Uciekajcie!
Proszę się uspokoić.
Proszę się odsunąć. Oczyścić przejście.
Wendy?
Nie bój się.
Wszystko będzie dobrze. Tak jak dawniej.
Kurwa.
Trzeba wstawać, znowu jesteśmy spóźnieni.
Fuj!
Dlaczego to zrobiłaś?
Mamo, tato, spóźnimy się!
Nie powinieneś zapukać?
Wczoraj w pracy mieliśmy takiego gościa. Był strasznie wielki.
Chciał wymienić słuchawki, ale nie miał paragonu.
- Peszek. - Właśnie.
Potem strasznie się wkurzył.
UPOMNIENIE
- Jest z sałatą. - Tak, bo sałata jest zdrowa.
A nie wygląda.
Musimy szybko zapłacić.
- Nie znoszę sałaty. - To tylko dwa listki.
Tata ciężko pracuje, żebyś zdrowo jadł w szkole.
Więc...
Co to?
- Batman. - Co on robi na podłodze?
- Ty też mógłbyś po sobie sprzątać. - Skarbelku, proszę.
Zapytam dzisiaj o awans.
Dzisiaj?
Karl, chodź.
Tato.
Jezu, daj to.
OCHRONA
Słuchaj...
Przepraszam za wcześniej.
To było głupie.
Na pewno dostaniesz awans.
- Kocham cię, do zobaczenia. - Cześć.
Cześć.
- Pa, mamo. - Pa, kochanie.
Niebiańskie Kotleciki życzą smacznego.
Dziękuję.
- Szefowo. - Co tam?
- Myślałam... - Nie dam ci jutro wolnego.
Chciałam zapytać o mój awans.
FORMA ZE SCHWARZENEGGEREM
Wiesz, kto to?
Rambo?
Nieważne.
Pracuję tu od trzech lat i naprawdę potrzebuję pieniędzy.
„Pierwszym krokiem do sukcesu jest gotowość do zmiany”.
Pokaż mi, że możesz pracować jeszcze lepiej.
Że sprzedasz więcej, niż ludzie mogą zjeść.
I to z uśmiechem.
Zacznijmy od czegoś prostszego.
Uzupełnij krany z piwem.
Wiesz, gdzie mamy kegi.
TARAS NIEBIAŃSKICH KOTLECIKÓW
Tu nie można parkować.
To tylko dla...
Kurwa mać!
Szlag by to.
- Masz kurczaka? - Co?
Czy masz tam kurczaka?
- Nie wiem, może. - Zamieniłbym się.
Wypad, szczurze! Bo wezwę deratyzatora!
Raz takiego nakarmisz, to później koleżków sprowadzi.
Hej, zaczekaj.
Mam kurczaka.
Na koszt firmy.
Jesteś jedną z nas.
Co?
Cześć!
Hej, mała, jak leci?
No zaczekaj!
Stój!
Przepraszam!
Nic ci nie jest?
Wystraszyłeś mnie na śmierć.
Przepraszam, nie chciałem.
Marek.
No i?
Od jak dawna bierzesz tabletki?
Dziesięć, dwadzieścia lat?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Te małe niebieskie.
Mamy je brać, żeby być tacy jak inni.
Bez tego strachu.
Smutku.
I złości.
Te tabletki tłumią naszą prawdziwą naturę.
„Naszą”? Twoją i moją?
Wyrzuć je.
Nie zażywaj ich już. Wtedy zobaczysz, kim naprawdę jesteś.
Wtedy się objawi.
Twoja supermoc.
A twoja jest jaka? To zbieranie butelek?
Chcesz zobaczyć?
Koniecznie.
Nie to miałam na myśli.
Nie musisz, wierzę ci.
Jesteś jedną z nas.
Tylko o tym nie wiesz.
Halo? Chcę zgłosić wypadek.
Wiadukt nad autostradą...
Ktoś z niego spadł…
Cześć.
I co?
Wszystko w porządku?
Co się stało?
Chodź tutaj.
Jestem przy tobie.
Była pani ostatnio w kinie?
Puszczają same filmy o superbohaterach.
To tylko kwestia czasu, zanim jakiś idiota pomyśli,
że też jest superbohaterem.
Zdarzają się tacy ludzie.
Myślą, że mogą latać,
więc skaczą z wieżowca albo wiaduktu.
Skąd ten pomysł?
Miałam głupi sen.
Chcesz mi opowiedzieć, co się w nim stało?
Właściwie to nie pamiętam.
Możesz mi mówić o wszystkim, Wendy.
Wiem. Dziękuję.
To nic. Wszystko w porządku.
Chciałabym ci zwiększyć dawkę leków.
Na jakiś czas.
Wiesz, ile osiągnęłaś dzięki tej terapii.
Masz rodzinę, pracę, dom.
Możesz być z siebie dumna.
Kurde.
ZAWIADOMIENIE O EKSMISJI
POSTĘPOWANIE EGZEKUCYJNE
Został jakiś kurczak?
Ty nie żyjesz.
Skoczyłeś z wiaduktu, przejechała cię ciężarówka.
Ciekawe, jaką ty masz supermoc.
Wiem, że to wiele.
Co on tu znowu robi?
- Pani go widzi? - I czuję nosem!
- Podążaj za syreną. - Zjeżdżaj, śmieciu!
W awansie ci to nie pomoże, Wendy.
Z menelem sobie nie poradzisz? Bądź asertywna!
W ogóle nie masz siły.
Jeśli naprawdę chcesz coś zmienić,
zacznij od siebie.
Karl!
Nie jesteś w domu?
- Spóźniłaś się. - Bo...
Gdzie masz buty?
- Hej. - Uczciwie je wygraliśmy.
- Tylko w jednej grze. - O tym nie mówiłeś.
Prawda?
Nie mówił.
- Oddajcie mu buty. - A jak nie, to co?
Uderzy mnie pani?
Idziemy do domu.
Wiedziałem.
Ale z niej ofiara.
Wszystko dobrze?
Dobranoc, kochanie.
Cholera!
Kurwa.
Szlag.
Kurwa.
Wendy!
Niech to.
- Cześć, Wendy. - Cześć.
Wszystko z tobą dobrze?
Tak, a co?
Jesteś taka...
Niezły towar.
Mówię o sprzęcie, nie o tobie.
Nie żebyś nie była...
Postawić ci piwo?
Muszę wracać.
Cześć.
Laleczko! Ty ciągle niedoruchana, co?
Mamy to, czego ci trzeba. Zaczekaj.
Takich wielkich jeszcze nie widziałaś.
No to wyciągaj.
Co, tutaj?
Pewnie, pokaż.
Przestań rżeć! Wal się!
Jebana zdzira.
Widzę, że ciebie trzeba na ostro, szmato.
Lubisz tak, co?
Co nie?
Żaden problem.
Zaraz ci pokażę.
Warzywa są do kitu.
Cześć.
Cześć, jak ci minął dzień?
Świetnie, jak zawsze.
Co ci się stało?
To krew?
Nie, keczup.
Zjedz warzywa.
- Niebiańskie Kotleciki życzą smacznego. - Dziękuję.
Witam w Niebiańskich Kotlecikach…
Cześć, Wendy.
Co pani tu robi?
Co mi polecisz?
Schabowego, frytki i małe piwo.
Świetnie. Biorę.
Na wynos.
Nie przyszłaś na wczorajszą sesję.
Wczorajszą?
Naprawdę?
Wiesz, jakie ryzyko niesie ze sobą odstawienie leków, prawda?
Nie wiem, o czym pani mówi.
Narażasz siebie i swoją rodzinę.
Keczup? Majonez?
Naprawdę się o ciebie martwię.
Zawsze możesz na mnie liczyć. Nawet poza moimi godzinami pracy.
Jasne?
Pewnie.
Niebiańskie Kotleciki życzą smacznego.
Do widzenia.
Możesz odłożyć te dziecinne bajki?
Jemy obiad.
Podasz mi purée z pasternaku?
Mamo?
Nie nazywaj mnie tak, tyle razy ci mówiłam.
Podjąłeś już decyzję?
Jaką?
O studiach.
Lubię swoją pracę.
Twoja bezcelowość jest nieznośna.
„Bezcelowość”?
Ponad pięć miliardów ludzi prowadzi tak samo bezcelowe życie.
Nie jesteś jak oni.
Jesteś moim synem.
No tak.
I jestem z tego taki dumny.
Wendy?
Zechcesz mi to wyjaśnić?
Nie wiem, o co chodzi.
Wygląda mi to na celowe zniszczenie własności firmy.
Tak?
A mnie to wygląda na sztukę współczesną.
Nie zatrudniam tu noblistów. Ani ludzi po liceum.
Ale nie będziesz ze mnie robić idiotki! Potrącę ci to z wypłaty.
Zapomnij o awansie. Masz szczęście...
Pokazać ci celowe zniszczenie własności firmy?
Zmielę twoje tłuste dupsko w maszynce
i przerobię na kotlety!
Ja pierdolę.
ŚWIAT NEPTUNA
Cześć, Wendy.
Co to ma być?
Gdybym wiedział, że przyjdziesz, tobym...
- Jadłaś już? - Co? Nie.
Mam gdzieś jakiś chleb.
Co się, do diabła, ze mną dzieje?
Nagle mogę rzucać ludźmi, to nienormalne.
Tym właśnie jesteś.
To prawdziwa ty.
Masz supermoc, jesteś wyjątkowa.
Ludzie wmawiali ci, że jesteś chora.
Niby chcą nam pomóc, ale dostajemy środki uspokajające,
- żebyśmy byli ulegli. - Kto nam to robi?
Wszyscy!
Politycy, naukowcy, ci tak zwani lekarze.
Twoja doktor Stern.
Nie mówią nam, kim jesteśmy.
Ukrywają nas przed światem.
Bo się nas boją.
Ciebie i mnie?
Nie jesteśmy jedyni.
Jak myślisz, ile osób bierze te przeklęte tabletki?
Mówisz o...
wszystkich innych...
wariatach?
Nie są wariatami.
Po prostu są inni. Jak my.
Jesteśmy jedną rodziną.
Ja już mam rodzinę.
Prawdziwą.
Dziękuję bardzo.
Dopóki nie odkryją, kim jesteś.
Na co nam basen, jeśli nie stać nas, żeby go napełnić?
Dla ciebie i twoich przyjaciół.
Jakich przyjaciół?
Mamo.
Wyrzucą nas z domu, prawda?
Co?
Nie!
Nie musisz mnie okłamywać.
Nie dopuszczę do tego. Obiecuję.
Chodź, zagramy.
- Nie lubisz piłki. - Ostatnio odkrywam nowe rzeczy.
No dobrze.
To jest bramka.
Postaraj się trochę.
Jak chcesz.
Znajdziemy ją.
Tylko nie mów tacie, dobra?
Amen.
Tak sobie myślałem...
Widzę.
Zabawne.
Pobłażam ci prawie we wszystkim.
W twoich problemach i eskapadach.
Chcesz się wyszumieć, w porządku.
Dziękuję ci za to.
Stworzyłem ci wiele możliwości.
Ale nie skorzystałeś z nich. Wręcz przeciwnie.
Nigdy cię nie prosiłem, żebyś mi pomagał.
Nie jestem jak ty, tak trudno to pojąć?
Musisz coś osiągnąć w życiu.
Albo będziesz mieszkał w jakiejś klitce
jak cztery miliardy twoich idoli.
To nie był twój pomysł, co?
Tylko mamy.
Nie jest twoją matką.
ZAGINIONY PRZYJĘTY
Elmar.
URODZONY 17/10/1998
Nie przeszkadzaj sobie.
Kurwa!
Ale masz chatę.
Skąd się tu wzięłaś?
Też chodzisz do psychiatry, prawda?
Jakiego psychiatry?
Dr Stern.
Nie znam jej.
Przepisuje ci leki.
Tak...
Miałem kilka...
głupich problemów, ale to było dawno.
To nie jest lekarstwo.
Te tabletki tłumią twoje moce.
Moce, jak w...
Jak w twoich komiksach.
Zawsze jestem otwarty...
na różnego rodzaju zabawy.
Ale chyba nie rozumiem, czego ode mnie chcesz.
Odstaw tabletki, to zrozumiesz.
Ktoś nam łazi po ogrodzie.
Nikogo nie widziałem.
Zamknij okno.
Dobrze.
Wendy?
Dość tej zabawy!
- Karl stoi na bramce. - Puśćcie go.
A co, uderzy mnie pani?
To wasze rowery?
Tak.
Powiem o tym mojemu tacie!
I myślisz, że ci uwierzy?
Miłego dnia.
Szefowo.
Wendy! Cześć.
Wszystko dobrze?
Tak, oczywiście.
Chciałam ponownie zapytać o awans.
Jasne.
Więc...
Jak wspominałam, to wymaga asertywności,
pozytywnej powierzchowności i...
kompetencji społecznych.
Wszystko to mam.
Nieprawdaż?
Tak!
Oczywiście.
Nie zawiodę pani, obiecuję.
Świetnie!
Cieszę się.
Szefowo, ma tu pani coś.
- Cześć. - Cześć.
Od kilku dni nie sypiam, i to twoja wina.
Chcesz mi wyznać miłość?
Pokażę ci.
Electroman.
To mój superpseudonim. Electroman.
Rozumiem.
Trzymaj.
Jak to możliwe?
Teraz możemy iść na piwo.
Dobra.
Nie ogarniam.
Megadziewczyna.
Walkiria.
- Tak - Brzmi nazistowsko.
Laserowa Suka?
- Zaraz, więc potrafisz... - Nie.
Ugryzł cię radioaktywny pająk?
Wpadłaś do odpadów nuklearnych?
Nic o tym nie wiem.
Ja zawsze byłem inny.
Bardziej wymagający od innych dzieciaków.
Już od małego.
Tak zawsze mówiła moja mama.
Aż pewnego dnia uciekła.
Tak.
Moi rodzice też sobie ze mną nie radzili.
Było coraz gorzej.
A kiedy mieli już dość, po prostu mnie oddali.
Może jesteśmy częścią większego planu.
W sensie…
A co, jeśli naprawdę…
pisane nam jest coś niezwykłego?
- Bycie pracownikiem miesiąca? - Mówię poważnie.
Pytanie brzmi:
co z tym zrobimy?
- Z czym? - Z naszymi supermocami.
- „Supermoce” brzmią idiotycznie. - Więc…
Supertalenty.
To jak z talent show.
Nasze specjalne dary.
No więc tacy ludzie jak my…
Oni…
W komiksach próbują czynić dobro.
Łapią przestępców,
ratują świat,
pokonują złoczyńców.
A gdzie tu takiego znajdziemy?
Nie mam pojęcia.
Ale byłoby super móc coś zmienić, nie?
Wendy, ci goście…
Dzięki.
Electromanie.
- Cześć. - Cześć.
Spałem jak kamień.
Gdzie byłaś?
Pracowałam do późna.
Naprawdę?
Matko, która godzina.
Zostajemy tu.
W naszym domu.
Co to jest?
Skąd to masz? Napadłaś na bank czy co?
Tak.
Czekaj, zwolnij.
Kurde.
To na Halloween?
Wiem, w internecie wyglądało lepiej.
Ani nie wzbudza szacunku,
ani nie wyglądam w tym seksownie.
Bomba!
Pan i piątka pana przyjaciół zostaliście pobici przez kobietę?
Przecież powiedziałem.
Przez jedną kobietę?
Tak, gościu.
Brzmi wiarygodnie.
Ta laska miała jakieś supermoce.
Panowie.
A pani to kto?
Więc zostaliście pobici przez jedną kobietę?
Boisz się?
Jasne, że nie.
Nie, stój!
To ja.
- Co on tu robi? - To jeden z nas.
Electroman.
Co?
Jestem Electroman.
Pokaż mu.
A ty?
Jaką masz moc?
Jest niezniszczalny.
Tu jesteśmy bezpieczni.
Tutaj możemy być sobą.
Więc plan polega na tym, że mamy się tutaj ukryć
i w ogóle nie używać naszych mocy?
Jeśli nas złapią i będziemy się stawiać, na zawsze nas zamkną.
A gdzie niby mają nas zamknąć?
Jest taka klinika.
To ma być szpital psychiatryczny, ale jest więzieniem.
Dla „innych”.
Tam byłoby ci lepiej niż w tej dziurze.
To piekło.
Spędziłem tam całe lata.
Dla zwykłych ludzi jesteśmy wynaturzeniem.
Musimy się ukrywać, dopóki świat nie będzie gotowy.
Co za bzdury.
Musimy im pomóc, uwolnić ich.
Nasza trójka nie może tam wejść. To niemożliwe.
Damy radę.
Nasza trójka...
jest żywym dowodem na to, że wszystko jest możliwe.
Są naszą rodziną, sam tak mówiłeś.
Tak.
Może Stern ma rację i oszaleliśmy.
Oszaleliśmy na tyle…
żeby spróbować.
Znowu wychodzisz?
Mam nocną zmianę.
Rozumiem.
Kurde, a kupiłem nam szampana.
Mam też Titanica na DVD. „Jestem królem świata” itede.
Jaka szkoda.
- Pa. - Cześć.
No dobra.
Superbohater potrzebuje odpowiedniego stroju.
I dlatego…
Patrzcie. Wendy?
Piorun? Serio?
Oryginalnie.
Dobra.
To jest dla ciebie. Włóż to.
Mam też to…
i jeszcze to. I jak?
Pewnie.
Superbohaterka musi wyglądać jak stara domina.
Będziesz w tym świetnie wyglądać.
Fantazjujesz o mnie czy co?
Co? Nie. Chodzi o to…
- Cześć. - Cześć.
Dobry wieczór.
Macie tu toaletkę?
W sensie łazienkę?
Pewnie, to klinika.
- Ale tu nie wolno wchodzić. - Kiedy ja pilnie potrzebuję.
Nie mogę pani wpuścić.
Nawet do łazienki. Przykro mi.
Nie może pan zrobić małego wyjątku?
Może pan dołączyć.
Żeby mnie przypilnować.
Pilnować...
A co z kamerami?
I kto jest debeściak?
Dobra. Wydostańmy stąd resztę.
Rety.
Jak w szkole artystycznej.
Cele są tam dalej.
Dziwadła.
To tutaj.
Elmar, co ty?
Ktoś chce kawę?
Szlag, ktoś idzie!
Są na trzecim piętrze.
Nieźle!
- Biegiem! - Cholera!
Stać!
Elmar!
Rusz się!
- Róbcie, co mówimy! - Na ziemię!
- Cholera. - Na kolana!
Przed Electromanem.
Błagajcie o litość!
O czym ten szajbus mówi?
Który mnie nazwał szajbusem?
Dość tego!
Jesteś w ciąży?
Co?
Patrz.
Nie jestem niezniszczalny, ale ich usmażyłem!
Coś ty zrobił?
Pobicie gości w barze było w porządku?
Nie porównuj tego.
Możliwe, że ich zabiłeś!
A może jednak nie.
Jasne?
Bądźmy szczerzy, zupełnie ignorujecie fakt,
że gdyby nie ja, to by nas złapali.
A gdzie jakieś „Dzięki, Electromanie”?
Przestań chrzanić o Electromanie.
Co?
- To nie komiks. - Wiem.
Niech ludzie się dowiedzą, że superbohaterowie istnieją!
Nie jesteśmy superbohaterami!
Może ty nie, ale my dwoje tak.
Pokażemy, że nadszedł nasz…
Nie!
Jesteś tylko chodzącą baterią.
Myślisz, że ludzkość na ciebie czekała?
Jesteś zepsutym maminsynkiem, który ciągle mieszka z rodzicami!
Nie mów o mojej matce, co ty o niej wiesz?
Że schrzaniła twoje wychowanie.
- Jeszcze słowo… - Dość tego!
Właśnie przez takich jak ty nas zamykają.
Wszystkich.
Może jednak mają rację.
Dr Stern i inni.
Nie możemy żyć między normalnymi ludźmi!
Ja już próbowałem.
Z żoną i córką.
Ostatecznie to one za to zapłaciły. Za mnie.
Nie popełnijcie tego błędu.
Biedak.
Skoczymy na browca?
Muszę iść do domu.
Nie byłaś w pracy.
Dzwoniłem do knajpy.
Sprawdzasz mnie?
Szukałem maskotki Karla, jasne?
Wyłączyłaś telefon.
Kto to jest, co?
Kto? Pluszowy tygrys?
Twój gość od nocnych schadzek.
Zdrada może zwiększyć libido w małżeństwie.
- W sieci tak piszą! - Piłeś.
No to co?!
Zostaw mnie.
TRAGICZNY WYPADEK OFIARY TO MATKA I CÓRKA
Mamusiu!
Przepraszam. Nie chciałam cię przestraszyć.
Nic się nie stało.
Weźmiecie z tatą rozwód?
Co? Nie!
Nigdy się tak nie kłóciliście. Nie tak ostro.
Pewne rzeczy się zmieniły.
„Rzeczy”?
Czy ty?
Mamo, co się z tobą dzieje?
Nie wiem.
To mnie przeraża.
Mnie też.
- Nie będę cię już nazywał mamą. - Jak chcesz.
Moja mama tego nie chce.
Mamusia się w końcu odezwała, po tylu latach?
Jest tutaj.
Zawsze tu była.
Najwyższy czas, żebyś wrócił na sesje z psychologiem.
To ulubiony utwór mamy.
Dzień dobry.
To było coś z kolegą z pracy.
Ale…
to ciebie kocham.
Chcę, żebyśmy wciąż byli rodziną. Ty, Karl i ja.
Myślisz, że ja tego nie chcę?
Chcesz powiedzieć coś jeszcze?
Nie.
SCHULZE, WENDY URODZONA 15/05/1992
ALERGIE ANOMALIE
Tak?
Pani doktor, przyszedł niezapowiedziany pacjent.
Mówi, że to pilne.
Dobrze, wpuść go.
Elmar.
W czym mogę ci pomóc?
Miałem kilka trudnych tygodni.
Wszystkie męczące myśli powróciły.
Te dziwne uczucia.
To pragnienie
posiadania innego celu w życiu.
Znacznie większego celu.
To mój odwieczny problem.
Tak.
Ale wciąż trzymasz się planu leczenia?
Oczywiście, nie ryzykowałbym.
Może powinieneś wrócić na regularne sesje?
Jak sądzisz?
Tak.
Byłoby świetnie.
Naprawdę doceniam to,
że mogę z panią rozmawiać o wszystkim.
Cieszę się, że mogę pomóc.
Jest jeszcze coś.
Może tylko sobie to wyobraziłem, ale...
ostatnio zagadał do mnie przybłęda.
Mówiący pies?
Nie, nie jestem stuknięty.
- To był jakiś bezdomny menel. - Rozumiem.
I…
Jakby…
Gadał coś w stylu…
„Jesteś jednym z nas, tylko o tym nie wiesz”.
- Dzięki. - Smacznego.
Hej.
- Ale z nas mieszczuchy. - Ano.
To nie do zniesienia.
To było niechcący.
Dzieciaki, może popływacie w basenie? Po coś go mamy.
Jesteś klaunem?
Klaunem?
Jestem Electroman.
Nie słyszałem. Znam tylko Batmana.
Batmana?
To bogaty dupek, który kupuje drogie zabawki za odziedziczone pieniądze.
Nie ma żadnych supermocy.
Jest fajniejszy od ciebie.
Uważaj, gówniarzu.
Bo wsadzę palec do wody i cię…
Elmar! Chodź ze mną.
Odbiło ci? Przychodzisz tu w tym stroju?
Marek…
Stern go dopadła.
- Co? - Tak.
- Skąd wiedziała… - Nie wiem.
A jeśli będziemy następni?
Jeśli będziemy się trzymać razem, nikt nas nie powstrzyma.
KARA WALKIRIA
Razem jesteśmy niepokonani.
Lepiej już idź.
Tak, ale…
Wendy, ja cię kocham.
Wynoś się.
Co on robił w naszym domu?
Mogę wszystko wyjaśnić.
No to słucham.
No więc…
Bo…
Mam specjalne moce.
Jak…
- Jak Superman. - Co? Superman?
Czy ty się słyszysz?
Twoja lekarka mówiła, że zachowujesz się dziwnie…
Rozmawiałeś ze Stern?
Zadzwoniła, bo bała się, że nie bierzesz leków.
Leków? Przez całe lata używała ich, żeby tłumić moją moc.
Też nie wierzyłam.
Przestałaś je brać? I nic nie mówiłaś?
Rozmawiasz z nią za moimi plecami?
Ty się obściskiwałaś z tamtym gościem w skórze.
- Co? Nie. Elmar… - Niby nic między wami nie było?
- To debil! - Jego Stern też skrzywdziła.
- Jesteście tu ofiarami? - Okłamywała mnie.
Przepisywała mi leki, a ty jej wierzysz.
Też masz mnie za wariatkę?
Wcale tak nie uważam.
Uspokójmy się, dobrze?
Przyniosę ci wodę.
Mamo, proszę, przestań!
Spokojnie, tylko się pokłóciliśmy.
Dramat w Świecie Neptuna:
policja oczyściła teren zamkniętego parku wodnego.
Aresztowano grupę skłotersów.
Teraz budynek będzie można rozebrać…
Naprawdę się o ciebie martwię.
Teraz się mną zainteresowałeś? Gdy twoja dupodajka cię rzuciła?
Zdecydowaliśmy, że powinniśmy się rozstać.
Jasne.
W każdym razie możesz na mnie liczyć.
Żebyś wykładał mi, jak działa świat?
Co nie?
Bo wiesz, jak działa.
Bo taki jesteś silny?
Gówno prawda.
Potrzebujesz mnie,
żeby poczuć się silnym.
Tu chodzi tylko o ciebie.
Zawsze tak było.
Kiedy ostatnio mnie przytuliłeś?
Nie pamiętam.
Właśnie.
Naprawdę mi przykro.
To może mnie uściśniesz, tato?
Nie!
Oszalałeś?
Halo! Słyszy mnie pan?
Dziewczyna go zostawiła.
To był dla niego szok.
- Totalnie ci odbiło. - W jednym miał rację.
Jesteśmy inni od tych siedmiu miliardów ludzi.
To my jesteśmy przyszłością.
Kolejnym etapem pieprzonej ewolucji.
- Nowym świtem… - Musimy to przerwać.
Ewolucję?
To superbohaterskie cholerstwo.
To nasze powołanie.
Elmar, zrozum, nie możemy…
Już dobrze.
Co się stało?
Miałaś załamanie nerwowe.
Nie.
Gdzie jest Elmar?
Wciąż go szukamy.
A jego ojciec?
Zatrzymanie akcji serca.
Ratownikom udało się go reanimować.
Jest w śpiączce.
To dla twojego bezpieczeństwa.
Zdejmijcie to!
Natychmiast!
Wendy…
Nikt nie chce cię skrzywdzić, zwłaszcza ja.
Okłamywała mnie pani.
Od początku, od kiedy byłam dzieckiem.
Nie okłamywałam cię.
Niech pani odepnie tę kroplówkę, to pogadamy.
Ochraniałam cię.
Typowe pieprzenie. „Ochraniałam cię przed prawdą”!
Nie przed prawdą. Przed tobą.
- Same kłamstwa! - Wendy…
Przypomnij sobie, co potrafisz. Nawet jeśli to bolesne.
Wiesz, co się wtedy wydarzyło.
Słuchasz mnie w ogóle?
To nie może dłużej trwać.
W domu rozmawiałyśmy o tym wiele razy.
Skarbelku, obiecałaś mamie, że się postarasz.
„Dyscyplina” to takie wyświechtane pojęcie.
To problem z nieprzystosowaniem
do nauczycieli i innych uczniów.
A co najważniejsze – do naszych reguł.
Rozumiesz, Wendy?
No dobrze.
Zacznijmy od tego.
Oddaj mi to!
Nie chciałam tego.
Oczywiście, wiem o tym.
Dlaczego taka jestem?
Czemu jestem dziwadłem?
Nie jesteś dziwadłem.
Jesteś tylko… chora.
Musisz to zaakceptować.
Dla swojej rodziny.
Możemy ci pomóc.
Jeśli nam pozwolisz.
Jesteś tu w dobrych rękach.
Co z moją żoną?
Kiedy mogę ją zobaczyć?
Wdrożyliśmy nowe leczenie, ale to dopiero początek.
Odstawienie leków spowodowało pełen nawrót choroby.
Rozumiem.
Proszę przyprowadzić syna na badanie.
Po co?
Takie wydarzenie może wywołać zaburzenia emocjonalne u dziecka.
Zwłaszcza jeśli w rodzinie są przypadki choroby.
Rozumiem, ale mój syn nie jest psychiczny.
Chcemy się upewnić, że to nie odbiło się na jego niewinnej duszy.
Oczywiście.
Dzień dobry, Wendy. Możesz wyciągnąć rękę?
Wendy, obudź się!
Hej, to ja.
Wyspałaś się?
Słuchaj, chciałem przeprosić za…
No wiesz, za to…
Tak. Przyniosłem ci prezent.
Masz. Cholernie trudno znaleźć takie rzeczy na eBayu.
Chodź, szybko.
I co?
Posłuchaj mnie.
Czego by ci nie wmawiali, jesteśmy wyjątkowi.
Czy ktoś mnie słyszy?
Nie wybraliśmy takiego życia, ale ciąży na nas ogromną odpowiedzialność.
Czy ktoś mnie słyszy?
I jeszcze jedno.
Rozumiem, że jedyną rzeczą, jaka wiąże cię z życiem mieszczucha,
jest ta twoja rodzina.
Halo? Może ktoś tu przyjść?
Uwolnię cię z kajdan.
Muszę stąd wyjść!
To by było na tyle.
To idę.
Halo!
Wypuśćcie mnie, proszę!
Elmar?
Hej. Dziwne, co nie?
Czy to koniec świata?
Tylko dlatego, że nie mamy internetu?
Gdzie tam.
Gdzie masz tę nową książkę?
Daj, to ci poczytam.
Która strona?
- Ta. - Dobrze.
Zaraz wrócę i zaczniemy.
WITAMY
- Tak? - Cześć.
Zadzwoniłbym, ale nie ma prądu.
Odwal się, dupku.
Bo co?
Przywalisz mi? Dasz dobry przykład…
Kurwa! Mocny masz ten sierpowy!
No dobra.
Wendy jest twoja. Wierz mi, próbowałem.
Ale woli ciebie. Widać jesteś w jej typie.
Wygrałeś.
Już zrozumiałem, jasne?
No dobra…
Podajmy sobie ręce. Jak mężczyźni.
Korytarz czysty. Dalej.
Wendy, wracaj do pokoju. Później o tym porozmawiamy.
- Proszę! - Muszę zatrzymać Elmara.
Już dobrze.
Ja nie chciałam.
Chciałam wam pomóc, żebyście mieli normalne życie.
Jak inni ludzie.
Zabiorę cię do szpitala.
Nie trzeba.
Tyle razy próbowałem się zabić po wypadku.
Uwierz mi, naprawdę próbowałem.
W końcu znowu je zobaczę. Moje dziewczynki.
Wendy.
Pokaż innym, co to znaczy być wolnym.
To F-138, bolid Formuły 1.
Nie może się ścigać z dużym sedanem.
Nie mam innych autek.
Ale to bez sensu. To dziecinne i głupie!
Nawet się nie starasz. Nie masz za grosz szacunku.
Ani krztyny wyobraźni!
- Dlaczego twoja matka… - Mamo!
Cześć, skarbie.
Jak ci minął dzień?
Nie radzę.
Dostanę buziaka?
Tak to się kończy, gdy grzecznie łykasz tabletki.
Posłuchaj, Wendy.
Jesteśmy sobie pisani. To my jesteśmy przyszłością.
Lepsi ludzie dla lepszego świata.
Karmisz się iluzją normalności i swojej idealnej rodzinki.
Mamo!
- Uwolnię cię od tego. - Co zrobiłeś mojej mamie?
Ty gnojku.
Słuchaj, ten twój Batman…
to wymysł, postać z komiksu.
Prawdziwy…
Choć raz posprzątaj swój cholerny bajzel, skarbelku.
Nie znoszę, gdy tak do mnie mówisz.
Wiem.
To kto jest najlepszym superbohaterem?
Moja mama.
Chodź tu, kochanie.
Chodź.
Tato!
Chodź tu.
Zaczniemy wszystko od nowa.
Damy radę we trójkę.
Wszystko będzie jak dawniej.
Bardzo tego chcę.
Ale oni po mnie przyjdą.
Nie pozwolę na to.
Mogę cię ochronić.
Wiem.
Nie martw się, tato.
Mama musi iść.
Jest superbohaterką. Jak Batman.
UWAGA WYSOKIE NAPIĘCIE
Mówią, że jesteśmy chorzy, nienormalni.
Że zagrażamy społeczeństwu.
Ale tak naprawdę się nas boją.
Dlatego podają nam leki
i nas zamykają.
Jednak to ich kłamstwa są prawdziwym więzieniem.
Niewidzialnym murem.
Łańcuchami, które nie pozwalają nam być sobą.
Koniec z tym.
Odzyskamy naszą wolność.
Jest nas wielu.
Więcej niż im się wydaje.
Żyjemy pośród nich, tuż pod ich nosem.
W ich biurach, sąsiedztwach i rodzinach.
Czy im się to podoba, czy nie…
OCHRONA
…otworzymy im oczy.
Razem.
Bo tak naprawdę ty też jesteś jednym z nas.
Tylko jeszcze o tym nie wiesz.
Podobno twoja walnięta matka uciekła.
Porzuciła cię.
Fajne masz buty.
Nie są czasem moje?
Hej! Opuść mnie!