‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪มัวทำอะไรอยู่ รีบมาสิ ให้ไวเลย
‪คนไข้ครับ คนไข้
‪ตั้งสติครับ คนไข้
‪(เรื่องราวของรองเท้าผ้าใบคู่ใหม่)
‪อาการดีซ่านหนักเลยแฮะ
‪ดูเหมือนไข้จะสูงมากด้วย
‪ถ้าเป็นดีซ่านประมาณนี้ แปลว่านี่เพิ่งเริ่ม
‪ถ้าอาการประมาณนี้ คงทรมานสุดๆ
‪ใช่
‪- นายรู้ได้ยังไงนะนั่น ‪- ว่าไงนะ
‪ทุกคนกลับไปที่เตียงตัวเองนะคะ เร็วเลยๆ
‪ครับ
‪พยาบาลจอง ช่วงนี้ผมฉี่ไม่ค่อยออก…
‪- พยาบาลจอง ขอไอน้ำ ‪- เป็นปกติค่ะ
‪- ผมน้ำลายยืดตลอดเลย ‪- ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ
‪คุณอีจางฮยอก
‪คุณอีจางฮยอกคะ
‪คุณอีจางฮยอกคะ ลืมตาค่ะ ลืมตา
‪คุณต้องตั้งสติไว้นะคะ
‪- คุณอีจางฮยอก ‪- ครับ
‪ผู้สมัครหมายเลข 2567
‪เอกวิศวะคอมพิวเตอร์ ชื่ออีจางฮยอกครับ
‪สมัยนี้หางานยากมากเลยใช่ไหมคะ
‪คุณคงมัวแต่เตรียมตัวหางาน ‪ร่างกายก็เลยอ่อนแอสินะ
‪ไม่ใช่นะครับ
‪ผมผ่านแล้วนะครับ
‪ผมได้หนังสือตอบรับแล้วด้วย
‪ยินดีกับการได้งานด้วยนะคะ คุณพี่วิศวะ
‪ทีนี้ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว พักให้เต็มอิ่มนะคะ
‪แม่
‪คุณพระคุณเจ้าช่วย
‪ทำไมหน้าตาเป็นแบบนี้
‪แม่จ๋า
‪- โธ่ๆ ผอมแห้งไปหมดเลย ‪- เอ่อ เดี๋ยวนะ
‪นี่อะไรน่ะ แม่
‪สวมหน้ากากสิ
‪โอ๊ย นี่ทำอะไรกันเนี่ย
‪เฮ้ยๆ ต้องปิดผ้าม่านไว้สิ
‪เดี๋ยวเราก็ติดโรคตับอักเสบไปด้วย ‪หรือเปล่านะครับ
‪ที่นี่เป็นโรงพยาบาล คงไม่เป็นไรหรอก
‪อากาศมันแห้ง
‪คือว่า…
‪มีอะไร
‪- ขอบคุณนะคะ ‪- ขอบคุณด้วยครับ
‪เหนื่อยหน่อยนะครับ
‪ทำไมพี่คนนั้นแกเดือดจังล่ะ
‪ไม่นะ วันนี้สวยแล้ว
‪ว่าไงนะ
‪หมอนี่อยู่โรงพยาบาลนานเกินน่ะ
‪นี่ ฉันว่ามือฉันเหลืองขึ้นนะ
‪- เริ่มแล้วไง ‪- ว่าไงนะ
‪- รู้ได้ไง ‪- นี่ๆ สวมหน้ากากเลย
‪- น่าจะสวมไว้ก่อนหน้านี้ ‪- ให้ตายสิ
‪ถ้าต้องการอะไรก็บอกแม่เลยนะ
‪แม่จะส่งของดีๆ มาให้เยอะๆ เลย
‪แม่อยู่นี่ก็ไม่เป็นไรหรอกน่า
‪แม่รักแกนะ เจ้าลูกชาย
‪พ่อก็ด้วยนะ
‪โอ๊ย จริงๆ เลย
‪ลูกชายพ่อสู้ๆ สู้ไว้นะ
‪ไปเลย รีบไป
‪เปิดประตูทิ้งไว้ด้วยครับ
‪พาเขาไปด้วยสิ
‪(เข้ารพ.เหรอ ต้องไปเยี่ยมแล้ว)
‪(พี่จะซื้อไก่ทอดไปเยี่ยมนะน้อง ‪เห็นว่าเป็นตับอักเสบ)
‪(ไม่เป็นไรน่า มาได้)
‪(จะอธิษฐานให้จากตรงนี้ เราจะส่งใจไปเยี่ยม)
‪(ฉันชอบฮยอกตอนแข็งแรง ‪จะติดเชื้อผ่านแชตไหม)
‪(บาย)
‪(โรงพยาบาลเมืองอินชอน)
‪เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อน
‪ผมว่าคุณไม่ควรเปิดผ้าม่านนะ
‪- เขาเป็นตับอักเสบนะ ขืนเราติดล่ะ ‪- อันตรายมากนะ
‪คุณไม่ติดตับอักเสบจากเขาหรอกค่ะ
‪พยาบาลจองจะไปรู้ได้ไง
‪มันเป็นโรคติดต่อไม่ใช่หรือไง
‪เขาเป็นตับอักเสบค่ะ ไม่ใช่โรคติดต่อ
‪โรคตับอักเสบบี ไม่ใช่โรคติดต่อนะคะ
‪- ฉันจะไม่เป็นไรจริงเหรอ ‪- แต่ถ้าติดขึ้นมา คุณจะรับผิดชอบไหม
‪ปิดม่านเลยนะ
‪รู้แล้วค่ะ รู้แล้ว
‪ฉันปิดเพื่อพี่วิศวะเขาหรอกนะคะ
‪- ปิดให้มิดเลยนะ เร็วๆ ‪- แต่ฉันว่ามันติดกันได้นะ
‪ลำพังแค่ป่วยก็แย่พอแล้ว
‪คนเรานี่ใจร้ายกันจริงๆ ว่าไหมคะ
‪ไม่ต้องสนใจนะคะ พักผ่อนตามสบายเลย
‪ฉันจะจ่ายยาพิเศษให้คุณหายไวๆ เลยนะคะ
‪(คุ้มแล้วที่ฉันป่วย)
‪(ทำไม ข้าวที่รพ.อร่อยรึ)
‪(รู้สึกเหมือนถูกปกป้อง)
‪(ไวไฟแรงหรือไง)
‪(ร้านสะดวกซื้อที่นั่นร้านใหญ่เหรอ)
‪เวรเอ๊ย ใจแทบร่วง
‪โธ่ พี่วิศวะนี่เอง
‪นึกว่าจะโดนจับได้ซะแล้ว
‪ทำไมคะ แปลกเหรอคะที่เห็นพยาบาลสูบบุหรี่
‪ไม่นะครับ น่ารักดี
‪อ๋อ แหวนรุ่นน่ะค่ะ
‪งั้นเหรอครับ
‪พี่วิศวะบอกว่าได้งานแล้วใช่ไหมคะ
‪- ตำแหน่งประจำไหม ‪- ครับ
‪ดีจังนะ
‪ฉันเป็นลูกจ้างชั่วคราวค่ะ
‪โขกสับกันอย่างกับทาส น่ารำคาญ
‪เคยเข้ากะแปดชั่วโมงไหมคะ
‪ไม่มีเวลาให้คลายเหนื่อยเลยค่ะ
‪ที่มาสูบอยู่ตอนนี้ก็เพื่อจะปลุกให้ตัวเองตื่น
‪ใครมันมาสูบบุหรี่อยู่ตรงนี้
‪คนไข้คะ
‪มาสูบบุหรี่ตรงนี้ได้ไงคะ
‪ถ้ายังทำแบบนี้อีก ‪ฉันจะให้คุณออกจากโรงพยาบาลนะคะ
‪เอ่อ ครับ
‪เฮ้อ ฉันเกลียดกลิ่นบุหรี่ชะมัด
‪ทำไมถึงมาสูบตรงนี้เนี่ย ไม่เข้าใจเลย
‪สูบบุหรี่ทำไม
‪- กลับห้องไปเลยไป ‪- ครับ
‪เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะไม่เปิดม่าน ไม่เปิดแน่ๆ
‪เมื่อวานฉันขอบคุณมากเลยนะคะ
‪ถ้าโดนจับได้ ฉันต้องโดนตัดเงินเดือนแน่ค่ะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪รีบกินเถอะค่ะ โรคนี้ต้องกินเยอะๆ ‪จะได้หายไวๆ
‪กินเยอะๆ นะคะ
‪ครับ
‪ต้องกินให้หลากหลายนะคะ
‪ตายจริง ฉันบ้าไปแล้ว นี่ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย
‪ทำไงดีล่ะ
‪ฉันคงจะหิวจัด เพราะยังไม่ได้กิน ‪อะไรทั้งวันแน่เลยค่ะ
‪ไว้คราวหลังจะซื้อของอร่อยมาให้นะคะ
‪ขอโทษจริงๆ นะคะ
‪เดี๋ยวสิ กินด้วยกันผมก็ไม่มีปัญหานะ
‪ห้ามรังแกพี่วิศวะนะคะ
‪"พี่" เหรอ
‪เอาตะเกียบไปเฉยเลย
‪น่ารักจัง
‪พี่ฮยอกคะ นี่ค่ะ
‪ฉันเรียกว่า "พี่ฮยอก" ได้ใช่ไหมคะ
‪ครับ ได้เลยครับ
‪ฉันง่วงมากเลยค่ะ พี่ฮยอก
‪ฉันขออยู่ต่ออีกหน่อยนะคะ
‪ฉันหลับไปนานแค่ไหนคะ
‪ยังไม่ถึงหนึ่งนาทีเลย
‪(ฉันว่าจะจีบพยาบาล)
‪(ยังอาการหนักอยู่สินะ)
‪(น่ารักเหรอ)
‪(ฉันควรหาสิ่งที่ชอบร่วมกันก่อน)
‪(แกต้องรีบออกจากที่นั่น ‪แล้วกลับสู่โลกความเป็นจริง)
‪ดีซ่าน
‪มันควรจะมาสูบบุหรี่อยู่ตรงนี้ไหมคะ
‪โธ่เว้ย ฉันจะทำไงดี
‪(ผมจะไม่สูบบุหรี่อีกแล้วครับ)
‪(คนไข้เรียกหา อีจางฮยอก)
‪(เวลาหมดแรง ต้องเติมวิตามิน)
‪ขอบคุณนะคะ
‪(หวังว่าจะช่วยให้อิ่มท้อง)
‪(งีบสักหน่อยสิครับ เดี๋ยวผมปลุกเอง)
‪ฉันหลับนานเลยใช่ไหมคะ
‪แค่ 172
‪คุณหลับไป 2 นาที 52 วินาทีครับ
‪ขอบคุณนะคะ พี่ฮยอก
‪(อีจางฮยอกเรียก)
‪สองร้อยแปดสิบเอ็ด…
‪สองร้อยแปดสิบสอง…
‪สองร้อยแปดสิบสาม…
‪สองร้อยแปดสิบสี่…
‪หนึ่งร้อยยี่สิบเอ็ด…
‪สามร้อยห้าสิบเก้า…
‪หนึ่งพันห้าสิบเอ็ด…
‪(จงแข็งแรง)
‪(อีจางฮยอก)
‪เขาบอกว่าอยากสูดอากาศสักหน่อย
‪เดี๋ยวฉันกลับมานะคะ
‪มาการองทำมือจากฟินแลนด์อร่อยสุดยอดเลยค่ะ
‪ครับ
‪มาการองต้นตำรับชั้นเยี่ยม ‪จากฟินแลนด์ของฉันอยู่ไหน
‪คืนมาเลยนะ อันนั้นฉันจะเอาให้หัวหน้าพยาบาล
‪- จะไปรู้เหรอวะ ‪- เมื่อวันก่อนโสมของฉัน
‪ที่มันขวดละ 5,000 วอน นั่นก็หายไปเหมือนกัน
‪ไม่ใช่ฉันโว้ย
‪เฮ้ย เจ้าเหลือง นายเห็น...
‪พอเถอะ ไม่ใช่เขาหรอก
‪- เด็กนั่นไม่ได้ออกนอกห้องเลย ‪- ไม่ใช่เขาแน่
‪นายก็ควรบอกฉันก่อนสิ
‪- กล่าวหากันเหรอ ‪- หัวหน้าพยาบาล…
‪วางมือเลยครับ
‪- ฉันต้องวางเหรอ ‪- ครับ
‪เคยแตะต้องอาหารของคนอื่นหรือไม่
‪ไม่เคย
‪เห็นไหม กะแล้วว่าต้องเป็นนาย
‪- ฝีมือนายใช่ไหม ‪- ฉันว่าแล้วไง
‪ฝีมือทำอาหารของคุณแม่ อร่อยมากเลย
‪แฟนพี่คงจะโชคดีนะคะ
‪ผมโคตรโสดสนิท ไม่มีแฟนเลยครับ
‪ฉันเกลียดคนที่พูดแบบนี้ที่สุดเลย
‪พยาบาลดาอึน
‪แฟ้มคนไข้เมื่อกี้…
‪พยาบาลดาอึนครับ พยาบาลดา…
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ครับผม
‪เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ
‪เมื่อวานผมเหนื่อยเลยกลับไปเฉยๆ
‪คนไข้รู้สึกยังไงบ้างครับ
‪- ถ้าไม่นับที่มีแก๊สเยอะ ก็โอเคครับ ‪- เมื่อคืนผมสนุกมาก
‪- มีแก๊สเยอะ ‪- คุณดาอึนก็ยอดเยี่ยมมาก
‪เมื่อคืนกินรามยอนเหรอครับ
‪- ผมบอกว่าอย่ากินแป้งเยอะไงครับ ‪- นิดเดียวครับ แค่ซดน้ำซุป
‪- คุณดาอึน เท่าที่ผมเห็นเมื่อวาน ‪- คราวก่อนก็กินมาการอง
‪- ต้องระวังเรื่องกินหน่อยนะครับ ‪- พูดอะไรของเขา
‪- ผมผิดไปแล้วครับ ‪- เคร่งหน่อยนะครับ
‪แล้วคนไข้เป็นไงบ้างครับ
‪แบบนี้น่าจะออกจากโรงพยาบาล ‪ในอีกวันสองวันได้แล้วนะ
‪อะไรนะครับ วันสองวันเหรอครับ
‪ให้ออกตอนไหนดีนะ
‪เอาเป็นว่าออกจากโรงพยาบาล ‪วันมะรืนนี้ได้เลยครับ
‪มะรืนนี้เหรอครับ
‪เดี๋ยวครับ
‪ครับ
‪ผมยังรู้สึกไม่ค่อยดีเลย
‪ขออยู่อีกสองสามอาทิตย์…
‪แล้วค่อยออกได้ไหมครับ
‪ค่อยมารักษาที่โรงพยาบาล ‪แบบสำหรับผู้ป่วยนอกก็ได้ครับ
‪รีบไปกินเลี้ยงให้เสร็จ แล้วเราก็…
‪เธอเป็นบ้าอะไร
‪ต่อให้คุณหมอจะชวนคุยยังไงก็ไม่ควร
‪แล้วเธอไปพูดอะไรกับคนไข้ ‪เขาถึงไม่อยากกลับบ้าน
‪ขนาดนี้แล้วเธอยังจะยื่นวันลาอีก
‪ทำไม
‪โธ่เว้ย
‪(ฉันควรสารภาพจริงๆ สินะ)
‪(งั้นก็ต้องมีแหวนด้วยสิ)
‪(แต่เธอสวมแหวนอยู่แล้วไง)
‪(งั้นก็เป็นดอกไม้ไหม)
‪(ป่านนี้จะหาดอกไม้จากไหน)
‪(ไม่ได้พูดถึงเกมหรอกเหรอ)
‪(ยังป่วยอยู่สินะ)
‪(คนไข้เรียกหา อีจางฮยอก)
‪อะไรกัน
‪ไม่มีอะไรทั้งนั้นครับ
‪ลูกชาย ออกมารอแม่รับกลับบ้านเหรอ
‪ว้าว หน้าตาดูดีขึ้นเยอะเลยนะ
‪มาทำไมเนี่ย
‪โธ่เอ๊ย
‪งอนแล้วแหง
‪อารมณ์ร้อนได้แม่มันไม่มีผิด
‪เจ้าฮยอกคงป่วยจริงสินะ ดูซูบลงเยอะ
‪เพราะกินข้าวโรงพยาบาลไง ‪ข้าวที่นั่นโซเดียมต่ำ
‪ใช่ เขาว่าของโซเดียมต่ำอันตรายนะ
‪จริง ฉันนี่ไม่ชอบอาหารโซเดียมต่ำเลย
‪นี่ ฮยอก
‪นายคงไม่ได้คิดว่าพยาบาลคนนั้น ‪มีอยู่จริงหรอกใช่ไหม
‪นายแค่ป่วยก็เลยเห็นภาพหลอนน่ะ
‪ผู้หญิงแบบนั้นไม่มาชอบเราหรอก
‪พูดอะไรของนาย ‪พยาบาลดาอึนชอบฉันจะตายไป
‪นายตั้งชื่อเธอว่า "ดาอึน" สินะ
‪ไม่ใช่ "ดาอึนจัง" แน่นะ
‪ปัดโธ่เว้ย
‪อ้าวเฮ้ย อันนั้นยังไม่สุกเลยนะ
‪- เดี๋ยวก็ได้เข้ารพ.อีกหรอก ‪- ก็กะให้เป็นงั้นแหละ
‪(หมายเลขฉุกเฉิน)
‪"จองดาอึน"
‪อยู่นี่ไง
‪เบอร์ 010-6687…
‪- ทำอะไรตรงนั้นคะ ‪- ครับ
‪อะไรอีก
‪คิดถึงมากเลยครับ
‪เบอร์ 010-6687…
‪นายกลับมานี่สินะ
‪เบอร์ 010-6687…
‪ใช่เบอร์พยาบาลจองดาอึนไหมครับ
‪เบอร์ 6687…
‪ฮัล…
‪ขอโทษครับ
‪หก หก แปด เจ็ด
‪ฮัลโหล
‪- พี่ฮยอกเหรอ ‪- ครับ
‪ครับ ผมเอง อีจางฮยอกครับ
‪รู้เบอร์ฉันได้ยังไงเหรอคะ
‪เอ่อ
‪คือว่าเมื่อวานผมไปที่โรงพยาบาล
‪แต่ว่าคุณไม่อยู่ ก็เลย…
‪ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี ก็เลยยื่นวันลาสองสามวันน่ะค่ะ
‪อะไรนะครับ
‪ตอนนี้เป็นอะไรไหมครับ ไม่สบายตรงไหน
‪ฉันไม่เป็นไรค่ะ
‪ค่อยยังชั่วหน่อย
‪โล่งอกไปที
‪โทรมาทำไมเหรอคะ
‪เอ่อ คือ คือว่า…
‪คิดยังไงกับผมเหรอครับ
‪ว่าไงนะคะ
‪คุณไม่ได้ทำดีกับผม ‪แค่เพราะผมเป็นคนไข้ใช่ไหมครับ
‪พยาบาลดาอึนครับ
‪ผมชอบคุณมากจริงๆ ครับ
‪มาที่นี่ไหมคะ
‪อะไรนะครับ
‪ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านคนเดียว
‪อยากมาไหมคะ
‪ทำอะไรน่ะ ลูกชาย
‪ผมขอใช้รถหน่อย
‪พูดอะไรของมัน ไอ้บ้านั่น
‪เขาจะใช้รถ
‪ฮะ เฮ้ย
‪นี่ แกจะใช้รถทำไม ไอ้ลูกเวร
‪(วิตามิน 500)
‪สวัสดีครับ
‪มาเร็วจังเลยนะคะ
‪อันนี้
‪ไม่เห็นต้องซื้อของพวกนี้มาเลย
‪เข้ามาสิคะ
‪- ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้นคะ ‪- อะไรนะครับ
‪มานั่งสิคะ อย่ามัวยืนอยู่
‪เอ่อ ครับ
‪ผมขอโทษที่มาตอนดึกนะครับ
‪ฉันเป็นคนบอกให้มาเองนี่คะ
‪ครับ
‪ผมดัดลอนสวยมากเลยนะครับ
‪คุณควรจะพักผ่อน งั้นผมขอตัวก่อน
‪นอนที่นี่ไหมคะ
‪ว่าไงนะ
‪อยู่กับฉันนะคะ
‪ฉันอยากกอดคุณแน่นๆ แบบนี้มาตลอดเลยค่ะ
‪นี่ทำอะไรคะ
‪โอ้ ผมพลาดครับ
‪ไม่ได้ตั้งใจทำนะครับ
‪ทำพลาดแบบนั้นได้ไงคะ
‪(ลูกชาย ทำไมไม่กลับบ้าน)
‪(พ่อแกนอนไม่หลับเพราะเรื่องรถ)
‪พี่ฮยอกเหรอ
‪ตื่นแล้วเหรอครับ
‪ผมเห็นมีสาหร่ายอยู่บนโต๊ะน่ะครับ
‪ขอบคุณที่เปลี่ยนหลอดไฟให้นะคะ
‪ครับ
‪เดี๋ยวก่อน
‪ไม่ค่ะ ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ
‪ไม่ใช่นะคะ
‪หมอนั่นตายครับ
‪คนนี้ครับ
‪นี่
‪นี่แกคบกับใครอยู่เหรอ
‪ครับ
‪ขี้โม้ชิบเป๋ง
‪เรื่องจริงนะ พ่อ
‪- คุณดาอึน ยิงปืนไรเฟิลเก่งไหมครับ ‪- ไม่เลยค่ะ
‪โธ่เว้ย ไอ้ตุ๊ต๊ะนั่น
‪คุณดาอึน
‪คุณดาอึนแฟนผม
‪งั้นไว้ผมโทรหานะครับ
‪ลาก่อนค่ะ
‪รถนั่นแพงอยู่นะ
‪จริงเหรอคะ นั่นรถหรูเหรอคะ
‪ใช่ คันนั้นน่ะ
‪คุณดาอึนครับ ‪ไอ้หมอนั่นหรือผมที่อ้วนกว่ากันครับ
‪พี่ฮยอกของฉันน่ารักขนาดนี้ ‪จะให้เทียบอะไรล่ะคะ
‪จริงเหรอครับ
‪(จะเจอหน้าลูกฮยอกที ทำไมยาก)
‪(ไอ้ลูกเวร)
‪(รีบเอารถมาคืนเลยนะโว้ย)
‪คุณดาอึน ไม่มีแหวนแล้วนี่ครับ
‪ฉันทำหายน่ะค่ะ
‪ฉันถอดออกแป๊บหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่ามันหายไปไหน
‪อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‪(ฮยอกรูดบัตรเครดิตแม่เหรอ)
‪(เอารถคืนมาโว้ย)
‪คุณดาอึนครับ
‪ถ้าผมเข้าที่เข้าทางแล้ว ‪คุณดาอึนต้องออกจากงานนะครับ
‪พอเห็นคุณดาอึนเหนื่อย ผมก็ปวดใจครับ
‪กอดฉันได้นะคะ
‪ชนะ
‪- โธ่เว้ย ‪- เฮดชอต
‪ยัยนี่เก่งจริง
‪ทีหลังอย่ามาชวนเธอเล่นอีกนะ ไอ้ตุ๊ต๊ะ
‪- พี่ฮยอก ‪- ครับ
‪คนรู้จักฉันให้ตั๋วไปเที่ยวเชจูมา
‪ไปด้วยกันไหมคะ
‪ว่าไงนะ
‪งั้นผมต้องหาร้านเด็ดไว้หน่อยแล้ว
‪เขาบอกว่านี่ไซส์ใหญ่สุดแล้วครับ
‪- ที่รักเราใส่ตัวนี้เป็นเสื้อคู่ไหม ‪- ได้สิ
‪- สวยมากเลย ‪- ฉันว่าโอเค
‪เข้ากับที่รักมากเลย
‪ไปกินมาการองกันเถอะ
‪ลองชิมอันนี้ดูสิครับ
‪กินสิคะ
‪ตั้งแต่วันนี้ไปผมจะไม่กินอีกแล้วครับ
‪ทำไมล่ะคะ
‪ไม่กินแล้วครับ
‪คราวก่อนเราเคยเจอกันแล้วใช่ไหมครับ
‪คราวก่อนคุณเคยมาแล้ว ‪งั้นผมลดให้ 5,000 วอนครับ
‪- จริงเหรอคะ ‪- ครับ
‪- ขอบคุณนะคะ ‪- โชคดีครับ
‪ลุงครับ
‪ผมจะลงเลยครับ
‪คุณดาอึน
‪คุณดาอึน ขอโทษนะครับ
‪พอดีพ่อผมเอากุญแจรถไปซ่อน
‪ผมควรจะไปรับคุณมาแท้ๆ เลย
‪แต่พ่อบอกว่าจะฆ่าผมให้ตายถ้าผมเอารถไป…
‪แต่นแต๊น
‪ชอบหรือเปล่าคะ
‪เป็นเพราะผมใส่เสื้อคู่ไม่ได้ ‪ก็เลยจะใส่รองเท้าคู่แทนเหรอครับ
‪ไม่ใช่นะคะ
‪ฉันแค่คิดว่าคู่นี้น่าจะเหมาะกับพี่ฮยอก
‪ว้าว ถูกใจไหมคะ
‪ถูกใจที่สุดเลยครับ
‪คุณดาอึนครับ คริสต์มาสปีหน้า ‪เราไปเกาะเชจูกันอีกนะครับ
‪ผมจะสวมรองเท้าที่คุณดาอึนซื้อให้ ‪และจะลดน้ำหนักให้สุดชีวิต
‪ปีหน้าจะใส่เสื้อคู่กับคุณดาอึนให้ได้เลยครับ
‪ผมจะลดน้ำหนักจริงๆ นะครับ
‪คุณดาอึน คอยดูนะครับ ผมจะลดน้ำหนักให้ได้เลย
‪ฉันจะลดน้ำหนักจริงๆ
‪จะลดให้ได้
‪(เรื่องราวของรองเท้าผ้าใบคู่เก่า)
‪อะไรน่ะ ไข่ตุ๋นเหรอ
‪จมูกดีจัง
‪- วันนี้เธอจะออกไปตอนกี่โมง ‪- บ่ายสาม
‪ทำงานกะแปดชั่วโมงนี่ ไม่ไหวเลยจริงๆ
‪ไปก่อนนะ
‪อือ
‪พี่ฮยอก
‪เดี๋ยวก่อนสิ
‪ไม่ใช่สิ เอาขยะรีไซเคิลไปทิ้งด้วย
‪เข้าใจแล้ว
‪มา
‪- โอ้ตายๆ ‪- หนักเหรอ
‪เปล่าหรอก ไปก่อนนะ
‪(รู้จักแยกขยะจนเป็นนิสัยกันเถอะ ‪ขยะรีไซเคิล คือก้าวแรกที่ช่วยโลก)
‪เอ้า อะไรของมันเนี่ย
‪เฮ้อ ยุ่งจะตายอยู่แล้ว
‪ส่งตัวผมไปเหรอครับ
‪อย่ามาพูดอะไรพิลึกสิครับ
‪จู่ๆ จะให้ไปบริษัทใหญ่ทำไม
‪ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ
‪เมื่อกี้มีคนมองอยู่ ฉันถึงไม่ได้พูดว่า "ส่งตัว"
‪ถ้าไป นายจะได้เป็นพนักงานประจำ ‪ของบริษัทใหญ่เลยนะ
‪นายไม่ต้องคิดอะไรเยอะ
‪ไปที่นั่นซะ
‪แล้วทำงานให้เต็มที่
‪นายคิดว่าฉันดีใจเหรอ
‪ที่ต้องเสียลูกน้องน่ะ
‪ผมจะทำได้ดีไหมครับ
‪นายน่ะ
‪มีความสามารถ
‪คนมีความสามารถระดับนาย ยังไงก็ทำได้ดีแน่
‪นี่ ไอ้หนู ฉันอยากให้นาย ‪ประสบความสำเร็จในที่ที่ดีกว่านี้
‪พี่ชายคนนี้ถึงได้ส่งตัวนายไป รู้ไหม
‪หัวหน้าแผนก…
‪ใช่แล้วล่ะ
‪- ผมจะทุ่มสุดตัวครับ ‪- ดี
‪- สู้ๆ ‪- สู้ๆ
‪หัวหน้าแผนกเขาขอร้องฉันสุดตัวเลย
‪"นี่เป็นโอกาสดีมากนะ ‪ฮยอก นายต้องไปให้ได้นะ"
‪ทางบริษัทใหญ่คงอยากได้ตัวฉันแหละ
‪แปลว่าในที่สุดความสามารถของพี่ ‪ก็เป็นที่ยอมรับสักที
‪งั้นก็ดีเลยนะ
‪ทำไมล่ะ
‪หรือว่าฉันไม่ควรไป
‪ไม่ได้สิ มันเป็นโอกาสดีสำหรับพี่ฮยอกเลยนี่
‪แหงสิ เป็นโอกาสที่ดีมากเลย
‪ทั้งสำหรับพี่ และสำหรับเธอด้วย
‪เราสองคนจะได้…
‪แต่ว่านะ พี่ เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้อง…
‪ต๊ายตาย ดูยัยนั่นสิ ดูๆ
‪ทำไมมาเดตกันในโรงพยาบาลล่ะ
‪- ฉันต้องไปแล้ว ‪- รักกันหวานชื่นจริง
‪- ฝากเก็บให้หน่อยนะ ‪- ฉันยังกินไม่เสร็จเลย
‪ไว้เจอกันนะ
‪สู้เข้าไว้
‪เหลือเกินจริงๆ
‪ว่าแต่ผู้ชายคนนั้น หน้าตาคุ้นๆ ไหมคะ
‪ใช่ไหมล่ะ
‪คุ้นหน้าคุ้นตามาก
‪คุณดาอึน ถนัดยิงปืนไรเฟิลจู่โจมเหรอครับ
‪- เฮ้อ ไอ้ตุ๊ต๊ะนั่นยังไม่เลิก… ‪- งั้นยิงสไนเปอร์มาตลอดเลยเหรอ
‪- ไปเถอะ ‪- คุณยิงสไนเปอร์ตลอดสินะ
‪- เราไปก่อนนะ ‪- ค่ะ
‪- เดี๋ยวผมโทรหานะครับ ‪- ค่ะ
‪เอาละ
‪อะไรกันน่ะ
‪จะให้ยืมรถพ่อไปตลอดก็ยังไงอยู่
‪ฉันเลยซื้อใหม่
‪ไม่เป็นไรเหรอ
‪- ลองนั่งดูก่อน ‪- เดี๋ยวสิ
‪ขึ้นเถอะ ไม่เป็นไร
‪ตั้งแต่ทำแหวนรุ่นหาย เธอก็ไม่มีของแบบนี้เลยนี่
‪พี่ก็เลยเตรียมมาให้
‪สวยมากเลย
‪ขอบคุณนะ
‪ทีนี้เธอไม่ต้องกังวลอีกแล้วนะ
‪ตอนนี้พี่มีรถแล้ว จะแวะมาหาทุกวันเลย
‪ไม่ต้องกังวลนะ
‪เช้าวันจันทร์นี้อากาศแจ่มใส ‪ไร้ฝุ่นละเอียด แต่การจราจรติดขัดค่ะ
‪โดยเฉพาะบริเวณทางด่วนคยองอิน ‪แน่นขนัดด้วยรถที่มุ่งไปโซล
‪- ขยับได้ทีละนิดค่ะ ‪- ไอ้ไฟแดงเวร
‪- ทั้งยออีโดไอซีชินวอลและโซลอินชอน ‪- ปัดโธ่เว้ย
‪จราจรติดขัดหนาแน่นมากค่ะ
‪ควรจะเผื่อเวลาประมาณสามชั่วโมง…
‪น่าจะเตรียมตัวกันมาล่วงหน้าสิ เฮ้อ ปัดโธ่
‪คือว่า ผมถูกส่งตัว…
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪ท่านประธานครับ ผมขอแนะนำสมาชิกใหม่ ‪ที่เพิ่มเข้ามาในโปรเจกต์นี้ครับ
‪พัฒนาโครงสร้าง คิม…
‪ไม่สิๆ อี…
‪- อีจางฮยอกครับ ‪- คุณอีจางฮยอก
‪- เอ่อ… ‪- ยินดีที่รู้จักนะคะ
‪ครับ
‪นี่เป็นคนออกแบบโครงสร้างครับ
‪เชิญแนะนำตัวเลยครับ
‪ฉันชื่อฮันโบยองค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ
‪ยินดีต้อนรับค่ะ
‪เรามา "ยิ้มไว้" ด้วยกันนะคะ
‪ค่ะ ยิ้มไว้
‪- ยิ้มไว้ ‪- สู้ๆ
‪ไม่สิ "ยิ้มไว้"
‪อ๋อ ยิ้มไว้
‪ตกใจหมด
‪เฮ้อ อะไรวะเนี่ย
‪- นี่มันอะไรครับ ‪- อะไร
‪ยังมีอีกคนนอกจากผมนี่ครับ หัวหน้า
‪อ้าว เหรอ
‪สมเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่จริงๆ เลยเชียว
‪ดูท่าจะไม่ง่ายแฮะ
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันครับ
‪นายไม่ต้องห่วงหรอก
‪ยังไงตำแหน่งนายยังอยู่
‪ผมถึงขั้นซื้อรถแล้วก็เช่าห้องในโซลแล้วนะ
‪- กลับไปไม่ได้หรอก ‪- นี่ ถ้างั้น
‪นายก็ต้องทำให้ดีถ้ายังอยากอยู่ที่นั่นต่อ
‪บ้าเอ๊ย
‪ถึงเวลากินแล้ว
‪หัวหน้าทีม วันนี้กินอาหารจีนดีไหมครับ
‪- จีนเหรอ ‪- ครับ กินเป็นข้าวชุดน่าจะดี
‪ข้าวขาวงั้นเหรอ
‪ฉันว่าวันนี้กับข้าวชุดไม่ค่อยเหมาะ
‪โอ๊ย ตกใจหมด
‪หน้าตาโคตรไม่เป็นมิตร
‪ทำไมเล่า พี่ก็ทำงานให้ดีกว่าคนนั้นสิ
‪ทำดีด้วยไปเถอะ เป็นเพื่อนร่วมงานกันนี่
‪ยินดีกับการเริ่มงานวันแรก
‪ชน
‪พี่ก็เป็นฝ่ายตีสนิทกับคนอื่นก่อนสิ
‪หนึ่ง สอง สาม สี่…
‪ตกใจหมด
‪ให้ฉันช่วยไหมคะ
‪ไม่ครับ ไม่เป็นไรครับ
‪- ดื่มกาแฟหน่อยสิคะ ‪- โอ้ คุณโบยอง
‪- อเมริกาโน่ค่ะ ‪- ขอบใจนะ
‪- ขอบคุณ ‪- เชิญครับ
‪- ขอบคุณนะคะ ‪- นี่เลยค่ะ
‪- ขอบคุณนะ ‪- ขอบคุณครับ
‪หัวหน้าทีม นี่กาแฟค่ะ
‪โอ้ ขอบคุณนะ คุณโบยอง
‪ใจดีจังเลย
‪ขอบคุณค่ะ บอส
‪นี่ทำอะไร…
‪คุณครับ
‪ควรจะบอกไปว่าผมเป็นคนซื้อหรือเปล่าครับ
‪ว่าไงนะ
‪ฉันแค่จะช่วยคุณเองนะ
‪อยากจะเอาหน้าว่าซื้อกาแฟมาเลี้ยงสินะคะ
‪ขอโทษด้วยนะคะ
‪คราวหลังฉันจะไม่สนแล้วว่ากาแฟนั่นจะหกไหม
‪โอเค
‪โอเคๆ
‪อะไรเนี่ย
‪ได้ยินว่าที่ให้ทำด่วนคือสะพาน ‪ไม่ใช่โครงสร้างส่วนล่างนี่คะ
‪ไม่ได้ยินที่หัวหน้าพูดตอนประชุมเหรอคะ
‪ผมรู้แล้วครับ
‪แค่ลองทำเฉยๆ ครับ
‪คุณควรขอบคุณฉันนะ
‪เกือบงานเข้าแล้วไหมล่ะคะ
‪เกือบงานเข้าแล้วสิ
‪คุณจางฮยอก ไม่เห็นเหรอครับว่า ‪คนอื่นเขาทำโครงสร้างส่วนล่างกัน
‪ทำไมมีแต่คุณจางฮยอก ‪ที่ร่างแบบสะพานล่ะครับ
‪ทำไม ทำไมกัน
‪ช่วยตั้งใจฟังที่ผมพูดหน่อย
‪นี่คุณ
‪คุณครับ
‪นี่คุณทำบ้า…
‪เป็นผู้หญิงหรอกเหรอ
‪ยัยหมาบ้านั่นน่ะเหรอ
‪ถ้าเป็นผู้ชายนะ ฉันคงจะ…
‪ดูท่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่ธรรมดาเลยนะ
‪พี่ฮยอกของฉันคงเหนื่อยแย่เลย
‪รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ชอบของหวาน
‪รู้สิ พี่เกลียดเข้าไส้เลยเพราะกลัวจะน้ำหนักขึ้น
‪ยัยนั่นยัดลูกอมใส่ปากฉันเลยนะ ‪แถมยังเป็นรสมินต์อีก
‪จริงเหรอ
‪ยัยนั่นดูท่าจะบ้าจริง เป็นอะไรของนางน่ะ
‪- คงจะบ้าจริง ‪- เป็นผู้หญิงที่พิลึกแฮะ
‪พี่ วันนี้ที่โรงพยาบาล มีคนไข้คนหนึ่งมา…
‪โอ๊ย ฉันจะบ้าตายจริงๆ
‪เฮ้อ ไม่รู้วิธีเลยจริงๆ
‪พี่ คริสต์มาสนี้ ถ้าเราจะไปเกาะเชจู ‪ก็ควรจองตั๋วตอนนี้เลยไหม
‪เธอจัดการเองเลยสิ
‪มานี่หน่อยสิ
‪แป๊บหนึ่ง
‪มานี่หน่อยเถอะน่า
‪ขอใช้ความคิดหน่อย แค่นาทีเดียว
‪จะแก้แค้นยังไงดีนะ
‪เยี่ยมค่ะ
‪ดีเลย
‪ใครเป็นเจ้าของความคิดสร้างสรรค์นี้กันนะ
‪ไอเดียใครคะ
‪คุณโบยอง เก่งมาก
‪มาปุ๊บก็ทำงานดีปั๊บเลย
‪ขอบคุณค่ะ
‪ขอโทษนะครับ
‪ผมคิดว่าโครงสร้างนั่น ‪มีปัญหานิดหน่อยนะครับ
‪อะไรนะ
‪ที่นั่นเป็นพื้นที่น้ำท่วมบ่อย
‪ก็เลยมีความเสี่ยงที่จะถล่มครับ
‪การดีไซน์สะพานโดยรวมนั้น
‪ผมว่าควรตรวจสอบใหม่นะครับ
‪(คำเตือน)
‪เอ่อ คือว่า
‪นี่ยังไม่ใช่แบบเสร็จสมบูรณ์ ‪ฉะนั้น เราจะปรับโครงสร้าง
‪แล้วก็แก้การดีไซน์ให้โปร่งใส ‪แบบชัดกิ๊งอีกนิดหน่อย…
‪ภาษาอังกฤษว่าไงนะ ที่แปลว่าใสกิ๊ง
‪"คริสตัล" เหรอคะ
‪ใช่แล้ว เราจะทำให้โปร่งใสเหมือนคริสตัล ‪ก่อนถึงกำหนดเส้นตาย
‪- ไม่เป็นไรหรอก ‪- ดีค่ะ
‪ถ้างั้นในส่วนนี้ ให้น้องใหม่สองคนจัดการดีไหมคะ
‪จะได้เห็นฝีมือของทั้งคู่ด้วยเลย
‪- ท่านประธานนี่ยอดเยี่ยมและ… ‪- งั้นลุกเลยไหมคะ
‪ลุกเหรอ อ๋อ ยืนขึ้น
‪ถ้าให้เวลาเราเพียงสักนิด ‪เราจะทำใหม่ให้เสร็จอย่างสมบูรณ์แบบ
‪เดี๋ยวก็พังลงมาหรอก
‪สู้นะ
‪ไอ้นี่
‪โอ้โฮ เปราะบางเกิน
‪อะไรเนี่ย
‪โธ่เว้ย
‪มันยากเย็นมากเลยเหรอ
‪อะไรของมันวะ
‪ว่าไงนะ
‪เร็วๆ หน่อยสิครับ
‪ผมต้องรีบกลับบ้านนะครับ
‪น่าแขยงชะมัด
‪(งานฉันเสร็จแล้วนะ เมื่อไหร่งานพี่จะเสร็จ)
‪(ฉันก็จะกลับแล้ว)
‪ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ
‪ทำให้เสร็จภายในพรุ่งนี้เช้าได้ใช่ไหมครับ
‪- จ้องอะไรอยู่ได้ครับ ‪- ฉันไม่ได้มองคุณหรอกนะคะ
‪ตาเหล่แหงเลย
‪ตั้งใจทำงานนะครับ
‪- จะทิ้งเธอไว้คนเดียวแบบนั้นเหรอ ‪- อะไรนะครับ
‪- จงใจเหรอ ‪- อะไร…
‪มือโปรเลยนี่
‪ดีมาก
‪อะไรวะเนี่ย
‪ขยับเขยื้อนบ้างเถอะน่า
‪ดาอึนจ๊ะ
‪จองดาอึน
‪- ฉันแก้แค้นได้สาสมเลย ‪- ไง
‪รีบไปอาบน้ำสิ พี่
‪- ขออยู่แบบนี้แป๊บเดียว ‪- ไม่เอานะ ไปอาบน้ำเลย
‪- ขอแค่แป๊บเดียวเอง ‪- ขอน่า
‪เดี๋ยวเดียวนะ
‪ดาอึน
‪ขอโทษทีนะ เมื่อคืนพี่คงเพลียมากไปหน่อย
‪พี่คะ การไปกลับโซลอินชอนมันเหนื่อยมากเลยนะ
‪ถ้าพี่ทำงานแล้วเลิกดึกหรือว่าเหนื่อยมาก
‪ก็ไว้ค่อยเจอตอนสุดสัปดาห์ก็ได้ ‪เพราะฉันน่าจะได้หยุด
‪อย่ามาที่นี่ทุกวันเลย
‪เอาจริงเหรอ
‪จริง ไม่เป็นไรหรอก
‪เข้าใจแล้ว งั้นจะไปหาตอนสุดสัปดาห์นะ
‪- ค่ะ ‪- ได้
‪อะไรวะนั่น
‪น่ากลัวชะมัด
‪เอาละ
‪เดี๋ยวนะ
‪นี่มันกลิ่นเหม็นอะไรกัน
‪ห้ามกินอะไรในห้องประชุมนะครับ ห้ามกิน
‪เธอช่างอึดจริงๆ
‪เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว
‪น่าแขยงเป็นบ้าเลย ให้ตายสิ
‪มีคนอยู่ตรงนี้ครับ
‪ยังมีคนอยู่ จะปิดไฟทำบ้าอะไร
‪ช่วยเปิดไฟ…
‪มือโปรจาง
‪เปล่าหรอก ฉันแค่จะมาช่วย
‪อะไรนะ
‪เมื่อโอกาสมาถึง พวกมือโปรจะคว้ามันเอาไว้
‪แต่พวกมือสมัครเล่นจะเอาแต่คิด ‪จนพลาดโอกาสไป
‪ช่วยเปิดไฟทีเถอะครับ เร็วเลย
‪ให้สมเป็นมือโปรหน่อย
‪เฮ้อ ให้ตายเถอะ
‪เฮ้อ สกปรกเกินบรรยาย
‪นี่คุณ จะทำงานหรือจะกิน ‪ก็ช่วยเลือกสักอย่างได้ไหมครับ
‪ฉันกินเพื่อให้หายง่วง ไอ้สันขวานนี่
‪รู้ไหมว่าตอนนี้ฉันอยากกลับบ้านขนาดไหน
‪ไอ้ที่สกปรกนี่ฉันก็ไม่สนหรอก
‪แต่ตอนนี้ไอ้สะพานนี่แหละสำคัญกับฉัน
‪ไอ้การออกแบบเนี่ย
‪รู้ไหมว่ามันสวยแค่ไหน
‪ฉันจะทำให้มันตั้งตรงอยู่แบบนี้ให้ได้ ให้สวยด้วย
‪ฉันไม่ได้กลับบ้านเพราะใครล่ะ
‪สกปรกแล้วไง
‪ลองแบบนี้ดูครับ
‪(พรุ่งนี้ฉันได้หยุดนะ มาได้ใช่ไหม)
‪(คงยุ่งอยู่สินะ)
‪(ปลอดภัย)
‪สิ่งที่ทำให้บริษัทมีชีวิตชีวา ‪ก็คงจะเป็นบุคลากรมีฝีมือนี่แหละค่ะ
‪ทีมของเราควรจะเร่งรีบและตามให้ทันนะ
‪ยังไงซะ เราก็ได้ผลลัพธ์ที่ดี
‪- วันนี้เราไปกินเลี้ยงกัน ‪- ขอบคุณนะคะ
‪ขอบคุณครับ บอส
‪ช่วยกลับไปอาบน้ำทีเถอะครับ
‪ผมขอร้อง
‪นะ
‪ฉันถูกใจสะพานนี้มากๆ เลย
‪(ฉันใกล้เลิกงานแล้ว จะกลับมาใช่ไหม)
‪(มีปาร์ตี้ เสร็จแล้วจะรีบไป)
‪(คิดถึงเธอมากเลย ดาอึน)
‪เปื้อนด้านซ้าย
‪ให้ตายสิ
‪- สักแก้วสิ ‪- อะไรนะครับ
‪สักแก้วนะ
‪พอดีตับผมเคยมีปัญหา
‪ผมคิดว่าผมไม่ควรดื่มเหล้าน่ะครับ
‪- โอ้ ขอโทษครับ ‪- ครับ
‪- น่าสนใจแฮะ น่าสนใจดี ‪- ขอโทษนะครับ
‪คงจะอาการร้ายแรงมากนะ
‪ช้าๆ สิ
‪ใจเย็นไว้
‪- จะมาสนทำไมยะ ‪- คุณโบยอง คุณจางฮยอก
‪- ครับ ‪- ให้ไว มานี่หน่อย
‪มานี่เร็วๆ
‪หลีกไปซิ
‪หัวหน้าคะ ฉันจะรินให้เองค่ะ
‪- ใช่ ต้องอย่างนี้ ‪- ค่ะ
‪- คุณโบยอง ‪- รินให้ฉันด้วยนะคะ
‪เอาละ คุณโบยองของเรา
‪ทำได้ดี
‪ดื่มช้าๆ หน่อย
‪เคมีของสองคนนี้ดีมากเลยนะ เยี่ยมๆ
‪ต่อไปก็ร่วมงานกันอีกนะ
‪โปรเจกต์หน้าสร้างศูนย์การค้าใต้ดิน ‪ทั้งคู่ร่วมงานกันอีกนะครับ
‪เดี๋ยวสิครับ หัวหน้าทีม ‪อันนั้นทีมผมกำลังทำอยู่นะ
‪ช่วยเงียบที เงียบไปเลย
‪เงียบ
‪สร้างผลงานเป็นหน้าเป็นตา…
‪- ให้ทีมไว้ ‪- บอกให้ดื่มน้อยๆ
‪"หน้าตา" ภาษาอังกฤษว่าไง
‪"เฟซ" เหรอคะ
‪ใช่แล้วละ "เฟซ"
‪- รักษาเฟซของทีมไว้ต่อไป ‪- ดื่มน้อยๆ หน่อย
‪ความสัมพันธ์อันดีงามของเรา ‪จะได้ดำเนินต่อไปได้
‪รินให้ฉันอีกแก้วนะคะ
‪- อีกแก้วเหรอ โอเค ‪- โอเค
‪ดื่มเยอะจังเลย โอ้
‪- ผมด้วยเหรอ ‪- รับจากฉันสักแก้วนะคะ
‪- ขอโทษนะคะ ‪- ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร
‪- ต่อเลย ‪- ขอโทษค่ะ
‪ไม่เป็นไร
‪ว่าแต่ หัวหน้าทีมคะ ‪ไปเรียนภาษาอังกฤษมาจากไหนคะ
‪ภาษาอังกฤษของหัวหน้าทีมดีมากเลยค่ะ ‪สำเนียงนี่แบบว่า…
‪ตำรวจญี่ปุ่นยุคล่าอาณานิคมเลยค่ะ
‪แต่ว่าการเลือกใช้ศัพท์ ‪เหมือนคนเกาหลีในต่างแดน
‪รู้ศัพท์เยอะเหมือนคนอยู่ต่างแดน
‪แต่ว่าสำเนียงนี่ ค่อนข้างจะ…
‪- พวกภักดีญี่ปุ่น ‪- อะไรนะ
‪- พวกภักดีญี่ปุ่น ‪- ว่าไงนะ
‪พวกภักดีญี่ปุ่น
‪- พวกภักดีญี่ปุ่น ‪- เธอเมาครับ
‪ผมจะพาตัวออกไปข้างนอกนะครับ
‪ผมเกลียดพวกภักดีญี่ปุ่น
‪ไม่ ไม่เป็นไร ฉันไม่เมา
‪- ผมเกลียดพวกเพื่อนของญี่ปุ่น ‪- ไม่ ฉันไม่เมา
‪- ผมเกลียดพวกที่เป็นมิตรกับญี่ปุ่น ‪- โซจูอีกขวด
‪กี่โมงกี่ยามแล้วยังติดหนักขนาดนี้
‪ดาอึน
‪จองดาอึน
‪คือว่า จู่ๆ หัวหน้าพยาบาลก็เปลี่ยนวันหยุดฉันน่ะสิ
‪โธ่เอ๊ย หงุดหงิดเป็นบ้าเลย
‪วันนี้ต้องวุ่นทำงานดึกอีก
‪ขอโทษนะ ฉันอยากเจอพี่แท้ๆ
‪- เข้าใจแล้ว ‪- ค่ะ
‪พักผ่อนให้เต็มที่ก่อนไปทำงานนะ
‪อ๋อ พี่ ฉันซื้อหลอดไฟมาแล้ว ช่วยเปลี่ยนให้หน่อย
‪เข้าใจแล้ว
‪ค่อยเปลี่ยนพรุ่งนี้แล้วกัน
‪เฮ้อ ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ
‪เพลียจะแย่ ตอนนี้ไม่ไหวเลย
‪เมื่อวานฉันไม่ได้ทำอะไรแย่ๆ ใช่ไหมคะ
‪ว่าไงนะ
‪นี่จำไม่ได้เหรอครับ
‪ฉันอาบน้ำแล้วนะคะ
‪กลิ่นหอมใช่ไหมคะ
‪อรุณสวัสดิ์ คุณสองคนมาที่โต๊ะผมหน่อย
‪คุณสองคนรับช่วงต่องานที่ ‪ทีมโปรเจกต์สามทำอยู่ทั้งหมดนะครับ
‪เดี๋ยวผมจะบอกให้พวกเขาวางมือเอง
‪เจ้าพวกทีมสามมันน่าหงุดหงิด ‪ผมนี่เหนื่อยใจเหลือเกิน
‪โชคดีจริงๆ ที่มีคุณสองคนอยู่
‪อรุณสวัสดิ์
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪สวัสดีครับ
‪- อรุณสวัสดิ์นะครับ สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪คุณคะ
‪นี่คุณ
‪คือว่าฉัน
‪จะรู้สึกอุ่นใจมากเลยนะ ‪ถ้าคุณจางฮยอกคอยสนับสนุนฉัน
‪คิดว่าไงคะ ชอบใช่ไหมที่ได้ทำงานร่วมกับฉัน
‪ครับ
‪ถ้ามีระบบสนับสนุนการบริหาร ‪หรือโซนบริการน่าจะดีเลย ว่าไหม
‪ฉันว่าจะทำให้มันดูกว้างกว่านี้
‪(วันนี้คงกลับไปไม่ได้)
‪(ทำงานกันอยู่แค่สองคน ‪งานก็เลยเอื่อยมากเลย)
‪ไปกันเถอะ
‪หัวหน้าทีม วันนี้เราไปกินอะไรกันดี
‪ขาหมู
‪วันนี้กินขาหมูเหรอ
‪- ขาหมู โบซัมด้วยเนอะ ‪- ขาหมู
‪(วันนี้ก็ยังยุ่งมากอยู่ดีเหรอ)
‪(ใช่ จะตายอยู่แล้ว)
‪(วันนี้ก็ทำงานล่วงเวลากันสองคนเหรอ)
‪(ใช่ วันนี้ทำล่วงเวลาอีกแล้ว)
‪(ฉันมีเรื่องจะบอก)
‪นี่ เก็บโทรศัพท์ลงเลยนะ
‪ขอโทษค่ะ
‪(พี่ ฉันมีเรื่องจะบอก)
‪(วันนี้ถึงจะกลับดึก แต่ก็ต้องมานะ)
‪(โทษทีนะ วันนี้คงต้องโต้รุ่งจริงๆ)
‪(พรุ่งนี้จะไปให้ได้เลย สัญญา)
‪เฮ้อ ตาลุงนั่นอีกแล้ว
‪ทำอะไรอยู่วะเนี่ย จางฮยอก
‪โธ่เว้ย…
‪(พรุ่งนี้จะมาจริงๆ ใช่ไหม)
‪(ใช่ พรุ่งนี้จะไปจริงแท้แน่นอน)
‪(เจอกันพรุ่งนี้นะ คิดถึงจังเลย)
‪(คิดถึงเธอเหมือนกันนะ ดาอึน)
‪สะพานที่เชื่อมกับธรรมชาติ
‪สะพานที่เชื่อมโยงจิตใจ
‪สะพานเชื่อมธรรมชาติและเมือง ‪กลายเป็นหนึ่งเดียว
‪คิดว่ายังไงครับ บอส
‪ดีค่ะ
‪เดินหน้าได้เลยค่ะ
‪- โอเคครับ บอส ‪- เลิศ
‪หัวกะทิของเรา
‪เยี่ยมค่ะ
‪ยอดเยี่ยม อัศจรรย์ วิเศษ
‪ส่งอันนี้ให้ทีมแล้วทำขั้นตอนต่อไปเลย
‪ไปกันครับ
‪ทำได้ดีมาก
‪วันนี้ดื่มกันหน่อยนะคะ
‪เฉพาะพวกพนักงานชั่วคราว
‪ในฐานะหัวหน้าทีม ฉันเลี้ยงเอง
‪ก็ได้ครับ ไปดื่มกัน
‪คุณจางฮยอก ดื่มโซแมกไหมคะ
‪- ผมต้องขับรถครับ ‪- กระจอกจริง เรียกคนขับแทนสิคะ
‪แต่โซจูนั่นมันเยอะเกินนะ
‪ดื่มๆ ไปเถอะค่ะ
‪ฉันชอบสไตล์การทำงาน ‪ของคุณจางฮยอกนะคะ
‪ไม่นับที่คุณไม่มีอารมณ์ขันนะ
‪ชน
‪สงสัยเพราะไม่ได้ดื่มมานาน
‪เหมือนจะเมาแล้วเลย
‪หยุดดื่มเถอะครับ
‪เดี๋ยวเถอะ
‪ฉันจะหยุดดื่มทำไม
‪(ดาอึนที่รัก)
‪ผมขอไปรับโทรศัพท์แป๊บนะครับ
‪ครับ ดาอึน
‪พี่อยู่ไหนเหรอ
‪จะมาเมื่อไหร่
‪อ๋อ พอดีงานยังไม่เสร็จเลย
‪งานยังไม่เสร็จอีกเหรอ
‪ใช่ ยังไม่เสร็จเลย
‪งั้นวันนี้ก็มาไม่ได้เหรอ
‪ฉันบอกพี่แล้วไงว่ามีเรื่องจะบอก ‪ดึกหน่อยก็มาไม่ได้เหรอ
‪ดึกยังไงก็ต้องกลับแหละ แต่ว่า…
‪ตอนนี้อยู่กับหัวหน้าแผนกกันทุกคนเลย
‪ฉันคงกลับไม่ได้
‪แต่เหมือนอยู่ข้างนอกเลยนะ เสียงมันดัง
‪คือว่าตอนนี้กินข้าวกันอยู่น่ะ
‪หัวหน้าแผนกกำลังได้ที่เลย
‪แล้วเขาก็พูดไม่หยุดเลย
‪- เข้าใจแล้ว ‪- ขอโทษ
‪ไม่เป็นไร
‪- พี่ต้องเข้าไปข้างในแล้ว ‪- ได้
‪ขอโทษด้วยนะ
‪ค่ะ
‪ทำไมคุยโทรศัพท์นานจังคะ
‪ชนแก้ว
‪หมดแก้วนะ
‪ผมว่าถ้าเพิ่มตรงนี้กับตรงนี้หน่อย ‪จะดีขึ้นนะครับ คิดว่าไงครับ
‪โดนใจฉันสุดๆ เลยค่ะ
‪คุณจางฮยอกคิดว่าไงคะ
‪ทำไมไฟดับล่ะ
‪ในความคิดฉันนะคะ…
‪ฉันว่าควรกล้าๆ กว่านี้อีกหน่อย
‪ผมควรกลับบ้านดีกว่า
‪รถคงจะติดแน่ๆ
‪- ต้องรีบกลับ ‪- อะไรเนี่ย
‪เดี๋ยวนะ…
‪อะไรเนี่ย จะไปไหน
‪- อ้าว มือโปรจาง ‪- บ้าเอ๊ย
‪- มือโปรจาง นี่ ‪- โอ๊ย
‪- มือโปรจาง ถ้านายไปแบบนี้… ‪- จริงๆ เลยเว้ย
‪เฮ้อ ถ้านายไปแบบนี้
‪นายจะอึดอัดเอานะ
‪โว้ย อึดอัดชะมัด
‪รถโคตรติดเลย โธ่เอ๊ย
‪กลับมาแล้วเหรอ
‪ช่วยเอาขยะข้างหน้าไปทิ้งให้หน่อยสิ
‪ไว้เดี๋ยวค่อยทิ้งนะ
‪ไปทิ้งตอนนี้นี่แหละ
‪พอกลับมาถึง พี่ก็อาบน้ำแล้วเข้านอนเลยนี่
‪เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เดี๋ยวค่อยทิ้ง
‪พี่ยังไม่เปลี่ยนหลอดไฟด้วยซ้ำนะ
‪ไปทิ้งตอนนี้เลย
‪ฉันก็จะทิ้งอยู่หรอกนะ
‪แต่เล่นให้คนที่กลับมาพัก ‪ไปทิ้งขยะทันทีที่มาถึง มันเกินไปไหม
‪พี่
‪ฉันก็ทำงานจนเช้ามาหลายวันแล้ว
‪ตอนนี้ฉันก็เหนื่อยมากเหมือนกัน
‪กับอีแค่ทิ้งขยะเอง พี่หงุดหงิดทำไม
‪นี่ ฉันมาแล้วนี่ไง
‪เธอต่างหากที่กำลังหงุดหงิด ‪กับแค่เรื่องขยะและหลอดไฟ
‪เธอเจอฉันแล้วไง ไม่ดีใจเลยเหรอ
‪พี่นั่นแหละ พี่กลับมาเพื่อพัก ‪ไม่ใช่มาหาฉันงั้นเหรอ
‪คิดว่าที่นี่เป็นโรงแรมหรือไง
‪ทำไมพูดจายอกย้อนแบบนี้ล่ะ
‪กว่าจะมาถึง ฉันก็เหนื่อยแทบรากเลือด ‪เพราะรถแม่งก็โคตรติด
‪ไม่รู้อะไรแล้วยังจะนึกถึงแต่ตัวเอง
‪นึกถึงแต่ตัวเองเหรอ
‪บ้าเอ๊ย
‪ให้ตายเถอะ
‪ประจำเดือนฉันไม่มา
‪พูดอะไรอีกเนี่ย
‪ฉันบอกว่าประจำเดือนไม่มาไง
‪ไปหาหมอมาหรือยัง
‪แล้วได้ตรวจอันนั้นไหม…
‪ฉันมีเวลาที่ไหนไปหาหมอล่ะ
‪ถ้างั้น
‪ฉันเอาขยะไปทิ้งก่อนนะ
‪อาคารร้านค้า…
‪ตั้งใจหน่อยสิคะ จะไม่กลับบ้านเหรอ
‪อ๋อ ขอโทษที
‪(ฉันไปหาหมอแล้ว)
‪หมอว่ายังไงบ้าง
‪ฉันท้องสี่สัปดาห์แล้ว
‪ได้ความกว้างของตำแหน่งลานน้ำพุหรือยัง
‪อย่างเจ๋ง ตกมาอยู่ตรงนี้ได้ไงเนี่ย
‪ตายจริง ขอโทษทีนะคะ
‪เฮ้ย
‪จะกินหรือทำงาน เลือกสักอย่างสิวะ
‪ฉันแค่เห็นว่าคุณยังไม่กินมื้อเย็น ‪ก็เลยจะแกะอันนี้ให้
‪ขอโทษนะคะ พี่
‪โกรธมากเลยเหรอคะ
‪หายโกรธเถอะนะคะ
‪ขอโทษที่โมโหใส่นะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ก็เอาเรื่องอยู่นะ…
‪โธ่เว้ย จริงๆ เลย
‪บอกว่ามีคนอยู่ไงวะ
‪ผลงานไตรมาสที่สี่แย่มากๆ แย่สุดๆ
‪เราต้องรีบทำให้เสร็จ
‪ทีมอื่นเขาจะได้มีโอกาสทำงานอื่นได้
‪สวนริมน้ำ สะพาน และศูนย์การค้าใต้ดิน
‪เราส่งต่อให้ทีมอื่นไปหมดแล้วนะ
‪พวกคุณมัวทำอะไรกันอยู่
‪ทำไมไม่ขยับเลยเนี่ย
‪จะบ้าตาย
‪เงียบหน่อยๆ
‪นายตายแล้ว
‪- ถ้าไม่ลง เท่ากับแพ้ ‪- ปัง ฉันชนะ
‪ขยับออกไปหน่อยสิ
‪มากับญาติหรือเปล่าคะ
‪เขียนชื่อของญาติไว้ด้านล่างด้วยนะคะ
‪พี่ฮยอก ไปรอที่ลานจอดรถสิ
‪ว่าไงนะ
‪ไม่ ฉันควรอยู่ข้างๆ เธอ
‪ฉันจัดการคนเดียวได้น่า
‪ฉันเป็นพยาบาลนะ
‪ฉันไม่เป็นไรจริงๆ รีบไปเถอะ
‪- งั้นฉันไปรอที่ลานจอดรถนะ ‪- จ้ะ ไปเถอะ
‪รีบไปสิ
‪(คลินิกสูตินรีเวชฮวัง)
‪กลับบ้านกันเถอะ
‪น่ารำคาญจริง
‪พี่ต้องไปไม่ใช่เหรอ
‪ไม่เป็นไรหรอก พี่ยื่นวันลาแล้ว
‪ไม่ต้องไปหรอก
‪ช่างเถอะๆ ไม่ต้องไปก็ได้
‪ไม่รู้ด้วยแล้ว
‪เฮ้อ ฉันไม่สนแล้ว
‪จากที่บริษัทเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪แต่พี่ไม่ไปจะไม่เป็นไรเหรอ
‪ไม่เป็นไร ไม่ไปก็ไม่เป็นไรหรอก
‪ไปเถอะ คนอื่นเขาถามหาพี่กันนี่
‪จะไปได้ไง พี่ต้องอยู่ใกล้เธอสิ
‪ไม่เป็นไร
‪พี่ต้องทำให้เขาประทับใจสิ
‪แน่ใจนะ
‪แน่ใจ
‪ไม่ได้หรอก
‪ไม่ได้หรอก ไปไม่ได้ ฉันไม่ไปหรอก
‪ไม่เป็นไรน่า
‪ฉันไม่ได้ป่วยนะ แค่อารมณ์ไม่ค่อยดีเอง
‪แน่ใจเหรอ
‪จ้ะ
‪ถ้างั้น
‪พอดีที่บริษัทมีงานสำคัญ
‪พี่จะรีบทำงานนั้นให้เสร็จเร็วๆ แล้วจะรีบกลับนะ
‪พักผ่อนให้เต็มที่นะ
‪พี่ขอโทษจริงๆ นะ
‪(ไม่มีกะจิตกะใจทำงานเลย)
‪(ฉันไม่เป็นไร ทำงานเถอะ ฉันจะนอนแล้ว)
‪(จะนอนแล้วเหรอ ‪ว่าจะออกไปอยู่พอดีเลย)
‪(งั้นพรุ่งนี้จะรีบบึ่งมาทำงานแล้วก็รีบกลับเลยนะ)
‪(พรุ่งนี้ให้ซื้อโจ๊กไปไหม ‪ไม่สิ หรือว่าต้องกินซุปสาหร่ายนะ)
‪(หลับแล้วแน่เลย โอเค พักผ่อนเยอะๆ นะ)
‪ถ้าเอาออกไปสักหนึ่งชั้น ‪ก็น่าจะเพิ่มความสูงแต่ละชั้นได้นะ
‪ทำแบบนั้นจะโอเคไหมคะ
‪ฉันขอโทษจริงๆ นะ แต่ฉันต้องไปแล้ว
‪ขอโทษนะ
‪เดี๋ยวสิ…
‪(อินชอน)
‪กลับมาแล้วเหรอ
‪ใช่
‪โอ๊ย เหนื่อยชะมัด
‪เหนื่อยใช่ไหมล่ะ
‪ใช่
‪อยากไปดูพวกเขาอัดรายการสักครั้งจัง ว่าไหม
‪เมื่อไหร่ฉันจะมีความสุขกับชีวิตได้แบบนั้นบ้างนะ
‪ฉันกลับนะ
‪จะให้งานเสร็จชาติไหนกันคะ
‪- สวยจังเลย ‪- พี่คะ วันคริสต์มาสพี่จะว่างไหม
‪เราสัญญาว่าจะไปเกาะเชจูกันนี่
‪เอามาหน่อย
‪คงว่างแหละ
‪ข้าวเกรียบครับ
‪ข้าวเกรียบ
‪ข้าวเกรียบมาขายครับ
‪ไปกันเถอะ
‪เวรเอ๊ย
‪นี่ ทำไมไม่ปลุกกันก่อนเล่า
‪คือว่าฉันออกมาตอนเช้ามืด
‪เห็นพี่กำลังหลับสบาย ก็เลย…
‪ถ้าฉันไปสายได้เป็นเรื่องแน่ ‪ตายของจริงเลยนะ โธ่เอ๊ย
‪ทำไมไม่ได้วะ จะบ้าตาย
‪แค่นี้นะ
‪โอ๊ย เย็นชะมัด เดี๋ยวนะ
‪ผมขอโทษครับ
‪คุณจางฮยอก ผมผิดหวังอย่างแรงเลยนะ
‪ขอโทษทีนะ ฉันขอกลับบ้านก่อน
‪ตาลุงคนนี้นี่ ก็บอกว่ามีคนอยู่ไง ‪ยังจะปิดไฟไม่เลิก…
‪อะไรของเธอเนี่ย
‪วันนี้อย่าไปเลยนะคะ
‪ว่าไงนะ
‪ไม่ไง…
‪ตอนนี้เรากำลังร่วมงานกันอยู่นะ
‪แต่มันช้ากว่าที่คิดไว้ซะอีก
‪เรามีงานที่ต้องทำเยอะมาก
‪เพราะงั้นก็ต้องประชุมกันเยอะด้วย
‪แต่ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ งานก็จะออกมาไม่ดี
‪เราควรจะอยู่ด้วยกัน…
‪มองไปไหนคะ
‪ว่าไงนะ เปล่า
‪ฟังอยู่ใช่ไหมคะ
‪ฟัง
‪ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ ‪งานก็จะออกมาไม่ดี หัวหน้าทีมก็จะบ่น
‪และเราก็อาจจะโดนไล่ออก
‪มันไม่ควรเป็นงั้นสิคะ ‪เราควรได้ทำงานต่อใช่ไหมล่ะคะ
‪ก็ได้ ผมจะอยู่ทำงานต่ออีกหน่อย
‪บอกว่าไม่กลับแล้ว
‪(งานฉันเพิ่งเสร็จ)
‪(วันนี้ทำงานล่วงเวลา คงกลับไม่ได้)
‪(โรงพยาบาลเมืองอินชอน)
‪(เข้าใจแล้ว อย่าทำงานดึกไป เจอกันพรุ่งนี้)
‪เราต้องมีเพิ่มอีกสองชิ้น
‪สองเหรอ
‪เยี่ยมเลย
‪- ชน ‪- ชน
‪(ดาอึน ขอโทษนะ วันนี้ทำงานล่วงเวลาอีกแล้ว)
‪(ฉันก็ด้วย งั้นมาวันเสาร์แทนนะ)
‪ไปหาหมอผิวหนังบ้างนะคะ
‪หมอผิวหนังเหรอ
‪ฉันนี่เก่งจริงๆ
‪ดีมาก
‪- ทำดีมาก ฝีมือใครนะ ‪- เสร็จแล้ว
‪ฉันเป็นคนออกไอเดียทั้งหมดเลยนะ
‪(พี่ พรุ่งนี้จะมาใช่ไหม)
‪(แน่นอน นานๆ ทีไปเที่ยวกันนะ)
‪กำลังไปนี่ไง เดี๋ยวเถอะ
‪ไง
‪หาที่จอดรถยากมากเลย
‪อันนี้เป็นไง
‪สวยดีนะ
‪อันไหนเข้ากับฉันมากกว่าเหรอ
‪อันนี้
‪อันนี้เหรอ อันนี้ไม่สวยกว่าเหรอ
‪งั้นก็ซื้ออันนี้สิ
‪ทำไมคนเยอะขนาดนี้
‪เฮ้อ
‪หิวจัง
‪ไปกันเถอะ
‪- ไม่ซื้อแล้วเหรอ ‪- ไม่ละ
‪เหนื่อยมากเลย
‪งานก็เยอะเป็นกอง ทำไม่เสร็จด้วยซ้ำไป
‪ลองชิมมาการองดูหน่อยสิครับ
‪ชิมเฉยๆ ก็ได้ครับ
‪อันนั้นเป็นสตรอว์เบอร์รีครับ
‪ไม่กินหรอก
‪ฉันไม่ชอบของหวานไง
‪อันนี้เป็นชาเขียวครับ อันนี้บลูเบอร์รี
‪เพิ่งทำวันนี้เลย อร่อยมากนะครับ
‪ไว้คราวหลังมาใหม่นะคะ
‪ถ้าซื้อของที่อยากได้เสร็จแล้ว ‪งั้นก็กลับเถอะ ฉันเหนื่อย
‪ไม่มีหรอก
‪กลับกันเถอะ
‪ซื้อในเน็ตเอาก็ได้
‪ของดีๆ ก็มีเยอะแยะไป
‪รีบหาอะไรกิน แล้วพักผ่อนเถอะ
‪ฉันเหนื่อย
‪การมาเจอฉันมันเหนื่อยเหรอ
‪เป็นอะไรไปล่ะ
‪ร้องไห้ทำไม
‪พี่ไม่ได้เหนื่อยเพราะมาเจอเธอ
‪แต่ช่วงนี้พี่งานเยอะจริงๆ
‪พี่ ฉันเองก็…
‪ฉันเองก็งานเยอะและฉันก็เหนื่อยมากเหมือนกัน
‪แต่ฉันก็ยังอยากอยู่กับพี่
‪ที่ฉันมาก็เพราะอยากให้เราอยู่ด้วยกันมากขึ้น
‪แล้วก็อยากให้เรารักกันมากขึ้น
‪คิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อซื้อของเหรอ
‪เข้าใจแล้วๆ พี่ขอโทษนะ
‪พี่ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ
‪ไปกันเถอะ พี่จะพาไปกินร้านเด็ดสุดยอดเอง
‪- สู้ๆ ‪- พี่เป็นอะไรของพี่
‪ทำไมเอาแต่อยากกินอยู่นั่นแหละ
‪มันเพราะว่าพี่หิว ‪หรือว่าเพราะอยากฆ่าเวลากันแน่
‪พี่ ตอนนี้พี่ไม่อยากอยู่กับฉันแล้วใช่ไหม
‪ไม่นะ ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ
‪หายโกรธเถอะนะ พี่ขอโทษ นะ
‪อย่าร้องไห้เลยนะ โบยองคนสวยของพี่
‪คุณ ตรงนี้เขตห้ามจอด ช่วยเลื่อนรถด้วยครับ
‪ครับ รับทราบครับ
‪ร้องไห้ทำไมกัน
‪ฟังเพลงหน่อยดีไหม
‪นางสาวเอที่ลงมือฆ่าแฟนหนุ่มที่นอกใจ ‪ด้วยอาวุธมีดอย่างโหดเหี้ยม
‪ถูกตำรวจจับกุมตัวแล้วค่ะ
‪ตำรวจเผยว่าแฟนหนุ่มของเธอ ‪มีความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงาน…
‪ควรกินอะไรดีนะ
‪จอดรถ
‪ว่าไงนะ
‪บอกให้จอดรถไง
‪อ๋อ ไปร้านนั้นแล้วกัน โอเค
‪(ไดรฟ์ธรู)
‪รับอะไรดีคะ
‪ขอเซตคู่รักหนึ่งชุดครับ
‪นี่ทำอะไรเนี่ย
‪อะไรนะ
‪ขอโทษที งั้นเธอกินอันที่แพงสุดนะ
‪โกลด์เบอร์เกอร์หนึ่งชุดครับ
‪ค่ะ ขับไปด้านหน้าได้เลยค่ะ
‪ไปกันเถอะ
‪(ทางออก)
‪- ทั้งหมด 27,000 วอนค่ะ ‪- คือใคร
‪ใครเหรอ
‪นั่นพนักงานพาร์ตไทม์ไง
‪รออาหารสักครู่นะคะ
‪ครับ ขอบคุณครับ
‪โบยองคือใคร
‪ใครเหรอ
‪เพื่อนที่ทำงาน
‪โกรธที่เมื่อกี้ฉันเรียกชื่อผิดสินะ
‪เธอเป็นเพื่อนร่วมงานน่ะ
‪พี่เรียกเพื่อนที่ทำงานว่า ‪"โบยองคนสวยของพี่" เหรอ
‪อะไรน่ะ นี่เธอระแวงฉันอยู่เหรอ
‪ไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ
‪เป็นอะไรเนี่ย นี่กำลังคิดว่าฉันนอกใจเหรอ
‪ฉันไม่เคยพูดแบบนั้นเลยนะ
‪ก็สีหน้าเธอมันฟ้องว่าไม่ไว้ใจฉันไง
‪เอ่อ เบอร์เกอร์ได้แล้วนะคะ
‪เรียกชื่อยัยนั่นอย่างอ่อนโยนเลยนะ
‪พูดอะไรของเธอ ทำไมไม่มีเหตุผลเลย
‪ฉันเหรอไม่มีเหตุผล
‪ฉันว่าพี่ต่างหากไม่มีเหตุผล
‪ทำไมถึงระแวงฉันไม่เลิกสักที
‪กลัวว่าฉันจะไปนอนกับหล่อนมางั้นเหรอ
‪เป็นบ้าอะไรเนี่ย ให้ตายเถอะ ‪คนเขากลับมาเหนื่อยๆ
‪ไม่ได้มาเพราะคิดถึงฉันเหรอ
‪จากนี้ต่อให้คิดถึงฉันก็จะไม่กลับมาแล้วใช่ไหม
‪แค่ฝืนใจมาใช่ไหม
‪ที่ฉันมาก็เพราะคิดถึงเธอ
‪และฉันก็สงสารเธอด้วย…
‪พี่สงสารฉันเหรอ
‪ฉัน…
‪ฉันสงสารลูกของเราที่พี่ถอดใจมากกว่า
‪ว่าไงนะ
‪นี่
‪ฉันผิดคนเดียวงั้นรึ
‪บ้าเอ๊ย ให้ตายเถอะ
‪ไม่ไว้ใจฉันงั้นเหรอ
‪ฉันเคยทำแบบนั้นหรือไง เคยไหมล่ะ เวรเอ๊ย
‪ทุกข์ใจเหรอ
‪เมื่อไหร่ที่ทุกข์ เมื่อนั้นคือรัก
‪- ให้ตายสิ ‪- พูดอะไรของลุงครับเนี่ย
‪แอบหนีไปกินข้าวกันเองอีกแล้ว
‪อย่ากินของอย่างแฮมเบอร์เกอร์เลย ‪กินข้าวเถอะ
‪พี่คะ เราไปกินข้าวกันไหมคะ
‪ไปหาของที่อร่อยกว่า ‪ที่พวกพนักงานประจำกินกันเถอะ
‪ช่วงนี้มีสมาธิไม่เบาเลยนะคะ
‪เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ
‪- สวยจัง ‪- ใช่ไหมล่ะ
‪แต่ว่าสีนี้น่าจะสวยกว่านะ
‪กี่โมงแล้ว กี่โมงแล้วเนี่ย
‪ทำไมตื่นเช้าจังเลยล่ะ
‪นอนต่อเถอะ
‪- น้ำซุปอร่อยมากเลย ว่าไหม ‪- ใช่
‪รู้สึกอุ่นท้องขึ้นมาเลย
‪กินอะไรกันดีคะ
‪- ซุปซี่โครงวัวไหมคะ ‪- ดีเลยนะ
‪- มองอะไรคะ ‪- อะไรนะ
‪เปล่าหรอก กินกันเถอะ
‪กินกันๆ
‪ตายแล้ว น่ารักมากเลย
‪น่ารักใช่ไหมคะ พี่ฮยอก
‪ใช่ น่ารักดี
‪ฉันอยากมีลูกเร็วๆ บ้างจัง
‪สวัสดีครับ
‪เดี๋ยวนี้ไม่โทรมาเลยนะ
‪พอได้ทำงานในบริษัทใหญ่เข้าหน่อย ‪ก็เลยเมินบริษัทขนาดกลางเหรอ
‪เป็นอะไรอีกล่ะครับ
‪นี่ผมทำงานหามรุ่งหามค่ำเหนื่อยแทบตายนะ
‪งั้นเหรอ
‪จะว่าไป นี่ก็ใกล้หมดระยะเวลาส่งตัวนายแล้ว
‪ทางนั้นไม่พูดอะไรเหรอ
‪ผมกำลังตั้งใจอย่างหนักอยู่ ‪แต่เขายังไม่ได้บอกอะไรครับ
‪นายต้องมีตำแหน่งมั่นคงอยู่ที่นั่น ‪แล้วก็พาพี่คนนี้ไปด้วยนะ
‪เข้าใจไหม
‪ฮัลโหล เฮ้ย
‪(ทริปสู่เกาะเชจูที่ท่านจองไว้)
‪ไอ้นี่ เฮ้ย ฮัลโหล ฮัลโหล
‪ครับ
‪ไม่ค่อยได้ยินเลยครับ
‪ไอ้เด็กนี่ พอได้อยู่บริษัทใหญ่แล้ว ‪เฉดหัวคนที่เคยร่วมทุกข์เลยนะ
‪ไอ้นี่ เดี๋ยวนายจะถูกลงโทษเอาหรอก
‪วันนี้ไปกินกิมจิตุ๋นกับหมูดำสูตรเชจูกันไหม
‪หัวหน้าทีมเลือกอะไรก็เยี่ยมเสมอ
‪มีร้านกุกซูหมูดำจากเกาะเชจูมาเปิดใหม่ด้วยนะ
‪- ไปร้านนั้นกันไหมครับ ‪- กุกซูหมูดำต้องไปกินที่เชจูสิ
‪กิมจิตุ๋นหมูดำดีกว่า ไปๆ
‪(ยังไม่ยกเลิกตั๋วไปเชจูอีกเหรอ)
‪(ถ้ามีคนอื่นจะไปด้วย ก็ไปได้เลย)
‪(จองดาอึน ฮยอกรักดาอึน)
‪ทำไมยังไม่เปลี่ยนรูปโปรไฟล์อีก
‪ทำฉันรู้สึกผิดเลย
‪โอ้โฮ ไอ้พวกพนักงานประจำนี่ ‪ไปกินข้าวกับพวกตัวเองอีกแล้ว
‪แต่ว่า เราจะกินแฮมเบอร์เกอร์กันค่ะ
‪ของพี่เป็นเซตโกลด์เบอร์เกอร์
‪พื้นตรงนี้ ใช้หินบะซอลต์จากเกาะเชจู ‪น่าจะเยี่ยมเลยนะ
‪ว่าไหมคะ ‪สีมันจะได้ต่างกับสีถนนด้วย ดีอยู่นะ
‪ใช่ ก็ดีแหละ
‪เกาะเชจูน่ะ
‪(เชิญมาที่เกาะเชจู)
‪(ข้อความแจ้งเตือน: ‪ทริปสู่เกาะเชจูที่ท่านจองไว้)
‪ทำไมไม่ยกเลิกไปเนี่ย
‪ฉันจะบ้าตาย
‪และนี่คือเมืองขนาดย่อมนานาชาติ ‪กลางกรุงโซล ที่ซัมยองสร้างขึ้นค่ะ
‪ซัมยอง
‪(เมืองขนาดย่อม โซล ชินจิน ‪โปรเจกต์บีไอเอ็มของซัมยอง)
‪ฉันรักงานมากเลยค่ะ
‪ตราบใดที่เมืองนี้ยังไม่หายไป ‪เพราะภัยพิบัติทางธรรมชาติ
‪ชื่อและผลงานของซัมยองที่อยู่ในเมืองนี้
‪ก็จะไม่มีวันหายไปค่ะ
‪ฉันต้องขอขอบคุณ
‪ความพยายามของทีมโปรเจกต์เมืองสาม ‪ที่ทำให้ผลงานนี้สำเร็จได้ค่ะ
‪ทีมเมือง สู้ๆ
‪- สู้ๆ ‪- สู้ๆ
‪- ขอบคุณครับ ‪- เราทำทั้งนั้น
‪แต่ไม่ถูกพูดถึงเลยนะคะ
‪คุณสองคน เหน็ดเหนื่อยมามากเลยครับ
‪ถ้ามีโอกาสดีๆ เรามาร่วมงานกันอีกนะครับ
‪หวังว่าจะได้พบกันอีก
‪ขอบคุณนะ
‪เดี๋ยวเราจะมีปาร์ตี้ส่งท้ายปี ‪มาร่วมให้ได้เลยนะ เข้าใจไหม
‪- คุณโบยองด้วยนะ ‪- ค่ะ
‪เก่งกันมากเลย พวกคุณจะได้รับโอกาสอีกแน่
‪- น่าเสียดายจัง ‪- พวกคุณมีความสามารถมากเลย
‪สู้นะครับ
‪งดงามมากเลยครับ
‪ถ้าหากว่า
‪คุณรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมา
‪จงไปยังเกาะเชจู
‪ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่แจ่มใสของเกาะเชจู
‪นี่มันสำหรับพนักงานประจำนี่ ‪จะชวนเรามาทำบ้าอะไร
‪พี่จะกลับไปทำงานที่บริษัทเดิมใช่ไหมคะ
‪พี่บอกว่าอยู่ที่อินชอนไหมนะ ‪กลับไปแล้วเป็นพนักงานประจำไหมคะ
‪ใช่
‪ถ้างั้น
‪จะกลับไปทันทีเลยไหมคะ
‪พี่มีบ้านที่โซลแล้วนี่ งั้นไปกลับได้ไหม
‪พี่มีรถคันเล็กปุ๊กปิ๊กนั่นด้วย
‪ใช่
‪ก็ควรเป็นงั้น
‪แล้วต่อไปเธอจะทำไง
‪ฉันจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศค่ะ
‪ถึงกลับไปทำงาน ก็เป็นแค่พนักงานชั่วคราว
‪ฉันอยากยกระดับตัวเองหน่อย ‪จะได้ทำตำแหน่งประจำสักบริษัทค่ะ
‪ฉันไปห้องน้ำก่อนนะคะ
‪หัวหน้าทีมเท่มากเลย
‪ทีมวางแผนหนึ่ง สู้ๆ
‪- สู้ๆ ‪- สู้เขา
‪วันนี้บรรยากาศดูหดหู่มาก
‪สำหรับคนที่สุดเหวี่ยงที่สุดในปาร์ตี้วันนี้
‪จะได้รับทริปเที่ยวเกาะเชจู 5 วัน 4 คืน
‪เอาไปเที่ยวกับสุดที่รักให้ไวเลย
‪เป็นวันหยุดที่สมบูรณ์แบบ
‪ตอนนี้เลย
‪ขอบคุณครับ หัวหน้าทีม
‪มัวรีรออะไรอยู่ ปอดแหกชะมัด
‪เริ่มเลย
‪ไป ตอนนี้เลย ไป ไปเกาะเชจู
‪(จองดาอึน: คริสต์มาสที่เกาะเชจู)
‪ไป บัดเดี๋ยวนี้ ไปสนามบิน ไปเลย
‪มือโปรจาง
‪ถ้าพลาดรถแท็กซี่สักหนึ่งคัน ‪นายอาจจะรอคันอื่นได้
‪แต่ถ้าทำใครสักคนหลุดมือ
‪มันจะไม่มีอีกแล้ว
‪ฉันจะคิดถึงนายนะ
‪มากเลยด้วย
‪(สนามบินคิมโพ สนามบินอินชอน)
‪ดาอึนนี่…
‪ผมจะลงตรงนี้ครับคุณ รีบจอดเลยครับ เร็วเลย
‪เป็นอะไรไหมคะ บาดเจ็บไหม
‪ขอโทษนะ…
‪(สามเดือนก่อน)
‪(ชื่อ: อีจางฮยอก เพศ: ชาย)
‪คุณอีจางฮยอกครับ
‪ขอดูแฟ้มหน่อยครับ
‪ค่ะ นี่ค่ะ
‪(รองเท้าผ้าใบสองคู่)
‪(หนึ่งปีเจ็ดเดือนก่อน)
‪(ชื่อ: จางฮยอก เพศ: ชาย)
‪(หายไวๆ นะคะ)
‪พี่ฮยอกคะ
‪นี่อะไรเหรอ
‪รองเท้าคู่เหรอ
‪ดีมากเลย
‪เรามาที่เกาะเชจูในวันคริสต์มาสทุกปีกันนะ
‪แปลว่าในที่สุดความสามารถของพี่ ‪ก็เป็นที่ยอมรับสักที
‪สวยมากเลย
‪เป็นผู้หญิงหรอกเหรอ
‪พี่ วันนี้ที่โรงพยาบาลมีคนไข้คนหนึ่งมา…
‪ฉันจะจ่ายยาพิเศษให้คุณหายไวๆ เลยนะคะ
‪โธ่เอ๊ย หงุดหงิดเป็นบ้าเลย
‪วันนี้ต้องวุ่นทำงานดึกอีก
‪แหวนรุ่นน่ะค่ะ
‪งั้นเหรอครับ
‪(วันนี้ก็ทำงานล่วงเวลากันสองคนเหรอ)
‪(ทำงานกันอยู่แค่สองคน ‪งานก็เลยเอื่อยมากเลย)
‪แต่เหมือนอยู่ข้างนอกเลยนะ เสียงมันดัง
‪ฉันเรียกว่า "พี่ฮยอก" ได้ใช่ไหมคะ
‪กว่าจะมาถึง ฉันก็เหนื่อยแทบรากเลือด ‪เพราะรถแม่งก็โคตรติด
‪ประจำเดือนฉันไม่มา
‪อุ้มท้องได้สี่สัปดาห์แล้วนะคะ
‪นี่เป็นการตั้งครรภ์ระยะแรก ‪คุณอาจจะมีอาการแพ้ท้องหนักได้
‪แล้วก็อาจจะหิวบ่อย ‪อยากกินอันนู้นบ้าง กินอันนี้บ้าง
‪ผมโคตรโสดสนิท ไม่มีแฟนเลยครับ
‪ฉันเกลียดคนที่พูดแบบนี้ที่สุดเลย
‪ไม่ว่าจะง่วงหรือรู้สึกเพลียแค่ไหน
‪ก็ห้ามดื่มกาแฟ เหล้า หรือสูบบุหรี่นะคะ
‪ดีซ่าน
‪แล้วก็อาจจะง่วงมากเป็นพิเศษค่ะ
‪ซึ่งนี่เป็นสัญญาณของหนูน้อย ‪บอกว่า "แม่จ๋า หนูง่วงจัง"
‪ฉะนั้นพักผ่อนอย่างเต็มที่จะดีกว่า เข้าใจนะคะ
‪(หลับแล้วแน่เลย โอเค)
‪พี่ฮยอกเหรอ
‪ผมชอบคุณมากจริงๆ ครับ
‪มาที่นี่ไหมคะ
‪นอนที่นี่ก่อนสิคะ
‪คุณดาอึน
‪ตื่นแล้วเหรอครับ
‪ขอบคุณที่เปลี่ยนหลอดไฟให้นะคะ
‪ทำไมไม่ปลุกกันก่อนเล่า
‪คือว่าฉันออกมาตอนเช้ามืด
‪เห็นพี่กำลังหลับสบาย ก็เลย…
‪(เพิ่งเสร็จงาน วันนี้คงกลับไม่ได้)
‪พี่ฮยอก อยู่ไหนเหรอคะ
‪ฉันเพิ่งเลิกงานเลย
‪กอดฉันได้นะคะ
‪อย่าร้องไห้เลยนะ โบยองคนสวยของพี่
‪พี่สงสารฉันเหรอ
‪คุณดาอึน ไม่มีแหวนแล้วนี่ครับ
‪ฉันทำหายน่ะค่ะ
‪คนรู้จักให้ตั๋วไปเที่ยวเชจูมา
‪ไปด้วยกันไหมคะ
‪ชื่ออีจางฮยอกค่ะ ไม่ใช่จางฮยอกเฉยๆ
‪ค่ะ ฉันคงป้อนข้อมูลตกหล่นน่ะค่ะ
‪เปลี่ยนให้หน่อยนะคะ
‪เอาคู่นี้ค่ะ
‪เป็นอะไรไหมคะพี่ฮยอก ลุกขึ้นไหวไหมคะ
‪เจ็บมากเลยเหรอ
‪ผมขอโทษนะครับ เป็นอะไรไหมครับ
‪โธ่ น่าจะระวังกว่านี้หน่อยสิ
‪ลุกขึ้นไหวไหมคะ
‪ครับ
‪นี่ จับฉันไว้
‪- โอ๊ย ‪- โอ้ ตายแล้วๆ
‪- ไปกันเถอะ ‪- ขอโทษนะครับ
‪เฮ้อ ฉันจะทำไงกับพี่ดีเนี่ย
‪คุณดาอึน หิวหรือเปล่าครับ
‪ฉันไม่เป็นไรค่ะ
‪เราไปกินของอร่อยกันนะครับ
‪เร็วสิครับ
‪บ้าเอ๊ย
‪นังสารเลว
‪บ้าเอ๊ย
‪คุณดาอึน ใกล้ถึงเวลาบินแล้วครับ มาเร็วครับ
‪พี่ฮยอก
‪มันหนักนะคะ
‪คุณดาอึน ผมขอโทษนะครับ
‪รีบมาสิครับ คุณดาอึน
‪อะไรเนี่ย หายไปอยู่ไหน ‪เพิ่งจะมาเอาป่านนี้คะ
‪ปล่อยฉันไว้ให้อยู่กับ ‪ไอ้พวกพนักงานประจำนั่นน่ะ
‪แต่ว่า
‪ฉันได้ทริปไปเที่ยวเกาะเชจูล่ะ
‪อ้าว
‪(ตั๋วเครื่องบินไปกลับเกาะเชจู)
‪เรื่องมันผิดพลาดตั้งแต่ตรงไหน
‪เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เดี๋ยวค่อยทิ้ง
‪ตรงนี้เหรอ
‪อย่าร้องไห้เลยนะ โบยองคนสวยของพี่
‪หรือตรงนี้
‪ขอเซตคู่รักหนึ่งชุดครับ
‪ฉันน่าจะเลี้ยงของอร่อยกว่านั้น
‪หรือตอนนั้นฉันไม่ควรไป
‪ฉันซื้อหลอดไฟมา ช่วยเปลี่ยนให้หน่อย
‪เพราะไม่เปลี่ยนหลอดไฟรึ
‪ฉันดันนายสุดชีวิตเลย
‪ไม่สิๆ
‪ทั้งหมดนี้มันเพราะไอ้หัวหน้าแผนกเวรนั่น
‪ถึงแล้วไปนั่งรถยนต์ไฟฟ้ากัน
‪แล้วก็โรงแรมนี้…
‪โบยอง
‪อย่าไปเรียนต่อเลยนะ
‪ฉันรักเธอนะ
‪เฮ้ยๆ อะไรน่ะ
‪พี่เป็นอะไรไป ฉันยังไม่ถึงขั้นนั้นนะ
‪- นั่นสินะ ‪- ใช่
‪โอเค
‪เวรเอ๊ย
‪(สร้างจากนิยายของ "คุรุมิ อินุอิ" ‪ตีพิมพ์โดยบุนเกอิชุนจู โตเกียว)
‪คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์