NETFLIX — FILM ORYGINALNY
WITAJ, BLANCO DÍAZ
Blanca.
Ruchy, bo się spóźnisz. Wezwałaś taksówkę?
No to zaraz będzie.
Nie będę sprzątać tego bałaganu.
Będziesz, bo za to ci płacą.
Aleś ty wredna.
Taka ładna i taka butna.
Powiem twojej mamie!
- Dzień dobry. - Ma pan adres?
Rozpoczynam podróż do…
- Szkoła Humanistyczna. - Tak.
Ścigajmy się.
Jedź za nią! Szybko!
Skręć na rondzie.
Dalej w prawo.
Skręć w prawo.
Patrzcie, jest Blanca.
Dobra jest.
Zdążyła.
To moje miejsce.
Przepraszam.
Wypad z mojego miejsca.
- Cześć. - Hej.
Zaraz dotrzesz do celu.
Jesteś na miejscu.
Mamy remis.
To koniec?
Tak, dziękuję.
Zostaw Laurę w spokoju, bo pożałujesz.
Jaką znowu Laurę?
Zaczekaj.
Chodź.
To jest Laura.
Nie żartuję.
To było super.
Kozackie.
Dziękuję.
Mieliśmy opóźnienie,
bo dyrektor odrzucił ich buty. Stwierdził, że są za szybkie.
Buty mogą być za szybkie?
Ja też nie rozumiem, ale zmieniłam je na obcasy, bo…
chodzę w nich wolno.
Nie możecie tu robić prób.
- Wybacz. - Jasne.
Szefowo?
I ciągle pytał, gdzie pani jest.
Gdzie z tym?
Na plan. Dla reżysera.
- Co jest, Mary? - Proszę pani.
Przepraszam, że niepokoję. Nie chcę się skarżyć, ale…
- Co zrobiła? - Blanca mnie nie słucha.
Kazałam jej posprzątać pokój. Wie pani, co powiedziała?
Że to moja robota.
Dobrze. Moment.
Nikt mnie nie słucha.
Ile mam powtarzać, co ma być w scenie?
Serio? Szybkie buty?
- Serio? - Daj mi chwilę.
Żadnej chwili. Musimy to ogarnąć i nakręcić film.
Dlatego wolę odejść z pracy.
- Odchodzisz, Mary? Uspokój się. - Milion razy.
- A że szybkie buty… - Co?
Ernesto nie przyjedzie. Jego pies jest chory.
Co?
Jeśli ma mnie tak traktować…
Zrobiło mi się przykro.
- Uspokój się. - Nie.
Przekaż temu człowiekowi…
że mam gdzieś jego psa i ma zasuwać na próbę.
Mary, zrobimy tak.
Weź tydzień urlopu. Zapłacę ci.
Nie mogę teraz rozmawiać, dobra?
Trzeci raz odwołał próbę. Co teraz?
Może go zmieńmy?
Jesteś pewna?
Uwielbiam cię, szefowo.
Dziękuję.
Co słychać, Beto?
Jak tam?
Jakoś leci.
To, co zawsze?
Rum z colą, ale cudnie podany.
Hej.
Widzisz je?
Spójrz na te dwie.
Takie rzadko tu bywają.
Spójrz tylko.
Dlatego lubiłem to miejsce.
Pożerają cię wzrokiem.
Idą tu.
Cześć.
- Założyłam się z koleżanką. - Czyli ze mną.
Ona twierdzi, że grasz w tym filmie…
- Ciemność i inne klątwy. - Dokładnie.
Ja tak nie sądzę.
Chodzi o tego faceta, któremu przytrafiło się coś dziwnego.
- No to jak? - Gratulacje, wygrałaś.
Możemy zrobić sobie fotkę?
Nic nie musisz robić. Może być selfie.
Przecież mówię, że nie…
Przepraszam, chcę być sam.
Dziękuję.
Możemy postawić ci drinka, zabrać do klubu, poprawić humor.
Wiesz co? Twoja strata.
Co z tobą?
Mary.
Wróciłam.
Mary?
Mary.
Już późno.
Idź spać do pokoju.
Mary chciała rzucić pracę.
Dałam jej wolne.
W końcu nas zostawi.
Podwiozę cię jutro. Wyjeżdżamy o 6.30.
Nie, zaczekaj.
Beto.
Chodź. Zaraz się przewrócisz.
Zostaw butelkę. Przechowam ci ją.
Obiecuję.
Wszystko gra?
Jesteś pewien? Tak?
Zostaw samochód tutaj.
Weź taksówkę.
Mój ulubiony aktor nie może ryzykować.
Dobra, idź już.
Nie poradzimy sobie bez Mary.
Skończ z tą kwaśną miną.
Przemyśl to.
Miłego dnia.
I zamknij drzwi.
Chodź tu.
Blanca. Wracaj.
Nie obchodzi mnie to. Zamknij drzwi.
Tylko delikatnie.
Nie zamknęłaś.
Już wiadomo, po kim taka jest…
Dziękuję. Miłego dnia.
- Halo? - Beto?
Dopiero wstałeś?
Jasne, że nie. Ja…
wsiadam do auta.
Przyjedź do biura.
Będę za jakieś…
pół godziny.
Cześć.
- Nikt cię nie widział. - Wszyscy nas widzieli.
- Nieprawda. - Upokorzyła mnie.
Skądże.
Mamy potrafią dać w kość, co?
Mam tu coś, co może cię zainteresować.
Pokaż.
Blanca.
Wygraną masz w kieszeni.
I dlatego tu przyszedłeś?
Nie mogę, jestem za młoda.
Możesz…
jeśli mama cię zapisze.
Ta, jasne.
Co? Ja się zapisuję.
Liczyłem, że nauczysz mnie paru trików.
Nie nadajesz się.
- Czemu? - On zaczął
Nadaję się bardziej niż ty.
Zapisz się.
Nie wymiękaj.
Dzięki, Fabi.
Można wygrać 100 000 peso.
Sto tysięcy peso w lodach na nasze długie i cudowne życie.
Sto tysięcy w nagrodach, nie lodach.
Ale lody to nagroda.
No chodź.
Mama dostanie szału, jak dowie się, że jeżdżę na rowerze.
Gdzie mój wóz?
Sergio.
Szkopuł w tym…
Stoi na barowym parkingu, a bar zamknięty.
Ogarnij się.
Bóg kazał sobie pomagać.
Masz casting.
- Nie. - Czemu?
Skończyłem z aktorstwem.
Wisisz mi forsę.
Oddaj ją i rób, co chcesz.
Do tego czasu…
Co to?
Twoje CV i zdjęcie.
Zobacz.
- Naprawdę? - Wyrządziłem ci przysługę.
Zapytałem, gdzie kręcą.
Dasz to pani producent.
Osobiście.
- Pójdę z tobą. - Nie.
To pani producent.
- Ona? - Tak.
Możemy zawrócić?
Nie da rady.
Kręcą tutaj?
- Za kogo ty mnie masz? - Nie do wiary.
Możesz zawrócić?
To zabronione.
Nie chcę dostać mandatu.
Przynajmniej zapytałem.
- Co? - Chodź.
Chodź.
Dzień dobry.
- Ostrożnie. - Przepraszam.
- Dziękuję. Przepraszam. - Chodź.
Miguel, idealnie.
Miałeś się zatrzymać. Nie zapłacili!
- Szybko, bo ją zgubimy. - Zalecam ostrożność…
Pani Fernando. Przepraszam, że niepokoję.
- Szefowo. - Musimy już iść.
Oczywiście. Pójdę z wami.
- Ostrożnie. - Co pan tu robi?
Byliśmy w okolicy i zauważyłem,
że kręcicie i robicie casting.
- Tak. - Oto Beto.
Szefowo. To Alberto Díaz.
Beto, podejdź.
- Poznaję. - Nada się do roli ojca.
- Beto, daj jej… - To stare zdjęcie.
Daj to. To ze stresu.
- A to jego… - Życiorys.
- Jasne. - Aktorski.
To…
- Nie zrozumcie… - Wygląda super.
- Prawda. - Hej!
Co to ma być?
Mam was, oszuści.
- Chwileczkę. - Płać.
Dość. Zostaw mnie w spokoju.
- Muszę już iść. - Jasne.
Jestem Sergio Juárez. Chwilka.
Jestem jego agentem. To mój klient.
Casting jest w Del Valle. Poza tym możecie
wysłać to mailem.
- Daj im adres. - Dobrze.
Muszę już iść.
Nie, chwila.
W środku jest wizytówka…
SERGIO JUÁREZ — AGENT
Jak minął ci dzień?
A tobie, Lau?
Świetnie. A jak film?
Wszystko gra. Dzięki.
- Zapytaj ją. - O co?
O co takiego?
Wkrótce odbędzie się wyścig rowerowy.
A Blanca świetnie jeździ. Wygrałaby.
I jest też duża nagroda.
- Świetnie jeździ? - Tak.
Jeździłaś na rowerze?
Przecież ci zabroniłam.
Skończcie szeptać.
Co powiedziała?
Lau! Co ci powiedziała?
Że wypadek taty to nie jej wina.
Oczywiście,
że to nie jej wina.
Po prostu nie jeździj na rowerze.
- To dla niej ważne. - Już powiedziałam.
Nie i już.
Rusz się!
Musi być inny sposób.
Mój tata mawia, że dobre okazje trafiają się raz w życiu.
Racja.
Ale nie spodobali się Santiago.
Żaden z nich.
Możemy podrobić podpis.
Nie. Musi wpisać mnie osobiście.
No to…
Nie wierzę,
że wszyscy aktorzy są zajęci.
Mogłam wybrać inną karierę.
Poproszę moją mamę,
ona nas zapisze.
Nie obraź się, ale twoja mama jest gorsza od mojej.
Wiesz co?
Przesuniemy harmonogram.
Przebierzemy mojego brata, dokleimy mu brodę czy coś.
On jest młodszy od nas.
Nie muszą o tym wiedzieć.
A wszystkie sceny z ojcem
nakręcimy na koniec.
Wiem.
Musimy znaleźć tatę.
Przecież o tym mówię.
Nie takiego. Chodź, wyjaśnię ci.
Zrobimy casting na mojego tatę.
No nie wiem.
To nie brzmi dobrze.
No to nie wezmę udziału.
Nie wściekaj się.
Ale jeśli twoja mama się dowie…
zabije nas.
Jeśli dowie się moja,
też nas zabije. Nie.
Gotowe.
Nie, zaczekaj.
Daj. Zróbmy tak.
Blanca, szybciej.
Wychodzę.
Zaczekaj.
Próba mikrofonu.
Na pewno chcesz to zrobić?
Halo.
Spójrz na nazwę agencji.
Gwiazdy Holiłud. Jak mogę pomóc?
Mówi Sergio Juárez.
Do usług.
Dzwonię, bo przeprowadzamy duży casting.
Rozłącz się.
Potrzebujemy jednego z waszych aktorów.
Skręć w prawo w ulicę Allende.
Przecież to pan.
- Nie. - Świetny film. Uroczo pan wypadł.
Nie, chciałbym.
Czemu jeździ pan taksówką?
To naprawdę nie ja.
Rozumiem.
Pamiętam, że coś stało się pańskiej córce.
Pamięta pani?
To było okropne.
Wysiądę tutaj.
- Nie. Przepra… - Tak, wysiądę tu.
Tak?
Zbliża się duży casting.
Nie mogłem się do ciebie dodzwonić. Gotowy na casting?
Przecież się zgodziłem.
Tylko się nie spóźnij.
- Bądź na 16.00. - Jasne. Pa.
Doskonale. Świetnie ci idzie!
Dobra. Chodź tu!
PROSZĘ SIADAĆ TUTAJ
Halo.
Dzień dobry.
WEŹ SCENARIUSZ
PRZECZYTAJ TEKST ZAZNACZONY NA ŻÓŁTO
Proszę wejść.
Dzień dobry.
Drzwi.
Tak, przepraszam.
Proszę siadać.
Proszę czytać.
Strasznie razi.
Jeśli światło ci przeszkadza, ta rola nie jest dla ciebie.
W porządku. Dam radę.
Wszystko w porządku?
Ma pan dziwny głos.
Tak… jestem chory.
Na co?
Grałem ratownika medycznego. Mogę pana zbadać.
Nie trzeba.
- Mam wściekliznę. - Tak?
Z tym się nie spotkałem.
Akcja.
„Przyłącz się do mnie, a dokończę twój trening”.
„Nigdy się do ciebie nie przyłączę”.
„Gdybyś znał potęgę ciemnej strony…”.
To będzie w filmie?
Tak.
Tak jakby.
Pojawią się w filmie.
- Jakiś problem? - Skądże.
„Gdybyś znał potęgę ciemnej strony…
Nie powiedzieli ci o twoim ojcu?”.
„Powiedzieli wystarczająco.
Ty go zabiłeś”.
„Nie. Ja jestem twoim ojcem”.
„To nieprawda. To niemożliwe”.
„Zaufaj swoim uczuciom. Wiesz, że to prawda”.
Co?
„Nie!
Nie”.
„Przyłącz się do mnie i razem,
jako ojciec i syn, będziemy rządzić galaktyką”.
Galaktyką?
To na pewno meksykański film?
Mogę to powtórzyć?
- Nie potrzebuję tej części. - Szukamy kogoś…
- Mogę zająć się światłem i… - Świetnie panu poszło…
Mogę zająć się kostiumami. Potrafię się ubrać.
Odezwiemy się. Casting jeszcze trwa.
Nic nie mamy.
- Serio, Sherlocku? - Sherlocku?
To Alberto. Nie Sherlock.
Poza tym nie przyszedł.
To tu.
- To on. Na miejsca. - Kto?
A Sherlock to film.
Dzień dobry.
Ja na casting.
Halo?
Zamknij drzwi.
Światło wali po oczach.
Mów coś
Nazwisko?
Alberto Díaz.
I akcja.
„Przyłącz się do mnie, a dokończę twój trening”.
„Nigdy”.
„Gdybyś znał potęgę ciemnej strony…
Nie powiedzieli ci o twoim ojcu”.
„Powiedzieli wystarczająco.
- „Zabiłeś go”. - „Nie.
Ja jestem twoim ojcem”.
„To niemożliwe”.
„Zaufaj swoim uczuciom.
Wiesz, że to prawda.
Możesz zniszczyć imperatora. Przewidział to.
Dołącz do mnie i razem, jako ojciec i syn,
będziemy rządzić galaktyką”.
- „Nie”. - „To jedyny…”.
Nie. Co teraz?
Mamy problemy techniczne.
Co to ma być? Serio?
- Nie. - Zostań.
Jesteś najlepszy.
- Proszę. - Jesteś naszą ostatnią nadzieją.
Czy w filmie Sherlock ostatecznie wraca?
To musi być Alberto. Ma to samo nazwisko.
On nie potraktuje nas poważnie.
Nakrył nas.
Co robicie?
- Nic. - Nic.
Nie bójcie się. Głupole.
Dzwoniła twoja mama.
Nie odbierze cię. Masz wrócić taksówką.
No jasne.
Dobrze.
Myślała, że bardziej się wkurzysz.
Nie, rozumiem.
Dzwoń po taksówkę. Już późno.
Jasne.
Wiem, jak go namówimy.
Jak?
Jeździ taksówką.
Świetnie.
I co z tego?
Już z nim jechałam.
I?
Tam go znajdziemy.
GWIAZDY HOLIŁUD
Sergio.
Wystraszyłeś mnie.
- Co jest? - Ja po auto.
Chwila. Jak casting?
Jakieś dziewczynki robiły sobie jaja.
Powinieneś odsiewać takie bzdety.
I zmień tę durną nazwę.
Naprawdę?
Gdybyś odebrał telefon, usłyszałbyś…
ten poważny, profesjonalny głos. Skąd miałem wiedzieć?
I nie czepiaj się loga.
To moja najlepsza decyzja w życiu.
Dzięki temu
wszyscy mnie kojarzą.
Pamiętaj o długu.
- Wisisz mi 80 000 peso. - Wiem.
Póki ich nie spłacisz, twój czas jest mój.
Kumasz?
I walcz o gwiazdki.
Albo zabiorę… Zabiorę ci auto.
Nie chciałem przez to przechodzić,
ale przynajmniej
mogę ustrzec przed tym innych.
Nie chcę wszystkiego stracić.
Zaczynamy.
Dalej, ruszamy.
Mam tylko cztery propozycje.
- Co nie? - Wciąż szukamy ojca.
Kto kazał ci
przesunąć te sceny na koniec?
Zrobiłam to, by kupić ci trochę czasu.
Świetny pomysł.
Czemu klaszczesz?
Bo spodobał się panu pomysł?
To pytanie czy stwierdzenie?
- Stwierdzenie? - Doskonale.
- Trzeba wszystko pozmieniać. - Zaczekam.
Jime, co z ogniem?
Mam prezent dla Blanki.
Spodoba się jej.
Trzymaj. Zaraz wracam.
To, co widzisz…
Dobra. Odpalaj.
Szukaj.
Szukaj…
Anuluj.
Zablokują ci konto.
Co radzisz, Sherlocku?
Czy Sherlock to nie był film?
Mam. „Alberto Díaz zaakceptował przejazd”.
Będzie za trzy minuty.
- Co? - Mam numer.
Pokaż. Szybko.
Już tu jest. Ruchy.
Chodź.
Ile pan zarabia na taksówce?
A co?
Macie coś lepszego?
W sumie tak.
- Nawet 100 000 peso. - W nagrodach.
Czemu się wtrącasz?
To wy. Odwożę was do domu.
Posłuchaj albo dostaniesz jedną gwiazdkę.
Bez przesady. Jedziemy tylko do parku.
I można wygrać sto tysięcy.
W nagrodach.
Organizują zawody BMX i…
Co takiego?
Wyścig rowerowy.
Ekstremalny wyścig rowerowy.
Moja przyjaciółka wymiata na rowerze
i wygraną ma w kieszeni.
Ale jej mama boi się rowerów i nie pozwoli jej wziąć udziału.
Więc potrzebujemy taty, który ją zapisze.
To jak będzie?
Dalej prosto.
Za czterysta metrów dotrzesz do parku.
Powie pan coś?
Chcę tylko wziąć udział.
Proszę?
Jesteś na miejscu.
Jesteśmy na miejscu, pani Blanco.
Proszę z nami. Zdecyduje pan, czy Blanca się nada.
Nie.
Oddam kupon na lody.
Nagroda dla pana.
Forsa nas nie obchodzi.
Mnie też nie.
Jeździ pan na taksówce. Na pewno potrzebuje pan forsy.
Ojciec nauczyłby cię manier.
Dokładnie.
Ona potrzebuje ojca.
A jej mama nie cierpi rowerów…
bo jej ojciec na jednym zginął.
Blanca potrzebuje kogoś, kto wesprze ją
w jej marzeniu.
Otworzy pan?
Najpierw zaparkuję.
Tak.
Nigdy więcej nie mów o moich sprawach.
Przepraszam.
Hej, Lau.
Cześć.
Dalej, Blanca!
Do dzieła.
Jesteś cała?
Bywało gorzej.
Pomagamy, jeśli nie wstanie.
Jesteś cała?
Wyluzuj.
Dalej, Blanca!
Nie będę czekał, aż się zabije.
- Wszystko gra? - Tak.
Co cię tak bawi?
Potrafisz tak?
Nie?
Musi mieć to po matce.
Dalej!
Świetnie!
Twoja kolej. Jedź.
Blanca.
- Prościzna, co? - Blanca…
Został ci tylko śmiech.
- Tchórz. - Dość.
Chodź, Blanca.
- Weź plecak. - Idziemy.
Chodźmy.
Taka jesteś zabawna?
Daj spokój. Wystarczy, dobra?
Odwiozę was.
Nic nie powiesz?
Rezygnuję. Przepraszam.
Przewróciła się tylko dwa razy.
Ale zrobiła mega trudny trick.
Nie w tym rzecz.
A w czym?
- To dla niej ważne. - Daj już spokój.
Jedź. Wezwiemy taksówkę.
Już tu jest.
Nie.
Wsiadajcie.
Jesteś na miejscu.
Powodzenia.
- Blanca. - Cześć.
Suń się.
Co robicie?
Co to?
Rower.
Lauro…
pytałam córki.
Zadzwonisz po mamę?
Idź do środka.
Ty nie. Musimy pogadać.
Proszę, idź do środka.
Po prostu nie wiem, jak…
Jak mam do ciebie dotrzeć? Nie możesz jeździć na rowerze.
Kiedy go wyciągnęłaś?
Nic nie powiesz?
Naprawdę?
Idź do domu.
Jutro go komuś oddam, przysięgam.
Doskonale. Świetnie ci idzie.
Świetnie. Chodź tu.
Zaraz dostanę kręćka.
Tym razem ci wyszło. Czemu nie pogadasz z mamą?
Tata mówi, że dzięki rozmowie ludzie się dogadują.
Skąd weźmiemy rower?
Pożyczyłabym ci mój, ale po bokach ma kółka.
I wciąż nie znalazłyśmy ci taty.
Wiem. Zróbmy kolejny casting.
Niech przyjdą z rowerem.
Tak.
Najpierw rower.
Wiem, kto nam pomoże. Fabián.
Pożyczy nam swój rower.
Mary.
Co tu robisz?
Myślałam, że nie wrócisz.
Ja też za tobą tęskniłam.
Lau, zejdź na dół. Przyjechała twoja mama.
Skarbie.
Przemyśl to.
Fabián pomoże rozwiązać ten problem.
Nie będę o nic prosić tego dziwaka.
Fabián.
Co jest?
Nic takiego…
Chciałam przeprosić za wtedy.
Przeprosić? Ty?
Ale jaja.
- Mówiłam. - Nie.
Potrzebujemy go. Może nam pomóc.
Czego potrzebujecie?
Chodzi o ten wyścig.
Straciłam rower. Pożyczysz mi twój?
Przecież startujemy w tej samej kategorii.
Tak, ale…
ja mam większą szansę na wygraną, nie?
- Nie. - Wystarczy.
Aleś ty zarozumiała.
Blanca.
Wiem, że jestem tu nowa.
Jeszcze sobie nie ufamy.
Ale jestem tu, by ci pomóc.
Powiesz coś?
Milczysz?
Czemu go uderzyłaś?
Ty też nic nie powiesz?
Szkoda czasu.
Muszę powiadomić twoją mamę…
Tylko nie mamę.
Jest zapracowana.
Ale mogę zadzwonić po tatę.
- Po twojego tatę? - Tak.
Po mojego tatę.
On może przyjechać.
Halo?
Tata? Cześć…
Przyjedź do szkoły.
Pani dyrektor cię wzywa.
Blanca?
Tak, przyjedź. To naprawdę ważne.
Co? Nie. I nie nazywaj mnie tatą.
Może pan nie rozmawiać podczas jazdy?
Rozmawiam z córką.
Proszę, tato.
Przyjedź. Inaczej mama mnie zabije.
Uspokój się.
Już jadę.
Koniec jazdy. Córka mnie potrzebuje.
Świetnie… Wprost idealnie.
Już tu jedzie.
Dzień dobry.
Miło mi poznać.
Przede wszystkim muszę powiedzieć, że miło mi pana poznać.
Wzajemnie, siostro.
Szkoda, że spotykamy się
w takich okolicznościach.
Co nawywijała?
Wszczęła bójkę
z młodszym uczniem.
Biłaś się?
Jeśli uważa pani,
że należy zastosować środki poprawcze…
zajmę się tym.
Przepraszam, nie chciałem.
Cierpię na…
tik nerwowy…
Przepraszam.
Panie Díaz,
Blanca zostanie zawieszona na trzy dni.
Miejmy nadzieję, że to zmieni jej nastawienie.
Odpowiedz siostrze przełożonej.
Oczywiście, pani dyrektor.
Nie jestem siostrą zakonną.
Nie?
Zawsze chodziłem…
Uczyłem się w katolickich szkołach…
Przepraszam.
Nie wierzę.
Złamałaś mu nos. Dlaczego?
- Obraził mnie. - No dobrze.
Ale czemu złamałaś mu nos?
Nie złamałam. Po prostu zalał się krwią.
Nie chciał pożyczyć mi roweru.
A co z twoim?
Odwiozę cię.
Nie. Jak wrócę szybciej, mama mnie zabije.
To nie mój problem. Zrobiłem swoje.
- Wsiadaj. - Nie. Stawiam lunch.
W ramach podziękowania.
I co dalej?
Z czym?
Czemu jeździsz taksówką, zamiast grać w filmach?
Potrafisz grać.
To skomplikowane.
Wiem.
Dlatego cię szukałam.
- Skończyłem z aktorstwem. - Czemu?
Kiedy umarł twój tata?
Ja zapytałam pierwsza.
Bądź grzeczna, to powiem.
Zawsze jestem grzeczna.
- To pojedynczy wybryk. - Złamałaś mu nos.
Czemu tak zależy ci na wyścigu?
Blanca?
Dokąd to?
Blanca.
Ulica, uważaj.
Zrobisz sobie krzywdę.
Poważnie. Zrobisz sobie krzywdę.
Śmietnik niczym nie zawinił.
- A kto? - Nikt!
Nikt. Dobra?
Uspokój się. Nikt nie zawinił.
Usiądź.
Pomogę ci.
Za późno. Nie mam roweru.
Nigdy nie jest za późno.
Znajdziemy ci rower.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Jutro o siódmej odbiorę cię spod szkoły.
Pa.
Idź do domu.
Oszczędziłam prawie 1000 peso.
Dzień dobry.
Dzień dobry. Mam tu oszczędności.
Słyszałem, ale najpierw należy się przywitać, dobra?
Wiem, skąd wziąć forsę.
- Serio? Skąd? - Serio.
Zobaczysz.
Co zrobimy?
Co to za genialny plan?
Zobaczysz.
Alberto.
Co ty wyprawiasz?
Co to ma być? Alberto.
Co jest?
Co robisz?
Bardzo śmieszne.
Nie.
Przepraszam.
- Nie chcę. - Posłuchaj.
Zaufaj mi.
Krępuję się.
Co robisz?
Co ty wyprawiasz?
Przepraszam.
Alberto, nie.
Alberto, co ty wyprawiasz?
Alberto.
Nieźle jak pierwszy występ.
Zamknij się.
Mogłeś zdradzić mi twój genialny plan.
Nie zgodziłabyś się.
- Jasne, że tak. - Wątpię.
Tęsknisz za tym, co?
Nie powiesz, czemu odszedłeś?
A jesteś grzeczna?
- Co? - Tak.
Zawiesili cię w szkole
i nie powiedziałaś mamie, że potajemnie zarabiasz na rower.
Jesteś grzeczna jak diabli.
Jestem grzeczna wobec ciebie.
Nie lubię o tym mówić.
- Wybacz. - W porządku.
Podwieziesz mnie, czy wezwać taksówkę?
Mama zaraz wraca.
Wezwij taksówkę.
Hej.
Podrzucę cię. Chodź.
Posłuchaj.
Posłuchaj, proszę.
To nie znaczy, że wszystkim się to podoba.
Powinniśmy dać na wstrzymanie.
Danielo.
- Zrozum, proszę. - Co?
Posłuchaj… Daniela!
To nie jest wybieg.
Cięcie.
- Chodź, piękna. - Cięcie.
Jeszcze raz, Jime.
- Jeszcze raz? - Straciłaś kiedyś kogoś?
Tak. Trzech albo czterech chłopaków.
Nie.
- Mówię o stracie na zawsze. - Więcej ich nie widziałam.
Chodzi mi o…
W tej scenie chodzi o śmierć.
- Zmarł ci ktoś bliski? - Nie.
Rozumiem.
Gdy stracisz kogoś na zawsze,
szukasz czegoś, co sprawi, że jej cząstka będzie żyła w tobie.
- Sprężaj się - Już idę.
Zrobimy dubel?
Jeszcze raz.
Nie jesteśmy nawet w połowie.
Daj mi trzy godziny.
Chcę dużo ognia. Ma być jak w piekle.
Wychodzi naprawdę w porządku.
- Słyszałaś? - Tak.
Gdzie nie ma…
Znów wrócę, gdy Blanca będzie spała.
I tak z panią nie rozmawia.
Przepraszam.
- Szefowo. - W porządku.
Obyś była cała i zdrowa, bo inaczej cię zabije.
- Nic jej nie jest. - Mary.
- Jesteś cała? - Tak, wyluzuj.
Nie każ mi się wyluzować.
- To mój kolega. - Kolega?
Trochę za stary na kolegę.
Dobre sobie.
Wstydź się. Kolegować się z dziećmi.
- To aktor. - I co?
Aktor?
Naprawdę?
Faktycznie…
- Nie. - Tak.
Wiedziałam, że skądś pana kojarzę.
Niesamowite. Miło mi poznać.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- Cóż za zaszczyt. - Wzajemnie.
Słodkich snów.
Miło mi, serio.
- Blanca mnie wystraszyła. - Jasne.
- Dobranoc. - Dobranoc, Mary.
Zapamiętał moje imię.
Dobranoc, panie…
- Alberto. - Kto?
Alberto.
Widzisz? Wiedziałam.
- Do jutra. - Pa.
Wyjaśnij mi jedno.
Po co ma udawać tatę?
- To jedyny sposób. - O nie.
Mamy nie da się przekonać.
Nie mogę.
Zwolni mnie albo zabije. Nie ma mowy.
- Nawet dla mnie? - Nie.
- Błagam. - Błagaj do woli.
- Zapomnij. - Mama mnie zabije.
- Proszę. - Wróciła.
- Ale coś mi obiecasz. - Co zechcesz.
- Zawsze będziesz mówić, gdzie jesteś. - Dobrze.
Czy przysięgasz na…
Cześć.
Ani słowa mamie.
Dobry wieczór.
Dobrze, że nie śpisz. Chciałam cię zobaczyć.
Tak.
Co słychać?
- Jak wam minął dzień? - Normalnie…
W porządku.
Blanca to zrobiła.
Dla pani.
Dziękuję.
Idę do łóżka.
Mówiła do mnie?
Oczywiście.
Co…
Halo?
Ukradli mi wóz czy jak?
Nie, zaraz zaczynam kurs.
Wszystko w porządku?
Tak. Zadzwonię później.
Val. Blanca się do mnie odezwała.
Naprawdę? To super.
Miłego dnia.
Wzajemnie, dziękuję.
- Szefowo. - Dzień dobry.
- Serio się odezwała? - Tak.
Dziś rano też. Wiem.
Gabu, osiem minut.
Mój ulubiony reżyser.
Mam nadzieję, że masz dobry humor,
bo znalazłaś mi tych aktorów.
Zaufaj mi.
Ostatecznie wszystko się uda.
Wszystko gra?
- Jime, sześć minut. - Tak jest.
Robi się. Sześć minut.
Robisz postępy w castingu?
Proszę mi zaufać. Wszystko się uda.
Nie przesadzaj.
Ma skoczyć przez płonącą obręcz?
Co się dzieje?
Nie.
Kocham cię.
Pa.
- Cześć. - Hej.
Gotowy?
Żółty garbus.
Co z tobą?
Nie grałeś nigdy w Znajdź Garbusa?
Gdy byłem młodszy, roiło się od nich.
Tylko głupek zwracałby uwagę na każdego.
O wilku mowa.
- Słucham? - Co?
Lepiej nie będzie.
Mogę o coś zapytać?
Jasne.
Masz dzieci?
Czemu pytasz?
Jesteś świetnym tatą.
Tak.
Miałem córkę.
Julię.
Zmarła cztery lata temu.
Mieliśmy jechać…
do Valle de Bravo.
Byłem na planie i…
praca mnie zatrzymała.
Więc poprosiłem kierowcę ze studia, żeby ją tam zawiózł.
A ja miałem dojechać.
Zasnął za kółkiem.
Przepraszam.
Dokończ pizzę. Ja zapłacę.
Ja ci powiedziałem. Teraz twoja kolej.
Cholera, nie takie były zasady.
Nie przeklinaj.
A jakie były zasady?
Nie ma zasad. To nie jest gra.
Skoro nie ma zasad, to znów zapytam.
Czemu nie cierpisz mamy?
Przez nią umarł tata.
Jak to?
Pokłócili się, tata wsiadł na rower…
i miał wypadek.
To nie jej wina.
A twoja córka nie umarła przez to, że jesteś aktorem.
Cięcie!
Gdzie ten ogień w oknach?
Przygotujcie się na dubel.
To ujęcie było świetne.
Kręćmy kolejne. Czas nas goni.
A przez kogo?
Przeze mnie czy tych niekompetentnych głupców?
Ile razy to ćwiczyliśmy? Czemu ta ściana nie płonie?
Ile razy…
- Chodź. - Co? Dokąd?
Chodź.
Na miejsca.
Co jest?
Będziesz musiał nauczyć się…
radzić sobie z tymi głupcami, bo jesteśmy twoją ekipą
i wypruwamy sobie żyły, żeby nakręcić ten film.
Wszyscy, Santiago.
Wiele poświęcamy.
Jadę po córkę, a gdy wrócę…
masz być przynajmniej w połowie.
Mamy to!
Mamy to.
Mamy to. Gdzie Jova?
Dzień dobry.
To wszystko.
Witamy.
Siostro.
Dzień dobry. Fernanda Solórzano.
Mama Blanki.
Oczywiście.
Długo jeszcze tam będzie?
Spieszymy się.
Jest zawieszona. Nie było tu jej od trzech dni.
Słucham?
Szkoła powinna była mnie poinformować.
Powiadomiliśmy jej ojca.
Jej ojciec nie żyje.
Osobiście mi się przedstawił.
- Pani do niego dzwoniła? - Nie, Blanca.
Lauro.
- Gdzie moja córka? - Chodź, Lauro.
Gdzie moja córka?
Mów,
bo będziesz miała kłopoty.
Gdzie moja córka?
Z kim jest moja córka?
Z aktorem.
Skąd go wzięłyście?
Nie widzisz, że jestem zajęty?
Pani Fernando…
Nie poznałem pani.
Możesz się uspokoić?
Jak mogę pomóc?
- Alberto dostał rolę? - Gdzie on jest?
Mashallah. Wiedziałem, jest świetny…
Udawał ojca mojej córki. To przestępstwo.
Gdzie on jest? Zabiję.
Dzień dobry.
Nazwisko i kategoria?
Junior, tak?
Blanca Díaz Solórzano. Tak, junior.
Poproszę legitymację, a od taty dowód osobisty.
Tato, spójrz na ten rower.
Poczta głosowa…
I co?
Dziękuję.
- Poczta głosowa. - Uspokój się. Nie zrobiłaś nic złego.
- Ani ja. - Nie odbiera?
- Nie odbiera… - Daj adres.
Nie mogę.
Dawaj jego adres!
Nie mogę podać tej informacji. To poufne dane…
Wzywam policję.
Nie. Już pamiętam.
Przypomniałem sobie. Jeździ taksówką.
Już daję na niego namiar.
Na co czekasz? Ruchy.
Poszukajmy go już teraz. Ruchy. Mam to gdzieś.
Ten ma ładny kolor.
Potrzebujesz…
już tylko roweru.
Śmiało.
Wybierz sobie.
Podoba ci się, co?
Nie stać nas.
Nocą jeżdżę ekskluzywną taksówką…
więc nas stać.
Jeśli zechcesz, będzie twój.
Zostaw ją.
Mama?
Zostaw moją córkę. Odsuń się.
Blanca. Wszystko gra?
- Wszystko gra? - Tak.
- Zrobił ci coś? - Nie.
- Nie kłam. - Dobra…
- Okej? - Słuchaj
Spokojnie. Posłuchaj.
Twoja córka…
chciała, żebym zapisał ją na ważny wyścig.
Nic jej nie jest.
Skąd ty wiesz, co jest dla niej ważne?
Nie do wiary, że na to przystałeś.
- Jasne, ale… - Idziemy.
Jeszcze krok i cię pozwę.
- Mamo. - Idziemy.
Weź rower.
Nie.
Nawet o tym nie myśl. Idziemy.
Zapracowałaś na niego.
Jest twój. Weź go.
Zmusiłeś dziecko do pracy?
Wiesz, że jest niepełnoletnia?
To nie tak, jak mówisz. Nie…
- Zamknij się. - Chodźmy.
Dość.
Właź. Siadaj z przodu.
Co ty sobie myślałaś?
Nie znasz go.
Tym razem przegięłaś.
Czemu nie odbierałaś?
Padła mi bateria.
Co ty sobie myślałeś?
Nie wiem, czy jeszcze kiedyś załatwię ci rolę.
A ty wisisz mi kupę forsy.
Osiemdziesiąt koła.
Jak poszło?
Wiedziałaś o tym?
- Nie… - Oczywiście, że tak.
Nie wiedziała.
- Przepraszam. - Nie.
Doskonale.
Świetnie ci idzie!
Świetnie. Chodź tu.
Miłego dnia.
Kto tam?
Komornik.
Przegrał pan w sądzie.
To nakaz przejęcia.
Otwierać albo wyważymy drzwi.
Mam odebrać 312 495 peso długu.
Zgadza się pan?
Bierzcie meble, te z salonu, dywan, sofę.
Ten stół, dwa krzesła.
Z kuchni…
zmywarkę, lodówkę, kuchenkę.
Łazienkę lepiej omijać.
Sypia pan tu?
Tak.
Łóżko, stolik, szafka.
Czyj to pokój?
Mojej córki.
Weźcie wszystko poza łóżkiem i ubraniami.
Nic stąd nie weźmiecie.
Proszę tego nie utrudniać.
- Mogę? - Nie ma mowy.
Trzymajcie go.
Tylko to mi zostało po córce.
- Przykro mi. - Nic więcej.
Miłego dnia.
Puszczać!
To wciąż za mało.
To pańska kurtka?
Tak.
To nie moje pieniądze.
- Nie. - Co jeszcze?
Tylko tyle zostało?
Wyjaśnijmy coś sobie. Nic tutaj nie należy do pana.
Stój!
Ucieka. Gońcie go!
- Tak? - Gdzie kręci Fernanda?
Zabije mnie,
jak cię zobaczy.
- Ciebie też. - Chodzi o twoją forsę.
Calzada de Trapan 228/5.
Posłuchaj!
Stój!
Otwieraj!
Otwieraj. Wyłaź!
Niech cię!
Wybacz mi.
To takie oczywiste. Wybacz mi.
Uwaga.
- Jesteś cała? - Tak. A ty?
Dziękuję.
- Cięcie. - Doskonale.
Jeszcze raz. Zabrakło namiętności.
- Fernanda. - Co tu robisz?
- Musimy pogadać. - Wynoś się.
- Wezwijcie policję. - Nie.
- Harris, policja. - Cztery lata temu straciłem córkę!
Puszczaj.
Przykro mi, ale Blanca to moja córka.
Ja za nią odpowiadam.
Wysłuchaj mnie.
Ja…
rzuciłem aktorstwo, bo…
łatwiej było mi myśleć…
że gdybym nie był na planie…
ona wciąż by żyła.
I wiesz, kto pomógł mi zrozumieć, że to zupełny absurd?
Blanca.
Wiem, że uważasz…
że twój mąż zginął przez rower.
Myśl, co chcesz…
ale nie wmawiaj tego córce.
Nigdy…
nie widziałem kogoś z taką pasją i talentem.
Marzy o jeździe na rowerze.
To przypomina jej ojca.
Czy wiesz…
co bym oddał…
by przez…
jedną chwilę…
choć chwilę…
móc znów przytulić moją córkę?
Nie odrzucaj jej.
Przytul ją.
Jeśli kiedyś odejdzie…
będziesz żałować.
Zarobiła te pieniądze. To na rower.
Nie chcę twojej forsy.
Nie jest moja.
Tylko Blanki.
On nie grał w tym westernie?
- Chyba tak. - Jest idealny.
- Niesamowity. - Zamknij się.
Szefowo.
Ten facet będzie idealny.
Pofarbujemy mu włosy, podkarmimy i będziemy mieli naszego ojca.
Tak. Prawda?
- Wracajcie do pracy. - Szefowo.
Blabis.
Wchodzę, dobrze?
Porozmawiamy?
No dobra…
Wiem…
że kiepsko zareagowałam.
Ale nie mogę pozwolić, by coś ci się stało.
Wybacz mi.
Ostatecznie chcę…
żebyś mogła dorastać,
spełniając cele i marzenia.
A jeśli jazda na rowerze
cię uszczęśliwia…
to będę cię w tym wspierać.
Dobrze, mamo.
Wszystko gra.
Nie rób tego.
Nie, rozumiem. Nie chcę już jeździć na rowerze.
Dzień dobry, Mary.
Do Blanki…
trzeba podejść w inny sposób.
Dzięki.
Przepuśćcie mnie.
- Nie możesz. - Czego?
- Nie możesz. - Co?
To zabezpieczenie. Wisi mi forsę.
- Proszę. - Śmiało.
Cholera.
Mówiłeś, że to klucze…
na sytuacje awaryjne. Takie jak ta.
Potrzebuję twojej pomocy.
Dzięki tobie odezwała się do mnie po dwóch latach milczenia.
Nawet nie wiesz, kiedy ostatnio przytuliła kogoś tak jak ciebie.
Przepraszam. Wiem…
Nie przepraszaj mnie.
Przeproś Blancę.
Masz rację. To nie moja córka.
To cudowne dziecko.
Przeżyła stratę…
a ty jej tego nie ułatwiasz.
Nie tym tonem.
Pomóż mi.
Wiesz, jak do niej dotrzeć.
Proszę.
Jeszcze leżysz?
Za dwie godziny wyścig. Wstawaj.
- Chodź. - Już nie chcę.
- Chodź. - Nie chcę.
Dalej.
Powiedziałam, że nie chcę.
Alberto?
Co to jest?
Wprowadzą tu kilka zmian.
Panuje tu dziwny klimat.
Wszystko gra. Ty…
Nie zmienię zdania.
Trzy.
Dwa.
Pewnego razu…
żyła sobie piękna księżniczka…
o imieniu Blanca.
Nie była śnieżnobiała…
a raczej…
w błocie cała.
To durne. Nie będę się ścigać.
Była rozgoryczona…
Tak.
Ukrywała się przed światem.
Rower był jej odskocznią.
Aż pewnego dnia,
podczas jednej
ze swoich magicznych podróży,
spotkała księcia z bajki…
ale sprawiła, że zalał się krwią…
łamiąc mu nos.
Nie złamałam mu nosa.
Prawie.
W każdym razie…
w królestwie odbywał się wielki wyścig.
Bardzo ważny.
A zła wiedźma…
zabroniła jej brać w nim udział.
- Poważnie? - Tak.
Więc…
Blanca była zmieszana
i nie wiedziała, co robić.
Ruszyła w świat, szukając rywala, z którym wygra.
Nie chcę z nikim wygrywać.
Aż pewnego dnia…
w trakcie przechadzki…
spotkała mędrca, który…
nie wiedział nic o życiu.
I…
Blanca nauczyła go, że osoby…
które bardzo nas kochają…
tak naprawdę pragną…
naszego szczęścia…
i byśmy ich czule wspominali…
ale żyli dalej.
Ty mnie tego nauczyłaś.
Dziękuję.
I ta piękna księżniczka…
postanowiła…
wrócić na rower.
Nie znam…
bardziej niezwykłej dziewczynki.
Jesteś zawzięta, zaradna, sprytna, piękna.
A gdy twój tata
odszedł…
ja też go straciłam.
Teraz rozumiem…
że to nie była niczyja wina.
Nie wiedziałyśmy…
co zrobić z pustką, którą po sobie zostawił.
A ja powinnam była…
pomóc ci to zrozumieć i uszanować,
ale nie wiedziałam, jak to zrobić.
Mimo to chcę spróbować.
Wybaczysz mi?
Brakuje mi ciebie.
Jesteś moją córeczką, pamiętaj.
Musimy się zbierać.
Nie chcę naciskać…
Chodźcie.
- Ja też? - W drogę.
- Masz mało czasu. - O nie.
Rower.
- W porządku. - Szybko.
Już dobrze.
To twój sprzęt? Ubieraj się.
100 000 W NAGRODACH
- Skręć w prawo. - Nie krzyczcie. Zawrócę.
Rozpoczynam przejazd.
Za 300 metrów skręć w lewo.
Trzymaj się prawej strony.
Spójrzmy.
Prowadźcie go.
- Skręć w lewo. - W prawo.
Nie chciałem przerywać.
Witamy na 17. wyścigu BMX!
Przepraszam.
Tu nie można parkować.
Nie rozumie pan. Musimy zaparkować.
Spokojnie, zajmę się tym.
Szybko.
- Dokąd to? - Ale późno.
Dziewczyno!
Dzień dobry, Blanca Díaz.
Tak, jesteśmy.
- Blanca… - Wszystko dobrze.
Zaraz zaczną się eliminacje. Nie wpuszczę państwa.
Moja córka jest jedną z uczestniczek.
Chcesz mieć kłopoty?
Skoro to takie ważne, trzeba było przyjść na czas.
Nie rozumiesz.
Musimy wziąć udział. I to już.
- Śmiało. - Dziękuję.
Cóż za wyrozumiałość.
Ruchy.
Tor szósty…
Azael Prieto.
Tor siódmy, Iván García.
- Pomóż mi. - Daj rower.
Wniosę go, szybko.
W zawodach bierze udział siedmioro uczestników.
Zapowiedz ją. To Blanca Díaz.
- Idźcie stąd. - Zapowiedz ją.
Już za późno.
Wyścig się jeszcze nie zaczął. Zapowiedz ją.
- A pani to…? - Jej mama.
Słuchaj, co mówi.
- Blanca Díaz. - Mów.
- Dobra, ale zejdźcie. - Ma to po matce.
Tor pierwszy, Blanca Díaz.
- Jesteśmy z tobą. - Dokładnie.
Przygotujcie się.
Panie i panowie, ruszyli!
Blanca Díaz
pedałuje jak szalona, prowadzi.
Ależ frunie.
Jest niesamowita. Wchodzi w pierwszy zakręt.
Ależ ona pedałuje.
Idą łeb w łeb.
Zasuwa jak szalona, a to dopiero eliminacje.
Nadciąga.
Ostro pedałuje.
Dalej.
Publiczność szaleje.
Dopingują Blancę.
Nikt jej nie dogoni.
Trzeci zakręt. Jest szybka jak błyskawica.
Blanca przechodzi do finału!
Blanca Díaz wygrywa eliminacje!
Blanca Díaz przechodzi do finału.
Jesteś cudowna!
Dzięki.
Kolejne eliminacje
wyłonią pozostałych finalistów.
- Teraz Fabián. - Chodź.
Chodź. Zaprowadzę cię.
Nie mogę w to uwierzyć. Było tak stromo, że myślałam,
że zrobisz sobie krzywdę.
Jesteś najlepsza.
I ruszyli!
Ależ suną!
Fabián, rządzisz!
To przez emocje.
Wiadomo, że ty rządzisz.
Dalej!
Idą łeb w łeb.
Ależ są blisko.
Nie do wiary, drugi zakręt.
Cóż za technika Fabiána.
Kto okaże się zwycięzcą? Oto…
Fabián!
Fabián zwycięża trzeci wyścig, przechodząc do finału.
To niesamowite. Kto zwycięży?
Pamiętaj o czeku.
Twoja kolej.
Pokaż, co potrafisz.
Wierzę w ciebie.
- Jasne. - Bierz ich.
Jestem z ciebie dumna.
Tata na pewno ci dopinguje.
Nic stąd nie widać. Wejdźmy wyżej.
- Chodźcie. - Nic nie widzę.
- Idziemy. - Wyżej?
Tak.
Czas na długo wyczekiwany finał.
Gratulacje. Gotów?
- Super ci poszło, ale miałaś łatwy tor. - Ach tak?
A twój to co?
Mogę być twoim ochroniarzem.
Znasz ich?
Jesteś niesamowita.
Nie możecie tu przebywać. Proszę…
Blanca, skup się.
- Kocham cię. - Wygrasz. Do dzieła.
Blanca.
Jesteście nieźli, ale Blanca wymiata.
- Jesteś najlepsza. - Cofnąć się.
Zaczynamy.
Jesteś najlepsza.
I jak tam?
Zaraz rozpocznie się finał!
Możemy zaczynać!
Gotowi?
I…
ruszyli!
Blanca Díaz zasuwa!
Idą łeb w łeb!
Fabián jest tuż za nią!
Blanca prowadzi na zakręcie. Nie ma zamiaru się poddawać.
Co za dziewczyna. Blanca Díaz prowadzi!
Fabián drugi, Pato trzeci. Idą łeb w łeb…
Blanca Díaz prowadzi.
Fabián drugi, Pato trzeci. Idą łeb w łeb…
Wchodzą w drugi zakręt.
Blanca na jednym kole!
Blanca nadciąga.
Ależ ona pedałuje. Jest nie z tej ziemi!
Jest niesamowita!
Dziewczyna ma wygraną w kieszeni!
Fabián i Toro. Chłopcy…
Mamy wypadek. Matko Boska!
Wypadek na ostatnim zakręcie.
Blanca jedzie po zwycięstwo.
- Jedź dalej. - Co się dzieje?
Blanca zawraca. Co się dzieje?
- Proszę. - Co ona robi?
Blanca Díaz zawraca, żeby sprawdzić, co z Fabiánem…
- Żyjesz? - Odbiło ci?
- Trochę. Wskakuj. - Co?
Wskakuj.
Toro wygrywa wyścig!
Co robi Blanca Díaz?
Cóż za świetny finał.
Blanca Díaz kończy wyścig. Właśnie tak.
Kibice szaleją.
Jej rodzina również. Blanca to zuch dziewczyna.
Blanca…
Kochamy cię! Nie do wiary.
Co za wydarzenie. Mijają linię mety. Dalej, Blanca!
Prawie cię pokonałem.
Że co? Uratowałam ci skórę.
Skądże.
- Gratuluję przegranej. - Wzajemnie.
Przepraszam.
Skarbie, to było…
niesamowite.
Przegrałam.
Ale w świetnym stylu. Gratulacje.
Jesteś cała?
Wszystko w porządku? To było niesamowite. Gratulacje!
Co to było? Spierdoliłaś akcję.
- Co? - Schrzaniłaś.
Przecież tak się mówi.
Nie tym tonem.
Przez ciebie mój klient stracił forsę.
Ile ci wisi?
Osiem tysięcy?
- Osiemdziesiąt. - Nie czas na to.
Nie teraz.
Alberto, wrócisz do aktorstwa?
No dobrze.
Widzimy się w poniedziałek.
Jestem z ciebie dumna.
- Kochamy cię, jesteś cudowna! - Ja was też.
Blanca!
Zdjęcie!
Chwileczkę. Teraz.
Gwiazdy Holiłud, oficjalny sponsor.
DLA WSZYSTKICH TYCH, KTÓRYCH SZANUJEMY POPRZEZ RADOŚĆ I NIEUSTĘPLIWOŚĆ.
DZIĘKUJEMY!
Napisy: Bartosz Zieliński