‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เอาน่า เป็นอะไรไป
‪อีกถาดมาแล้ว ร้อนๆ เลย!
‪นายแน่ใจนะว่าใส่เนื้อบนพิซซ่าพอแล้ว จอห์นนี่
‪พิซซ่านั่นมีเนื้อสัตว์สี่ชนิดแล้วนะ
‪นั่นแหละพิซซ่าของลูกผู้ชาย
‪ความสัมพันธ์มีปัญหาเหรอ ‪พอดีเห็นว่าพวกนายมารถคนละคัน
‪เราโอเค เธอแค่อยากไปแบบช้าๆ น่ะ
‪ไปแบบช้าๆ เหรอ ไม่ยักรู้ว่า ‪นายใช้ความเร็วแบบนั้นได้ด้วย
‪อ๋อ เหรอ ไอ้ปากแจ๋ว
‪รับได้สวย
‪นี่ ช่วยตักผัดบรอกโคลีขึ้นจากเตาหน่อย
‪ฉันจะไปหยิบไวน์บาโรโลที่โรงรถ
‪อันที่สีเขียวๆ ในกระทะนะ
‪ได้อยู่แล้ว
‪- คุณมาทำบ้าอะไรที่นี่ ‪- ฉันได้รับเชิญ
‪นายล่ะเป็นใคร
‪เดี๋ยวนะ นายเป็นลูกชายเหรอ
‪ไปทำอะไรมา ‪เขมือบวอปเปอร์ จูเนียร์มาเหรอ
‪มันเรียกว่าช่วงโตไว หัวขี้เลื่อยเอ๊ย
‪ก็ยังทุเรศไม่เปลี่ยน
‪- นี่ เด็กๆ มื้อค่ำจ้ะ! ‪- นี่จ้ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪รู้ไหมคะ ฉันว่าฉันมองคุณสองคน ‪อยู่ด้วยกันได้ไม่เบื่อเลย
‪ใช่เลยค่ะ คราวก่อนที่สองคนนี้อยู่ด้วยกันในครัว
‪เอาเป็นว่าฉันดีใจที่มีดหั่นสเต๊ก ‪ไม่ได้ออกมาอวดโฉม
‪ผมเห็นด้วยเลย
‪- เหมือนกัน ‪- เยี่ยม
‪แล้วกิจการเป็นยังไงบ้างคะ
‪ศูนย์รถกิจการดีที่สุดในรอบหลายปีเลย
‪มันควรไปได้สวยแบบนี้จนถึงตอนที่แซม ‪มารับช่วงต่อเลย ใช่ไหมจ๊ะ แซม
‪- พ่อคะ… ‪- เธอจะรับช่วงต่อเหรอ นั่นเจ๋งเลย
‪- คือ… ‪- เปล่าหรอก แค่มุกในครอบครัวน่ะ
‪เพราะตอนแซมเป็นเด็กตัวเล็กๆ ‪เธอเคยเดินไปเดินมาเหมือนเป็นเจ้าของน่ะ
‪จะโทษลูกได้เหรอคะ ‪ก็ลูกโตมากับพื้นโชว์รูมนั่นเลย
‪เกือบได้เกิดบนนั้นด้วย
‪ไม่ว่าแซมอยากเอายังไงกับชีวิตตัวเอง ‪ก็ให้เธอตัดสินใจเองเลย
‪เธออยากเข้ามหาลัยใกล้ๆ ก็ได้
‪จะเรียนเอ็มบีเอ ที่ยูเอสซี ‪หรือยูซีแอลเอก็ได้ บอกเฉยๆ นะ
‪แบบไหนก็ดีหมดแหละ
‪- มิเกลจ๊ะ ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง ‪- ดีครับ
‪- ที่จริงเยี่ยมเลย ‪- เทอมนี้ได้เอล้วนเลยค่ะ
‪- ว้าว ‪- ใช่ หนุ่มเนิร์ดทั้งแท่ง
‪เกรดแบบนี้ เธอจะเข้าที่ไหนก็ได้ที่ต้องการ
‪ครับ ผมอยากเข้าสแตนฟอร์ดละ
‪เป็นมหาลัยที่น่าประทับใจมากนะ
‪ครับ เป็นมหาลัยลำดับหกของประเทศเลย ‪แถมวิทยาเขตก็สวยด้วย
‪เป็นตัวเลือกต้นๆ เลยค่ะ ‪แต่ว่าค่าเรียนนี่แบบ โอ้โฮ
‪เราเล็งๆ วิทยาลัยซานตา โมนิกาไว้ด้วย ‪ใช่ไหมจ๊ะ มิเกล
‪ประหยัดเงินไว้ พักที่บ้าน ‪แล้วค่อยดูกันว่าจะเป็นยังไงต่อไป
‪ที่นั่นก็เยี่ยมนะ อยู่ติดหาดด้วย ‪เธอเคยไปดูวิทยาเขตหรือยัง
‪ที่จริงก็ยังเลยครับ
‪โอ้ คุณลารุสโซ่ เวรแล้ว ‪ผมหมายถึงผมขอโทษ!
‪ไม่ต้องห่วงหรอก ขอล่ะ ‪ก็แค่ไวน์นิดหน่อยเอง โอเคไหม
‪ยังยอมให้ฉันสอนเด็กอีเกิ้ล แฟง ‪วันพรุ่งนี้อยู่ใช่ไหม
‪ใช่ ฉันเองก็มีไอเดียจะสอน ‪ให้เด็กนายโจมตีดีขึ้นแล้ว
‪อย่าให้การป้องกันตัว ‪ทำให้นายนุ่มนิ่มเป็นขนมถ้วยฟูล่ะ
‪พรุ่งนี้ต้องสนุกแน่นอน
‪ตราบที่อาจารย์คนนี้พาลูกศิษย์ ‪กลับมาครบสามสิบสอง
‪- ไม่สัญญานะ ‪- นายสัญญาจะดีกว่า
‪โอเค เย็นไว้ หนุ่มๆ
‪- ไปนะ ลารุสโซ่ ‪- ขอบคุณครับ
‪- ดูแลตัวเอง ‪- ได้เลย
‪- ไปนะคะ ‪- นี่ ฉันพูดจริงนะ
‪อย่าให้ฉันเห็นว่าเด็กมิยากิโด ‪มีรอยขีดข่วนซะดีกว่า
‪ที่ตลาดหุ้นโตเกียววานนี้ ‪ค่าเฉลี่ยของหุ้นนิเคอิมีการดีดตัวขึ้น
‪ปิดตลาดที่ 29,825.52 เยน ‪มากกว่าสัปดาห์ก่อน 160.79 เยน
‪แสดงให้เห็นการปรับตัวขึ้น 0.56 เปอร์เซ็นต์
‪คุณไชแอนน์จะมาทานด้วยไหมครับ ‪ผมทำอาหารสองที่ได้นะ
‪ไม่ละ วันนี้ไม่ต้อง
‪ได้ครับ
‪สำหรับมื้อเช้า ผมเตรียมจานพิเศษไว้ด้วยครับ
‪มาเถอะ ทุกคน ไปจากที่นี่กัน
‪ฉันติดค้างนาย เพื่อน นายช่วยชีวิตฉันไว้
‪ไม่ว่านายต้องการอะไร
‪ฉันจะช่วยเสมอ ตลอดชีวิตเลย
‪ได้ยินไหม จอห์นนี่ ตลอดชีวิตเลย
‪- คุณซิลเวอร์ครับ ‪- อะไร
‪โทษที ฉันว่าวันนี้ขอผ่านมื้อเช้าดีกว่า
‪- ให้ผมโทรหาหมอไหมครับ ‪- ไม่ต้อง
‪ฉันจะไปขับรถเล่นให้หัวโล่งหน่อย
‪(ไม่มีความกลัวในสำนักนี้)
‪มีอะไรให้ช่วยไหม
‪ผมมาหาร็อบบี้ คีนครับ
‪คุณคีน
‪มีคนมาหานาย
‪รู้จักเจ้าเด็กนี่เหรอ
‪ฉันชื่อเคนนี่
‪ชอว์น เพย์น พี่ชายฉันบอกว่านายช่วยฉันได้
‪ไม่ยักรู้ว่าชอว์นมีน้องชาย เขาออกมาแล้วเหรอ
‪ยังหรอก ฉันถึงได้มาที่นี่
‪มีพวกทุเรศคอยหาเรื่องฉันไม่เลิก
‪- หนึ่งในนั้นเป็นคาราเต้ด้วย ก็เลย… ‪- นี่เป็นสำนักฝึกนะ
‪นายกำลังขัดจังหวะการสอนของฉัน
‪- ขอโทษด้วยครับ ผมไม่รู้ ‪- อาจารย์
‪ชอว์น เพย์นเป็นหนึ่งในคนที่แกร่งที่สุด ‪ในสถานดัดสันดาน
‪อัดผมน่วมมาแล้วสองสามครั้ง
‪รู้ไหม ในโลกความเป็นจริง ‪เราต้องสู้ในศึกของตัวเอง
‪คอบร้า ไคสอนวิธีให้ได้
‪แต่นายต้องพิสูจน์ว่านายคู่ควร
‪ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไง
‪ถอดรองเท้าออกแล้วขึ้นไปบนเสื่อสิ
‪ไม่เอาน่า เพื่อน นายทำแก้วไวน์หก แล้วไง
‪ไม่รู้สิ นายน่าจะได้ยินที่คุณลารุสโซ่ ‪พูดถึงอนาคตของแซม
‪ฉันไม่มีปัญญาซื้อรถด้วยซ้ำ ‪อย่าว่าแต่เข้ามหาลัยเลย
‪ถ้าพวกเขาคิดว่าฉันไม่ดีพอสำหรับเธอล่ะ
‪เพื่อน นายคือหนุ่มอสรพิษ ‪นายเป็นแชมป์ออลวัลเลย์เลยนะ
‪แค่ทำให้คุณลารุสโซ่เห็นว่านายมีดียังไง
‪ฉันรู้ว่านายจะบดขยี้อะไรก็ตาม ‪ที่เขาสั่งให้เราทำวันนี้
‪ใช่เลย เทียบกับการฝึกของอาจารย์ลอว์เรนซ์ ‪วันนี้คงเหมือนพักร้อน
‪- ใครจะไปพักร้อน ‪- ไม่มีครับ
‪- วันนี้คุณจะสอนอะไรเราครับ คุณลารุสโซ่ ‪- มาทางนี้สิ
‪เอาละ ฉันรู้ว่าพวกเธอถูกสอนให้จู่โจมก่อน
‪แล้วพวกเธอจะทำอะไร
‪เวลาที่คู่ต่อสู้
‪เร็วกว่าพวกเธอ
‪ปลาคาร์ปของจริงเหรอ
‪ใช่เลย
‪บทเรียนวันนี้ก็ง่ายๆ
‪จับปลาให้ได้
‪แต่เพราะฉันรู้ว่าพวกอีเกิ้ล แฟง ‪แบบพวกเธอชอบการแข่งขัน
‪เราเลยจะทำให้มันน่าสนใจขึ้น
‪คนแรกที่จับปลาได้
‪จะได้รับเกียรติ
‪เป็นหัวหน้าการฝึกตลอดสัปดาห์
‪และจะได้เลือกรสเกเตอเรด ‪ที่ฉันจะซื้อคราวหน้าด้วย
‪ได้เลย! หวังว่าพวกนาย ‪จะชอบรสเกลเชิลฟรีซนะ
‪- แล้วเบ็ดอยู่ไหนล่ะครับ ‪- อยู่ที่โรงรถ
‪มือเปล่านี่แหละคือสิ่งที่พวกเธอจะใช้ ‪พวกเธอต้องใช้แค่นั้น
‪เข้าที่ได้
‪ระวัง
‪เริ่ม!
‪ดูเหมือนเธอจะยังไม่ค่อยคล่องนะ
‪เอาละ มาทำให้ตัวเธอแห้งกัน
‪เขาจะพาเราไปไหนเนี่ย
‪ไม่ใช่ที่ดีๆ แน่
‪ฉันได้ยินว่าเขาผลักเด็กให้จมน้ำ ‪เพราะพยายามสอนให้เด็กเตะเป็น
‪และนั่นคือก่อนที่เขาจะสั่งหมาบ้า ‪ให้เล่นงานอีไลด้วย
‪งานนี้จบไม่สวยแน่
‪เร็วเข้า พวกมิยากิ ย้ายก้นมาได้แล้ว
‪พระเจ้า คิดไว้ไม่เคยผิดเลย
‪เรามาทำอะไรที่นี่
‪เวลาที่นกอินทรีหิว
‪มันไม่ลังเล
‪มันจะโฉบลงมาด้วยความเร็ว ‪ร้อยไมล์ต่อชั่วโมงเพื่อจับเหยื่อ
‪ไม่รอให้ปลาโผขึ้นมาหาเท้าของมัน
‪กรงเล็บหรอก
‪ไม่ใช่พรสวรรค์ แต่เป็นสัญชาตญาณ
‪นกอินทรีรู้ว่ามันต้องจู่โจมก่อน
‪ถ้าพวกนายอยากเอาชนะคอบร้า ไค ‪ในการแข่งออลวัลเลย์
‪พวกนายก็ต้องสลัดไอ้นิสัยดูเชิงไปก่อนนี่ทิ้งซะ
‪แล้วเราจะทำแบบนั้นได้ยังไง
‪พวกนายจะต้องโดด จากหลังคานี้…
‪ไปหลังคาตรงนั้น
‪ว่าไงนะ คุณบ้าหรือเปล่า
‪ตึกนั่นห่างออกไปเท่ากับเนตห้าคน ‪และเราอยู่สูงอย่างน้อยเท่ากับเนต 14 คนได้
‪อย่ามาใช้ฉันเป็นระบบวัดนะ
‪เงียบ!
‪ถ้าพวกนายอยากเป็นนกอินทรี ‪พวกนายก็ต้องเรียนรู้วิธีบินก่อน
‪และพวกนายจะไม่เรียนรู้ นอกจากจะโดด
‪แล้วถ้าเราตกลงไปล่ะครับ
‪- เพราะงั้นไงถึงมีฟูกปูอยู่ ‪- แล้วถ้าเราตกไม่ลงฟูกล่ะครับ
‪พยายามอย่าพลาดแล้วกัน
‪เอาละ ใครก่อนดี
‪เราจะไม่ไปจนกว่าจะมีใครโดดนะ
‪เร็วเข้า ฉันจะรอ
‪งั้นหนูว่าคุณได้รออีกนานเลย ‪เพราะเราจะไม่โดด
‪เอาละ คุณเพย์น
‪มาดูกันว่านายทำอะไรได้
‪คุณพาร์ค
‪แต่ผมจะสู้ได้ยังไงถ้ายังไม่เคยฝึกเลย
‪ในการเป็นคอบร้า ไค
‪นายต้องมีสัญชาตญาณนักฆ่า
‪ตั้งท่า
‪ไม่ต้องห่วงนะ เพื่อน ฉันจะออมมือให้
‪กลับมาบนเสื่อสิ ทำตัวแมนๆ หน่อย ‪เร็วเข้า มาเลย
‪ไม่เป็นไร คุณเพย์น
‪ลองอีกครั้ง
‪- เอาละ ฉันได้เห็นพอแล้ว ‪- ครับ ผมด้วย
‪ตลกอะไรนักหนา
‪อีกไม่กี่เดือนก็ถึงการแข่งออลวัลเลย์แล้ว
‪เราไม่มีเวลาให้กับพวกขี้แพ้
‪หรือพวกขี้ขลาด
‪เกือบจับได้แล้วเชียว ฉันโดนเกล็ดแล้วแน่ๆ
‪ฉันรู้จักร้านอาหารจีนที่มีอ่างปลาใหญ่ๆ
‪เราจะไปซ้อมกันที่นั่น นายจะมาด้วยไหม
‪ไม่ละ แม่ฉันจะมารับแล้ว
‪ก็ได้ ทำตัวแห้งๆ ไว้ล่ะ เพื่อน
‪ไงครับ แม่
‪ครับ กำลังมาใช่ไหม
‪ครับ ผมยังอยู่ที่มิยากิโด
‪ว่าไงนะ แม่โอเคหรือเปล่า
‪โอเค ได้ครับ เดี๋ยวผมเรียกอูเบอร์กลับบ้าน
‪ได้ครับ รักแม่นะ บาย
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪ครับ รถแม่ผมมีปัญหาน่ะ
‪- ปัญหาแบบไหน ฉันช่วยได้ไหม ‪- ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวแม่จะเรียกรถลาก
‪โอ้ ไม่ ไม่ต้องหรอก ฉันรู้ว่า ‪พวกหน้าเลือดนั่นคิดเงินแพงแค่ไหน
‪- ให้ฉันเรียกคนของฉันสิ เราจะซ่อมมันเอง ‪- ไม่ต้องหรอกครับ
‪มิเกล ฉันทำอาชีพนี้นะ ให้ฉันช่วยเถอะ
‪ก็ได้ครับ ขอบคุณ คุณลารุสโซ่
‪ไม่มีปัญหาเลย โอเคไหม ‪มาเถอะ ฉันจะขับพาไปอู่
‪เอาละ มีปัญหาอะไร ลารุสโซ่ ‪อย่าบอกนะว่าเธอกลัวความสูง
‪- หนูไม่ได้กลัว ‪- งั้นมีอะไร
‪กลัวจะทำผมเสียทรงเหรอ
‪- พ่อหนูคงไม่อยากให้เราทำแบบนี้แน่ ‪- ขอทีเถอะ
‪เธอทำทุกอย่างที่พ่อแม่เธอบอกให้ทำเหรอ
‪ถ้าพวกเขาบอกให้โดดลงสะพาน เธอจะทำไหม
‪- คุณกำลังบอกให้หนูโดดตึกนะ ‪- ใช่ เพื่อข้ามไปอีกตึก
‪ฟังนะ สิ่งที่ฉันกำลังพยายามทำคือช่วยให้ ‪พวกไก่อ่อนแบบเธอรอดตายจากออลวัลเลย์
‪ถ้าเราฝึกตามที่คุณสั่ง ‪หนูว่าเราไม่รอดจากบ่ายนี้ด้วยซ้ำ
‪ฟังนะ เราเปิดใจมาที่นี่ แต่นี่มันอันตราย
‪- ฉันรู้น่าว่าทำอะไรอยู่ ‪- จริงเหรอ
‪เพราะดูจากประวัติของคุณ ‪คุณไม่ได้ตัดสินใจได้ดีเท่าไรนะ
‪อยากคุยเรื่องการตัดสินใจเหรอ
‪คุยเรื่องที่เธอชนรถไฟร์เบิร์ดของฉัน
‪แล้วขับหนีไปกับเพื่อน อยากอธิบายไหมล่ะ
‪หนูไม่ได้เป็นคนขับ หนูนั่งเบาะหลัง
‪แล้วที่เมาแอ๋แล้วโผล่ไปที่บ้านฉัน ‪ทำให้พ่อเธอต้องมาพังประตูฉันล่ะ
‪นั่นคงไม่ใช่ความผิดเธอด้วยล่ะสิ
‪หนูเป็นวัยรุ่นที่เคยทำพลาดสองสามครั้ง
‪คุณสิเป็นผู้ใหญ่วัย 50 กว่าๆ ‪ที่ใช้ชีวิตคนเดียว ดื่มเหล้าทั้งวัน
‪และเห็นชัดว่าไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตตัวเอง
‪ที่แน่ๆ ฉันรู้อย่างหนึ่งละ
‪ถ้าฉันทำทุกอย่างที่พ่อแม่ฉันอยากให้ทำ
‪ฉันคงใส่สูทผูกไท ทำงานไร้ประโยชน์ ‪ระหว่างรอเวลาแก่ตายแล้ว
‪ฉันไม่ต้องการแบบนั้น
‪ตอนนี้ฉันได้ทำสิ่งที่รักทุกวัน
‪ฉันได้พยายามช่วยให้เด็กแบบเธอ ‪ค้นพบหนทางของตัวเอง
‪ถ้าเธออยากนั่งเบาะหลังไปตลอดชีวิต
‪ก็เชิญเลย
‪ฉันก็ไม่เดือดร้อนอะไร
‪วันนี้ทำได้ดีมาก ‪แต่พรุ่งนี้ฉันอยากได้ที่ดีกว่านี้
‪ครับ อาจารย์!
‪นี่ อยากไปต่อแถวซื้อไนกี้คู่ใหม่กับฉันไหม
‪- นายต้องใช้รองเท้าผ้าใบกี่คู่กัน ‪- เธอสวมรุ่นดังค์ต้องแหล่มแน่
‪หันมา ไอ้ลูกหมา
‪แหมๆ ดูสิว่าใครมา
‪นายรู้ดีเลยว่าทำอะไรลงไป
‪ฉันใช้ชีวิตมีความสุขดีอยู่แล้ว
‪แล้วนายก็ต้องมาปั่นหัวฉัน ‪ด้วยการขุดคุ้ยอดีตขึ้นมา
‪ฉันแค่ติดต่อไปหาเพื่อนเก่า
‪แต่ถ้าอดีตมันกวนใจนายนัก
‪นายอาจมีปัญหาที่ยังไม่ได้รับการแก้ไขก็ได้
‪ฉันบอกแล้วไง ฉันก้าวข้ามปัญหามาได้แล้ว
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪หรือว่านายปิดกั้นความทรงจำนั้นไว้นานมาก ‪จนลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร
‪เคยเป็น
‪เคยเป็นต่างหาก จอห์นนี่
‪อ๋อ นั่นสินะ
‪ตอนนี้นายไปได้สวยแล้วนี่
‪เพราะงั้นถึงมาที่นี่เหรอ
‪เพื่อมาบอกฉันว่าชีวิตนายวิเศษแค่ไหน
‪หรือว่านายส่องกระจกแล้วรู้ตัวว่า ‪นายกลายเป็นอะไรไปแล้ว
‪นายเป็นแค่ตาแก่
‪ที่มาถึงบทสุดท้ายของชีวิต
‪ยึดเหนี่ยวกับตอนจบอันแสนสุขที่ไม่มีจริง
‪ต้องแบบนี้สิ
‪ทำไมนายต้องมาฟื้นฝอยหาตะเข็บด้วย
‪มีอาจารย์…
‪เป็นร้อยๆ คนในวัลเลย์ที่ช่วยนายชนะศึกนี้ได้
‪ในโลกนี้ไม่มีใครที่ฉันไว้ใจไปกว่านายอีกแล้ว
‪นี่ไม่ใช่ศึกของฉัน ไม่ใช่อีกแล้ว
‪ถ้านายเชื่อแล้วนั้น นายก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้
‪นายคิดถึงสิ่งนี้ใช่ไหม
‪ฉันไม่คิดถึงอะไรทั้งนั้น
‪โกหก
‪ฉันเห็นมันในแววตานาย
‪นายมาถึงขนาดนี้แล้ว แทร์รี่ อะไรหยุดนายไว้ล่ะ
‪กลัวว่าตัวเองจะขึ้นสนิมเหรอ
‪ไม่เลวนี่
‪ไม่เลวเลย
‪ฉันไม่น่ากลับมาที่นี่เลย
‪แต่นายก็มา
‪รู้นะว่าไม่ใช่ทุกความทรงจำจะแย่ไปซะหมด
‪แต่ความทรงจำไหนที่แย่
‪เราก็ผ่านมันมาได้ด้วยกัน
‪ยังมีเวลาจบสิ่งที่เราเริ่มไว้
‪ทางเลือกเป็นของนาย
‪รู้ได้ยังไงว่าบ้านฉันอยู่ไหน
‪ขอบใจ
‪แล้วชอว์นเป็นยังไงบ้าง ‪เขายังจะได้ออกมาหน้าร้อนนี้ไหม
‪พวกนั้นให้เขาติดนานอีกเดือน ‪เพราะเขาถุยน้ำลายใส่หน้าผู้คุม
‪โอเค ฟังสมเป็นเขาดี ‪หวังว่าจะเป็นผู้คุมห้องคอมพ์นะ
‪เป็นความผิดของฉันเอง
‪หมายความว่าไง
‪ชอว์นมีเพื่อนเลวๆ ที่โรงเรียน
‪ฉันจับได้ว่าหนึ่งในนั้นขโมยของพ่อแม่ฉัน
‪หมอนั่นเลยมาเล่นงานฉัน ‪แต่ชอว์นเข้ามาขวางไว้
‪ซ้อมเขาซะน่วม
‪เขาแค่ปกป้องฉัน
‪พอเขาไม่อยู่ ฉันก็ไม่เหลือใคร
‪- เพราะแบบนั้นฉันเลยหวังว่านาย… ‪- ฟังนะ ฉันเป็นพี่เลี้ยงให้นายไม่ได้
‪ฉันต้องโฟกัสกับออลวัลเลย์
‪มีอะไร
‪- โอ้ พระเจ้า! ‪- ไม่มีอะไรหรอก
‪เอามานี่ เร็วสิ
‪โอ้ พระเจ้า ขี้แพ้สุดๆ อะ
‪(โดนเลยไหมล่ะ)
‪ฉันสอนนายได้สองสามท่า
‪เอาใหม่อีกครั้งนะ ฉันจะไม่โดนตัวนาย ‪เข้าใจไหม
‪แต่นั่นแปลว่านายต้องปักหลักสู้ โอเคนะ คำนับ
‪ตั้งท่า
‪เก็บศอก
‪จำไว้ มองตาคู่ต่อสู้เสมอ
‪พร้อมนะ สู้ได้!
‪ฉันไม่แน่ใจแล้วว่าจะเชื่อดีไหม ‪ว่านายเป็นน้องชอว์น
‪ชอว์นตัวใหญ่และแข็งแรงมาตลอด โอเคไหม
‪ฉันทำได้แค่วิ่งหนี
‪งั้นก็ใช้นั่นแหละ
‪แทนที่จะใช้ความเร็วเพื่อวิ่งหนีศัตรู
‪วิ่งเข้าใส่พวกนั้นแทน
‪เร็วเข้า ลองกันอีกครั้ง มาเลย
‪เร็วสิ มาเลย
‪พร้อมนะ คำนับ
‪คุณต้องวิ่งตามรถและโดดขึ้นไปเหรอ ‪แล้วถ้าคุณพลาดล่ะครับ
‪ฉันก็คงตายไปแล้วอย่างน้อยแปดครั้งไงล่ะ
‪เทียบกับเจ้ารถกระป๋องนั่น งานนี้ถือว่าหมูๆ เลย
‪แค่ต้องใช้สายพานเซอร์เพนไทน์เส้นใหม่
‪ใช่เลย
‪คุณลารุสโซ่ครับ เราขอบคุณจริงๆ ‪ที่คุณจะซ่อมรถคันนี้ให้เรา
‪โอ้ ฉันไม่ได้จะทำหรอก
‪แต่ไม่ต้องห่วง ฉันรู้จักช่างที่เก่งมากๆ
‪จริงเหรอ ใครครับ
‪คุณลารุสโซ่ ผมไม่รู้เรื่องซ่อมรถเลยนะครับ
‪เฮ้ ฉันก็เหมือนกันตอนอายุเท่าเธอ
‪ดูฉันตอนนี้สิ ฉันกลายเป็นเจ้าคนที่อยู่บนป้ายแล้ว
‪พอฉันสอนเธอเสร็จ ใครจะรู้ ‪เธออาจได้อยู่บนป้ายของตัวเองสักวันก็ได้
‪ผมไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำป้าย ‪ให้คนที่เข้าวิทยาลัยชุมชนไหม
‪- ฉันไม่ได้เรียนมหาลัยด้วยซ้ำ ‪- จริงเหรอครับ
‪ใช่ แม่ฉันเขียมและมัธยัสถ์สุดๆ
‪เงินสำรองทุกแดงที่มี แม่จะเอาใส่โหล ‪ที่เรียกว่า "กองทุนแดเนียล"
‪แล้วเกิดอะไรขึ้นครับ
‪ฉันผลาญเงินทั้งหมดนั่นซื้อตั๋วไปกลับโอกินาวะ
‪ว่าอะไรนะ นั่นคงเป็นเงินหลายพันดอลลาร์ได้
‪ใช่ แถมแพงขึ้นด้วยเวลาเธอ ‪ซื้อตั๋วในวันเดินทางเลย
‪แต่คุณมิยากิต้องไปพบพ่อของเขาและ…
‪ฉันอยากอยู่เป็นเพื่อนคุณมิยากิด้วย ก็เลย…
‪ต้องขอบคุณการแข่งขันทุบน้ำแข็ง
‪ฉันเลยกลับบ้านมาพร้อมเงินมากกว่าที่ใช้ไป
‪คุณเลยใช้เงินก้อนนั้นลงทุนเปิดศูนย์รถสินะครับ
‪เปล่า ฉันผลาญไปกับร้านขายต้นบอนไซ
‪อย่าแม้แต่จะถามเชียว
‪เห็นแล้วนะว่าเส้นทางของฉันไม่ใช่เส้นตรงหรอก
‪และเส้นทางของเธอก็ยังต่อไปได้อีก
‪ไม่รู้สิครับ พักนี้กองทุนมิเกลดูน่าสลดอยู่
‪ที่มิยากิโด เวลาคู่แข่งพุ่งเข้ามาหาเธอ
‪เธอตอบสนองด้วยการเคลื่อนไหว ‪เป็นวงกลมเสมอ
‪เคลื่อนตัวไปในทิศทางตรงข้าม ‪กับที่คู่แข่งของเธอคาดคะเน
‪จริงไหม
‪ชีวิตก็เป็นแบบนั้นด้วย
‪เธอไปถึงทุกเป้าหมายที่ต้องการได้
‪มันแค่อาจต้องใช้เส้นทางอ้อม
‪เธอเป็นคนฉลาด ฉันรู้ว่าเธอทำสำเร็จแน่
‪ไม่มีใครอยากบินสินะ
‪พวกนายอยากอยู่เฉยๆ ในรัง
‪น่าสมเพช!
‪โอเค ได้ พวกนายชนะ
‪(วันนี้พ่อกับมิเกลสนุกกันมากเลย! ‪ที่อีเกิ้ล แฟงเป็นยังไงบ้าง)
‪พวกนายทำให้คอบร้า ไคเบื่อ ‪จนยอมแพ้ไปเองได้เลย
‪(จำไว้นะว่าอย่าทำอะไรก็ตามที่พ่อจะไม่ทำ!)
‪พวกนายทุกคนล้มเหลว! ‪หยิบข้าวของแล้วไปกันได้
‪ดูเหมือนเธอจะได้สิ่งที่ต้องการแล้ว
‪เจ๋งมาก ลารุสโซ่!
‪สุดยอดเลย!
‪(ไชแอนน์ ฮามิดี หนึ่งข้อความใหม่)
‪(ที่รักคะ คุณอยู่ไหน ‪ฉันรักคุณ โทรกลับด้วยนะคะ)
‪(ทุกอย่างเรียบร้อยหรือเปล่า)
‪ให้ตายสิ จอห์นนี่ นี่เจ็บชะมัด
‪อย่าทำตัวไก่อ่อนน่า เกือบเสร็จแล้ว
‪เจ๋ง
‪ฉันชอบแฮะ!
‪บอกแล้วไง
‪และนายจะต้องชอบเจ้านี่ด้วย
‪เรียกว่าการแข่งขันออลวัลเลย์ ‪คาราเต้รุ่นต่ำกว่า 18 ปี
‪เริ่มมีตอนที่เราไปรบ และ…
‪ฉันสมัครให้คอบร้า ไคแล้ว
‪- ว่าไงนะ เรายังไม่มีลูกศิษย์เลยนะ ‪- เดี๋ยวก็มี
‪นี่จะเป็นที่ที่เหมาะแสดงให้ทั้งโลกได้เห็น
‪ว่าวิธีของเราคือวิธีที่ถูกต้อง
‪อะไร
‪พ่อฉันน่ะ
‪เขาอยากให้ฉันรับช่วงต่อบริษัท
‪บอกว่าถ้าฉันไม่ทำตามที่สั่ง ‪เขาจะตัดฉันออกจากกองมรดก
‪แล้วสำนักของเราล่ะ เรากำลังจะเปิดแล้วนะ
‪นายจะเป็นคนสอน
‪ไม่เอาสิ ฉันยังจ่ายค่าเช่าครึ่งหนึ่งได้ ‪จ่ายมากกว่านั้นยังได้
‪- ฉันแค่อยู่กับนายด้วยไม่ได้ ‪- แต่ฉันทำแบบนี้ไม่ได้ถ้าไม่มี…
‪แทร์รี่ ฉันทำเรื่องนี้ไม่ได้ถ้าไม่มีนาย
‪เราเริ่มเรื่องนี้ด้วยกัน
‪เราต้องผ่านมันไปด้วยกันสิ
‪อาจในสักวันหนึ่ง
‪พ่อฉันอยากให้ฉันลืม ‪เรื่องคาราเต้และเวียดนามซะ
‪แต่ฉันไม่รู้ว่าจะกลับไปใช้ชีวิตปกติได้ไหม
‪นี่ จำไว้นะ
‪ความกลัว…
‪ไม่มีอยู่จริง
‪นายผ่านพ้นได้ทุกอย่าง
‪รู้ไหมว่าทำไม
‪เพราะนายมีฉันไง
‪ฉันไม่ได้ทิ้งนายไว้ในสงคราม
‪และจะไม่ทิ้งนายตอนนี้
‪คอบร้า ไค
‪ไม่มีวันตาย
‪เวลาที่นกอินทรีหิว มันไม่ลังเล
‪นกอินทรีรู้ว่ามันต้องจู่โจมก่อน
‪พวกนายจะไม่เรียนรู้ นอกจากจะโดด
‪ไงคะ จอห์นนี่ มิเกลไม่อยู่บ้านค่ะ
‪ผมไม่ได้มาหามิเกล
‪- ผมรู้ว่าคุณอยากไปแบบช้าๆ… ‪- บางทีเราน่าจะคุยเรื่องนี้กันทีหลัง
‪ผมเบื่อการรอแล้ว
‪ผมอยากคุยเรื่องนี้ตอนนี้ กับคุณ
‪กับแม่คุณ และเพื่อนแม่คุณด้วย หวัดดีครับ
‪- หวัดดีจ้ะ ‪- หวัดดี
‪รู้ไหม ผมไม่สนหรอก ให้พวกเธอฟังด้วยก็ได้
‪คาร์เมน เวลาเป็นเรื่องของเรา ‪ผมไม่อาจนั่งเบาะหลังได้อีกต่อไป
‪ผมไม่ใช่คนแบบนั้น
‪ผมเป็นพวกเบาะหน้า ‪ให้เส้นผมปลิวไสวไปตามลม
‪ผมไม่กลัวที่จะเสี่ยงกับคุณ
‪ผมรู้ว่ามีเรื่องมากมายที่ต้องคิด
‪แต่เราจะคิดด้วยกัน
‪ไม่รู้ว่าพวกเธอเข้าใจไหม ‪คุณอยากแปลหรือเปล่า
‪ฉันว่าพวกท่านเข้าใจค่ะ
‪โอเค ผมแค่อยากมาบอกให้รู้
‪ตอนนี้คุณรู้แล้ว ผมจะกลับไปที่ห้องผมละ
‪นี่ จอห์นนี่
‪โอเคค่ะ
‪เหรอ
‪ค่ะ
‪เขาน่ารักจัง เขามีพี่ชายไหม
‪- ใช่เลย! ‪- เก่งมาก คุณพาร์ค
‪ให้ทำทั้งวันยังได้!
‪ดูสิว่าใครกลับมาวอนขอเพิ่ม
‪ผมอยากได้โอกาสอีกครั้ง
‪ขอโทษด้วย ฉันไม่มีเวลามาสอนพวกปวกเปียก
‪ให้โอกาสเขาอีกครั้งเถอะครับ อาจารย์
‪เขาอาจทำให้คุณประหลาดใจก็ได้
‪ก็ได้ ไปบนเสื่อเลย
‪คุณพาร์ค จัดการให้เร็วๆ ล่ะ
‪ได้เลยครับ อาจารย์!
‪ดูสิ วิ่งไปหาแม่เลย บ๊ายบาย ไอ้กาก
‪ให้ตาย
‪- เด็กนั่นเร็วแฮะ ‪- อะไรวะ
‪เขาชกผมตอนผมไม่ทันมอง แบบนี้ทุเรศชัดๆ
‪นายพูดถูก เขาไม่ได้เข้าที่ก่อน
‪นั่นเลยจะไม่นับเป็นคะแนน
‪ขอโทษครับ ผมไม่รู้กฎ
‪เมื่อกี้คือโอกาสเดียวของนาย
‪ก็ได้ครับ
‪นายจะไปไหน คุณเพย์น
‪ประจำที่ซะ
‪ให้ตาย รายการหนุ่มบ้านนาจับปลามือเปล่า ‪ทำให้ออกมาดูง่ายๆ ได้ไง
‪บ้าจริง นี่มันเป็นไปไม่ได้แล้ว!
‪อดทนไว้
‪เดี๋ยวพวกเธอก็คิดออก
‪คิดอะไรออกแล้ว
‪เร็วเข้า ลงมาเลย
‪ทำตามฉันนะ
‪เดินเป็นวงกลม
‪ได้ผลละ พวกมันกำลังเข้าไปใต้แท่น
‪เราได้ผู้ชนะแล้ว!
‪เก่งมาก มิเกล เก่งมาก
‪แล้วแผนวันนี้มีอะไรคะ ‪เป็นเรื่องเสี่ยงตายอีกหรือเปล่า
‪ใช่เลย แต่ตอนนี้เธอพร้อมแล้ว
‪จำไว้ ถ้าพวกนายถูกข่มขวัญ ห้ามถอยเด็ดขาด
‪พวกนายโตจนขนขึ้นแล้ว
‪ที่ขา ที่ไว้ใช้โดด
‪โอเคค่ะ เราเข้าใจแล้ว อาจารย์
‪เอาละ ไปฝึกกันได้
‪คุณมิยากิเคยบอกฉัน
‪ว่านี่เป็นตัวแทนความเพียร ความกล้าหาญ
‪และความแข็งแกร่ง
‪และมันยังช่วยกันเหงื่อเข้าตาได้ดีเลยด้วย
‪อะไรวะเนี่ย
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์