‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ร้อนวุ้ย
‪หวัดดียามเช้า เกร็ก
‪ไม่!
‪มันไม่ดี รู้ไหมว่าทำไม
‪เพราะไอ้กาฝากบางคนเปิดเพลงเห่ยๆ ‪ของวงเมทัลลิกาสนั่นหวั่นไหวทั้งคืน
‪ที่จริงนั่นอัลบั้มบอนด์บายบลัดของวงเอ็กโซดัส
‪แต่ไม่ใช่ความผิดนายหรอกที่ไม่รู้จักเพลงแนวนี้
‪รู้ใช่ไหมว่าพี่นายไม่ได้อยากให้นายมาค้างที่นี่
‪เธอแค่สงสารนาย
‪เพราะนายมันเป็นเด็กโข่งตกงาน ‪แถมติดทัณฑ์บนอีกต่างหาก
‪ที่จริงตอนนี้ฉันไม่ติดทัณฑ์บนแล้ว
‪เห็นนะว่าฉันอาบน้ำเสริมหล่อแล้ว ‪เพราะวันนี้ฉันต้องไปที่ที่สำคัญมากไง
‪โอ้ ดีมากเลย ยินดีด้วยนะ ดีแล้ว
‪นั่นแปลว่านายจะพาร่างกลมๆ ของนาย
‪กลิ้งเหยาะแหยะออกไป ‪จากละแวกบ้านเราได้แล้วสินะ
‪แป๊บหนึ่งนะ
‪นายขับรถรุ่นมีอาตา เลยคิดว่า ‪ตัวเองเป็นฟาโรห์อียิปต์เหรอ
‪ฉันก็ไม่รู้เรื่องรถหรอก ‪แต่รู้ว่าคันนั้นไม่ใช่รุ่นท็อปด้วยซ้ำ
‪กล้าพูดมากนะสำหรับคนที่สร้าง ‪ด่านกีดขวางให้กระรอกในสนามหลังบ้าน
‪นายมีเพื่อนบ้างไหมเนี่ย เรย์มอนด์
‪ฉันเชื่อว่าเอเมอร์สันพูดว่า ‪"เพื่อนคือความปรารถนาของหัวใจ"
‪ใช่ แต่ฮิวส์พูดว่า
‪"เอาไอ้จานฟริสบี้นั่นลงจากหลังคาบ้านฉัน ‪ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ"
‪ใช่ พูดว่าฮิวส์เพราะเป็นนามสกุลนาย ฉลาดนี่
‪นั่นมันห่วงแอโรบี้ต่างหาก เกร็ก ‪ไม่ใช่จานฟริสบี้ คนละแบบกันเลย
‪ฉันไม่มีเวลาคุยเรื่องนี้แล้ว ‪เพราะสำนักของฉันต้องการฉัน
‪- ต้องไปแล้ว โทษที ‪- ใช่เลย ฉันลืมไป เรย์มอนด์
‪นายชอบเที่ยวเตร่กับพวกเด็กๆ ‪และเล่นกังฟูทั้งวัน
‪มันน่าสมเพช
‪มันไม่ใช่กังฟู
‪มันคือคอบร้า ไค
‪และชื่อฉันก็ไม่ใช่เรย์มอนด์อีกแล้ว
‪ฉันชื่อ…
‪เจ้ากระเบน ใช่ ฉันรู้
‪และต่อให้นายพยายามชำระล้าง ‪ชีวิตตัวเองแค่ไหน
‪นายก็ยังเหม็นอยู่ เรย์
‪เจ้ากระเบนเหม็น!
‪แบบนั้นเหมาะกว่าเยอะเลย เจ้ากระเบนเหม็น!
‪เวลาเดินก็ระวังไว้ล่ะ เกร็ก
‪เวลานายป่วนกับงูเห่า
‪นายจะถูกกัด
‪ได้เวลาสอนแล้ว
‪ฟังนะ จอห์น
‪ฉันแค่อยากให้นายรู้ไว้
‪ฉันไม่เคยลืมสิ่งที่นายทำเพื่อฉัน
‪ฉันคงไม่มาอยู่ตรงนี้ถ้าไม่ใช่เพราะนาย
‪และฉันจะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ความภักดี
‪ทุกอย่างเลย
‪ไปทำงานกันเถอะ อาจารย์
‪ทุกคน รถลิมูซีนจะมาตอนหกโมง
‪เพราะงั้นอย่าสาย ไม่งั้นเราทิ้งแน่
‪เพราะฉันกับสาวคู่เดตมีภารกิจต้องไปทำ
‪พระเจ้า พนันเลยว่านางไม่มีตัวตนจริงหรอก
‪- นี่ ‪- ไง
‪เธอจะไปหรือเปล่า
‪งานพรอมน่ะเหรอ
‪แหงละ ให้พวกเด็กรวย ‪ร่วมงานปาร์ตี้โง่ๆ ไปเถอะ
‪อีกอย่าง นายนึกภาพฉันใส่ชุดเต้นรำออกไหม
‪เอาละ ทุกคน มาเข้าแถว
‪บทเรียนวันนี้เป็นเรื่องความสมดุล
‪ไม่ใช่แบบที่มิยากิโดสอน
‪พวกนายจะได้เรียนวิธีเข้าไปในหัวของคู่ต่อสู้
‪และทำให้พวกนั้นเสียศูนย์
‪จับคู่กันซะ
‪รู้ไหม เธอควรไปนะ
‪ทำลายคืนพิเศษของคนที่รู้ว่าใคร ‪อาจเป็นวิธีทำให้คู่ต่อสู้ของเธอเสียศูนย์
‪ไม่มากเท่าถ้านายโผล่ไปหรอก
‪ฉันไม่ใช่นักเรียนแล้ว พวกนั้นไม่ให้ฉันเข้าหรอก
‪อาจให้ก็ได้นะ
‪ถ้านายไปกับฉัน
‪นี่เพิ่งชวนฉันไปงานพรอมเหรอ
‪เป็นเรื่องกลยุทธ์เพียวๆ เลย
‪คือมันกะทันหันไปหน่อย เราต้องหารถ
‪ต้องมีชุดทักซิโด้
‪ฉันว่าเป็นความคิดที่เยี่ยมเลย
‪และถ้านายจะไป
‪ก็ต้องไปแบบมีสไตล์
‪หวาดเด!
‪จำประโยคจากโฆษณาบัดไวเซอร์เก่าๆ ได้ไหม
‪แต่ฉันว่าพวกนายคงเด็กไป อาจยังไม่เกิดด้วยซ้ำ
‪เอ็ดดี้ เป็นไงบ้าง เพื่อน ดีใจที่เจอนะ ‪ดีเตอร์ แม่นายเป็นไงบ้าง
‪อยากให้แม่นายโทรมาจัง ‪นายจะได้มีพ่อเลี้ยงแสนเท่
‪อาจารย์!
‪อาจารย์ ผมมารายงานตัวแล้ว ‪และคุณไม่ต้องขอบคุณผมก็ได้
‪ขอบคุณเรื่องอะไร
‪อ้อ ก็แค่เรื่องปกป้องสำนักน่ะ
‪และผมก็ชดใช้ในคุกไปแล้วครับ อาจารย์
‪ฟังนะ ตอนนี้เราพยายามซ้อมเพื่อลงแข่งขันอยู่
‪ซ้อมต่อเลย ทุกคน
‪การแข่งขันออลวัลเลย์ ผมเข้าใจดีครับ
‪ฟังนะ ผมมีไอเดียดีๆ สองสามอย่าง ‪ก็แค่กลยุทธ์เบื้องต้น
‪อย่ามาทำตัวไร้สาระดีกว่า
‪นายไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของทีมนี้ นายมันตัวตลก
‪เป็นตัวโจ๊ก เป็นความน่าอับอาย
‪นายไม่มีคุณค่าอะไรที่นี่
‪ว่าไงนะ
‪แต่ อาจารย์ ผม…
‪ผมเป็นพวกเรานะ รู้ไหม
‪นายจะไม่มีวันเป็นคอบร้า ไค
‪เข้าใจไหม
‪โอ้ เดี๋ยวนะ เข้าใจแล้ว
‪นี่เป็น…
‪นี่เป็นบททดสอบใช่ไหม
‪ใช่เลย นี่เป็นบททดสอบ
‪ไสหัวไปจากที่นี่ซะ
‪ขอรับคำท้า
‪ทำอะไรน่ะ เธอหั่นมอซซาเรลล่าทำไม ‪เดี๋ยวก็ทำมันแห้งหรอก
‪- ความฉ่ำหายหมดเลย ‪- ก็ฉันจะทำขนมปังบรูสเก็ตต้า
‪ต้องให้ความฉ่ำออกไป ไม่งั้นขนมปังจะแฉะ
‪- ให้ฉันทำน่า ‪- ว่าไงนะ
‪เอื้อมมือมาอีกที ฉันตัดนิ้วอ้วนๆ ของพี่แน่
‪- ไม่ให้เกียรติกันเลย ‪- น้องสาวลูอี้เหมือนลูอี้มากกว่าตัวเขาเองอีก
‪ฉันหวั่นนิดๆ นะที่เชิญญาติๆ มา
‪ระหว่างที่เรารับมือกับวิกฤตเรื่องแอนโธนี่อยู่เนี่ย
‪ผมรู้ การกลั่นแกล้งเป็นเรื่องสุดท้ายเลย ‪ที่ผมคิดว่าเราต้องรับมือ
‪ค่ะ ก็นะ
‪อยู่ในห้องอีกสองสัปดาห์โดยไม่มีอินเทอร์เน็ต
‪ลูกคงเข้าใจที่เราจะสื่อ
‪แต่ถ้าไม่ เราอาจต้องพาลูกไปหามืออาชีพ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪อย่าให้แม่คุณมาเกี่ยวได้ไหมคะ
‪- ฉันอุตส่าห์พักรบกับท่านได้แล้ว ‪- ก็ได้
‪นี่ผ้าเช็ดปากที่ใช้ตอนมื้อค่ำ
‪ฉันจะไปเปลี่ยนเป็นอะไรที่เหมาะกว่านี้หน่อยนะ
‪ตามสบายเลยค่ะ ลูซิลล์ ‪บ้านฉันก็เหมือนบ้านคุณอยู่แล้ว
‪- ไง เข้ามาเลย ‪- ไงคะ
‪- ทำตัวตามสบายนะ ‪- อะแมนด้าค่ะ ไงคะ
‪- ไงคะ โรซ่าค่ะ ‪- หวัดดีค่ะ
‪- ดีใจที่ได้เจอนะ ‪- หวัดดีค่ะ
‪โอ้ คุณดูแจ่มมากเลย
‪โอเค เธอมาแล้ว
‪ว้าว เธอดูน่าทึ่งมากเลย
‪นายก็ด้วย
‪งั้น…
‪ไม่อยากเชื่อว่าคืนนี้เราจะได้อยู่กันลำพังสักที
‪ใช่เลย ไม่มีคาราเต้ ไม่มีศึกระหว่างสำนัก
‪แค่เธอกับฉัน
‪ถ่ายรูปกันค่ะ ทุกคน มาเลย
‪บ้านดิแอซ รวมตัวกันเลยค่ะ
‪ลูกหล่อมากจ้ะ
‪หลานเหมือนพ่อของเขามากขึ้นเรื่อยๆ เลย
‪แม่คะ
‪แล้วนายเป็นไงบ้าง เพื่อน
‪สุดสัปดาห์เป็นยังไงบ้าง
‪ก็ดี
‪รู้ไหม ฉันไม่ได้สังสรรค์ ‪กับสิงห์มอเตอร์ไซค์พวกนั้นแล้วนะ
‪จอห์นนี่
‪มาสิคะ
‪โอเค
‪สวยเลยค่ะ
‪เรียกบ้านลารุสโซ่มารวมกันเลย แอนโธนี่!
‪- ที่จริง ไม่ต้องให้เขาลงมาหรอก ‪- โอ้
‪ผมนึกว่าต้องอยู่แต่ในห้องไปตลอดชีวิตซะอีก
‪ใครบอกให้หลานอยู่แต่ในห้องจ๊ะ ‪เขาถูกกักบริเวณเหรอ เกิดอะไรขึ้น
‪แม่ ไว้ค่อยคุยกันนะครับ
‪โอเค
‪เอาละ ทีนี้ก็ทุกคนเลย เร็วเข้า ‪ครอบครัวใหญ่แสนสุข ไปเลยค่ะ
‪- หาที่เอานะ ‪- แม้แต่ลูอี้ก็ได้ออกกล้องด้วย
‪- โอเค ‪- เอาละนะ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪ดูเหมือนคืนนี้จะมีแค่เรานะคะ ทำอะไรดีล่ะ
‪นั่นคำถามหลอกล่อหรือเปล่า
‪ฉันหมายถึงมื้อค่ำน่ะ ไม่ได้ล่อหลอกอะไรเลย
‪- ฉันอาจทำหมูอบรสเด็ด ‪- จอห์นนี่
‪นั่นใครคะ
‪แชนนอน นี่…
‪คาร์เมนค่ะ แฟนเขา
‪ไงคะ ฉันเป็นแม่ของร็อบบี้
‪คุยกันได้ไหม
‪ยินดีที่ได้เจอนะคะ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- คุณไม่มีมือถือหรือไง
‪มี อยู่ข้างในไง
‪เอาละ ฟังนะ
‪มีคนรวยนี่ ชื่อซิลเวอร์
‪วันนี้เขามาที่อะพาร์ตเมนต์ฉันแล้วเอารถให้ร็อบบี้
‪เพื่อขับไปงานพรอม
‪บอกว่าลูกกับคู่เดตจะไปงานแบบเฟิร์สต์คลาส
‪- ร็อบบี้จะไปงานพรอมเหรอ ‪- นั่นไม่ใช่ประเด็น
‪เขาเอานี่ให้ฉันด้วย
‪บอกว่าเขาอยากให้แน่ใจว่าร็อบบี้จะไม่ลำบาก
‪บอกว่าจะหาที่อยู่ใหม่ให้ฉัน ‪ขนาดเสนองานให้ฉันด้วย
‪ทำอะไรน่ะเหรอ ฉันไม่ได้ถาม
‪แต่ถ้ามีคนประเภทหนึ่งที่ฉันรู้จัก
‪นั่นก็คือคนรวยที่ต้องการอะไรบางอย่าง
‪ไอ้ลูกหมาเอ๊ย
‪ฉันพยายามคุยกับร็อบบี้แล้ว ‪แต่หมอนี่กำลังบงการลูก
‪เพราะว่านี่เป็นเรื่องคอบร้า ไคหรืออะไรก็ช่าง
‪คุณต้องจัดการเรื่องนี้นะ
‪ไม่ต้องห่วง
‪ผมจะจัดการเอง
‪(ขอต้อนรับสู่งานพรอมม.ห้า ‪โรงเรียนมัธยมเวสต์วัลเลย์)
‪เพื่อน นี่ห่วยชะมัด
‪งานพรอมแบบไม่มีคู่เดตก็เหมือน ‪งานฮาโลวีนที่ไม่มีขนม มันไม่มีอะไรดี
‪อย่างน้อยคืนนี้เราก็ไม่ได้เบื่ออยู่คนเดียว
‪ฉันได้ยินว่าปาร์ตี้หลังงานพรอม ‪ของโลแกน หวังถูกยกเลิก
‪เพราะน้องชายเขาไปมีเรื่องกับพวกม.ต้น
‪นั่นควรทำให้เรารู้สึกดีขึ้นเหรอ ‪ที่คืนของทุกคนพังเนี่ย
‪ใช่เลย มันคือคำจำกัดความของ ‪"หัวอกเดียวกัน" ไง
‪เดเมทรี
‪แม่เจ้า…
‪เจสสิก้า แรบบิตชัดๆ!
‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันเพิ่งบินมาถึง
‪แล้วงานแต่งของพ่อเธอล่ะ
‪โอ้ เดี๋ยวฉันก็กลับไปทัน
‪นายสำคัญกว่านี่นา
‪ฉันถึงกับนั่งชั้นประหยัดพรีเมียมเลยนะ ‪ซึ่งห่วยแตก
‪ที่นั่งปรับเอนราบไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ว้าว
‪เธอชอบฉันจริงๆ สิเนี่ย
‪โอ้ นายคิดไม่ถึงเลยละ
‪มาเถอะ ไปเต้นกัน
‪ได้จ้ะ แม่ราชินี
‪ฉันต้องไป นายก็รู้
‪ลุยโลด!
‪- หวัดดี ‪- ไงจ๊ะ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะมา!
‪ส้นสูงเหรอ
‪เปล่า เพราะลูกเตะทอร์นาโด ‪ที่จอห์นนี่ให้ฉันฝึกน่ะ
‪ยังไม่รู้เลยว่าจะใช้มันในการแข่งยังไง
‪ไหนว่าเราจะไม่คุยเรื่องคาราเต้กันไง
‪จริงด้วย
‪คืนนี้มีแต่เรื่องของเรา
‪ดื่ม
‪โอ้ พระเจ้า
‪ฉันบอกว่าไม่ไง โอเคไหม
‪ฉันก็บอกพี่อยู่นี่ไง เธอเก่งมากเลยนะ
‪เธอเรียนอยู่ปีสองสาขาจิตวิทยาเด็ก
‪ใครคะ
‪ญาติชื่อวาเนสซ่าน่ะ เธออยากช่วยเรื่องแอนโธนี่
‪อย่าโกรธนะ แต่ถ้าเราจะจ้างมืออาชีพ
‪เราหาได้ดีกว่าเมริซา โทเม จูเนียร์แน่
‪รู้ไหม ผมโกรธนะ เดี๋ยวคุณได้กลับคำพูดแน่
‪- นี่ เนสซ์ เนสซ่า! มานี่หน่อย! ‪- ลูอี้
‪นี่ น้อง บอกพวกเขาแบบที่เธอ ‪บอกฉันเรื่องแอนธ์ซิ
‪คือฉันก็บอกแน่ไม่ได้ว่าหลานเป็นอะไร
‪- ไม่เป็นไร ‪- แย่จัง
‪แต่ถ้าให้เดาจากที่เรียนมา
‪หลานมีความผิดปกติในการควบคุมอารมณ์ ‪ที่เกิดจากสภาวะแวดล้อม
‪ที่อาจเกี่ยวกับการใช้อินเทอร์เน็ต ‪หรือเล่นเกมมากเกินไป
‪แต่ยังไงฉันก็ต้องขอดูคู่มือการวิจัยและสถิติก่อน
‪เป็นวิทยาศาสตร์สาขาที่กำลังพัฒนาน่ะ
‪โอเค
‪คือ…
‪ไปคุยกับเขาได้เลย เขาอยู่ข้างบน ‪ประตูบานที่สองทางซ้ายมือ
‪โอ้ มันไม่ได้ทำกันแบบนั้น ‪ฉันไม่ได้อยากคุยกับหลาน
‪ฉันอยากคุยกับพวกพี่ต่างหาก
‪คิดว่าเปลี่ยนล็อกแล้วจะหยุดกันได้เหรอ
‪ออกมานะ ไอ้พวกหัวขวด!
‪ฮัลโหล
‪คุณลอว์เรนซ์ เดี๋ยวนี้บุกรุก ‪โดยไม่ได้รับอนุญาตแล้วเหรอ
‪ฉันไม่รู้ว่านายตั้งใจจะทำอะไร
‪แต่เอารถกับเงินของนายไปให้ห่างลูกฉันเลย
‪ก็งานพรอมเป็นคืนพิเศษนี่นา
‪นายรู้ไหมเนี่ยว่าเขาจะไปด้วย
‪ฟังนะ ตราบที่ร็อบบี้อยู่กับฉัน ฉันจะดูแลเขาเอง
‪โอ้ และฉันต้องบอกว่า แชนนอนใช่ไหม
‪เธอเป็นสาวที่พิเศษมากนะ
‪และสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้มาก
‪ฟังนะ ไอ้เศษสวะยุคหิน
‪ไม่ว่านายกับครีสทำอะไรกันอยู่ ‪ฉันจะไล่เตะก้นพวกนายไปถึงบ้านพักคนชราเลย
‪ฉันก็อยากเห็นนายลองดู
‪ที่มุมถนนแมกโนเลียตัดแลนเคอร์ชิม
‪นายรู้จักที่นั่นดี
‪ไง นายทำอะไรอยู่
‪พวกนั้นกำลังมองเรา
‪งั้นก็มาแสดงกันเลย
‪มิเกล
‪อะไร โทษที
‪ให้พูดก็คือพี่ไม่ได้คิดถึงผลของการที่หลาน
‪มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เป็นของตัวเอง
‪พี่จะบอกว่าเป็นเพราะตารางงานที่ยุ่งของพี่
‪และตอนนี้ยังมีเรื่องสำนักอีก
‪แอนโธนี่เลยอาจต้องเรียนรู้บทเรียนสำคัญในชีวิต
‪จากอินเทอร์เน็ตมากกว่า ‪ได้เรียนจากพวกพี่ใช่ไหม
‪ฉันคงไม่พูดขนาดนั้น
‪ฉันไม่… แบบว่า… เปล่านะ ฉัน…
‪ฟังนะ ฉันมั่นใจว่าเขาไปเรียนรู้อะไร ‪ที่เราไม่รู้มา แต่… ไม่ใช่แบบนั้นหรอก
‪และเวลาที่หลานไปเรียนรู้ ‪"อะไร" แบบที่พี่เรียกมาเนี่ย
‪พี่แก้ไขพฤติกรรมให้หลานได้หรือเปล่า
‪ฟังนะ เราสอนเรื่องความมีวินัย ‪เมื่อถึงเวลาเหมาะๆ
‪ใช่ ก็คือตลอดนั่นแหละ แบบว่ามากไปด้วยซ้ำ
‪แต่ไม่ได้มากเกินไปนะ แค่…
‪แบบ…
‪โอเค ขอโทษนะ
‪ตัวเธอเองยังทำได้ไม่ดี ‪แต่จะมาว่าคนอื่นแบบนี้เนี่ยนะ
‪ฉันสงสัยว่าเธอเคยดูแลอะไร ‪ที่โตกว่าปลาทองไหม
‪เธอกำลังเขียนอะไรไม่ทราบ
‪ปฏิกิริยาแบบนี้แหละค่ะ ที่เป็นต้นตอของปัญหา
‪ว่าอะไรนะ…
‪พี่กำลังโวยวาย
‪เปล่า เราแค่พยายามแก้ไขเรื่องนี้ ‪เราไม่ได้โวยวาย
‪ฉันพิสูจน์ได้ด้วยการทดสอบง่ายๆ นะ
‪ทำไมพี่ถึงคิดว่าพี่รักลูกสาวมากกว่าลูกชายล่ะ
‪ว่าไง…
‪อะไรเนี่ย เอาสมุดมานะ!
‪(นี่คือการทดสอบ)
‪พี่สอบตก
‪ขอโทษด้วย ไม่ละ
‪นานมากแล้วนะตั้งแต่ที่นี่เคยเป็นสำนัก
‪พวกเขากำลังประกาศขาย
‪ฉันว่ามันเคยเป็นร้านขายเทียนนะ
‪ที่นี่เหมาะกับเรามาตลอด
‪และจะเหมาะอีกครั้ง
‪หลังจากที่เราชนะออลวัลเลย์
‪เราจะกลับมาที่จุดเริ่มต้นของเรา
‪ตรงนี้ ตอนที่มีแค่นายกับฉัน
‪และฉันให้นายหน้ามองหาที่อื่นๆ ไว้แล้ว ‪ตอนที่เราขยับขยาย
‪- ขยับขยายเหรอ ‪- ใช่
‪ฉันกำลังทำให้ความฝันของเราเป็นจริง
‪เราแค่ต้องชนะการแข่งขันเดียว
‪แทร์รี่ ฉันบอกได้เลยว่า ‪ในบรรดาเรื่องเซอร์ไพรส์ทั้งหมด
‪อันนี้เด็ดจริง
‪ฉันไม่ได้มีแค่เซอร์ไพรส์นี้ให้นายหรอก
‪อีกสัปดาห์ก็ถึงการแข่งขันแล้ว
‪ฉันอยู่สำนักอีเกิ้ล แฟง คาราเต้ละ ‪เธอเคยได้ยินชื่อไหม
‪อย่างเจ๋งเลยนะ
‪เบิร์ต
‪นี่ เบิร์ต
‪เดี๋ยวฉันมานะ
‪เบิร์ต!
‪- เจ้ากระเบน มาทำอะไรที่นี่ ‪- โทษที นายทำฉันตกใจน่ะ
‪ฉันต้องการให้นายช่วย ‪ฉันพยายามกลับเข้าคอบร้า ไค
‪ผมไม่ได้อยู่ในคอบร้า ไคแล้ว
‪ว่าไงนะ
‪ผมต้องไปแล้ว เพลงช้านี่แหละเหมาะจะรุกสาว
‪เดี๋ยว ได้ยินว่านายไม่มีบ้านให้จัดปาร์ตี้ ‪หลังงานพรอม จริงหรือเปล่า
‪ครับ แล้วไง
‪เจ้ากระเบนมีแผนให้นายไง บ้านฉันเอง
‪มาที่บ้านเลขที่ 7010 ฮัลเบิร์ตนะ
‪บอกทุกคนด้วย ตกลงไหม
‪- นายเต้นเก่งนี่ ‪- ขอบใจ
‪แม่ฉันเคยเป็นนักเต้นน่ะ
‪ของฉันไม่มีทางเลือก ฉันต้องสอนตัวเองเต้น
‪ก็ถือว่ายังเก่งใช้ได้
‪แต่ฉันว่าเธอคงชนะ ‪การแข่งคาราเต้ก่อนแข่งเต้นแน่
‪ก็หวังแบบนั้นนะ
‪เด็กเอนซิโนบ้านรวยพวกนี้ ‪มีชีวิตที่เพียบพร้อมในทุกเรื่อง
‪ฉันไม่เคยเป็นแบบนั้น
‪แต่ถ้าฉันชนะการแข่งนี้ได้สักครั้ง
‪ฉันคงมองถ้วยรางวัลนั่น ‪และรู้ว่าฉันเองก็เก่งอะไรบางอย่าง
‪มันงี่เง่าเนอะ
‪ไม่เลย
‪ฉันเข้าใจนะ
‪พวกนั้นยังมองอยู่ไหม
‪ฉันไม่สนหรอก
‪ฉันด้วย
‪แซม
‪อะไร
‪(แลนเคอร์ชิม)
‪(แมกโนเลีย)
‪ให้ฉันมาที่สำนักเก่าเนี่ยนะ
‪ออกมาได้แล้ว
‪นั่นสำหรับการที่นายหักหลังอาจารย์ตัวเอง
‪นายให้เขามาที่นี่เหรอ
‪ก็ฉันต้องพิสูจน์ความภักดีนี่
‪นายอยากแก้แค้นเขาใช่ไหม ‪โอกาสของนายมาถึงแล้ว
‪แล้วเรื่องโฟกัสที่การแข่งขันล่ะ
‪ฉันก็โฟกัสอยู่
‪ทางเดียวที่ไอ้ขี้แพ้นั่นจะมีโอกาสชนะการแข่งขัน
‪คือพึ่งเจ้าเด็กดิแอซ ถูกไหม
‪แล้วความมั่นใจของไอ้หนูนั่นจะเป็นยังไง ‪ตอนที่เห็นอาจารย์ของเขาถูกอัดเละ
‪มันจะทำให้เขาเสียศูนย์ไปเลย ‪เหมือนที่นายสอนเป๊ะ
‪ฉันไม่เหมือนเขา ‪ฉันตั้งใจฟังที่นายสอนจริงๆ หัวหน้า
‪เห็นนี่ไหม ดูเหมือนลารุสโซ่ ‪จะสอนการป้องกันตัวให้เขาว่ะ
‪โอเค ไอ้หน้าหล่อ
‪ลุยกันเลย
‪ขอดูหน่อยว่านายเรียนอะไรมา
‪คงไม่ได้เรียนรู้อะไรเท่าไร
‪อยากเห็นอีกไหม
‪ปล่อยเขาไป
‪เดี๋ยวนี้
‪เราตกลงกันแล้วว่าจะจัดการเรื่องนี้ในการแข่ง
‪และเราจะจบทุกอย่างลงที่นั่น
‪แล้วที่บอกว่า "ไม่ต้องปรานี" ล่ะ
‪รู้ไหม ฉันนึกว่าสอนนายดี ‪เกินกว่าจะมาตั้งคำถามฉัน
‪ฉันนึกว่านี่คือสิ่งที่นายต้องการนะ
‪ได้เวลาปาร์ตี้!
‪- เติมไหม ‪- เอาสิ
‪ฉันว่ามูนคงไม่มาแล้วละ
‪โทษที นายพูดอะไรหรือเปล่า
‪มาเถอะ ไปดูส่วนอื่นๆ ของบ้านกัน
‪ฉันจะวิ่งแข่งกับเธอเลย!
‪ฉันไม่เอาอะไรแรงๆ แล้วนะ ‪พอดีได้บทเรียนแล้ว
‪- ฉันจะไปหยิบเบียร์แล้วกัน ‪- ได้ หยิบให้ด้วย ฉันจะไปหาขนม
‪ว้าว วันที่ดนตรีถึงแก่กรรม ‪เกิดอะไรขึ้น เพื่อน เปิดคืนนะ
‪มีหลายครอบครัวบนถนนนี้ ‪พยายามนอนให้หลับอยู่นะ
‪ถ้าพวกนายไม่กลับบ้านเดี๋ยวนี้
‪พวกนายจะถูกจับข้อหาดื่มเหล้าก่อนวัย
‪โอเค เย็นไว้ นี่ ทุกคน!
‪นี่ ไม่ต้องกลับกันหรอก ไม่เป็นไร ‪นี่เพื่อนบ้านฉันเอง หวัดดี
‪นายมาทำอะไรที่นี่ นายไม่ได้รับเชิญนะ
‪นายควรกลับไปได้แล้ว
‪โอเค ใครก็ห้ามฟังไอ้มนุษย์ลูกระนาดนี่พูด
‪หมอนี่เป็นไอ้ขี้แพ้ ทุกคน
‪เขาถึงได้ปาร์ตี้กับพวกนายไง ‪เพราะเขาไม่มีเพื่อนวัยเดียวกัน
‪โอเค
‪ฉันเตือนนายแล้ว
‪แต่นายต้องจี้ใจดำ ‪ทำให้เป็นเรื่องส่วนตัวให้ได้ใช่ไหม
‪ใช่เลย ไอ้กระเบนเหม็น
‪และรู้ไหมว่าฉันจะทำอะไร
‪ฉันจะกดปุ่มพวกนี้ และก็แจ้งตำรวจ
‪ไม่ใช่ไอ้กระเบนเหม็น
‪แล้วก็นะ ดอกนี้จะจุกมาก
‪นี่ด้วย
‪เห็นหรือเปล่า
‪ปาร์ตี้ต่อได้
‪เจ้ากระเบน!
‪เฮ้
‪ฟังนะ พ่อรู้ว่าการกักบริเวณแบบนี้ ‪และการไม่ได้เล่นเน็ตมันแย่มาก
‪แต่ไม่แย่เท่าการถูกกลั่นแกล้งหรอก
‪พ่อเลยหวังว่าลูกจะเข้าใจว่า ‪ทำไมการลงโทษนี้ถึงจำเป็น
‪เรากำลังพยายามช่วยให้ลูกเติบโตขึ้น ‪เป็นคนที่เรารู้ว่าลูกเป็นนะ แอนโธนี่
‪พ่อรู้ว่าช่วงที่ผ่านมา ‪บ้านเรามีแต่เรื่องวุ่นๆ และในส่วนนั้น…
‪เป็นความผิดพ่อเอง
‪การแข่งขันนี้ทำให้พ่อละเลย ‪ที่จะใส่ใจในสิ่งที่สำคัญที่สุด
‪ที่จริงผมก็ตั้งตารอการแข่งขันอยู่ครับ
‪ผมขอให้พวกพ่อชนะ โอเคไหม ‪อัดพวกคอบร้า ไคให้ได้
‪ก็นะ
‪เรื่องนั้นเราเห็นตรงกันได้
‪เสียงอะไรน่ะ
‪เราบอกว่าห้ามเล่นเน็ตไง
‪นี่ลูกฟังที่เราพูดบ้างไหม
‪ส่งมาเลย แอนโธนี่
‪มันไม่ใช่ไอแพดด้วยซ้ำ ‪มีเกมไม่เท่าไรเอง นี่ถือว่าไม่นับ!
‪- พ่อบ้าไปแล้วเหรอ พ่อเพิ่ง… ‪- เงียบ!
‪ทีนี้ลูกต้องหัดฟังที่เราพูด ‪และทำตามที่เราบอก และถ้าลูกไม่ทำ
‪ลูกเตรียมตัวเจอศึกหนักได้เลย
‪เพราะพ่อเบื่อเล่นเกมกับลูกเต็มแก่แล้ว
‪เข้าใจที่พ่อพูดไหม
‪ครับ
‪ขอให้จริงเถอะ
‪ดูเหมือนเธอจะชอบรับของต่อจากฉันนะ
‪ทีแรกก็มิเกล ทีนี้ก็ร็อบบี้
‪ฉันมีคัพเค้กกินไปครึ่งหนึ่งด้วยนะถ้าเธออยากได้
‪รู้ไหม ฉันคงอัดเธอเละไปแล้ว ‪แต่ฉันสัญญากับแม่เธอไว้ว่าจะไม่ทำ
‪อยู่ให้ห่างๆ ครอบครัวฉันเลย
‪โทษที
‪ฉันไม่รับคำสั่งจากพวกหนูน้อยตัวกระจิดหรอก
‪แซม หยุดนะ!
‪ทำอะไรของเธอเนี่ย
‪ทำแบบที่จอห์นนี่บอกไง! ‪ฉันจะไม่ยอมทนเธออีกแล้ว!
‪ไม่นะ!
‪ปล่อยฉันนะ!
‪- ไม่นะ! ‪- ปล่อยฉัน!
‪- ปล่อยเธอนะ! ‪- หยุดนะ
‪คิดว่าฉันหักอกนายเหรอ ‪นายก็หักอกฉันเหมือนกัน!
‪คิดว่าพ่อฉันแคร์นายงั้นเหรอ
‪เขาก็แค่พยายามทำให้ตัวเอง ‪รู้สึกดีขึ้นที่ทำผิดกับฉันไง!
‪โดดลงสระกันแล้วเหรอ
‪นี่เป็นคืนที่เจ๋งที่สุดในชีวิตฉันเลย!
‪กระสุนปืนใหญ่!
‪ว้าว นายยังตัวแห้งได้แฮะ ‪ช่วยฉันขึ้นไปหน่อยได้ไหม
‪เมื่อกี้มันอะไร
‪คืนนี้ควรเป็นคืนของเธอกับฉัน ‪แต่เธอทำพังหมดเลย
‪ว่าไงนะ ทำไมนายเข้าข้างหล่อนล่ะ ‪เหตุผลเดียวกับที่จ้องหล่อนทั้งคืนด้วยไหม
‪โอ้ งั้นอย่าพูดถึงช่วงหวานซึ้ง ‪ของเธอกับร็อบบี้ดีกว่า
‪ฉันอยากกลับบ้านแล้ว
‪เหมือนกันแหละ
‪อาจารย์ครับ พอมีเวลาคุยกันไหม ‪คืนนี้ผมเจอมาหนักมากเลย
‪อยู่ไหมครับ
‪เวรแล้ว
‪ไม่เอาอีกแล้วนะ
‪อาจารย์
‪เข้ามาสิ
‪ได้ครับ
‪- เกิดอะไรขึ้น ทำไมดื่มหนักแบบนี้ล่ะ ‪- คนแก่ก็เตะได้อยู่แฮะ
‪ผมไม่รู้ว่าคุณหมายถึงอะไร ‪ลุกขึ้นเถอะครับ มาเถอะ
‪โอเค
‪เอาขาขึ้นครับ แบบนั้นแหละ โอเค
‪โอเค
‪นี่ ไม่เอา!
‪- โอ้ โทษที ‪- ไม่เป็นไร ผมเปียกอยู่แล้ว
‪- ฉันด้วย ‪- โอเค
‪เปียกฉี่
‪แหวะ
‪โอเค ฟังนะ คุณนอนตรงนี้แหละดีแล้ว
‪ผมจะไปนอนแล้ว ไว้ค่อยคุยตอนเช้าก็ได้
‪เดี๋ยว ฟังก่อน
‪ฉันอยากเป็นพ่อให้นายนะ
‪อยากเป็นจริงๆ
‪ฉันพยายามปกป้องนาย
‪พยายามอยู่ข้างนาย ฉันแค่ทำได้แย่ แย่สุดๆ เลย
‪แต่ฉันอยากอยู่ข้างนายจริงๆ
‪คุณทำได้ดีแล้วครับ
‪ผมรักคุณ
‪รักเหมือนกันนะ ร็อบบี้
‪(ควิกซิลเวอร์)
‪ลูกเตะเกี่ยวนั่นสุดยอดไปเลย ‪เธอเตะไปมั่วๆ งั้นเหรอ
‪ท่านั้นต่อให้หลับก็เตะได้ย่ะ
‪แต่ฉันว่าเรื่องเด็ดสุดของฉันคืนนี้ ‪ยังเป็นลีลาท่าเต้นของนายนะ
‪ขอบใจ ดีนะที่เราฝึกท่าหมุนนั่นมา ‪มีประโยชน์ดีเลย
‪ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดีว่าอาจารย์ซิลเวอร์ ‪ยอมให้เรายืมรถคันนี้
‪นั่นสิ
‪แต่ต้องเอาไปคืนพรุ่งนี้อยู่ดี
‪เจ้านี่ด้วย
‪เจ๋งเลย!
‪หวังว่าถึงตอนนั้นจะแห้งแล้วนะ
‪คิดว่าควรให้คุ้มค่าเงินหน่อยน่ะ
‪- นี่ เจอแซมหรือยังคะ ‪- ยังเลย ลูกยังหลับเป็นตายอยู่ในห้องน่ะ
‪แอนโธนี่
‪ลูกทำอะไรน่ะ
‪ผมแค่เอาขยะไปทิ้งครับ
‪ลูกแค่เอาขยะไปทิ้งเหรอ
‪โดยที่ไม่มีใครสั่งเหรอ
‪เป็นครั้งแรกในชีวิตลูกเลยเนี่ยนะ
‪ฟังนะ ผม…
‪ผมทำผิดไปแล้ว โอเคไหม
‪ผมทำเรื่องโง่ๆ กับเด็กคนนั้น ‪แล้วมันเลยเถิดเกินไป
‪และผมก็รู้สึกแย่กับเรื่องนี้จริงๆ
‪ผมฟังที่พ่อพูดนะ และรู้ไหม ผมอาจไปช่วย
‪ในศูนย์รถ หรือไปลองฝึกที่สำนักอีก
‪ถ้าพ่อไม่ว่า
‪ได้สิ นั่น…
‪ได้แบบนั้นก็เยี่ยมเลย
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณใช้เวทมนตร์มิยากิแบบไหนนะ แต่…
‪มันได้ผล
‪(คอบร้า ไค ไม่มีวันตาย)
‪ตั้งคำถามนาย
‪ตั้งคำถามนายเนี่ยนะ ไม่ต้องปรานี
‪ไร้สาระ ฉันพิสูจน์ความภักดีไปแล้ว
‪โอ้ เฮ้! คุณรองอาจารย์
‪เป็นยังไงบ้าง นั่นใช่เทคโนยิมหรือเปล่า
‪ผมว่าดเวย์น จอห์นสันมีแบบนั้น ‪เครื่องหนึ่งในห้องน้ำด้วยนะ
‪เฮ้ย นายคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่
‪อาจารย์ครีสพูดชัดแล้ว ไสหัวไปจากที่นี่ซะ
‪ผมไม่ได้จะไม่เคารพนะครับ ‪แต่ผมคิดว่าเขาประเมินผิดแล้ว
‪คุณไปถามลูกศิษย์คนไหนก็ได้ ‪ว่าคิดยังไงกับเจ้ากระเบน
‪พวกเขาอยากให้ผมอยู่ในทีมด้วยครับ
‪นายอยากเป็นคอบร้า ไคงั้นเหรอ
‪ครับ อาจารย์
‪ผมได้พิสูจน์ตัวเองให้เพื่อนๆ ผมเห็นแล้ว
‪แต่ตอนนี้ผมจะพิสูจน์ตัวเองให้คุณเห็น
‪นายอยากเป็นมากแค่ไหน
‪ผมอยากเป็นมากกว่าสิ่งอื่นใดในโลกเลยครับ
‪มันเป็นสิ่งเดียวที่ผมต้องการและคิดถึง
‪ผมยอมทำทุกอย่างเลยครับ ได้โปรด
‪นายอยากเป็นคอบร้า ไคสินะ
‪นายอยากเป็นคอบร้า ไคใช่ไหม
‪นายอยากเป็นคอบร้า ไคเหรอ
‪นายอยากเป็นคอบร้า ไคใช่ไหม
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์