NETFLIX PRZEDSTAWIA
A-ram?
Tak, proszę pana?
Co to za film?
Uznałem, że będzie panu pasował.
Producent ma na koncie przeboje…
Nie wiem, kim jest ten producent,
ale ta postać to nie ja.
No, trochę jednak pan.
Ta rola do pana pasuje, scenariusz jest dobry.
Spójrz na tę postać.
Ciągle uważa, żeby nikogo nie urazić. Jest nieszczery.
Przynajmniej będzie szczęśliwe zakończenie.
Ten film jest tajnym projektem.
Tajnym? I co jeszcze?
Jak się nazywa?
- Cha In-pyo? - Cha In-pyo?
- Czy znam Cha In-pyo?
Kto by nie znał Cha In-pyo?
Ciągle ćwiczy na siłowni.
Agresywnie myje zęby.
Jest miłym aktorem?
- To dżentelmen. - Tak.
- Wzorowy obywatel. - Wolontariusz.
Kiedy byłam mała, był gwiazdą. Robił o tak.
O tak.
Kocham całym sercem!
Był uroczy w tym serialu.
To było tak.
Był najlepszy.
SYNDROM CHA IN-PYO
OŚWIADCZYŁEM SIĘ MIŁEJ PANI
Nieźle.
Dobrze.
Świetnie.
Dobrze, zróbmy sobie przerwę.
Rany.
Rety.
Po przerwie bądź bardziej wyluzowany.
To nie w moim stylu.
Oczywiście. Rozumiem, ale…
Klient prosił, żeby reklama była przyjazna,
żeby wprawiała w dobry nastrój.
To nie jest reklama ekskluzywnej marki.
To nie formalny garnitur.
Rozumiem.
Tak?
Ale nie musi być tani, tylko dlatego, że nie jest drogi.
Co?
Czemu mnie zatrudnili?
Jestem łagodny,
jestem przykładny
i jestem silny.
To najlepsze schematy do użycia w reklamie.
Oczywiście. Jesteś najlepszy.
Masz rację. Ujmę to inaczej.
To powinno wyglądać tak, jakby zdjęcie zrobił ci paparazzi.
Wiem, jak to jest.
Gdy tylko się nie pilnujesz, wypadasz brzydko.
Wielu celebrytów nie opuszcza domu bez makijażu.
Ale ja nie opuszczam gardy ani na moment.
Z pewnością. Próbuję tylko powiedzieć, że…
Mówiłem, rozumiem cię.
Nie zaszedłem tak daleko dzięki samemu szczęściu.
Na pewno rozumiesz?
Do dzieła. Czuję wenę.
Jasne.
Zaczynamy.
Zaczynamy!
Teraz.
Dobrze.
Ja pierdolę, nie zrozumiał.
- Dawaj tu jego menedżera. - Tak.
Więcej wiatru!
Drażnisz mnie.
Mówiłam, już raz się nie zgodził.
Daj spokój. Rozłączam się.
Jest taka namolna. Ale to jest irytujące.
- Cholera. - Kto to?
Moja przyjaciółka, pisze programy.
Mój chłopak jest menedżerem Min-sika,
więc ona zawsze dzwoni, żebym go namówiła do udziału.
Jaki program pisze?
NAJLEPSZA OCHRONA
Nie musi pan tego czytać. Nie nakręcą go.
- Czemu? - Wie pan, reżyser ma problemy…
A fabuła jest…
Nie, tak długo na to czekaliśmy.
Powinniśmy im pomóc, zwłaszcza w takiej chwili.
Powiedz im, że zaczekam.
Dobrze.
Kiedy naprawisz drzwi?
Nie miałem kiedy pojechać do warsztatu.
Scenariusz się zmienił.
Wcześniej mi się podobał. Zrobili z niego głupka.
Mówiłem, że nie musi pan tego czytać.
Proszę pana.
Fotograf miał jakiś problem.
Chce powtórzyć sesję.
Prosili, żeby ponosił pan strój i poczuł się w nim swobodnie.
Lubię ich nastawienie.
Są naprawdę szczerzy.
Siedzi pan w domu, odkąd pańska żona opuściła kraj.
Może wybierze się pan na spacer?
Postaram się dać z siebie wszystko.
Dałeś im teczkę Do-cheola?
Komu?
Do-cheol…
Przygotuj się do filmu.
Co?
W filmie, w którym zagram, jest dla ciebie rola.
- Naprawdę? - Jestem aktorem od 25 lat.
Załatwię ci to. Miej wiarę i bądź gotowy.
Wiarę w kogo?
We mnie.
Ale ten film może nawet nie powstać.
- Poszukam innego… - A-ram.
Gdyby miał szanse gdzie indziej, nie prosiłbym.
On potrzebuje mojej opieki, inaczej sobie nie poradzi.
Przepraszam, byłem zbyt zajęty, żeby myśleć o Do-cheolu.
Czym?
Chyba zdenerwowałeś tego fotografa.
Nie zawstydzaj mnie tak.
Czym jesteś zajęty?
- Przepraszam. - Nie przepraszaj. Odpowiedz.
Czym jesteś zajęty?
Przepraszam.
A-ram.
Można popełniać błędy albo być powolnym.
Tylko musisz być szczery.
Oczywiście.
Spotkałem wcześniej Min-sika.
Zadzwoń.
Do Min-sika?
Nie. Do tej scenarzystki telewizyjnej. Pracowałem z nią raz…
Chodzi o panią Shin Hyeon-a?
Przygotowuje nowy program.
Chcą zacząć od czterech wielkich gwiazd ekranu.
Min-sik był zajęty
i polecił pana w zastępstwie.
W zastępstwie?
Tak, właśnie.
Zadzwoń do niej. Nie ma dużo czasu.
Kto jeszcze wystąpi?
Kang-ho, Byung-hun.
Kyung-gu.
To wszyscy.
Fajna ekipa. Song Kang-ho.
Lee Byung-hun. Sol Kyung-gu.
Cha In-pyo zamiast Min-sika. Zawsze coś.
„Zawsze coś”?
Co to ma znaczyć? Pamiętasz, ile filmów nakręciłem?
Oczywiście, nadaje się pan.
Nadaję?
To znaczy, zasługuje pan na to.
Zasługuję?
To znaczy…
A-ram.
Ile razy mam powtarzać?
Myśl, zanim coś powiesz.
Przepraszam.
Nie jestem zły. Głowa do góry.
Co za suka…
Ależ urosła.
A była taka malutka.
Nawet ich nie znam.
Nie będę z nimi rozmawiał.
Tym draniom zależy tylko na moim nazwisku.
Iskra.
Nie.
A-ram, jestem tylko aktorem. Czemu mam cię tego uczyć?
Czym ty się zajmujesz?
Rozłącz się, oddzwonię.
Iskra. Chodźmy.
Chcesz się załatwić?
Nie spiesz się.
Wszystko dobrze?
- Cześć, Ae-ra. - Co to miało być?
- Co? - A-ram mi powiedział.
Rozmawiałaś z nim?
Nie mam zamiaru tego robić.
Powiedziałeś mu, że tego nie zrobisz?
- Czemu… - To Cha In-pyo.
- Mylisz się. - Wcale nie.
Oszalałaś? Czemu mam to robić? Nigdy nie…
Miałam rację.
Mówiłam, że to Cha In-pyo!
Rety!
- Cześć. - O rety!
Ae-ra, oddzwonię później.
Rety. Ae-ra?
Daj, chcę z nią porozmawiać.
- To nie Ae-ra. - Tak, to ona.
Halo…
To co tu robisz?
- Chciałem się przejść. - No tak.
Spróbuj.
Nie, dziękuję.
To jest bardzo zdrowe.
Nie masz pracy?
Co?
Pracuję bezustannie,
ciągle kręcę seriale i filmy.
Naprawdę?
To dziwne, że w niczym cię ostatnio nie widziałam.
Nie zadowalaj się małymi rólkami.
Powinieneś zagrać w AM Plaza.
Żeby wszyscy cię widzieli.
Możesz mi to pokazać?
Co?
Przecież wiesz.
Nie jestem już taki młody.
To nic. Wciąż dobrze wyglądasz.
Zrób to dla mnie choć raz.
Przestańmy.
Byłam zachwycona Kocham całym sercem.
Kiedy będzie pani w Korei, proszę wystąpić w telewizji.
Do usłyszenia.
Poproszę telefon z powrotem.
- Miłego dnia. - Pa.
Kochanie.
Nie słuchaj go…
Poszczęściło nam się i trafiłyśmy na Cha In-pyo.
Przepraszam.
Oddzwonię.
Poproszę telefon.
Czemu? To tylko zdjęcie.
- Dobrze wyszedłeś. - Proszę.
USUŃ ZDJĘCIE
Zrobimy lepsze.
Naprawdę?
- Jesteś wspaniały! - Obejmij mnie.
Moment.
Rety.
Jesteś taki miły.
Prawdziwy z ciebie dżentelmen!
Dziękuję, do widzenia.
Po deszczu zrobiło się błoto.
- Uważaj po drodze. - Dobrze, do widzenia.
Na żywo jest jeszcze przystojniejszy.
Prawda? Dobrze, że poszłyśmy tym szlakiem.
- Do-cheol. - Proszę pana.
O co chodzi?
Jestem dla pana ciężarem.
- Co? - Chyba nie wystąpię z panem w filmie.
- A-ram tak ci powiedział? - Tak.
Nie słuchaj tych jego bzdur. Zaufaj mi.
Pogadamy później.
Powinienem wymyślić A-ramowi więcej zajęć.
Iskra?
Iskra.
Iskra!
- To pana pies? - Tak.
- Dziękuję. - Uwaga!
To nic.
Mogę to przeskoczyć.
Co pan wyprawia?
To nic. Sam wstanę.
Cały jest pan w błocie!
Przepraszam.
Iskra?
Myślałaś, że jestem twoim właścicielem, bo mam taki sam strój.
Dlatego za mną poszłaś.
Proszę.
Proszę wytrzeć twarz.
Dziękuję.
Zaraz.
Czy ja pana skądś nie znam?
No tak, Cha In-pyo!
Na żywo,
wygląda pan tak sobie.
Ale miło pana poznać. Podajmy sobie ręce.
Mam brudne dłonie.
Mogę potem umyć swoje.
Nie ma co się krygować.
No tak, po prostu umyje pan ręce.
Dziękuję bardzo.
Rany, naprawdę cały się pan upaćkał.
Prawda?
Mijał pan szkołę, wchodząc na szlak?
Zawsze ma otwarte prysznice.
- Czy to nie szkoła dla dziewcząt? - Mamy wakacje.
Uczennic tam nie ma. Można się tam umyć.
Chodźcie szybko.
To Cha In-pyo!
To naprawdę on?
Chodźcie szybko, to on!
Idź.
Dokąd poszedł?
- Gdzie on jest? - Nie widziałam go.
Gdzie?
GRATULUJEMY WYGRANEJ W 22 KONKURSIE MŁODZIEŻOWYCH GRUP TEATRALNYCH
Chodźmy się umyć.
Poszukajmy pryszniców.
Nie o to mi chodziło.
Właśnie o to ci chodziło.
Miałeś załatwić Do-cheolowi angaż w moim filmie.
To nie takie trudne. Jak mogłeś go zawieść?
Czemu to zrobiłeś?
Mamy to usunąć.
O rety.
Nie ja o tym decyduję.
Ale to niebezpieczne.
Rury biegną na całej długości.
- Tak. - Więc to miejsce…
Nie kłopocz się. I tak nie zrozumiem.
Czyli co, mam usunąć całą podłogę?
To nie wchodzi w grę, więc zacznę od wymiany pompy.
Dziewczyny z kółka teatralnego ćwiczą tu latem.
Ile to potrwa?
Tylko pół dnia.
- Naprawdę? - Tak.
Za co znowu przepraszasz?
Pytam, czemu to zrobiłeś.
Przestań przepraszać.
Proszę pana.
Ktoś do mnie dzwoni.
Teraz ja mówię. Co może być ważniejszego?
To ta scenarzystka.
No to odbierz.
Ciśnienie wody może spowodować wybuch.
Więc zakręć wodę.
Zaczniemy od wadliwego sprzętu.
Iskro, poczekasz tutaj.
Zaraz wrócę.
WSZYSTKO MA WRÓCIĆ NA SWOJE MIEJSCE
Proszę pana, co do tego programu…
Scenarzystka mówi, że jest pan na liście, przynajmniej na razie.
Jak to „na razie”?
Na razie mają Song Kang-ho, Sol Kyung-gu
i Lee Byung-huna.
Być może poprzestaną na trzech gwiazdach.
Bez Kyung-gu?
- Nie. - Bez Byung-huna?
Nie zrobiliby tego bez Kang-ho.
Ma pan czas jutro po południu?
Tak.
W takim razie umówię pana.
To talk-show. Prosta sprawa.
Ale zimna!
Cztery gwiazdy ekranu.
Myj włosy dokładnie By nie opuściły cię
Myj włosy dokładnie
In-pyo, pokaż nam to.
Jasne.
Minęło tyle czasu…
Ten gest to twój znak rozpoznawczy.
Mam to zrobić?
Moje oczy.
MENEDŻER A-RAM
- Tak? - Złe wieści.
- Co jest? - Odwołali jutrzejsze nagranie.
Ona ma nam później podać nowy termin.
Dlaczego?
Byung-hun kręcił coś za granicą
i odwołali mu lot powrotny.
Nie nakręcą programu z trójką gości?
Byung-hun musi nauczyć się nie spóźniać.
To raczej nie jest dobry pomysł.
A-ram.
To prawda, że wdepnięcie w kupę przynosi szczęście?
Zazwyczaj.
A gdybym pewnie chwycił ją ręką?
- To co by to było? - Wygrana na loterii.
Wielkie szczęście. Miał pan taki sen?
Niezupełnie.
Informuj mnie o postępach.
A pan niech odpocznie.
Iskro, zaraz przyjdę.
Panie dyrektorze? Tu Kim.
Musi pan szybko przyjechać do szkoły.
Czemu to się stało na mojej zmianie?
Mówiłem, żadnych zdjęć. To nie przedstawienie.
Co ty robisz?
- Skąd jesteś? - Z Kyo-won.
Przeszliście inspekcję?
Ten budynek i tak miał zostać przebudowany.
Wkrótce miał być zburzony.
Nikt nie ucierpiał.
Panie Kim.
Tak jest. Puszczaj!
Tak, proszę pana?
Zanim budynek runął,
wszystko było pod kontrolą, prawda?
Oczywiście!
Wejście było zamknięte na kłódkę, żeby nikt nie wszedł.
A kółko teatralne miało nie przychodzić z uwagi na prace budowlane.
Słyszałeś? O wszystko zadbaliśmy.
Zasługujemy na nagrodę za wzorowe działania.
Jutro przyjdą goście od ubezpieczeń.
Nikt nie wejdzie, póki nie skończą.
- Dobrze? - Oczywiście.
Halo? Tak.
Będę tu całą noc. Proszę się nie martwić!
Hej! Nie dotykajcie niczego!
Złaźcie natychmiast!
Wy, policjanci, o niczym nie macie pojęcia.
Jesteśmy tu nie bez powodu.
Jesteśmy na służbie. Nie możesz nam rozkazywać.
Ja też jestem na służbie!
I mogę was stąd wyprosić, mam prawo!
Nie ruszajcie niczego i złaźcie!
Eksperci przyjadą jutro.
Więc wynocha!
Szefie?
Cztery gwiazdy ekranu…
Gdzie ja jestem?
Halo! Jest tam ktoś?
Jest tam kto?
Jestem na dole! Halo?
Wiedziałem, że to się zaraz zawali. Wyszliśmy w ostatniej chwili.
Racja.
Czemu mnie tu ściągnąłeś?
Ubezpieczyciele mają przyjść.
Pogadasz z nimi.
To się zawaliło zaraz po twojej wizycie.
Co mam powiedzieć?
No wiesz.
To się okaże.
Kto może za to odpowiadać?
Co się dzieje…?
Złaź stamtąd!
Dyrektor zwariuje, jeśli cię zobaczy.
Widzisz? Miałem wczoraj wymienić pompę.
Gdyby to pompę rozsadziło, to by tak nie wyglądało!
Rura by popękała!
No już, stary.
Nie podejrzewam cię.
Puść to. Już.
Skąd ją wziąłeś?
Tu leżała?
- Ale… - Niczego nie dotykaj!
Idź sobie.
Wynoś się!
Hej!
Halo?
LICEUM CHEONSEUNG
Mówiłem, żeby nikt tam nie wchodził!
Ignorujesz moje polecenia?
Właśnie! Złaź!
- Musiałem się bronić. - Idź.
Mówiłem, żeby nikt nie wchodził! Wyraziłem się niejasno?
Co oni wyprawiają?
Wracajcie.
Zaraz…
Muszę pomyśleć.
Myśl rozsądnie.
Moje ubranie.
Szokujące wieści. Cha In-pyo…
POPULARNY AKTOR URATOWANY!
Cha In-pyo! Co pan tu robił?
NAGI IN-PYO NA NOSZACH
ANALIZA CIAŁA IN-PYO!
- Żadnych zdjęć! - Podglądał pan uczennice?
Nie jestem Cha In-pyo!
Rety.
Rany.
Rura.
Co?
Zadzwoń.
Połączenie.
Kim A-ram.
Menedżer.
Mene…
Boże.
To pompa ciśnieniowa.
Stąd widzę ślady.
Osłabiona ściana runęła,
kiedy pompa wybuchła.
O czym pan mówi?
Mogło wybuchnąć co innego.
Nie.
Nikt inny nie wchodził wczoraj na salę gimnastyczną.
Proszę mnie nie zrozumieć źle. Nie mówię, że to pańska wina.
To kiepska konstrukcja, wybudowana podczas kryzysu w 1987 r.
Widziałem wiele takich budynków.
Cokolwiek wybuchło,
przyczyną była pewnie podłoga.
Wygląda na to, że starą podłogę skuto do inspekcji.
Drobny wstrząs może wywołać duże zniszczenia.
- Rób zdjęcia. - Dobrze.
Moim zdaniem nie zrobiłem nic złego…
Pompa, tam.
Czemu pan nie odbiera. Wydzwaniałem.
Gdzie jesteś? Mam kłopoty.
Świetnie, czyli wie pan o tym.
- Gdzie jesteś? - W telewizji.
Nie gadaj i przyjdź tu natychmiast.
Mówi, że nie może przyjść. Podać go?
Halo? A-ram, jesteś tam?
Moment, jest tuż obok.
- Podam ją. - Nie.
Musi z panem porozmawiać przed wywiadem.
Mówiłem, nie dawaj jej telefonu.
Cześć, In-pyo.
Dawno się nie widzieliśmy. Co u ciebie?
Cześć. Jak się masz?
Przepraszam, że w ostatniej chwili zmieniłam grafik.
Rozumiem. Taka praca.
Przepraszam, mogę porozmawiać z menedżerem?
Poszedł do łazienki.
Znasz dobrze pozostałą trójkę, prawda?
Czy czujesz się przy którymś niekomfortowo?
Nie, jesteśmy przyjaciółmi. Jesteśmy jak bracia.
Kyung-gu i Byung-hun mają dobrą energię.
Miałeś z nimi ostatnio jakieś przygody?
Ostatnio?
No tak.
Możliwe.
Tak? Twój menedżer mówił, że nic, tylko ćwiczysz.
Mówił, że sam nic takiego nie pamięta.
Mówił, że ćwiczysz, jesz kurczaka i tak w kółko.
Jasne.
Czy będziesz miał co powiedzieć widzom?
- Nie musisz, ale… - Widzom?
Pozostali goście mają dużo materiału,
powinno nam wystarczyć.
Ale gdybyś miał…
Tak, oczywiście.
Mam swój popisowy gest.
Popisowy gest?
No tak, to…
Tak, rozumiem.
To niezawodny gest.
- Masz coś jeszcze? - Co?
Nieważne. Zobaczymy się na nagraniu.
Dobrze. Miłego dnia.
To ja, A-ram.
- A-ram. - Tak jest.
Przyjedź tu.
Trzeba to szybko usunąć.
Miłego dnia.
Czemu już jadą?
- Poczekajcie! - Hej!
Ten budynek i tak miał być rozebrany.
Nie przejmuj się tym aż tak.
Ale czemu to ja mam być obarczony winą?
Ktoś musi figurować w dokumentach. Przecież wiesz.
I nic nie musisz płacić. Agencja wypłaci ubezpieczenie.
Nie martw się!
Inspekcji nie należy dokonywać po łebkach.
Młody człowieku, robię, co mogę.
A ty, że po łebkach?
Chcesz, żeby zastosowano procedury?
Powinni nas aresztować?
Mam wezwać policję?
Nie o to mi chodzi, chciałem tylko powiedzieć…
A ja mówię: koniec!
Odejdź!
Idziesz sobie?
Firma od wyburzeń zaraz kogoś przyśle.
- Dobra robota. - Dziękuję!
Miłego dnia, proszę pana.
Czemu poszedł pan tam nagi?
Ty się kąpiesz w ubraniu?
Ale czemu brał pan prysznic w szkole, a nie w domu?
Byłem cały ubłocony. Nie mogłem się tak pokazać.
Zaraz wezwę pomoc.
Oszalałeś? Nigdzie nie dzwoń.
Po prostu mnie stąd wyciągnij. Rozumiesz?
Nie chce się pan pokazać nago?
Czy ty nic nie rozumiesz? I ty się nazywasz menedżerem?
Pańskie życie jest ważniejsze.
Nic mi nie jest.
Mówiłem ci to ze 20 razy.
Musisz mnie tylko stąd zabrać.
- Zaraz przyjadę. - Czego nie rozumiesz?
Naprawdę jesteś moim menedżerem?
Proszę pana.
Na pewno pan tam jest?
Tam, znaczy gdzie?
Oddzwonię.
Poczekaj, nie rozłączaj się. Proszę!
Co się dzieje?
Co to ma być? To auto jakiejś gwiazdy?
Co ta koparka tu robi?
Nie widzisz? Wyburza resztki.
Wykluczone.
Czekaj! Stój!
- Stój! - Kim jesteś?
- Zostaw mnie! - To niebezpieczne!
Co z tobą? Wytłumacz się!
- Stój! - Hej, ty!
Przerwij pracę! Stój!
Rety, co to ma być?
Co tam się dzieje?
Moment, spokojnie.
Wyjaśnij wszystko dokładnie.
Czemu nie możemy pracować?
- Właściwie to… - Właściwie to co?
Widział ruinę w wiadomościach i chciałby wpłacić datek…
W wiadomościach?
Tylko redakcja Kyo-won o tym wie.
Właśnie, z tej gazety.
To magazyn.
Już się ukazał?
Dziś wyszedł nowy numer.
Ale to pismo dla nauczycieli.
Jesteś nauczycielem?
Właściwie to… menedżerem Cha In-pyo.
Cha In-pyo?
To przykładny obywatel. Nie wiesz?
Oczywiście, że wiem.
Tak?
Jasne, on zasługuje na takie bajeranckie auto.
Ale czemu miałby wspierać tę szkołę?
Może do niej chodził?
Tak, usłyszał, że sala gimnastyczna jego starej szkoły…
To szkoła dla dziewcząt.
Chodził do szkoły dla dziewcząt?
Nie…
Jego żona, Shin Ae-ra.
A już się bałem.
Zaraz, to niemożliwe.
Chodziła do szkoły z moją szwagierką.
Mam sprawdzić?
Poczekaj, nie rób tego.
To powiedz nam, o co chodzi!
Cha In-pyo chciałby przyjść tu jutro,
obejrzeć ruiny w obecnym stanie. Dlatego zatrzymałem koparkę.
Dobra, tyle już wiemy.
Edukacja narodu leży mu na sercu.
Na sercu?
- A poza tym… - A poza tym?
Su-jeong! Nie!
Czy to nie Jeong-eun z kółka teatralnego?
Panie Kim! To Su-jeong!
Tak? Co jej jest?
Widzisz?
Ten szalony zbok znowu tu był!
Czy to jest to, co myślę?
Sperma zmienia się
w przezroczystą, wodnistą ciecz w ciągu paru minut po wytrysku.
Nie jest wodnista.
Wciąż jest blisko!
O co chodzi?
Chciałyście zamontować kamerę,
żeby złapać tego zboczeńca?
Jej mama szaleje, bo wciąż nie wróciła do domu.
Jej brat mówił, że pożyczył jej pieniądze na kamerę.
Co z wami jest?
Rozumiem, gniewacie się, ale żeby instalować kamerę?
Jak wy się tam teraz kąpiecie?
Nie o to chodzi!
Su-jeong może tam być!
Nie ma mowy. Drzwi były zamknięte na kłódkę.
Nikt nie mógł tam wejść.
A jeśli jest? Odpowie pan za to?
- Ja? - Proszę pana.
Dziewczyna może być tam uwięziona. Wezwijmy pomoc.
Tak. Zadzwońmy. Ja zadzwonię.
A ty sprawdź.
Zadzwonię od razu.
Zaraz zostanie pan uratowany.
Już jesteś gotowy?
Pogotowie jest w drodze.
Oszalałeś? Czemu wezwałeś karetkę?
Czemu pan to zrobił?
- Ale co? - To niewiarygodne.
Co takiego zrobiłem?
Miał pan na sobie strój z reklamy?
Tak. Co z tego?
Powiem szczerze.
Gdyby powiedział mi pan, co tu robił
i czemu mam nikomu nie mówić,
byłoby prościej.
Zwariuję przez ciebie. Co ty mówisz?
Karetka naprawdę tu jest?
Zatrzymaj ją!
Nie mogę jej zatrzymać. Oprócz pana jest tam uczennica,
która chciała pana złapać.
Złapać?
Czemu?
- Wszystko w porządku? - Tam! Dalej.
O rany.
Muszą ręcznie usunąć gruz.
Gdybyś nas nie zatrzymał, byłoby jeszcze gorzej.
Tak, Cha In-pyo przeczytał jej historię na portalu społecznościowym.
Dlatego mnie tu przysłał.
- Więc to tak było? - Tak.
Dziewczyna mówiła, że chce wymierzyć sprawiedliwość kamerą.
To co innego.
Fani Cha In-pyo są wyjątkowi.
- Sprawdźcie plany! - Tak jest.
Potrzebujemy planów budynku.
Wiem, gdzie są.
To proszę je przynieść.
- Biegiem! - Tak!
- Szybko, biegiem! - Dobra!
Zaraz wracam!
Proszę się cofnąć.
Tak jest, biegiem!
Co ja takiego zrobiłem?
I czemu akurat teraz zrobiłem się głodny?
Jak mogę być teraz głodny? W takiej chwili? Idiota!
Jak można było zostawić odkręconą wodę? Zakręć ją.
Zapomniałem.
Proszę, zakręcona.
Nie ma wody?
Już nie płynie.
Jak może pan teraz pić?
Nie mogę. Nie ma wody.
Na pewno nie ma tam tej uczennicy?
Mówiłem ci, jestem tu sam.
Zobaczę, jak im idzie, i oddzwonię.
Jeśli to się wyda, to koniec reklam. Aktualne umowy też zerwą.
A-ram. Weź się w garść.
Wszystko w porządku?
Nic mi nie jest.
Prysznice są osiem metrów od głównego wejścia.
Łazienki są w suterenie.
To będzie tam.
Tam?
Tak jest.
Na pewno?
Pierwsza grupa do okien, druga do pryszniców.
- Ruchy! - Tak jest!
Ostrożnie!
- Ostrożnie! - Ostrożnie!
Boże, proszę, nie pomagaj mi.
Niech najpierw znajdą tamtą dziewczynę.
Mówię to szczerze, z głębi serca.
Niech najpierw znajdą ją,
a nie mnie.
Przepraszam. Czy wiadomo już, czy ktoś tam jest?
Jeszcze nie wiadomo.
Zaraz, coś tam widzę.
Co takiego?
- To chyba człowiek! - Co?
Naprawdę?
Proszę się nie zbliżać.
Proszę się odsunąć.
Su-jeong?
Su-jeong!
Widzę ludzkie ciało. Bez ubrania.
Nie!
Nie możesz tam podchodzić.
- Su-jeong! - Nic jej nie będzie.
Nie spieszmy się. Musimy uważać.
Nie rusza się.
Przynieście nosze!
Zaraz!
Su-jeong dzwoni.
Cisza! Telefon!
Wszystko w porządku? Słyszysz nas?
Panie dyrektorze? Jedzie pan?
I co?
Co powiedziała?
Bardzo mi przykro. Jest w domu.
Była w kafejce internetowej!
To kogo ratowaliśmy?
Wyciągnijcie go!
Szybciej! Tak!
To…
Oto kogo ratowaliśmy!
Uratowaliśmy go!
Rany.
Nie musi pan przyjeżdżać.
A, już pan tu jest.
Proszę pana.
Zbierają się.
Widzisz? Moja szczera modlitwa załatwiła sprawę.
Co mam teraz zrobić?
Poczekaj, aż wszyscy odjadą i mnie wyciągnij.
Zostałeś?
A ty kiedy pojedziesz?
Nie mogę.
Monitoruję wyburzanie.
Musimy zrobić, ile się da, zanim się ściemni.
Co znowu?
- Co się dzieje? - Dzięki. Zadzwonili do mnie!
Kto mówi?
Tu Do-cheol.
A, cześć.
Kto dzwonił?
Zaprosili mnie na casting do tego filmu.
Dobrze.
Mówiłem, że zadzwonią. Wystarczyło uwierzyć i poczekać.
Wybrany numer jest zajęty…
Myślałem, że jestem skończony.
Daj spokój, co ty mówisz?
Nikt nie jest skończony, dopóki jeszcze żyje.
Rozumiem!
Do-cheol, nie mogę teraz rozmawiać…
Oddzwonię. Powodzenia na castingu.
Damy radę!
Damy!
Co się znowu dzieje?
Z kim pan rozmawiał?
A, to pan reporter Park.
Odbierz telefon!
In-pyo?
Wyjechał z miasta na plan filmowy.
Iskra?
Nie, Iskro. Nie podchodź, to niebezpieczne.
Iskro.
Wszystko w porządku?
Nie boisz się? Nic mi nie jest, a tobie?
Co z nim jest nie tak?
Nie. To niemożliwe.
Zadzwonię do niego i zaraz oddzwonię.
Jasne.
Halo? A, pan reporter Jo.
Przepraszam, oddzwonię za moment.
Nie tam! Nie jedź tam!
Poczekaj!
Oszalałeś?
Co znowu?
Chodzi o to, że tam na dole jest…
Co tam jest?
To znaczy…
Wydaje mi się, że kiedy tu przyszedłem,
chyba zgubiłem sygnet.
Musi gdzieś tutaj być.
Znajdę go raz-dwa.
Może zaczniesz gdzie indziej?
Niezłe z ciebie ziółko.
Pospiesz się!
No już.
Ty też się bałaś? Jesteś głodna?
Jak się stąd wydostaniemy, zjemy coś pysznego.
Nic panu nie jest?
Nie, znalazłem Iskrę.
Iskrę? Jaką iskrę?
Jak możesz nie znać mojej Iskry?
Chodzi o tę suczkę? To teraz nieważne. Dziennikarze do mnie wydzwaniają.
Co powiedziałeś?
W internecie jest pełno komentarzy.
Nie, wcześniej.
Co mówiłeś o Iskrze?
Co mówiłem?
- To teraz nieważne… - Przestań.
Nawet jeśli jest psem, nie możesz tak mówić.
Iskra to moja rodzina.
Nic jej nie jest?
Nie pytasz szczerze.
Myślałeś, że nie zauważę?
- To nie… - Nie wymyślaj wymówek.
Otwórz swoje serce na świat.
A nie będziesz tak mówił.
Przepraszam.
Nie jestem na ciebie zły.
Nie chcę, żebyś przepraszał.
Próbuję nie przepraszać, więc przepraszam… Nie wychodzi mi.
A-ram. To dla twojego dobra.
Dobrze, zapamiętam to.
No to…
co się dzieje?
Jak tam, znalazłeś sygnet?
Jeszcze nie. Zaczekaj.
Najpierw zjedz.
Zgubiłeś sygnet?
- Gdzie? - Tak.
Wiedziałem, że tak będzie. Trzeba uważać.
Halo?
To było gdzieś tutaj?
A-ram.
- Słyszysz? - Może nie tutaj.
- Może gdzieś tam. - Odpowiedz!
Jak wyglądał?
Coś tak małego, możesz go nie znaleźć.
Sam go znajdę.
Daj spokój.
To ten?
Chyba nie.
Czy ktoś kichnął?
Niemożliwe. Kto by kichał pod ziemią?
Nie słyszałeś?
Dobiegało stąd.
To ja kaszlnąłem.
Strasznie dużo tu pyłu.
Nie!
To nie byłeś ty.
Usiądź tu.
Czemu tak ci na tym zależy?
Mówię ci, że słyszałem kichnięcie.
Muszę sprawdzić.
Gdyby tam ktoś był i kichał, to znaczy, że jest przytomny.
Czy w takim wypadku nie wzywałby pomocy?
Tak myślisz? Ale i tak…
Proszę, pomóż mi znaleźć mój sygnet.
- Proszę. - Dziwna sprawa.
Zapłaciłem milion wonów za parę sygnetów dla mnie i dziewczyny.
Ale już ze sobą zerwaliśmy.
Hej!
Jest tam kto?
Jeśli tak, daj jakiś znak.
Hej!
Powinienem zapomnieć, prawda?
Sygnet będzie należał do tego, kto go znajdzie.
To chyba rozsądne.
Jaki frajer nosiłby sygnet po byłej dziewczynie?
Frajer?
Nie bądź dla siebie taki surowy.
Może straciłeś swój sygnet,
ale odzyskałeś ducha.
Zostawiłeś troski za sobą.
Czy wciąż słyszysz, żeby z głębi dochodziły jakieś odgłosy?
Poszukamy razem?
Nie.
Nie musisz podchodzić. Pomyliłem się.
Coś mi ostatnio dzwoni w uszach.
Oczy też mam przemęczone.
Prawda? No bo kto mógłby tam być?
Właśnie. Coś mi się przesłyszało.
Nie wchodź tu. Zbierajmy się.
Zrobimy sobie przerwę. Chcesz coś przekąsić?
Wszystkim się zająłem.
Rany. Było blisko. Niegrzeczny piesek.
To o czym mówiłeś wcześniej?
W sieci krąży plotka o panu.
Na jaki temat?
Wiedzą już, że tu utknąłem?
Nie, chodzi o nominację.
Ponoć wystartuje pan jako kandydat opozycji.
Ja?
Mają zaskoczyć wyborców nowym kandydatem,
gdy partia rządząca zarejestruje swojego.
A pan ma nim być.
Ponoć odbył pan spotkanie w tej sprawie.
Co znowu…
I co na to ludzie?
Jacy ludzie?
Skoro są o tym artykuły, to muszą być też komentarze.
No tak.
- „Odrażające”. - Co?
„Drań stosuje brudne chwyty”.
„Zagrał polityka i poprzewracało mu się w głowie”.
Oraz…
Nie, ten nie.
Co?
Przeczytaj go.
„Wiedziałem, że to zrobi, odkąd został wolontariuszem. Co za drań”.
Nie ma żadnych pozytywnych?
Oczywiście, że są.
„In-pyo. Rozchmurz się! Mieszkam pod numerem 601.
Dzięki za szafki, które zostawiłeś po wyprowadzce.
Nie mam numeru do serwisu.
Jeśli to czytasz, odpowiedz”.
Zna pan tę osobę? Mam czytać dalej?
Nie.
Proszę pana.
Nie zrobi pan tego, prawda?
Mówiłem, nie chcę, żeby wykorzystywali moje nazwisko.
Przekazałeś im to?
Tak, wyraziłem się jasno.
Mówiłem, że robi pan tylko to, w co pan wierzy.
No i?
Poprosiłem, żeby panu to umożliwili.
To wszystko?
Tak. Deputowany powiedział, że rozumie.
A-ram!
Testujesz moją cierpliwość?
Czemu tak to ująłeś?
Przepraszam.
Nie przepraszaj, tylko powiedz czemu.
Nie. Zaproś dziennikarzy.
Wyjaśnię im sprawę jasno. Zwołaj konferencję prasową.
Dobrze.
Zarezerwuję salę konferencyjną.
Zwariuję przez nich.
Ale najpierw musi pan się stąd wydostać.
Powinien pan już wyjść.
Wyjaśnię to tym ludziom tutaj.
Jak to wyjaśnisz?
Wszystkie orientacje seksualne powinny być respektowane.
Chcesz umrzeć?
Zajmij się tym natychmiast.
Skończyły mi się wymówki. Pomyślą, że oszalałem.
- Proszę wyjść! - Poczekaj.
Szybko!
Bądź cicho! Myślę!
Muszę je znaleźć.
W końcu istnieje jakieś rozwiązanie.
Nie panikuj. Skup się i je znajdź.
Wszystkie zjawiska mają swoje przyczyny.
Dlaczego istnieję?
I…
dlaczego ty istniejesz?
Już wiem.
Jest sposób.
- Mamy mało czasu! Teraz albo nigdy. - Dobrze.
Muszę przynajmniej założyć majtki. Moment.
Jaki to rozmiar?
Iskra.
Przebierzemy cię.
Co to było?
Iskro?
Iskro.
Nie, chodź tu. Wszystko w porządku.
No chodź.
O co chodzi? Mówię, wszystko w porządku.
Chodź.
Dokąd idziesz?
Nie odchodź!
Iskierko? Spójrz na tatusia.
Zostaniesz tu, prawda?
Iskierko, chodź do tatusia.
No chodź.
Iskra?
Ty zapchlony kundlu!
Co to? Pies?
Bezużyteczne zwierzę!
Czemu karmiłem stworzenie, które mnie nie rozumie?
W końcu to tylko pies.
Nie mogłaś dać mi ubranka?
Kupiłem ci je!
To moje ubranko!
Widziałem Iskrę. Pobiegła na górę.
Oceniając po jej ruchach, była w dobrym stanie i bardzo szczęśliwa.
Czemu ona cię obchodzi?
- Oszalałeś? - Co?
Koparka zaczyna kopać!
Dobrze, niech pomyślę.
Musi pan coś w końcu zrobić!
- Czas się skończył! - Dobrze, wychodzę.
Poczekaj.
Co…
Musi być jakiś sposób!
Znajdę go!
Dobrze, poddaję się! Wychodzę!
Nie!
Skończyłem na dziś.
- Wystarczy. - O której zaczniesz?
O siódmej rano.
Nie spóźniam się.
- Co znowu? - Co tam robisz?
Tylko żartowałem. Nie wychodzę.
Nie pojechałeś? Muszę tu pozamykać. Wyjedź z terenu.
Jasne.
Przestawię koparkę i będę się zbierał.
Tak, wracaj do domu.
Idź do domu!
Szkoda, że nie będę mógł tu przychodzić.
Całe lata będą to odbudowywać.
Pod jakie prysznice będę teraz chodzić?
O rety.
Min-sik…
Mogę wystąpić w Czterech gwiazdach ekranu?
Ciebie to nie interesuje.
Odpocznij.
Cześć, Do-cheol.
Obudziłem pana?
Nie, jeszcze nie śpię.
Jak casting?
Wszystko dzięki panu.
Reżyserowi spodobały się moje oczy.
Oczywiście, że tak.
Widzisz?
Jeśli będziesz szczery, ludzie to zauważą.
Tak jak ja cię dostrzegłem.
Mieszkałem za granicą.
Nie mam tu przyjaciół, znajomych.
Mam tylko siebie.
Ale powiedział pan kiedyś:
„Ja też zaczynałem bez niczego”.
Tak.
Nie miałem nic.
Nie wiedziałem, czemu zaproponowali mi rolę.
Ja wiem.
Bo szczerość zawsze zostanie doceniona.
Zacznij się szykować do filmu.
Byłem głupi, myśląc, żeby się wycofać. Byłem niecierpliwy.
Tak już jest w tej branży.
Nigdy nie wiadomo…
kiedy wszystko zacznie się dziać…
Halo? In-pyo?
Proszę pana?
Kochanie, jedzenie gotowe.
Jeszcze kilka minut.
Wystygnie. Wstawaj.
Taki jesteś zmęczony?
Mówiłam, żebyś wcześniej się kładł.
Wstawaj.
Dobrze.
A ty?
Zjedz pierwszy.
To jest pyszne.
Ale bałaganisz.
Jedz powoli.
Z wiekiem bałagan rośnie.
NIE PARKOWAĆ
Tak, pani Shin?
Co się dzieje?
Macie jutro konferencję prasową?
Tak. In-pyo chce sprostować te plotki o wejściu do polityki.
No dobrze. Nagranie programu zaczyna się o 7 rano.
Jutro? O 7 rano?
Czemu tak wcześnie?
Jeśli nie dacie rady, nie musicie przyjeżdżać. Poradzimy sobie.
Nie.
Oczywiście, będziemy na czas.
Ale naprawdę nie ma potrzeby…
Nie, wyjaśnię wszystko In-pyo.
To będzie nasz priorytet.
Do zobaczenia jutro. Dziękuję bardzo.
Oszaleli.
Akurat teraz.
I on ma się wyrobić na 7 rano?
Jak ja mam to sam zrobić?
Proszę pana. Jestem tu. Proszę się przygotować.
Wszystko w porządku?
Masz może wodę?
Niech się pan trzyma.
Mówiłeś, że kupa w ręku to wygrana na loterii.
Akurat.
To ma być wygrana na loterii?
Wydostanę pana.
Ostrożnie!
Przepraszam.
Ujęcie drugie.
Proszę pana.
Czy tym razem może pan pchać?
Nie.
To niemożliwe. Nie mogę.
Poddajesz się, choć jeszcze nie zacząłeś na dobre?
Staram się z całych sił.
Tylko na tyle cię stać?
To co mam zrobić?
Nie robisz tego szczerze.
Ja pierdolę!
Co ma do tego szczerość?
Co takiego? „Ja pierdolę”?
Tak, pierdol się!
Czemu po prostu nie wezwiesz pomocy?
Co ma do tego szczerość?
Dlatego przed tobą jeszcze długa droga. Nie rozumiesz ludzi.
Niby jak?
Pan po prostu boi się, że ktoś zobaczy pańskiego fiuta.
Oczywiście, że tak!
Rozumiem, to ważne.
Ale nie w takiej sytuacji.
Kto by się tym przejmował, kiedy potrzebuje ratunku?
To nie takie ważne.
Może dla kogoś takiego jak ty.
A ja nawet nie kręciłem scen łóżkowych.
Nie oceniaj ludzi swoją miarą.
To jest kompletnie niewiarygodne.
Czy naprawdę nie zależy panu,
żeby zostać uratowanym?
Zależy.
Ale liczy się to, jak do tego dojdzie.
Niech pan zasłoni twarz. Ludzie nie rozpoznają pana po fiucie.
Jestem przestępcą, żebym zasłaniał twarz?
Nawet jeśli to zrobię, ludzie mnie rozpoznają.
Wystarczy.
Że co? Czy ty wiesz, jakie to trudne?
W parę sekund mogę zaprzepaścić lata pracy.
- Myślisz, że mam łatwo? - Nie.
Nigdy tak nie myślałem.
Czy pan w ogóle wie, jaki ma wizerunek?
Ty też zarabiasz na moim wizerunku.
- Powinieneś to wiedzieć. - Proszę przestać!
Jak pan myśli, jaki jest pański wizerunek?
Co?
To wszystko moja wina.
To przeze mnie pan tak myśli.
Nie byłem z panem szczery, żeby nie robić panu przykrości.
A teraz to się mści.
O czym ty mówisz?
„Dżentelmen”, „gwiazdor”…
„Największa gwiazda minionej epoki” i co jeszcze?
Jest pan…
przeterminowany. Było, minęło.
A ten film?
Tak naprawdę produkcja jest w toku. Pan po prostu w nim nie gra.
Powiedzieli, że z Cha In-pyo nie znajdą sponsorów.
Nic dziwnego, że pana wymienili.
Gdy tylko Ryu Seung-ryong przejął tę rolę, sfinansowano produkcję.
Mówią, że z panem nie zrealizują żadnego filmu!
Nie przeczuwał pan tego?
A pan co, chciał dodać kolejną postać?
Rolę dla Do-cheola?
Niech się pan martwi o siebie. On radzi sobie lepiej od pana.
On przynajmniej nie ma wizerunku, o który musi się martwić.
Dobrze, zrozumiałem. Wystarczy.
Ma pan przyjść na 7 rano na nagranie.
Powiedziałem jej, że mamy konferencję o 9.
Ale ona nie zmieni dla pana harmonogramu.
To, czy pan będzie, czy nie, nie ma dla niej znaczenia.
Przestań.
Wystarczy.
Trzeba było zrozumieć aluzję i się wycofać.
Dość już, wystarczy.
Kiedy wreszcie przestanie pan machać palcem?
To pan niczego nie rozumie.
Przepraszam.
Nie chciałem tego mówić.
Proszę pana!
Proszę pana?
Halo? Niech się pan odezwie!
Proszę pana!
Mam swój popisowy gest.
To twój znak rozpoznawczy.
Co tam się dzieje?
Ty draniu! Kiedy wyjdę, będzie po tobie!
- Ty sukinsynu! - O rety!
Co tu się dzieje?
Nic.
Czy ty…
Naprawdę, nic takiego.
Już tu dzisiaj byłeś.
Jak się masz?
Niezbyt dobrze.
Co tam jest?
No, wiesz…
Nic.
A dokąd to?
Powiedz mi wszystko.
Czemu tu naprawdę jesteś?
- Puszczaj. - No?
- Mój sygnet… - Sygnet?
Czekaj.
No już.
- Proszę. - Mów prawdę.
Od początku wydawałeś się podejrzany.
- Ale jesteś silny. - Co tu robisz?
- Odpierdol się. - Jak śmiesz?
Teraz to będziesz miał kłopoty.
- Puszczaj! - Co ty tu knujesz?
Dupa, a nie knuje.
Wszystkich was pozabijam!
Co tu się wyrabia?
Czemu wszyscy tu przyłazicie?
Co tam masz?
Zwolnili mnie.
Wy wszyscy knujecie,
ale to mnie zwolnili.
A co ja zrobiłem?
Co zrobiłem tej rozpadającej się ruderze?
Uspokój się.
Już po wszystkim.
Po wszystkim?
Już po mnie?
To niech będzie po mnie.
Pewnie, skończmy to.
- Nie! - To koniec!
Nie, tylko nie tam!
Co z nim jest nie tak?
Zostaw mnie!
Stój! Nie!
Przestań! Nie!
Nie zatrzymuj mnie.
Na pewno się zabiję.
Co to ma być?
To jest kompletnie popieprzone!
Co ci do tego, czy będę żył, czy zginę?
Podejdź tutaj.
Porozmawiajmy tutaj.
Tak, podejdź.
Zginiemy razem! Chodź tu!
Halo? Możecie przysłać policjanta?
Kiedy umrę, zrozumiecie.
Poznacie prawdę!
- Szybko! - Proszę!
Proszę, błagam pana.
Błagam.
A co ja cię obchodzę?
Czemu miałbyś mnie błagać?
Nie bądź hipokrytą!
Może pan myśleć, że jestem hipokrytą.
Nie obchodzi mnie to.
Ale tak nie można.
Jestem popychadłem…
i kozłem ofiarnym.
Rozumiem pana.
Znam to uczucie.
Ale to nie jest tego warte.
Cokolwiek się stało,
nie jest tego warte.
Początkowo może się wydawać, że tak jest.
Ale gdy się zastanowić, wcale tak nie jest.
Ja tylko…
chcę żyć.
Widziałem go.
On leciał!
Nie jestem pijany!
Doceniam pomoc.
To była samoobrona. Nie martw się.
Jakbyś czegoś potrzebował, dzwoń.
- Gdyby ciebie nie było, ja bym go pobił. - Chodźmy.
Przepraszam.
Mogę wykonać jeden telefon?
Tak?
Oszalałeś? Co ty tam robisz?
Wychodź natychmiast!
Ae-ra.
Kochanie.
Żadnych „kochanie”.
Przylecę wieczorem. Przestań się zgrywać i wyłaź.
Dobrze.
Czy ty płaczesz?
Będziesz mi teraz płakał?
Racja, na to trzeba zasłużyć.
Chciałem, żeby wszystko się ułożyło.
To wszystko.
Co się ze mną stało?
Kochanie, daj spokój. O co chodzi?
Wszystko mi się pomieszało.
Choć wszyscy inni
popełniają błędy lub się wstydzą…
myślałem, że powinienem być idealny.
Myślałem, że Cha In-pyo…
nie może zrobić nic wstydliwego,
nie może być nieschludny,
musi zawsze być przystojny,
silny,
łagodny i przykładny.
Co?
Nie usłyszałam nic po „wszystko mi się pomieszało”.
Co mówiłeś?
Nieważne.
Kochanie. Twój wizerunek nie jest ważny.
Bądź sobą, a zawsze będziesz szczery.
Bardzo za tobą tęsknię.
Nie płacz, dobrze?
A ja…
nie mam już jak machać palcem.
Jestem na terenie, na którym uwięziony jest Cha In-pyo.
Ekipa ratunkowa szykuje się do pracy.
Mówiono, że może być kandydatem opozycji.
Zwołał w tej sprawie konferencję prasową.
Nie wiadomo, jak doszło do tego, że utknął
w łazience w żeńskim liceum.
Chyba zaraz będą go wyciągać.
Co to ma być? Tym razem to Cha In-pyo?
Zaraz oszaleję.
Co niby miałby tu robić Cha In-pyo?
Znaleźliśmy jego strój!
- Mają ubranie! - Należy do Cha In-pyo?
Ten strój…
To jego ubranie?
To samo, prawda?
Mamy go.
Potrzebujemy więcej sprzętu i noszy!
Czy to Cha In-pyo?
- Kim jest Cha In-pyo? - Że co?
Wiedziałem, jak tylko wspomniał o darowiźnie.
Na pewno będzie kandydował.
Prawda?
Nie poddawaj się.
Bądź silny.
Gotowe!
Podczepiłem!
Dotąd dobrze ci szło.
Nie mam się czego wstydzić.
Cofnąć się!
Złapcie to!
O coś zahaczyliśmy!
Zaraz. Moment!
Zwiększ siłę dźwigu!
Poczekajcie…
Świetnie pan sobie radzi, panie Cha!
Robimy co w naszej mocy.
Proszę się trzymać!
Cha, stary, dasz radę.
To…
dlatego…
tyle ćwiczyłem!
Widzę go! Widzę pana Cha!
Opuść wyciąg!
Panie Cha!
Obniżamy platformę.
Ciągnąć!
Wyciągają go!
- Jak się pan czuje? - Co pan tu robił?
- Dostał pan nominację? - Co pan robił w żeńskim liceum?
Kiedy zaczął pan myśleć o polityce?
Jak pan myśli, jaki jest pański wizerunek?
Nie robisz tego szczerze.
Co ma do tego szczerość?
Pan po prostu boi się, że ktoś zobaczy pańskiego fiuta.
Twój wizerunek nie jest ważny.
Bądź sobą, a zawsze będziesz szczery.
Racja.
Cha In-pyo nie jest taki żałosny.
Szczerości nie przesłonią byle majtki.
Bingo.
Dajcie nam przejść.
Proszę, zejdźcie z drogi.
Plotka, że nasza partia nominowała pana Cha
na kandydata, jest nieprawdziwa.
Chcę rozwiać wszelkie wątpliwości.
SENSACJA! RATUNEK CHA IN-PYO
CHA IN-PYO ZDEJMUJE MAJTKI W ŻEŃSKIM LICEUM
CZY TO ZNACZY, ŻE WYSTARTUJE?
Podejrzewamy, że te plotki miały zaszkodzić naszej kampanii.
Wybory powinny być jasne i przejrzyste.
- To wszystko. - Jak się czujesz?
Szkoda, że nie było cię w programie.
Ale szykujemy kolejny. Cztery gwiazdy dobrej formy.
Jesteś w takiej dobrej formie dzięki ćwiczeniom
- i diecie… - Hyeon-a.
- Rozłącz się. - Co? Czekaj…
Miałeś rację.
Kupa w garści to wygrana na loterii.
Wyszedłem z tego wypadku cało.
Chyba…
byłem zbyt chciwy.
Na pewno nie chce pan wyjaśnić, jak to było z tymi majtkami?
Nieważne.
I tak uwierzyliby mi tylko ludzie, którzy mi ufają.
Niech pan odpocznie.
- A-ram. - Tak?
Te komentarze… Naprawdę ludzie tak pisali?
Jakie komentarze?
Znalazłem…
„Wiedziałem, że to zrobi, odkąd został wolontariuszem”.
Ale nie znalazłem „Co za drań”.
Dodałeś to od siebie?
To nic. Idź już.
Dobrze.
Rety, co za moc!
ZDUMIEWAJĄCA HISTORIA!
Jestem na planie Najlepszej ochrony.
Oto główni bohaterowie.
- Cześć. - Cześć.
Jestem Ryu Seung-ryong, gram Go Sang-giego,
ochroniarza prezydenta.
Jestem Choi Han-bi, gram Bang Hye-jin, córkę prezydenta.
Witam. Gram Kim Ji-hoona, niedoświadczonego ochroniarza.
Jestem Kang Do-cheol. To mój debiut.
Codziennie robię 1500 pompek.
Tak jak pan mówił. Chcę zyskać pewność siebie.
Pokazać panu?
Rany.
Przepraszam, co ty robisz?
Ludzie tędy chodzą.
Wstań, proszę.
- Porozmawiajmy w środku. - Dziękuję.
Oglądałeś Obóz uzdrawiania ponad 20 razy?
Tak, a Szefa ponad 30.
Usiądź.
Jest pan dla mnie wzorem.
Oto wschodząca gwiazda, Kang Do-cheol.
Ponoć wybrano cię na castingu, na który zgłosiło się 1000 osób.
Jak się tam znalazłeś?
Odkąd byłem młody, miałem wzór, który naśladowałem.
Bardzo chciałem nauczyć się aktorstwa,
nauczyć się od niego, jak żyć.
Nie mogłem przegapić tej szansy.
Kto jest dla ciebie tym wzorem?
To…
mój mentor i doradca.
To Ryu Seung-ryong!
- Bo się zarumienię. - Wie pan, że pana podziwiam.
To takie słodkie.
Pewnie.
Cieszę się, że odnosisz sukcesy.
Ty niewdzięczny kutasie.
TEN FILM JEST DEDYKOWANY CHA IN-PYO
To miała być fikcja. Co tu robi ta dedykacja?
Nabijacie się ze mnie, tak? Nie jestem głupi.
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Wyjdź.
Nie chce pan wrócić?
Do czego?
Zabierz to.
Kiedyś był pan taki pozytywny.
Proszę nie zostawać pesymistą przez jedną wpadkę.
Wpadkę?
Masz pojęcie, o czym mówisz?
Gdyby to spotkało ciebie, zwariowałbyś.
„Wpadka”. Śmieszne.
Nie przychodź do mnie z niczym.
- Panie Cha, czym jest „odrodzenie”? - Utworem Kim Tae-wona?
Nie. Chodzi mi o to, jak można się odrodzić?
Że co?
Najpierw trzeba umrzeć.
Umrzeć?
I co?
Wiem, jak przywrócić panu życie.
Jak chciałbyś to zrobić?
Niech się pan zastanowi.
Co myślą ludzie, słysząc „Cha In-pyo”?
Według pana?
Cóż…
pewnie tylko jedno.
To znaczy…
CHA IN-PYO
Napisy: Krzysiek Ceran