SERIAL NETFLIX
Zostań ze mną. Proszę.
Zostań ze mną.
- Panie! - Zróbcie miejsce!
O Boże, Kate!
Wezwijcie chirurga!
Rozcięła sobie głowę. Uciskałem ranę, ale potrzebuje szwów.
- Słyszy mnie pani? - Dajcie koc. Trzęsie się!
Proszę mi nie przeszkadzać.
Co się stało? Służący widział, jak ją wnosisz.
Nic jej nie jest?
Nie wiem.
A tobie?
To moja wina.
To wszystko moja wina.
Anthony.
- Gdzie ona jest? - Minął tydzień od ostatniego wydania.
Powinniśmy mieć już kolejne dwa albo trzy wydania.
Może nie miała więcej plotek o tej awanturnicy, Eloise Bridgerton.
Ej ty. Co zrobiłeś z naszym pismem plotkarskim?
Nie mam go, panie. Chciałby pan gazetę?
Nonsens.
Liczę, że Whistledown podniesie pióro i zdąży napisać o moich zaślubinach.
Może je odłożyła,
by nie musieć pisać o tak nieciekawym wydarzeniu.
A może miała dość niszczenia życia innym.
Chcę odwiedzić Eloise. Minął tydzień.
Zakazuję ci pojawiać się w tamtym domu. Rozumiesz?
Na czym stoimy z panem Bridgertonem?
Jesteśmy blisko. Dziś się z nim spotkam.
Doskonale. Myślisz, że nadszedł czas, by wydać trochę funduszy?
Mamy ich aż nadto.
Przyda mi się większa szafka na broń.
Myślałam bardziej o jakiejś uroczystości.
Varley.
Chcielibyśmy wyprawić bal.
- Wyśmienity pomysł. - By wreszcie uczcić nasze zaręczyny?
By wreszcie uczcić nas wszystkich.
Varley, chcę blasku i złota. Chcę wszystkiego, co najlepsze.
Nazwiemy go
Balem Featheringtonów.
- Ależ oryginalnie. - Czym prędzej roześlę zaproszenia.
Co z Bridgertonami i Sharmami?
Zważywszy na ich obecną reputację…
Ciekawie byłoby zobaczyć ich w jednym miejscu.
Ludzie kochają sensacje.
Wszyscy wiedzą, że panna Sharma jeszcze się nie obudziła.
Może nie powinniśmy żartować z jej rodziny?
Zaproś ich wszystkich. Zapewne nie przyjdą, biedaczyska.
Ale wszyscy mogą zobaczyć, jak dobrze nam się układa.
Po tak tragicznym roku.
Tym razem róże i lilaki. Coś radosnego.
Dziękuję, pani Wilson.
Znów wysyłasz kwiaty Sharmom?
Nie ma nic gorszego niż gnijące kwiaty przy łóżku chorej.
- Idziemy na Bal Featheringtonów? - Nie wiem.
Dobrze, że zostaliśmy zaproszeni.
Na dzisiejszym spacerze dwukrotnie zostałam zignorowana.
Przynajmniej lady Whistledown o tym nie pisze.
W ogóle już nic nie pisze. Czyż nie, El?
Eloise,
może przechadzka z Penelopą pomoże ci oczyścić umysł.
Penelopa nie może się pokazywać z kimś takim jak ja.
Jej rodzina wie, że jest źle. Ty też, choć tego nie przyznasz.
Nikt mi nie powiedział, że troje służących odeszło.
Muszę wiedzieć takie rzeczy.
Nie tylko nas dotyka nasza marna reputacja.
Colinie, chcesz mnie o czymś poinformować?
- Nie wiem nic o służbie. - A o naszych rachunkach?
O nich również nic nie wiesz.
Gdy przeglądałem księgi rachunkowe, odkryłem, że pobrałeś znaczną kwotę.
W jakim celu?
Jeśli musisz wiedzieć, rozważam inwestycję z lordem Featheringtonem.
Dlatego są problemy w tym domu. Nikt nie myśli, jak należy nim zarządzać.
- Ma 21 lat. - Nie możemy podejmować własnych decyzji?
Zajmij się swymi bazgrołami. Nie będę komentował twoich aktywności.
Mogę iść do pokoju?
Ja też muszę iść.
Nie martw się. Będę cię informował o każdym moim kroku.
- Tak. Bazgroły czekają. - Mam tyle do czytania.
A ja mam łacinę.
Co z nią?
- Nie wiem. Nie… - Nie byłeś u niej?
- Minął tydzień… - Mówiłem, że byłem zajęty.
Skłamałabym, mówiąc, że nie martwię się o ciebie.
Nie mam na to czasu.
Cóż…
Może zechcesz go znaleźć.
Panno Eloise. Paczka do pani.
- Nie chcę żadnych… - Tę może pani zechcieć.
Będę na zewnątrz.
Dostałaś mój list.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Dlaczego mnie okłamywałeś?
Cały ten czas wiedziałeś,
że prawdziwa lady Whistledown drukuje tu swoje pismo.
Nie mogłem ci powiedzieć.
Obserwowała mnie.
Zerwałem z tobą kontakt, choć wcale tego nie chciałem.
Bałem się, że zobaczy nas razem i napisze o tobie coś okrutnego.
Na to już za późno.
Jestem ci winien przeprosiny.
Za wszystko.
Whistledown zmieni teraz drukarnię.
- Zasługujesz na prawdę. - Zasługuję na więcej.
Przestała pisać.
To idealny czas, by ją znaleźć. Teraz niczego się nie spodziewa.
Dzięki twojej wiedzy i moim wysiłkom wspólnie ujawnimy jej tożsamość.
Muszę wiedzieć wszystko.
Rękopisy przychodziły wcześnie rano. Dwa razy w tygodniu.
- Masz opakowanie? - Nie było opakowania.
Przychodziły w jedwabiach.
Z radością przyjęłam dziś zaproszenie Waszej Królewskiej Mości.
Obawiałam się, że Wasza Wysokość nie zechce mnie widzieć
po ostatnich wydarzeniach.
Tak.
Nagle mam trochę wolnego czasu,
jako że nie zajmuje mnie lady Whistledown.
Pomyślałam, że może zabawisz mnie rozmową.
Nigdy nie dowiedziałam się,
dlaczego naprawdę wicehrabia i jego narzeczona nie wrócili do ołtarza.
Miało to coś wspólnego z radykalistką w rodzinie Bridgertona?
Nie mam pojęcia.
Nasze myśli zajmowała starsza panna Sharma.
Żywimy nadzieję, że obudzi się po upadku.
Oczywiście.
Wyślę kilka naszyjników, ażeby wyrazić współczucie.
- To nader miłe. - Żaden problem.
Myślisz, że ktoś jeszcze ma w planach ślub w tym sezonie?
Może lord Fife i ta posępna dziewczyna, która uważa się za harfistkę?
Nie mam wiedzy o takiej parze.
Lady Whistledown miała monopol na podobne spekulacje, czyż nie?
Może nam wszystkim dobrze zrobi
znalezienie nowych zainteresowań.
Zajmij się swoimi sprawami.
Mam przez to na myśli ten bar. Wracaj do pracy.
Gdzie dokładnie są te kopalnie?
Wolę nie podawać lokalizacji. Nie chciałbym, by ktoś ją wykorzystał.
Mondrich!
- Jak miło tu pana widzieć. - W końcu to jego bar.
Lord Featherington traktuje go jak swoje prywatne biuro do knucia intryg.
„Intrygi” to nieprzyjemne słowo, nieprawdaż?
Nie może pan poważnie rozważać tej inwestycji.
- Ten człowiek to oszust. - Wypraszam sobie.
To cecha, którą dzieli ze swym zmarłym kuzynem,
z którym sam zawarłem umowę
i na którego niegodziwe czyny nieopatrznie przyzwalałem.
Może sam się pan przekona.
Featheringtonowie wydają niezwykle wystawny bal.
- Ta rodzina… - Proszę ich w to nie mieszać.
Featheringtonowie to zacna rodzina o niesłusznie nadszarpniętej reputacji.
Radzę zastanowić się nad rzucanymi oskarżeniami.
Raczej nie może sobie pan pozwolić na odstraszanie klientów.
Może pójdziemy porozmawiać w inne miejsce?
Colin Bridgerton połknął haczyk.
Oddałeś mi moją sypialnię.
To nie znaczy, że możesz wchodzić bez pytania.
Wybacz.
Bal zapowiada się cudownie.
Złote kwiaty, złote napoje, wszędzie złoto.
Nie lubisz złota?
Skoro mamy już Bridgertona, wykorzystaliśmy cały potencjał socjety.
- Jak to? - Tworzymy skuteczną drużynę.
Zawsze możemy odwiedzić zamożne rodziny na prowincji.
Jest niewiele zamożnych rodzin na prowincji.
Tymczasem tutejsze rodziny zaczną wkrótce pytać o zwrot z inwestycji.
A wtedy wszystko się posypie.
Nie mów mi, że nie masz planu ucieczki.
Opuścimy Londyn.
Pojedziemy do Ameryki.
Nie ma mowy.
Lubisz być na szczycie, prawda?
Wyobraź sobie, jak dobrze poczujesz się w nowym mieście.
Czekają nas nieograniczone okazje i nieograniczone bogactwa.
Portio, moglibyśmy być lepszą drużyną
bez ograniczeń tej przeklętej socjety.
Wiesz, że w Ameryce nie ma rodziny królewskiej.
Mogłabyś być ich królową.
Przemyśl to.
Na marginesie,
niezmiernie lubię złoto.
Nie możesz tego zrobić, didi.
Nie możesz mnie tak zostawić. Musimy…
Proszę.
Edwina.
Mamo! Lady Danbury! Szybko!
- Córeczko? - Obudziła się!
Dzięki Bogu. Poślij po lekarza.
Kate.
Pamiętasz?
Pamiętam, że jechałam w parku.
I spadłam.
Mamo, Edwino, tak mi przykro.
Musisz odpoczywać. Nie przemęczaj się.
Czy lord Bridgerton mnie odwiedził?
On…
To on uratował cię w parku.
Niezwykle rycersko.
Przyniósł cię tu kilka dni temu.
A potem?
Rozumiem.
Masz rację.
Muszę odpoczywać.
Dołączę do was lada chwila.
Anthony.
- Obudziła się? - Pani Wilson właśnie usłyszała.
To nieprawdopodobne.
Znalezienie kogoś takiego.
Kogoś,
kogo się kocha.
Przepraszam.
Przepraszam, że to ty byłeś z ojcem tego dnia.
I przepraszam za wszystko, co się wydarzyło potem.
Gdybym mogła cofnąć czas…
Nie masz pojęcia, jak bardzo chciałabym to zmienić.
Myślę o tym każdej nocy, zanim zamknę oczy,
i każdego ranka, zanim je otworzę.
Te myśli nigdy mnie nie opuszczą.
Nie mogę jej zobaczyć.
Utrata Edmunda była najtrudniejszym momentem w moim życiu.
Ból, który czułam…
był nie do opisania.
Ale jedna rzecz dała mi odrobinę ukojenia.
Świadomość,
że wybrałabym życie z nim za każdym razem.
I gdybym musiała przeżyć ten sam ból, zrobiłabym to bez wahania,
bo prawdziwa miłość jest tego warta.
Bez względu na wszystko.
Nie strać jej, Anthony.
Nie możesz jej stracić.
Mademoiselle Bridgerton.
Co pani tu robi? Myślałam, że nie interesują pani vêtements.
Nie potrzebuję pani igły. Ale chciałabym wbić pani szpilki.
Pracowała pani z nią?
Z Whistledown?
Ma pani wybujałą wyobraźnię.
Myślałam, że to pani, lecz się myliłam.
Ale pani dostawcy noszą całymi dniami przesyłki,
co stawia panią w idealnej pozycji, by przekazywać jej pisma do drukarni.
Nie wiem, o czym pani mówi.
„Choć madame Delacroix jest stara, jest kompetentna”.
Autorka rzadko komuś pochlebia.
Niewiele pań uznałoby słowo „stara” za pochlebstwo.
- Po tym wydaniu zyskała pani… - Panno Eloise.
Głupotą byłaby współpraca z tak skandaliczną osobą.
Tak jak głupotą jest interesowanie się Whistledown
po tym, co o pani ostatnio napisała.
Czyż nie?
Madame Delacroix, pragniemy być pokryte złotem.
El.
Wyjdź na zewnątrz.
Wiem, nie możemy się widzieć. Daj mi chwilę.
Whistledown korzystała z drukarni Theo. Powiedział mi wszystko.
Nie skończyłaś z tym? Czy jej słowa to za mało?
Nie słuchasz mnie! Znajdę ją!
Nie krzycz na mnie!
Przepraszam.
Ludzie wiedzą, że rozmawiałaś z Theo.
Krążą plotki o tobie i chłopcu z gminu.
Nie wiesz, że o tym mówią?
Kto? Kto o tym mówi?
Służący.
Ci, którzy o tym słyszeli w pracy. Siostra mnie nawet pytała.
- Myślałam, że byłam dyskretna. - Whistledown wyświadczyła ci przysługę.
Gdyby się dowiedziała i o tym napisała…
Twoja rodzina ma już dość kłopotów.
Zbyt długo zajmowały cię myśli o niej.
Kochałaś ją, potem jej nienawidziłaś. Dość. Nie chcę więcej o tym słyszeć.
Ten skandal niedługo przeminie.
Czekam na dzień, w którym wszystko będzie jak dawniej.
- Bridgerton. Tessa. Mogę dołączyć? - Im więcej, tym lepiej.
Twoje towarzystwo uchroni pana Bridgertona przed dwiema Tessami.
Tam.
Wybitne.
To twoje najlepsze dzieło.
Wszyscy zasłużyliśmy na drinka.
Cieszę się, że się rozwijasz.
Wielu z nas zakładało, że umiesz pić, ale nie malować.
Skąd to założenie?
Przez okoliczności twojego przyjęcia.
Zawdzięczasz to, sam wiesz…
Rupert.
Oświeć mnie. Proszę.
Darowizna twojego brata na rzecz akademii zapewniła ci miejsce.
Myślałem, że wiesz.
Lord Bridgerton.
Cieszę się, że się pani obudziła.
Podobno to pan mnie znalazł i przyniósł do domu.
Powinienem być wdzięczny za nasz pierwszy wyścig w parku.
Gdyby nie ta pamiętna chwila,
kto wie, co by się stało?
Dziękuję za kwiaty.
Chce pan powiedzieć coś jeszcze?
Odwiedziłem panią.
Następnego dnia.
Chciałem panią przeprosić.
Zasługiwała pani na znacznie więcej.
Spoufaliłem się…
Nie chciałem, by tak do tego doszło…
- Chciałem przeprosić. - Już pan…
I prosić o pani rękę.
- Panno Sharmo. Jestem tu, by prosić… - Co pan robi?
Nie musi mnie pan o nic prosić.
Kate.
Wracam do Indii.
Jak tylko wyjaśnię sprawy z siostrą,
wracam do Indii.
To postanowione.
A co z sytuacją finansową…
Lady Danbury zaopiekuje się moją mamą i siostrą.
Z pewnością poradzą sobie same, bo ja ewidentnie nie jestem pomocna.
Uciekasz.
Proszę, idź.
Idź!
Może to ta druga krawcowa.
Druga krawcowa straciła klientki przez opinie lady Whistledown.
Czyli coś ukrywa.
Być może. Ale madame Delacroix jest przebiegła.
Jeśli ma w tym udział, nigdy się nie przyzna.
Kolejna wskazówka prowadząca donikąd.
Zostaw to.
Wybacz.
To absurd.
- Nigdy bym… - Ta cała sytuacja to absurd.
Nie możemy się tak spotykać.
- To był twój pomysł. - Wiem.
Wiem.
Przykro mi, że zmarnowałam ci czas.
Przykro ci?
A może nagle się wycofujesz z innych powodów?
Ludzie już o nas mówią.
Normalnie nie obchodzi mnie, co ludzie myślą,
ale ty mnie obchodzisz.
Jeśli nie przestaniemy,
nie przeżyłabym, gdybyś musiał ponieść tego konsekwencje.
Powinienem wiedzieć.
Że nie różnisz się od reszty panien.
To nic, panno Bridgerton.
Posmakowałaś mojego świata,
próbując stłumić wyrzuty sumienia wywołane wrodzonym przywilejem.
Teraz wrócisz do swojego życia,
a ja wrócę do swojego.
Wybacz, że nie pomogłem ci znaleźć pisarki.
Powodzenia.
Theo.
Kate!
- Nie powinnaś wstawać. - Czuję się znacznie lepiej.
Od lat nie byłam tak wypoczęta. Spędziłam tydzień w łóżku.
To był wyczerpujący sezon.
Edwino,
wiem, że nie będzie mi łatwo odzyskać twoje zaufanie.
Ale jestem gotowa się starać, bez względu na to, ile to zajmie.
Po twoim wypadku zależało mi tylko na tym, byś się obudziła.
Ale teraz mam pytania.
Zawsze było coś między tobą i wicehrabią?
Okłamywałaś mnie cały czas?
Okłamywałam samą siebie.
Może…
było coś między nami,
lecz za późno sobie to uzmysłowiłam.
Dlaczego wtedy mi nie powiedziałaś?
Dlaczego czekałaś, aż sama się domyślę?
Próbowałam wyprzeć te uczucia.
- Lecz… - Były za silne.
Gdy usłyszałam o twoim wypadku,
myślałam tylko o tym, że cię nie znam.
Ty także siebie nie znasz.
Mam dość odgrywania roli.
Chcę wiedzieć, kim naprawdę jestem i kim jesteś ty.
Bo nie jestem przekonana do młodych dam, które odgrywałyśmy.
Może nasze nowe ja wybiorą się na bal Featheringtonów?
- Bon… - Nie chcę, byś szła ze względu na mnie.
Cokolwiek postanowisz zrobić, mam nadzieję, że zrobisz to dla siebie,
a nie dla kogoś innego.
Wyczuwam w tobie melancholię złamanego serca.
Co ty możesz o tym wiedzieć?
Nic, tak naprawdę.
Ale wyczuwałem to w obrazach.
W portrecie Gainsborougha
czy pejzażu Turnera.
A co wyczuwasz w Bridgertonie?
Rozczarowanie.
- Brak inspiracji. - Źle ci idzie w akademii?
Jestem oszustem, El.
Okazało się, że Anthony zapłacił za moje miejsce.
To nie znaczy, że bez tego by cię nie przyjęli.
Ja również wiem, jak to jest czuć się oszustem.
Paraduję po salach balowych w sukniach z piórami
i udaję kogoś, kim nie jestem.
Naprawdę nie chcę iść na ten okropny bal, choć wiem, że Pen tam będzie.
Ona też ma o mnie obecnie złe zdanie.
Chcesz towarzysza?
Co? Oczywiście, że nie.
Bo…
ja jestem wolny.
Oszuści trzymają się razem?
Bracie.
Gregory.
Nie powinieneś spać?
Nie mogę.
- Coś jest nie tak? - Nauczyciel łaciny tak myśli.
Nakrzyczał na mnie.
Myśli, że jestem głupi.
Przepraszam, że ci przeszkadzam.
- Pójdę… - Zaczekaj.
Chodź tu.
Chodź.
Twój nauczyciel nie myśli, że jesteś głupi.
Myśli, że ja jestem straszny.
Wymagam za dużo od niego i od ciebie.
I od wszystkich.
Jestem do niego podobny?
Czy był taki jak ty?
Tata.
Był…
Był podobny do nas obu.
Był poważny jak ja.
Kochał dowcipy jak ty.
Naprawdę?
Raz wysmarował klejem buty Benedicta.
Chciałbym móc mu zrobić dowcip.
Też bym tego chciał.
Za mało o nim rozmawiamy, prawda?
Prawie nic o nim nie wiem.
To dlatego, że zrobiłem zbyt późno
zbyt wiele rzeczy.
Tata był najlepszym człowiekiem na świecie.
Potrafił żartować, oczywiście.
Był też odważny i nigdy nie bał się walczyć.
Nie tylko o swoją rodzinę…
ale też o wszystko inne.
Moja droga.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Czuję się dobrze.
- Jeszcze nie jesteś ubrana. - Muszę się spakować.
I wciąż nie wiem, czy mam ochotę iść na bal.
Kate.
Liczę, że twój wyjazd
nie jest spowodowany chęcią ucieczki przed tym, co trudne.
Znam to uczucie zbyt dobrze. To nigdy nie jest rozważna decyzja.
- Nie chcę cię widzieć w takim stanie. - To moja wina.
- Wszystko jest moją winą. - Edwina ci wybacza. Ja też.
Ale ja sobie nie wybaczam. Miałam jej pomóc.
Miałam pomóc naszej rodzinie…
Nie powinnaś zajmować się Edwiną sama.
To był mój błąd.
- Byłaś w żałobie. - Ty też.
- A wcześniej straciłaś mamę. Kate… - Przyjęłaś mnie jak własną córkę.
Nigdy nie traktowałaś mnie inaczej. Mam wobec ciebie dług wdzięczności.
Nie masz żadnego długu.
Nigdy nie musiałaś zasłużyć na miejsce w tej rodzinie.
Pokochałam cię, jak tylko cię poznałam.
Miłość nie jest długiem, który trzeba spłacać.
Pojawiłaś się w moim życiu jako moja córka
i nigdy nie widziałam w tobie nikogo innego.
Boli mnie to, że nie wierzysz, iż zasługujesz na wielką miłość.
Chciał mnie poprosić o rękę.
Wicehrabia.
- Co? - Nie mogłam na to pozwolić.
Chciał mnie poprosić z poczucia obowiązku,
mylnego przekonania, że jest mi to winien po…
Nie kocha mnie, mamo.
I…
nie mogłam na to pozwolić.
Moja kochana.
Zachwycające.
Czyż nie?
Można to uznać za przedsmak mojego ślubu z kuzynem Jackiem.
Zatańczy ze mną w końcu?
Jeśli wie, co dla niego dobre, to nie.
Zaraz omdleję.
Ten bal jest moim koronnym osiągnięciem.
Wasza Wysokość.
Nie dam rady.
Wybacz, lecz znów muszę cię rozczarować.
Rozczarujesz mnie, jeśli zacznie cię obchodzić zdanie innych.
Nie byłabyś wtedy sobą.
Nie chcę, byś miała przede mną sekrety.
Posłuchaj.
Zaszłaś tak daleko w tym sezonie. Szkoda byłoby teraz się wycofać.
Spokojnie.
Jestem gotowa.
Fife podobno był z kobietą w schowku.
Przez 20 minut. Dasz wiarę?
Pen.
El.
Dobrze się bawisz?
Ja też nie.
Miałaś rację co do Theo.
Spotykanie się z nim było błędem.
Posłuchałam cię i się wyswobodziłam.
Nie przyjął tego dobrze, ale to było konieczne.
- Eloise… - Dziękuję, że mnie chroniłaś.
Jesteś prawdziwą przyjaciółką.
- A poszukiwania Whistledown… - Zakończone.
Zniknęła na dobre.
Wreszcie możemy mówić o czymś innym.
Może o lordzie Fifie.
Podobno spędził dłuższą chwilę z panną Goring w schowku.
Nie wiem dlaczego.
Gdzie to usłyszałaś?
Panna Goring stoi przy lemoniadzie.
Po kryjomu wypycha biust papierem. Teraz wiemy dla kogo.
Wnikliwe spostrzeżenie.
Cieszę się, że przyszłaś.
Musiałam spędzić z tobą ostatni wieczór przed wyjazdem.
Co ty na to?
Ruszamy do tańca?
- Z kim? - Ze sobą.
Nie powiedzą o nas niczego, czego jeszcze nie słyszałyśmy.
I czyż nie powinnyśmy wykorzystać twojego spotkania ze śmiercią?
Tańczy pani ze zhańbionym Bridgertonem.
Cieszy mnie trzymanie ludzi w napięciu.
A mnie cieszy pani piękny naszyjnik.
To prezent od lorda Featheringtona?
Siedemnaście rubinów.
Czyżby był pan zazdrosny?
Oszałamiający.
- Choć ma zepsute zapięcie. - Czyżby?
Mogę je dla pani naprawić?
Nasz służący ma rękę do biżuterii.
Nie jest to tylko wymówka, by złożyć mi wizytę?
Chodź ze mną.
Wybuchłby skandal, gdyby ktoś nas…
W Georgii nie ma kopalni.
Twój kuzyn, lord Featherington…
Przykro mi, że to ja ci to mówię,
lecz sprawdziłem go.
Sądzę, że jest szarlatanem.
Co? O czym ty mówisz?
Jeśli mam rację, ten naszyjnik…
- Penelopa? Pan Bridgerton? - Cóż to ma znaczyć?
To ma znaczyć…
że ten naszyjnik jest fałszywy.
Tak jak pan.
Jak śmie pan naciągać te biedne damy,
niemające ojca ni męża, który by je chronił.
Jedynie z uwagi na ich reputację poruszam tę sprawę na osobności.
Lecz oczekuję, że zwróci pan wszystkie zgromadzone fundusze
i natychmiast opuści miasto.
Mamo?
Zajmę się tym. Dzięki Bogu za pana Bridgertona.
Musimy przyspieszyć nasze plany.
Pieniądze są w kufrze.
Dokończymy bal i popłyniemy jutro pierwszym statkiem do Ameryki.
Jutro? Ależ to zbyt szybko.
Co z moimi córkami?
- Poślemy po nie później. - Później? Kiedy?
Mogą wyruszyć z nami.
Choć może być ciężko przekonać je do przeprowadzki do południowego stanu.
W pewnym sensie to dla mnie ulga.
Nie będę musiał ożenić się z Prudencją.
Otworzą się przed nami inne możliwości.
Tak?
Powinniśmy wrócić na bal.
- Colin. - Dobrze się czujesz?
- Tak sądzę. - Dobrze.
Bo idziemy tańczyć.
Godzinami ćwiczyłem tę przemowę w mojej głowie.
Jeśli twój kuzyn nie zwróci pieniędzy,
powiem mu coś innego.
Byłeś niesamowity.
Dziękuję, że o nas dbasz.
Zawsze będę o ciebie dbał.
Jesteś dla mnie wyjątkowa.
Ty dla mnie także.
Nie możesz go unikać cały wieczór.
Nie powinnaś próbować.
Nie ze względu na mnie.
Bądź siostrą, którą wiem, że jesteś.
Bądź zabawna, odważna i czuła.
Nie bój się posłuchać głosu serca. Zbyt długo tego unikałaś.
Spędziłaś tak wiele czasu, pomagając mi zabłysnąć.
Czas, byś sama zabłysnęła.
Lord Bridgerton.
Panna Sharma.
Właśnie wychodziłem.
Powinniśmy zachować dystans między nami w związku z…
Może nie powinniśmy.
Może obserwatorzy się nade mną zlitują.
Tańczyłam
niedługo po poważnym urazie głowy.
Potrzebowałam kogoś, kto mnie podtrzyma.
Zadba o mój dobrostan.
Może akurat na ciebie się natknęłam.
Ile palców?
Trzy.
Poprosisz mnie do tańca?
Ostatni raz?
Zgodzisz się?
Chcesz przestać?
Patrz dalej na mnie.
Nikt inny się nie liczy.
Ależ skandal.
To dlatego ślub siostry został odwołany?
Nie, dziecko.
Do ślubu nie doszło, bo zwyczajnie zmieniłam zdanie.
Lady Whistledown najwyraźniej to przeoczyła.
Myślę, że pięknie razem wyglądają.
Zaiste pięknie.
Nieprawdaż?
- Tak, Wasza Wysokość. - Oczywiście, Wasza Wysokość.
To dlaczego nikt inny nie tańczy?
Panno Edwino,
mówiłam ci już o moim bratanku?
Jest księciem.
I jest wolny.
Zapraszam wszystkich na zewnątrz. Mam dla was niespodziankę.
Eloise.
Skąd masz tyle pieniędzy?
Co robisz z moimi rzeczami?
Odpowiedz.
To nie twój interes.
Nie mój interes. Rozumiem.
A co dokładnie jest twoim interesem?
Uderzyło mnie dziś, jak powtarzałaś plotki.
Nigdy wcześniej tego nie słyszałam.
Może już mówiłaś podobne rzeczy, ale dziś po raz pierwszy cię usłyszałam.
Brzmiało to tak znajomo.
Twoje słowa.
Nie tylko ich treść czy temat,
ale styl wypowiedzi.
Prawie jak słowo pisane.
Jak myślisz, dlaczego?
Bo czytałaś za dużo Whistledown.
Wszędzie słyszysz jej głos.
Też tak myślałam na początku.
Lecz potem pomyślałam też,
jak zawsze trzymasz się ściany
i zbierasz wszystkie smakowite pogłoski.
Gdy wyraziłam swoją niechęć wobec przydzielania tytułu diamentu,
Whistledown wkrótce potem to potępiła.
Byłaś jedną z niewielu osób, które wiedziały o ciąży panny Thompson.
- Nie możesz… - Mówiłaś też, że ludzie plotkują.
O mnie i Theo.
Gdyby tak było,
Whistledown dawno by o tym napisała.
Współpracowałaś z madame Delacroix, bo jej już nie podejrzewałam.
Bo to było osobiste.
Eloise, przepraszam.
Przepraszam. Masz rację.
- Chciałam cię chronić. - Chronić?
Pisząc o mnie w ostatnim wydaniu?
Opowiadając światu o moich sekretach?
Tylko tak mogłam przekonać królową i cię ocalić.
Chciałaś ocalić tylko siebie.
By móc dalej zarabiać kosztem innych.
Kosztem panny Thompson. Mojego brata.
Mojej całej rodziny. Twojej całej rodziny.
Zakończyłam przyjaźń z Theo przez ciebie!
Jedną z niewielu dobrych rzeczy w moim życiu. Przez twoje manipulacje!
Nie wiesz, jak okropnie się czułam, ukrywając to przed tobą,
przed wszystkimi, tyle czasu!
Whistledown to wszystko, co miałam, i zrezygnowałam z tego. Skończyłam z tym.
Napisałam to, co napisałam, i skończyłam z tym dla ciebie.
W ogóle cię nie znam.
Patrzę na ciebie i czuję jedynie litość.
Siedzisz sama w tym pokoju,
tworzysz swoje pisemko, oczerniasz wszystkich w mieście,
bo boisz się walczyć o swoje w rzeczywistości.
Jesteś dobra, Penelopo.
Prawdziwa szara myszka.
Przynajmniej coś zrobiłam.
Ty tylko mówisz o tym, co byś zrobiła.
Masz wielkie ambicje i plany,
ale to ja zrobiłam coś wielkiego, a ty nie możesz tego znieść!
Co to o tobie mówi?
Nigdy więcej nie chcę cię widzieć ani z tobą rozmawiać.
Tam.
Rychło rozpocznie się prawdziwa uroczystość.
Jeśli musimy wyjechać,
przynajmniej wyprawiliśmy pamiętne pożegnanie.
Ja wyprawiłam pamiętne pożegnanie
dla ciebie.
Kazałam służbie spakować twe rzeczy.
Te najbardziej niezbędne.
I dość pieniędzy na podróż do Ameryki,
z dala od nas.
- Myślałem, że wyjedziemy razem. - Nie.
Ty wyjedziesz. Sam.
- Portio… - Nie dotykaj mnie więcej.
Jesteśmy drużyną.
W dodatku znakomitą.
Mam już drużynę.
To trzy młode damy, które, choć często irytujące i krnąbrne,
są moje.
To dla mnie jasne, że nie dbasz o nie,
więc odsyłam cię z twoją ulubioną osobą. Z tobą samym.
To był tak samo twój pomysł jak mój.
Nawet bardziej twój.
Oczekujesz, że ktoś uwierzy, iż taki pewny siebie mężczyzna
potrzebował kobiety, by obmyślić plan?
Kobiety, która sama jest ofiarą,
gdyż zainwestowała wszystkie oszczędności w jego intrygę?
Są na to dowody.
Zachowam znaczną część pieniędzy
na utrzymanie siebie i moich córek.
Zleciłam pani Varley podrobienie podpisu na dokumencie,
zgodnie z którym gdy jedna z moich córek urodzi syna,
przejmie majątek.
Varley ma kaligraficzne pismo.
Socjeta będzie oburzona, gdy dowie się,
że uciekłeś z pieniędzmi, które od nich wyłudziłeś.
Możesz spróbować im to teraz wyjaśnić…
Jesteś okrutna.
Jestem matką.
A ty odejdziesz tak, jak przyjechałeś.
Z niczym.
Widziały panie Eloise?
Eloise Bridgerton?
- Penelopa Featherington? - Ciekawie wyglądaliście podczas tańca.
- Zabiegasz o nią? - Oszalałeś?
Nigdy bym nie zabiegał o Penelopę Featherington.
Nawet w twoich najśmielszych snach.
Postanowiłem opuścić akademię.
Co?
- Dlaczego? - Wiem o twojej darowiźnie.
Próbowałeś pomóc na swój, niezbyt udany, sposób.
Może wyczułeś, że nie jestem wystarczająco dobry.
Przestań. Zaczynasz brzmieć jak ja. Jeśli chcesz malować, maluj.
To jeden z wielu twoich talentów.
Masz też talent do dostrzegania potrzeb innych,
zanim oni je dostrzegą.
To dar, którego zbyt długo nie doceniałem. Zacząłem tylko dzięki tobie.
Miłego wieczoru, bracie.
Nadal zamierzasz wyjechać do Indii?
Zarówno siostra, jak i mama wyraziły zgodę.
A sama królowa uratowała nasze rodziny przed ruiną.
Kochasz swoją rodzinę.
Tak jak ty swoją.
Bałem się, że cię stracę.
Dlatego nie mogłem cię odwiedzić.
Nie potrafiłem…
Kocham cię.
Kocham cię, odkąd ścigaliśmy się w parku.
Kochałem cię podczas każdego tańca i spaceru,
gdy byliśmy razem i osobno.
Nie musisz tego akceptować. Możesz się sprzeciwić. Pewnie tak zrobisz.
Ale musisz to wiedzieć.
W głębi serca.
Musisz to czuć, bo ja to czuję.
Kocham cię.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Nic nie mów.
Nie mogę powiedzieć nic innego…
poza tym, że też cię kocham.
Chcę życia, które odpowiada nam obojgu.
Wiem, że nie jestem idealny, lecz ukorzę się przed tobą,
bo nie mogę wyobrazić sobie życia bez ciebie.
Dlatego chcę się z tobą ożenić.
Zdajesz sobie sprawę, że nigdy nie przestaniesz mnie zadręczać.
Obiecujesz, Kathani Sharmo?
Tak.
Tak, obiecuję.
Cóż.
W końcu się w czymś zgadzamy.
Na to wygląda.
Mówi się,
że milczenie ma większą siłę niż słowa.
Nikt o tym nie wie lepiej niż ja.
Miał pan rację co do lorda Featheringtona.
Przepraszam za moje zachowanie.
Musiałem zdobyć jego zaufanie.
Słodko-gorzka wygrana.
Tak.
Lecz może pan też powinien się napić.
Powiedziałem im, że to lokal honorowego człowieka,
który serwuje dobre drinki.
Domagali się przyjścia.
Jestem pana dłużnikiem.
Dziękuję.
Zakasz rękawy, Will.
Mamy klientów.
To w milczeniu można odnaleźć prawdę.
Przypuszczam, że wystarczy się wsłuchać.
Wiem, że zawsze będą chwile, gdy milczenie jest konieczne.
A także chwile, gdy nie jest konieczne.
Szlachetny czytelniku,
myślałeś, że mnie uciszono,
lecz byłeś w błędzie.
Do tej pory powinieneś już wiedzieć,
że pisząca ta słowa nie potrafi zbyt długo milczeć.
Z poważaniem,
lady Whistledown.
Wicehrabino.
Przeszłaś dziś samą siebie.
Wiesz, że moje obowiązki są dla mnie szczególnie ważne.
Może chciałabyś to powtórzyć,
skoro jesteś dziś taka
obowiązkowa.
Obowiązkowe jest
spotkanie się z twoją rodziną, zanim zauważą, że ich ignorujemy.
- Tak! Patrzcie na niego! - Ty chodzisz!
Podróżowali sześć miesięcy, a teraz schodzą sześć godzin.
Sześć to nic, gdy jest się nowożeńcem.
Już idą.
Tak.
W samą porę.
Możemy zacząć grać?
Chcesz mieć już za sobą swą nieuchronną porażkę?
My już wybraliśmy. Zostawiliśmy młot śmierci.
- Mój! - Mój!
- Nieważne. - Zostań przy różowym.
Pasuje do odcienia wstydu na twojej twarzy.
- Kto zaczyna? - Newton!
Chyba on.
- Newton! - Newton!
Zakładam, że to oznacza początek gry.
- Wiesz, że przejął twoją kolejkę. - Absolutnie nie.
- To twój pies. - Teraz też twój.
Nie przypominam sobie takiej umowy.
To sprawa między wami.
On mnie nie słucha.
A ja słucham?
Chyba rezygnują z gry.
- Nie! - Nie ma szans!
Chyba że chcemy wrócić na górę?
I przyznać się do porażki?
Nigdy.
KU PAMIĘCI CAROLE PRENTICE
Napisy: Sylwia Szymańska