‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(หมายเลขที่ไม่รู้จัก)
‪- ฮัลโหล ‪- หวัดดี
‪ไม่ได้คุยกันนานเลย
‪พร้อมไหม
‪มาเริ่มกันเลย!
‪เริ่มอะไรกันล่ะครับ
‪เริ่มยุคใหม่
‪เราหลายคนเคยเป็นศัตรูกัน
‪แต่การชิงดีชิงเด่นนี้…
‪ไม่จำเป็นต้องคงอยู่ตลอดไป
‪อีกแค่ไม่กี่เดือนก็ถึงการแข่งขันออลวัลเลย์แล้ว
‪และปีนี้เดิมพันก็สูงกว่าที่เคยเป็นมา
‪เรารู้ว่าคอบร้า ไคจะใช้ลูกไม้สกปรก ‪ทุกรูปแบบที่พวกเขารู้
‪และทางเดียวที่เราจะชนะพวกเขาได้…
‪คือเตะก้นพวกนั้นให้สุดแรงจนขี้แตกขี้แตนกันเลย
‪เราต้องเพิ่มระดับความเข้มข้นไปอีกขั้น
‪เราจะสอนพวกนาย
‪ให้ทรหดและแกร่งกร้าวกว่าทุกสิ่ง ‪ที่คอบร้า ไคจะทำกับเราได้
‪พวกนั้นจู่โจมก่อนเหรอ
‪งั้นเราจะจู่โจมล่วงหน้า!
‪โอเค เราด่วนคิดไปไกลแล้ว ‪เราจะตอบโต้ในสิ่งที่พวกเขาทำ
‪เหล่าอีเกิ้ลไม่คอยมาตอบโต้
‪พวกมันโฉบลงมาเอาทุกอย่างที่ต้องการ
‪นั่นแหละที่เราจะทำ ชิงออลวัลเลย์กลับคืนมา
‪ชิงมันคืนมา ด้วยวิธีที่รอบคอบและเป็นระบบ
‪เราจะกัดก่อน!
‪โอเค มาอุ่นเครื่องด้วยท่าง่ายๆ กันก่อนนะ
‪เข้าแถวเลย!
‪หายใจและทำตามฉันนะ
‪ตั้งท่า!
‪ขาขวาก้าวไปข้างหลัง
‪เตรียมเตะด้านหน้า
‪เวรแล้ว เพื่อน ขอโทษนะ
‪พร้อม สู้ได้!
‪แบบนั้นแหละ เล็งที่ฟันเลย!
‪นี่ๆ พวกเธอเหวี่ยงหมัดใส่กันมั่วๆ แล้ว
‪นี่ไม่สอนป้องกันตัวเลยเหรอ
‪การป้องกันตัวที่ดีที่สุดคือการรุกหนักขึ้น
‪(ความริษยาทำให้เห็นเพียงสวนที่ไร้หิน)
‪ตายละ…
‪ทำไมถึงมีหินอยู่กลางสำนักของนายวะ
‪สู้ได้!
‪แบบนั้นแหละ วนไปเรื่อยๆ
‪อย่าคาดการณ์ไปเอง
‪มีสมาธิเข้าไว้
‪พวกนายสักคนทำอะไรหน่อยสิ ‪แบบนี้มันบ้าอะไรกัน
‪ที่นี่ไม่ทำกันแบบนั้นครับ ‪เราคนหนึ่งต้องถูกยั่วยุก่อน
‪- นี่! ‪- ทีนี้ถูกยั่วยุหรือยัง
‪ลงแว็กซ์ เช็ดออก
‪ไม่สำคัญว่าเคยทำมากี่ครั้งแล้ว
‪พวกเธอต้องฝึกพื้นฐานเสมอ
‪แบบนั้นแหละ ทำความสะอาดดีๆ
‪ฉันอยากให้มันดูใหม่เอี่ยมอ่อง
‪เอากระป๋องออกมาให้หมด
‪ถ้าเจอเหรียญตกอยู่ มันเป็นของฉัน
‪เร็วเข้า เจ้าพวกปวกเปียก เร็วขึ้นอีก!
‪ดี!
‪- เร็วเข้า เธอทำได้! ‪- จอห์นนี่ ไม่เอาน่า
‪- เดี๋ยวเราก็ถูกฟ้องหรอก ‪- ฟ้องเรื่องอะไรล่ะ
‪พระเจ้า ฉันว่าฉันอ้วกจะแตกละ
‪- ไปเลย! วิ่งๆ ขยับเท้าหน่อย ‪- ไม่เอาที่เรือนะ
‪ไม่เอาที่เรือ!
‪สู้ได้!
‪เวรละ
‪เห็นไหม นี่แหละเราถึงไม่ซ้อมสู้กันในนี้
‪เอาละ ต่อไปใคร
‪โย่ ขอบอกเลยนะ เพื่อน ‪พอเข้าม.รัฐแอริโซนาได้
‪สาวๆ คงเหมือนผึ้งรุมตอมของหวานเลย ‪นึกภาพออกไหม
‪แต่พ่ออยากให้ฉันเข้าฮาร์วาร์ดละ
‪แต่ฉันว่าม.แอริโซนา ‪ก็เหมือนฮาร์วาร์ดฝั่งตะวันตก
‪พวกนายมันน่าสมเพช
‪ถ้าพวกนายทำสิ่งที่ควรทำ ‪เราคงชนะศึกนั้นไปแล้ว
‪อยากพูดอะไรก็เชิญ ก็ฮอว์คมันเปลี่ยนข้างนี่
‪ใช่ ส่วนมิเกลก็เพิ่งลุกจากรถเข็น ‪แต่ก็ยังเตะก้นนายได้
‪รู้อะไรไหม อย่างน้อยฉันก็ยังอยู่ที่นี่ ‪ทั้งที่ครึ่งหนึ่งพากันลาออก
‪ดูซิว่าใครโผล่มา
‪ไอ้งั่งนั่นไม่แม้แต่จะซ้อมแต่ได้อยู่ต่อเนี่ยนะ
‪ไม่เข้าใจเลยว่ะ
‪นายมาสาย
‪ผมไม่ได้มาซ้อม
‪ก็ถ้านายอยากเป็นคอบร้า ไค…
‪ผมไม่เคยบอกว่าจะเอาด้วย ‪ผมแค่ต้องการที่พักชั่วคราว
‪นายพักที่นี่ได้นานเท่าที่ต้องการเลย
‪ฟังนะ แบบนี้ไม่เข้าท่าหรอก
‪ผมรู้ว่าคอบร้า ไคช่วยผมไว้ ‪ตอนถูกเล่นงานในสถานดัดสันดาน
‪แต่ผมจะไม่ยอมเป็นเบี้ยในเดิมพัน ‪ระหว่างคุณกับพ่อผมและคุณลารุสโซ่
‪ฉันไม่คิดว่านายเป็นเบี้ยหรอก
‪ฉันคิดว่านายเป็นตัวราชาต่างหาก
‪พ่อของนายมีพรสวรรค์ทุกอย่าง ‪แต่เขากลับทำให้มันเสียเปล่า
‪ฉันให้โอกาสทั้งหมดแก่เขาเพื่อจะกลับมาแล้ว
‪แต่เขากลับเลือกดิแอซ
‪แล้วก็ทิ้งนายไว้พร้อมรอยแผลบนหัว
‪เชื่อเถอะ นายมีพรสวรรค์ ‪มากกว่าพ่อของนายซะอีก
‪นายแค่ต้องทำให้โลกได้เห็น
‪หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น ‪คุณว่าผมสนถ้วยรางวัลโง่ๆ นั่นเหรอ
‪มันไม่ได้เกี่ยวกับถ้วย
‪มันเกี่ยวกับการเป็นแชมป์
‪จะชนะหรือแพ้
‪ชื่อเสียงนั้นจะติดตัวนายไปตลอดชีวิต
‪ถามพ่อนายกับลารุสโซ่ดูสิ
‪ก็นะ
‪พวกเขามีโอกาสชนะมากขึ้นแล้ว ‪เพราะเป็นพันธมิตรกัน
‪พวกนั้นไม่ใช่ฝ่ายเดียวที่มีพันธมิตร
‪บ้าจริง!
‪ขอโทษที ผมยังพยายามจำรหัสอยู่น่ะ
‪ระบบเตือนภัยใหม่นี่อย่างเห่ย
‪พ่อน่าจะจ่ายเอาอันที่มีระบบจดจำใบหน้า
‪ค่ะ นี่อะแมนด้า ลารุสโซ่
‪ค่ะ ขอโทษที ไม่ใช่สัญญาณของจริงค่ะ
‪รหัสของเราคือ "เอาท์แลนเดอร์"
‪ได้ค่ะ
‪ฉันรู้สึกติดกับค่ะ แดเนียล
‪นึกว่าระบบรักษาความปลอดภัยตัวใหม่
‪จะทำให้รู้สึกปลอดภัยขึ้น ‪แต่กลับทำให้ฉันวิตกกว่าเดิม
‪ไอ้พวกคอบร้า ไคชั่วนั่นควรติดคุกซะ
‪โดยเฉพาะยัยโรคจิตโทรี่
‪ถ้าจะมีใครไม่สมควรได้รับความเมตตา ‪ก็คือเด็กนั่นเลย
‪ที่รัก ถ้าคุณต้องการ เรายังไปแจ้งตำรวจได้นะ
‪เราเคยทำแบบนั้นมาแล้ว
‪แซมไม่จำเป็นต้องเจอเรื่องพวกนี้อีก และ…
‪ธุรกิจเราไปไม่รอดแน่ถ้าเจอเรื่องฉาวอีก
‪ผมรู้ว่าอะไรๆ มันไม่ได้ดีเลิศ
‪มีเด็กชายตัวเล็กๆ ถูกเหวี่ยง ‪ทะลุหน้าต่างบ้านเรานะ
‪แดเนียล ถ้าปีก่อนคุณบอกฉัน
‪ว่าความปลอดภัยของครอบครัวเรา ‪ขึ้นอยู่กับการชนะการแข่งขันคาราเต้
‪ฉันคงคิดว่าคุณอำเล่น
‪แต่ดูเราตอนนี้สิ ใช้ชีวิตกันในแดนสนธยา
‪เชื่อผมเถอะ อะแมนด้า ‪ผมก็อยากให้อะไรๆ กลับไปเป็นปกติ
‪แต่ถ้าจอห์นนี่กับผมร่วมมือกันได้จริงๆ
‪เราก็จะมีโอกาสดีในการจบเรื่องทั้งหมดนี้
‪แล้วกับกัปตันกรงเล็บอินทรีไปถึงไหนแล้ว
‪รู้อะไรไหม อย่างน้อยเราก็ยังไม่อัดกันเละ
‪โอ้ ถือว่าก้าวหน้า
‪คิดจริงๆ เหรอคะว่า ‪ครีสจะปิดคอบร้า ไค ถ้าเขาแพ้
‪โอ้ เขาได้แพ้แน่
‪เพราะเรามีลารุสโซ่เวอร์ชัน 2.0 มาสู้ให้เรา
‪และพอเขาแพ้ ไม่สำคัญหรอกว่า ‪เขาจะกลับคำไหม
‪เพราะทุกคนในวัลเลย์จะได้เห็นว่า ‪คอบร้า ไคมันไม่เวิร์ก
‪โดยเฉพาะร็อบบี้
‪มื้อค่ำมาเสิร์ฟแล้ว
‪จานหลักของค่ำคืนนี้คือฟาฮิต้ากับผักย่าง
‪ผมทำสลัดพิโกเดอกัลโญ
‪กับข้าวโพดและแป้งตอติญ่าด้วย
‪ว้าว น่ากินจังค่ะ จอห์นนี่
‪ขอบคุณ ผมได้สูตรมาจากเว็บของร้านชิลีส์เลยนะ
‪อยากให้รสชาติเหมือนของแท้
‪เหมือนของแท้สำหรับใครล่ะ
‪เราเป็นคนเอกวาดอร์นะ ไม่ใช่เม็กซิกัน
‪- แม่อะ ‪- นี่ครับ ลองกินดู
‪ซอสมะม่วงรสแซ่บ
‪เหมือนที่กินกันในประเทศต้นตำรับ
‪ขอบใจจ้ะ
‪แล้ววันสำคัญวันแรกนี้เป็นไงบ้าง
‪ก็เหมือนวันแรกทั่วไปนั่นแหละ
‪ยังต้องปรับอีกเยอะ
‪ฉันดีใจนะที่คุณกับแดเนียลร่วมมือกัน
‪ฉันแค่อยากให้แน่ใจว่ามิกกี้ปลอดภัย
‪ผมบอกแล้วไงครับว่าหลังผมดีขึ้นแล้ว ‪แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก
‪เธอเป็นแม่นาย เธอจะห่วงนายตลอดแหละ ‪ไม่ต้องห่วงนะ ผมคอยดูเขาอยู่
‪นี่ หลานรัก บอกยายหน่อย
‪หลานชอบไหมที่ได้เล่นคาราเต้กับแฟน
‪สนุกไหมจ๊ะที่ได้ซ้อมตัวต่อตัวกันรัวๆ
‪แม่ดีใจนะที่ลูกกับแซมกลับมาคบกัน
‪เธอน่ารักดี
‪ผมว่าผมไม่ใช่คนเดียวหรอกที่กลับ ‪ไปหาแฟนเก่า จริงไหมครับ อาจารย์
‪เขาไปเดตกับรักแท้หนึ่งเดียวมาแหละ
‪คนที่หลุดมือไปใช่ไหมครับ
‪จริงเหรอคะ
‪มันไม่ใช่เดตหรอก
‪เขาถ่อมตัวน่ะฮะ นี่นะ
‪เราถ่ายรูปเจ๋งๆ กัน แล้วก็จับคุณแต่งตัวให้ดู…
‪คือไม่ได้จะบอกว่าคุณไม่ได้ดูเจ๋งอยู่แล้วนะ
‪แต่เขาต้องดูพิเศษเพื่อสาวคนพิเศษน่ะ
‪- ให้ผมเล่าเรื่องซูชิไหม ‪- เราไม่ต้องคุยเรื่องนั้นกันก็ได้
‪โอเค ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาเกิดอายขึ้นมา
‪คือแบบนี้ฮะ เราไปร้านซูชิเพราะว่าแอลี่ชอบซูชิ
‪หรือไม่เราก็คิดไปเอง เราสั่งดราก้อนโรลมา…
‪มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก รู้ไหม
‪- เราก็แค่เพื่อนเก่านัดถามไถ่ชีวิตกัน ‪- ค่ะ
‪คาร์เมน คืนที่เกิดเรื่องที่บ้านของลารุสโซ่
‪ผมกำลังจะมาหาคุณเพื่อ…
‪จอห์นนี่ ฉันคิดว่าพวกเราไม่เร่งรัดอะไรจะดีกว่า
‪ดูจากเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นและยังเกิดขึ้นอยู่
‪ฉันว่าเราควรให้เวลามันหน่อย
‪แบบนั้นคุณโอเคไหมคะ
‪ได้สิ แน่นอน
‪เราจะให้เวลามันหน่อย
‪(สถานที่ส่วนบุคคล ห้ามบุกรุก)
‪โว่ว คาร์ล่า ให้ฉันช่วยนะ
‪มานี่ ฉันถือเอง
‪เรียบร้อย
‪ขอบคุณค่ะ คุณซิลเวอร์
‪เร็วเข้า พูดสิ
‪- พูดเลย! คอบร้า ไค… ‪- ไม่มีวันตาย
‪พนันได้เลย
‪นายต้องการอะไร
‪ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา
‪แค่อยากมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ
‪แบบว่า เพื่อระลึกถึงวัน…
‪เก่าๆ
‪ขอตัวเดี๋ยวนะคะ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะคะ ที่รัก
‪นี่จอห์น ครีส เพื่อนเก่าผม
‪เพื่อนของแทร์แรนซ์ก็เหมือนเพื่อนฉัน
‪หวัดดีค่ะ ฉันไชแอนน์
‪ยินดีที่ได้พบ
‪แล้ว แทร์แรนซ์
‪นายแต่งงานจนได้สิท่า
‪เปล่าค่ะ เราไม่ได้แต่งงานกัน
‪แทร์แรนซ์กับฉันมีความสุข ‪กับความสัมพันธ์แบบไม่ระบุสถานะ
‪เราเพิ่งเสิร์ฟอาหารเรียกน้ำย่อย ‪อยากมาร่วมด้วยกันไหมคะ
‪- จอห์นแค่แวะ… ‪- โอ้ แบบนั้นคงวิเศษเลย
‪เยี่ยม ดื่มมิโมซ่ากันสักแก้วดีไหม
‪สองแก้วเลยเป็นไง
‪เตรียมพร้อม คำนับ
‪อาจารย์ลอว์เรนซ์กับฉันมีเป้าหมายเดียวกัน ‪นั่นคือเตรียมพวกเธอให้พร้อมสำหรับการแข่ง
‪แต่เรามีวิธีที่ต่างกัน ‪ในการพาพวกนายไปถึงเป้าหมาย
‪เรารู้ว่าการสอนมุมมองที่ตรงข้ามกัน ‪ให้พวกเธอในเวลาเดียวกัน
‪อาจทำให้สับสนนิดหน่อย
‪เราเลยปรึกษากันจนได้ทางออก
‪เราจะใช้วิธีแบ่งแยกและพิชิต
‪อีเกิ้ล แฟงจะฝึกด้านหน้า
‪ส่วนฉันกับเด็กมิยากิโดจะฝึกด้านหลังตรงนี้
‪นึกว่าเราจะแกร่งขึ้นถ้าร่วมมือกัน
‪- เราก็ยังร่วมมือกันอยู่ ‪- แค่แยกกัน
‪อยู่คนละฝั่งของสำนัก
‪เอาละ เหล่าอีเกิ้ล ตามฉันมา
‪เด็กๆ มิยากิโด มาทางนี้
‪- ไว้เจอกัน เพื่อน ‪- แล้วเจอกัน
‪- งั้นฉันคงได้เจอเธอหลังฝึกเสร็จใช่ไหม ‪- คงงั้น
‪เข้าแถวเลย!
‪ฮอว์ค นายเป็นเด็กใหม่ของอีเกิ้ล แฟง ‪เพราะงั้นก้าวออกมาเลย
‪ครับ อาจารย์
‪บ้าอะไรวะ
‪วันนี้เราจะฝึกลูกเตะกวาดด้านหน้า
‪กับฮอว์ค
‪นี่นะ ผมรู้ว่าผมเคยทำตัวทุเรศ ผมขอโทษ
‪แค่พูดน่ะมันง่าย
‪ใครต่อ
‪ลมปากกะปู๋ นายต่อเลย
‪นายควรมีคนช่วยดูด้วย รู้ไหม
‪ฉันไม่ต้องการคนช่วยดูหรอก
‪ดูเหมือนนายจะอัปเกรดจากวิ่งหนี ‪มาเป็นซ่อนตัวแล้วนี่
‪ฉันไม่ได้ซ่อน
‪ก็อาจหลอกฉันได้ แต่ไม่ยักจำได้ว่า ‪เห็นนายที่การต่อสู้นั่น
‪แล้วเธอคิดอะไรไม่ทราบ
‪คิดว่าพอบุกเข้าไปในบ้านพวกลารุสโซ่ ‪แล้วทำร้ายแซม
‪ทุกอย่างจะจบลงอย่างสวยงามเหรอ
‪เธอโชคดีแล้วที่พวกนั้นไม่แจ้งตำรวจ
‪อย่างน้อยฉันก็ไม่ใช่คนที่ไม่ยอมเลือกข้าง
‪ผู้หญิงแบบแซม ลารุสโซ่คิดว่าโลกหมุนรอบตัวเอง
‪ก็ทำไมจะไม่ให้คิดแบบนั้น
‪เธอก็แค่ต้องทำหน้าตาเหมือนลูกหมา ‪และพูดว่าขอร้อง ก็ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว
‪ขนาดเธอทิ้งนายแล้ว เธอยังบงการนายได้เลย
‪- ไม่จริงสักหน่อย ‪- งั้นนายพูดปกป้องเธอทำไม
‪นายคิดถูกแล้วที่โดดซ้อม
‪ถ้านายจะเอาแต่ป้องกันตัว ‪สำนักเราก็ไม่เหมาะกับนายหรอก
‪ของว่างหน่อยไหมคะ
‪เต้าหู้มังสวิรัตเสียบไม้ย่างค่ะ
‪ออร์แกนิกสุดๆ แค่จิ้มกับซอสผักชีมะม่วงหิมพานต์
‪ก็อร่อยเหาะเลย
‪ไม่ละ ขอบคุณ ผมไม่หิวน่ะ
‪แล้วคุณกับแทร์แรนซ์รู้จักกันมาสักพักแล้วเหรอคะ
‪ห้าสิบปีครับ
‪เราเจอกันในเวียดนาม
‪หน่วยรบพิเศษ
‪ไม่เห็นคุณเล่าให้ฟังเลยว่าเคยอยู่กองทัพ
‪ก็ไม่ค่อยมีอะไรให้เล่า
‪นั่นสิ ไม่ค่อยมีอะไรหรอก
‪มีอะไรให้ช่วยไหม เพื่อน
‪ขากรรไกรคุณเบี้ยวแบบฮับสเบิร์กเลย
‪ผมไม่เคยเห็นของใครเป๊ะเท่านี้
‪เพื่อนใหม่ของนายนิสัยดีจริงๆ แทร์แรนซ์
‪แทร์แรนซ์ใจดีพอจะยอมตกลงเป็นเจ้าภาพ ‪จัดงานเปิดตัวแอปฝึกเจริญสติตัวใหม่ของฉันน่ะ
‪โชคร้ายที่โรงเรียนนอกลอสแอนเจลิสส่วนใหญ่
‪ไม่สอนเรื่องการเจริญสติ
‪ฉันเลยคิดว่าทำไมไม่สร้างแอป
‪ที่เด็กที่อยู่ในเมืองแบบโอไฮโอ ‪สามารถฝึกด้วยตัวเองได้
‪ผมมั่นใจว่าเด็กๆ ต้องชอบแบบนั้นแน่
‪แทร์แรนซ์กับผมก็เคยสอนเด็กๆ เหมือนกัน ‪เราสอนศิลปะป้องกันตัว
‪อ๋อ จริงด้วย
‪คุณเคยพูดเรื่องทีมคาราเต้ให้ฟังอยู่หนหนึ่ง
‪มันชื่ออะไรนะคะ ไวเปอร์สใช่ไหม
‪คอบร้า ไค
‪น่ารักจังเลย!
‪ไม่ยักรู้ว่าคุณรู้กระบวนท่าคาราเต้ด้วย
‪คาราเต้ไม่ใช่แค่กระบวนท่า
‪มันคือวิถีชีวิต
‪คุณห่างหายจากมันได้สักพัก
‪แต่มันไม่เคยไปจากคุณหรอก
‪เราต่างมีความโกรธภายในจิตใจ
‪แต่ฉันอยากให้พวกเธอปล่อยมันไป
‪อย่าให้อารมณ์ควบคุมพวกเธอ
‪เธอต้องเป็นฝ่ายควบคุม เข้าใจไหม
‪ทีนี้ทุกคน หลับตาลง
‪แล้วผ่อนคลาย
‪หยุดงอแงได้แล้ว ลุกขึ้น
‪มีสมาธิไว้
‪หลับตา
‪หายใจเข้า
‪หายใจออก
‪อย่าปอดแหกน่า ชกเข้าหน้าไปเลย
‪พยายามอย่าว่อกแว่ก
‪มีสมาธิไว้
‪ชกไข่เขาเนี่ยนะ อะไรของนายเนี่ย
‪รอตรงนี้นะ
‪- เปรี้ยง เจ๋งเลย กัส โดนท้องเต็มๆ! ‪- อาจารย์ลอว์เรนซ์
‪- ครับ! ‪- ขอคุยด้วยได้ไหม
‪เอาละ ทุกคน พักห้านาที ‪ทนให้ได้ล่ะ กำลังดูดีแล้ว!
‪นายช่วยลดเสียงลงได้ไหม ‪ฉันพยายามสอนเด็กอยู่นะ
‪ลดเสียงเหรอ อยากให้กระซิบหรือไง ‪คาราเต้เป็นกีฬาเสียงดังนะ
‪ฉันฝึกลูกศิษย์ไม่ได้ถ้านายเอาแต่ตะโกนคำหยาบ
‪- คำหยาบเหรอ ‪- เออสิ
‪พูดจาไร้สาระอะไร
‪"ทนให้ได้" เหรอ ฉันก็พยายามเต็มที่อยู่เนี่ย
‪รู้ไหม นั่นสังเวียนซ้อม
‪ริมน้ำที่คุณทวดของคุณมิยากิ ‪สอนคาราเต้ในโอกินาวะเลยนะ
‪- โย่ ระวังหน่อย ‪- ทำไม คิดว่าฉันจะทำมันพังเหรอ
‪นายทำประตูพังไปแล้ว ‪เคยขโมยเหรียญของคุณมิยากิด้วย
‪แถมยังอัดฉันซะน่วม
‪นี่ ฟังนะ ฉันเสียใจกับเรื่องพวกนั้นจริงๆ
‪กลับไปหาแก๊งอีเกิ้ลของนายเลยไป ‪ที่นี่ไม่ต้องการนาย
‪รู้ไหม ยังไงนี่ก็เป็นหายนะ
‪- นายเห็นทุกอย่างเป็นหายนะหมดแหละ ‪- ว่าไงนะ ฉันเหรอ
‪- นี่ คุณลารุสโซ่ ขอคุยด้วยได้ไหมครับ ‪- อะไร
‪- ผมไม่รู้จะปรับตัวเข้ากับที่นี่ยังไง ‪- เธอคาดหวังอะไรล่ะ
‪เธอทำลายสะพานเชื่อมใจกับแทบทุกคนที่นี่
‪นี่!
‪- นายทำบ้าอะไรวะ ‪- ฉันทำอะไรเหรอ
‪ฉันไม่ใช่คนที่อัดเขามาทั้งวันนะ
‪เรากำลังฝึกเพื่อลงแข่งออลวัลเลย์นะ ‪ไม่ใช่จะไปแข่งโยคะ
‪อย่าดูหมิ่นสำนักของฉันต่อหน้าลูกศิษย์ของนายสิ
‪อย่ามาบอกว่าฉันควรสอนยังไง ‪ฉันจะสอนตามที่อยากสอน
‪- ฉันรู้ว่านายกำลังทำอะไร ‪- เหรอ
‪ตราบที่นายอยู่ใต้หลังคาสำนักของฉัน ‪เด็กๆ เป็นลูกศิษย์ของฉันด้วย
‪อ๋อเหรอ ใต้หลังคาอะไรล่ะ ‪เราอยู่กันข้างนอกโน่น
‪ฟังนะ ฉันพยายามแล้ว
‪สิ่งเดียวที่ฉันกับลารุสโซ่มีเหมือนกัน ‪ก็คือเราเกลียดครีส
‪ฉันนึกว่าแค่นั้นคงพอ แต่ก็ดันไม่พอ
‪ต้องมีทางที่มันจะได้ผลสิครับ ‪พวกคุณแค่ต้องทำความเข้าใจกัน
‪ไม่มีทางหรอก เราต่างกันเกินไป ‪มีความหลังกันมากเกินไป
‪ลืมมันซะเถอะ ไอ้หนู ‪เราจะโค่นคอบร้า ไคกันเอง
‪แล้วร็อกกี้ ภาคสามล่ะ
‪เรื่องนั้นทำไม
‪ร็อกกี้โค่นคลับเบอร์ แลงได้ยังไง
‪เขาสู้ตามลำพังเหรอ เปล่าเลย ‪เขากับอพอลโล่ร่วมด้วยช่วยกัน
‪แม้ว่าพวกเขาจะเคยมีความหลังกัน
‪แม้พวกเขาจะอยู่ฝั่งตรงข้าม ‪พวกเขาก็ยังทำสำเร็จ
‪นั่นเป็นเพราะคนหนึ่งต้องออกปากก่อน
‪และคนนั้นก็คืออพอลโล่
‪แล้วทำไมลารุสโซ่เป็นอพอลโล่ไม่ได้
‪เพราะจู่โจมก่อนมันเจ๋งกว่าไงครับ
‪ไว้ฉันจะคิดดู
‪นี่ เป็นยังไงบ้าง
‪ฉันไม่แน่ใจว่ามันได้ผล ‪แต่เดี๋ยวคงได้เห็นกัน ทางเธอล่ะ
‪บอกไม่ถูกเลยว่าพ่อฉันเอาด้วยหรือเปล่า
‪เราทำทุกอย่างที่ทำได้แล้วละ
‪ถ้านี่ทำให้สำนักเราร่วมมือกันไม่ได้ ‪ฉันก็ไม่รู้แล้วว่าอะไรจะทำได้
‪ก็ต้องลองทุกอย่างนั่นแหละ
‪ไม่ว่ามันอาจจะยากเย็นแค่ไหน
‪- โอเค ‪- แค่นี้นะ
‪บายจ้ะ
‪ร็อบบี้
‪รู้ไหม ฉันมาที่นี่ทุกวันเลยหลังจากที่นายหนีไป ‪เพราะฉันหวังว่าจะเจอนาย
‪แล้วเธอต้องการอะไร
‪ฉันโกรธนายมากนะกับเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียน
‪แต่เชื่อเถอะว่าฉันไม่เคยหยุดเป็นห่วงนายเลย
‪เธอไม่เคยหยุดเป็นห่วงมิเกลเหมือนกัน
‪ฉันรู้
‪ฉันก็นึกว่ามันจบลงแล้ว แต่มันซับซ้อนกว่านั้น
‪ไม่มีอะไรซับซ้อนสักนิด ‪มันก็แค่ทางเลือกและเธอก็เลือกแล้ว
‪นายพูดถูก
‪แต่ไม่ได้แปลว่านายต้องเลือกทางผิดนะ
‪นายเป็นคนดี พ่อฉันรู้เรื่องนั้น พ่อนายก็รู้
‪พ่อฉันก็มีทางเลือก
‪และเขาก็เลือกเป็นไอ้ขี้แพ้ขี้เมา ‪ที่ยังจัดการชีวิตของตัวเองไม่ได้
‪ตอนนี้เขากลับอยากชดเชยเวลาที่เสียไป ‪เพื่อให้รู้สึกดีกับตัวเองขึ้นเนี่ยนะ
‪ไม่มีทางซะหรอก
‪ขอร้องล่ะ
‪พ่อนายพยายามเปลี่ยนตัวเองอยู่นะ
‪พ่อฉันเหมือนกัน
‪ถ้านายแค่กลับมา
‪นายช่วยทำให้ทุกคนสามัคคีกันได้
‪นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันต้องการ
‪งั้นดูเหมือนฉันจะได้เป็นคนแรกที่บอกเธอแบบนี้
‪เธอจะไม่ได้สิ่งที่ต้องการหรอก
‪โอเค
‪แค่จำเอาไว้นะ
‪นายเลือกแบบนี้เอง
‪บนนี้วิวสวยดี
‪เดาว่านายคงได้สมกับที่จ่ายไป
‪นั่นเหรอที่นายต้องการ จอห์น
‪เช็คสักใบ
‪ฉันอยากจบสิ่งที่เราเคยเริ่มไว้ต่างหาก
‪จบสิ่งที่เราเคยเริ่มไว้
‪เหมือนที่เราควรทำไปแล้ว ‪เมื่อ 35 ปีก่อนน่ะเหรอ
‪ก่อนที่นายหายหัวไป
‪ตอนนั้นฉันอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่
‪ไม่ต้องสงสัยเลย
‪แต่ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว
‪และนายก็กลับมาได้เหมือนกัน
‪ดูรอบๆ สิ
‪ฉันไปได้สวยแล้ว
‪แน่เหรอ
‪เพราะแทร์รี่ ซิลเวอร์ที่ฉันรู้จัก
‪คงเตะรอบใส่ไอ้สี่ตาคนเมื่อกี้แล้ว
‪ที่มาพูดว่าคอบร้า ไค "น่ารัก"
‪นายจำตอนที่เรากลับมาจากเวียดนามได้ไหม
‪เราเหมือนตกนรกทั้งเป็นที่ต้องเห็นเพื่อนๆ ตาย
‪เพียงเพื่อจะกลับมาบ้าน ‪ให้ไอ้พวกฮิปปี้มันเรียกว่าฆาตกร
‪ผู้คนต้องหัดรู้จักเคารพกันบ้าง
‪หัดมีระเบียบวินัย
‪เพราะงั้นเราถึงได้ก่อตั้งคอบร้า ไคกันไง
‪เราร่วมมือกันเพื่อสร้างความแตกต่าง
‪ใช่
‪- เราเคยทำจริง ‪- เรายังทำได้อีก
‪มีคนรุ่นใหม่ข้างนอกนั่นที่เอาสิ่งที่เรารู้ไปใช้ได้
‪สิ่งเดียวที่ขวางทางเราอยู่ก็คือแดเนียล ลารุสโซ่
‪ไอ้หนูแดนนี่น่ะเหรอ
‪เขาถึงกับร่วมมือกับจอห์นนี่ ลอว์เรนซ์ด้วย
‪เดี๋ยวนะ
‪แชมป์ของนายกับลารุสโซ่ร่วมมือกันเหรอ
‪ฉันถึงได้มาที่นี่
‪ฉันต้องการคู่หู
‪และคนเดียวที่รู้วิธีสอนคอบร้า ไคเหมือนกัน
‪ก็คือนาย
‪นายจะว่ายังไง
‪ฉันคงบอกว่า…
‪ไม่ละ
‪ย้อนกลับไปยุคปี 80
‪ฉันเคยคิดว่าตัวเองพิชิตโลกทั้งใบได้
‪และฉันก็เกือบไปแล้ว
‪ฉันหมกมุ่นอยู่กับโคเคน
‪และการจองเวร…
‪ฉันใช้เวลาเป็นเดือนๆ ข่มขู่วัยรุ่นคนหนึ่ง ‪เพื่อการแข่งคาราเต้ระดับม.ปลาย
‪แค่พูดออกมานี่ก็ฟังบ้าบอคอแตกแล้ว
‪หลังจากการแข่งนั้น ฉันก็ตกต่ำถึงขีดสุด
‪แต่ฉันสร้างตัวกลับคืนมาได้
‪พาตัวเองไปบำบัด
‪ได้พบความกระจ่าง
‪กลายเป็นว่าการที่นายหายตัวไป
‪คือสิ่งดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน
‪รู้ไหม คนอื่นๆ คาดหวังให้คนอายุเท่าเรา
‪วางมือ
‪และเกษียณแต่โดยดี
‪นั่นอาจได้ผลกับนาย
‪แต่ฉันยังเหลือไฟที่จะสู้
‪ฝากขอบคุณไชแอนน์เรื่องเต้าหู้ด้วย
‪"เฮ้ แดเนียล ฉันรู้ว่าอะไรๆ มันตึงเครียด
‪เราเริ่มกันได้ไม่สวยเท่าไร
‪ฉันขอโทษที่ขัดจังหวะการสอนของนาย"
‪ไม่ละ ไม่ขอโทษ นั่นแสดงให้เห็นจุดอ่อน
‪ดึกไปไหมที่จะแวะมา
‪นายต้องการอะไร
‪ฉันรู้ว่าเราเริ่มกันไม่สวยเท่าไร ‪และฉันก็ขอโทษที่ขึ้นเสียงใส่นาย
‪ใช่เลย นายขอโทษแหละถูกแล้ว
‪มาคุยหาทางออกกันดีไหม
‪แฮมไหม
‪ไม่ละ ไม่เป็นไร
‪ตามใจเลย
‪เอาละ ฟังนะ
‪ฉันเข้าใจ
‪ว่ามันทำใจยากแค่ไหนที่ต้องมาที่สำนักฉัน
‪ไม่ใช่ความลับที่พวกเรามีปัญหากัน
‪แต่ฉันว่าเราตกลงกันได้ว่า ‪เราต้องพยายามร่วมมือกัน
‪เพื่อเห็นแก่พวกเด็กๆ ฉันเลยคิดว่า…
‪ถึงเวลาที่นายต้องเข้าร่วมมิยากิโด ‪อย่างเป็นทางการแล้ว
‪เดี๋ยว ว่าไงนะ ทำไมฉัน ‪ต้องเข้าร่วมสำนักของนายด้วย
‪เพราะว่ายิ่งเราทะเลาะกันเท่าไร ‪เด็กๆ ก็ยิ่งลำบากใจเท่านั้น
‪พอนายเข้าร่วมมิยากิโดแล้ว ‪เราทุกคนจะได้เข้าใจตรงกัน
‪แล้วทำไมฉันต้องเป็นคนเปลี่ยนด้วย ‪ทำไมนายไม่เข้าอีเกิ้ล แฟงแทน
‪ไม่เอาน่า จอห์นนี่
‪มิยากิโดมีธรรมเนียมอันล้ำค่า ‪ที่สืบย้อนกลับไปเป็นหลายร้อยปี
‪ส่วนนายตั้งสำนักตัวเองเมื่อไร ‪สามสัปดาห์ก่อนในสวนใช่ไหม
‪ฉันมั่นใจด้วยว่านายคิดชื่อได้จากโปสเตอร์นี่
‪รู้ไหม แค่บางสิ่งอยู่มานานกว่า ‪ไม่ได้ทำให้มันดีกว่า
‪สำนักของนายไม่เหมาะเป็นพื้นที่ต่อสู้ด้วยซ้ำ
‪มาบ่นเรื่องสำนักฉันเนี่ยนะ ‪นายไม่เห็นต้องเสียอะไรเลย
‪- คิดถึงแต่เงินตลอดเลยนะ ‪- เงินเหรอ
‪รู้ไหม นี่ฉันยังไม่ได้พูดถึงที่นายขโมยรถ ‪จากร้านของฉันไปขับสักคำนะ
‪โอ๊ย ขอที ไอ้คันนั้นมันรถกระป๋องดีๆ นี่เอง
‪วิทยุพังแล้ว ท้ายรถก็กลิ่นเหมือนฉี่
‪- นายควรเข้าไปนั่งดู ‪- รู้อะไรไหม ช่างมันเถอะ
‪ไม่รู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่
‪แบบนี้มันจะได้ผลยังไง
‪ไม่ได้ผลหรอก
‪ถ้านี่คือผลสรุป เราก็ต้องบอกพวกเด็กๆ
‪เราจะบอกพวกเขาพรุ่งนี้
‪ให้มันเจ็บแป๊บเดียวดีกว่า
‪สวัสดีครับ คุณหนู
‪กระผมชื่อมิเกล ผมจะมาเป็นคนขับรถให้คุณเช้านี้
‪ถ้าคุณช่วยผมต่อสายไฟเจ้านี่นะ
‪ว้าว ไม่กระทั่งหัวเราะตามมารยาทเหรอ
‪ตอนฉันตื่นมา พ่อก็ไม่อยู่แล้ว
‪คิดว่าพ่อมีโอกาสปรับความเข้าใจ ‪กับจอห์นนี่หรือยัง
‪ไม่รู้สิ เช้านี้ฉันก็ไม่เห็นเขา
‪ว่าไง ฮอว์ค
‪ฮอว์ค!
‪นั่นค้อนปอนด์ใช่ไหม
‪ฉันขอบอกเลยนะ
‪ไอ้เฟียสต้า เบอร์ริโต้ร้านนั้น
‪ให้ตาย เหมือนมีปาร์ตี้ใน…
‪ดูไอ้งั่งนี่สิ นายมาทำอะไรที่นี่
‪อาจารย์ครีสยังไม่กลับมา ‪ฉันเลยจะให้พวกนายอบอุ่นร่างกายก่อน
‪นายไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของทีมนี้ ‪นายคิดว่าตัวเองเป็นอาจารย์ของเราเหรอ
‪- ไสหัวไปให้พ้นเลย ‪- ใครบอกว่าเราต้องการนายไม่ทราบ
‪โอเค ชกฉันสิ
‪พวกนายคนไหนก็ได้
‪ถ้ามีใครชกโดน ฉันจะไปเอง
‪ได้เลย
‪ใครต่อ
‪เธอจะดูเฉยๆ เหรอ
‪ไม่ผูกใจเจ็บนะ
‪ตกลงยังไงก็อย่างนั้น
‪ฉันจะไป
‪ไม่ต้อง
‪อยู่เถอะ
‪(ลารุสโซ่ ออโต้กรุ๊ป)
‪วันนี้รถไม่ติดเหรอ
‪พูดงั้นหมายความว่าไง
‪เปล่าหรอก ฉันแค่แปลกใจที่นายมาตรงเวลา
‪แล้วทำไมจะต้องไม่ตรงเวลา
‪ยิ่งเราจบเรื่องนี้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี
‪เอายังไงก็เอา มาตกลงกันก่อนว่า ‪จะบอกข่าวพวกเด็กๆ ยังไง
‪ถอยไปนะ จะทุบแล้ว!
‪เฮ้ ทำอะไรของเธอเนี่ย
‪พวกคุณพูดถูก แค่พูดน่ะมันง่าย
‪ผมเลยกำลังสร้างสะพานครับ
‪พูดให้ชัดกว่านั้นคือสังเวียนซ้อมแบบโอกินาวะ
‪อีไลเก่งเรื่องออกแบบมากครับ ‪ผมตรวจสอบเรื่องฟิสิกส์ซ้ำหลายรอบแล้ว
‪คุณมิยากิเคยใช้พื้นที่ตรงนี้เป็นโรงเก็บของ
‪แต่ได้สังเวียนใหม่ก็เท่ากับ ‪ได้พื้นที่ฝึกเพิ่มขึ้นอีกเยอะ
‪เรากำลังช่วยกันสร้างมันครับ ‪ถือว่าอาจารย์เราอนุญาตได้ไหม
‪ฉันว่าฟังเข้าท่าดี
‪ใช่
‪ฟังดูเจ๋งเลย
‪ศัตรูของเรากำลังรวมหัวกันต่อต้านเรา ‪อยู่ที่มิยากิโด
‪พวกนั้นคิดว่าร่วมมือกันแล้วจะทำให้ได้เปรียบ
‪พวกนั้นคิดว่าตัวเองดีกว่าเรา
‪และฉันควรรู้ เพราะฉันเคยเป็นหนึ่งในพวกนั้น
‪เรื่องนั้นจบลงอย่างเป็นทางการแล้ววันนี้
‪ฉันยอมรับ
‪ตอนแรกฉันไม่อยากเข้าร่วมคอบร้า ไคหรอก
‪แต่สุดท้ายแล้ว
‪เราต่างก็ต้องมองดูตัวเองในกระจก ‪แล้วตระหนักว่าแท้จริงแล้วเราคือใคร
‪แทร์แรนซ์คะ ช่วยไปหยิบมอนต์ราเชต์สักขวด ‪ในห้องเก็บไวน์ให้หน่อยได้ไหม
‪ได้จ้ะ
‪ยามนี้เราอาจเคยพ่ายแพ้
‪แต่มันไม่เกี่ยวว่าพวกนายเริ่มต้นยังไง ‪แต่อยู่ที่ว่าพวกนายจะจบยังไง
‪(คอบร้า ไคไม่มีวันตาย)
‪และเพื่อโค่นศัตรูให้ได้ ‪การรู้กลยุทธ์ของศัตรูไว้ย่อมช่วยได้
‪ฉันเลยจะสอนคาราเต้ของมิยากิโดให้พวกนาย
‪เพื่อให้เราเอาชนะคาราเต้ของมิยากิโด
‪พวกเขาอุ่นเครื่องรอแล้วครับ อาจารย์
‪แทร์แรนซ์ ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪จ้ะ
‪จะไปเดี๋ยวนี้
‪(ด้วยความระลึกถึง เอ็ด แอสเนอร์)
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์