Pomocy!
Podaj adres e-mail swojego ojca.
Spokojnie.
Adres e-mail ojca.
Rozumiesz?
Uspokój oddech. Wdech, wydech.
Adres e-mail ojca.
Martin... M...
małpa aol.de.
I numer komórkowy. Numer komórkowy.
0160...
928...
40184.
Jeszcze raz.
0160928...
40184.
W porządku?
Tak.
Odłóż jej telefon z resztą rzeczy. Może się przydać.
KOPIOWANIE PLIKÓW NA ZEWNĘTRZNY NOŚNIK
Sprawdzaj co dziesięć minut.
OK.
Zamknij za mną.
Pomocy!
E-mail się zgadza?
Brak odpowiedzi.
Nic jej nie jest?
Nie, jest OK.
Musi się napić.
Nawodnij się.
Wyjmę knebel, żebyś mogła się napić.
Masz nie gryźć, nie pluć, ani nie krzyczeć.
Inaczej cię uśpimy i zrobimy to inaczej.
Przytaknij, jeśli rozumiesz.
Nie chcemy cię zranić ani zabić.
Ale możemy to zrobić.
Rozumiesz?
Wyjmę teraz knebel. Będziesz krzyczeć?
Pomocy!
Nikt cię nie usłyszy ani nie pomoże.
Tylko my możemy cię uwolnić.
Jesteśmy twoimi przyjaciółmi.
Spójrz na mnie.
Rozumiesz?
Będziesz krzyczeć?
Dobrze.
Zadbamy o ciebie.
Jeśli będziesz musiała do łazienki, zrób tak:
Jeden na siku, dwa na dwójkę.
Jedz. Musisz mieć siłę.
- Nie jestem głodny. - Nieważne, jedz!
Tom, proszę, jedz.
Nie mogę.
Co?
Jedz.
Mówiłem, że nie chcę.
Będziesz jadł.
Dobra.
Mówiłem, że nie chcę.
Nie jadłeś od dziewięciu godzin, ciężko pracowałeś i nie jesteś głodny?
Nie.
- Co jest? - Nic.
Musisz mówić prawdę albo to się nie uda.
- Wiem. - Długo to planowaliśmy.
Nie jestem głodny.
To znaczy, że emocje hamują twój głód.
Czyli za dużo myślisz.
Czy dobrze robimy.
Czy znów trafimy za kratki.
Czy nas rozpozna, bo wtedy będziemy w dupie.
Musielibyśmy ją zabić.
Albo wymiękasz, gdy przyszło co do czego.
Masz wątpliwości. Wahasz się, czy jej nie wypuścić.
Zakończyć to, nim zajdziemy za daleko. Kiedy wciąż możemy.
Nie myśl o tym.
Nie myśl.
Doprowadzimy to do końca.
To jak więzienie. Nie możesz wyjść.
Nasz plan właśnie się realizuje.
Wiesz, że wątpliwości są bez sensu. Powiedz to.
Co?
Uda nam się.
- Uda nam się. - Jeszcze raz!
Uda nam się.
Dobrze.
Jedz. Przed nami długa noc.
Co zrobisz z pieniędzmi?
Nie twoja sprawa.
Zaczyna się.
Sprawdzaj co dziesięć minut.
Może się zadławić przez knebel.
I zamknij za mną.
Nie mogę!
Muszę być sama.
Możesz wyjść?
To się odwróć.
Proszę.
Stój! Oddaj mi broń.
Wypuść mnie albo cię zastrzelę.
Spokojnie.
Dam ci klucze.
- Rzuć mi je. - Czekaj.
- Rzucaj! - Spokojnie! Podam ci je.
- Nie podchodź. - Proszę, weź je.
Weź je.
Nie zbliżaj się!
- Weź je! - Stój!
Tom?
Daj mi broń.
Co tu robisz?
Oddaj mi ją.
Ty to zrobiłeś?
Dlaczego?
Poważnie?
Wiesz dlaczego. Zniszczyłaś mi życie.
Więc mnie porwałeś?
Wypuść mnie.
Nie.
Wypuść mnie!
Nie. Plan się rozpoczął. Oddaj mi broń.
Dobrze.
- Czekaj. - Daj mi broń.
Czekaj, muszę ci coś powiedzieć.
Nie!
To twoja wina. Zostawiłaś mnie samego.
I gęba na kłódkę.
Jeśli Vic zorientuje się, że mnie rozpoznałaś, już nie żyjesz.
Cholera.
Cześć. Wszystko się udało?
Tak.
Nic jej nie jest?
Nie, sprawdzałem.
To dobrze.
Nie zapłaci.
Cholera.
Zmieni zdanie.
Prześpij się.
Co? Nie mogę.
Musisz odpocząć. Jutro ciężki dzień.
Kto będzie pilnował?
Ja.
Połóż się.
Jak chcesz.
Śpij dobrze.
Tom.
Obudź się.
Wstawaj, potrzebuję cię.
Może krwawić.
Skup się.
Dobra, ale...
Skup się.
Idź po kamerę.
Zawsze może zdarzyć się coś nieprzewidzianego.
Wtedy trzeba improwizować i wykorzystać sytuację.
Lub wdrożyć plan B.
My mamy plan B.
Twój ojciec nie chce płacić.
Więc przypomnimy mu,
jaka jest stawka.
Za chwilę...
amputujemy twój mały palec na wysokości stawu.
Nie!
- Nie! - Będzie boleć.
Ale przeżyjesz.
Nie stracisz dużo krwi. Przechowamy go...
tutaj, w zimnie.
Do 24 godzin można go przyszyć z powrotem.
Jak ojciec zapłaci.
Nie!
Włącz kamerę.
Proszę, nie!
Powiedz ojcu.
Nie.
Odetną mi palec. Prozę, zrób, co każą.
Pomóż mi, tato.
Proszę, nie.
Kocham cię, tato. Przepraszam, że się kłóciliśmy.
Pomóż mi.
Tato! Jestem w ciąży.
W czwartym miesiącu.
Nie zostawiaj mnie, proszę!
Pomóż mi.
Proszę, nie!
Nie.
Tyle wystarczy.
Proszę...
- Nie rób tak więcej. - Jak?
To ja decyduję.
OK.
Ale mieliśmy wszystko.
Nie.
Tato!
Nie.
Tato! Jestem w ciąży.
W czwartym miesiącu.
Proszę!
Pomóż mi!
Proszę, nie! Proszę, zrób, co każą.
Uda się.
OK.
Była dobrym wyborem.
Tak.
Potrzebujesz witamin.
Tom.
Co?
Maska.
No tak.
Musisz jeść.
Zupa jarzynowa.
Gorąca.
Niech on mnie karmi.
Nie.
Ja to zrobię.
Jedz.
Wkrótce będzie po wszystkim.
Co jest?
O co chodzi?
O nic.
Widzisz?
Współpraca popłaca.
Co robisz?
Cofnij się.
Co robisz?
Daj mi to.
Powiedziałem: daj mi to.
Zwiąż ją.
Co z tobą?
Nic.
Na pewno?
Tak.
Coś jest nie tak.
Po prostu się denerwuję.
Dlaczego?
Przez emocje.
Nie możesz się rozpraszać.
Nie rozpraszam.
- Zupełnie. - Na pewno?
Na 100 procent.
Ogarnij się.
Dobra.
Dokąd idziesz?
Wysikać się. Mogę?
Tom?
Tak?
Tom?
Co się dzieje?
Nic. Wszystko OK.
Na pewno?
Tak. Zaraz skończę.
Tom!
Otwórz drzwi!
Co robisz?
Nic.
Otwieraj, do cholery!
Tom!
Wchodzę.
O co ci chodzi?
Czemu nie otworzyłeś? Martwiłem się.
Mówiłem, że kończę.
Nie chciało spłynąć.
Myślałem, że idziesz siku.
Ja też.
Nic nie czuję.
Mam dobre trawienie.
Moje gówno nie wali i tyle.
To adrenalina.
Nagła potrzeba i gorzki posmak. To przez adrenalinę.
Też tak kiedyś miałem.
Naprawdę?
Będzie lepiej. Odpręż się.
Wyślę nagranie,
a potem do niego zadzwonię.
Wtedy się zacznie.
Musimy działać szybko.
Zabierzemy ją do furgonetki.
Za dwa dni będzie po wszystkim.
Na dobre.
To się skończy.
Będziemy wolni i bogaci.
Brzmi nieźle.
Uda nam się.
- Tak. - Na pewno?
Jasne.
PAŹDZIERNIK
WRZESIEŃ
Dlaczego kłamiesz?
- Co? - O ciąży.
Czemu mam ci wierzyć?
Nieważne.
Czekaj, Tom!
Dotknij.
Chodź.
Dotknij.
Porządnie.
Ja czasem już je czuję.
Trochę.
Czujesz coś?
Nie.
Bo nic tam nie ma. Znów kłamiesz.
- Tom. - Milcz.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Bo nie chciałam.
Bo znów zniknąłeś. Zawsze gdzieś z kimś latałeś.
A potem trafiłeś do więzienia.
Tom.
Gdzie ten drugi?
Wyszedł.
Dzwoni.
Kiedy wróci?
Za około pół godziny.
- Nie powiedziałeś mu, że się znamy? - Nie.
Myśli, że znalazłem cię w artykule o twoim ojcu.
Co?
Stwierdził, że jesteś idealna.
Młoda jedynaczka z bogatym ojcem.
Co?
- Spełniałaś kryteria. - Kryteria.
Vic planował to od dawna. W więzieniu mówił tylko o tym.
Po wyjściu zaczęliśmy szukać ofiary.
Zaproponowałeś mnie?
Tak.
Oszalałeś? Co? Dlaczego?
Każdego dnia w więzieniu na ciebie czekałem.
Nie przyszłaś, nie odzywałaś się. Pieprz się, Stella!
Niepotrzebnie ci ufałem.
Dokładnie!
Przejrzyj na oczy! Zawsze winny jest ktoś inny.
Obiecywałeś, że z tym skończysz.
Z włamaniami, podejrzanymi znajomymi.
I nagle aresztuje cię u mnie policja.
Mówiłaś, że mi pomożesz.
Co miałam zrobić?
Gdy dowiedziałam się o ciąży,
wiedziałam, że nie jesteś odpowiedni dla mnie i dla dziecka.
Znam cię. Nie można ci ufać.
Gdy pojawiają się problemy, ty znikasz.
Dokładnie. I z tą kasą będę mógł zniknąć na dobre.
Taki masz plan? Gówniany.
Naprawdę?
Ktoś da mi pracę z więzieniem w CV?
Zapomnij.
Twój ojciec to bogaty dupek, który żałuje forsy nawet na córkę.
Nawet na jej okup.
Jak stąd wyjdziemy?
Co z naszym dzieckiem?
Przestań. Sama w to nie wierzysz.
No to sprawdź.
W telefonie mam zapisane wizyty u lekarza.
Zapomnij.
Jeśli go włączę, policja go zlokalizuje.
Dobrze o tym wiesz.
Tom!
Stella!
Stella.
Czekaj.
Stella?
Nic ci nie jest?
Usiądź.
Proszę, nie!
Nie rób tego. Przepraszam.
Stella, nie!
Zostań tutaj!
Wracaj tu!
Pomocy!
Stella!
Cholera.
Zostań tutaj!
Nie!
Zabijesz nas oboje!
Policja.
- Halo? - Stella!
Zostałam porwana. Nazywam się Stella Mertens.
Szlag.
Jestem zamknięta.
Możecie zlokalizować telefon?
Nie wiem, gdzie jestem.
Nie, musicie przyjechać od razu!
On niedługo wróci! Zabije mnie!
Nie! Nie ma czasu.
Halo?
- Stella? - Słyszy mnie pani?
Spróbuję wziąć klucz.
Wiem, że nawaliłem.
Zamknij się.
Byłem zły.
Jesteś nienormalny.
Porywasz mnie, chcesz mi odciąć palec.
Nie znam cię.
Połóż się.
Szlag.
Stella?
Kurwa.
Cholera.
OK.
Słuchaj naszych poleceń.
A nic ci nie będzie.
I przestań kłamać.
- Myślałem, że nie wrócisz. - Co?
Nonsens.
Wszystko gra?
Zwymiotowała z kneblem w ustach.
Pewnie przez jedzenie.
Od razu zareagowałem.
Teraz śpi.
OK.
Rozmawiałeś z jej ojcem? Dostał nagranie?
No mów.
Vic.
Już czas.
Ma pieniądze?
Potrzebujemy współrzędnych.
Cholera.
Przewozimy ją do hangaru.
Kiedy zaczynamy?
Teraz.
Teraz?
Tak. Ojciec zapłaci.
OK.
Świetnie.
Tak.
Świetnie.
Stresowałem się. Nie spodziewałem się tego.
Ale udało nam się. Bez potknięć.
Będziemy mieć cztery miliony.
I nigdy się już nie zobaczymy. Wyobrażasz sobie tyle kasy?
Nie.
Wyjadę do Meksyku.
Z forsą.
Znam tam kogoś. Stary znajomy.
Pokazał mi zdjęcie. Mieszka zaraz przy Pacyfiku.
Słoneczne miejsce.
Brzmi nieźle.
Jeśli chcesz...
Zastanów się.
Zakończmy to.
KARTA PRZEBIEGU CIĄŻY
NAZWISKO: MERTENS IMIĘ: STELLA
Zaczyna się.
Skąd to masz?
Skąd to masz? Gadaj.
Nie wiem.
Policja.
Wezwałaś policję. Przyjadą tu, kurwa?
Wezwałaś pieprzoną policję.
- Nie. - Mów prawdę.
Nie.
Gadaj.
Niby jak? Jestem związana.
Po co dał ci telefon?
Nie wiem.
Mów prawdę.
Gadaj.
- Po co dał ci telefon? - Nie wiem.
Tom!
Skąd znasz jego imię?
WYJŚCIE
- Znacie się. - Nie.
Powiedział, jak ma na imię, żeby mnie uspokoić.
Dał ci telefon.
Nie.
Ja ci go nie dałem, a ty jesteś związana.
Proszę.
Milcz! Muszę pomyśleć.
Co się tu wydarzyło?
Jak to się stało?
Co robi kula w ścianie?
Kto strzelał?
Mów albo cię zabiję.
Ja! Ja strzeliłam.
Musiałam do łazienki, rozkuł mnie.
Pobiliśmy się i zabrałam mu broń.
Więc co tu wciąż robisz?
Obezwładnił mnie i przypiął z powrotem.
To mój były chłopak.
Nie powiedział ci, prawda?
Znasz moje imię?
Nie.
Jak się nazywam?
Nie wiem.
Powiedział ci.
Nic nie mówił.
- Powiedział. - Nie.
Jak się nazywam?
Dyszysz.
Biegłem po schodach.
Sprawdzimy jej knebel?
Już to zrobiłem.
Tak?
Nic jej nie jest?
Co robisz?
Sprawdzam.
Co?
Będzie nam potrzebny. Musi działać.
Wyjaśnij mi coś.
Czemu ją wybrałeś?
Ty to zrobiłeś.
Ale ją zaproponowałeś. Dlaczego?
Przecież wiesz.
Znalazłem ją w gazecie.
Też ją widziałeś.
O co ci chodzi?
Coś tu nie gra.
To znaczy?
Dziwnie się zachowywała.
Co powiedziała?
Powiedziała?
Czemu miałaby coś mówić?
Mówiłeś, że była dziwna.
Ale nie mówiłem, że coś mówiła.
Co miałaby powiedzieć?
Pewnie nic.
Podejdź.
Podejdź, Tom.
Powiedz, że mówimy sobie prawdę.
Mówimy sobie prawdę.
OK.
Idź po anestetyk.
Sprawdzasz współrzędne?
Tak.
Jedziemy.
Daj klucze.
Czemu? Masz swoje.
Już ich nie potrzebujesz.
Jakiś problem?
Żaden.
Dobrze.
Jedziemy.
Dokąd?
Po pieniądze.
Miałem zostać.
Potrzebuję cię na wszelki wypadek.
Jaki?
Nie wiadomo, w tym właśnie sęk.
- Ale... - Co?
A jeśli coś się stanie i nie wrócimy?
Wrócimy.
A jeśli nie? Ona umrze.
Jeśli nam się nie uda, to co z tego?
I tak lepiej ją zabić.
Inaczej będzie w stanie rozpoznać nasze głosy.
Martwa tego nie zrobi. Prawda?
Tak.
Idź.
Czekaj.
Co?
But.
OK.
Pieniądze już są?
Tak.
Idź po nie.
Ja?
- A jeśli na nas czekają? - Nie czekają.
- Ale... - Idź.
Weź pieniądze.
Vic!
Nic tu nie ma!
Wykiwali nas.
Cholera.
Nie wykiwali nas.
To czemu nie ma forsy?
Podałem inne współrzędne.
Czekaj!
Co ci powiedziała?
Proszę...
Tak mi przykro.
To mi jest przykro.
Nie rób tego.
Ona nosi moje dziecko.
Co o mnie mówiłeś?
Zna moje imię?
Bez nazwiska. I wie, że znamy się z więzienia.
Pytałem, czy mówimy sobie prawdę.
Nie musisz tego robić.
Dokończymy plan. Odbierzemy forsę i już mnie nie zobaczysz.
Nie ma mowy. Musisz ponieść konsekwencje.
- Zamknij oczy. - Czekaj!
- Zamknij oczy! - Czekaj!
Pamiętasz, jak się poznaliśmy w więzieniu?
Bałem się, a ty mnie ochroniłeś. Pomogłeś mi.
Nigdy tego nie zapomnę.
Tom!
Pomocy!
Pomóż mi!
Zakończmy to.
Już niedługo.
Już prawie koniec.
Przestaniesz oddychać.
I szybko umrzesz.
Spokojnie.
Spokój!
Zaboli, ale potem nic nie będziesz czuła.
Czego tu szukasz?
Umrze przez ciebie.
Jej dziecko też.
Nie.
Nie rozumiem cię.
Mieliśmy zrobić to razem.
Ufałem ci.
Lubiłem cię.
A ty wszystko zniszczyłeś.
Vic...
Muszę ci coś powiedzieć.
Mam to gdzieś.
Wcale nie.
Pieprz się.
Tom!
Tom! Klucze!
Tom.
Klucze!
Tak.
Hej!
Tom!
Tak.
Tom!