‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เบวูล์ฟ ขอสปอยล์นะ ‪เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับมนุษย์หมาป่าด้วยซ้ำ
‪- ทีนี้เลยไม่อยากยืมเลย ‪- ใช่ เธอน่าจะลองอ่านเรื่องแอนิมอล ฟาร์ม
‪เรื่องนั้นตรงปกสุดๆ
‪แบบตรงเป๊ะ เหมือนสัตว์ในฟาร์มเลยละ
‪รู้ไหมนั่นทำให้ฉันนึกถึงอะไร
‪หมอนั่นที่เคยอยู่แถวโรงเรียนประถมของเราไง
‪คุณแลนดรี้ ที่มีเล้าไก่
‪ฉัน… นั่นผ่านมานานมากเลยเนอะ
‪ใช่เลย มันก็แปลกดี ตั้งแต่นั้นมา ‪เราก็ไม่ได้เที่ยวเล่นกันเท่าไร
‪แต่คงสนุกดีถ้าได้ทำอะไรด้วยกัน
‪ถ้าได้เป็นเพื่อนกันแบบตอนนั้นอีกก็คงดี
‪ใช่เลย ใช่แล้ว เพื่อนกัน
‪งั้นก็บอกมาได้เลย จะได้เมาท์มอยกัน
‪เฮ้ เจ้าผีสตรอว์เบอร์รี วันนี้ดูมีตัวตนแฮะ
‪ใช่เลย
‪เพื่อน นายสะดุ้งแล้ว
‪นายชนะเกมนี้ตลอดอะ เราต้องหาเกมใหม่แล้ว
‪เหมือนใครๆ ก็ได้ทำอะไรใหม่ๆ แฮะ
‪วันนี้เด็กใหม่ฝ่าลารุสโซ่ไปชู้ตได้กี่แต้มล่ะ
‪ยี่สิบหรือเปล่า หรือสามสิบ ‪อาจขโมยบอลได้สิบลูกด้วย
‪อ้อ ยังไม่นับที่หมอนั่นขโมยสาวของเขาด้วย
‪ไปตายซะไป เพื่อน พูดจริงนะ
‪เย็นไว้ พวก แค่แหย่เล่นขำๆ
‪ทำเป็นห้าว
‪เฮ้ย!
‪- ให้ตาย ดูนั่นสิ! ‪- ตรงนั้น!
‪มิกกี้ ลูกทำแบบนั้นตั้งแต่หกโมงเช้าแล้วนะ ‪ยืดเส้นเยอะจังเลย
‪ครับ อีกเดือนจะถึงการแข่งแล้ว ‪อาจารย์ได้ไล่บี้เราทั้งสัปดาห์แน่
‪แล้วลูกชอบแบบนั้นเหรอ
‪ครับ ชอบสิ
‪- ไงคะ จอห์นนี่ ‪- ไงครับ
‪ลูกศิษย์คุณพร้อมรับการฝึกแบบเข้มข้นแล้ว
‪โอ้ จริงเหรอ งั้นเดี๋ยวคงได้เห็นกัน
‪โอเค ขอผม… โอ้ ผมลืมขวดน้ำไว้ในรถ
‪กุญแจอยู่บนโต๊ะข้างเตียงแม่จ้ะ
‪โอเคครับ
‪- ผมว่าเราควรบอกเขาคืนนี้ ‪- ค่ะ ได้เลย
‪แน่ใจนะว่าคราวนี้คุณจะไม่กลับคำ
‪ผมแค่อยากให้แน่ใจว่าเราทำถูกต้อง
‪เราจะพาเขาไปกินมื้อค่ำกัน เขาชอบร้านไหนล่ะ
‪เขาชอบร้านแอปเปิลบีส์ค่ะ
‪แบบนั้นไม่สวยแน่ ผมเคยมีเรื่องที่นั่นหนหนึ่ง
‪เกิดอะไรขึ้นคะ
‪คุณรู้นะว่าร้านนั้นทำซุปซอสครีมมันฝรั่ง
‪- ค่ะ ‪- มันเหมือน…
‪อาจารย์ครับ
‪ผมว่าเจ้านี่ของคุณนะ
‪แอนโธนี่ นี่ พ่อเจอบางอย่างในห้องลูก ‪ที่ลูกต้องอธิบายหน่อยแล้ว
‪โอ้ ครับ ผม…
‪ถ้านี่เป็นเพราะลูกพยายาม ‪ทำตัวให้ดูเจ๋งที่โรงเรียน
‪หรือทำตัวต่อต้านพ่อ หรืออะไรก็ตาม…
‪เปล่าครับ ไม่ใช่ของผมหรอก ‪คือว่าผมเก็บไว้ให้เพื่อนน่ะ
‪ก็ได้ครับ มีเจ้าเด็กคนนี้ที่โรงเรียน ‪ที่อยู่คอบร้า ไค
‪พักนี้เขาทำให้ผมเจอเรื่องลำบากน่ะ
‪เดี๋ยวนะ ทำให้ลูกลำบากเหรอ ‪ลูกโอเคไหม พวกนั้นทำอะไร
‪โอ้ ก็แค่แกล้งไปเรื่อย ตั้งฉายาแย่ๆ ให้
‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่ครับ
‪แอนโธนี่ พ่อขอโทษจริงๆ ที่ลูกต้องมาเจอเรื่องนี้
‪ฟังนะ พ่อรู้ว่ามันรู้สึกยังไง
‪พ่อสัญญาเลยว่าจะไม่ยอม ‪ให้พวกคอบร้า ไคทำร้ายลูกได้
‪- มันก็ไม่แย่ขนาดนั้น จริงๆ นะ ผม… ‪- ไม่หรอก
‪พ่อก็นึกอยู่แล้วว่าถึงจุดหนึ่งมันอาจ ‪กลายเป็นปัญหาแบบนี้ พ่อน่าจะ…
‪ลูกไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว
‪ถึงเวลาแล้ว ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิ
‪เปลี่ยนทำไมครับ
‪ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างบนเถอะน่า
‪พวกนั้นขโมยชุดนายหมดเลยเหรอ
‪ฉันทนให้พวกนั้นแกล้งไม่ไหวแล้ว ‪ฉันพร้อมจะใช้สิ่งที่ฝึกแล้ว
‪- แล้วนายคิดว่าจะทำอะไร ‪- ฉันก็จะทำสิ่งที่นายทำไง
‪เตะก้นพวกมัน
‪ฉันถูกไล่ออกจากโรงเรียน ‪และเข้าสถานดัดสันดาน
‪ไม่เอาน่า นายต้องฉลาดกว่าฉันและพี่นายสิ
‪ฉันก็ต้องทำอะไรสักอย่างละ
‪ทุกคน มาเข้าแถว
‪วันนี้เรามีบทเรียนที่สำคัญมาก ‪ใช่ไหม อาจารย์ซิลเวอร์
‪ใช่แล้ว
‪จุดอ่อน
‪พวกนายต้องใช้ประโยชน์จากจุดอ่อน ‪ของศัตรูทุกครั้งที่ทำได้
‪ที่การแข่งขัน พวกนายจะต้องรู้จุดอ่อนนั้น
‪และอย่าเข้าใจผิดล่ะ พวกเราทุกคนต่างมีจุดอ่อน
‪อาจารย์ครีสไม่มี
‪มีอยู่แล้ว เราทุกคนมี
‪และวันนี้ เป้าหมายของพวกนาย ‪คือหาจุดอ่อนของคู่ต่อสู้
‪และจู่โจมมัน
‪ไม่มีการให้แต้ม
‪แต่ใครล้มบนเสื่อ คนนั้นแพ้ เข้าใจไหม
‪เอาละ เตรียมสู้กันได้
‪- อยากทำให้เรื่องนี้น่าสนใจหน่อยไหม ‪- นายคิดอะไรอยู่ล่ะ
‪เรามาเลือกนักสู้กัน
‪คนชนะได้เบียร์หกขวด
‪ก็น่าสน
‪ขอให้อาจารย์ที่เก่งที่สุดเป็นฝ่ายชนะ
‪- เรื่องมันเป็นแบบนี้ ‪- เราอยากบอกลูก…
‪- คุณพูดสิ ‪- ไม่ละ คุณพูดเถอะ
‪สักคนควรพูดนะ
‪แม่ของเธอกับฉันคั่วกันอยู่
‪ไม่ใช่แค่คั่วกันอยู่หรอก
‪เข้าใจนะ เวลาคนสองคน…
‪เวลาคนสองคน…
‪สนใจกันและกัน…
‪- ผมเข้าใจ อาจารย์กับแม่คบกัน ‪- ใช่ เราคบกัน ถูกต้อง
‪ใช่จ้ะ เราไม่ได้ตั้งใจให้ลูกมารู้เองแบบนี้เลย
‪ใช่ เรากำลังรอให้ถึงจังหวะเหมาะๆ
‪เราอยากพานายไปร้านอาหารดีๆ
‪แล้วบอกข่าวนายในร้านหรูๆ
‪อย่างร้านชิลีส์ หรือมารี คาลเลนเดอร์ส ‪ร้านเรดล็อบสเตอร์
‪มิกกี้ ลูกโอเคหรือเปล่า
‪ครับ ผมโอเค คิดว่านะ
‪ก็ประหลาดใจอยู่
‪แต่ไม่ได้ประหลาดใจขนาดนั้น
‪เป็นผมคงเลือกคนที่ในตู้เย็นมีอาหารที่ดีกว่านี้
‪แต่นอกจากเรื่องนั้น อาจารย์ก็เป็นคนดี
‪ตราบที่มีความสุขกัน ผมก็มีความสุข
‪- เรามีความสุขจ้ะ ‪- มากเลย
‪เยี่ยม
‪ขอผมไปเอาขวดน้ำได้หรือยัง
‪- จ้ะ ‪- โอเค
‪- หมูๆ บอกแล้วว่าเขาโอเค ‪- โอ้ จริงเหรอ
‪จริงสิ
‪หวังว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปนะคะ
‪หมายความว่าไง
‪มิเกลอาจใช้เวลาสักพัก ‪เพื่อให้คุ้นเคยกับสถานการณ์
‪เราแค่ต้องอย่าลืมให้ระยะห่าง ‪ที่เขาต้องการเพื่อปรับตัว
‪ครับ
‪รู้นะว่าการที่เธอให้เจ้าพวกนี้ฉัน
‪เธอได้เพิ่มโอกาสสูงมากที่ฉันจะถูกแทงตาย
‪เชื่อเถอะ ฉันก็อยากไปฝึกสู้กับโทรี่มากกว่า
‪แต่เราต้องฝึกทักษะพวกนี้ต่อ ‪ถ้าอยากชนะการแข่งขัน
‪พร้อมไหม
‪- ครับ นี่เจ๋งเลย ‪- นึกแล้วว่าลูกต้องชอบ
‪พ่อไม่เห็นเคยบอกเลยว่าผมจะได้ใช้อาวุธพวกนี้
‪ก็ไม่ได้น่ะสิ ยังก่อน
‪รู้ไหม ตอนคุณมิยากิพาพ่อมาที่นี่ครั้งแรก ‪พ่อก็เป็นเหมือนลูกเลย
‪พ่อไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด ‪พ่อไม่นึกขอบคุณเลยด้วย
‪พ่อแค่รู้ว่าต้องการความช่วยเหลือ ‪เพื่อใช้ปกป้องตัวเอง
‪พ่อจะไม่โกหกลูกหรอกนะ แอนโธนี่ ‪การเรียนคาราเต้มันไม่ง่ายเลย
‪- ต้องทุ่มเทเยอะมาก ‪- ครับ
‪แต่ฟังนะ คิดซะว่ามันเหมือนวิดีโอเกม
‪เลเวลหนึ่งอาจไม่น่าตื่นเต้น ‪เมื่อลูกต้องฝึกการควบคุมก่อน
‪แต่ยิ่งลูกเล่น ลูกก็ยิ่งมีทักษะ
‪และก่อนที่จะรู้ตัว ก็ถึงเลเวล 12 แล้ว
‪ลูกจะติดมันเลยละ
‪อีกอย่าง พ่อสอนทางลัดบางส่วนให้ได้ มาเถอะ
‪- นี่ วายฟายเป็นอะไรครับ ‪- ว่าไงนะ ไม่มีวายฟายหรอก
‪เก็บเจ้านั่นไปเลย
‪ที่มิยากิโดต้องไม่มีสิ่งที่ทำให้ไขว้เขว
‪มีแค่ลูก หัวใจ แล้วก็จิตของลูก
‪เพราะงั้นเตรียมตัวให้พร้อมเข้าสู่โลก
‪ที่มีชีวิตชีวายิ่งกว่าทุกสิ่งที่ลูกจะได้เห็นบนมือถือ
‪- ลูกพร้อมเริ่มต้นการเดินทางนี้หรือยัง ‪- พร้อมครับ
‪พระเจ้า
‪อย่างที่เห็น พ่อลืมคลุมรถตอนกลับบ้านเมื่อคืน
‪อย่างกับภาพวาดของแจ็กสัน พอลล็อก
‪แอนโธนี่ เตรียมตัวให้พร้อม ‪สำหรับบทเรียนแรกของมิยากิโด
‪วันนี้เราเรียกมันว่า "ลงสบู่ ถูคราบออก"
‪พ่อจะแสดงให้ดูว่าต้องทำยังไง
‪จากนั้นลูกจะทำความสะอาดรถ ‪ระหว่างที่พ่อไปช่วยแม่ที่ศูนย์รถ
‪- ฟังดูเป็นยังไง ‪- เอาตามตรงเหรอครับ
‪จำได้นะ เลเวลหนึ่ง
‪- เลเวลหนึ่ง ‪- พ่อจะไปเอาถัง นี่ต้องสนุกแน่
‪พระเจ้า…
‪เอลสวิธ
‪นิโคลส์
‪เธอเคยเห็นฝั่งนั้นสู้มาแล้ว ‪จุดอ่อนของเขาคืออะไร
‪- ฝั่งซ้ายค่ะ เธอเผยให้รู้ท่าเตะ ‪- งั้นคราวนี้รู้นะว่าต้องทำอะไร
‪เธอแค่จะเต้นไปรอบๆ หรือจะออกหมัดด้วย
‪ทำไมไม่ทำทั้งคู่เลย
‪- เราน่าจะทำแบบนั้นกันอีกนะ ‪- อย่าตั้งความหวังล่ะ
‪เก่งมาก อาจารย์ครีส ใครต่อ
‪ฟังนะ เจ้าพวกเนิร์ด
‪วันนี้จะเป็นโลกแห่งความเจ็บปวด
‪เอาละ เข้าแถวได้
‪วันนี้เรามีสมาชิกใหม่มาร่วมด้วย
‪นี่คือเดวอน ลี
‪แชมป์ประเภทหญิงคนใหม่ของเรา
‪หวัดดี สรรพนามของฉันคือ "เธอ"
‪สรรพนามเดียวที่ยอมรับในสำนักนี้ ‪ก็คืออาจารย์กับศิษย์
‪- นั่นมันคำนามค่ะ ‪- อ้อ ขอโทษนะ
‪ฉันว่าที่ฉันตั้งใจจะพูดก็คือ "เงียบ!"
‪- นั่นเป็นคำสั่งต่างหาก ‪- ไปเข้าแถว
‪บทเรียนวันนี้เป็นเรื่องการโกง
‪ที่อีเกิ้ล แฟง คาราเต้ ‪เราไม่เชื่อเรื่องการสู้แบบสกปรก
‪คอบร้า ไคไม่ได้ทำตามกฎเดียวกัน
‪เราเลยต้องพร้อมรับมือลูกไม้สกปรก ‪ที่พวกนั้นจะใช้กับเรา
‪เหมือนตอนชง ลีปาดินใส่ตาว็อง ดาม ‪ในเรื่องบลัดสปอร์ต
‪ถูกต้องเลย ดูเหมือนมีคนเตรียมตัวมาล่วงหน้า
‪หนูดูภาคต่อด้วยนะ
‪นี่ยังไม่พูดถึงเรื่องเดลตาฟอร์ซ บิลลี่แจ็ค ‪ดิอ็อคตาก้อน กับเลดี้ดราก้อน
‪- ซินเธีย โรธรอคน่ะอสูรชัดๆ ‪- ใช่เลย
‪ผมดูเรื่องลาสต์ ดราก้อนมา
‪หุบปากไปเลย ลมปากกะปู๋
‪เอาละ ทุกคน เตรียมตัวให้พร้อม ‪เพราะวันนี้ฉันจะทำให้นายอ้วกแตกแน่
‪- ยกเว้นนาย ดิแอซ มาอยู่ตรงนี้กับฉัน ‪- ว่าไงนะ
‪การแข่งขันใกล้เข้ามาแล้ว ‪จะให้นายเจ็บตัวไม่ได้
‪อีกอย่าง งานนี้จะอันตรายหน่อยๆ ด้วย
‪วันนี้มาเป็นผู้ช่วยอาจารย์ให้ฉัน ฟังดูดีไหม
‪โอเค ทุกคน เตรียมตัวให้พร้อม
‪มาเริ่มกันเลย!
‪คอบร้า ไคทำไหล่พวกนายหลุด ‪ก็ต้องพร้อมสู้ด้วยแขนข้างเดียว
‪เหมือนเรื่องเบสต์ออฟเดอะเบสต์
‪เมื่อกี้ยืนไกลไป แล้วก็เตะกว้างไปด้วย
‪ลองอีกครั้ง…
‪ไม่เลวนี่
‪ที่แน่ๆ คือหนูไม่เคยทำพลาดซ้ำสอง
‪ผมฝึกด้วยได้ครับ อาจารย์
‪ฉันรู้ว่านายทำได้ แต่นายมาไกล ‪เกินเรื่องพื้นฐานพวกนี้แล้ว
‪ไม่ต้องห่วง นายช่วยบทเรียนต่อไปได้ โอเคไหม
‪- ให้ตาย มองไม่เห็น ‪- ใช้ประสาทสัมผัสอื่นสิ
‪ไม่เลว ลมปากกะปู๋ คราวหน้าทำได้แน่
‪ไม่มีลูกไม้ไหนสกปรกเกินไป ‪และไม่มีหมัดไหนชกต่ำไปสำหรับพวกนั้น
‪พวกนายเลยต้องพร้อม
‪ลูกเตะเมื่อกี้เข้าเป้าจังๆ เลย
‪แมคนักเก็ตของฉัน…
‪ถ้ารู้สึกเหมือนจะอ้วก ให้กลืนลงไป
‪พวกนี้สวมกระจับใช่ไหม
‪เก่งมาก คุณพาร์ค
‪ขอบคุณครับ อาจารย์
‪ฉันชนะอีกแล้ว
‪คู่สุดท้ายตัดสินเกมไหม
‪ได้เลย
‪คุณคีน
‪เพย์น
‪โว่ว นี่ โอเคไหม
‪กลับไปที่มุม
‪ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงครับ
‪ร็อบบี้ไม่มีจุดอ่อน
‪นายกำลังคิดเรื่องนี้ผิดวิธีแล้ว ทุกคนมีจุดอ่อน
‪เลิกออมมือให้เขาได้แล้ว
‪จัดการเขาซะ
‪ครับ อาจารย์
‪กลับไปที่เสื่อ
‪นี่ เคนนี่ ขอโทษด้วยถ้าฉัน…
‪นั่นไงล่ะ เราได้เรียนรู้อะไร
‪สิ่งที่คนทั่วไปเชื่อก็คือ
‪นายไม่ควรสนใจว่าคนอื่นคิดกับนายยังไง ใช่ไหม
‪ผิดแล้ว
‪สิ่งที่คู่ต่อสู้ของนายคิดนั่นแหละที่สำคัญ
‪ทั้งในสงคราม
‪ในธุรกิจ
‪ในการต่อสู้
‪อย่าให้คู่ต่อสู้คิดอะไรก็ได้ที่พวกเขาอยากคิด
‪ทำให้พวกเขาคิดสิ่งที่นายอยากให้คิด
‪ถ้าพวกเขาคิดว่านายอ่อนแอ
‪นั่นแหละตอนที่นายจะใช้ความแข็งแกร่งที่มี ‪ทำให้พวกนั้นแปลกใจ
‪เก่งมาก
‪นายติดเบียร์ฉันแล้ว พี่ชาย
‪วันนี้เก่งมาก
‪ทุกคนประคบน้ำแข็งซะ พรุ่งนี้เราจะซ้อมอีก
‪แชมป์ คืนนี้แม่นายอยากให้เรา ‪กินมื้อค่ำด้วยกันทั้งครอบครัว
‪เพราะงั้นอย่ากลับบ้านดึกล่ะ
‪- เป็นคนโปรดของอาจารย์คงดีแน่เลย ‪- ใช่ เขาจะพานายเข้านอนด้วยไหม
‪เขาทำจริงๆ แฮะ
‪นี่ มีอะไรให้ช่วยไหม
‪ครับ เกือบเสร็จแล้วละ ‪แค่ต้องเช็ดล้อไวท์วอลล์ให้เสร็จ
‪- ขอโทษนะ คุณเป็นใคร ‪- ผม…
‪เฮ้ อาร์ตี้ น้ำเลม่อนหมด ‪แต่เรามีเกเตอเรดรสเกลเชิลฟรีซเพียบ…
‪พ่อฮะ พ่อ ไงครับ พ่อกลับมาเร็ว
‪โอเค เกิดอะไรขึ้นที่นี่ หมอนี่ใคร
‪ผมมาจากแอปแทสค์แรบบิต ‪ผมได้รับคำขอให้มาล้างรถสี่คันนี้
‪ลูกจ้างคนให้มาล้างรถให้เหรอ ได้ยังไง
‪พ่อตั้งแอปเปิลเพย์ของผมเป็นเลขบัตรพ่อ
‪แต่นั่นไว้จ่ายเงินครั้งนั้นครั้งเดียว แอนโธนี่ ‪ไม่ได้ให้ใช้ทุกเมื่อที่ลูกต้องการ
‪ผมรู้ โอเคไหม ผมขอโทษ
‪ผมแค่… รู้ไหม ผมคงแค่ไม่อยากทำน่ะ
‪ผมด้วย แต่แมวผมต้องผ่าตัด ‪เลยต้องมาหารายได้เสริม
‪โอเค คุณช่วยกลับไปเลยได้ไหม
‪ขอบคุณ
‪พ่อไม่อยากเชื่อเลย
‪แอนโธนี่ ลูกจะจ้างคนอื่น ‪ให้มาทำงานหนักแทนลูกเฉยๆ ไม่ได้
‪ส่วนหนึ่งของการเติบโตคือเรียนรู้ ‪ที่จะทำบางสิ่งให้สำเร็จด้วยตัวเอง
‪ผมรู้
‪ถ้าคุณมิยากิอยู่ที่นี่ รู้ไหมว่าตอนนี้เขาจะพูดอะไร
‪- ผมไม่สนหรอก ‪- ว่าไงนะ
‪พ่อก็เอาแต่พูดถึงคุณมิยากิ โอเค ผมเข้าใจ
‪เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยม เขาสอนคาราเต้ให้พ่อ
‪เขาสอนกระบวนท่าแรกให้แซม ‪ลงแว็กซ์ เช็ดออก
‪ผมได้ยินมาหมดแล้ว และผมก็เบื่อแล้ว
‪โอ้ ลูกเบื่อ
‪แปลว่าลูกไม่อยากเรียนป้องกันตัวเองสินะ
‪เพื่อเรียนรู้ทักษะที่จะช่วยลูกได้
‪ไม่อยากเรียนหรอกถ้าต้องเช็ดไอ้ขี้นกบ้านี่
‪นี่ ระวังคำพูดหน่อย
‪รู้ไหม พ่อนึกว่าลูกโตพอที่จะ ‪ซาบซึ้งในเรื่องพวกนี้แล้ว แต่พ่อ…
‪พ่อคงคิดผิดไป
‪กลับไปเล่นวิดีโอเกมไป
‪ทำไมเขาถึงช้านัก
‪ผมมั่นใจว่าไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันจะฆ่าเขาเลยตอนเขามาถึง
‪ผมอาจควรกลับดีกว่า
‪ว่าไงนะ ไม่ค่ะ ฉันอยากให้คุณคอยช่วยฉัน
‪ตอนแฟนของแม่พยายามสั่งสอนผม ‪ผมไม่อยากฟังเลย
‪- ผมไม่อยากให้เขาคิดว่าผมเป็นไอ้ทุเรศ ‪- จอห์นนี่ ตอนนี้อะไรๆ เปลี่ยนไปแล้ว
‪ลูกไปไหนมา ลูกต้องบอกแม่สิตอนจะกลับช้า
‪- โทษทีครับ ผมลืมดูเวลาน่ะ ‪- เขาแค่ลืมดูเวลา
‪ซึ่งเป็นเรื่องไร้ความรับผิดชอบมาก ‪นายทำให้แม่เป็นห่วงแบบนั้นไม่ได้
‪ผมแค่ไปเล่นอยู่กับแซม
‪เห็นไหม เขาไปอยู่กับแฟน ผมเข้าใจ
‪เราแค่อยากให้ลูกปลอดภัย ใช่ไหมคะ
‪- ใช่ เราอยากให้นายปลอดภัย ‪- โอเค
‪ต้องป้องกันเสมอนะ
‪- อะไร ไม่สิ ‪- ว่าไงนะ
‪- ไม่เหรอ งั้นไม่ต้องป้องกันนะ ‪- จอห์นนี่…
‪- ให้ฝ่ายหญิงตัดสินใจแล้วกัน ‪- หยุดนะ
‪ตอนแรกผมก็ว่าแปลกแล้วที่ทั้งสองคนคบกัน
‪แต่ผมนึกว่า ไม่รู้สิ ผมคงไม่คิดมากได้มั้ง
‪เพราะผมอยากให้ทั้งคู่มีความสุข แต่…
‪ไหนคุณบอกว่าจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไป
‪ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดเลย
‪มันแปลกที่ชั้นเรียน แปลกที่นี่ ผมไม่เอาด้วยแล้ว
‪ป้องกันเนี่ยนะ
‪(สำนักลึกลับที่มีลูกศิษย์คนเดียว ‪ดีแฟงส์ คอบร้าส์)
‪แชมเปี้ยนคนใหม่
‪แดเนียล ลารุสโซ่!
‪เอาเลย ลารุสโซ่ ‪ขอดูกระบวนท่าของนายหน่อย
‪งัดไอ้มิยากิอะไรนั่นออกมาใช้เลย
‪เอาน่า ลาตุ๊ดโซ่!
‪ลูกทำอะไรน่ะ
‪โทษครับ แค่ดูรอบๆ
‪ไม่ต้องขอโทษหรอก พ่อแค่แปลกใจที่เห็นลูกในนี้
‪- เจ๋งเลยว่าไหม ‪- นี่อะไรครับ
‪นั่นเป็นเทคนิคที่พ่อหวังว่า ‪พวกเราคนไหนจะไม่จำเป็นต้องใช้มัน
‪ช่วยระวังเจ้านี่ด้วยนะ
‪พ่อนึกว่าลูกไม่สนใจเรื่องพวกนี้นี่นา
‪รู้ไหม ก็แค่…
‪ทุกคนมีความทรงจำที่น่าทึ่งเกี่ยวกับคุณมิยากิ
‪และ…
‪ผมไม่เคยได้รู้จักเขาจริงๆ เลย
‪ไม่เคยได้เรียนกระบวนท่าเจ๋งๆ ของเขา ‪ก็แค่… ผมมักรู้สึกว่าตัวเอง…
‪อยู่วงนอกเหรอ
‪ครับ
‪รู้ไหมมีเรื่องอะไรที่พ่อจะไม่มีวันลืม
‪ตอนที่ลูกเกิด
‪เราพาลูกกลับมาจากโรงพยาบาล ‪และคุณมิยากิก็อยากอุ้มลูก
‪พ่อจำได้ว่าเขาอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขน ‪แล้วรู้ไหมว่าลูกทำอะไร
‪อะไรครับ
‪ลูกเตะหน้าเขาเลย
‪- จริงเหรอ ‪- จริง
‪เป็นครั้งแรกเลยที่พ่อเคยเห็นคนเตะเขา
‪ลูกทำให้เขางงไปเลยด้วย
‪คุณมิยากิแค่หัวเราะ ‪แล้วบอกว่าลูกต้องรับมือยากแน่นอน
‪และบอกว่าสักวันหนึ่งลูกก็จะเป็น ‪คนที่จะปกป้องครอบครัวนี้
‪จริงเหรอครับ
‪ฟังนะ แอนโธนี่
‪พ่อไม่อยากกดดันให้ลูกทำอะไรที่ลูกไม่อยากทำ
‪พ่อก็แค่หวังว่าบางทีลูกอาจจะ…
‪เรียนรู้ความหมายของทั้งหมดนี่สักนิด
‪รู้ไหม และปกป้องตัวเอง ‪จากเจ้าอันธพาลคนนั้นได้
‪อะไร มีอะไร
‪เปล่าครับ
‪ครับ แบบว่าพ่อไม่ต้องห่วง ‪เรื่องเจ้าเด็กคอบร้า ไคคนนั้นหรอก
‪ผมจะจัดการเอง
‪- แน่ใจนะ ‪- ครับ แต่ก็ขอบคุณนะครับ พ่อ
‪ก็ได้
‪(มัธยมเวสต์วัลเลย์ งานพรอมม.ห้า ‪ค่ำคืนฮอลลีวูด)
‪นี่เหมือนสถานการณ์ผีเข้าผีออกเลย
‪เว้นแต่ฉันชินกับอาจารย์ที่ทำตัวผีเข้าแล้ว ‪จู่ๆ ตอนนี้เขากลับเปลี่ยนเป็นอีกคนเลย
‪อย่างน้อยนายก็ได้ซ้อม
‪พ่อฉันขลุกอยู่กับน้องทั้งวัน ‪ฉันเลยต้องดูแลพวกมิยากิโด
‪ในขณะที่โทรี่ก็มีพวกมากขึ้น
‪ไม่ว่าแผนของพ่อฉันจะเป็นอะไร มันไม่ได้ผล
‪มิเกล อยู่นี่เอง ฉันตามหานายซะทั่ว
‪- คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ ‪- ทัศนศึกษา นายกับฉัน ไปกันเถอะ
‪ยังอยู่ในชั่วโมงเรียนนะครับ ‪ผมมีเรียนประวัติศาสตร์…
‪ประวัติศาสตร์มันของพวกเนิร์ด ‪โดดเรียนกับฉันน่า
‪เดี๋ยวเขียนใบรับรองแพทย์ให้ ฉันใช้ได้ผลมาแล้ว ‪เถอะน่า นายจะว่ายังไง
‪- ก็ได้ครับ ‪- ดีเลย เยี่ยม
‪ไม่ต้องห่วง ฉันจะพาเขากลับมาอย่างปลอดภัย
‪- เฮ้ แอนธ์ เป็นไงบ้าง ‪- เฮ้ ก็ไม่เป็นไงหรอก
‪ฉันไปคิดมาแล้วว่ามีอะไรที่เราทำด้วยกันได้
‪มีงานแฟร์ที่เวสต์วูดปาร์กละ
‪มันมีพวกเครื่องเล่นด้วย ‪แต่ที่เจ๋งกว่านั้นคือมีโอริโอ้ทอด
‪โอริโอ้ทอด ต้องแบบนี้สิถึงจะพูดกันรู้เรื่อง
‪ฉันชวนไว้หลายคนแล้ว
‪เคนนี่บอกว่าได้ยินว่าเรือโจรสลัดมันตีลังกาด้วย
‪แบบแกว่งเป็นแนวตั้งเลย
‪- เคนนี่เหรอ ‪- ใช่ เขาตลกดีนะ
‪พวกนายน่าจะเข้ากันได้ดีเลย
‪เจอกันวันเสาร์นะ นี่ เจน รอก่อน
‪โอ๊ย นั่นต้องเจ็บแหงๆ
‪นายต้องการอะไร
‪ฉันไปคิดถึงเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นมาแล้ว
‪ฉันแค่อยากคุยด้วย เราอาจเริ่มต้นกันใหม่ได้
‪ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนาย ลาตุ๊ดโซ่
‪เรียกฉันแบบนั้นอีกครั้งเดียว นายจะได้เสียใจแน่
‪โทษที ฉันลืมไปว่านายอ่อนไหวเรื่องนี้สุดๆ
‪ลาตุ๊ดโซ่
‪จับมันไว้!
‪มันอยู่ไหน
‪ไม่สำคัญหรอก มันติดกับแล้ว
‪- อะไรเนี่ย ‪- บ้าอะไรวะ
‪มาเถอะ ไปตามหามันกัน
‪มาร์คัส
‪เมื่อกี้เสียงอะไร
‪ทุกคน!
‪ลาตุ๊ดโซ่
‪ได้อยู่กันตามลำพังสักที
‪เฮ้!
‪เกิดอะไรขึ้นในนี้
‪เป็นอะไร ไม่ชอบแตงโมเหรอ
‪ผมชอบแตงโมครับ
‪ผมแค่คิดถึงตอนคุณชวนผมโดดเรียน
‪เราจะซ้อมกัน ไม่มีการคุยที่มันน่าอึดอัดอีก
‪มันก็ไม่จำเป็นต้องน่าอึดอัด
‪ฟังนะ ถ้าฉันทำตัวแปลกๆ ไป
‪ก็เป็นเพราะฉันไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องนี้เลย
‪ถามฉันเรื่องคาราเต้ หรือวงร็อคยุคปี 80 ‪หรือราวดี ร็อดดี ไพเพอร์สิ ฉันตอบได้หมด
‪แต่พอเป็นเรื่องนี้
‪ฉันคงสติแตกมั้ง
‪นั่นคือสิ่งที่เกิดกับร็อบบี้ใช่ไหมครับ
‪คุณเกิดกลัวขึ้นมา
‪ใช่
‪แต่ฉันไม่เคยบอกนายว่าทำไม
‪พ่อฉันทิ้งไปตอนฉันอยู่อนุบาล
‪ฉันแทบจำเขาไม่ได้ แม่ฉันทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว
‪แต่งงานกับไอ้หัวขวดรวยๆ ‪เพราะคิดว่านั่นเป็นความคิดที่ดี
‪แต่มันกลับทำให้ฉันคิดถึงพ่อมากขึ้น
‪ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเกิดเรื่องพวกนี้ขึ้น
‪รู้ไหม ฉันรู้สึก…
‪ถูกหลอก
‪ใช่เลย
‪คุณเคยพยายามออกไปตามหาเขาไหม
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจอแล้วจะพูดอะไร
‪ถามก็ได้นี่ว่าทำไมเขาถึงทิ้งไป
‪ฟังเรื่องฝั่งของเขา
‪ไม่ละ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‪จะไปเริ่มตามหาเขาจากที่ไหน
‪อีกอย่างถ้าให้พูดตรงๆ ‪ฉันยังกลัวเกินกว่าจะอยากรู้ความจริง
‪ประเด็นก็คือ…
‪ฉันไม่ได้โตมาโดยมีแบบอย่างผู้ชายให้ดู
‪จนกระทั่งฉันเจอครีส นายรู้แล้วว่ามันเป็นยังไง
‪และฉันก็ไม่อยากเป็นแบบเขา ‪หรือซิด หรือพ่อของฉันเอง
‪และฉันก็เอาเรื่องแย่ๆ ทั้งหมดที่รู้สึกกับพวกนั้น
‪ไปทุ่มใส่ชีวิตของร็อบบี้
‪ฉันคงไม่มีทางแก้ไขเรื่องนั้นได้
‪ฉันไม่อยากทำพลาดแบบนั้นอีก
‪เห็นๆ อยู่ว่าฉันน่ะไม่ได้เรื่อง
‪ครับ การที่คุณกับแม่ผมคบกัน ‪คงทำให้อะไรๆ เปลี่ยนไป
‪พูดออกมาดังๆ แบบนี้ก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ แต่ว่านะ…
‪ไม่รู้สิ มันก็มีหลายอย่าง ‪ที่ผมยังอยากให้เป็นเหมือนเดิม
‪เหรอ อย่างอะไร
‪ก็อย่างที่คุณเป็นอาจารย์ของผมไง
‪- เหรอ ‪- ครับ!
‪ก็ได้
‪นายขอเองนะ
‪เอาแตงโมมาทำอะไรครับ
‪หนึ่งในท่าเตะที่เก๋าที่สุดในวงการคาราเต้
‪ก็คือลูกเตะทอร์นาโดบิน
‪ทีแรกฉันไม่แน่ใจว่านายพร้อมไหม ‪เพราะต้องฝึกโหดสุดๆ ถึงจะเก่ง แต่…
‪นายไม่สะท้านต่อความโหด จริงไหม
‪ครับ อาจารย์
‪หนูก็ด้วยค่ะ
‪ที่นี่ก็ดูดีนะ แต่ได้ผู้หญิงมา ‪ช่วยตกแต่งให้หน่อยน่าจะดี
‪พ่อเธอรู้ไหมว่าเธออยู่ที่นี่
‪หนูบอกเขาว่าหนูควรฝึกทั้งสองสไตล์
‪เพราะงั้นนั่นแหละที่หนูจะทำ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเกิดเรื่องพวกนี้อีก ‪ทีแรกก็แซม ตอนนี้ยังแอนโธนี่ด้วย
‪ไม่ต้องห่วงหรอก ลูกจะปลอดภัย
‪เราจะทำให้แน่ใจว่าเด็กที่ก่อเรื่องนี้ ‪ไม่รอดตัวไปง่ายๆ แน่
‪นี่ แอนโธนี่ ลูกโอเคนะ
‪คุณกับคุณนายลารุสโซ่ครับ เชิญเข้ามาเลย
‪เชิญนั่งเลยครับ
‪เราไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น…
‪แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร เราคาดหวังว่า ‪จะมีการลงโทษที่สาสมในเรื่องนี้
‪อ๋อ มีแน่ครับ
‪ผมได้คุยกับพ่อแม่ของนักเรียน ‪ที่กระทำผิดคนอื่นๆ แล้ว
‪และเราจะพักการเรียนพวกเขา
‪ครับ
‪และลูกชายของคุณ
‪อะไรนะ เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ความผิด ‪ของแอนโธนี่นะครับ
‪ผมเกรงว่าเรามีหลักฐานครับ
‪กลายเป็นว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก
‪เรายังไม่รู้ว่าพวกเขาเอานม ‪มาใส่ไว้ในล็อกเกอร์ได้ยังไง
‪ดูเหมือนว่าแอนโธนี่กับเด็กคนอื่น ‪กลั่นแกล้งคุณเพย์นในเน็ตมาได้สักพักแล้ว
‪ผมได้เห็นหลักฐานมากพอให้สรุปว่า ‪ปีนี้แอนโธนี่ทำตัวเป็นอันธพาลจริงๆ ครับ
‪ฉันเล่นงานนายได้ว่ะ
‪(เลวีอาธาน)
‪ฉันเป็นคนรักษาสัญญา
‪พระเจ้า นั่นเบียร์บามุยบาใช่ไหม
‪รุ่น 33 เจ้าเก่าเลย ‪มันเปลี่ยนไปเล็กน้อยตั้งแต่สงคราม
‪ผู้ชนะได้ดื่มด่ำเต็มที่
‪แจ๋ว!
‪รู้ไหมว่าพวกมันทำให้ฉันนึกถึงอะไร
‪สโกวิล
‪เจ้าหนุ่มบ้านนอกจากยูทาห์
‪จริงด้วย
‪ใช่เลย ไม่เคยล้างก้น ได้กลิ่นหมอนั่นมาแต่ไกล
‪จำวันที่เราลาดตระเวนได้ไหม
‪ที่เขาหาเรื่องทำอะไรเกินยศตัวเอง
‪ใช่ ไอ้เด็กนั่นมันบ้า
‪เลยเดินตรงเข้าไปในเขตทุ่นระเบิด
‪จนตัวเองโดนระเบิดตาย
‪นั่นเป็นเรื่องที่ฉันอยากลืมมากกว่านะ
‪เราไม่ได้สุขสบายให้ลืมมันได้หรอก
‪และไม่ควรลืมด้วย
‪เราควรจำไว้
‪ว่าเกิดอะไรขึ้นกับทหาร ‪ที่ไม่ทำตามคำสั่งผู้บัญชาการ
‪จอห์นนี่ ฟังนะ ถ้านี่เป็นเรื่อง…
‪เงียบ! ฉันยังพูดไม่จบนะ หมวด
‪วันก่อนตอนเราสอนกันอยู่
‪นายบอกลูกศิษย์ว่าฉันมีจุดอ่อน
‪ฉันบอกว่าทุกคนมีจุดอ่อน
‪เปล่า นายเจาะจงพูดถึงฉัน
‪นั่นทำให้ฉันสงสัย…
‪ว่านายคิดว่าจุดอ่อนของฉันคืออะไร
‪ฟังนะ มันก็แค่บทเรียนสำหรับเด็กๆ
‪นายกลัวที่จะบอกฉัน
‪นายจำกรงนั่นได้ไหม
‪เราต่างคิดว่าเรากำลังจะตาย
‪ไม่นะ
‪ฉันไม่กลัว
‪ฉันไปเอง
‪นายกลัว
‪นายกลัวจนฉี่ราดเลย
‪ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน นายคงยังอยู่ในหลุมนั่น
‪ถูกต้องไหม
‪ถูก
‪ตอนนั้นฉันคือคนที่ช่วยนายออกมาจากกรง
‪เพียงเพื่อจะเจอนายติดอยู่ในอีกกรง ‪ที่นายสร้างมาขังตัวเอง
‪ฉันคอยดูแลนายเสมอ แทร์รี่
‪และจะทำตลอดไป
‪แต่นายต้องถอยกลับไปเข้าที่
‪และทำตามที่ฉันสั่ง
‪เพราะข้างนอกนี่มีเขตระเบิดเยอะมาก
‪และถ้านายเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ
‪มันก็จะระเบิด
‪คงไม่ว่าใช่ไหม
‪ไม่เลย หัวหน้า
‪ไม่เลย
‪(ด้วยความระลึกถึง อัลเบิร์ต ออมสเตด ‪ปี 1982 - ปี 2021)
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์