เหมือนเด็กที่กำลังซบไหล่
เหมือนน้ำตาที่ไหลอาบบนใบหน้า
เธอเป็นเหมือนนางฟ้า
มอบกำลังใจและพลังให้ฉัน
แชมพูชีวิตคนดั่งทะเลกว้าง
นำชีวิตที่รุ่งโรจน์ และผมที่มีชีวิตชีวามาให้คุณ...
ความคลั่งไคล้ในตัวหน่วยที่ห้า กวาดความนิยมไปทั่วท้องถนน
ผู้คนต่อแถว เล่นตู้คีบตุ๊กตากันยาวเหยียด
พยายามคว้าฟิกเกอร์ที่ผลิตจำนวนจำกัด
สมาชิกคนโปรด ในหน่วยที่ห้าของคุณคือใครคะ
แน่นอนว่าคือมินิหมิง สุดน่ารักของเราค่ะ
ไม่ต้องถามอะไรอีกแล้ว
ถามอยู่นั่นแหละ
ใช่แล้ว ใช่เลย ถูกต้อง
พวกเขากินบะหมี่ของฉันตั้งแต่ยังเด็ก
พวกเขาถึงหลักแหลม แล้วก็ได้ที่หนึ่งมาตลอดไงล่ะ
ช่วยเลิกสัมภาษณ์ฉันได้แล้ว ฉันไม่อยากดัง
สมัยนั้นพวกเขาผอมแห้งอย่างกับ...
หน่วยที่ห้าตัดริบบิ้นเปิด โรงพยาบาลสัตว์
ไปดูรายงานสดกันครับ
เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เชิญ หน่วยที่ห้าสุดหล่อ
มาตัดริบบิ้นให้ฉันค่ะ
- ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ - เล็กน้อยครับ
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณครับ
- นี่ลูกหมาเหรอคะ - นี่ไม่ใช่ลูกหมาครับ
นี่คือเฮลล์คิตตี้ น้องเหมียวจากนรกครับ
- เหมียวจากนรก - อ๋อ
พวกเขาไม่เป็นที่รู้จักมานาน
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาออกรายการ
รายการคังซีมาอีกครั้ง ยินดีอย่างยิ่งที่พวกเขามา
โปรดต้อนรับซูเปอร์ฮีโร่ทั้งห้า
หน่วยที่ห้าครับ
- ยินดีต้อนรับค่ะ - ไง ไม่เจอกันนานเลยนะครับ
เราไปกินหม้อไฟกันล่าสุดเมื่อไหร่นะ
เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน
ผมคิดถึงพวกคุณอยู่เหมือนกันนะ
เป็นยังไงกันบ้างครับ
(ชีวิตมีจำกัด แต่วิธีเขียน อัตชีวประวัตินั้นไร้จำกัด)
หลังผ่านมานาน เราก็เปลี่ยนกันไปมาก
จะเริ่มจากอะไรดีล่ะ
อ๋อ
ผมว่าถ้าเริ่มจากตรงนี้ คุณจะเพลินไปกับมันอย่างแน่นอน
นั่งดีๆ ล่ะ
เราจะเริ่มแล้ว
คิดว่าเรา จัดคอนเสิร์ตกันอยู่งั้นเหรอ
เมย์เดย์ เมย์เดย์
พวกนายอยู่ตรงนั้นหรือยัง
เลิกบ่นได้แล้ว มันน่ารำคาญ
ให้ตายสิ เรามาถึงเป็นชาติแล้ว
การต่อสู้ สำหรับฉันแล้ว หมายถึงตาต่อตาฟันต่อฟัน
(มินิหมิง รู้จักในนามกวนโหย่ว มือกลอง)
เจอเงินตั้งร้อยเหรียญ
การต่อสู้แค่นี้ไม่ต้องกังวลไปหรอก
เฮ้ย
เมย์เดย์ เมย์เดย์
สถานการณ์ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง
คนเต็มไปหมด อย่างกับอยู่หน้าเวทีเลย
หา
งั้นก็คิดซะว่าเป็นคอนเสิร์ตสิ
ฉันกับความดื้อรั้นสุดท้ายของฉัน...
เตรียมพร้อม
ลุย
เฮ้ย นายน่ะ
เฮ้ย นาย
- นาย - หุบปากน่า
- จองหม้อไฟไว้กี่โมง - ห้าโมง
โทรไปเลื่อนสิ
ฉันดูเหมือนว่างอยู่หรือไง
โธ่
เฮ้ยๆ
อยากกินหม้อไฟโว้ย
มีเวลาไปกินไหม
โธ่เว้ย ไอ้ของถูกๆ นี่เฮงซวยแท้
งั้นคืนนี้ไปกินเอเลี่ยน เสียบไม้ย่างแทนแล้วกัน
ฉือโถว
เรียบร้อย
ไปกินหม้อไฟกันเหมือนเดิมนั่นแหละ
เจอไม้ตายฉันหน่อย
(คอนเสิร์ตปลุกชีวิต)
ออกไปปาร์ตี้ ปาร์ตี้กันทั้งคืน
เฮ่ การร่ำลาแสนโดดเดี่ยว
เราต่างตั้งมั่น จะคลั่งไปจนฟ้าสาง
ก็เราน่ะเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
(ชีวิต)
ฉันจริงจัง
เป็นสิ่งที่ไม่อาจรั้งรอ
เป็นสิ่งที่ไม่อาจอ่อนข้อ
ในชีวิตจริง มีสิ่งที่ต้องยอมให้มากมายแล้ว
เฮ่ พวกชอบสังสรรค์
อย่าพยายามหาทางถอย
ถ้าเต้นไม่เป็น
ก็ไม่ต้องเต้น
เพียงโยกก็ได้เช่นกัน
แค่หลับตาลงแล้วเล่นแอร์กีตาร์ไป
เฮ่ พวกชอบสังสรรค์
อย่ายอมแพ้
เธอไม่โดดเดี่ยว
ที่นี่มีเพื่อนมากมาย
เพราะงั้นมาบ้าคลั่ง
และฉลองกัน
ออกไปปาร์ตี้ ปาร์ตี้กันทั้งคืน
ช่วงเวลาดีๆ มากมาย
ไม่อยากเป็นสัตว์เลี้ยง
ยอมเป็นสัตว์ประหลาดดีกว่า
ออกไปปาร์ตี้ ปาร์ตี้กันทั้งคืน
เฮ่ การร่ำลาแสนโดดเดี่ยว
เราต่างตั้งมั่น จะคลั่งไปจนฟ้าสาง
ก็เราน่ะเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
พวกชอบสังสรรค์
ออกไปปาร์ตี้ ปาร์ตี้กันทั้งคืน
ช่วงเวลาดีๆ มากมาย
ทำตัวงี่เง่าสักครั้ง
และทำตามสัญชาตญาณ
ออกไปปาร์ตี้ ปาร์ตี้กันทั้งคืน
เฮ่ การร่ำลาแสนโดดเดี่ยว
เราต่างตั้งมั่น จะคลั่งไปจนฟ้าสาง
ก็เราน่ะเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
พวกชอบสังสรรค์
(สุขสันต์วันปีใหม่ 2018)
หลับตาลง ขอให้เธอหลับตาลง
ถามตัวเองว่า ในวันแสนธรรมดานับไม่ถ้วน
วันไหนคือวันที่ดีที่สุดในชีวิตเธอ
แล้วถามว่า วันที่เลวร้ายที่สุดคือวันไหน
บางทีมันอาจให้บางสิ่ง ที่เปลี่ยนความคิดเธอ
แล้วปลูกกุหลาบดอกหนึ่ง บนดาวเคราะห์น้อยอันแห้งแล้ง
ติดอยู่ในห้องขัง ฟังเสียงดนตรี
เธอก็เปิดคอนเสิร์ตขึ้นมา
ชวนคนที่เคยดูตัวกันตั้งทีม
เพื่อไปแข่งชิงแชมป์โลก
อาจเป็นวันนั้น
วันที่ดีที่สุด
วันที่ดีที่สุดของทุกวัน
ยิ่งใหญ่หรือต่ำต้อย
นิรันดร์หรือชั่วพริบตา
อุปสรรคในชีวิตมนุษย์
ล้วนสัมพันธ์กัน
เธอคิดถึงเมื่อวาน
หรือรอคอยวันพรุ่งนี้
หรือจะเป็นวันไหน
ยังมีลมหายใจ ยังมีชีวิต
เพื่อใช้วันนี้ให้เต็มที่
วันที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน
วันไหนๆ ก็วันที่ดีที่สุด
ทุกคน
เมื่อกำแพงถูกสร้างมาเพื่อหยุดยั้ง
ความปรารถนาในอิสรภาพทั้งหมด
เมื่อความศรัทธาไม่อาจต้านทาน
สงครามและความอดอยาก ทุกแห่งหนอีกต่อไป
ท่ามกลางกลียุคในสมัยหลานหลิง
สวรรค์และพื้นดินแตกแยก ผู้คนต่างถูกทอดทิ้ง
ไม่หวาดกลัวกับความตายนิรนาม
แต่โลกกลับโศกยิ่งขึ้น
กลางคืนเพิ่งเริ่มต้น ท้องฟ้ายังไม่สว่าง
ฉันอยู่ในสนามรบแห่งผู้รอดชีวิต
ได้เพียงแต่หวัง ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต
จะได้เห็นหน้าของคนที่จิตถวิลหา
น้ำตายังไม่เหือดแห้ง หัวใจยังเต้นอยู่
มีบางสิ่งที่ยังคงเดือดดาล
เข้าสู่สนามรบพร้อมเพลงนี้ กับความเย่อหยิ่งไม่เคยเสียใจ
ความโกรธแค้นที่ไร้ขอบเขต ลืมไม่ลง อภัยไม่ได้
เหล่าภูตผีและปีศาจนี้ อยู่ไม่นิ่ง กำจัดไม่หมด
เด็กน้อยไร้อาหาร ประชาชนไร้บ้าน ใครกันที่ขูดรีดพวกเรา
อีกพันปีหลังจากนี้
เธอและฉัน ก็ยังติดอยู่ในสถานกักกันนี้
กลางคืนเพิ่งเริ่มต้น ท้องฟ้ายังไม่สว่าง
ฉันอยู่ในสนามรบแห่งผู้รอดชีวิต
ได้เพียงแต่หวัง ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต
จะได้เห็นหน้าของคนที่จิตถวิลหา
น้ำตายังไม่เหือดแห้ง หัวใจยังเต้นอยู่
มีบางสิ่งที่ยังคงเดือดดาล
เราเล่าจะร้องเพลงศึกนี้เพียงคนเดียว เมื่อถูกล้อมโดยข้าศึกทุกด้าน
กลางคืนสิ้นสุดลง ท้องฟ้าสว่าง
แสงแห่งวันได้กลบแสงดาว
เช่นเดียวกับเรา ซึ่งในที่สุด
จะถูกกระแสประวัติศาสตร์พัดพาไป
เมื่อผู้คนต่างลืมเลือน
ว่าเลือดของฉันเคยเดือดดาลเพื่อใคร
เข้าสู่สนามรบพร้อมเพลงนี้ กับความเย่อหยิ่งไม่เคยเสียใจ
เข้าสู่สนามรบพร้อมความทะเยอทะยาน ในสิ่งที่ควรจะเป็น
หากโลกถูกโจมตีด้วยความโหดร้าย
ที่ฉันต้องการก็แค่ตู้โทรศัพท์
ฉันใส่กางเกงในไว้ด้านนอกก็ได้
หากนั่นทำให้เธอมีความสุข
กางเสื้อคลุมออก
พาเธอโบยบิน
ใครเป็นคนมอบพลัง
อันไร้ประโยชน์นี้ให้แก่ฉัน
ใครก็ไม่อาจหยุด
หัวใจที่ต้องการจากไปของเธอได้
ทำไมการช่วยปกป้องโลก
ช่างง่ายดาย
แต่ทำไมจึงแทบไม่อาจรับมือ
กับความรักของฉันและเธอได้
ทำไมการช่วยปกป้องโลก
ตอนอวสานมักจบบริบูรณ์
ทำไมฉันจึงได้แต่
มองดูความรักมอดไหม้ กลายเป็นเถ้าธุลี
หากโลกถูกโจมตีด้วยความโหดร้าย
ใครจะสามารถเป็นผู้รับช่วงต่อ พลังสุดยอดของฉัน
(ไม่มีคนบ้า มีแต่คนโคตรบ้า เซลฟี่ซูเปอร์ฮีโร่สุดเจ๋ง)
(ซูเปอร์ฮีโร่โดนวิจารณ์ ฐานทำเรื่องเสียหายใหญ่)
เราพยายามจะเป็นคนดี แต่ดันกลายเป็นคนไม่ดี
เราคิดจะเป็นซูเปอร์ฮีโร่
แต่กลับพบว่าเป็นคนธรรมดายังไม่ได้
ในองค์กรใหญ่ที่เรียกว่า "ชีวิต"
โชคชะตาเป็นผู้บริหารใหญ่ของเรา
แม้เราจะเลือกชีวิต และโชคชะตาของตัวเองไม่ได้
เราก็ยังโชคดีที่มี เพื่อนๆ พี่น้องดีๆ กลุ่มนี้
ที่คอยหยอกล้อกัน
นี่ เราโดนไล่ออกมานานเท่าไรแล้ว
บ้าเอ๊ย ใครจะไปรู้ล่ะ
ตั้งแต่ปีที่เรากำจัดพวกเอเลี่ยน
งบประมาณเราโดนตัดจนแทบไม่เหลือหลอ
อายุปูนนี้แล้วจะหางานที่ไหนได้
เงินจะซื้อนมผงยังไม่มีเลย
เฮ้อ โลกสงบสุข
แต่เราตกงานกันแทน
เป็นฮีโร่สมัยนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์
ช่างอี้ สอนฉันเล่นสนุกเกอร์ หน่อยได้ไหม
เรียกฉันว่าโค้ชสิ
เฮ้อ
โชคดีที่ฉันเรียนเอกศิลปะ
เลยยังทำงานด้านความสวยความงามได้
เชิญครับ ชุดชั้นในสวยๆ ซื้อตัวใหญ่แถมตัวเล็กฟรี
- ซื้อตัวใหญ่แถมตัวเล็กฟรี - นี่ อย่าผลักสิ
ซื้อตัวใหญ่แถมตัวเล็กฟรี ใส่กันได้ทุกคนครับ
เถ้าแก่ ฉันอยากได้ตัวที่ติดป้าย 399
(ปกติ 1,799 ดอลลาร์ไต้หวันใหม่ พิเศษ 399)
- เอาอันนี้ห้าตัว - แต่...
ก่อนหน้านี้ร้านขายแผ่นเสียงก็อยู่ดี
จนนายนั่นแหละ เจ้าหม่าชาไม่เอาไหน
นายดันไปซื้อ พวกอัลบั้มตกกระป๋องมาเพียบ
นี่ พูดเรื่องอะไรน่ะ
พวกนี้น่ะคลาสสิกทั้งนั้นนะ เข้าใจไหม
นี่มัน...
(เมย์ฟลาวเวอส์)
เอ๊ะ หายไปไหนคนหนึ่งเนี่ย
เฮ้ย
ทำเป็นระแวงไปได้
โอเค
นี่
คลาสสิกน่ะต้องอันนี้
(สวอนเลก)
(ฝันที่ฝันคนเดียวก็เป็นได้แค่ฝัน ฝันที่ฝันร่วมกันจะกลายเป็นจริง)
ไม่เอาน่า
พิงก์ฟลอยด์สิ คลาสสิกของจริง
นี่ พวกนาย
เคารพกันหน่อย นี่สิคลาสสิกของแท้
- อันนั้นเนี่ยนะคลาสสิก - อะไรเล่า
- นี่ไม่ใช่คลาสสิกหรอกน่า - น่าเกลียดมาก
- ไม่ใช่อันนี้หรอกน่า - ขอบอกเลย
พอที
จะคลาสสิกหรือไม่
ก็แล้วแต่ความเห็นของแต่ละคน
เพราะว่าแต่ละคน ก็มีความทรงจำของตัวเอง
ฉันมีประวัติของตัวเอง
ตราบใดที่มันซึ้ง
ก็คลาสสิก
ได้ ก็จริงของนาย
ก็เหมือนกับหม้อไฟรสเผ็ด ชาบู บูแดจีเก แล้วก็ชีสฟองดู
ที่กินเพลินในฤดูหนาวนั่นแหละ
ใช่ สมัยมัธยมปลาย เป็นเพราะหม้อไฟรสเผ็ด
ฉันถึงทะเลาะกับครูดนตรี เพราะเถียงกันว่าไมเคิล แจ็กสัน
- คลาสสิกหรือเปล่า - ใช่
แล้วพวกเราก็โดดเรียน ไปดูพวกคอนเสิร์ตกันหมด
พวกที่ไปดูคอนเสิร์ตกัน ก็ดูเหมือนมีแต่พวกบ้า
นี่ พวกที่อยู่หน้าเวที
บ้ากันหรือเปล่า
พวกที่นั่งอยู่ข้างหลัง บ้ากันหรือเปล่า
ผู้ชมทุกคน บ้ากันหมดเลยหรือเปล่า
นี่ๆ
พวกนายพูดกับใครเนี่ย
ยังไม่ตายเหรอ
(บริษัทชีวิตจำกัด หัวหน้าหวง)
บริษัทชีวิตจำกัดเหรอ
(วีวาร็อก)
ร้องไห้ท่ามกลางผู้คน
เธออยากเป็นเพียงความโปร่งใส
เธอไม่มีความฝัน
ความเจ็บปวดหรือรักอีกต่อไป
เธอตัดสินใจแล้ว
เธออดทนอยู่เงียบๆ
กุมเมื่อวานไว้ในกำมือแน่น
แต่ความทรงจำยิ่งหวาน
ก็ยิ่งเจ็บช้ำ
หลงเหลือไว้ในฝ่ามือ
เป็นรอยบาดทั้งตื้นลึก
ถี่ยิบมากมาย
เธอไม่ได้มีความสุขอย่างแท้จริง
รอยยิ้มของเธอ เป็นเพียงสิ่งลวงตาที่เธอสวมไว้
ฉันยืนอยู่ข้างซ้ายของเธอ
แต่เราถูกกั้นด้วยทางช้างเผือก
เราควรโอบอุ้ม
ความเศร้าเสียใจไว้จนกระทั่งแก่ชรา
แล้วมาเสียใจทีหลังงั้นเหรอ
เธอไม่ได้มีความสุขอย่างแท้จริง
รอยยิ้มของเธอ เป็นเพียงสิ่งลวงตาที่เธอสวมไว้
เธอตัดสินใจที่จะไม่เกลียด
และไม่รักอีกต่อไป
กักขังวิญญาณของเธอไว้ ในร่างที่เป็นเพียงเปลือกตลอดกาล
เธอควรค่ากับความสุขที่แท้จริง
เธอควรกำจัดสิ่งลวงตาที่สวมอยู่ออกไป
เหตุใดการลงโทษจึงคงอยู่
ทั้งที่เป็นฝ่ายสูญเสียทุกสิ่ง
ให้ความโศกเศร้าทั้งหมด สิ้นสุดลงในเวลานี้
แล้วเริ่มชีวิตใหม่อีกครั้ง
สวัสดียามเย็น
พวกเราคือ...
เมย์เดย์
ยินดีต้อนรับสู่ ไลฟ์ทัวร์ของวงเมย์เดย์
ยินดีต้อนรับทุกคน
ผมอยากลงไปร่วมกับพวกคุณตรงนั้น และสัมผัสความรู้สึกนี้
เราอยากสัมผัสความรู้สึก ที่ได้ยืนอยู่ท่ามกลางฝนพรำ
นี่ ฉันรู้สึกได้
- จริงเหรอ - ฉันรู้สึกได้
- รู้สึกอะไร - เริ่มรู้สึกหรือยัง
- รู้สึกแล้ว - กวนโหย่วของขึ้นเร็ว
นายรู้สึกแล้วเหรอ
หมายถึงยกมือขึ้นน่ะ
ไม่ ฉันแค่พูดว่าฉันรู้สึกได้
- โอเค - แล้วนายรู้สึกยังไง
ฉันรู้สึกว่าเรา ซ้อมนับถอยหลังกันได้นะ
แค่ซ้อมนะ ตกลงไหม
คนที่อยู่หน้าเวทีตกลงไหมครับ
คนที่อยู่ด้านหลังล่ะ พวกคุณพร้อมไหม
ถ้าพร้อมแล้ว งั้นก็...
ความรู้สึกหายไปแล้ว
- หา - ว่าไงนะ จริงเหรอ
- อะไร - มันขึ้นอยู่กับความรู้สึกจริงๆ
- ถ้านายไม่รู้สึก... - ขอโทษๆ
แล้วนี่ความรู้สึกหายไปแล้ว ยังไงต่อล่ะ
มาคุยกับจักรพรรดิของเรากันเถอะ
ไม่เป็นไร ไว้ใจทีมเวิร์กเราได้
- เดี๋ยวนะ - คีย์เอฟครับ
ทีมงานบนเวทีไม่รู้ว่าเรามีแผนอะไร
งั้นก็พึ่งทีมเวิร์ก ของพวกเราเองแล้วกัน
หนึ่ง สอง สาม ลุย
เดี๋ยวก่อน
- เดี๋ยวก่อนๆ - อะไรอีก
นายรู้สึกอีกแล้วใช่ไหม
ไม่ใช่ "ลา ลา ลา" ที่เราเพิ่งจะร้อง
นั่นมันเพลงเรา ชื่อ "รถขยะ"
- ใช่ - เป็นเพลงช้าหรือเร็วล่ะ
ฉันเห็นคนดูบางคนไปซ้ายไปขวา
แล้วบางคนก็โยกหน้าโยกหลัง
ทำท่าไม่เหมือนกัน
- เราไม่ได้อธิบาย - ยังไม่ชัดเจนพอ
ไม่มีใครนำ
- นั่นสิ ไม่มีคนนำ - อาซิ่น นายควรนำนะ
เราจะนำ พวกเขาจะได้ทำท่าเหมือนกัน
- อ๋อ - ได้
เพลงนี้มากระโดดตบกันเถอะ
ทำไมล่ะ
- เอาเลยๆ - สาธิตสิ
- ทำให้ดูหน่อย - ไกว้โช่ว ฉันอยากดู
ไกว้โช่ว ฉันอยากดูน่ะ
- เอาหน่อยนะ - เอาไมโครโฟนมา
- เอาน่า - ไม่เอา
กีตาร์สำคัญนะ
ดูสิ "รถขยะ" กับท่ากระโดดตบ
- ได้ คุณโจว เริ่มได้เลยครับ - เริ่มเลยครับ คุณโจว เล่นเลย
ฉันว่านายทำสกอตจัมป์ได้ด้วยนะ
- หม่าชาเคยฝึก - หม่าชา
- เอาเลย ให้หม่าชาทำสิ - หม่าชาๆ
- สกอตจัมป์ซิ - หม่าชา
หม่าชาๆ
ทำสิ
พูดแบบนั้นไปแล้วเหมือนโดนหลอกเลย
พอแล้วๆ
เอาล่ะ สกอตจัมป์เสร็จแล้ว
กวนโหย่วจะวิดพื้น เตรียมตัวเลย
- หนึ่ง สอง สาม ลุย - สอง สาม ลุย
- พอเถอะ - ได้
- ฉือโถว เตรียมซิตอัป - เตรียมพร้อม
หนึ่ง สอง สาม ลุย
เหลืออีกหนึ่งคน
อาซิ่น
ท้องเจ็บไปหมดแล้ว
คือว่า...
- ตานายแล้ว - คือ
ไม่ล่ะ ขอโทษที
ตอนนี้เมย์เดย์ขอโทษคุณอยู่
หากเราทำแบบนี้ต่อไป
เราคงยังอยู่ที่นี่กัน ตอนคนเขามาฉลองปีใหม่พรุ่งนี้
เราจะติดอยู่ที่นี่ แล้วคอนเสิร์ตก็จะไม่จบ
งั้นเราร้องอีกสักเพลงเป็นไง ตกลงไหม
ตกลง
จะมีไหมสักวัน
ที่เวลาสามารถย้อนกลับ
ไปยังวันที่มีเธอและฉัน
วันสบายๆ ที่เราไม่สามารถย้อนไปได้
บางทีอาจมีสักวัน
ที่โลกนี้จะถึงจุดจบ
เราก็ยังจะยกแก้ว ที่บ่มความทรงจำแสนหวานกับเธอ
ดื่มกับเธอให้หมดแก้ว
หากให้ฉันเลือกฉากหนึ่ง จากสมัยวัยรุ่น
จะปรากฏน้ำตาหยดนั้น ใต้ท้องฟ้าผืนนั้นในปีนั้นที่เรียนจบ
ภาพใบหน้าเธอที่หัวเราะทั้งน้ำตา ชวนให้โอบกอดกัน
ช่างน่ารัก น่าซึ้ง น่าจดจำ
ความคิดถึงมักเกิดขึ้น อย่างฉับพลันโดยไม่มีข้อแม้
เมื่อความทรงจำบุกฝ่า
การทดสอบและกาลเวลามาตรงหน้าฉัน
เธอกับฉันเหงื่อไหลไคลย้อย ดื่มน้ำอัดลมอยู่ข้างสนามเด็กเล่น
ตกลงกันว่าไม่ว่ายังไง ก็จะเดินไปยังโลกอนาคตด้วยกัน
และปัจจุบันก็คือโลกอนาคตที่ว่านั้น
เหตุใดเธอและฉันจึงอยู่ต่างที่กัน
มิตรภาพเราซึ่งเคยเป็นสัญญา อันหนักแน่นดั่งเรือโนอาห์
แต่สายตาฉันนั้นพร่ามัว
มองดูทะเล รอคอยตราบชั่วนิรันดร์
จะมีไหมสักวัน
ที่เวลาสามารถย้อนกลับ
ไปยังวันที่มีเธอและฉัน
วันสบายๆ ที่เราไม่สามารถย้อนไปได้
บางทีอาจมีสักวัน
ที่โลกนี้จะถึงจุดจบ
เราก็ยังจะยกแก้ว ที่บ่มความทรงจำแสนหวานกับเธอ
ดื่มกับเธอให้หมดแก้ว
หลายปีที่ผ่านมาซื้อทั้งรถ ทั้งนาฬิกา และกล้องถ่ายรูป
แต่บางอย่างก็เอื้อมไม่ถึง และหยุดไม่ได้
ชีวิตเต็มไปด้วยสิ่งที่ต้องยอม เพราะงั้นก็ไปเมาเถอะ
เหลือไว้เพียงอารมณ์ ที่น้อยนิดแถมไร้วุฒิภาวะ
วุฒิภาวะคือสิ่งย้ำเตือนถึงความจริง เป็นสนามในการฝึกฝน
แต่ความฝันก็สลายเล็กลงไปตามทาง
บางครั้งอยากร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตา
เฝ้าคอยว่าเธอหรือเขาจะจัดนัดรวมรุ่น
เขากำลังรอเธอ เธอกำลังรอฉัน
แต่ฉันกำลังรอใคร
ลูกของใครยังไม่หลับ
แบตโทรศัพท์ใครหมด ไม่มีอารมณ์ไปร่วมงาน
ท้องฟ้ายังคงมืดแล้วสว่าง สว่างแล้วมืดต่อไป
กาลเวลาผ่านไปไว แต่เราไร้ซึ่งแรงจะตามทัน
จะมีไหมสักวัน
ที่เวลาสามารถย้อนกลับ
ไปยังวันที่มีเธอและฉัน
วันสบายๆ ที่เราไม่สามารถย้อนไปได้
บางทีอาจมีสักวัน
ที่โลกนี้จะถึงจุดจบ
เราก็ยังจะยกแก้ว ที่บ่มความทรงจำแสนหวานกับเธอ
ดื่มกับเธอให้หมดแก้ว
ในที่สุดจะมีสักวัน
ที่พวกเรากลายเป็นวันวาน
และมีเธอเป็นเพื่อน เพียงหนเดียวในชีวิต
ร่วมเดินผ่านชีวิตอันเร่งรีบ
จะมีสักวัน คือวันนี้
วันนี้ก็คือสักวัน
ได้เอ่ยคำขอบคุณ ที่เก็บไว้ในใจมาตลอดให้เธอ
และยกแก้วขึ้นดื่มพร้อมกัน
ยกแก้วขึ้นดื่มให้กับความนิรันดร์
ดื่มแล้วก็อยู่ค้ำฟ้า
ผ่านยุคสมัยและกาลเวลา
เวลาหยุดลงแล้ว พวกเขากลับมากันหมดแล้ว
เหล่าคนที่ฉันคิดถึง
รอการมาถึงของเธอ
เวลาหยุดลงแล้ว พวกเขากลับมากันหมดแล้ว
เหล่าคนที่ฉันคิดถึง
รอการมาถึงของเธอ
เวลาหยุดลงแล้ว พวกเขากลับมากันหมดแล้ว
เหล่าคนที่ฉันคิดถึง
รอการมาถึงของเธอ
(เพื่อนเกลอ)
ฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือจังหวะดนตรี เราจึงโซซัดโซเซ
แต่จะเป็นไรไปล่ะ หากฉันล้มลงก็มีนายอยู่เคียงข้าง
แต่ละครั้งก็เลอะเทอะเละเทะ เคียงข้างนาย
นายกับฉัน
ก็เป็นแบบนั้นแหละ
มีเพียงนาย ที่รู้ว่าฉันแสร้งทำเป็นปกติ
มีเพียงฉันที่ชื่นชมความร้ายกาจ ทั้งหมดของนาย
ต่างฝ่ายต่างก็เป็น เจ้ากรรมนายเวรของกันและกัน
เป็นแก๊งวายร้าย
ที่สมบูรณ์แบบ
เพื่อนเกลอก็เป็นแบบนั้นแหละ
ทุกเรื่องขายหน้าของนาย ฉันเก็บรักษาไว้อย่างดี
เพื่อนเกลอก็เป็นแบบนั้นแหละ
ระดับความเหลวไหลของพวกเรา
มันยากที่จะลืม
เมื่อใครอื่นต่างพากัน
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ผิดหวังในตัวฉัน
คนแล้วคนเล่า คนแล้วคนเล่า
ก็เดินจากไป
เพื่อนเกลอเอ๋ย
ฉันเงยหน้าขึ้นมา และเห็นนายอยู่เคียงข้าง
ขอให้เป็นอย่างนี้เสมอ
คำแล้วคำเล่า คำแล้วคำเล่า
คุยไร้สาระ
เรื่อยไปเรื่อยไป เรื่อยไปเรื่อยไป
คุยกันยันฟ้าสว่าง
เพื่อนเกลอเอ๋ย
ช่วงเวลาระห่ำที่สุดในชีวิต
ล้วนมีนายอยู่เสมอ
เพื่อนเกลอเอ๋ย
ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิต
คือช่วงที่ได้เป็นเพื่อนเกลอกับนาย
หนึ่ง สอง สาม สี่
(บริษัทชีวิตจำกัด)
เธอใช้เสียงร้องไห้ตอกบัตร ทารกน้อยในห้องคลอด
ผู้คนต่างอวยพร เธอยังจำได้ไหม
ตอนนั้นไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น ตอนนี้เป็นชายที่ตรงต่อเวลา
ติดประชุมและจมกองเอกสารทุกวัน
แผนกที่หนึ่ง หัวหน้าคือพ่อแม่
เธอเพียงแต่เป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง
แผนกที่สองออกแบบมาเพื่อปฏิรูปคนโง่
พวกที่เรียนดีสอบได้
เธอดิ้นรนหรือไม่ เธอดื้อดึงหรือไม่
การรู้จักใช้ชีวิต มันคือหน้าที่ของเราเหรอ
ชีวิตที่มีทางเลือกจำกัด ใครเป็นคนคิดวางแผน
ไล่ตามความมั่งมีศรีสุข มุ่งไปยังชื่อเสียงและความรุ่งโรจน์
เธอพร้อมไหม ได้เวลาออกเดินทางแล้ว
บริษัทชีวิตจำกัด
ลาหยุดไม่ได้แม้แต่วันเดียว
ล้มลงตรงไหน ก็หมอบตรงนั้นสักพัก
การเผชิญความคับข้องใจ ก็นับเป็นความเชี่ยวชาญ
เพิ่มประสิทธิภาพงานให้สูงสุด ส่วนความฝันก็ย่อให้เล็กสุด
ความน่าจะเป็นในการอยู่รอด ต้องมีมากที่สุด
แผนกที่สามคือวางแผนการเงิน
เธอต้องสู้กับความเป็นจริง
แผนกที่สี่ รับผิดชอบหน้าที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น
ต้องเสาะหา มีความรัก ค้นหาเธอหรือเขาคนนั้น
เธอเคยหยุดบ้างไหม เคยสงสัยบ้างหรือเปล่า
ถึงแม้เธอจะเข้าใจ แต่ก็ไม่มีทางออก
ชีวิตมีปัญหาไม่หมดสิ้น และคำตอบก็ไม่มี
ชีวิตเหมือนการโทรศัพท์ ต้องมีฝ่ายหนึ่งวางหู
มาสู่โลกกับเสียงร้องไห้ จากไปกับเสียงหัวเราะ
หากชีวิตมีจำกัด เธอจะใช้มันยังไง
บริษัทชีวิตจำกัด
ลาหยุดไม่ได้แม้แต่วันเดียว
(แผนกความอยู่รอด)
(บริษัทชีวิตจำกัด)
บริษัทชีวิตจำกัดเหรอ
ชีวิตมีเรื่องให้ทำมากมาย ถ้าพวกนายมาหาฉันก็สบายๆ
หา
ฉันซ่อมท่อประปาได้
สอนคัดลายมือก็เป็น
รับรถไปจอด
และปรับตัวกับสาวได้ดี
หมายถึงปรับเสียงเปียโนน่ะ
อะไรเนี่ย
ชีวิตคือโสมชั้นเยี่ยม
โสมดีต่อสุขภาพของคุณ
ทำให้ใช้ชีวิตอย่างสวยงาม และกระตือรือร้น
ให้ตายสิ โสมของคุณเผ็ดเกินไปแล้ว
ฉันจะเอาเงินคืน
ขออภัย เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
โปรดตรวจสอบและโทรใหม่อีกครั้ง
ขออภัย เลขหมาย...
ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ โปรดตรวจสอบและโทรใหม่อีกครั้ง
นี่คือโสมที่ว่างั้นเหรอ
เฮ้ย นี่มันขิงไม่ใช่เหรอ
นี่คุณวางแผนหลอกเอาเงินใช่ไหม
ฟังก่อนสิ พวกนาย
อย่าทำเหมือนมันแย่นักสิ
จะปกป้องโลกก็ต้องใช้เงิน
"ปกป้องโลก" อะไร
เนื่องจากรัฐสภา ยกเลิกงบประมาณของเรา
จะหาเงินก็ทำได้แค่ ตั้งบริษัทนี้ขึ้นมานั่นแหละ
หัวหน้า ตอนนั้นคุณแทบเอาชีวิตไม่รอด
การมีบริษัทและชีวิตที่จำกัด
มันไม่ได้แย่เลยนะ
หากฉันยอมแพ้ง่ายๆ แบบนั้น
จะมีหน้าไปเจอบรรพบุรุษที่เสียชีวิต จากการปกป้องโลกได้ยังไง
ที่ฉันจะบอกก็คือชีวิตเป็นสิ่งจำกัด
แต่อะไรหลายอย่างมันไม่มีขีดจำกัด
อะไรบ้างล่ะ
ใบแจ้งหนี้กับใบจำนอง ที่มีมาไม่จำกัด
คนรักที่จากไป พวกเด็กๆ จอมซน
ตั๋วที่หายาก กับสันติสุขของโลกที่ปกป้องไม่ได้
โธ่เอ๊ย
ถอยไปๆ
ตอนฉันหนีความตายมาได้อย่างฉิวเฉียด
ฉันแอบรวบรวมข้อมูลมาเยอะเลย
มีการพบสัตว์ประหลาดดุร้าย แถมตัวเบ้อเริ่ม
ที่แถบดาวเคราะห์น้อยด้านนอกขอบโลก
นี่ หน้าตาเป็นแบบนี้
(ข้ามบทสนทนาไปห้าแสนคำ)
ฉันจึงต้องขอให้ทุกคน ช่วยปกป้องโลกอีกครั้ง
นี่ ฉันพูดกับนายอยู่นะ
หัวหน้าครับ
ตัวมันสูงกว่าตึกไทเป 101 ตั้ง 40 เท่าเลยนะ
จะให้เราไปนวดเท้ามันหรือยังไง
ดูสิ
แค่ไอ้ก้อนนี้เนี่ยนะ
ก้อนนี้อะไรกัน อย่าดูถูกมันเชียวนะ
ขอบอกไว้เลย
ฉันพบจุดอ่อนของมันแล้ว
มันไวต่อเสียงสุดๆ
แล้วกลายเป็นว่าฉันไปเจอเจ้านี่เข้า
เป็นไง แย่เลยใช่ไหม
แย่โคตรๆ เลยล่ะสิ
ฟังนะ มาเอาเจ้านี่ยัดใส่จรวด แล้วก็ยิงจรวดเข้าไปในหูมันกัน
- แบบนั้นกำจัดมันได้แหง - ฟังดูเยี่ยมนะ
- งั้นก็รีบๆ เข้าสิ - ใช่ ยิงจรวดเลย
อะไร
พวกนายส่องกระจกดูซะก่อน
แล้วบอกนะว่าเห็นอะไร
ไอ้ขี้แพ้ห้าคนเหรอ
ถูกเผง รวมฉันด้วย ก็เป็นไอ้ขี้แพ้หกคน
จะไปหาจรวดจากไหนล่ะ หา
แต่ว่านะ
พวกนายมีตั้งห้าชีวิต
ไม่เอาชีวิตพวกเราไปเสี่ยงซะล่ะ
ไปล่ะ
เจ็ดพันล้าน...
จำนวนผู้เสียชีวิต ที่พวกเขาประเมินไว้คือเจ็ดพันล้าน
พวกนายจะนั่งอยู่เฉยๆ ดูชีวิตของผู้คนแตกดับไปงั้นเหรอ
ชีวิตน่ะมีจำกัด
แต่อัตชีวประวัตินั้น เขียนได้อย่างไร้ข้อจำกัด
ขึ้นอยู่กับว่าจะเขียนยังไง
นี่
ร้านขายแผ่นเสียงของเรา อยู่ในพื้นที่อันตราย
ผมเอาด้วย
หาคอร์ดเพลงมาเริ่มร้อง
เรื่องราวของเวลาที่ถูกลืม
จุดเริ่มต้นคือช่วงเติบโต ที่แสนธรรมดา
หรือช่วงเริ่มเรียนกีตาร์
ด้วยรูปลักษณ์ที่ยังเยาว์วัย
เวทีปีนั้นไร้ซึ่งเสียงปรบมือ ไร้แสงไฟส่อง
มีเพียงริมแอ่งน้ำ กับการยืนกรานไม่ยอมแพ้
ทั้งวันทั้งคืนในห้องซ้อม ถกเถียงและอธิบายเหตุผล
อาศัยเสียงช่วยกล้ำกลืนความกังวล ที่ไม่อาจถอยหลัง
จุดสิ้นสุดของความมืดนั้น มีแสงหรือไม่
เมื่อค่ำคืนหมดไปจะมีแสงสว่างไหม
การมีชื่อเสียงนั้น ถือเป็นความหวังไหม
หรือเป็นแค่ความทะนงที่แสนเขลา
แล้วมันยังไงกันล่ะ
แล้วมันยังไงกัน
เคยคลุกคลีเป็นวงประจำในร้านเหล้า
เข้าใจในธรรมชาติของมนุษย์
รู้สึกถึงความหนักอึ้งของเทศกาลดนตรี
เข้าใจว่าการต่อสู้ ต้องอาศัยปืนและเสบียง
ความฝันคือการเอาเลือด หยาดเหงื่อและน้ำตามาปรุงเป็นน้ำแกง
เทลงบนความเป็นจริงอันแห้งแล้งอัตคัด
เมื่อความหนักอึ้งของเรื่องทั่วไป ในชีวิตประจำวันฉุดรั้งเราไว้
หลังจากล้มลงจึงพบว่า
บนพื้นที่อันรกร้าง ความหวังอันไม่แน่นอนเริ่มบานสะพรั่ง
ผ่านมาแล้ว บนเส้นทาง ที่หนักหน่วงหรือแสนหวาน
โคลงเคลงหรือราบรื่น ตำหนิหรือขับขานตามไปด้วยกัน
ได้แต่มองให้ไกล สู่เส้นทางสุดเวิ้งว้าง
ที่ที่เคยสัญญาไว้ พุ่งชนแบบไม่หยุด
พานพบผู้คนมาเท่าไร
เดินทางผ่านมาแล้วกี่เมือง
หนุ่มน้อยแก่ตัวลงและอิดโรย
หันกลับมามองว่าฉันนั้นอยู่ที่ใด
พเนจรจากแห่งสู่แห่ง
โรงแรมและสนามบินทั้งหมดนั่น
การสัมภาษณ์รอบแล้วรอบเล่า วนกลับไปกลับมา
สายตาคู่แล้วคู่เล่าที่จ้องมอง
ดั่งเรือนจำกับกำแพงสูง
ฉากที่เกิดขึ้นหลังกำแพง เป็นดั่งจินตนาการหรือเปล่า
จุดสิ้นสุดของความมืดนั้น มีแสงหรือไม่
เมื่อค่ำคืนหมดไปจะมีแสงสว่างไหม
การมีชื่อเสียงนั้นสมศักดิ์ศรีไหม
หรืออาจเป็นแค่ ไฟที่ลุกลามอย่างบ้าคลั่ง
แล้วมันยังไงกันล่ะ
แล้วมันยังไงกัน
ขณะเรายังเป็นเด็กเล็ก
ฉันฝันถึงสมัยนั้น ที่พวกเราโดดข้ามกำแพงกัน
ดอกลำโพงบานสะพรั่งไปตามทาง
พวกเราเดินเท้าเปล่า ผ่านชีวิตอันแสนประหลาด
เราโง่เขลาแต่เข้มแข็ง
ดาดฟ้าตอนโรงเรียนเลิก เป็นดั่งลานจุคนนับหมื่น
ไม่เคยคิดมาก เพียงแค่ศรัทธา
ชายหนุ่มหันกลับมามอง
ยิ้มให้ฉันแล้วบอกให้รีบตามไป
จุดเริ่มต้นของถนนสายนั้น ใครจะลืมได้
จุดสิ้นสุดของถนนสายนั้น ใครกำลังร้องเพลง
ใครจะมีชื่อเสียง ใครจะผิดหวัง
แต่มีคนมากกว่านั้นที่ทำได้แค่หวัง
จุดสิ้นสุดของความมืดนั้น มีแสงหรือไม่
เมื่อค่ำคืนหมดไปจะมีแสงสว่างไหม
ใครจะมีชื่อเสียง ไม่ว่าความจริงเป็นยังไง
หากใจเธอศรัทธาอยู่ตลอดเวลา
พวกนั้นจะทำอะไรได้
เธอจะโบยบินได้
(เมย์เดย์)
ตื่นขึ้นในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย
เลนส์กล้องกลายเป็นดาบและปืน
เสียงกระซิบกลายเป็นความจริง
กีตาร์บอกลาจากบ่า
นักกวีละทิ้งแนวหน้า
เรามีชีวิตอยู่ในสตูดิโออันยิ่งใหญ่
เด็กน้อยที่โชคดีปีนขึ้นสู่สวรรค์
ลิ้มรสความสำเร็จ และสิ่งที่ต้องแลกมา
เด็กน้อยใสซื่อเหล่านั้น เปลี่ยนแปลงไปหรือยัง
การจัดอันดับแสนเข้มข้น
รับรางวัลอย่างครึกครื้น
ฉันมักสับสนไปกับจังหวะ
เมื่อจิตใจคนกลายเป็นตลาด
เมื่อตลาดกลายเป็นสนามรบ
สนามรบฝังกลบอุดมคติ ไปมากน้อยเท่าไรแล้ว
นึกย้อนถึงอุดมคติ ความหวังที่บอบบาง
เดินไปบนเส้นเชือก ความแข็งแรงในตัวฉัน
ความยิ่งใหญ่และการเสแสร้ง ฝุ่นละอองหรือความรุ่งโรจน์
เป็นเพียงเส้นหนึ่งที่กั้นขวาง หรือเส้นหนึ่งสู่แสงเงินแสงทอง
ทุกรุ่งอรุณที่โดดเดี่ยว ฉันร้องเพลงอยู่คนเดียว
ปล่อยให้ท่วงทำนองนี้
ประสานกับจิตใจของฉันอย่างเงียบๆ
ถึงแม้มีสักวัน ที่ไม่มีใครร้องประสานกับฉัน
อย่างน้อยในหัวใจฉัน
ยังคงมีส่วนที่ยังไม่แตกสลาย
อันที่จริงเราต่างก็เหมือนกัน
ไร้ชื่อเสียงแต่กลับเปี่ยมด้วย ความปรารถนาที่ไม่อาจอธิบาย
รอคอยครั้งหนึ่งในชีวิต ที่จะได้ฉายแสงแวววาว
ยอมบาดเจ็บแต่ไม่ยอมโศกเศร้า
ปล่อยให้รอยแผล กลายเป็นเครื่องหมายของฉัน
ปักอยู่ในหัวใจของฉัน
ไม่ลืมชั่วนิรันดร์
ทุกรุ่งอรุณที่โดดเดี่ยว ฉันร้องเพลงอยู่คนเดียว
ปล่อยให้ท่วงทำนองนี้
ประสานกับจิตใจของฉันอย่างเงียบๆ
ถึงแม้มีสักวัน ที่ไม่มีใครร้องประสานกับฉัน
อย่างน้อยในหัวใจฉัน
กำลังปรบมือให้กับตัวเอง
ทุกรุ่งอรุณที่โดดเดี่ยว ฉันร้องเพลงอยู่คนเดียว
ปล่อยให้ท่วงทำนองนี้
ประสานกับจิตใจของฉันอย่างเงียบๆ
ถึงแม้มีสักวัน ที่ไม่มีใครร้องประสานกับฉัน
อย่างน้อยในหัวใจฉัน
ยังคงมีส่วนที่ยังไม่แตกสลาย
เหมือนกับเด็กน้อย
ดินที่ไม่ยอมผุพัง
ร้องอีก
ร้องเข้าไป
(รู้จักพอ คำร้อง/ทำนอง : อาซิ่น)
คนเราจะครอบครองสายรุ้งได้อย่างไร
คนเราจะโอบกอดลม แห่งฤดูร้อนได้อย่างไร
ดวงดาวบนท้องฟ้า หัวเราะคนที่อยู่บนพื้นดิน
ที่ไม่เคยเข้าใจ ไม่รู้จักพอ
หากฉันหลงรักรอยยิ้มของเธอ
ฉันจะรักษามันไว้ได้อย่างไร จะทำให้มันเป็นของฉันได้อย่างไร
หากความสุขของเธอไม่ได้มาจากฉัน
การปล่อยมือไป อาจเป็นการครอบครองที่แท้จริง
เมื่อลมพัดมา ว่าวก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
ฉันจะสวดภาวนาเพื่อเธอและซาบซึ้งใจ
ในที่สุด เมื่อเงาร่างของเธอ กลืนหายไปกับฝูงชน
จึงได้พบว่าการหัวเราะ ทั้งน้ำตานั้นเจ็บปวดที่สุด
วิบวิบ วับวับ เจ้าดาวดวงน้อย
เจ้าล่องลอยอยู่ได้อย่างไร
เมื่อลมพัดมา ว่าวก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
ฉันจะสวดภาวนาเพื่อเธอและซาบซึ้งใจ
ในที่สุด เมื่อเงาร่างของเธอ กลืนหายไปกับฝูงชน
จึงได้พบว่าการหัวเราะ ทั้งน้ำตานั้นเจ็บปวดที่สุด
หากฉันหลงรักรอยยิ้มของเธอ
ฉันจะรักษามันไว้ได้อย่างไร จะทำให้มันเป็นของฉันได้อย่างไร
หากความสุขของเธอ
ไม่ได้มาจากฉัน
การปล่อยมือไป อาจเป็นการครอบครองที่แท้จริง
ความสุขของการรู้จักพอ
บอกให้ฉันอดทนกับ
ใจที่เจ็บปวดนี้
ตื่นขึ้นตอนก่อนเที่ยงคืน และรู้สึกสับสน
ดวงดาวลืมส่องแสง
พวกเราเป็นเด็ก เป็นแค่เด็ก
ที่เกิดมาบนเรือลำนี้
เรือโนอาห์ที่ผู้คนกล่าวถึง เหมือนเรือเล็กลำหนึ่ง
เสียงกระซิบดังจากดาดฟ้าเรือ
ลมพายุซัดเสาธงจนสั่นคลอน
ผู้คนผ่าภูเขา ตัดก้อนเมฆ
เหลาเป็นไม้พายนับหมื่น ตัดเย็บเป็นใบเรือ
ค้นหา ร้องเรียกกึกก้อง อนาคตที่ไม่อาจหยั่งรู้
พวกเราจะแล่นเรือไปยังอนาคตแบบไหน
กระแสแห่งโชคชะตามากมาย
สร้างเข็มทิศที่แตกต่างกัน จำนวนนับไม่ถ้วน
เมื่อพลังมหาศาล ของคลื่นยักษ์พุ่งเข้าชน
มือของพวกเราหลวมหลุด ดวงใจก็แตกสลาย
คนทุกคน
ใจทุกดวง
ถูกพายุกระหน่ำ
หนีหัวซุกหัวซุน
พระเจ้าได้จากไป
ภูตผีกำลังรื่นเริง
ส่วนผู้คนกำลังดิ้นรน
ใครเกิดผิดสายสกุล
อยู่มาอย่างผิดสี
ใครฝันถึงสิ่งที่คาดหวังผิดๆ
การล่องลอยกลางมหาสมุทร ที่ไร้ขอบเขตยังไม่ใช่ความโดดเดี่ยว
คืนที่มืดมนที่สุด
ก็ยังไม่ใช่ความมืดมิดที่สุด
แต่เป็นการแก่งแย่งชิงดี ของผู้คนที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ผลักเธอและฉันไปยัง ปลายขอบที่ไกลสุดสายตา
ความนอกรีต ความสุดขั้ว ความเสียใจที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
พวกเราจะแล่นเรือไปยังอนาคตแบบไหน
กระแสแห่งโชคชะตามากมาย
สร้างเข็มทิศที่แตกต่างกัน จำนวนนับไม่ถ้วน
หากโลกนี้เหลือเพียงเธอกับฉัน
เหตุใดผู้คนยังคง
ถกเถียงกันถึงอนาคต
และเหยียบย่ำปัจจุบัน
พวกเราควรหวงแหน ปกป้องปัจจุบันอย่างไร
ประวัติที่ร้อยเรียงกันนับไม่ถ้วน
พบกันท่ามกลางมหาสมุทรที่กว้างใหญ่
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นไป
สีสันสวยสดงดงามนับพัน
เริ่มส่องประกาย
ที่ปลายขอบคืนอันมืดมิด
กลุ่มเมฆนั้น
แสงรุ่งโรจน์นั้น
โชติช่วงราวมงกุฎ
เสียงกระซิบยามรุ่งสาง
สงบดั่งท้องทะเล
เธอพิงอิงแอบฉัน
ใครบอกว่าต้องใหญ่โต ถึงจะเรียกว่ายิ่งใหญ่
เรามีตัวตนอย่างที่เป็นอยู่
ผ่านความทรมานเพื่อจะส่องประกาย
หากความรัก
ไม่เป็นเพียงจินตนาการ
(ทิฐิ คำร้อง/ทำนอง : อาซิ่น)
ฉันอยู่ในอนาคตที่เธอเคยจินตนาการไว้
วันนี้ที่ความกระตือรือร้นและวู่วาม
เย็นลงแล้ว
ท่าทางมีทิฐิของเธอมลายหายไปในกระจก
เหลือไว้เพียงร่องรอยของกาลเวลา
ความเชื่อของหัวใจแต่ละดวง โชคชะตาของคนแต่ละคน
ทุกเรื่องราวของตัวเอง
ย้อนถามตัวเองซ้ำๆ
หลายปีที่ยอมอ่อนข้อ เธอเคยทอดถอนใจหรือไม่
มีสิ่งใดที่เธอไม่เคยคิดจะเลิก
ครั้งแล้วครั้งเล่า ที่เธอต้องกลืนน้ำตา
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ต้องปะติดปะต่อ ตัวตนที่แตกสลายของตัวเอง
วันแล้ววันเล่า เธอยังคงเชื่อในตัวเอง
เชื่อคนมีทิฐิที่อยู่ลึกลงในจิตใจไหม
(ปีเตอร์และแมรี่)
เธอไล่ตามและหายใจ ความดื้อดึงแสนเย่อหยิ่งของเธอ
เธอร้องไห้จนตากับจมูกบวม
เธอลืมราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น
หากเธอสามารถหยั่งรู้ ถึงกับดักบนเส้นทางนี้
ฉันว่าเธอก็ยังคงจะสนุก กับการทำผิดพลาด
สถานที่ที่เธอได้เดินผ่าน เรียกว่ารอยเท้า
สถานที่ที่เธอไปไม่ถึง เรียกว่าความปรารถนา
เรียนรู้ที่จะเก็บการต่อต้าน
เรียนรู้ที่จะซ่อนเร้นความรู้สึก
ถอดหน้ากากใบนี้ออก ฉันอยากบอกว่าขอบคุณ
ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันตลอดการเดินทาง
ครั้งแล้วครั้งเล่า ที่เธอต้องกลืนน้ำตา
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ต้องปะติดปะต่อ ตัวตนที่แตกสลายของตัวเอง
วันแล้ววันเล่า เธอยังคงเชื่อในตัวเอง
เชื่อคนมีทิฐิที่อยู่ลึกลงในจิตใจไหม
เรื่องราวต่างๆ ที่เวลานั้นเธอเคยเชื่อ
จะกลายเป็นทิวทัศน์ที่งดงามในวันนี้
ทุกครั้งที่ลังเล ฉันจะไม่ลืม
ตัวฉันเปี่ยมทิฐิ ที่อยู่ในส่วนลึกของจิตใจ
(ทิฐิ)
- นี่ ต้องกินอะไรก่อนไปปกป้องโลกนะ - ฉันหิวแล้ว
สั่งกลับบ้านแล้วกัน
- สั่งกลับบ้าน - ได้
- ใช่แล้ว - หาคนให้ไปส่งให้
มีอะไร ไปกันเถอะ
- โอ้โฮ - เฮ้ยๆ
นายจะไปไหน
- สั่งกลับบ้านไม่ใช่เหรอ - ครับ
ไม่จำเป็น ขึ้นเจ้านี่ไปกินหม้อไฟกัน
โอ้โฮ
หลับตาลง ขอให้เธอหลับตาลง
ถามตัวเองว่า ในวันแสนธรรมดานับไม่ถ้วน
วันไหนคือวันที่ดีที่สุดในชีวิตเธอ
(นายทำพังแล้ว)
(ปืนคือขุมพลังของลูกผู้ชาย)
(หุ่นยนต์ ปะทะ ฉือโถว)
- ว่าไง - ฉันไม่แข็งเหมือนเคยแล้ว
หา
ฉันหมายถึงมือเว้ย
อ๋อ
วันที่ดีที่สุด
วันที่ดีที่สุดของทุกวัน
(บริษัทเชื้อเพลิงชีวิต)
เธอคิดถึงเมื่อวาน
หรือรอคอยวันพรุ่งนี้
หรือจะเป็นวันไหน
ยังมีลมหายใจ ยังมีชีวิต
เพื่อใช้วันนี้ให้เต็มที่
(ต้องเจ๋ง)
วันที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน
คำเตือน คำเตือน
ตัวทำลายกำลังมา
คำเตือน คำเตือน
เมย์เดย์ เมย์เดย์
ได้เวลาประจัญบาน
ในตอนนี้
บนโลกใบนี้
อัตชีวประวัติเจ็ดพันล้านเรื่อง กำลังถูกเขียนขึ้น
รวมถึงของพวกคุณด้วย
ที่จริงแล้ว
ไม่มีคำใดๆ ในอัตชีวประวัติเหล่านี้เลย
นั่นเพราะ
การกระทำและเส้นทางชีวิตของคุณ
- จะกำหนดว่าคุณเป็นใคร - คุณเป็นใคร
คุณอาจตกอยู่ในอันตราย
คุณอาจถูกล้อเลียน
คุณอาจสู้เพียงลำพัง
คุณอาจมีเพื่อนรักมากมาย
ชีวิตเป็นสิ่งจำกัด
แต่อัตชีวประวัติของคุณ สามารถเขียนได้อย่างไม่จำกัดวิธี
อัตชีวประวัติของคุณ...
เธอเคยได้เฉิดฉายไหม
จะลุยหรือยอมตาย
เข็มขัดนิรภัยของเธอ ปลดออกเดี๋ยวนี้
เธอมีจุดเด่น แสดงออกมาเดี๋ยวนี้
เธอเคยได้เฉิดฉายไหม
เธอสามารถเป็นโดมิโนตัวสุดท้าย ที่ผลักโลกให้ล้ม
และสามารถเป็นตัวต่อของจักรวาล ชิ้นที่ขาดหายไป
อย่าคิดว่าการแสดงของเธอ ไม่มีคนเฝ้าคอย
สีที่ตั้งตามชื่อเธอ
ใกล้จะเป็นที่นิยม
จาลาลัน จาลาลา
เย็บเลื่อมลงไปหนึ่งชิ้น
จาลาลัน จาลาลา
มีความรักที่น่าหลงใหล
โลกนั้นเต็มไปด้วยรายละเอียด
จะเปลี่ยนมันยังไง
ทีละนิดทีละน้อย ด้วยความคิดของเธอ
เธอเคยได้เฉิดฉายไหม
เธอเคยลองไหม
จะลุยหรือยอมตาย
ทุกเวลาที่ดีที่สุดหรือเลวร้ายที่สุด
ล้วนสามารถเค้น ให้เกิดอัจฉริยะมากมาย
เธอเคยลองไหม
หนึ่ง สอง
หนึ่ง สอง สาม ลุย
หนึ่ง สอง
หนึ่ง สอง สาม ลุย
หนึ่ง สอง
หนึ่ง สอง สาม ลุย
อยากใช้ชีวิต ที่ไม่มีความตื่นตาตื่นใจ
ปล่อยชีวิตไปกับความเหม่อลอย
จารึกบนหลุมฝังศพ เพียงแค่มนุษย์ที่ไม่มีอันตรายเหรอ
หรือว่าเธอกลัวแพ้ และไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขัน
ตัดตัวเองออกจากสนาม
เพียงเพื่อแก่ตัวจึงได้พบว่า
แท้จริงแล้วเธอ ไม่เคยทำอะไรเต็มที่เลย
เธอเคยได้เฉิดฉายไหม
จะลุยหรือยอมตาย
ทุกเวลาที่ดีที่สุดหรือเลวร้ายที่สุด
ล้วนเป็นเวทีที่หรูหราของเธอ
อย่าลืมที่จะเฉิดฉาย
ห้า สี่ สาม สอง...
หัวใจดวงหนึ่ง ที่เต้นตึ้กตั้กตูมตามอย่างแรง
เพียงพริบตา ก็ลืมความกลัดกลุ้มทั้งหมด
ฉันสลัดโลกใบนี้ทิ้ง และตอนนี้ฉันไม่สนใจมันแล้ว
เพียงแค่กระโดดให้สูงยิ่งขึ้น
มาเลย
- โยนนาฬิกาทิ้ง - โยนเสื้อคลุมไป
- โยนเป้ทิ้ง - โยนความจู้จี้ทิ้งไป
โยนโทรทัศน์ทิ้ง แล้วโยนคอมพิวเตอร์ไป
ทำสมองให้ว่างเปล่า และโยนความกลัดกลุ้มทิ้ง
ทำเรื่องใหญ่ ทำเรื่องเล็ก
ทำอะไรก็ล้วนแล้วแต่มีคนต่อต้าน
เกลียดยิ่งขึ้น รักน้อยลง
แค่ต้องการกระโดดให้สูงยิ่งขึ้น กระโดดให้บ้าระห่ำยิ่งขึ้น
สลัดโลกใบนี้ทิ้งไปซะ
หัวใจดวงหนึ่ง ที่เต้นตึ้กตั้กตูมตามอย่างแรง
เพียงพริบตา ก็ลืมความกลัดกลุ้มทั้งหมด
ไม่อีกแล้ว ไม่มีทางอีกแล้ว
ที่จะยอมให้ตัวเองถูกยับยั้ง
หัวใจดวงหนึ่ง ที่เต้นตึ้กตั้กตูมตามอย่างแรง
เพียงพริบตา ก็ลืมความกลัดกลุ้มทั้งหมด
ฉันสลัดโลกใบนี้ทิ้ง และตอนนี้ฉันไม่สนใจมันแล้ว
เพียงแค่กระโดดให้สูงยิ่งขึ้น
ฉันสลัดโลกใบนี้ทิ้ง และตอนนี้ฉันไม่สนใจมันแล้ว
เพียงแค่กระโดดให้สูงยิ่งขึ้น
มาเร็ว
หัวใจดวงหนึ่ง ที่เต้นตึ้กตั้กตูมตามอย่างแรง
เพียงพริบตา ก็ลืมความกลัดกลุ้มทั้งหมด
ไม่อีกแล้ว ไม่มีทางอีกแล้ว
ที่จะยอมให้ตัวเองถูกยับยั้ง
หัวใจดวงหนึ่ง ที่เต้นตึ้กตั้กตูมตามอย่างแรง
เพียงพริบตา ก็ลืมความกลัดกลุ้มทั้งหมด
ฉันสลัดโลกใบนี้ทิ้ง และตอนนี้ฉันไม่สนใจมันแล้ว
เพียงแค่กระโดดให้สูงยิ่งขึ้น
ฉันสลัดโลกใบนี้ทิ้ง และตอนนี้ฉันไม่สนใจมันแล้ว
เพียงแค่กระโดดให้สูงยิ่งขึ้น
มาสิ โดดเลย
โดด
เอาสิ
โดด
เมย์เดย์ เมย์เดย์
พวกนายอยู่ตรงนั้นหรือยัง
งั้นก็คิดซะว่าเป็นคอนเสิร์ตสิ
(ปั๋วปั๋วบอส รู้จักในนามหัวหน้าหวง)
เธอร้องไห้เหนื่อยเกินไปแล้ว
เธอบาดเจ็บลึกเกินไปแล้ว
เธอรักอย่างโง่งมเกินไปแล้ว
เธอร้องไห้ เหมือนวันสิ้นโลกกำลังมาถึง
เธอจึงฟังเพลงช้า
เพลงที่ช้าแสนช้า
ฟังแล้วใจสลาย
ไม่คิดว่าควรจะเปลี่ยน จังหวะเพลงได้แล้วเหรอ
เลิกถามว่าใครถูกหรือใครผิด
ใครได้หน้า ความผิดใคร หรือใครติดหนี้ใคร
ถึงจะผิด ถึงจะแพ้
ก็ให้กำลังใจตัวเองได้
ฉันไม่สนว่าเธอเป็นของใคร หรือใครเป็นของเธอ
ฉันเป็นของตัวฉันเอง
ปล่อยให้หัวใจเต้นตึ้กตั้กตูมตาม รู้สึกถึงการมีชีวิตอยู่
ฉันไม่สนว่าจะยืนหรือนั่ง จะนอนหงายหรือนอนคว่ำ
ขอแค่มีความสุข
ปล่อยให้เสียงดนตรีตูมตามจนหูแทบหนวก
ไม่สนแล้ว ไม่คิดแล้ว ไม่รอแล้ว อย่ารู้สึกไร้ซึ่งความสุข
คนเศร้าอย่าฟังเพลงช้า
ชีวิตคนเราเดี๋ยวเจอเดี๋ยวแยก
ความรักก็เต็มไปด้วยการให้และรับ
ถนนคดเคี้ยววกวน
ฉันก็ยังคงตั้งตารอ ทิวทัศน์ใหม่ในวันพรุ่งนี้
หนุ่มสาวหัวร้อนหายโกรธแล้ว
คนโสดมีความรักแล้ว
ละครเศร้าจบอย่างมีความสุขแล้ว
ทุกความขัดแย้ง ล้วนมีสัญญาณแห่งสันติปรากฏ
เลิกถามว่าใครถูกหรือใครผิด
ใครได้หน้า ความผิดใคร หรือใครติดหนี้ใคร
ถึงจะผิด ถึงจะแพ้
ก็ให้กำลังใจตัวเองได้
ฉันไม่สนว่าเธอเป็นของใคร หรือใครเป็นของเธอ
ฉันเป็นของตัวฉันเอง
ปล่อยให้หัวใจเต้นตึ้กตั้กตูมตาม รู้สึกถึงการมีชีวิตอยู่
ฉันไม่สนว่าจะยืนหรือนั่ง จะนอนหงายหรือนอนคว่ำ
ขอแค่มีความสุข
ปล่อยให้เสียงดนตรีตูมตามจนหูแทบหนวก
ไม่สนแล้ว ไม่คิดแล้ว ไม่รอแล้ว อย่ารู้สึกไร้ซึ่งความสุข
คนเศร้าอย่าฟังเพลงช้า
ฉันไม่สนว่าเธอเป็นของใคร หรือใครเป็นของเธอ
ฉันเป็นของตัวฉันเอง
ปล่อยให้หัวใจเต้นตึ้กตั้กตูมตาม รู้สึกถึงการมีชีวิตอยู่
ฉันไม่สนว่าจะยืนหรือนั่ง จะนอนหงายหรือนอนคว่ำ
ขอแค่มีความสุข
ปล่อยให้เสียงดนตรีตูมตามจนหูแทบหนวก
ไม่สนแล้ว ไม่คิดแล้ว ไม่รอแล้ว
เวลานี้และนาทีนี้
ต้องทำให้มีความสุขให้ได้
ไม่สนแล้ว ไม่คิดแล้ว ไม่รอแล้ว อย่ารู้สึกไร้ซึ่งความสุข
คนเศร้าอย่าฟังเพลงช้า
ช่วยต้อนรับหัวหน้าเราหน่อยครับ
หัวหน้าหวง หวงปั๋ว
หัวหน้า ตั้งแต่คอนเสิร์ต ไลฟ์ทัวร์ของเรา
เริ่มจัดที่เกาสง
ก็จัดมาแล้วร้อยกว่าแห่ง ในเวลาหนึ่งปีครึ่ง
ในที่สุดหัวหน้าก็มาสักทีนะครับ
ใช่ ฉันรอมาตั้งนาน
ช่วงเวลาที่ผ่านมาปีครึ่งนี้ หัวหน้าได้ทำอะไรไปบ้างครับ
ฉันมัวแต่ยุ่งๆ คิดถึงพวกนายนี่แหละ
ฉันเป็นคนรักษาคำพูด
ฉันเฝ้ารอวันนี้มานาน
ครับ วันนี้ก็มาถึงแล้ว
วันนี้มาถึงแล้ว
วันนี้เรามากันที่นี่ เพื่อพบหัวหน้าครับ
สุดท้ายหัวหน้าก็กลับมา ที่บริษัทชีวิตจำกัดสักที
แหม ยอดไปเลย ขอบคุณ
ที่จริงพวกนายลงจากเวทีได้แล้ว
- ได้ครับ ไม่มีปัญหา - ไม่ๆ ...
- บ๊ายบาย ทุกคน - ไปก่อนนะครับ
- บาย ขอบคุณ - ไปเถอะ
อาซิ่น เวทีเป็นของนายแล้ว
- นายทำได้ - ฝากด้วยนะ
นี่มันรู้สึกแตกต่างจริงๆ นะเนี่ย
ฉันเผลอพูดความในใจไปซะแล้ว
ขอเสียงปรบมือให้คุณหวงด้วยครับ
หัวหน้าหวง ผู้กำกับหวง
ขอขอบคุณทุกคนอีกครั้ง ขอบคุณ
- ขอบคุณ - บ๊ายบาย
(ชีวิตคนดั่งทะเลกว้าง คำร้อง/ทำนอง : อาซิ่น)
มีวันหนึ่งที่ฉันครุ่นคิด
จริงๆ แล้วฉันคือใคร
หรือว่าอันที่จริง
ฉันไม่ใช่ใครเลย
เอ้อระเหยลอยชาย ไร้เป้าหมายอยู่ทุกวัน
แต่กลับพยายาม พิสูจน์ความจริงอยู่บ่อยๆ
คนอื่นผายลมจากก้น
ฉันกลับพูดทุกวันว่าอยากเปลี่ยนแปลง
ถึงแม้ทั้งโลก
ได้ทิ้งฉันไป
อย่างน้อยจะสุขจะทุกข์ฉันกำหนดเอง
ฉันจึงพูดว่า
ปล่อยมันไปเถอะ
ฉันรู้ว่าหลังน้ำลงก็ต้องมีขึ้น
ไม่เห็นจะเป็นอะไร
(ซูเปอร์ฮีโร่โดนวิจารณ์)
(งบประมาณหดหาย ซูเปอร์ฮีโร่ตกที่นั่งลำบาก)
บ่อยครั้งที่ฉันทุ่มเทสุดตัว
พยายามสุดชีวิตแต่ผลออกมาแทบไม่ต่าง
แต่ฉันไม่เคยหวาดกลัว
ที่จะควักหัวใจอันร้อนแรงของฉันออกมา
มีหนึ่งเหรียญอยู่ในมือ
หากออกหัวก็จะตัดสินใจเลิก
ให้ตาย แต่ว่าก้นบึ้งหัวใจของฉัน
กลับไม่อยากเลิกเลยสักนิดเดียว
ถึงแม้ทั้งโลก
ได้ทิ้งฉันไป
อย่างน้อยจะสุขจะทุกข์ฉันกำหนดเอง
ฉันจึงพูดว่า
ปล่อยมันไปเถอะ
ฉันรู้ว่าหลังน้ำลงก็ต้องมีขึ้น
ไม่เห็นจะเป็นอะไร
บ่อยครั้งที่ฉันหลับตา
ได้ยินเสียงลมหายใจของทะเล เธอนั่นเอง
กระแสน้ำขึ้นน้ำลงสีฟ้าอันอ่อนโยน
บอกฉันว่าไม่เป็นไร
ถึงแม้ทั้งโลก
ได้ทิ้งฉันไป
อย่างน้อยจะสุขจะทุกข์ฉันกำหนดเอง
ฉันจึงพูดว่า
ปล่อยมันไปเถอะ
ฉันรู้ว่าหลังน้ำลงก็ต้องมีขึ้น
ฉันลืมไม่ได้
ไม่ว่าพรุ่งนี้ของฉัน
จะไปที่ใด
อย่างน้อยจะสุขจะทุกข์ฉันกำหนดเอง
ฉันจึงพูดว่า
ปล่อยมันไปเถอะ
ฉันรู้ว่าหลังน้ำลงก็ต้องมีขึ้น
ไม่เห็นจะเป็นอะไร
ร้องเลย
พรุ่งนี้ฉัน
จะอยู่ที่ใด
พรุ่งนี้ฉัน
จะอยู่ที่ใด
เมย์เดย์
ลืมแนะนำให้รู้จักเพื่อนเก่าของฉัน
ชีวิตเป็นสิ่งจำกัด
แต่มิตรภาพน่ะ ไม่จำกัดนะ
(เมย์เดย์ไลฟ์ทัวร์)
(ไม่จำกัด)
(เมย์เดย์ สุขสันต์วันปีใหม่ เมย์เดย์ ขอบคุณนะ)
(ทำงานล่วงเวลา ฮ่องกง)
(ทำงานล่วงเวลา)
ทำงานล่วงเวลา
(เมย์เดย์)
(ลูกจ้างไม่ได้เงินล่วงเวลา)
ทำงานล่วงเวลา
(ทำงานล่วงเวลา)
ทำงานล่วงเวลา
(เอาอีก ล่วงเวลา)
ทำงานล่วงเวลา
(ทำงานล่วงเวลา ไม่มีวันหยุด)
ทำงานล่วงเวลา
(ทำงานล่วงเวลา)
ทำงานล่วงเวลา
(เมย์เดย์)
ทำงานล่วงเวลา
(ทำงานล่วงเวลา)
(บรมราชโองการ)
ทำงานล่วงเวลา
เธอว่ายังไง
ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่อยู่ แต่ก็ยังอยากถาม
แต่อากาศ ไม่อาจเปล่งเสียงตอบแทนเธอได้
ความเคยชินก็เหมือนกับรอยแผล ที่ดื้อดึงไม่ยอมหาย
เมื่อคิดถึง มันก็จะฉีกทึ้งวิญญาณฉัน
ล้างรูปถ่ายเพิ่มอีกชุด ให้เธอได้เก็บรักษาไว้
เสื้อไหมพรม ก็เตรียมให้เธอเพิ่มอีกชั้น
แต่ว่าไออุ่นที่ปลอบโยน ยามเธอเดียวดาย
จะเก็บไว้ให้เธอได้อย่างไร
ฉันจะไม่ยอมให้เธอโดดเดี่ยว
ตัวคนเดียวเคว้งคว้างท่ามกลางผู้คน
จะไม่ยอมให้เธอฝ่าลมพายุ
ด้วยตัวเองคนเดียว
ฉันจะไม่ยอมให้เธอโดดเดี่ยว
ทนรับความโหดร้ายของโลกใบนี้
ฉันจะไม่ยอมให้น้ำตา อยู่เป็นเพื่อนเธอ
ตลอดกาล
บางทีในอนาคตเธออาจเจอ
คนที่ดีกว่าซึ่งเข้าใจและเอาใจใส่เธอ
การเดินทางในภายภาคหน้า
เธอจะต้องมีความสุขสมบูรณ์ยิ่งกว่า
ฉันจะไม่ยอมให้เธอโดดเดี่ยว
ตัวคนเดียวเคว้งคว้างท่ามกลางผู้คน
จะไม่ยอมให้เธอฝ่าลมพายุ
ด้วยตัวเองคนเดียว
ฉันจะไม่ยอมให้เธอโดดเดี่ยว
ทนรับความโหดร้ายของโลกใบนี้
ฉันจะไม่ยอมให้น้ำตา อยู่เป็นเพื่อนเธอตลอดกาล
เธอว่ายังไง
ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่อยู่ แต่ก็ยังอยากถาม
เพียงเพราะฉันเคยชิน กับแววตาที่พึงพอใจของเธอ
เพียงความปรารถนาสุดท้าย ที่อาจมากเกินไปของฉัน
ก็คือปรารถนาให้ชีวิตเธอมีสุข
เพียงขอให้โชคชะตา
นำพาเธอไปยังการเดินทางครั้งใหม่
มุ่งสู่ดินแดนแห่งความสุข
มุ่งหน้าไปโดยไม่หันกลับ
ลืมไปเถอะว่าฉันยังคง
โดดเดี่ยว
(บทสุดท้าย คำร้อง : อาซิ่น ทำนอง : ฉือโถว)
ถึงบทสุดท้ายของอัตชีวประวัติแล้ว
ได้เห็นความรุ่งโรจน์ ของพรหมลิขิตทั้งหมด
ม่านตาอันขุ่นมัว ผิวพรรณที่แห้งผาก
ล้วนเคยสวยสด
รูปถ่ายแสนรัก ให้เธอเลือกหนึ่งรูป
เวลาชั่วครู่ที่มีอยู่เป็นล้านครั้ง ใครอยู่เคียงข้างเธอ
ฉันในปีนั้น เคยโบยบิน
เช่นเดียวกับเธอ
ถึงแม้หวาดหวั่น และลืมไม่ลง
ก็ยังต้องปล่อยมือไป
ไออุ่นของใครที่ฉันเคยกุมไว้
มันเริ่มเย็นลง
จะมีใครที่ไหนสักแห่ง
รอคอยให้ฉันกลับไปเป็นเหมือนก่อนไหม
สองแก้มของฉันที่เคยนุ่มเนียน กลางคืนที่เคยเย็นสดชื่น
โลกที่เคยบ้าระห่ำ และรักที่เคยบานสะพรั่ง
จะมีใครไหมที่เคียงข้างฉัน
ฟังฉันพูดเรื่องชีวิตอันยาวไกล
ในสายตาของเธอ ฉันดูเหมือนคนขี้หลงลืม
เพราะในใจของฉัน ฉันมีอยู่แล้วคนหนึ่ง
คนที่สุดแสนยากจะลืมเลือน
ในสมัยของฉัน ยังมีร้านแผ่นเสียง
เป็นเหมือนพิพิธภัณฑ์ เต็มไปด้วยความหวัง
เดอะบีเทิลส์และกันส์แอนด์โรสเซส ความรักและความเศร้า
ที่ร้องออกมาด้วยความภาคภูมิเสมอ
ความสำเร็จเป็นดั่งปราสาททราย ชีวิตเป็นดั่งคลื่นทะเล
ลูกคลื่นจะซัดสาด ภาพมายาทั้งหมดให้หดหาย
เงินเก็บและบ้าน การดิ้นรนและความปรารถนา
ว่างเปล่า
ความทรงจำเหมือนหน้าต่าง น้ำตาคลอเต็มเบ้า
ภาพที่เห็นพร่ามัวเหมือนอยู่บนสวรรค์
เตียงใหญ่ที่โดดเดี่ยว จะมีใครอิงแอบแนบเคียง
ใบหน้าของฉัน
จะมีใครไหม ที่ยิ้มรับความทรงจำเช่นกัน
ซุ่มซ่ามบุ่มบ่าม ด้วยท่าทางที่โง่เขลา
วันที่แสนธรรมดา ความฝันที่ต่ำต้อยที่สุด
เมื่อใดกันที่พบว่า มันคุ้มค่าแก่การทะนุถนอม
จะมีใครไหมที่บอกความจริงกับฉัน
เวลาก็คือการหลอกลวงที่ใหญ่ที่สุด
สิ่งที่เคยคิดว่าเป็นความแน่นอน แท้จริงเป็นความอนิจจัง
ชีวิตที่เป็นรูปเป็นร่าง แท้จริงเป็นเพียง
ภาพมายา
(วีวาร็อก)
นี่คือบทสุดท้าย ของอัตชีวประวัติของฉัน
เขียนกลอนยาวบทนี้ โดยใช้เวลาทั้งชีวิต
ร่างกายจะหลุดพ้นจากขวดยา และห้องที่ว่างเปล่า
จากเปลทารก ฉันเดินกลับไปสู่แสงสว่าง
จะมีใครไหมที่รู้จักสถานที่นั้น
ที่ที่ฉันสามารถกลับไป เคียงข้างกายคนรัก
ลูกหลานต่างก็ยุ่ง ปล่อยให้พวกเขายุ่งเถอะ
เมื่อฉันจากไป ให้คิดว่ากำลังจะโบยบิน
โบยบินอย่างอิสระ
เมื่อฉันแตกต่างจากคนที่เหลือในโลก
จงปล่อยให้ฉันแตกต่าง
ความดื้อรั้นสำหรับฉัน หมายถึงตาต่อตาฟันต่อฟัน
หากฉันประนีประนอมให้ตัวเอง
หากฉันโป้ปดกับตัวเอง
ถึงแม้ผู้อื่นอาจให้อภัย
แต่ฉันไม่อาจอภัยให้ตัวเอง
ความปรารถนาที่สวยงามที่สุด
ย่อมบ้าระห่ำที่สุด
ฉันคือพระเจ้าของตัวฉันเอง
ในสถานที่ที่ฉันมีชีวิตอยู่
ที่จริงการได้เจอพวกคุณในวันนี้
ความรู้สึกต่างๆ ในใจผม
ดูจะต่างจากเดิมออกไปเล็กน้อย
ปีนี้เป็นปี 2018 และ...
ทุกคนดูเหมือนจะแก่ขึ้นอีกปีนะครับ
ไม่เหรอ ไม่น่าใช่
เพราะผมรู้ว่าแฟนๆ ของเมย์เดย์
ไม่แก่ขึ้นเลย
เหมือนกับเจ้าพวกที่อยู่บนเวที
ฉือโถว
กวนโหย่ว
หม่าชา
ไกว้โช่ว
พวกเรารู้จักกันตั้งแต่สมัยวัยรุ่น
ดูพวกเขาสิ
หลังจากคืนนี้ คุณจะเห็นได้ จากท่าทางและพฤติกรรมของพวกเขา
ว่าอายุสมองของพวกเขา
ยังคล้ายวัยรุ่นอยู่เลย
ถ้าคงอยู่แบบนั้นได้ล่ะก็ จะดีแค่ไหนนะ
หากว่า...
เราไม่ต้องใช้ชีวิต อยู่ในโลกของผู้ใหญ่
จะดีแค่ไหน
แต่อะไรที่ผ่านไปแล้วก็คืออดีต
อนาคตมันหลีกเลี่ยงไม่ได้
เราอยู่ที่นี่กันในปี 2018
ตอนนี้เราอยู่ที่นี่
บางทีในชีวิตของคุณ
คุณรู้สึกว่ามัน ต่างจากที่จินตนาการเอาไว้
"ทำไมอนาคตของฉันเป็นอย่างนี้"
"ทำไมฉันถึงเติบโตขึ้น
เป็นคนที่ต่างไป จากที่จินตนาการเอาไว้ล่ะ"
เด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ตรงนั้นน่ะ
ไงจ๊ะ
สวัสดี
หนูอยากโตเร็วกว่านี้ไหม
อยากหรือเปล่า
ผู้ใหญ่ที่อยู่ข้างๆ ต่างพากันโบกมือและพูดว่าไม่
ที่จริงการเติบโตนั้นสนุกมาก
เพราะหนูจะมีเพื่อนมากมาย
อย่างเมย์เดย์
โง่เง่านิดๆ แล้วก็ไม่รู้จักโต
หนูจะมีชีวิตที่ดี
หนูจะมีความรักที่น่าตื่นเต้น
แน่นอนว่าพ่อของหนูคงไม่ชอบ
โลกของผู้ใหญ่น่ะยอดเยี่ยม
แม้บางครั้งอาจจะดูไม่ค่อยดีนักก็ตาม
แต่ก็ไม่เป็นไร
เมื่อคุณสวมหูฟัง แล้วฟังเพลงของเมย์เดย์
เมย์เดย์จะอยู่กับคุณ ดังเช่นคนวัย 20 ปีไปตลอด
ตอนนี้เราอยู่ในปี 2018
แม้เราจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
เราโตพอจะแบกภาระต่างๆ ไว้
เราเป็นผู้ใหญ่ ที่ความเป็นเด็กน้อยอยู่ในตัว
ขอบคุณทุกคนนะครับ
สวัสดีปีใหม่
สวัสดีปีใหม่ครับ
ขอบคุณครับ สวัสดีปีใหม่
ฉันกับความดื้อรั้นสุดท้ายของฉัน
กำมือทั้งคู่ไว้แน่นไม่มีทางปล่อย
สถานีต่อไปใช่สวรรค์หรือไม่
ถึงแม้จะผิดหวังแต่ต้องไม่หมดหวัง
ฉันกับความดื้อรั้นที่ฉันภาคภูมิ
ฉันร้องเพลงก้องท่ามกลางสายลม
ครั้งนี้จะบ้าระห่ำเพื่อตัวเอง
เพียงครั้งนี้ ฉันกับความดื้อรั้น
ของฉัน
ใช่แล้ว ถ้ารักฉันก็ไม่ต้องกังวลไป
ความดื้อดึงของฉันนั้นอ่อนโยน
ยิ่งมือฉันสกปรก
ตาก็ยิ่งแวววาว
เธอไม่สนใจในอดีตของฉัน
เธอมองเห็นปีกของฉัน
เธอบอกว่าต้องผ่านการแผดเผาของไฟ
นกไฟถึงจะปรากฏกาย
หันหน้าทวนลมยิ่งเหมาะจะโบยบิน
ฉันไม่กลัวการขัดขวางจากคนนับสิบล้าน
กลัวแค่ตัวเองจะยอมแพ้
ฉันกับความดื้อรั้นสุดท้ายของฉัน
กำมือทั้งคู่ไว้แน่นไม่มีทางปล่อย
สถานีต่อไปใช่สวรรค์หรือไม่
ถึงแม้จะผิดหวังแต่ต้องไม่หมดหวัง
ฉันกับความดื้อรั้นที่ฉันภาคภูมิ
ฉันร้องเพลงก้องท่ามกลางสายลม
ครั้งนี้จะบ้าระห่ำเพื่อตัวเอง
เพียงครั้งนี้
ฉันกับความดื้อรั้นของฉัน
เพียงครั้งนี้ ปล่อยให้ฉันร้องเสียงดัง
ถึงแม้จะผิดหวังแต่ต้องไม่หมดหวัง
เพียงครั้งนี้ ฉันกับความดื้อรั้น
ถึงแม้จะผิดหวังแต่ต้องไม่หมดหวัง
เพียงครั้งนี้
ฉันกับความดื้อรั้นของฉัน
น้ำเดือดแล้วหรือยัง
จอดไอ้ที่นั่งมาเสร็จหรือยัง
จอดเสร็จแล้วน่า
- อะไรเนี่ย - จอดเครื่องบินแบบนี้
- ถนนไม่ใช่ของนายนะ - เกิดอะไรขึ้น
มีอะไรกัน
(ร้านขนมวันวาน)
นี่เดือดแล้วหรือยังไม่เดือดเนี่ย
เกือบแล้ว
ไม่ต้องรอหัวหน้าเหรอ
หัวหน้าอยู่กับหัวหน้า แล้วก็หัวหน้าของหัวหน้าเขาอีกที
เพื่อฉลองให้หัวหน้าของพวกเขาอยู่
ที่งานเลี้ยงฉลองของพวกเขาอาจจะมี
ล็อบสเตอร์กับหม้อไฟเนื้อวากิวไหม
เอาล่ะ นี่ๆ
หม้อไฟที่ดีที่สุด คือการกินพร้อมกับเพื่อนๆ
อือ
อะไร เดือดแล้ว
- เร็วเข้าสิ จะต้มอะไรก็ต้มเลย - ครับ
มาเถอะๆ
ในชีวิตของคุณ คุณกินหม้อไฟมากี่ครั้ง
บูแดจีเก ชีสฟองดู ล็อบสเตอร์และหม้อไฟเนื้อวากิว
สิ่งที่คุณจะไม่มีวันลืมลง ยังเป็นผู้คนเสมอ ไม่ใช่หม้อไฟ
หนังเรื่องนี้ใกล้ถึงตอนจบแล้ว
บางทีชีวิตก็อาจจะจบลงเช่นกัน
แต่ขอบคุณ ที่เอื้อเฟื้อความเป็นเพื่อน
และความซาบซึ้งไม่รู้จบ ในเรื่องราวชีวิตอันจำกัดของผม
จะว่าไป เพลงระเบิดห่วยแตกนั่น เป็นเพลงของใครกันนะ
เมย์เดย์
รีบๆ กินให้เสร็จสิ ฉันจะปิดร้านแล้ว
นี่ เราขึ้นพาดหัวข่าวด้วย
ฉิบหาย เราโดนไล่ออกแล้ว
(วีวาร็อก)
สั่งกลับบ้านไม่ใช่เหรอ
ไม่จำเป็น ขึ้นเจ้านี่ไปกินหม้อไฟกัน
ตอนนี้เราอยู่ในเวทีสุดไฮเทค
น่าประทับใจมากครับ
เครื่องยนต์เทอร์โบด้วย
- เฮ้ยๆ อย่ากดนะ - ขับเครื่องบินเป็นหรือไง
โธ่เอ๊ย ขับเครื่องบิน มันก็เหมือนเล่นวิดีโอเกมแหละ
ของกล้วยๆ เอานะ
เมย์เดย์ เมย์เดย์
ได้เวลาลุยแล้ว
ให้ตาย ตัวมันสูงกว่าตึกไทเป 101 ตั้ง 40 เท่าเลยนะ
งั้นก็ตัวใหญ่กว่าตึก 4,041 เท่าเหรอ
ข่าวด่วน
หน่วยที่ห้าที่วางมือไปแล้ว กลับมาช่วยรักษาโลกไว้อีกครั้ง
พวกเขาเอาชนะสัตว์ประหลาด แสนดุร้ายได้สำเร็จค่ะ
- ไง - ว่าไง
- พวกนายมากินกันที่นี่เหรอ - ใช่
มากินด้วยกันสิ
ได้สิ
ชนแก้ว
เฮ้ย เครื่องบินโดนลากไปแล้ว
เราเพิ่งรักษาโลกเอาไว้นะ เรา...
- หยุดพูด เอาใบขับขี่มาดูก่อน - ใบ...
- เรามีนี่ เรามีใช่ไหม - ใบ...
- บัตรประจำตัวอื่นๆ ล่ะ - บัตรประจำตัวอื่น...
มีไหม
ผมฝังไมโครชิปไว้ ใช้ได้ไหม
เฮ้ย อย่าลากเครื่องบินไปสิ บอกแล้วไงว่าผมฝังไมโครชิปไว้
หนึ่ง สอง สาม เย่
จริงๆ แล้วฉันเป็นแฟนตัวยงเลยค่ะ
โอ้...
เซ็นชื่อให้หน่อยได้ไหมคะ
บนผนังเหรอครับ
คือว่า บนตัวน่ะค่ะ
ไม่มีปัญหา
สวัสดีพ่อแม่สิ
แม่ครับ ผมได้ออกทีวีด้วย
มองทางนี้ครับ ทางนี้ ไงครับ
- เฮ้ยๆ ดูสิ ตัวจริงเสียงจริงเลย - เฮ้ย
เควิน ช่ายกับเสี่ยวเอส เหมือนกับในทีวีเป๊ะเลย
- จริงด้วย - เนอะ
นี่ เสี่ยวเอสจะจับกล้ามฉันไหม
- ทะลึ่ง - เฮ้ยๆ ลูกค้ามา
ครับ
โอ้โฮ ซื้อหมดนี่เลยเหรอครับ
นี่วงของลูกชายฉัน ช่วยสนับสนุนด้วยนะคะ
- อ๋อ เพื่อนเล่นดนตรีเหมือนกัน - ใช่
เหมาะเหม็งเลย
- ตอนนี้จ่ายเพียง 49 ดอลลาร์ - เพิ่ม 49 ดอลลาร์ไต้หวันใหม่
ก็เอาอัลบั้มนี้กลับบ้านไปได้เลยครับ
ไงครับ คิดว่าไง
อีก 49 ดอลลาร์เท่านั้น
อาซิ่นล่ะ อาซิ่น
บอกตามตรงนะ ผมกลัวความสูง
บินไปโน่นมานี่แบบนี้ทุกวัน มันเครียดมาก
ฉันเข้าใจดีค่ะ
แต่ฉันเป็นสัตวแพทย์นะคะ
(โสมชั้นเยี่ยมตราชีวิต)
สวัสดี หน่วยที่ห้า
สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ได้รับเงินบริจาคจากพวกคุณแล้ว
ขอบคุณมากๆ
ขอให้มีความสุขค่ะ
(วีวาร็อก)
ภายในใจฉัน รู้สึกถึงความหนักอึ้งของชีวิต
ไม่กล้าที่จะแตะให้สะเทือน
ฉันไม่ใช่คนดีแต่ก็ไม่ใช่คนเลว
ก็แค่คนชอบเพ้อฝัน
ฉันไม่ยอมว่ายไปตามคลื่นลม
เป็นดั่งเรือที่ไร้สมอ
ฉันไม่ยอมเป็นคนคิดคดและฉวยโอกาส
ขอเป็นเจ้าทึ่มดีกว่า
ฉันไม่ใช่พวกสมองกลวง
ฉันไม่ใช่คนไร้ประโยชน์
ชีวิตคนเราควรทำยังไง
ถึงจะมีความสุขกับทุกช่วงเวลาได้
ฉันมีเส้นทางของฉัน มีความฝันของฉัน
โลกในฝันฉันนั้น
หรือมันเป็นแค่ความว่างเปล่า
เส้นทางที่ฉันเลือก มีเพียงความหวัง
หวังว่าคำที่เธอและฉันเคยพูดกัน
จะเก็บรักษาไว้ จนกระทั่งวันหนึ่งเป็นจริง
เห็นโชคลาภอยู่เต็มท้องฟ้า แต่คว้าไม่ได้แม้แต่น้อย
โชคชะตาเล่นตลกกับเราได้
ภูมิหลังไม่มี ความสามารถไม่ดีพอ
แข่งทีไรก็แพ้ทุกที
ต้องมองทะลุความหยิ่งยโส
ฝ่าขวากหนามและฝนที่ตกหนัก
รวบรวมความกล้า เพื่อเผชิญหน้ากับฝันของฉัน
แล้วก็เต็มใจเป็นเจ้าทึ่ม
ฉันไม่ใช่พวกสมองกลวง
ฉันไม่ใช่คนไร้ประโยชน์
ชีวิตคนเราควรทำยังไง
ถึงจะมีความสุขกับทุกช่วงเวลาได้
ฉันมีเส้นทางของฉัน มีความฝันของฉัน
โลกในฝันฉันนั้น
หรือมันเป็นแค่ความว่างเปล่า
เส้นทางที่ฉันเลือก มีเพียงความหวัง
หวังว่าคำที่เธอและฉันเคยพูดกัน
จะเก็บรักษาไว้ จนกระทั่งวันหนึ่งเป็นจริง
ฉันมีเส้นทางของฉัน มีความฝันของฉัน
โลกในฝันฉันนั้น
หรือมันเป็นแค่ความว่างเปล่า
เส้นทางที่ฉันเลือก มีเพียงความหวัง
หวังว่าคำที่เธอและฉันเคยพูดกัน
จะเก็บรักษาไว้ จนกระทั่งวันหนึ่งเป็นจริง
ฉันรู้ว่าคงจะมีสักวัน
ให้ฉันได้ยินเสียงของเธอ
ชีวิตประกอบด้วยช่วงเวลาต่างๆ มากมาย
เมย์เดย์อยากให้คุณรู้ว่า
ในช่วงเวลาแค่แป๊บเดียว
คนที่ครั้งหนึ่งเคยยืนอยู่ต่อหน้าผม
ในฐานะรุ่นน้องจอมกวน หม่าชา
ตอนนี้มีลูกแฝด กลายเป็นพ่อคนแล้ว
คนที่ครั้งหนึ่ง เป็นลูกชายที่ฟุ่มเฟือย
ฉือโถว
ตอนนี้กลายเป็นผู้ใหญ่ และมีความรอบคอบ
คนที่ครั้งหนึ่ง เคยเป็นพี่ใหญ่ดูแลพวกเรา
กวนโหย่ว
ก็ยังคงเป็นพี่คนโต
คนที่คอยกระตุ้นให้เราฝึกซ้อม
เขียนเพลง อัดเพลงเสมอมา
หัวหน้าวงเรา คุณไกว้โช่ว
ยังคงเปี่ยมความรับผิดชอบ พร้อมภาระที่หนักอึ้ง
และผม...
ผมนั้น...
ก็ยังเป็นเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็น
คนที่ช่างฝันและชอบโอ้อวดเสมอๆ
คนที่ครั้งหนึ่ง
เคยเป็นเด็กหนุ่ม
แต่ว่า...
ตอนนี้ผมไม่อ่อนวัยอีกแล้ว
พวกคุณสิที่ยังละอ่อน
จริงๆ
เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านมากว่า 20 ปีแล้ว
เผลอแป๊บเดียว พวกเราก็เข้าสู่วัยกลางคนแล้ว
ผมไม่รู้ว่าพวกคุณได้ยิน ชื่อวงเมย์เดย์ครั้งแรกเมื่อไหร่
หากเป็นไปได้ โปรดหลับตาลง
ลองนึกถึง
ครั้งแรกที่คุณ ได้ยินชื่อวงเมย์เดย์สิ
ยังจำตัวเองตอนนั้นได้ไหม
ทุกชีวิตก็เป็นเหมือนเวลา ที่ผ่านไปแป๊บเดียว
เราอาจคิดปณิธานปีใหม่ดีๆ ไม่ได้
แต่เรารู้ว่าในอนาคต
เราสามารถพยายามมากขึ้นอีก เพื่อเก็บทุกช่วงเวลาไว้ให้ได้
เมย์เดย์จะอยู่ตรงนั้นกับคุณ
คุณจะมีเพลงประกอบที่ดีที่สุด
ในช่วงเวลา ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วของคุณ
ไม่ว่าคุณจะสิ้นซึ่งความรัก
สูญเสียงานไป
มีช่วงเวลาที่ลำบาก หรือกลัดกลุ้ม
แน่นอนว่าคุณก็จะมีเวลา ที่ยอดเยี่ยมอย่างตอนนี้เช่นกัน
มีเพื่อนๆ ทุกคนอยู่กับคุณที่นี่
เมย์เดย์จะอยู่กับคุณในทุกช่วงเวลา
หากในอนาคตคุณรู้สึกเหงาขึ้นมา
ก็เพียงแค่ร้องทำนองเพลงนี้ ในใจของคุณ
คุณรู้ดี
หนึ่ง สอง สาม ลุย
สวัสดีปีใหม่