SERIAL NETFLIX
Sensei Kim Da-Eun.
Witam w dolinie. Jak podróż?
W pośpiechu.
Nie widzę senseia Kreese’a.
Niestety John Kreese nie należy już do Cobra Kai.
Problemy z prawem.
To rozczarowujące.
Prosiłeś o najlepszych senseiów z mojego dojang.
Oto oni.
Zapewne jesteście zmęczeni.
Odetchniecie w limuzynie.
Limuzyny i prywatne samoloty.
Ta ekstrawagancja może zaimponować twoim byłym udziałowcom,
ale na mnie nie robi wrażenia.
Właśnie to podejście
sprawia, że chcę, byś uczyła w moich dojo.
Powiesz mi, którzy z moich uczniów są gotowi na kolejny krok.
Będziesz miała pełną swobodę w ich testowaniu.
Jeden z wielu przywilejów partnerki biznesowej w Cobra Kai.
Bardzo kusząca oferta, ale nie przyleciałam dla pieniędzy.
Pięćdziesiąt procent to tylko liczba.
Ja proponuję ci spuściznę.
Twój dziadek nie uczył amerykańskich żołnierzy Drogi Pięści
tylko do walki na polu bitwy.
Musimy przekazać światu jego nauki.
Myślisz, że amerykańscy uczniowie podołają zadaniu?
Tak.
Przekonamy się.
Minął tydzień. Im dłużej czekamy…
Daniel-san musi wydobrzeć.
Zgadzam się. Nie możemy ruszyć na Silvera bez…
Tata.
Johnny? Co tu robisz?
Kombinujemy, jak odegrać się na Silverze.
Włożyłeś garnitur?
Nie pójdę do salonu w piżamie.
Idziesz do pracy?
Musimy coś zaplanować.
Doceniam starania.
Ale mam dość sporu z Silverem. Może przejąć dolinę.
- Skończyłem z karate. - Jak to?
Nie poddawaj się.
Poddaję się.
Walka z Silverem była błędem. Mogłem stracić rodzinę.
- Nie powtórzę tego. - Masz wsparcie.
- Nie musisz się wycofywać. - Muszę.
Chciałem pomagać dzieciom, a tylko utrudniam wszystkim życie.
Nie chrzań. Pomogłeś dzieciakom.
Mam wyjaśnić, jak przez to cierpią?
W tym moja córka. Spytaj Robby’ego, jak mu pomogłem.
Nigdy nie mogłem pojąć, dlaczego pan Miyagi przestał walczyć.
Ale już rozumiem.
Nie musimy walczyć ze złem tego świata.
Już nie.
Kreese, wnuczka do ciebie.
Cześć, dziadku.
Cześć, wnuczko.
Jak tam nasza operacja?
Nieudana.
Silver nawet się nie przejął.
Skupia się na kolejnych dojo.
Szkoda.
Masz też inne wieści?
Tak.
Pan LaRusso został pobity.
Przez nas.
Jeden wróg z głowy.
Gdy wyjdę, zajmę się drugim.
Nie obchodzi cię LaRusso?
- Cel uświęca środki. - Mnie też tak traktujesz?
Oczywiście, że nie. Możemy ufać tylko sobie.
Jak długo mam zostać w dojo?
Wiem, jak ciężko jest tkwić za linią wroga.
Ale musisz jeszcze wytrzymać.
Mam plan, jak się stąd wydostać.
Naprawdę?
Będę zgrywał dobrego żołnierza, jak ty.
Rób, co każe Silver, ale miej oczy i uszy otwarte.
Jest cwany,
ale powinie mu się noga.
Tylko tego nam trzeba.
Dasz radę?
Tak, sensei.
Dobrze.
Nie uderzyłam cię tak mocno.
Doskonałe kopnięcie, Devon. Ale pamiętaj, że jesteśmy przyjaciółmi.
- Panuj nad agresją. Dobrze? - Dla mnie walczyła idealnie.
Terry, dobrze cię widzieć.
Uczniowie, zbierzcie się.
Punkt! Zwycięzca!
Mam słodko-gorzkie ogłoszenie.
Sensei Terry Silver złożył mi bardzo hojną ofertę.
Z dumą ogłaszam,
Topanga Karate ma nowego właściciela.
Z radością wejdziemy do rodziny Cobra Kai.
Dziękuję, senseiu Rosenthalu.
Zastanawiacie się, jaka będzie przyszłość tego dojo.
Tak, nastaną zmiany.
Wyłącznie na lepsze.
Lekcje będą tańsze.
Dostaniecie nowego senseia.
Dziś będą to senseiowie Kim i Jung-woo.
Zastępujesz mnie, Terry?
Nie to ustaliliśmy w szabat.
Topanga Karate
przez kilka lat
przegrywało na każdym kroku.
Dziś to zmienimy.
Moi nowi senseiowie
wyszkolą was na zwycięzców.
Na mistrzów turnieju All Valley, jak nasza Tory Nichols.
Jeśli chcecie uczyć się od najlepszych,
odbierzcie kimona od senseia Odella.
Jeśli chcecie odejść,
mamy dla was bidon na pocieszenie.
W prezencie ode mnie.
Wygląda na to, że twoi uczniowie zdecydowali.
Szalom, sensei.
- Uczniowie są twoi. Nichols, za mną. - Nie.
Twoja mistrzyni zostaje.
Po co?
Chcę wyłonić najlepszych zawodników w dojo.
Pomożesz ich przetestować.
Tak, sensei.
Nie łapię.
Wycofanie się to jedno, ale pozwolić wygrać Silverowi?
Ten śliski typ namieszał Danielowi w głowie.
Nie sądziłam, że to możliwe.
Daniel w końcu dojdzie do siebie.
Czas nagli. Imperium Silvera rośnie z każdym dniem.
Jasne, ale w dolinie nie ma tylu dzieci.
Ile dojo może otworzyć?
Nie tylko otwiera nowe, przejmuje też istniejące.
Jesteśmy w Topanga Karate,
by powitać ich w rodzinie Cobra Kai.
- Kiedy to było? - Leci na żywo.
Świetnie, pojadę tam i skopię mu tyłek.
Nie możesz iść w pojedynkę.
Mogę. Ten gość tylko się ukrywa. Czeka, aż wpadniemy w jego wnyki.
Wiemy, gdzie jest: poza swoim terenem.
Proszę, powiedz coś.
Amanda-san ma rację.
- W pojedynkę niedobrze. - Dziękuję.
- Jadę z tobą. - Nie o to chodziło.
- Wiesz, że to nie turniej kata? - Hai.
Czyli rozumiesz?
Jak to pomoże tacie?
Sama nie wiem.
Nie mam pojęcia, jak mu pomóc.
Siema, sensei.
No proszę, przyniosłeś sobie jedzonko.
Pielęgniarka od pieluch ma dziś wolne?
Uwielbiam czerwone.
Wiesz co?
Od teraz to moje galaretki.
Co ty na to, dziadku?
To dobry pomysł.
Tak myślałem.
Na razie, sensei.
Zaskoczyło mnie,
jak łatwo było dogadać się z innymi.
Doprawdy? Nie wiedziałam, że znalazłeś tu przyjaciół.
Łatwo nawiązuję przyjaźnie.
Odrobina życzliwości czyni cuda.
Cieszę się, że sobie radzisz.
Osadzeni w twoim wieku nie mają lekko.
Zazwyczaj są łatwym celem.
Jestem dobrze zahartowany.
Mógłbym wylecieć przez okno i nie mieć nawet zadrapania.
Mówiąc w przenośni, oczywiście.
Jasne.
Spotkanie dobiegło końca.
A tak miło się gawędziło.
Dziękuję. Lubię te nasze spotkania.
Ja też.
Nie przymilasz się, żebym wystawiła dobrą opinię?
Bynajmniej.
Te sesje bardzo mi pomagają.
W parach.
Cios nożem, dłonią, pięścią.
Pięć górą, pięć dołem.
Do dzieła.
Idź sobie.
Dobra. Ale w ten sposób połamiesz sobie palce.
Wiem, co robię.
To mnie uderz.
Źle.
Dłoń ma ciąć jak ostrze.
Lepiej, ale tylko trochę.
Nosisz stare kimono? Nie nadajesz się do Cobra Kai?
Zastanawiam się, czy wasze dojo na mnie zasługuje.
Zapomniałaś, kto ci dokopał na turnieju?
Błagam, sędzia był ślepy.
Dał ci punkt, gdy byłam poza granicą.
- Co tu robisz? - Moja mama mawiała…
że przegrywasz tylko, gdy się poddajesz.
Jest mądra.
Była.
Przepraszam.
Za co? Nic nie zrobiłaś.
Chciałabym dokopać rakowi.
Tak.
Wiem, co czujesz.
Musisz skumulować ten gniew w pięści.
Stop!
Dosyć widziałam.
Wykorzystaliście siłę, by trenować razem.
Teraz użyjecie siły przeciwko sobie.
Nichols, przygotuj ich.
Dałbym radę w pojedynkę.
- Wątpię, Silver jest groźny. - Wiem.
Jestem gotowy. Też potrafię być groźny.
Wiem, Daniel-san mi opowiadał.
Wspominał, jak go sprałem w ogólniaku?
- Okradłem go, gdy był na randce. - Ja zepchnąłem go z urwiska.
- Walczyliśmy na śmierć. - Jesteś duchem?
Daniel-san okazał mi litość.
To w jego stylu.
Był totalnym mięczakiem.
Wrzodem na tyłku.
Ale zawsze walczył o to, w co wierzył.
Nie wycofywał się z walki, chociaż powinien.
Kilka miesięcy temu zmierzył się z drużyną hokejową.
Pięciu na jednego i wygrał.
Uratował dziewczynkę przed tajfunem.
Pokonał gościa jednym ciosem.
Jak myślisz, kto go tego nauczył?
Chodźmy.
Devon? Co jest?
- Co robisz? - To moja uczennica.
Nie chodzi o uczniów, tylko o Silvera.
Wybierzemy odpowiedni moment.
Wbiegnij do jaskini lwów, a cię zjedzą.
Dobra, zaczekamy.
Kreese.
List do ciebie.
Dzięki.
Przepraszam!
Dostałem pismo od naczelnika.
Coś poszło nie tak z pani opinią.
Naprawdę? Wydawała mi się trafna.
Tak, ale odradza pani przedterminowe zwolnienie.
Dlaczego? Myślałem, że robimy postępy.
John, nie ściemniaj.
- Słucham? - Myślisz, że jestem tu nowa?
Wiem, kiedy ktoś robi postępy, a kiedy mnie urabia.
Nie miałem wyjścia.
Sąd przydzielił mi adwokata partacza.
Jeśli chcesz wyjść wcześniej, musisz zrozumieć, dlaczego tu trafiłeś.
Mam okienko jutro rano, jeśli chcesz pogadać.
Sporo czasu na szczerą rozmowę.
W Korei nasi uczniowie wspinali się na Jiri-san,
najwyższy szczyt kraju na półwyspie.
Wnosili plecaki wypełnione wodą.
Trenowaliśmy na szczycie
po zachodzie słońca, do późnej nocy.
Trenowałam z nimi,
dźwigając dwa ciężkie plecaki.
Moi uczniowie są zdeterminowani.
Zobaczymy, ile wy macie w sobie determinacji.
Wy dwie, wstańcie.
Podnieś to.
Powstrzymaj ją.
Za wszelką cenę.
Macie minutę.
Start!
Frajerka.
Na Drodze Pięści nie ma wahania się i odpuszczania.
A może to droga amerykańskiej mistrzyni?
Jeszcze raz!
Mocniej.
Mocniej!
Nie przyjmujemy porażki, nie odpuszczamy. Walczymy o życie.
Dobrze.
Siła, determinacja.
Oto Droga Pięści.
Nic innego. Zapamiętaj.
Koniec zajęć.
Dobra. Dość tego.
Dąsasz się jak dzieciak, który wpadł w tarapaty.
A co mam robić? Beczeć w rękaw?
- Ponoć jesteś senseiem. - Jestem.
Więc tak się zachowuj. Nie udzielam ci reprymendy.
Chcę ci pomóc.
Wierzę, że w głębi duszy jesteś dobrym człowiekiem.
Sądzę, że nie zawsze byłeś tak brutalny.
Coś musiało się wydarzyć.
Straciłem kogoś.
Lata temu.
Kogo?
Miłość mojego życia.
Przykro mi.
Gdzie wtedy byłeś?
Poza krajem.
Jej śmierć…
pozwoliła mi być bezwzględnym.
Wszystko, by ratować swoją skórę.
Nie osądzaj mnie jak ci kudłaci hipisi.
- To była wojna. - Ale przemoc podążyła za tobą.
Z twoich akt wynika, że po Wietnamie zostałeś senseiem.
Otworzyłeś dojo, uczyłeś dzieci walczyć.
Uczyłem, jak być silnym.
Jak przekuwać gniew w siłę.
Mam tego dość!
Ciekawy dobór słów.
„Przekuwać gniew”.
Czujesz gniew, John? Na kogo?
Na tych, którzy zamknęli mnie w tej klatce.
- Sam jesteś sobie winien. - Nie kpij.
To nie moja wina. Nie zrobiłem nic złego.
Niczego nie żałujesz?
Żałuję?
Wyjaśnij mi. Czego mam żałować?
Wyrządzonych krzywd.
Nie chciałem nikogo skrzywdzić.
Moi uczniowie mieli być twardzi.
Czyli tacy jak ty.
Nie.
Mieli być lepsi ode mnie.
Możesz być dobrym człowiekiem.
Jest ukryty w tobie. Gdzieś głęboko.
Musisz go odnaleźć.
Zajęcia dla dorosłych są w środę.
Nie wpadliśmy na lekcję. Przyszliśmy jej udzielić.
- Gdzie Terry Silver? - Czego od niego chcecie?
- Przekazać wiadomość. - Skopiemy mu tyłek.
- Niemożliwe. - Nie dam mu rady?
- Nie pokonasz nawet mnie. - Serio?
Jak długo trenujesz w dojo Kim Sun-Yunga?
Całe życie.
Dosyć!
Ty musisz być Chozen Toguchi.
Daleko cię wywiało od twojej żałosnej wysepki.
Niebywałe, że Daniel LaRusso tak szybko się wylizał.
Nawet nie jestem do niego podobny.
Silver musi odpowiedzieć za swoje czyny.
Szczekasz jak twój blond kundel.
Nie tylko szczekam.
Chcesz się bić?
Uwaga!
Za duża przewaga. To ich dojo.
Przyjdzie czas na walkę.
Nie przejmiecie doliny.
Już to zrobiliśmy.
Tak ci się zdaje.
Dzięki, Riley.
Przysmak pierwsza klasa!
Uzależniające jak crack.
To czyste białko. Powinieneś jeść najwyżej dwie.
- Serio? - Spasuj.
Cholera, spójrzcie.
Co tu robisz? Myślałam, że rezygnujesz.
Pokonałaś mnie, ale przegram tylko, jeśli się poddam.
Panna Lee.
Zapraszam do recepcji po przepustkę, jeśli chcesz trenować po godzinach.
Zdecydowanie.
Spisałaś się. Lee zgłosiła się po wczorajszych zajęciach.
Pragnęła dołączyć do głównego dojo.
Chce się od ciebie uczyć. Jestem z ciebie dumny.
Oblała test. Uciekła.
Test nie był dla niej, tylko dla ciebie.
Chciałam zobaczyć, czy masz serce na tyle silne,
aby osiągnąć cel.
Czyli co?
Coś poza twoim wyobrażeniem.
Silver musi mieć plan.
Ściągnął obcokrajowców. Sukinsyn nie zamierza walczyć uczciwie.
Szkolił ich mistrz Silvera, Kim Sun-Yung.
Pokonałem sześciu senseiów z doliny.
We dwóch ledwie daliśmy radę jednemu z nowych.
Mogliśmy go załatwić. Daj mi nunczako, to zobaczy gwiazdy.
Zastanówmy się, zanim sięgniemy po śmiercionośną broń.
Chozen, jesteś tu nowy.
Johnny, bez urazy, ale nie jesteś mistrzem strategii.
- Raczej tępym narzędziem. - Dziękuję.
Jeśli mamy stawić opór, Daniel musi dowodzić.
On nie chce już walczyć.
Też miałam tego dosyć.
Ale myliłam się.
Myślałam jak tata,
że karate jest źródłem problemów.
Świadczyły o tym moje blizny.
Ale po latach, gdy blizny zbledną,
to, czego się nauczyłam,
lekcje pana Miyagiego,
dadzą mi więcej niż na początku.
Tata miał rację. Pan Miyagi unikał walki.
Ale walczył, kiedy musiał.
Gdyby tu był,
powiedziałby tacie, że tej walki nie możemy odpuścić.
Daniel nie może już polegać na panu Miyagim,
ale ma nas.
Blok C, do kantyny.
Pora na lunch.
Czołem, sensei!
Wpadłem po galaretkę.
Co jest? Masz gówno w uszach, dziadku?
Przeczyszczę ci je.
Jak mogli skazać tego leszcza za pobicie?
Nie znasz mnie.
Dawaj!
Sensei!
Dawaj!
Sensei! Sensei!
Od teraz to ty będziesz mi dawał swoją galaretkę.
- Jakiś problem? - Nie.
Słucham?
Nie, sensei.
Co tu robimy? Nie jedziemy do domu?
Wstąpimy na chwilę.
Chodź.
Amando, nie chcę tam wchodzić.
W porządku.
Cierpisz.
Ale to ci pomoże.
Jestem przy tobie.
GÓRA-DÓŁ, BOK-BOK, LEWO-PRAWO.
POMALUJ DOM
To jak kapsuła czasu.
Tego wieczoru przed ślubem
byłam tak zestresowana, że poszłam do pana Miyagiego.
Usiadłam, nalał mi herbaty i sake.
Rozmawialiśmy o tobie.
Bardzo cię kochał.
Powiedział: „Amanda-san,
w życiu łatwiej chować głowę w piasek”.
Mówił, że czasem sprawiasz kłopoty.
Ale zawsze bronisz swoich przekonań.
A najważniejsi są dla ciebie bliscy i przyjaciele.
Teraz jestem przekonana, że trzeba postawić się Silverowi.
Przez wzgląd na ciebie,
na mnie i naszą rodzinę.
Wybacz, że dopiero teraz to pojęłam.
To wiele dla mnie znaczy.
A jeśli postawienie się Silverowi znów pogorszy sprawę?
Ilekroć staję do walki w słusznej sprawie, komuś dzieje się krzywda.
Nie mogę znowu zawieść dzieciaków.
Mnie pan nie zawiódł.
Sam i tata powiedzieli mi, co się dzieje.
Gdy się poznaliśmy, byłem zagubiony.
Ale dał mi pan pracę.
Dom.
I cel.
Nie możemy odpuścić.
Robby, posłałem cię do poprawczaka, bo próbowałem ci pomóc.
Chcę przeprosić.
Miał pan rację co do Cobra Kai.
Zrozumiałem to dopiero, gdy sam zacząłem trenować pewną osobę.
Teraz Silver ma ją w garści.
I innych, na których mi zależy.
Musimy powstrzymać Cobra Kai. Bez pana nie damy rady,
sensei.
Tato, nie każdy ma kogoś,
kto go chroni i uczy.
Pora, żebyśmy wszyscy stanęli do walki.
Wszyscy?
Już nie jesteś sam.
To jak? Będziesz walczył?
Napisy: Krzysztof Kowalczyk