NETFLIX PRZEDSTAWIA
Kolejna przyjaciółka nocy. Witamy. Kto dzwoni?
Cześć, mam na imię Amaia.
Cześć, Amaia. Dziękuję za telefon. Skąd dzwonisz?
Z Kraju Basków.
Czemu nie śpisz o tej porze?
Cóż...
czasem człowiek musi z kimś pogadać.
Noc jest dla mnie bardzo trudna,
czasem po prostu potrzeba towarzystwa.
Co cię trapi?
Opuściłam dom.
Pewnego dnia budzisz się
i nie masz powodu, by wstać z łóżka.
Orientujesz się, że nienawidzisz swojej pracy,
że twój mąż się zmienił i ledwo go poznajesz.
Nie macie już wspólnych przyzwyczajeń. Tak się nie da żyć.
Dlatego postanowiłaś zniknąć?
PUSTYNIA TANIZRUFT ALGIERIA, 1979
Tak, zniknęłam z dnia na dzień.
Spakowałam się i zostawiłam wszystko za sobą.
Teraz mieszkam sama na wsi, mam ogród i kury.
Jestem szczęśliwa.
To wspaniale. Gdzie mieszkasz?
To własność prywatna.
Mogę w czymś pomóc?
Tocho?
Boże, ale się zmieniłeś.
Ty ciągle masz wielki nos, ale zacząłeś chodzić o lasce.
Do kompletu do winnicy.
Jean Pierre.
- To wszystko twoje? - Banku.
Słyszałem, że twoje.
Możliwe. Tak mówię kobietom.
- Wszystkim? - Oprócz tych z banku.
- Byłeś tam jeszcze kiedyś? - Tak, kilka razy.
Ale nie od wypadku.
To już ponad dziesięć lat. A ty?
Nie byłem tam od naszego wspólnego wyjazdu.
Nie, dzięki. Od dawna nie palę.
Ja nie palę, gdy śpię.
Jak życie?
Nie gadamy ze sobą. Nie zadzieram z nim, więc daje mi spokój.
W dobrym sensie czy takim,
że mam zmienić temat?
Jasne.
On umiera.
Pojedź ze mną.
Nie wiem, czy to dobry moment.
Więc napisz do jego żony, żeby nie dała mu umrzeć,
bo teraz ci nie pasuje.
Alex, otwórz drzwi.
Przyszli z banku. Powiedz, że mnie nie znasz.
Serio cię nie znam.
Więc im to powiedz.
Dzień dobry.
Szukamy Joseby Montalbána. Mieszkał tu lata temu.
Nie ma tu nikogo oprócz mnie. Mieszkam tu sam.
Skąd znacie Josebę?
Jesteś jego córką?
To zależy.
- Jesteście z banku? - Jesteśmy przyjaciółmi twojego ojca.
Tata nie miał przyjaciół.
Jasna cholera.
No dobra.
No i?
Jedziemy do twojego ojca.
Jutro wylatujemy.
Pomyśleliśmy, że powinnaś polecieć z nami.
- Do Timbuktu? - Tak.
Nic tam na mnie nie czeka.
- Twój ojciec czeka. - Nie.
Sam odszedł dziesięć lat temu, bez ostrzeżenia.
To dobra okazja, żeby znów go zobaczyć.
- Sam może tu przyjechać. - Nie umiesz czytać?
Nie może tu przyjechać.
Na razie. Przyjadę jutro, żeby dokręcić ci śruby.
Idziemy.
Jeśli z nami nie polecisz, możliwe, że już nigdy go nie zobaczysz.
Jeśli serio wam na nim zależy,
nie lecielibyście tam samolotem.
Jasny gwint.
Renault czwórka.
Ale cacko!
Latami go naprawiał, żeby wziąć mnie na pustynię.
Ciągle czekam.
Tym autem bracia Marreau przejechali pierwszy Rajd Paryż-Dakar
w 1979.
Zajęli drugie miejsce.
Mówił, że kupił je na aukcji w Paryżu,
ale myślę, że ukradł je z pola w Palencii.
Czysta perfekcja.
Mamy tu wszystko, żeby zrobić obóz.
Czyli chcesz jechać z nami?
- Nie. - To znaczy?
Tutaj też nie chcę zostawać.
Kup mi trzy butelki ginu w sklepie bezcłowym.
- Sam nie możesz? - Mogę.
Ale ja tu rządzę.
Czemu sam nie pójdziesz?
Wiem, ile kosztuje butelka. Zobaczymy, czy można jej ufać.
Masz swój gin.
Chciałem trzy.
I reszta.
Tego uczy rodzina zastępcza.
Jest taka jak jej ojciec.
Identyczna.
Drodzy przyjaciele, jak powiedziałby wielki Carl Sagan,
rozpoczyna się niezwykła przygoda.
Zmagania dwóch samotnych mężczyzn z siłami natury.
Widzicie ten wóz?
A teraz spójrzcie na mapę.
Timbuktu, nasz cel.
Dzieli nas od niego nieprzeniklniona pustynia.
Nieprzenikniona.
Tak jak w przypadku podboju kosmosu, to może być podróż w jedną stronę.
Nie mamy gwarancji, że z niej wrócimy.
To wyprawa z miłości do ludzkości.
Wyprawa z miłości do Afryki.
Podróż przez Afrykę to ostatni legalny narkotyk naszych czasów.
- Cięcie! - Jakie cięcie?
Czemu cięcie?
- Powiedziałeś „narkotyk”. - Powiedziałem „legalny narkotyk”.
Użyłeś słowa „narkotyk”. Podobno jesteś im przeciwny.
To metafora. Legalny narkotyk, podróż, Afryka...
Nawet nie wspomniałeś o Josebie.
I wyolbrzymiasz.
Niby co wyolbrzymiam?
To prawda. Pieprzysz bzdury.
Zacznijmy od nowa.
Dobra. Nieprzenikniona.
Cholerny Francuzik.
Słuchaj. Zrobimy tak.
Na początek damy tę muzykę i film.
Potem, gdy powiem coś o Josebie, pokażemy go na nagraniu
i poprzeplatamy nagrania auta z teraz i z dawnej wyprawy.
- Kiedy to było? W 1980? 1981? - 1982.
Przez ciebie się zgubiliśmy i nas okradli.
- Jesteś pewien? - Na bank.
Świętowaliśmy nasze urodziny.
Jacyś nomadzi dołączyli do imprezy.
- To nasza ostatnia wspólna podróż. - Pamiętam.
To były twoje 21., a nasze 29. urodziny.
Wtedy ostatni raz musiałem cię pilnować.
Ely, patrz. To twój tata.
- Zawsze tacy jesteście? - Jacy?
Jak dwie stare baby.
Wcale nie.
Cały dzień gadacie o rzeczach sprzed 80 lat.
Co ciekawego przytrafiło się wam w ciągu ostatnich dwudziestu?
Nogi ze stołu.
Dobrze, babciu.
Całą podróż będziesz ją tak traktował?
W mojej okolicy spotkałem brakujące ogniwo między małpą a człowiekiem.
Zawsze, gdy jadę z Tocho do Afryki,
przechodzi transformację w małpę.
To najbardziej obleśny typ, jakiego znam. Beznadziejny przypadek.
Urodził się z wadą fabryczną.
Jean Pierre urodził się, by być arystokratą. Będzie próbował do śmierci.
Ma dwie słabości.
Romanse z kobietami
i sraczkę, której zawsze dostaje na pustyni.
To moi dwaj towarzysze podróży, kompletna masakra.
Nie. Tylko ci się wydaje.
Wcale tak nie jest.
Nieprawda, nie powiedziałem tego.
Policzmy do dziesięciu, żebyś zastanowiła się nad swoimi słowami.
Dobrze?
Raz, dwa, trzy... Daj mi skończyć.
Cztery, pięć, sześć, siedem... Nie skończyłem.
Osiem, dziewięć, dziesięć. Co teraz powiesz?
Charlotte. Posłuchaj mnie... Charlotte.
Cholera.
Do diabła.
Gdzie Tocho?
Myślałam, że z tobą.
Nie śpisz o takiej porze?
Próbuję wrzucić zdjęcia na Instagram, ale nie mam 4G.
Nie mamy wody, a ty chcesz 4G?
Kurwa!
Nie drzyj mordy.
Histeryczka z ciebie.
Nie wiem, po co cię zabraliśmy.
Uspokój się.
Zadręczasz ją.
Nie jesteś kumplem jej ojca?
On nawet nie wie, że ona do niego jedzie.
To bez znaczenia. Masz, napij się.
Może nie chce jej widzieć.
Czemu miałby nie chcieć, po dziesięciu latach?
Skoro nie widzieli się tak długo, musi być jakiś powód.
Czemu się tak zachowujesz?
Przyjacielu! Rzuć okiem na towar.
- Spójrz. - Spieprzaj.
- Haszysz? - Nie.
Przepraszam. Hiszpan?
Co jest w tej butelce?
Czekaj. Jestem Soriano z Walencji.
Szukam czegoś, co tam lubicie.
- Trudno tu dostać paellę. - Haszysz.
Mam najlepszy towar, pierwsza klasa. Ile chcesz?
Tocho z Bilbao.
Studiowałem chemię, miałem same dobre oceny.
Ale nic na tym nie ugrałem.
Zostałem kurierem, żeby mieć forsę na magisterkę.
Ale mi się odechciało.
Kumpel powiedział, że za kasę z zasiłku
powinienem zamieszkać w Maroku.
Postanowiłem przyjechać na kilka miesięcy, póki nie znajdę roboty.
I jak idzie?
Jestem tu od dwóch lat.
A ty? Co robisz w Tangerze?
Podróżuję do Mali.
- Samolotem? - Renault czwórką.
Czwórką? Naprawdę jesteś z Bilbao!
W latach 80. jeździliśmy z kumplami do Francji,
kupowaliśmy używane czwórki, zwoziliśmy je do Mali i je sprzedawaliśmy.
To solidne auta. Od razu znajdowali się kupcy.
Dużo zarobiliście?
Wystarczało na lot powrotny i niewiele więcej.
Nie chodziło o kasę, a o przygodę.
Mam tak samo z haszem.
Słuchaj. Mogę pojechać z wami do granicy pustyni?
Podaj jointa.
Na wyprawie miało nie być narkotyków.
Cholera.
Kurwa, nie wierzę.
- Otwórz okno. Pomóż mi. - Dobra.
- Dzień dobry. - Dzień dobry panu.
Paszport proszę.
Proszę.
Hiszpanie?
Oni tak. Ja jestem Francuzem.
A ja Baskiem.
Proszę nie wychodzić z wozu.
Cześć! Śliczny pies. Jak się wabi?
Gaddafi.
Piękne imię.
Świetne imię. Gaddafi.
No dalej, aport.
Wysiądź i pokaż, co tam masz.
Dobra, wysiądę, ale...
Nie mam...
To twoja wina. Pozwoliłeś nieznajomemu z nami jechać.
- Puszczaj mnie. Umiem sama chodzić. - Siadaj i się zachowuj.
- Daj mi fajkę. - Nie palę.
Ej, ty. Daj fajkę.
Ja też nie palę.
Co niezrozumiałego jest w słowach „zakaz narkotyków”?
Nic, przepraszam. Zawsze noszę je w gaciach,
więc o nich zapomniałem. Są jak moje trzecie jądro.
Możemy coś zaoferować policji?
Mamy ledwo tyle, żeby przeżyć.
Mamy dość fajek i alkoholu na trzy popijawy.
Butelka whisky mogłaby nam pomóc.
Niech pan sobie wyobrazi whisky w jednej ręce,
papierosa w drugiej, a pośrodku...
Co? Raj.
Niech pan spojrzy na cudną Rominę.
No to tak.
Dwie butelki ginu, wagon fajek i 30 euro.
Whiskey, dziesięć euro.
Plakat i te fajki gratis ode mnie.
Czyli wszystko spoko?
Co wy robicie?
Pieprzone dupki!
Nie bierzemy więcej nieznajomych.
Od teraz wszystko będzie po mojemu.
Ely, czemu z nami pojechałaś?
Zobaczyć tatę.
Nie o to chodzi.
A o co?
Nic nie idzie po mojemu.
W sensie, że...
Wiesz, co to znaczy, że coś nie idzie po twojemu?
Że jest źle. Albo bardzo źle.
Z pracą czy z facetami?
Wszystko naraz.
Naraz?
Niezłe osiągnięcie.
Nie jeśli pracujesz dla swojego byłego.
Jesteś za młoda, żeby mówić, że nic nie poszło po twojemu.
Może być gorzej. Zwłaszcza jeśli znajdziemy tatę.
Nie chcesz go widzieć?
Nienawidziłam go za to, że odszedł.
Ale szczerze mówiąc, to za to, że...
to mi kurewsko pasowało.
Brzmi dziwnie, ale to prawda.
Gdy coś szło nie tak, mogłam to zwalić na to, że ojciec odszedł.
Jestem dupkiem.
Przepraszam.
Czemu o niej nie zapomnisz?
Bo ją kocham.
Ale przespałeś się z inną. Jak ona się nazywała?
Przeleciałeś inną kobietę?
Catherine.
Właśnie, Catherine. Twoja kolej.
Nie, twoja.
- Czyli jej nie kochasz. - Skąd możesz wiedzieć?
Kochasz ją czy chcesz z nią być?
- Co to za różnica? - Ma rację.
Zamknij się.
Ani to, ani to. Po prostu nie chcesz być sam.
Masz rację.
- Mam to gdzieś. - Pieprzenie.
W takim razie nie gadałbyś o niej
na pustyni, setki kilometrów od domu.
Mam dość ganiania za nią jak kot.
Koty nie chodzą za właścicielami.
No to jak pies czy inna iguana, jak chcecie.
Jak wąż.
Wynajmę mieszkanie i zostanę atrakcyjnym kawalerem.
Grzechy napędzają ten świat.
Kawalerem może tak, ale atrakcyjnym?
A pustynia jest siedliskiem grzechu.
Pewnego dnia udowodnię,
że na pustyni facet dwa razy częściej dostaje erekcji.
To teoria jednego z podróżników,
który tłumaczył tym fakt,
że przeleciał połowę kobiet w Timbuktu.
I ze dwa czy trzy wielbłądy.
Musiał nagle uciec,
bo Tuaregowie chcieli obrzezać mu kark.
Totalna przesada.
Olé!
Jean Pierre, wyglądasz paskudnie.
Patrzcie!
Uwaga, mapa!
Fajne, co?
Patrzcie, pełnia księżyca!
Drodzy przyjaciele, za tym szlawanem
zaczyna się koniec świata.
Matka wszystkich pustyń.
Martwa, pusta ziemia, na której tylko najlepsi...
- Cięcie. - Cięcie?
- Czemu cięcie? - Miało być „szlabanem”.
Dzień dobry, proszę za mną. Trzeba się zarejestrować.
Powód podróży?
Jedziemy do Timbuktu do przyjaciela.
Nie macie przeglądu po 100 000 kilometrów.
Przeglądu?
Bez tego nie pojedziecie dalej.
Kolejny służbista.
- Co on powiedział? - Nic.
Zamknij się.
No tak, przegląd po 100 000 kilometrów.
Papiery są w aucie. Pójdę po nie.
Ewidentnie chcą łapówki.
Mówisz, że algierski żołnierz by tego chciał?
Nie dam tym gnidom złamanego dirhama.
Przegląd po 100 000 kilometrów.
Akurat!
Ely, pomóż mi.
Skoro chcą papierów na przegląd,
to je dostaną.
A jeśli zechcą ubezpieczenia na zapasowe koło,
też je dostaną.
Masz to i znajdź folder Afryka.
Widzę. „Afrykańskie singielki III: zemsta Mandingo”.
Folder, nie plik. Trzymaj.
- Dobra. - Znajdź folder o nazwie Czwórka.
Mam. Data rejestracji?
- 24 stycznia 1975. - Jest aż taki stary?
Jest w lepszym stanie od ciebie. Stary to jestem ja albo Tocho.
Zwłaszcza Tocho.
Papier. No to jedziemy.
- Gotowe. - Daj mi to.
I jeszcze ta.
Po co ci ich aż tyle?
Pieczątki są najważniejsze. Robią wrażenie niemal na każdym.
- Wóz jest w dobrym stanie? - W lepszym ode mnie.
Macie dość wody?
Wystarczy na akwarium dla delfinów.
Pod żadnym pozorem nie możecie zjeżdżać z drogi.
Jest wyznaczona czarnymi beczkami. To 980 kilometrów przez pustynię.
Bez żadnych opóźnień powinno wam to zająć trzy dni.
Nie jeździjcie nocą.
Co powiedział?
Że zachody słońca na pustyni są piękne.
Uważajcie na przestępców.
Są niebezpieczni i nie jesteśmy w stanie was przed nimi obronić.
Co mówi?
Że nocą widać niesamowite deszcze meteorytów.
- Możecie jechać. Powodzenia. - Dziękuję.
Chwila. Około pięćsetnego kilometra miniecie Beczkę nr 5.
Dobre miejsce na odpoczynek. Można tam kupić paliwo i wodę.
Właściciel też jest Francuzem.
- On ciągle żyje? - Tak.
Co mówi?
Ma nadzieję, że się nie zgubimy.
Co za idiota.
Czekajcie!
O co chodzi?
Nie wolno przejeżdżać Tanizruft jednym pojazdem.
Musicie utworzyć konwój. Względy bezpieczeństwa.
Mówiłem, że nie pierwszy raz jadę przez pustynię.
Ile będziemy czekać?
Trudno powiedzieć. Może dwa dni, może dwa tygodnie.
Nie wiadomo.
Co on powiedział?
Papierosa?
Podaj! Tutaj!
Po piłce calimocho.
Cola, lód i tanie wino. Zimne. Coś wspaniałego.
Moja!
Przejazd? Nie?
Trzy kozy.
Czemu nie dacie nam jechać?
Cześć, Susi.
Spójrz.
To raj, o którym tyle ci mówiłem.
Tęsknię za tobą.
Nikogo nie ma.
Szybko.
- Szybko! Tocho, biegnij! - Co? Hej!
- Czekaj, dupku! - Ruchy!
Stój, sukinsynu! Ely, każ mu się zatrzymać.
Biegnij!
Jean Pierre!
Cholerny dupek.
Jedziemy!
DOJECHALIŚMY AŻ DOTĄD
Afryka!
Oto podróż naszego życia!
Wolność!
„Wolność”. Co za bzdura.
Czym niby jest ta cała wolność?
„Jestem w Afryce! Czuję się wolny!”
Nie jesteś wolny. Jesteś pieprzonym idiotą.
Jak słowniki definiują wolność?
Możliwość podejmowania działań, mówienia i myślenia tego, co się chce.
Pieprzenie. Po to jedzie się do Afryki?
Jedyną wolnością jest śmierć.
A śmierć jest odpychająca.
Co to było?
- Nie wierzę. - Wody, błagam.
To czarny facet gadający po hiszpańsku.
Co ty tu robisz?
Byłem z grupą ludzi na punkcie kontrolnym.
Jedziemy na południe. Europa jest na północ stąd.
Ja też jadę na południe. Do Mali.
Nie mam już pieniędzy ani sił.
Jadę do domu.
Nie dziwota, biorąc pod uwagę stan Hiszpanii.
Nie dotarłem do Hiszpanii.
Wrócimy do posterunku i go tam zostawimy.
- Przecież mamy wspólny cel. - To nie wycieczka szkolna.
Jeśli on nie pojedzie, to ja też nie.
Przesadzasz.
Tak, przesadzam.
Ale powkurzam was, aż zmienicie zdanie.
Mów, co chcesz. Mamy za mało wody.
Nie wiesz, jak umiem być wkurzająca.
Mówiłam, że jeśli on nie pojedzie, to ja też nie.
Proszę. Już lepiej?
Jak się nazywasz?
Mamadou.
Chodź, wsiadaj do samochodu.
Mamadou?
Nie palę.
- Jednego bucha. - Daj mu spokój.
Ely, Mamadou, spuśćcie powietrze z tylnych kół.
Ely, uruchom silnik.
Dalej, Mamadou.
Ely, musisz wyjechać z kolein.
A wy co? Nie dacie rady go popchnąć więcej niż pięć metrów?
Już nie mogę.
- Cholera, no dalej! - Jeszcze trochę.
Dajemy.
Cholera! Ely, nie ściągaj tak szybko nogi ze sprzęgła!
Spierdalaj.
Mamadou, chodź. Niech sami ruszą to pieprzone auto.
Gdzie race?
Mamy tylko jedną, a oni i tak już nas zauważyli.
Myślisz, że nas widzieli?
Widzieli nas już w Bilbao.
Salam aleikum.
Aleikum salam.
Jestem Akly z oazy Iférouane na wyżynie Aïr.
A to Ekaley, mój niewolnik.
To Mamadou, nasz niewolnik.
Świetnie, panie...
Jean Pierre z Bordeaux na południu Francji.
Tocho.
- Utknęliśmy... - Ely.
Utknęliśmy tu kilka godzin temu. Pomógłby nam pan z...
Mój Boże!
- Coś wspaniałego. - Tak.
Czasem zrzucają je na pustynię.
Zakładają, że nikt ich nie znajdzie.
Co pan z tym zrobi?
Sprzedam w internecie. Amerykanie płacą za to fortunę.
Chce pan kupić?
Mam pięć gwiazdek na eBayu.
Zaoszczędziłby pan na kosztach przesyłki,
bo dziś jest Black Friday.
- Black Friday? - Tak.
- Bilbao. - Cześć.
- To niebywała okazja. - Fakt.
Nietypowa szansa.
Nie mam na to miejsca.
Dalej!
Mocno!
Dalej! Tak!
Bardzo dziękuję. Jak możemy się odwdzięczyć?
Nie ma sprawy. Tuaregowie zawsze chętnie pomagają.
Ale raca była kiepskim pomysłem.
To terytorium Saida Zbieracza.
- Libijskiego bandyty. - Przepraszam.
Nie powinniście spędzać nocy sami. Słyszy mnie pan?
To dla pana.
Nie, dla pana. To dobry kif.
Nie zaszkodzi panu.
Nie bądź cham. Wkurzy się, jeśli odmówisz.
Stadion Old Trafford jest nieziemski.
Gdy jest się w środku, aż trudno uwierzyć.
Siedziałem tuż przy ławce Manchester United.
Czarnych wpuszczają za darmo.
Byłeś na stadionie Chelsea?
Oczywiście, ale to nie to samo.
Nie wpuszczają czarnych?
Wpuszczają, ale trzeba płacić.
Co za chamstwo.
Ale to muzułmanin.
Mam w Santurce kumpla, który w czasie modlitwy pije calimocho.
Wiem, czemu nie ma dobrych czarnych bramkarzy.
Czemu?
Dłużej z nimi nie wytrzymam.
O czym gadacie?
O jego właścicielu. Podobno źle go traktuje.
Poważnie?
Nie wyobrażasz sobie.
Tuaregowie to dupki, którzy mają czarnych za niewolników.
Spytaj, czemu nie ucieknie.
Dobra.
Pyta, czemu nie ma żadnych dobrych czarnych bramkarzy.
Bramkarze dotykają piłki, tylko gdy leci im prosto w twarz.
To porąbane. Jakby czarni nie mieli dość problemów.
Mówi, że jego rodzina pracuje dla jego pana w wiosce.
Jeśli ucieknie, będą musieli pracować ciężej albo zginą.
Cholera.
Przykro mi, to straszna sytuacja.
Powiedz, że w razie czego może liczyć na moją pomoc.
Dobra.
Mówi, że w Europie nie ma żadnych czarnych bramkarzy,
bo żaden biały facet nie chce mieć za plecami czarnego.
Powiedział, że bardzo dziękuje.
Patrzyłem w niebo.
I zobaczyłem to.
- Wylądowali dokładnie tutaj. - Kto?
Latające spodki.
Byli gotowi podbić Afrykę!
- Za Afrykę. - Tak.
Znowu idziesz się wysrać?
- Francuski nawóz pustyni. - Zaczekaj.
- Ile ich tu było? - 40 niewidzialnych UFO.
- Ile zostało? - Trzydzieści dziewięć.
Dzięki.
- Chcesz... - Pal dalej.
Patrzcie, pojawia się i znika.
Zupełnie jak UFO.
To były latające spodki.
Już nie ma.
Tocho.
Tocho! Jean Pierre! Obudźcie się! Okradli nas!
Co? Okradli?
Kto?
Zabrali wszystkie pieniądze. I gin. I tytoń.
Ten dupek był muzułmaninem?
Zabrali nasze paszporty.
Wzięli wszystko.
Wszyscy jesteśmy nielegalnymi imigrantami.
Zostawili przynajmniej trochę paliwa, wody i kilka puszek sardynek.
Dojedziemy do granicy.
Mój plecak.
Gdy cię znajdę, zaciągnę cię do piekła
i nabiję cię na swojego kutasa jak na pal, skurwielu.
Pierdol się!
Jezu.
Pieprzony Tuareg!
Zamorduję cię i wcisnę ci ten twój turban w dupsko!
Gdy go znajdę, niech zacznie się modlić, bo go zajebię.
- Ely, zatrzymaj się. - Znowu?
W sumie masz rację, zrobię to tutaj. Zatrzymaj się!
Ja pierdolę!
Trzeba było nie pić wody z bukłaka z koziej skóry.
Co ma z tym wspólnego ta woda?
To przez to gówno, które kazałeś mi palić.
Gdybyś częściej sobie używał, nic by ci nie było.
- Tragicznie się czuję. - Boże.
Cholera. Odpadła nam rura wydechowa.
Pieprzyć rurę.
Cholera.
Musimy polać chłodnicę wodą.
Zostały nam dwie butelki.
Straciłem dziś już gin, nie stracę też wody.
Jeśli jej nie polejemy, nigdzie nie pojedziemy.
Co ty robisz?
Co robisz?
To afrykańska metoda.
Nie można sikać na chłodnicę.
Tocho...
Johnny, nie chce ci się lać?
Mówiłem, że nie można szczać na chłodnicę.
To nie przez nią.
Wiem, ale nie można na nią szczać.
Gdyby była od tego,
wstawiliby tam zamiast niej kibel.
Tobie by się przydał kibel.
- Tocho. - Co?
Podaj mi ten kamień.
- Ely. - Co?
- Masz gumkę do włosów? - Mam.
Posłuchasz faceta, który naprawia auta szczochami?
Macie watę albo coś gąbczastego?
Muszę zatamować mały wyciek oleju.
Mam to. Nada się?
Siki i tampony.
NASA musi żałować, że nie ma takiego inżyniera.
- Ely, spróbuj uruchomić silnik. - Dobra.
Trzeba było go zostawić na posterunku.
Tylko zużywa żarcie i wodę.
Chuj z ciebie. Przez te 30 lat wcale się nie zmieniłeś.
Świnia.
To idiota.
Nie szkodzi.
Nie czuje się najlepiej.
Pewnie marzysz o powrocie do domu.
W wiosce urządzili dla mnie zbiórkę,
żebym dotarł do Europy i wysyłał im stamtąd pieniądze.
Nie mogę wrócić z niczym.
Poniosłem porażkę.
Nie martw się.
Wszyscy tu jesteśmy niedojdami. Przynajmniej próbowałeś.
Od czego masz te blizny?
Od prób dostania się do Hiszpanii.
Raz pontonem, dwa razy przez ogrodzenie w Melilli.
Nadziałem się na drut kolczasty.
Po tym postanowiłem wrócić do domu.
Nie można ufać ludziom bez blizn.
Ty nie masz blizn?
Mam, ale ich nie widać.
Zdejmij buty.
Co?
Zrób to dla mnie, zdejmij je.
Wiesz, że miłość do Ziemi wnika w nas przez stopy?
Podnieś ręce.
I zamknij oczy.
Poczuj ciężar swojego ciała w stopach.
Poczuj, jak łączą się z Ziemią.
Co czujesz?
Upał.
Jak to upał?
Czuję gorąco.
Nie czujesz ziemskiej energii wnikającej w ciebie przez stopy?
Musiałabym wypalić cały hasz Tocho, żeby to poczuć.
Afryka! Nie czujesz Afryki?
Jesteś nienormalny.
Wariatka.
Co ty robisz?
Chce mi się pić, nie wytrzymam.
Pogódź się z tym jak cała reszta.
- Umieram. - Prędzej sam cię zabiję.
Nie mów mojej żonie, że zmarłem na biegunkę.
Powiedz, że zabił mnie Tuareg albo że się za was poświęciłem.
Nie umrzesz tutaj.
Skąd ta pewność?
Jesteś tu przeze mnie.
Nie wybaczyłbym sobie tego. Chodź.
Osiem dla mnie.
Co ty na to?
Żałujesz tej podróży?
Nie.
Marzyłam o czymś takim.
Od dzieciństwa słuchałam opowieści taty
o waszych podróżach przez pustynię.
Mówił, że gdy skończę 18 lat, podróż będzie moim prezentem.
Ale nie wiem, czy chcę go widzieć.
Spójrz na mnie.
Nie znam lepszego człowieka niż Joseba.
Jasne.
Ma serce i jaja wielkie jak ta pustynia.
Masz dzieci?
- Chyba żartujesz. - Co?
Na świecie jest już dość dupków.
Żonę? Dziewczynę? Kogokolwiek?
Co będziesz robić po wyprawie?
Stare baby nie mają planów na przyszłość.
Jedynie roztrząsają przeszłość.
Zbierajcie się! Jedziemy!
Brawo, Mamadou!
BECZKA NR 5
Ely, stój.
Stój!
Jesteśmy już blisko.
Nie mogę tam jechać.
Ale pojedziesz. Czy chcesz, czy nie.
Mają tam wodę i paliwo.
Alain.
Kurwa, nie wierzę. Ten żabojad ciągle tam siedzi?
Żołnierz mi to powiedział.
Kto to jest?
Jakiś żabojad. Podobno przyjechał tu, bo uciekał przed prawem.
Handluje z wariatami takimi jak my
i zbudował hotel na ruinach Beczki nr 5.
W ciągu dwóch lat został największym przemytnikiem na Tanizruft.
Ciągle macie kosę?
- Nie. - Tak.
Co?
Nie wierzę.
W czasie ostatniej wyprawy jechałem w konwoju
pięciu cystern z dieslem.
Należały do Alaina.
Mieliśmy sprzedać je w Nigrze.
Zabrałem jedną cysternę do Mali i sprzedałem paliwo w Bamako.
Wypierdolę twoje DNA w kosmos.
Kto normalny okrada Alaina?
Chciałem przejść na emeryturę.
Kupić winnicę i robić własne wino.
Czemu nic nie mówiłeś?
Bo gdy żołnierz powiedział, że Alain żyje,
pomyślałem, że możemy pojechać inną drogą,
ale ta kradzież pokrzyżowała moje plany.
Co teraz zrobimy?
Żabojad zabije go w tym hotelu.
No więc co?
Jeśli tam nie pojedziemy, umrze na bank.
Chcę umrzeć z wami.
Gdy wrócimy,
wsadzę ci winorośle w dupsko, aż zaczniesz srać winem.
Co robimy?
Znajdziemy jakiś sposób, ot co.
Tak.
Chodźcie.
Szybko.
- Co robicie? - Co się dzieje?
To działa cuda na gorączkę.
Czekaj. Dokąd idziecie?
Po paliwo. Nie możemy zostać tu na długo.
A jeśli ktoś tu przyjdzie?
Walniesz ich tak mocno,
- żeby urwać łeb. - Dobra.
Mamadou, zamknij drzwi.
Witam w Beczce nr 5. Jestem Alain, właściciel.
Dziękuję. Merci beaucoup.
Hiszpan.
Ładne autko. Skąd je masz?
Z pierwszego Rajdu Paryż-Dakar. A może drugiego?
Pierwszego.
Piękny wóz.
Ale to podróba. Nic niewarta.
A ten złom?
Fragment satelity. Prezent od Tuarega.
Na pustyni jest ich więcej niż w kosmosie.
Twoja twarz...
My się znamy?
Nie sądzę.
Pamiętałbym.
Wiem. Przyjeżdżałeś tu
z zawsze nawalonym Hiszpanem
i Francuzem, Jean Pierre'em.
A ty jesteś...
Tocho.
Tocho! Boże! Tak.
A ten trzeci nazywał się...
- Joseba? - Joseba.
Doskonale go pamiętam. Brzydki jak noc.
- Fakt, paskudny sukinsyn. - Brzydal.
- Tak. - Tak.
Wiesz, co u Jean Pierre'a?
U Jean Pierre'a?
Od kilku lat się nie odzywa. Wiem, że wrócił do Francji.
Nigdy go nie lubiłem. Nie można było mu ufać.
- Dziwak z niego. - Tak.
- Elegancik w apaszce. - Tak.
Dokąd jedziecie? W górę czy w dół?
Na południe.
Czyli nie jesteś sam.
Z kim podróżujesz?
Z czarnym chłopakiem z Mali i córką Joseby.
- Z córką Joseby? - Tak.
- Nie jest tak brzydka jak ojciec. - Chciałbym ją poznać.
- Dobra. - Dobra.
- Alain? - Alain.
Tocho.
Dzień dobry.
Ty czarny idioto.
Zrobiłem to, co mówiłeś.
- Alain tu jest. - Co? Mamy przesrane.
Mówił coś?
Dupek był milutki. Pytał o Jean Pierre'a.
Wie, że tu jest?
Nie widział go. Poprawiło mu się?
- Nie. - Pogorszy mu się, jak Alain go zobaczy.
Będzie dobrze. Kupię paliwo i was stąd zabiorę.
Kocham cię.
Kurwa.
Ma majaki.
Idź.
Monsieur Tocho. Piwa?
- Śpieszę się. - Dobre i zimne.
Siadaj, ja stawiam.
No więc...
Może twoi towarzysze też się napiją? Ja stawiam.
Dziękuję, ale odpoczywają.
Zdrowie.
Chciałbym poznać córkę Joseby.
To świetny facet.
Ale świnia zawsze wypijał całe piwo.
Tutaj łatwo wchodzi.
Ten trzeci też tu jest.
Ten, który zawsze choruje.
Zapomniałeś o nim?
Mówiłem, że ktoś jest chory, dlatego się spieszymy.
Znasz Martiala? Widziałeś go.
Czarny facet, co był ze mną.
Jego specjalność do szczanie na ludzi, gdy wykrwawiają się na śmierć.
Ciekawe, czy teraz chce mu się sikać.
Nie wiem. Wypił dużo piwa?
Nie pierdol się ze mną,
bo wyślę Martiala do Jean Pierre'a,
a tobą zajmę się osobiście.
Rozumiesz?
Chcę tylko wiedzieć, dlaczego ty, mój przyjacielu,
nie wspomniałeś, że Jean Pierre jest z wami.
Powiedział nam o cysternie.
Co o tym myślisz?
- Zły ruch. - Bardzo zły.
Powiedziałem mu, że jest chujem.
Że takich rzeczy nie robi się takiemu spoko gościowi.
Naprawdę tego żałuje.
Jak możemy to naprawić?
O jakiej kwocie mowa?
Pięćdziesiąt tysięcy.
Dużo pieniędzy.
No to samochód?
To auto Joseby. Weź satelitę, podobno jest warta fortunę.
Jest jeszcze jedna opcja.
Zostaniecie tu na zawsze.
Kurwa.
Jest coraz gorzej. Potrzebuje lekarza.
- Nie wierzę. - Co jest?
Chce 50 tysiaków albo wóz.
W życiu. To auto taty.
Ciszej.
Przywlekliśmy to auto dla niego. Nie oddam go.
Jean Pierre!
Ile masz pieniędzy?
Zabierzcie mnie stąd, proszę.
Muszę wiedzieć, ile masz forsy.
- Nie wiem. - Pięćdziesiąt tysięcy?
- Nigdy tyle nie miałem. - Daj mi wszystko.
Nie dam temu gnojowi pieniędzy.
No to zabierze auto.
Za nic!
Kurwa. Musimy coś mu dać.
Daj mu... satelitę.
Daj mu satelitę.
Gdzie Tocho?
Ely.
Co on tu robi?
- Kto? - Cholera! Patrzcie!
Gość, który nas stąd wyciągnie.
Moi ulubieni Beduini!
- Kurwa, kto by pomyślał. - Nie wierzę.
Kurwa. To było konieczne?
- Potrzebuję twojej pomocy. - Jasne.
Chyba żartujesz. Nie ruszę palcem dla tego gnojka.
Więc zrób to dla mnie.
Porzuciłeś mnie jak szczura. Trudno o tym zapomnieć.
Tocho. Zabierz mnie stąd.
Zorganizuj imprezę rodem z Walencji.
- Że co? - Tyle wystarczy?
Jeśli to ma być za kasę tego skurwiela,
zorganizuję nawet gonitwę z bykami.
Dalej!
Jazda!
No nie?
Tak!
To rozumiem! Cholera!
Dobra, chodźcie. Kogo mamy wypchnąć przez okno?
Gdy wyląduję na Marsie, kupię gitarę.
- Daj całusa, wielkoludzie! - Pomóż mi.
- Daj całusa. - Pomóż mi!
- Myślicie, że Tutanchamon... - Szybko!
...zmieści się w oknie?
Nie wydurniaj się, tylko nam pomóż.
- Chcę wziąć to, co on! - Szybko!
Kurwa, Soriano! Ostrożnie.
- Skurwiel się zesrał! - Damy radę.
- Chodźcie. - Uważajcie na jego głowę.
- Jeszcze trochę. - Stójcie, zaraz spadnie!
Puśćcie mnie.
Kurwa, to bolało.
Ja popchnę.
Włącz silnik!
Noga na sprzęgło i drugi bieg!
Zwolnij sprzęgło!
Boże. Jestem twoim dłużnikiem.
A ja jestem odrobinę narąbany.
Za 20 kilometrów będzie trasa przemytników.
Alain nas tam nie znajdzie.
Pieprzyć ten złom.
Ja pierdolę.
Kurwa.
- Boli mnie brzuch. - Trudno.
Chodź.
Musimy stąd uciec, zanim ten gnój nas dorwie.
Spokojnie, jesteśmy dość daleko od głównej drogi.
Jeśli jutro nikt się tu nie zjawi,
będzie trzeba szukać pomocy na trasie przemytników.
Ale Jean nie może się ruszać.
Pójdę sam.
Nie.
Nigdzie nie pójdziesz.
Wody starczy nam na dwa dni.
Tak to już jest na pustyni.
Coś dzieje się w ostatniej chwili, dostajesz drugą szansę.
Wiesz co?
Co?
Miałeś rację.
Z czym?
Teraz ją czuję.
Co?
Afrykę.
Czuję Afrykę.
Gdzie Mamadou?
Nie jest z tobą?
Mamadou!
Nie ma go.
Jak to nie ma? Dokąd miałby pójść?
Po pomoc. Mówił o tym wczoraj.
Przecież to go zabije.
Mamadou!
Nie.
Ely!
Co ty wyprawiasz?
Kurwa!
Nie!
Spokojnie.
Napij się.
Jean Pierre?
Jean Pierre. Wypij trochę wody.
Co zrobimy?
- A co sugerujesz? - Nie wiem.
Coś.
Wy jesteście ekspertami.
Woda się skończyła. Musimy czekać.
Co ty robisz?
Nie możesz podpalić opony.
Czemu nie?
Przez Alaina.
Jeśli on nas nie zabije, zrobi to pustynia.
Nie rób tego.
Mówiłem, że opona zadziała.
Tak.
Cześć. Yakimoto.
Nasze auto padło. Kaput.
Angielski?
- Tak, angielski. - Tak.
Widziałeś na pustyni czarnego faceta?
- Czarnego faceta? - Tak.
Tak. Czarny facet.
Żadnych czarnych facetów na pustyni. Same wielbłądy.
- Jasne. - Auto.
Powiedz mu o aucie.
Auto. Zepsute.
Żaden problem. Inżynier z Toyoty.
Inżynier z Toyoty.
Cholerny francuski grat.
Jak można jechać przez Saharę takim złomem?
Gdyby jechali Toyotą Land Cruiser,
nie musiałbym się teraz brudzić.
Włącz silnik.
Dziękuję.
Kto to tam wsadził?
Nie ta dziura.
Dziękujemy.
Podziwiam waszą kulturę.
Moim pierwszym zegarkiem był casio z dwoma przyciskami.
Przepraszam, masz jakieś leki?
Tak.
Po jednej dziennie.
Wiatr osłabł. Muszę jechać.
Potrzebuję pomocy.
Moja chusta.
Mamadou?
Mamadou. Wody.
Wody!
Dalej, pij.
Obudź się.
No dalej.
Nie.
Proszę.
Nie.
Nie!
Tocho?
Maimona.
Dzień dobry. Jestem Jean Pierre.
Jean Pierre?
Zdążyliśmy?
Powiedzmy.
- Zapraszam. - Przepraszam.
Ty jesteś...
Spójrz, Ely.
Ja i twój tata w naszej okolicy.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Wie, że tu jesteśmy? - Nie mówiłam mu.
Nie byłam pewna, czy dostałeś mój list.
Joseba.
- O co chodzi? - Patrz, kto przyjechał.
Jezu.
Tocho.
Joseba.
Kurwa!
Tocho! Niech mnie!
Dobrze wyglądasz, sukinsynu.
Akurat. Też umiem kłamać.
- Jean Pierre. - Joseba.
Urósł ci nos.
Chamowaty jak zawsze.
A niech mnie.
Jesteś piękna.
Wybacz mi.
- Nic się nie stało. - Nie. Musimy porozmawiać.
Zobacz, co ci przywiozłam.
Dziennik.
To jedyna rzecz, jaką ci zostawiłem.
Zadzwonię do ambasady.
Po co?
Muszą nam pomóc.
Jutro go stąd zabierzemy.
Za dwa dni będzie w hiszpańskim szpitalu.
Możemy go zabrać do Francji. Znam tam pewną prywatną klinikę.
Nie słyszeliście go?
A co miał powiedzieć? Jest zbyt dumny.
Powiedział, że nie ma pieniędzy
i nie wróci do Hiszpanii.
Nie chce umierać w szpitalu w Madrycie
daleko od żony.
Jego żona też może pojechać.
Joseba chce umrzeć tutaj.
Joseba nie chce umrzeć.
Nie umrze.
Joseba nie chce umrzeć.
Nikt nie chce umierać.
Musimy uszanować jego decyzję.
O kurwa.
Jesteś jak jebany Fitzcarraldo.
Potrzeba ci tylko gramofonu, Indian i opery.
Nie ruszył się od roku.
Myślisz, że wciąż można na nim zarobić?
Bez wątpienia.
To duch rzeki,
udźwignie pięć razy więcej niż inne statki na tej rzece.
Ile by kosztowało, żeby go uruchomić?
Koło 25 tysięcy euro,
ale to ciężka robota, a ja nie mam już sił.
Ale ja mam.
Chcesz przejąć statek?
Nie.
Chcę zostać tu z tobą,
naprawimy go razem.
Ja też zostanę.
A ja opłacę naprawę.
Jean Pierre, Tocho, chodźcie tu.
Ludzie szaleją na punkcie pustyni. Nie mówię, że to złe miejsce,
ale obiektywnie rzecz biorąc, same z nią problemy.
Zawsze masz piach w butach, jest na niej goręcej niż w piekle.
Wątpię, żeby Saint-Exupéry i reszta towarzystwa byli na pustyni chociaż raz.
Nie wiem, skąd brali informacje,
ale grubo się mylili.
Nie ma się co oszukiwać, pustynia jest jak plaża,
tylko że bez dziewczyn w bikini i przybrzeżnych barów.
A do wody jest cholernie daleko.
Napisy: Małgorzata Fularczyk