‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪อยู่กับผมก่อน แข็งใจไว้
‪อยู่กับผมก่อน
‪- ท่านลอร์ด ‪- ขอห้อง!
‪คุณพระช่วย เคท
‪ตามหมอมาเดี๋ยวนี้
‪เธอมีแผลที่ท้ายทอย
‪ผมห้ามเลือดแล้วแต่ต้องเย็บแผล
‪- มิสชาร์มา ได้ยินผมไหม ‪- ขอผ้าห่ม เธอยังตัวสั่นอยู่เลย
‪ขออนุญาตให้ผมทำงานเถอะ
‪เกิดอะไรขึ้นครับ ‪คนรับใช้ผมเห็นพี่อุ้มมิสชาร์มาเข้ามา
‪เธอปลอดภัยหรือเปล่า
‪พี่ไม่รู้
‪แล้วพี่ล่ะ
‪พี่ผิดเอง
‪พี่ผิดเองคนเดียว
‪พี่แอนโทนี่
‪หล่อนอยู่ไหนนะ
‪ไม่ออกฉบับใหม่มาตั้งสัปดาห์หนึ่งแล้ว
‪ป่านนี้ควรจะออกได้สองฉบับแล้ว สามเลยด้วยซ้ำ
‪หล่อนอาจไม่มีอะไรจะพูดถึงแม่หัวรุนแรงนั่นอีก
‪แม่เอโลอีส บริดเจอร์ตัน
‪แกน่ะ เอาข่าวสังคมเราไปซุกไว้ไหน
‪วันนี้ไม่มีขอรับ ‪รับหนังสือพิมพ์ไหมขอรับ
‪เหลวไหลจริง
‪อยากให้วิสเซิลดาวน์กลับมาจับปากกาจริงๆ
‪จะได้เขียนถึงงานแต่งของฉันได้ทันเวลา
‪ไม่แน่หล่อนอาจจะวางปากกา
‪เพราะจะได้ไม่ต้องเขียนเรื่องน่าเบื่อพรรค์นั้น
‪หล่อนอาจจะไม่อยากทำลายชีวิตคนอื่นแล้วก็ได้
‪คุณแม่ หนูขอไปหาเอโลอีสนะคะ ‪ผ่านมาตั้งสัปดาห์แล้ว
‪ห้ามเหยียบย่างเข้าบ้านนั้นเด็ดขาด เข้าใจไหม
‪แล้วเรื่องมิสเตอร์บริดเจอร์ตันไปถึงไหนแล้ว
‪จวนแล้วครับ ผมนัดเจอเขาบ่ายนี้
‪ดีจังค่ะ คุณว่าเวลานี้ ‪เหมาะจะใช้จ่ายกันสักนิดไหมคะ
‪ไหนๆ เราก็มีเงินถุงเงินถัง
‪ผมว่าได้ตู้เก็บปืนใบใหญ่กว่านี้ก็ดีเหมือนกัน
‪ฉันว่าเราน่าจะจัดงานเลี้ยงฉลอง
‪วาลี่ย์
‪ลอร์ดเฟทเธอริงตันกับฉันอยากจัดงานราตรี
‪วิเศษมากครับ
‪เราจะได้ฉลองงานหมั้นกันเสียทีใช่ไหมคะ
‪เราจะได้ฉลองเพื่อทุกคนกันเสียที
‪วาลี่ย์ ขอความเลิศหรู ‪พราวระยับวับวามทองอร่าม ขออย่างดีที่สุด
‪เราจะเรียกงานนี้ว่า
‪"งานราตรีเฟทเธอริงตัน"
‪สุดจะแปลกใหม่ไม่ซ้ำใคร
‪ดิฉันจะรีบแจกบัตรเชิญทันทีเลยเจ้าค่ะ
‪แล้วบ้านบริดเจอร์ตันกับชาร์มาล่ะคะ
‪ดูจากสภาพครอบครัวพวกนั้นตอนนี้
‪คงเร้าใจดีนะ ถ้าเห็นสองครอบครัวนั้น ‪อยู่ในที่เดียวกันอีก
‪ใครๆ ก็ชอบส่องดราม่า
‪ใครๆ ก็รู้ว่ามิสชาร์มายังไม่ฟื้นจากอุบัติเหตุ
‪ล้อเลียนครอบครัวเธอตอนนี้คงไม่เหมาะมังคะ
‪เชิญมาให้หมด ‪แต่คงไม่มากันอยู่ละ น่าสงสารแท้ๆ
‪แต่ต้องทำให้ทุกคนเห็นเสียทีว่าเราอยู่ดีมีสุข
‪หลังจากเจอปีเคราะห์ซ้ำระกำซัด
‪คิดอยู่พอดีว่า…
‪คราวนี้ขอกุหลาบกับไลแลคจ้ะ มีชีวิตชีวาดี
‪ขอบคุณนะมิสซิสวิลสัน
‪คุณแม่จะส่งดอกไม้ไปบ้านชาร์มาอีกแล้วหรือคะ
‪เวลาคนเราป่วยไข้ ‪ช่อดอกไม้เน่ามันเลวร้ายที่สุดเลยจ้ะ
‪เราไม่ไปงานราตรีเฟทเธอริงตันกันใช่ไหมครับ
‪ไม่รู้สิ แม่ว่าเราได้รับเชิญก็เป็นบุญโขแล้ว
‪ตอนไปเดินเล่นเมื่อเช้า ‪แม่ถูกคนเมินใส่ถึงสองครั้ง
‪แต่อย่างน้อยก็ดูเหมือน ‪เลดี้วิสเซิลดาวน์จะไม่ได้เขียนถึง
‪เหมือนหล่อนจะไม่เขียนอะไรอีกเลย ใช่ไหมเอล
‪เอโลอีส
‪ไปเดินเล่นกับเพเนโลปี้ ‪อาจช่วยให้ลูกสมองปลอดโปร่งขึ้นนะ
‪อย่าให้ใครเห็นเพเนโลปี้ ‪มาสุงสิงกับคนอย่างหนูดีกว่าค่ะ
‪พวกเฟทเธอริงตันรู้ดีว่ามันช่างเลวร้าย
‪คุณแม่ก็รู้ ต่อให้ไม่อยากยอมรับ
‪ไม่มีใครแจ้งผมเลยว่าเดือนนี้ ‪คนงานเราออกไปสามคน
‪เรื่องพรรค์นี้ผมจำเป็นต้องรู้
‪ไม่ได้มีแค่เราที่เดือดร้อน ‪จากชื่อเสียงที่เสื่อมเสียน่ะ แอนโทนี่
‪คอลิน ช่วยแจ้งเรื่องให้พี่รับรู้บ้างได้ไหม
‪- ผมไม่รับรู้เรื่องคนงานลาออกครับคุณพี่ ‪- งั้นเรื่องบัญชีของเราล่ะ
‪นายก็ไม่ยอมรับรู้เรื่องนั้นเหมือนกัน
‪เพราะพี่ปรับยอดบัญชีเราอยู่ตั้งสองวัน
‪ถึงได้เจอว่านายถอนเงินก้อนใหญ่
‪เอาไปทำอะไร
‪บอกให้ก็ได้ครับ ‪ผมคิดจะลงทุนกับลอร์ดเฟทเธอริงตัน
‪แบบนี้แหละที่สร้างความลำบากให้วงศ์ตระกูล
‪ไม่มีใครใส่ใจกับการบริหารจัดการเลย
‪คอลินอายุ 21 แล้วคุณพี่
‪เราไม่ได้รับอนุญาตให้ตัดสินใจเองเลยหรือไง
‪นายน่ะ วาดรูปไป
‪อย่าให้พี่ต้องพูดถึงกิจกรรมของนาย
‪ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนเลย
‪หนูขอตัวค่ะ
‪ผมก็ต้องไปแล้ว
‪ไม่ต้องห่วงนะคุณพี่
‪ผมจะแจ้งให้พี่รับทราบทุกก้าวย่างของผมวันนี้
‪- ใช่ ต้องไปวาดรูปต่อละ ‪- น้องมีตำราต้องอ่านเพียบเลยค่ะ
‪ผมต้องไปเรียนละติน
‪เธอเป็นอย่างไร
‪ไม่ทราบครับ ผมยังไม่ได้…
‪ลูกยังไม่ได้ไปพบเธอหรือ ผ่านมาตั้งอาทิตย์…
‪ผมบอกแล้วนี่ครับว่าผมไม่ว่าง
‪พูดไปก็เหมือนโกหก ‪ถ้าบอกว่าแม่ไม่ได้เป็นห่วงลูก แอนโทนี่
‪ผมไม่มีเวลาให้เรื่องนี้
‪จ้ะ
‪ลูกน่าจะอยากหาเวลาดูนะ
‪มิสเอโลอีส มีพัสดุมาส่งครับ
‪- ฉันไม่อยากได้… ‪- ชิ้นนี้น่าจะอยากได้ครับ
‪ผมจะรอข้างนอก
‪คุณได้รับจดหมายผม
‪ทำไมไม่บอกกันเร็วกว่านี้
‪ทำไมจึงโกหกฉันไปเรื่อย
‪หลอกฉันไปเรื่อยๆ ทั้งที่คุณรู้มาโดยตลอด
‪เลดี้วิสเซิลดาวน์ตัวจริงใช้โรงพิมพ์แห่งนี้
‪พิมพ์จุลสารข่าวฉาวนั่น
‪ผมบอกคุณไม่ได้
‪เพราะหล่อนจับตามองผมอยู่
‪คุณคิดว่าผมเลิกรากับคุณแบบนั้นทำไมล่ะ
‪ทั้งที่ใจผมอยากทำตรงกันข้าม
‪ผมไม่อยากให้หล่อนเห็นเราอยู่ด้วยกันตามลำพัง
‪ผมไม่อยากให้หล่อนเขียนเรื่องร้ายๆ ถึงคุณ
‪สายไปหน่อยนะ
‪ผมขออภัยจริงๆ มิสบริดเจอร์ตัน
‪กับทุกเรื่อง
‪วิสเซิลดาวน์ไปใช้บริการที่อื่นแล้ว
‪- แต่คุณควรได้รู้ความจริง ‪- ฉันควรได้รับมากกว่านั้น
‪ดูเหมือนหล่อนจะวางปากกาไปเลย
‪เวลานี้จึงเหมาะที่สุดที่จะตามหาตัวหล่อน
‪เพราะตอนนี้หล่อนยังไม่ทันระแวง ‪เรื่องที่คุณรู้วิธีของหล่อน
‪และความตั้งใจของฉัน ‪เราร่วมมือกันกระชากหน้ากากหล่อนได้แน่
‪ฉันต้องรู้ทุกเรื่องที่คุณรู้
‪ต้นฉบับจะมาส่งแต่เช้าตรู่
‪ปกติก็สัปดาห์ละสองครั้ง
‪- เก็บห่อพัสดุเอาไว้ไหม ‪- ไม่เคยห่อกระดาษมา
‪เย็บติดมากับผ้าไหมต่างหากล่ะ
‪หม่อมฉันปลื้มใจเหลือเกิน ‪ที่ได้รับบัตรเชิญจากพระองค์วันนี้
‪นึกว่าพระองค์จะไม่อยากเจอหม่อมฉัน
‪เพราะเหตุการณ์ในระยะนี้
‪ใช่
‪เราพอจะมีเวลาว่าง
‪เมื่อไม่มีเลดี้วิสเซิลดาวน์มารังควานใจ
‪ก็คิดว่าคุณคงมีหัวข้อชวนคุย ‪ให้เราเพลิดเพลินบ้าง
‪เราไม่เคยได้รู้สาเหตุแท้จริง
‪เหตุใดไวเคานต์กับเจ้าสาว
‪จึงไม่ได้ร่วมหอลงโรง
‪เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับ
‪ยายน้องหัวรุนแรงทางการเมือง ‪ของลอร์ดบริดเจอร์ตันรึเปล่า
‪หม่อมฉันไม่ทราบหรอกเพคะ ‪เราทุกคนวุ่นวายกันหมด
‪มัวแต่สวดภาวนาเพื่อมิสชาร์มาคนพี่
‪ขอให้เธอฟื้นคืนจากอุบัติเหตุ
‪จริงด้วย
‪เราจะส่งสร้อยคอสักสองสามเส้น ‪ไปแสดงความเห็นใจแล้วกัน
‪- น้ำพระทัยงามนัก ‪- แค่เล็กๆ น้อยๆ
‪มีใครอีกไหมที่จะเข้าพิธีวิวาห์ฤดูนี้
‪แล้วลอร์ดไฟฟ์ล่ะ
‪กับแม่เด็กบูดบึ้งที่ใฝ่ฝันจะเป็นนักดนตรีฮาร์ป
‪หม่อมฉันไม่ทราบข่าวของคู่นี้
‪เลดี้วิสเซิลดาวน์ ‪ได้ครองวงการนี้ไปแล้วนี่เพคะ
‪บางทีอาจเป็นการดีต่อเราทุกคน
‪ถ้าจะมองหางานอดิเรกใหม่
‪สนใจเรื่องตัวเองเถอะ วิล
‪"เรื่องตัวเอง" ที่ว่า ‪หมายถึงบาร์นี้ต้องมีคนชงเหล้า
‪แล้วเหมืองพวกนี้อยู่ที่ไหนแน่นะครับ
‪ผมไม่อยากบอกพิกัดตรงๆ
‪ผมไม่อยากให้ว่าที่นักธุรกิจแถวนี้ฉวยโอกาสไปได้
‪มอนด์ริช
‪ดีใจนะที่เจอคุณที่นี่
‪ก็บาร์นี้เป็นของเขา
‪ดูท่าท่านลอร์ดจะใช้ที่นี่
‪เป็นห้องทำงานส่วนตัวเพื่อดำเนินแผนลับ
‪"แผนลับ" เป็นคำที่ไม่น่าฟังเอาเสียเลย
‪มิสเตอร์บริดเจอร์ตัน ‪อย่าได้จริงจังกับธุรกิจนี้เด็ดขาด
‪- ชายคนนี้เป็นนักต้มตุ๋น ‪- ประทานโทษ มอนด์ริช
‪นิสัยเดียวกับญาติของเขาที่เสียไปแล้ว
‪ผมเองก็เคยข้องแวะกับชายคนนั้น
‪และการกระทำทุจริตของเขา ‪ผมก็พลาดพลั้งมองข้ามไป
‪คุณอาจประจักษ์แก่ตาตัวเองได้
‪ครอบครัวเฟทเธอริงตัน ‪จะจัดงานราตรีหรูหราที่สุดของฤดูกาลนี้
‪- เป็นงานรื่นเริงสำหรับครอบครัวที่… ‪- อย่ายุ่งกับพวกเขา
‪เฟทเธอริงตันเป็นตระกูลที่ดี
‪ชื่อเสียงพวกเขาด่างพร้อยอย่างไม่เป็นธรรม
‪หากเป็นผม ผมจะระวังตัว ‪ไม่กล่าวหาใครลอยๆ อย่างคุณในอนาคต
‪เพราะคุณก็ไม่มีลูกค้าจะให้ขับไล่ไปมากกว่านี้
‪เราไปเจรจาธุรกิจกันที่อื่นดีไหม เฟทเธอริงตัน
‪คอลิน บริดเจอร์ตันฮุบเหยื่อแล้ว
‪คุณอาจอนุญาตให้ฉันใช้ห้องนอนตัวเองได้
‪แต่ไม่ได้แปลว่าคุณนึกจะโผล่ ‪ก็โผล่เข้ามาได้นะคะ
‪ขออภัยครับ
‪คนกำลังเตรียมงานราตรีอย่างดีจนน่าชื่นใจ
‪ดอกไม้สีทอง เครื่องดื่มสีทอง ทองอร่ามตาไปทั่ว
‪ไม่ชอบทองหรือคะ
‪ตอนนี้เมื่อคุณบริดเจอร์ตันเอาด้วย
‪เราก็เหมือนล่านักลงทุน ‪ในวงสังคมนี้จนแทบจะครบแล้ว
‪- เป็นไปได้อย่างไร ‪- เรามีประสิทธิภาพ เข้าขากันดีมาก
‪แหม เราไปเยือน ‪ครอบครัวต่างจังหวัดรวยๆ กันได้ทุกเมื่อ
‪ครอบครัวต่างจังหวัดรวยๆ มีน้อยจนแทบนับได้
‪แล้วไม่ช้าไม่นาน ‪ครอบครัวคนกรุงจะเริ่มถามหาผลกำไร
‪จากสิ่งที่พวกเขาลงทุนไป
‪จากนั้นทั้งหมดนี้ก็จะพังทลาย
‪อย่าบอกเชียวนะว่าคุณไม่มีทางหนีทีไล่
‪เราจะไปจากลอนดอน
‪เดินทางไปอเมริกา
‪ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ
‪คุณชอบอยู่เหนือใครใช่ไหมล่ะ
‪ลองนึกภาพถ้าไปอยู่เมืองใหม่สิ ‪มันจะรู้สึกดีแค่ไหน
‪โอกาสนับไม่ถ้วน ทรัพย์สมบัติล้นหลาม ‪ให้เราได้ไขว่คว้ามาครอง
‪พอร์เชีย เราจะเข้าขากันได้ดียิ่งกว่า
‪หากไม่มีข้อจำกัดทั้งหลายในสังคมดัดจริตนี้
‪คุณก็รู้แก่ใจว่าอเมริกาไม่มีราชวงศ์
‪คุณเป็นราชินีที่นั่นได้
‪คิดดูสิ
‪แล้วก็
‪ผมชอบทองมากครับ
‪อย่าทำอย่างนี้นะ ดีดี้
‪อย่าทิ้งน้องไปอย่างนี้ เราต้อง…
‪นะคะ
‪เอ็ดวิน่า
‪คุณแม่ เลดี้แดนเบอรี่ เร็วค่ะ
‪- ลูกจ๋า ‪- พี่ฟื้นแล้ว!
‪ค่อยยังชั่ว ตามหมอมาเร็ว
‪เคท
‪จำได้ไหม
‪จำได้ว่าขี่ม้าในสวน
‪แล้วก็ร่วงตกม้า
‪คุณแม่คะ เอ็ดวิน่า ขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪พักผ่อนก่อนนะ ดีดี้ อย่าฝืนเกินไป
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตันได้แวะมาหรือเปล่าคะ
‪เขา… เขาช่วยเธอในสวน
‪กล้าหาญมากเชียวละ
‪เขาพาเธอกลับมาที่นี่เมื่อหลายวันก่อน
‪แล้วจากนั้นล่ะคะ
‪เข้าใจแล้วค่ะ
‪น้องพูดถูก
‪พี่ต้องพัก
‪เดี๋ยวผมตามไปเจอทุกคนที่ห้องนั่งเล่นครับ
‪แอนโทนี่
‪- เธอฟื้นแล้ว ‪- มิสซิสวิลสันรู้จากพวกสาวใช้
‪มันช่าง… ไม่อาจคาดคิด
‪การได้พบคนที่ใช่
‪คนที่…
‪เรารัก
‪แม่ขอโทษ
‪แม่ขอโทษจริงๆ ที่ลูกต้องอยู่กับคุณพ่อวันนั้น
‪แม่ขอโทษทุกเรื่องที่เกิดขึ้น
‪ตามมาหลังจากนั้น
‪ถ้าย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้…
‪ลูกไม่รู้หรอก ‪แม่อยากแก้ไขทุกอย่างใจจะขาด
‪แม่คิดถึงเรื่องนั้นทุกคืนก่อนหลับตานอน
‪เฝ้าคิดอยู่ทุกเช้าเมื่อลืมตาตื่น
‪มันจะไม่มีวันหายไป
‪ผมคงไปพบหน้าเธอไม่ได้
‪ช่วงที่เสียเอ็ดมันด์ไป ‪เป็นทุกข์สาหัสที่สุดในชีวิตแม่
‪ความปวดใจนั้น…
‪เกินพรรณนา
‪แต่แม่มีสิ่งหนึ่งซึ่งอย่างน้อยก็ช่วยปลอบประโลมใจ
‪นั่นคือการรู้ว่า
‪แม่ยังคงจะเลือกใช้ชีวิตคู่กับคุณพ่อ
‪ทุกภพทุกชาติไป
‪และแม่ยอมต่อให้ต้องปวดใจอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‪เพราะรักแท้นั้นแสนคุ้มค่า
‪ไม่ว่าต้องแลกกับอะไร
‪อย่าเสียเธอไป แอนโทนี่
‪ลูกเสียเธอไปไม่ได้
‪มาดมัวแซลล์บริดเจอร์ตัน
‪มาทำอะไรที่นี่คนเดียวคะ ‪ฉันนึกว่าคุณไม่สนใจเสื้อผ้าอาภรณ์
‪ฉันไม่ได้มาตัดชุด
‪แต่ฉันอยากจะฉีกหน้ากากคุณ
‪คุณร่วมมือกับหล่อนใช่ไหม
‪เลดี้วิสเซิลดาวน์น่ะ
‪คุณก็จินตนาการบรรเจิดไปได้
‪ฉันเคยคิดว่าคุณคือหล่อนแต่ปรากฏว่าไม่ใช่
‪แต่แล้วฉันก็นึกขึ้นได้ว่า ‪คุณมีเด็กส่งพัสดุเข้าออกร้านทั้งวัน
‪ทำให้คุณอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุด
‪ในการนำส่งต้นฉบับเข้าโรงพิมพ์ ‪โดยไม่มีใครสงสัยเลย
‪พูดอะไรของคุณคะนี่
‪"มาดามเดอลาครัว แม้จะแก่ชรา ‪แต่ก็มีความสามารถ"
‪วิสเซิลดาวน์ไม่ออกปากชมใครบ่อยๆ
‪จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่มองว่า "แก่" เป็นคำชม
‪- กิจการคุณรุ่งเรืองหลังจากหล่อนเขียน… ‪- มิสเอโลอีส
‪ฉันต้องโง่น่าดูนะ ‪ถ้าไปข้องแวะกับคนชื่อเสียงอื้อฉาวพรรค์นั้น
‪โง่พอๆ กับที่คุณมาขุดคุ้ยอะไรแถวนี้
‪ทั้งที่ก็รู้นะว่าวิสเซิลดาวน์เพิ่งเขียนถึงคุณยังไง
‪จริงไหม
‪มาดามเดอลาครัว เราอยากได้ชุดปักดิ้นทอง
‪เอล
‪ไปเจอกันข้างนอก
‪ฉันรู้ว่าไม่ควรให้ใครเห็นเธออยู่กับฉัน ‪แต่ขอเวลาฉันสักครู่นะ
‪โรงพิมพ์ที่ธีโอทำงานอยู่ ‪เป็นที่พิมพ์จุลสารวิสเซิลดาวน์จริงๆ
‪เขาบอกฉันหมดแล้ว
‪เอโลอีส นึกว่าเธอเลิกตามแล้วเสียอีก ‪คำของวิสเซิลดาวน์ยังไม่พอเหรอ
‪ไม่ฟังกันเลย ทีนี้ฉันจะหาตัวหล่อนเจอแล้ว
‪อย่าตะโกนใส่ฉัน!
‪ฉันขอโทษ ฉัน…
‪ผู้คนรู้กันนะว่าเธอคุยกับธีโอ
‪คนเขานินทามาหลายสัปดาห์แล้ว ‪เรื่องเธอกับผู้ชายชนชั้นล่าง
‪เธอต้องได้ยินที่คนเขาพูดกันบ้างสิ
‪ใคร ใครพูด
‪พวกคนรับใช้
‪คนเขาพูดกันปากต่อปาก วันก่อนพี่ฉันก็ถาม
‪ฉันว่าฉันระวังตัวดีแล้วนะ เธอแน่ใจเหรอ
‪เลดี้วิสเซิลดาวน์ปรานีเธอแล้วนะ
‪ถ้าหล่อนรู้เรื่องนี้แล้วเขียนถึงมันล่ะก็…
‪ครอบครัวเธอเดือดร้อนมากพออยู่แล้ว
‪เธอหมกมุ่นกับหล่อนมานานเกินไป
‪แรกๆ ก็ชอบ ต่อมาก็เกลียด พอเสียที
‪ฉันไม่อยากได้ยินเรื่องนี้อีก
‪เดี๋ยวเรื่องอื้อฉาวนี้ก็ผ่านไป
‪ฉันรอให้ถึงวันนั้น
‪วันที่ทุกอย่างระหว่างเรากลับมาเป็นเหมือนเดิม
‪บริดเจอร์ตัน เทสซา ขอร่วมวงด้วยได้ไหม
‪คนยิ่งเยอะยิ่งครึกครื้น
‪มิสเตอร์บริดเจอร์ตันยินดีต้อนรับคุณ
‪ไม่งั้นทั้งฉันและภาพเขียนคงจะรุมเขาเสียก่อน
‪นั่น…
‪แค่…
‪น่าทึ่งมาก
‪ฉันว่านี่เป็นผลงานที่ดีที่สุดของนายตอนนี้เลย
‪งั้นเราทุกคนควรดื่มฉลอง
‪ดีใจที่เห็นนายพัฒนาไปไกลนะ บริดเจอร์ตัน
‪พวกเราหลายคนที่นี่เคยนึกว่า ‪นายจะเมาหัวราน้ำจนไม่วาดเขียน
‪ทำไมพวกเขาจึงคิดแบบนั้น
‪ดูจากที่นายได้เข้าเรียน
‪ดูจากที่มาแล้ว คือก็…
‪รูเพิร์ต
‪ขอความกระจ่างหน่อยเถอะ อะไรกัน
‪พี่ชายนายบริจาคเงินก้อนใหญ่ให้ราชวิทยาลัย
‪เพื่อรับรองที่เรียนให้นาย
‪ฉันนึกว่านายรู้อยู่แล้ว
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪ผมดีใจที่คุณฟื้นแล้ว
‪ได้ข่าวว่าคุณเป็นคนเจอตัวฉัน ‪และพากลับมาที่บ้านอย่างปลอดภัย
‪ผมคงต้องขอบคุณวันแรกที่เราแข่งม้ากันในสวน
‪หากไม่ใช่เพราะจังหวะแห่งโชคชะตาครั้งนั้น
‪ใครจะรู้เล่า อะไรก็เกิดขึ้นได้
‪ขอบคุณสำหรับดอกไม้ค่ะ
‪มีเรื่องอื่นไหมคะ
‪ผมไปหาคุณ
‪เช้าวันรุ่งขึ้น
‪ผมตั้งใจจะไปขอโทษ
‪คุณคู่ควรมากกว่านั้น
‪ผมล่วงเกิน…
‪ผมไม่ต้องการให้เป็นอย่างนั้น ดังนั้น…
‪- ผมมาขอโทษ ‪- คุณพูดไปแล้ว
‪และมาขอคุณแต่งงาน
‪มิสชาร์มา
‪- ผมมาเพื่อขอ… ‪- ทำอะไรของคุณ ไม่ได้
‪ฉันไม่ต้องให้คุณขออะไรฉันทั้งนั้นค่ะ
‪เคท
‪ฉันจะกลับไปอินเดีย
‪คืนดีกับน้องได้เมื่อไร
‪ฉันจะกลับอินเดีย ตัดสินใจแล้ว
‪แล้วปัญหาการเงินของครอบครัวคุณล่ะ
‪เลดี้แดนเบอรี่กรุณาจะสนับสนุนคุณแม่กับน้อง
‪อีกหนึ่งฤดูกาล ‪ฉันแน่ใจว่าคุณแม่กับน้องจะทำได้ดีเยี่ยม
‪ดูแลกันเองได้ ‪เพราะเห็นชัดแล้วว่าฉันไร้ประโยชน์
‪คุณกำลังหนี
‪ไปเสียเถอะ
‪ไปสิ
‪งั้นก็อาจเป็นช่างเสื้ออีกคน
‪ช่างเสื้ออีกคนเลิกกิจการไปแล้ว ‪เพราะเลดี้วิสเซิลดาวน์ยกยอมาดามเดอลาครัว
‪หล่อนต้องปิดบังอะไรอยู่แน่
‪ก็ไม่แน่ แต่หล่อนแสนจะเหลี่ยมจัด
‪มาดามเดอลาครัว ‪ถ้าเกี่ยวข้องจริงก็ไม่มีวันยอมรับ
‪เป็นเบาะแสที่นำไปเจอทางตันอีกหนึ่ง
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ขออภัย
‪ผม…
‪ไร้สาระจริง
‪- ผมไม่มีวันจะ… ‪- ไม่ ทั้งหมดนี้ช่างไร้สาระ
‪เราไม่ควรนัดพบกันแบบนี้ต่อไปอีก
‪- คุณเป็นต้นคิดเองนะ ‪- ฉันรู้
‪ฉัน…
‪ฉันรู้ว่าฉันเป็นต้นคิด
‪ขอโทษด้วยที่ทำให้คุณเสียเวลา
‪จริงเหรอ
‪หรือจู่ๆ คุณจะทิ้งการตามล่านี้ไปเพราะเหตุผลอื่น
‪คนเขานินทาเราแล้ว ธีโอ
‪ปกติฉันไม่สนใจว่าใครจะคิดยังไง แต่ก็ใช่
‪ฉันห่วงใยคุณ
‪ถ้าเราทำแบบนี้ต่อไป
‪ฉันคงทนตัวเองไม่ได้
‪ถ้าคุณคือผู้ที่ต้องเจอกับผลที่ตามมา
‪นึกแล้วเชียว
‪คุณก็ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ
‪ไม่เป็นไรครับ มิสบริดเจอร์ตัน
‪คุณมาแหย่ผมเล่นๆ เพื่อทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น
‪เพราะคุณเกิดมามีอภิสิทธิ์ติดตัวอย่างที่ไม่ควรมี
‪ตอนนี้เชิญกลับไปใช้ชีวิตของคุณได้แล้ว
‪ผมก็จะกลับไปใช้ชีวิตของผม
‪ผมขอโทษที่ช่วยคุณหาตัวนักเขียนคนนั้นไม่เจอ
‪ขอให้โชคดี
‪ธีโอ
‪พี่เคท
‪- พี่ไม่ควรลุกเดินเอง ‪- พี่รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว
‪ได้พักผ่อนมากที่สุดในรอบหลายปี ‪หลังจากนอนแช่มาหนึ่งสัปดาห์เลยละ
‪ฤดูกาลนี้ไม่ค่อยปรานีปราศรัย
‪เอ็ดวิน่า
‪พี่รู้ว่าจะขอให้น้องไว้ใจพี่อีกครั้งคงไม่ง่าย
‪แต่พี่ยินดีจะพยายามต่อไป ไม่ว่านานเท่าใด
‪ตอนที่พี่ป่วย น้องสนใจแค่อยากให้พี่หายไวๆ
‪ในเมื่อพี่หายดีแล้ว น้องก็มีคำถาม
‪พี่กับไวเคานต์มีใจต่อกันมาแต่แรกแล้วหรือคะ
‪พี่หลอกน้องมาตลอดใช่ไหม
‪พี่หลอกตัวเอง
‪ไม่แน่…
‪เราอาจจะมีใจต่อกัน แต่…
‪พี่ไม่ได้รู้แน่จนกระทั่งสายเกินไป
‪แต่ในเมื่อรู้แล้วทำไมไม่บอก
‪ทำไมรอให้น้องปะติดปะต่อเองเหมือนคนโง่
‪พี่คิดว่าจะปฏิเสธความรู้สึกตัวเองได้
‪- แต่… ‪- มันรุนแรงเกินไป
‪ตอนรู้ว่าพี่ประสบอุบัติเหตุ
‪น้องคิดแต่เพียงว่า ‪น้องไม่รู้ใจพี่ถึงขั้นนี้ได้ยังไง
‪และพี่ไม่รู้ใจตัวเองเลยได้ยังไง
‪พี่เคท น้องเบื่อที่ต้องเล่นตามบทเต็มที
‪น้องอยากรู้จักตัวเองอย่างแท้จริง ‪และอยากรู้จักพี่ด้วย
‪เพราะน้องไม่แน่ใจว่าน้องชอบ ‪บทบาทกุลสตรีที่เราสองคนเล่นกันอยู่
‪เราไปเป็นคนใหม่ ‪เปิดตัวคืนนี้ที่งานราตรีของเฟทเธอริงตันดีไหม
‪บอน…
‪น้องไม่ได้อยากให้พี่ไปเพื่อน้อง
‪ไม่ว่าพี่คิดอยากจะทำอะไร
‪น้องหวังแค่ให้พี่ทำด้วยความซื่อสัตย์ต่อตัวเอง
‪ไม่ใช่เพราะเห็นแก่คนอื่น
‪น้องดูทุกข์ระทมเหมือนคนใจสลาย
‪พี่จะรู้อะไรเรื่องใจสลาย
‪จริงๆ ก็ไม่รู้หรอก
‪แต่พี่สัมผัสได้ผ่านภาพเขียน
‪ภาพพอร์เทรตโดยเกนส์บะระ
‪ภาพท้องฟ้าของเทอร์เนอร์
‪แล้วเรารู้สึกยังไงกับภาพบริดเจอร์ตัน
‪ผิดหวัง
‪- ไร้แรงบันดาลใจ ‪- การเรียนที่ราชวิทยาลัยศิลป์ไม่ค่อยดีเหรอคะ
‪พี่ไม่ได้เก่งจริง เอล
‪ปรากฏว่าพี่แอนโทนี่ของเราซื้อที่ทางให้พี่
‪นั่นไม่ได้แปลว่าพี่เข้าราชวิทยาลัย ‪ด้วยฝีมือตัวเองไม่ได้
‪น้องก็เข้าใจนะ ‪ความรู้สึกที่เหมือนเราหลอกตัวเอง
‪เดินเฉิดฉายไปมาในงานเต้นรำ ‪แต่งองค์ทรงเครื่องหรูหรา
‪แสร้งว่าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเรา
‪น้องไม่อยากไปงานราตรีสุดสะพรึงคืนนี้เลยจริงๆ
‪ต่อให้น้องรู้ว่าเพนจะอยู่ที่งาน
‪ตอนนี้กระทั่งเพนยังคิดว่าน้องโง่เง่า
‪อยากได้คู่ควงไหม
‪อะไร ใครจะอยากได้
‪เพราะ… พี่ว่างนะ
‪สองคนพากันหลอกตัวเองเป็นไง
‪คุณพี่
‪เกรกอรี่
‪ยังไม่นอนอีกหรือ
‪ผมนอนไม่หลับ
‪มีเรื่องอะไรไม่ดีหรือเปล่า
‪ครูสอนละตินของผมเชื่ออย่างนั้น
‪ครูตะคอกใส่ผม
‪คิดว่าผมโง่
‪ขอโทษที่รบกวนนะครับ
‪- ผมจะ… ‪- เกรกอรี่ เดี๋ยว
‪มานี่
‪มานี่ก่อน
‪ครูสอนภาษาละตินไม่ได้คิดว่านายโง่
‪เขาคิดว่าพี่น่ากลัว
‪พี่เรียกร้องจากครูและน้องมากไป
‪จากทุกคนเลยก็ว่าได้
‪ผมเหมือนท่านบ้างไหม
‪หรือท่านเหมือนพี่มากกว่า
‪คุณพ่อ
‪ท่าน…
‪ท่านก็เหมือนเราทั้งคู่
‪พี่คงได้ความเอาจริงเอาจังมาจากคุณพ่อ
‪คุณพ่อช่างขี้แกล้งเหมือนน้อง
‪จริงหรือครับ
‪คุณพ่อเคยทากาวในรองเท้าเบเนดิกต์
‪ผมอยากมีโอกาสได้แกล้งคุณพ่อบ้าง
‪พี่ก็อยาก
‪เราไม่ค่อยพูดถึงท่านกันนะว่าไหม
‪ผมไม่ค่อยรู้เรื่องของคุณพ่อเลย
‪เพราะพี่รู้ตัวช้าไปมาก
‪ไม่ทันใส่ใจอะไรหลายเรื่อง
‪คุณพ่อเราเป็นคนดีที่สุดที่พี่รู้จัก
‪คุณพ่อเป็นคนอารมณ์ดีจริงๆ แต่…
‪ท่านกล้าหาญและไม่เคยกลัวที่จะต่อสู้
‪ไม่ใช่สู้เพื่อครอบครัวเท่านั้น…
‪แต่เพื่อทุกอย่างด้วย
‪ลูกรัก
‪รู้สึกยังไงบ้างจ๊ะ
‪ดีค่ะ หนูอาการดีขึ้นแล้ว
‪ลูกยังไม่แต่งตัวไปงานราตรีเลย
‪หนูมีของต้องเก็บอีกเยอะก่อนเดินทาง
‪ยังไม่แน่ใจเลยด้วยว่าอยากไปงานคืนนี้ไหม
‪เคท
‪แม่หวังว่าที่ลูกจะกลับไปอินเดีย
‪ไม่ใช่เพราะดิ้นรนอยากหนีเรื่องลำบากใจ
‪แม่เข้าใจความรู้สึกนั้นดีเหลือเกิน
‪และแม่บอกได้ว่ามันไม่เคยเป็นทางเลือกที่ดี
‪- แม่ไม่อยากเห็นลูกเป็นแบบนี้ ‪- หนูผิดเองค่ะคุณแม่
‪- เรื่องทั้งหมด ‪- เอ็ดวิน่าให้อภัยลูก แม่ให้อภัยลูก
‪แต่หนูไม่ให้อภัยตัวเอง หนูควรจะต้องช่วยน้อง
‪ช่วยครอบครัวเรา แต่หนูกลับ…
‪ลูกไม่ควรต้องดูแลเอ็ดวิน่าตัวคนเดียว
‪นั่นเป็นความล้มเหลวของแม่
‪- คุณแม่กำลังทุกข์เรื่องอัปป้า ‪- แต่ลูกก็เหมือนกัน
‪หลังจากลูกเสียคุณแม่ตัวเองไป เคท…
‪แม่เลี้ยงดูหนูเหมือนลูกแท้ๆ
‪แม่ไม่เคยเห็นหนูเป็นอื่น ‪ทุกอย่างที่ทำไป หนูทำเพื่อตอบแทนแม่
‪ลูกไม่ต้องตอบแทนบุญคุณอะไรแม่เลย
‪ลูกไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ‪เพื่อให้คู่ควรกับครอบครัวนี้
‪แม่รักลูกตั้งแต่แรกเห็น
‪ความรักไม่ใช่สิ่งที่เรียกร้องการตอบแทน
‪ลูกเข้ามาในชีวิตแม่ เป็นลูกสาวแม่
‪และแม่ไม่เคยเห็นลูกเป็นคนอื่น
‪แม่…
‪แม่เสียใจที่ลูกไม่เชื่อว่า ‪ลูกคู่ควรกับความรักเปี่ยมล้นในโลกนี้
‪เขาจะขอหนูแต่งงาน
‪ท่านไวเคานต์
‪- อะไรนะ ‪- หนูตอบตกลงไม่ได้ค่ะคุณแม่
‪เขาขอหนูแต่งงานแค่เพราะกฎเกณฑ์บังคับ
‪เพราะเข้าใจผิดว่าเป็นหน้าที่ ‪หลังจากเราสองคน…
‪เขาไม่ได้รักหนูค่ะคุณแม่
‪แล้วหนู…
‪หนูตอบตกลงไม่ได้
‪ลูกจ๋า
‪ล้ำเลิศ
‪ใช่ไหมล่ะ
‪งานนี้น่าจะใช้ประเดิม ‪รสนิยมงานแต่งของหนูกับคุณพี่แจ็คได้
‪คิดว่านะคะ ‪คืนนี้เขาอาจจะยอมเต้นรำกับหนูสักที
‪ไม่หรอก ถ้าเขารู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับเขา
‪แม่จะเป็นลม
‪งานนี้เป็นความสำเร็จระดับมงกุฎเพชรของแม่
‪พระราชินีเพคะ
‪คืนนี้หนูฝืนไม่ไหวค่ะ
‪ขอโทษนะคะคุณแม่ ‪หนูต้องทำให้ผิดหวังอีกแล้ว
‪แม่จะผิดหวังต่อเมื่อลูกเริ่มใส่ใจ ‪ความคิดเห็นของคนอื่น
‪แบบนั้นคงไม่สมเป็นลูก
‪แม่ไม่อยากให้ลูกต้องปิดบังอะไรจากแม่อีก
‪เอาละจ้ะ
‪ฤดูกาลนี้ลูกมาไกลมากแล้ว
‪มาหันหลังกลับตอนนี้คงขายหน้าแย่
‪นิ่งไว้
‪หนูพร้อมแล้วค่ะ
‪ไฟฟ์ให้เมียเก็บเข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้า
‪ตั้ง 20 นาที เชื่อไหมล่ะ
‪เพน
‪เอล
‪คืนนี้สนุกไหม
‪ฉันก็ไม่สนุก
‪เธอพูดถูกเรื่องธีโอ
‪ฉันพลาดเองที่ไปข้องแวะกับเขา
‪ฉันทำตามคำแนะนำของเธอ ‪และปลีกตัวจากเขามา
‪เขารับไม่ค่อยได้ ‪แต่ฉันว่าเป็นการตัดสินใจที่จำเป็น
‪- เอโลอีส ‪- ขอบคุณที่คอยปกป้องฉัน
‪เธอคือเพื่อนแท้
‪- งั้นการค้นหาเลดี้วิสเซิลดาวน์… ‪- จบแล้ว
‪ลาขาดตลอดกาล
‪ตอนนี้เราคุยเรื่องอื่นกันได้แล้วนะ
‪งั้นเราน่าจะพูดถึงลอร์ดไฟฟ์
‪ได้ยินว่าเขาคลุกอยู่กับมิสกอริ่ง ‪นานทีเดียวในตู้เสื้อผ้า
‪ทำอะไรกันก็ไม่รู้
‪ไปได้ยินมาจากไหนนี่
‪มิสกอริ่งอยู่โน่น ข้างๆ โต๊ะน้ำมะนาว
‪แอบจัดกระดาษชำระดันทรงอก
‪ทีนี้จะได้รู้แล้วว่าทำเพื่อใคร ดูสิ
‪ช่างสังเกตจริงๆ นะ เพน
‪น้องดีใจที่พี่มาได้
‪พี่ทำใจพลาดคืนสุดท้ายกับน้องก่อนจากไม่ได้
‪งั้นเอาอย่างนี้ดีไหมคะ
‪เราไปเต้นรำกันได้ไหม
‪- กับใคร ‪- กับเรากันเอง
‪ใครจะนินทาอะไรพวกเราก็ผ่านมาหมดแล้วนี่
‪แถมเหตุเฉียดตายของพี่เป็นเรื่องใหญ่ที่สุด ‪สังคมควรต้องเห็นใจเราไม่ใช่หรือคะ
‪คุณจะเต้นรำกับ ‪บริดเจอร์ตันผู้เสื่อมเสียนะครับ มิสคาวเปอร์
‪ฉันชอบให้คนตื่นตัวค่ะ
‪ส่วนผมก็ชอบสร้อยเส้นสวยที่คุณสวมอยู่
‪ของขวัญจากลอร์ดเฟทเธอริงตันใช่ไหมครับ
‪ทับทิม 17 เม็ดเชียวค่ะ
‪เริ่มจะหึงหวงแล้วหรือคะ มิสเตอร์บริดเจอร์ตัน
‪งามวิจิตร
‪- แต่ว่าตะขอขาด ‪- จริงรึ
‪ผมขอซ่อมให้นะครับ
‪คนรับใช้บริดเจอร์ตัน ‪ถนัดงานซ่อมแซมเครื่องประดับ
‪คุณคงไม่ได้จะหาข้ออ้าง ‪เพื่อขอพบฉันที่บ้านหรอกใช่ไหมคะ
‪มากับผม
‪คอลิน คนจะมองเป็นเรื่องฉาวถ้าเราสองคน…
‪ไม่มีเหมืองพลอยในจอร์เจีย ‪ญาติของคุณ ลอร์ดเฟทเธอริงตัน
‪ผมเสียใจที่ต้องบอกคุณเรื่องนี้นะเพน แต่ว่า
‪ผมตรวจสอบประวัติเขามา
‪ผมเชื่อว่าเขาเป็นแค่พวกสิบแปดมงกุฎ
‪อะไรนะ พูดอะไรของคุณ
‪ผมจะบอกว่าถ้าผมเข้าใจไม่ผิด สร้อยนี้…
‪- เพเนโลปี้ มิสเตอร์บริดเจอร์ตัน ‪- หมายความว่ายังไงกัน
‪หมายความว่า…
‪สร้อยนี้เป็นของปลอม ทำจากเศษแก้ว
‪เหมือนคุณ
‪กล้าดียังไงจึงมาฉวยโอกาส ‪กับกุลสตรีน่าสงสารเหล่านี้
‪ผู้ทั้งกำพร้าพ่อและไม่มีสามีคอยปกป้อง
‪เป็นเพราะเห็นแก่ชื่อเสียงของพวกเขา
‪ผมถึงได้ต้องพูดเรื่องนี้ในที่ลับตาคน
‪แต่ผมขอให้คุณคืนเงินทุนทั้งหมดที่ได้มา
‪และไปจากเมืองนี้ทันที
‪คุณแม่
‪แม่จัดการเอง ‪โชคดีไปที่เป็นมิสเตอร์บริดเจอร์ตัน
‪เราต้องเร่งแผนของเรา
‪เงินอยู่ในหีบสมบัติ
‪เราจะอยู่จนจบงาน ‪จากนั้นก็ขึ้นเรือลำแรกไปอเมริกาพรุ่งนี้
‪พรุ่งนี้เลยรึ แต่มันเร็วเกินไปนะคะ
‪แล้วลูกๆ ฉันล่ะ
‪- ไว้ค่อยมารับทีหลัง ‪- ทีหลังเหรอ หลังจากอะไร
‪พวกนั้นจะมาด้วยก็ได้ แต่ผมแน่ใจว่าคงลำบาก
‪กว่าจะกล่อมให้ยอมหนีกลางดึก ‪ไปรัฐอเมริกาทางใต้
‪จะว่าไป แบบนี้ก็โล่งใจหลายเปลาะ
‪ผมจะได้ไม่ต้องเข้าพิธีแต่งงานกับพรูเดนซ์
‪มีโอกาสอื่นๆ อีกมากในอนาคต
‪นะครับ
‪เราควรกลับไปที่งานเลี้ยง
‪- คอลิน ‪- ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
‪- คิดว่านะคะ ‪- ดีแล้ว
‪เพราะเราจะเต้นรำกัน
‪ผมซ้อมท่องบทพูดนั้นในใจตั้งหลายชั่วโมง
‪ถ้าญาติคุณไม่คืนเงินและเลิกยุ่งกับครอบครัวคุณ
‪ผมก็มีคำพูดอื่นเตรียมไว้ให้เขา
‪คุณช่างน่าทึ่งจริง คอลิน
‪ไม่รู้จะขอบคุณยังไงที่คอยเอาใจใส่เรา
‪ผมจะเอาใจใส่คุณตลอดไป เพเนโลปี้
‪คุณเป็นคนพิเศษของผม
‪คุณเองก็… เช่นกันค่ะ
‪พี่หลบหน้าเขาทั้งคืนไม่ได้หรอก ดีดี้
‪ไม่ควรฝืนด้วย
‪อย่างน้อยก็อย่าทำเพื่อน้อง
‪เป็นพี่สาวที่น้องรู้จักเถอะนะ
‪พี่สาวที่ตลก กล้าหาญ และมีความรู้สึก
‪ไม่กลัวที่จะทำตามหัวใจ
‪หลังจากทำตรงข้ามมานานเกินไปแล้ว
‪พี่เสียสละเวลามากมายเพื่อทอแสงมาทางน้อง
‪พี่ควรเปล่งประกายด้วยแสงของตัวเองเสียที
‪ลอร์ดบริดเจอร์ตัน
‪มิสชาร์มา
‪ผมกำลังจะออกไปข้างนอกพอดี
‪เราควรรักษาระยะห่างกันไว้ เนื่องจาก…
‪ไม่แน่ เราอาจจะไม่ควร
‪ไม่แน่ ผู้ชมอาจจะเวทนาฉัน
‪ฉันมาลานเต้นรำ
‪แค่ไม่กี่วันหลังจากบาดเจ็บสาหัสที่ศีรษะ
‪ไม่แน่ ฉันอาจต้องมีคนคอยประคอง
‪ช่วยดูแลให้ฉันปลอดภัย
‪ไม่แน่ คุณอาจเป็นคนแรกที่ฉันเจอ
‪กี่นิ้ว
‪สาม
‪คุณจะขอฉันเต้นรำไหมคะ
‪ครั้งสุดท้าย
‪คุณจะตอบตกลงไหมครับ
‪อยากหยุดไหมคะ
‪ขอแค่คุณมองผมไว้
‪ใครอื่นก็ไม่สำคัญ
‪ฉาวโฉ่ที่สุด
‪เพราะอย่างนี้สินะ น้องสาวถึงได้วิวาห์ล่ม
‪โถ ไม่ใช่
‪พิธีไม่ได้จัดเพราะเราเปลี่ยนใจ ก็เท่านั้น
‪เลดี้วิสเซิลดาวน์พลาดความจริงข้อนี้ไปเสียได้
‪หม่อมฉันว่าทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมาก
‪สมกันจริงๆ
‪ใช่ไหม
‪ใช่หรือไม่
‪- ใช่เพคะ ‪- ใช่แน่นอนเพคะ
‪จริงด้วยเพคะ
‪แล้วทำไมคนอื่นๆ ไม่ออกไปเต้นรำ
‪มิสเอ็ดวิน่า
‪เราเคยพูดถึงหลานชายเราหรือยัง
‪เขาเป็นเจ้าชาย
‪และหัวใจยังว่าง
‪ทุกท่านคะ ขอเชิญด้านนอก ‪ดิฉันมีของขวัญเซอร์ไพรส์มาฝากค่ะ
‪เอโลอีส
‪ไปเอาเงินพวกนี้มาจากไหน
‪เอโลอีส เธอค้นข้าวของฉันทำไม
‪ตอบฉันมา
‪ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอ
‪ไม่ใช่ธุระกงการของฉัน อ้อ
‪แล้วธุรกิจของเธอคืออะไรกันแน่ เพน
‪คืนนี้พอได้ยินเธอทวนเรื่องซุบซิบพวกนั้น ‪มันทำให้ฉันสะกิดใจ
‪เพราะฉันไม่เคยได้ยินเธอพูดจาแบบนั้น
‪เธออาจจะเคยพูดเรื่องพรรค์นั้น
‪แต่คืนนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเสียงที่เธอใช้
‪มันช่างคุ้นหู
‪คำเหล่านั้น
‪ไม่ใช่แค่หัวข้อหรือเนื้อหา
‪แต่การเรียงร้อยถ้อยคำ
‪แทบจะเหมือนงานเขียน
‪คิดว่าเป็นเพราะอะไร
‪เพราะเธออ่านวิสเซิลดาวน์มากไปน่ะสิ
‪เสียงของหล่อน ‪มันก้องในหัวเธอนะ เอโลอีส
‪ตอนแรกฉันก็คิดอย่างนั้น
‪แต่แล้วฉันก็คิด
‪เธอชอบยืนข้างผนังฝั่งนั้นเสมอ
‪คอยเก็บตกคำซุบซิบนินทา
‪พอฉันบ่นเพราะไม่ชอบใจ
‪การแต่งตั้งเพชรน้ำหนึ่งเมื่อเริ่มเปิดฤดูกาล
‪วิสเซิลดาวน์ก็ปฏิเสธพิธีทั้งหมดนั่น ‪ไม่นานหลังจากนั้น
‪เธอเป็นหนึ่งในไม่กี่คน
‪ที่รู้ได้แน่ว่ามิสธอมป์สันตั้งครรภ์
‪เอโลอีส เธอไม่…
‪จากนั้นฉันก็คิดถึงเรื่องที่เธอบอกว่าคนเขานินทา
‪ฉันกับธีโอ
‪เพียงแต่ถ้านั่นเป็นความจริง
‪วิสเซิลดาวน์คงเขียนไป ‪ตั้งแต่หลายสัปดาห์ก่อนแล้ว
‪ดังนั้นเธอจึงเลือก ‪ร่วมมือกับมาดามเดอลาครัว
‪เพราะหล่อนเป็นคนที่ฉันปัดตกไปแล้ว
‪เพราะนี่มันเรื่องส่วนตัว
‪เอโลอีส ฉันขอโทษ
‪ฉันขอโทษจริงๆ เธอคิดถูกทุกอย่าง
‪- ฉันพยายามปกป้องเธอ ‪- ทำอยู่จริงเหรอ
‪ด้วยการเขียนถึงฉันในฉบับล่าสุดนั่นน่ะนะ
‪ด้วยการแฉเรื่องที่ฉันบอกเธอคนเดียว ‪ให้คนทั้งโลกรับรู้
‪เพื่อทำให้พระราชินีเชื่อว่าไม่ใช่เธอ ‪เป็นทางเดียวที่ฉันจะช่วยเธอได้
‪เธอสนใจแค่จะเอาตัวรอดเท่านั้นแหละ
‪เพื่อให้เธอได้ทำมาหากินต่อไป ‪โดยแลกกับชีวิตคนอื่นๆ
‪แลกกับมิสธอมป์สัน แลกกับพี่ชายฉัน
‪แลกกับครอบครัวฉันทั้งบ้าน ‪กับครอบครัวเธอทั้งหมด
‪ฉันตัดสัมพันธ์กับธีโอเพราะเธอ
‪สิ่งดีๆ แค่ไม่กี่อย่างในชีวิตนี้
‪ทั้งหมดเป็นเพราะเธอบงการ ‪เพื่อหาประโยชน์ใส่ตัว
‪เธอไม่เข้าใจว่าฉันรู้สึกแย่แค่ไหน ‪ที่ต้องปิดเรื่องนี้จากเธอ
‪จากทุกคน ตั้งนานขนาดนี้
‪วิสเซิลดาวน์เป็นสิ่งเดียวที่ฉันเคยมี ‪และฉันทิ้งมันไป
‪ฉันเลิกแล้ว
‪ฉันเขียนเพราะใจรัก แล้วฉันก็ทิ้งมันเพื่อเธอ
‪ฉันไม่รู้จักเธอเลย
‪มองหน้าเธอตอนนี้ก็แค่รู้สึกสมเพช
‪เดียวดายอยู่ในห้องนี้
‪เขียนเรื่องนินทาขายความลับ
‪ทำให้ทุกคนในเมืองแปดเปื้อนเพราะเธอกลัว
‪ไม่กล้าแสดงความคิดของตัวเองในความเป็นจริง
‪เธอนี่ใช่ย่อยนะ เพเนโลปี้
‪สมเป็นไม้ประดับไร้สีสันจริงๆ
‪อย่างน้อยฉันก็ได้ทำจริง
‪ส่วนเธอ
‪เอาแต่พูดว่าจะทำ
‪เธอมีแต่ความทะเยอทะยาน ‪เพ้อฝันกับแผนใหญ่โต
‪แต่ฉันเป็นคนที่ทำเรื่องที่มีความหมายลงไปจริงๆ ‪เธอเลยทนไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
‪เธอคิดว่านั่นทำให้ตัวเธอเองเป็นคนยังไง
‪ชาตินี้ฉันไม่ขอพบเจอหรือพูดคุยกับเธออีก
‪ทางโน้นค่ะ
‪การฉลองจริงใกล้เริ่มแล้วค่ะ
‪ถ้าเราต้องไปกันจริงๆ
‪อย่างน้อยเราก็ได้จัดงานอำลาที่น่าจดจำ
‪ฉันต่างหากที่จัดงานอำลา
‪ให้คุณ
‪ฉันสั่งคนใช้เก็บข้าวของของคุณหมดแล้ว
‪ของใช้ที่จำเป็นน่ะนะ
‪กับเงินติดตัวพอให้ขึ้นเรือกลับไปอเมริกา
‪และไปจากชีวิตพวกเรา
‪- ไหนว่าจะไปด้วยกัน ‪- ไม่
‪คุณต้องไปคนเดียว
‪- พอร์เชีย ‪- อย่าแตะต้องฉันอีก
‪พอร์เชีย เราเป็นทีมเดียวกัน
‪เป็นทีมที่เก่งกาจมากเสียด้วย
‪ฉันมีทีมของตัวเองแล้ว
‪ลูกสาวสามใบเถา ‪บ่อยครั้งช่างน่ารำคาญและยอกย้อน
‪แต่ก็เป็นลูกฉัน
‪ฉันเห็นแจ้งกับตาว่าคุณไม่สนใจลูกๆ ฉันเลย
‪ดังนั้นฉันจึงส่งคุณ ‪ไปกับคนที่คุณชอบ ตัวคุณเอง
‪แผนทั้งหมดนี้เกิดจากความคิดคุณมากพอๆ กับผม
‪มากกว่าด้วยซ้ำ
‪คิดจริงๆ หรือว่าใครที่ไหนจะเชื่อว่า ‪พ่อหนุ่มมาดมั่นพูดเก่งขนาดนี้
‪ต้องให้ผู้หญิงช่วยเขาวางแผน
‪ผู้หญิงซึ่งก็ตกเป็นเหยื่อเสียเอง
‪เพราะเอาเงินก้อนสุดท้ายของหล่อน ‪ลงทุนกับแผนร้ายนี้ด้วย
‪มีลายลักษณ์อักษรนะคะ ท่านลอร์ด
‪ฉันจะเก็บเงินส่วนใหญ่ไว้
‪เพื่อเลี้ยงดูตัวเองและลูกๆ
‪ฉันให้มิสซิสวาลี่ย์ปลอมลายเซ็นบนเอกสาร
‪ระบุว่าเมื่อลูกสาวคนใดคนหนึ่งมีลูกชาย
‪สมบัติวงศ์ตระกูลจะตกทอดแก่เขา
‪ลายมือวาลี่ย์เป็นเลิศเชียวล่ะค่ะ
‪วงสังคมจะเดือดดาลแน่เมื่อรู้ว่าคุณหนีไป
‪กับเงินทั้งหมดที่คุณหลอกเอา ‪โดยใช้ความไว้ใจของพวกเขา
‪ลองอธิบายกับพวกนั้นดูก็ได้นะ ‪ไหนๆ ทุกคนก็รวมตัว…
‪คุณมันโหดเหี้ยม
‪ฉันเป็นแม่คน
‪แล้วคุณก็ไม่ได้จากไปในสภาพย่ำแย่กว่าที่มา
‪ตัวเปล่า
‪เห็นเอโลอีสไหมคะ
‪เอโลอีส บริดเจอร์ตัน
‪เพเนโลปี้ เฟทเธอริงตันน่ะรึ
‪ท่าทีที่คุณเต้นรำกับเธอดูน่าสนใจ
‪- เกี้ยวสาวอยู่รึ บริดเจอร์ตัน ‪- เสียสติใช่ไหมนี่
‪ผมไม่แม้แต่คิดฝันที่จะเกี้ยวพาน ‪เพเนโลปี้ เฟทเธอริงตัน
‪ต่อให้คุณจินตนาการเพ้อพกแค่ไหนก็ไม่มีทาง ไฟฟ์
‪ผมจะลาออกจากราชวิทยาลัย
‪อะไรนะ
‪- เพื่ออะไร ‪- ผมรู้เรื่องเงินบริจาคแล้วพี่
‪พี่พยายามช่วยผมด้วยวิธีหลงผิดของพี่
‪อาจจะเป็นเพราะ ‪พี่รับรู้ความจริงว่าผมแค่ไม่เก่งพอ
‪หยุดนะ นายเริ่มพูดจาเหมือนพี่
‪ถ้าอยากวาดรูปก็วาดสิ
‪นั่นเป็นหนึ่งในความสามารถเหลือล้นของนาย
‪เด่นที่สุดก็ว่าได้ พรสวรรค์ของนาย
‪คือการเห็นสิ่งจำเป็นต่อคนอื่น ‪แม้ว่าคนนั้นมองไม่เห็นเอง
‪เป็นพรสวรรค์ที่พี่ใช้เวลานานเกินไปกว่าจะเห็น
‪แต่พี่คงไม่ทำแบบนั้นถ้าไม่ใช่เพื่อนาย
‪ขอให้เพลิดเพลินกับช่วงท้ายคืนนี้นะพี่
‪คุณยังคิดจะกลับอินเดียอยู่ไหม
‪น้องสาวฉันอวยพรให้เดินทางแล้ว แม่ฉันก็ด้วย
‪และพระราชินีทรงช่วยกู้หน้าครอบครัวเราไว้แล้ว
‪คุณรักครอบครัวคุณมาก
‪มากเท่าที่คุณรักครอบครัวคุณค่ะ
‪ผมกลัวที่จะต้องเสียคุณไป
‪ผมจึงไม่อาจแวะไปเยี่ยมคุณหลังอุบัติเหตุ
‪ผมไม่อาจทำใจ…
‪ผมรักคุณ
‪ผมรักคุณตั้งแต่จังหวะที่เราขี่ม้าแข่งกันในสวน
‪ผมรักคุณในทุกการเต้นรำ
‪ทุกครั้งที่เดินเล่น ทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกัน
‪และทุกครั้งที่เราแยกจากกัน ‪คุณไม่ต้องยอมรับหรือเห็นชอบ
‪หรือแม้แต่จะอนุญาต ‪ดูจากนิสัยคุณแล้ว คุณคงไม่ยอม
‪แต่คุณต้องรู้
‪ภายในใจคุณ
‪คุณต้องรู้สึก เพราะผมรู้สึก
‪ผมรักคุณ
‪- ฉันไม่รู้จะพูดอะไร ‪- คุณไม่จำเป็นต้องพูด
‪ฉันว่าคงไม่เหลือคำอื่นใดให้พูด…
‪นอกจากฉันก็รักคุณ
‪ผมอยากมีชีวิตที่เหมาะกับเราทั้งคู่
‪ผมรู้ตัวว่าผมบกพร่อง
‪แต่ผมจะยอมหมอบแทบเท้าคุณ
‪เพราะผมไม่อาจนึกภาพชีวิตตัวเองเมื่อไม่มีคุณ
‪ดังนั้นผมจึงอยากแต่งงานกับคุณ
‪คุณรู้นะว่าจะไม่มีวันใด
‪ที่คุณไม่กวนใจฉัน
‪สัญญาไหมครับ คาทานิ ชาร์มา
‪สัญญาค่ะ
‪ค่ะ สัญญา
‪ถ้าอย่างนั้น
‪ในที่สุดเราสองคนก็เห็นตรงกันสักเรื่องหนึ่งจนได้
‪คงจะอย่างนั้น
‪ว่ากันว่า
‪ความเงียบมีอำนาจยิ่งกว่าถ้อยคำ
‪ไม่มีใครเข้าใจเรื่องนั้นดีไปกว่าฉัน
‪คุณพูดถูกเรื่องลอร์ดเฟทเธอริงตันคนใหม่
‪ผมต้องขออภัยที่ทำตัวแบบนั้นเมื่อวันก่อน
‪ผมจำเป็นต้องทำเพื่อให้เขาไว้ใจ
‪เป็นชัยชนะที่ผมไม่ยินดี
‪ครับ
‪แต่คุณน่าจะรินเหล้าให้ตัวเองสักแก้ว
‪ผมบอกทุกคนว่าเจ้าของที่นี่เป็นคนมีเกียรติ
‪ชงเหล้าเก่งเสียด้วย
‪พวกเขาเรียกร้องจะมา
‪ผมเป็นหนี้บุญคุณคุณแล้ว มิสเตอร์มอนด์ริช
‪ขอบคุณครับ
‪พับแขนเสื้อซะวิล
‪เรามีลูกค้าแล้ว
‪ในความเงียบงันนั้นเราอาจได้พบความจริง
‪ฉันว่าเราเพียงแค่ต้องเงี่ยหูฟัง
‪ฉันรู้ว่าจะมีช่วงเวลาที่ความเงียบเป็นสิ่งจำเป็น
‪และจะมีช่วงเวลาที่ไม่จำเป็นต้องเงียบ
‪ท่านผู้อ่านที่รัก ทุกท่านคิดว่าผู้เขียนเงียบไป
‪แต่ทุกท่านคิดผิด
‪เรื่องหนึ่งที่ทุกท่านควรรู้กันแล้ว
‪นั่นคือผู้เขียนคนนี้อยู่เงียบได้ไม่นาน
‪ด้วยเคารพรัก
‪เลดี้วิสเซิลดาวน์
‪ไวเคาน์เตส
‪วันนี้เหนือชั้นขึ้นไปอีกนะครับ
‪ก็รู้นี่คะว่าฉันให้ความสำคัญต่อหน้าที่เป็นพิเศษ
‪งั้นอยากอีกสักรอบไหม
‪ไหนๆ ก็เห็นว่าคุณ
‪ขยันทำหน้าที่
‪แหม หน้าที่จริงๆ คือ
‪ไปพบหน้าครอบครัวคุณข้างนอก ‪ก่อนที่ทุกคนจะหาว่าเราเมิน
‪อุ๊ย ดูเขาสิ
‪หนูเดินได้แล้ว
‪ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์หกเดือน
‪แล้วยังใช้อีกหกชั่วโมงกว่าจะลงบันไดมาได้
‪หกชั่วโมงถือว่าธรรมดาในระยะข้าวใหม่ปลามัน
‪มากันแล้ว
‪จ้ะ
‪ทันเวลาฉิวเฉียด
‪มาเริ่มเล่นกันได้หรือยังครับ
‪อยากรับความพ่ายแพ้ ‪ให้มันจบไปเสียทีใช่ไหมน้อง
‪เราทุกคนเลือกแล้ว ‪แต่เหลือไม้ตีคลีมรณะไว้ให้
‪- ของฉัน! ‪- ของผม!
‪- ไม่เป็นไร ‪- ใช้สีชมพูต่อไปก็ดีนะคะ พี่แอนโทนี่
‪น้องว่าจะเข้ากับสีหน้าอับอายตอนที่พี่ตีลูก
‪- ใครจะเริ่ม ‪- นิวตัน!
‪มันนั่นแหละ
‪- นิวตัน ‪- นิวตัน
‪ผมว่างั้นการแข่งก็เริ่มแล้วสินะ
‪- มันใช้รอบของคุณนะ ‪- ไม่ใช่สักหน่อย
‪- นั่นหมาคุณ ‪- แต่งงานกันก็เป็นของคุณ
‪ผมไม่เห็นจำได้ว่าเคยตกลงกันไว้
‪นั่นเป็นเรื่องของคุณกับหมาค่ะ
‪มันไม่ฟังผม
‪แล้วคุณคิดว่าฉันฟังเหรอ
‪สงสัยพวกพี่ๆ จะขอถอนตัวแล้วละมั้ง
‪- ไม่! ไม่ถอนตัว ‪- ไม่มีทาง!
‪เว้นแต่เราจะอยากใช้โอกาสนี้กลับขึ้นห้อง
‪แล้วยอมรับความพ่ายแพ้น่ะรึ
‪ไม่มีวัน
‪(ขอไว้อาลัยแด่แครอล เพรนทิส)
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม