัน
‪ผมต้องขอเก็บไปคิดก่อน
‪ผมจะตั้งตารอคำตอบจากคุณ
‪ทั้งวงสังคมทึ่งกับความสำเร็จของคุณ ‪ผมเองก็อยากเป็นบ้าง
‪เดินไปส่งผมหน่อยได้ไหมครับ
‪เพิ่งรู้ว่าคุณก็อยากเป็นนักลงทุนกับเขาด้วย
‪ผมเองก็เพิ่งรู้ตัว ‪แต่ผมก็เริ่มคิดนอกกรอบบ้างแล้ว
‪ผมรู้ว่าเป็นการเสี่ยงกับเงินก้อนใหญ่ ‪แต่มันช่างยั่วยวนใจ
‪นี่เป็นโอกาสให้ผมสร้างชื่อเสียงตัวเอง ‪เหมือนที่ญาติคุณทำมาแล้ว
‪เมื่อเราทำกำไรได้ ‪ครอบครัวเราทั้งคู่จะได้รับประโยชน์
‪นั่นยิ่งล่อลวงใจหนักขึ้นอีก
‪คุณให้ค่าครอบครัวฉันด้วยรึ
‪ผมไม่มีนิสัยคบค้าสมาคมกับใครที่ผมไม่นับถือ
‪ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย
‪ผมเข้าใจ
‪ความสัมพันธ์ของเรา ‪ค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง
‪เราเองก็อาจจะมองข้ามไป
‪ที่ผ่านมาคุณช่าง…
‪มั่นคงและภักดีเสมอ เพน
‪ฉันไม่คู่ควรกับคำเยินยอเพราะความภักดีหรอก
‪คุณมีเรื่องทุกข์ใจหรือครับ
‪ไม่เลยค่ะ
‪เกือบลืมไป
‪ผมอาจต้องขอพึ่งความภักดีของคุณเป็นครั้งสุดท้าย
‪จนกว่าจะมีการยืนยันทำสัญญากับญาติของคุณ
‪ผมไม่อยากให้ข่าวนี้รู้ไปถึงหูพี่แอนโทนี่
‪รบกวนเลี่ยงไว้อย่าบอกใครได้ไหม ‪โดยเฉพาะเอโลอีส
‪ผมรู้ว่าคุณกับน้องผมไม่มีความลับต่อกัน แต่…
‪มิสเตอร์บริดเจอร์ตัน
‪ไม่ยักรู้ว่าวันนี้เรามีแขกมาเยือน
‪มิสเพเนโลปี้แค่ออกมาส่งครับ ‪ส่วนผมก็เอาแต่พล่าม
‪เรื่องโง่เขลาที่ถ้าเล่าให้คนอื่นฟัง ‪ผมคงต้องอายน่าดู
‪ต้องให้เตือนไหมว่า ‪เราคุยกันไว้ยังไงเรื่องจะเลือกใคร
‪มาลงทุนกับธุรกิจของเรา
‪ชอบจริงๆ ที่คุณเรียกมันว่าธุรกิจของเรา
‪ผมพูดให้คุณบริดเจอร์ตันถอดใจแล้ว ‪แต่เด็กนั่นตื๊อไม่เลิก
‪ทั้งที่ครอบครัวตกอยู่ในสภาพนั้น เขาก็ยังมุ่งมั่น
‪ก็เพราะสภาพนั้นนั่นแหละที่กระตุ้นเขา
‪เพราะเขาไม่โง่จึงได้อยากทำสัญญาตอนนี้
‪ก่อนที่ใครๆ อยากเลิกคบค้าสมาคม ‪กับเขาและครอบครัว
‪มาเก็บบัญชีอีกแล้วรึ มิสซิสวาลี่ย์
‪บัตรเชิญเจ้าค่ะ มีหลายใบด้วยนะ
‪ก็ควรจะมีใช่ไหมล่ะ
‪บัตรเชิญพร้อมแจกแล้วค่ะคุณผู้หญิง
‪เยี่ยมมากจ้ะ มิสซิสวิลสัน
‪ออกี้น้อยยังไอไม่หาย
‪ดัชเชสเลยมาร่วมงานไม่ได้
‪แต่เพราะเหตุนี้จึงสำคัญมาก
‪เราทุกคนต้องยอมรับธีมงานน้ำหนึ่งใจเดียว…
‪และร่วมมือกันเอาใจแขกเหรื่อ
‪หากคนสนับสนุนเรามากพอ ‪พระราชินีอาจไขว้เขว
‪จนลืมเรื่องงานแต่งเจ้ากรรมนี้ไปได้
‪- ในนี้อึดอัดแทบหายใจไม่ออกเลย ‪- เอโลอีสจ๊ะ
‪ไม่สบายหรือลูก
‪ไม่ต้องตกใจค่ะคุณแม่ ‪หนูยังร่วมงานราตรีของคุณแม่ได้
‪ร่วมแสดงปาหี่ไปกับพวกเรา
‪แม่ทำเพื่อเราทุกคนนะ
‪คุณแม่ยังพอมีเวลาเปลี่ยนธีมนะครับ
‪วันนี้ไม่มีจุลสารวิสเซิลดาวน์มาส่งจริงๆ เหรอ
‪สวัสดีค่ะบ้านบริดเจอร์ตัน
‪- ฉันจะรับสารภาพ ‪- อะไรนะ
‪ฉันรู้เรื่องวิสเซิลดาวน์ทั้งหมดที่จำเป็นต้องรู้
‪ฉันจะไปหาช่างพิมพ์ ตีพิมพ์จุลสารปลอม
‪ทำตามที่พระราชินีต้องการ เป็นพันธมิตร
‪เธอจะให้เด็กฝึกหัดนั่นช่วย มิสเตอร์ชาร์ปนั่น
‪ฉันไม่อยากพูดถึงนายคนนั้นอีก
‪ฉันทำเพื่อครอบครัวฉันเอง เพน
‪ฉันจะทำให้พระราชินีอยู่ข้างพวกเราอีกครั้ง
‪นั่นจะทำให้สังคมมองข้าม ‪เรื่องอื้อฉาวทั้งหมดที่เราเพิ่งก่อไป
‪เอโลอีส ฉันไม่อยากให้เธอทำอะไรวู่วาม
‪เวลาลดน้อยถอยลงทุกที
‪ถ้าฉันต้องสมอ้างเป็นเลดี้วิสเซิลดาวน์ก็ตามนั้น
‪มันไม่มีทางไปรอด เธอจะโกหกได้สักกี่น้ำ
‪จะเกิดอะไรขึ้น…
‪จะเกิดอะไรขึ้น ‪ถ้าเลดี้วิสเซิลดาวน์ตัวจริงกลับมาเขียนอีก
‪ฉันไม่สนแล้วว่า ‪เลดี้วิสเซิลดาวน์ตัวจริงจะทำอะไร
‪หรือไม่ทำอะไร หล่อนตายแล้วสำหรับฉัน
‪เพน ฉันตัดสินใจแล้ว
‪อย่างน้อยที่สุดฉันก็จะมีเวลาเพิ่มอีกนิด ‪เพื่อตามหาคนเขียนตัวจริง
‪และทำให้หล่อนต้องชดใช้กรรม
‪ฉันแค่อยากขอบคุณเธอ
‪เพราะเป็นเพื่อนที่ภักดีต่อกันเสมอ
‪ไม่ว่าเรื่องราวจะเป็นยังไง
‪(งานราตรีบริดเจอร์ตันอันทรงเกียรติ ‪25 ก.ค. 1814)
‪เหตุใดการทรยศจึงปลุกเร้าใจเรานัก
‪วงสังคมเองย่อมสัมผัสถึงความบ้าคลั่งเพี้ยนพิลึก
‪เมื่อพิธีสมรสซึ่งตั้งท่าว่าไร้ผู้ใดเทียบเคียง ‪กลับต้องล่มสลาย
‪แต่กระนั้น ผู้เขียนคนนี้กลับรู้แน่
‪งานวิวาห์ล่มของไวเคานต์
‪อาจไม่ใช่การทรยศหนึ่งเดียว
‪ซึ่งตระกูลบริดเจอร์ตันแสนดีของเรา ‪ต้องเผชิญหน้าสู้ในยามนี้
‪แหม
‪คาดไม่ถึงเลย
‪ตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่น่ะ
‪- จะให้เราเล่นดนตรีต่อไหมขอรับ ‪- ไม่ต้องแล้วจ้ะ
‪ถ้าไม่ต้องการผมแล้ว ผมก็ขอกลับไปที่สตูดิโอ
‪ผมคนนึงละที่ไม่อยากทนแกร่วทั้งคืน
‪- เดี๋ยว ‪- ผมรู้ว่าพี่คิดยังไง
‪นายต้องอยู่เต้นรำ
‪จะมีการเต้นรำ
‪มุมมองใหม่ไงล่ะ
‪เต้นรำเหรอ กับใคร
‪แอนโทนี่
‪ไฮยาซินธ์
‪ขา คุณพี่
‪ลงมาเป็นเกียรติกับพี่หน่อย
‪ถ้าน้องได้เต้น ผมก็ต้องได้เต้น
‪มาเลย
‪มาอวดผลการเรียนให้ยายแม่ม่ายคนนี้ดูซิ
‪ได้ข่าวว่าอุตส่าห์ร่ำเรียนมา ‪มิสเตอร์บริดเจอร์ตัน
‪น้องเก่งกว่าหนูอีกค่ะ หนูว่านะ
‪ขอจังหวะครื้นเครงหน่อย เต้นรำคันทรีก็ได้
‪เชื่อว่าธีมของงานคืนนี้ที่คุณแม่เลือกไว้ ‪คือน้ำหนึ่งใจเดียวนะครับ
‪เต้นควอดริลกันไหมคะ
‪เราน่าจะเริ่มรับประทานอาหารนั่นกันก่อน
‪จริงด้วย
‪ปกติวงสังคมเราหลอกง่ายจะตายไป
‪ก็ต้องยอมรับนะคะ ฉันแปลกใจไม่น้อย
‪พวกเขาไม่เชื่อเรื่องของเราเลย เลดี้แดนเบอรี่
‪เกิดอะไรขึ้นนะ
‪มาส่งแล้วค่ะ
‪เราน่าจะลองถามพวกนั้น
‪มิสซิสวิลสัน
‪มีเรื่องอะไรรึ
‪เพิ่งมาถึงค่ะคุณผู้หญิง
‪เลดี้วิสเซิลดาวน์ใช่ไหมคะ
‪หล่อนออกฉบับใหม่แล้วหรือคะคุณแม่
‪ออกแล้วน่ะสิ
‪ทีนี้จะได้รู้กันว่าทำไมที่นี่มีแต่เรา
‪หากชีวิตเราถูกกลั่น
‪เหลือเพียงการตัดสินใจทั้งหมดซึ่งเราเลือก
‪เช่นนั้นมิสเอโลอีส บริดเจอร์ตัน ‪ก็เลือกชีวิตอันตราย
‪และอาจย่อยยับลงได้แน่แล้ว
‪เพราะปรากฏว่าเจ้าหล่อนไปคลุกคลี
‪ตามลำพังกับพวกไม่พึงคบค้าสมาคม
‪เข้าขั้นหัวรุนแรงทางการเมืองเลยทีเดียว
‪คุณดูปลาบปลื้มจังนะ
‪ท่าทางเพื่อนบ้านเราต้องเดือดร้อนกันอีกพักใหญ่
‪คอลิน บริดเจอร์ตัน เอาเลย ‪ตกลงทำสัญญากับเขา
‪ไม่แน่ หญิงสาวผู้นั้น
‪อาจใช้เวลาใคร่ครวญการตัดสินใจมาอย่างดี
‪หรือ
‪ไม่แน่ การตัดสินใจเหล่านั้นอาจทำไปขณะวู่วาม
‪ไม่ว่าจะด้วยเหตุใด เราทุกคนต้องรำลึกไว้
‪เมื่อตัดสินใจไปแล้ว
‪ย่อมต้องยอมรับผลที่ตามมา
‪กลับบ้านกันดีไหมจ๊ะ บอน
‪อย่างกับพี่สนใจจริงๆ ว่าฉันอยากทำอะไร
‪เอ็ดวิน่า นี่ช่างโหดร้าย…
‪อย่าริอ่านยัดเยียดให้ฉันกลายเป็นคนที่ใจร้าย
‪ฉันอาจไม่รู้จักตัวเองอย่างแท้จริง
‪แต่อย่างน้อยฉันก็รู้ว่าฉันใจดีกว่าพี่
‪ออกมาทำอะไรตรงนี้
‪ขอโทษค่ะ
‪- ไม่ครับ อยู่ต่อเถอะ ‪- คุณมาก่อน
‪ผมจะไปแล้ว
‪นี่บ้านคุณนะคะ
‪นั่นไม่สลักสำคัญอะไร
‪ควรจะสำคัญสิคะ
‪- ต้องทำตัวแบบนี้เสมอรึ ‪- คุณยืนยันเอง
‪- นี่เรียกว่ารอมชอมแล้วเหรอ ‪- ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
‪แค่เห็นตามบ้างได้ไหม
‪คุณทำตัวแบบนี้
‪ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกันในป่านั่น
‪หัวรั้น ไม่โอนอ่อน
‪ไม่ยอมทำตามตรรกะเหตุผลง่ายๆ
‪ฉันก็เข้าใจได้จริงๆ ค่ะ
‪นิสัยแบบนี้คงทำให้ผู้ชายอย่างคุณ ‪เป็นเดือดเป็นร้อนนัก
‪ผู้ชายที่เคยชินกับการได้ทุกอย่างตามใจ ‪เคยชินกับการออกคำสั่ง…
‪- ผมไม่ได้สั่งคุณ ‪- คุณสั่ง แล้วคุณก็คาดว่าฉันต้องฟัง
‪- ฉันไม่ฟัง ‪- คุณน่าจะฟังบ้าง
‪ฉันไม่มีวันฟังคุณหรือใครที่ฉันไม่เห็นด้วยทั้งใจ
‪การที่คุณต้องใช้เวลานานขนาดนี้
‪กว่าจะเข้าใจ กว่าจะยอมรับความจริง…
‪- อยากรู้สาเหตุไหมล่ะ ‪- ฉันว่าคุณก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ
‪- ผมรู้ ‪- เอาอีกแล้ว
‪เบิกเนตรดิฉันด้วยการตรัสรู้ของคุณทีค่ะ
‪เพราะผมไม่เคยเจอคนอย่างคุณ
‪มันน่าโมโห
‪เพราะคุณกลืนกินทุกลมหายใจของชีวิตผม
‪ครอบครัวผมจวนเจียนจะพังพินาศ
‪ผมแทบแน่ใจเลยว่าน้องทุกคน ‪เกลียดผมอยู่ลึกๆ
‪โดยเฉพาะคุณแม่ ‪ต่อให้ผมเคยอุทิศเกือบทั้งชีวิตเพื่อพวกเขา
‪แต่ถึงอย่างนั้น
‪ผมกลับเอาแต่คิดถึง
‪ผมได้แต่หายใจเข้าออก…
‪เป็นคุณ
‪คุณคิดว่าผมอยากตกอยู่ในสภาพนี้หรือ
‪ต่อสู้กับห้วงคิดที่อยากอยู่กับคุณเท่านั้น
‪อยากจะหนีไปกับคุณ
‪อยากทำตาม… ความปรารถนา
‪ต้องห้ามและบัดสีที่สุด
‪ถึงอย่างนั้น
‪ยังต้องคอยย้ำเตือนตัวเองอย่างหนัก
‪ผมเป็นสุภาพบุรุษ และคุณเป็นกุลสตรี
‪หรือกับ… กลิ่นนี้
‪มันประทับตราตรึงในใจผม
‪ตั้งแต่คืนนั้น ‪ริมระเบียงในงานราตรีที่เรือนกระจก
‪กลิ่นดอกลิลลี่
‪- คุณต้องหยุด ‪- ฉันต้องหยุดงั้นรึ
‪สรุปแล้วไม่มีทางอื่น คุณต้องหยุด
‪แต่มันเป็นเพราะคุณ เป็นเพราะคุณตั้งแต่ต้น
‪คุณพลิกโลกของฉันจนเสียศูนย์
‪ทำให้ฉันทบทวนทุกอย่างที่เคยพร่ำบอกตัวเอง
‪ฉันปลงใจมาที่นี่เพื่อช่วยครอบครัว
‪- ทุกสิ่งที่ทำไปก็เพื่อ… ‪- เพื่อพวกเขา
‪- ใช่
‪คุณต่างหากที่ต้องหยุด
‪- ก่อนที่… ‪- ก่อนอะไร
‪ก่อนเราทั้งคู่จะกล้าทำอะไรเพื่อตัวเองสักทีน่ะรึ
‪กลับเข้าบ้านไปเถอะ
‪ไปสิ
‪กลับไปในบ้าน
‪ฉันเพิ่งพูดว่ายังไงที่คุณชอบออกคำสั่ง
‪ผมจะหยุด
‪- อย่าหยุด ‪- ผมจะหยุด
‪อย่าหยุด
‪ผมต้องคุยกับมิสชาร์มา
‪ผมรู้ว่ายังเช้าอยู่ ‪แต่รบกวนไปบอกทีได้ไหมว่าผมมาหา
‪เกรงว่าคงทำไม่ได้ขอรับ
‪ดูเหมือนเธอจะไม่ได้อยู่ที่นี่
‪ม้าหายไปตัวหนึ่งด้วยค่ะ
‪เร็วเข้า!
‪มิสชาร์มา
‪อย่า! มิสชาร์มา!
‪เคท!
‪ไม่นะ
‪เคท
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม