[dziwny pomruk]
[zgrzyt]
[spokojna, tajemnicza muzyka]
[zgrzytanie]
[śpiew ptaka]
[z głębi domu dobiega muzyka]
[dyszenie]
- [chlupot wody] - [gdakanie kury]
[zawodzenie w oddali]
[nieludzki jęk]
[brzęki]
[nieludzki jęk]
[listonosz] Hej!
Jest tam kto?
[łoskot desek]
[jęki]
Jezus Maria…
Daj rękę.
[stęka] Jeszcze trochę.
Dobra. Drugą.
No! [stęka, dyszy]
- [jęki] - Czekaj, sprowadzę pomoc.
[muzyka - nagły, ostry świst]
[listonosz wrzeszczy]
- [chrzęst i mlaskanie] - [krzyki listonosza]
[narastające dźwięki]
[rytmiczna, tajemnicza muzyka]
Dzień dobry, kochani! Wysiadamy drzwiami z przodu
i u wyjścia zostawiamy wszystkie niepotrzebne rzeczy.
Wiadomo jakie.
Tak jak jest napisane w regulaminie.
Zapraszam.
[opiekun] Wszystkie urządzenia na prąd, na baterie - do nas.
- Julek Rosiejka. - Przez „i” czy „j”?
- [literuje nazwisko] - Żartowałem.
- Sokołowski. - A, jak te kiełbasy?
- [śmiech] - Których nie lubię.
- Następny! - Kowalczyk.
- Dziękuję. - Czajka.
Ruchy! Czas nie jest z gumy. Mam lepsze rzeczy do roboty.
A, tablet też.
Raz, raz!
- Ciekawe, czy to się nie pogubi. - Żebyś ty się nie pogubił.
- Aniela Turek. - Chwila!
Aniela Turek.
Proszę.
Odhaczona.
Wójcik.
- Żwawo. Imię i nazwisko. - Domańska.
Co tak smutno? Na obozie jesteś.
- Zosia Wolska. - Następna…
Kto odebrał rzeczy z autobusu, proszę, ustawiamy się tutaj!
[pracownik] Proszę. Do przodu. Śmiało.
- Następny. - Zabieramy swoje rzeczy z autobusu.
Głośniej! Z chlebkiem, kochani! Raz, raz! Żwawo!
[stęknięcie]
[rozmowy]
[klakson]
[gwar rozmów]
[źle wymawiając „r"] Niektórzy z was są tu drugi,
a nawet trzeci raz. Robert.
Wcale mnie to nie dziwi.
Ale przyznam, że z jednej strony mnie to raduje.
Bo to znaczy, że warto i że tutaj jest fajnie.
Chciałbym, żebyście traktowali ten obóz jak pewnego rodzaju wakacje.
Bawimy się, nawiązujemy nowe znajomości,
podziwiamy przyrodę, a w tym samym czasie analizujemy problemy.
Bo dlaczego tu jesteście?
Jesteście uzależnieni od telefonów komórkowych!
Od laptopów komputerowych!
Od komórek, od technologii!
A dlaczego tak trudno być offline?!
No właśnie ten obóz pokaże wam, że bycie offline jest nie tylko łatwe,
ale rewelacyjnie przyjemne i fantastyczne.
Nauczycie się nowych rzeczy.
Odkryjecie się na nowo.
Moi drodzy, witam serdecznie
na survivalowo-wędrownym obozie offline Adrenalina.
Brawo!
[gwizdek]
- Proszę. - [kierownik] Teraz losujecie numerki.
Z życiem, z życiem.
[kierownik] Każdy numerek oznacza grupę, do której będziecie przydzieleni.
- Który najlepszy? - [kierownik] Każda grupa ma inne zadanie.
Ale cel i mianownik jest jeden: przygoda!
Będziecie w dziczy, głuszy, zdani tylko na siebie.
- Z dala od cywilizacji. - Też mam czwórkę.
[kierownik] Musicie stawić czoło niebezpieczeństwom,
które w lesie można spotkać krok na kroku. Napotkacie dzikie bestie,
a może i lokalnych szaleńców.
To jest tydzień przygód, rewelacyjnej zabawy i super okazji!
I to wszystko offline.
Adrenalina!
To jest rozstrojone. Weź, sprawdź to.
- [w tle] Ja tylko jedną. - Ja może trzy.
Robert.
[w tle] Z samą musztardą.
A jest może wegańska kiełbasa?
- [fałszywe tony] - [w tle] Przecież ja nie jem mięsa.
- Może być. - No, graj.
- [w tle] Z musztardą. - Ja z musztardą i z keczupem.
- Małą czy dużą wolisz kiełbasę? - Dużą.
[asystent] To sobie teraz zaśpiewamy…
Z keczupem, z musztardą?
- Musztarda wystarczy. - Na pewno znacie.
- Z chlebem, bez chleba? - Z chlebem.
Z chlebem.
Tydzień bez tego całego kolorowego Instagrama jest naprawdę fajny.
W sensie tak to cały czas widzisz, że ten jest w Nowym Jorku,
ten na Bali, ten na Sri Lance, ten zaraz przebiegnie maraton,
chociaż nie wiesz, kto to jest, a ten zaraz opierdzieli halibuta
w suszonych pomidorach z zielonym pieprzem.
Ja biegam tylko, jak się winda zepsuje,
na wakacje byłem we Władysławowie, a na obiad mam makaron z keczupem.
- [opiekun] Nie chichotać, śpiewać! - A tak, nic nie wiesz. Detoks.
[w tle śpiew]
[uwodzicielska muzyka]
[śmiechy]
Hej.
[asystent] Uwaga, wszyscy obozowicze, za 15 minut cisza nocna!
[stukanie]
[skrzypnięcie]
[stęknięcie]
[budząca grozę muzyka]
[głośny krzyk]
[niepokojące dźwięki]
[rzężenie]
[ciężkie kroki]
[zgrzyt]
- [wrzask] - [ryk]
[asystent gwiżdże gwizdkiem] Pobudka!
- [chłopak 1] Jest ciepła woda już! - [chłopak 2] Lecę!
[rap w radiu]
[rap cichnie]
Boże, w Trójcy Święty Jedyny, błagam cię i proszę
za wstawiennictwem Bogurodzicy Dziewicy Maryi,
wszystkich aniołów i świętych
o łaskę pokonania sił ciemności w sercach tych młodych ludzi
uzależnionych od technologii.
Odwołujemy się do zasług męki Pana Naszego, Jezusa Chrystusa,
jego przenajświętszej krwi przelanej za nas
i jego świętych ran, agonii na krzyżu.
Prosimy cię, Jezu Chryste, wyślij swoich aniołów, aby strąciły
nieczyste moce nowoczesnej cywilizacji zła do czeluści piekielnej.
Prosimy cię, aby w twoich sługach zagościło Boże Królestwo,
wolne od szatańskich nałogów.
Cześć!
Mam na imię Iza i jestem opiekunką waszej grupy.
Fajnie posiedzieć?
Dziękuję.
Jak wiecie, zaraz wyruszamy na trzy doby. Dzisiaj mamy kawał drogi do przejścia,
dlatego zwieramy szyki, mobilizujemy się,
trzymamy tempo i nikt nie zostaje w tyle. Zrozumiano?
Kto jest najwolniejszy w grupie? Kto się taki czuje?
I dlaczego wszyscy patrzą na… jak masz na imię?
- Julek. - Julek.
Jeszcze was zaskoczy.
No, zbierajcie się.
[spokojna muzyka]
[śpiew ptaków]
[ciche szeleszczenie]
[drzewo skrzypi]
[Daniel] Ja widzę, że ty tylko na ręcznym.
[Aniela śmieje się]
Cześć.
W ogóle ten naszyjnik wygląda trochę jak T-800.
- Słucham? - T-800. Arnold, z Terminatora.
A…
Nie, to jest taka pamiątka rodzinna.
Naprawdę wygląda jak T-800.
Ty trochę jak Sarah Connor.
A ona nie była blondynką?
Z twarzy w sensie…
„I'm a cybernetic organism. My mission is to protect you”.
„I'll be back”.
[spokojna, ale nieco niepokojąca muzyka]
Trenujesz coś?
Nie. A ty?
A tam…
Takie trenowanie…
- A wyglądasz, jakbyś trenował. - A no…
Jak mam czas…
Ta, jasne.
Pewnie trzy godziny dziennie siłka, potem basen, a w weekend maraton.
A…
Trochę coś tam popływam…
Na rowerze trochę śmignę…
[Bartek] Ej, Daniel.
Co?
- Lubisz robić selfie? - Jezu…
[Daniel] Co?
[Bartek] Pytam, czy lubisz robić selfie.
- [Daniel] Odbij się ode mnie, typie. - [Bartek] Lubisz, przyznaj.
- Ej, a nogi też czasami golisz? - Bartek, zostaw go.
- Daniel? - Tobie zaraz ogolę.
Przecież kolarze też golą nogi. Może jeździsz zawodowo na rowerze.
- [Iza] Bartek! - Może po prostu lubisz…
[Iza] Jezus Maria! Bartek!
- Pojebało cię? - Oszalałeś?
[Iza] W porządku?
Jesteś nie lepszy.
[Iza] Dobra…
[Iza] Dobra. To oczyścić tu…
Dobra. Wystarczy tyle.
Przygotuj mi dwie takie. No!
A teraz już masz mało do powiedzenia.
Okej. [mruczy]
Teraz to.
[krzyk ptaka]
Nożyczki by się przydały.
Gotowe. Ruszamy.
Wstaniesz sam?
- Sorry, stary. - Też przesadziłem.
- Mogę jeszcze iść na stronę szybko? - Ale szybko.
Zbieramy się.
[Iza] Plecaki na plecy.
Pomożesz?
[niepokojąca muzyka]
O kurwa!
Ja pierdolę!
Ej! Chodźcie tu!
[bzyczenie much]
[muzyka budująca napięcie]
- Myśliwi? - Nie.
Nie myśliwi.
Na pewno jakiś drapieżnik. Duży.
Wiecie, że w Polsce znika bez śladu 15 tysięcy osób rocznie,
z czego jedna trzecia w lasach?
- My zawyżymy te statystyki w tym roku. - To nie jest śmieszne.
[szepty]
[dźwięk przypominający bicie serca]
[piskliwy, krótki dźwięk]
[Bartek] Dobra, ty, pierwszy raz w lesie jesteś?
- Nie ma co się srać. - No właśnie.
Zwierzęta nie atakują bez powodu.
Nic nam nie będzie. Mamy Tuptusia.
Ruszamy.
[Aniela] Ble!
[Julek] Gruba akcja z tym jeleniem.
A widziałaś Amerykańskiego wilkołaka w Londynie?
Bo tam jest tak…
Tam jest dwóch gości, którzy idą z plecakami,
dokładnie tak, jak my teraz, przez las.
No i idą, i nagle słyszą jakieś takie warczenie.
Ni to pies, ni to zając, ni to wilk.
No ale lekceważą to, idą dalej.
No i znowu to warczenie, jakby…
tak jakoś tak okrąża, no ale idą dalej.
I nagle sru! Koleś zostaje zaatakowany.
To coś odgryzło mu rękę. Krew sika na lewo i prawo…
[niepokojąca, narastająca muzyka]
[skrzypienie drzew]
[Aniela] Daniel!
- No? - Nie wiem, jak to zrobić.
Może tak, zobacz…
Ja to zrobię.
Muszę się wykąpać. Ale jestem obleśna po tym lesie.
[dźwięk pełen grozy]
[Iza] Julek, dlaczego tu jesteś?
- [Julek] Za granie. - [Iza] Na komputerze?
[Julek] I na konsoli.
[Iza] Dajesz, Julek.
Wszyscy się zwierzają.
Dajesz.
Gram w gry…
Jestem w ogóle na drugim miejscu w Polsce.
Streamuję, mam kanał na Youtubie,
- miałem nawet jechać na mistrzostwa… - [Daniel] Ile masz subów?
- do Korei, ale… - Subów ile masz?
- Bo ja też mam kanał. - [Julek] 900 334.
A ty ile masz?
- Też coś koło tego. - [Iza] Julek, dalej.
Coś o Korei było.
No i miałem jechać nawet na takie mistrzostwa do tej Korei.
No ale rodzice mi obcięli neta, wysłali tu na obóz, bo…
- warunek mam. - Luz, stary. W Korei też są obozy.
[parska śmiechem]
Żart.
Tam są nagrody po pół miliona dolarów.
[Iza] Więc zawaliłeś szkołę, bo…
za dużo siedziałeś w necie. Tak?
Kto jeszcze zawalił szkołę za siedzenie w necie?
Nikt. Tak myślałam.
A ja słyszałam, że wszyscy.
To teraz Zosia.
Zosia Wolska.
Co my tu mamy?
Zosia.
Zosia…
To może Zosia jutro.
Kiedy będziesz chciała. Okej?
[szelest]
[trzask gałązek]
- Słyszeliście? - Co to?
Cicho, cicho…
- Tam coś jest. - Ćśś!
- Siadasz. - Au!
Nie ruszajcie się.
[warkot]
[Julek szeptem] Pani Izo!
- Słucham? - Proszę uważać.
Świetnie.
[rytmiczna muzyka pełna grozy]
[oddycha nerwowo]
[cichy pisk]
Słodziaczek.
Lisek. Szkoda, że go nie widzieliście. Dobra, koniec wrażeń na dziś.
- [Bartek] Się posraliście… - [Iza] Spać!
[cichy trzask rzepa]
[ostrożne kroki]
Pyk, pyk. Pyk z fajeczki.
No…
Tak lepiej.
[narastająca, groźna muzyka]
Jezus.
Chcesz, żebym zawału dostał?
Nie mogę spać przez te hałasy.
Jakie hałasy?
No, te wszystkie świerszcze, sowy…
- kleszcze i tak dalej. - Aha.
A ty tu co?
Cziluję.
Widzę. Daj buszka.
Ty palisz?
Zauważyłeś, że mamy podobne imię?
- Tak? - [potakuje]
Daniel, Daniela, bez „D” Aniela. Ja mam „a” na końcu, ty „D” na początku.
A reszta tak samo. Przypadek? Nie sądzę. Masz dziewczynę?
Nie… Znaczy, tak.
Znaczy, czasem.
Wiesz, jak jest.
Nie wiem.
No…
Z różnymi się spotykam.
To zależy od dnia.
Też coś mam.
Wiesz, co to jest?
[potakuje]
To jak?
- Z czym? - No nie wiem, pomóc ci?
Nie, nie musisz. Znaczy…
nie.
Nie musisz mi pomagać.
[mruczą]
Co jest?
Nie… nic.
Nic.
Jesteś gejem?
Nie.
Nie, po prostu…
Zdenerwowałem się.
Jakoś tak…
[parska śmiechem]
Nie.
Jesteś prawiczkiem.
- A mówiłeś, że miałeś dziewczynę. - Bo miałem.
- W Internecie. - [mruczy]
Czyli tylko cyberka uprawiałeś?
[Daniel] Sorry.
[nastrojowa muzyka]
W takim razie mów mi: „pani profesor”.
[magiczne dźwięki w muzyce]
[oddychają namiętnie]
[oddychają głośno]
[Daniel jęczy z rozkoszą]
[subtelne dźwięki]
No i jak?
[wydycha głośno powietrze]
[Aniela] Idę spać.
[Daniel] Powtórzymy to jeszcze?
[Aniela] Pożyjemy, zobaczymy. Dobranoc.
[Daniel] Dzięki.
[rechot żab]
Czekaj, czekaj…
Jeszcze to.
O, tak.
Na dobranoc.
O!
[tajemnicza, delikatna muzyka]
[cichy pomruk]
[zduszone krzyki]
[Daniel stęka]
[chrzęst]
[spokojna muzyka]
[echo dziecięcego śmiechu]
[bezgłośna rozmowa]
[pełna grozy muzyka]
[piski]
[Iza] Julek! Obudź Zosię i Daniela!
- [Julek] Nie ma go. - [Iza] Jak to?
[Julek] No, nie ma. W namiocie go nie ma.
[Bartek] Może goli nogi.
[Iza] To gdzie jest? Widział ktoś Daniela?
Zgłaszał komuś, że gdzieś idzie?
[Julek] Skąd mam to wiedzieć?
- [Iza] Kto go ostatni widział? - [Julek] Może coś się stało?
Dobra.
Kto go widział ostatni?
Ja. Byłam z nim w nocy nad wodą.
[Iza] I?
I teraz jestem w ciąży.
Pokaż, gdzie to było.
[Aniela] To nie moje.
- [Bartek] Co jeszcze robiliście? - [Aniela] Nic.
[Bartek] Coś robiliście.
[Aniela] Siedzieliśmy i gadaliśmy. Poszłam spać. Tyle w temacie.
[Bartek] Aha. To fajnie. A o czym gadaliście?
[Aniela] Weź się odwał, co.
[Bartek] Powiedz.
- [Aniela] Spierdalaj. - Ej!
Zobaczcie.
- To chyba krew. - U, grubo.
[Iza] Co tam?
Krew.
Nie, to jest…
- Co? - To może być po prostu żywica.
Żywica ma taki kolor?
Oczywiście. Jest wiele takich drzew, które wydzielają soki…
- Jak się nazywają? - Takie drzewa nie rosną w Polsce.
- Rosną, czasami rosną. - Gdzie na przykład?
- Na przykład tu, jak widzisz. - Ewidentnie krew.
No nie…
Nie. Słuchajcie, nie panikujmy! Dobrze? Przestańcie panikować.
- Chyba powinniśmy go szukać. - A może wracajmy, co?
- Tak? To ty wróć, a my pójdziemy szukać. - To może głosujmy.
- Jestem za tym, żeby wracać. Zosia, a ty? - Przestańcie panikować. Robimy tak.
Bartek, Aniela, zostajecie. W razie gdyby Daniel wrócił.
I nie ruszacie się na krok.
- My z Zosią przejdziemy się po okolicy. - [Bartek] Czyli się rozdzielamy?
- Tak. Musimy. - Jeśli mogę coś powiedzieć…
- [Iza] Byle szybko. - …to w horrorach,
gdy ludzie się rozdzielają, jeśli ktoś w ogóle widział horror,
- to generalnie giną. - [Iza] Błagam.
Weź wycziluj, co?
Jestem wyczilowany, tylko byłbym bardziej wyczilowany,
- gdybyśmy zadzwonili na policję. - Nie mamy jak zadzwonić.
Idziemy tylko na godzinę. Jeżeli Daniel się nie pojawi
i nie znajdziemy go w lesie, to wracamy do bazy. Jasne? Wio!
A co ze mną?
- Nie wiem. Zostań. - Poczekaj na policję.
Ale przypał.
[Iza] Daniel!
[Zosia] Daniel!
- [Julek] Mogę coś jeszcze powiedzieć? - [Iza] Nie.
[Julek] Jest sześć grzechów śmiertelnych w horrorach.
Jest ciekawość, czyli takie: „Ciekawe, co jest w środku. A, zajrzę”.
Niedowierzanie.
„Pewno tylko mi się wydawało. Nie ma się czego bać”.
Pewność siebie.
„A, wchodzę. No bo co?”.
To był trzeci.
Czwarty.
Nieatrakcyjni nigdy nie przeżywają.
Pięć. Seks.
Kto uprawia seks, ten jest trup.
No i sześć. Rozdzielanie się. Czyli dokładnie to, co robimy.
Daj.
Dzięki.
Co byś zrobiła, jakby nie wrócili?
Czemu mieliby nie wrócić?
Nie wiem.
Hipotetycznie.
Jakbyśmy w ogóle mieli tu zostać sami,
to co byś zrobiła?
[groźny dźwięk]
Co to jest?
Okej. Wchodzimy.
Przecież to jest posesja prywatna.
- Nie wolno. - Julek.
Już daj spokój. Zapytamy, czy ktoś Daniela nie widział.
Przecież ja tu nie wejdę.
[Iza] Halo?
[Julek] Niezły pierdolnik.
[bzyczenie much]
[piskliwy dźwięk]
[Iza puka do drzwi]
Halo?
[Iza] Dzień dobry!
[bzyczenie muchy]
Jest tu kto?
Przepraszam.
[narastający dźwięk pełen grozy]
[tajemnicza muzyka]
Nikogo nie ma, to może wracajmy, co?
[stukot]
- Słyszałaś? - Tak.
[popiskiwanie]
Cześć, mały.
[wzdycha z obrzydzeniem]
Czekaj, czekaj…
Pani Izo… Pani Izo.
[ucisza Julka]
Zosia, uważaj.
O Jezu.
[oddycha nerwowo]
[stuknięcie]
[dyszy ciężko]
Ktoś idzie!
Spierdalamy!
- Nie! - Chowajcie się!
[szeptem] Cicho. Ktoś, kurwa, idzie. Wchodźcie tam!
[pomruki]
[pomruk]
[niskie pomruki z góry]
- [krztusi się] - Cicho!
[ciężkie kroki]
- [Julek kaszle] - Cicho.
Uspokój się.
[dynamiczna muzyka]
[krzyczy z wysiłkiem] Szybko!
[Julek] Ja się tam nie wdrapię!
- Zmieścisz się, szybko. - [Julek] Ja pierdolę.
[dzwoni komórka]
Pani Izo!
Uciekajcie!
No chodź, kurwa, pryszczaty dzbanie!
[narastająca muzyka]
[wrzask]
[łomot]
Pani Izo?
[Bartek] Zawsze wiedziałem, że jestem gejem.
To się wie.
A i tak muszę się ukrywać.
W sensie… bądź pedałem w tym kraju.
Masakra.
Nie przejmuj się.
Nie przejmuj się?
Jesteś fajnym, wartościowym chłopakiem.
Mnie też zawsze wrzucają do jednego wora.
Że głupia, że blondi.
Tylko ją puknąć i tyle.
Ja po prostu jestem wyzwolona i dobrze mi z tym.
A tak naprawdę…
chciałabym znaleźć taką
prawdziwą miłość.
Taką naprawdę.
[dynamiczna muzyka]
Goni nas? [kaszle]
[Julek] Co teraz?
- Nie wiem. - To jest game over.
Game over. Co my teraz zrobimy?
Tubylcy jebani, Polska B, co to w ogóle jest?!
Co ja tu w ogóle robię?! Mówiłem wam wszystkim,
żeby tu nie przychodzić! Nikt mnie nie chciał słuchać!
- Ja chcę do domu! - Julek! Ogarnij się.
Julek.
Wszystko będzie dobrze, tak? Tylko uspokój się.
Daniel miał telefon.
- Powinniśmy tam wrócić… - Nie. Nie wracajmy tam. Proszę.
Dobra, słuchaj. Robimy tak.
Biegniemy dalej. Znajdziemy pomoc.
Poradzimy sobie.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Ojciec to ma takie klapki na oczach, że…
myśli, że bliżej mi do ONR-u niż bycia pedałem.
Nie wiem, chyba kiedyś sobie mnie tak wymyślił czy coś.
Nawet jak przyprowadzam czasami do domu jakiegoś swojego chłopaka, to…
myśli, że to tylko kumpel.
Nawet jak tego kumpla złapię za tyłek przy nim,
to pomyśli, że… Nie wiem.
Że to jakieś męskie pożegnanie z WF-u czy coś.
Gość nie ma…
kompletnie kontaktu z rzeczywistością.
[pomruk]
[ryk]
[niepokojąca muzyka]
[fałszywe dźwięki strun]
Może lepiej zawrócić do Anieli i Bartka, jeśli jeszcze żyją.
- Nie mów tak. - Racja, i tak byśmy ich nie znaleźli.
Przecież my nawet nie wiemy, gdzie jesteśmy. Kręcimy się w kółko.
Jak ten gruby nas nie dopadnie, to pewnie umrzemy z głodu.
Bo nie sądzę, żebyśmy złowili jakąś rybę
albo zjedli mech, albo coś upolowali, albo znaleźli grzyby.
Jak sobie przypomnę o tej biednej pani Izie…
Zamknij się!
[rytmiczna muzyka]
[muzyka przypominająca organy]
Halo!
Otwierać!
Dzień dobry. Pomoże nam pan?
Nasi znajomi nie żyją.
Mieliśmy wypadek. Potrzebujemy pomocy. Wpuści nas pan?
[właściciel] Drzwi.
[krakanie]
[Zosia] Ma pan telefon? Musimy zadzwonić.
Mówcie, co się stało.
Nie wiem, jak to powiedzieć, bo to wszystko zabrzmi bardzo dziwnie…
- Pan pewnie i tak nie uwierzy. - O, różne rzeczy w życiu widziałem.
No więc trafiliśmy na posrańca, który był cały pokrzywiony,
zdeformowany, wielki, i rzucił się na nas, i potem…
zabił naszego kolegę i naszą opiekunkę.
Jezu, jak to zabił?
Mówię księdzu, że tu są jakieś jaja i giną ludzie.
[ksiądz] Piłeś coś? Brałeś jakieś narkotyki?
Nie.
Dobra.
Tylko się uspokój.
Ale jak ja mam się uspokoić, jeżeli ja muszę zadzwonić na policję?
Bo inaczej będzie po nas.
Siadajcie.
Nie mam telefonu.
Mam telefon, tylko tu jest słabo z zasięgiem.
Ale mam też stacjonarny.
Też nie działa.
To chyba przez te ostatnie burze, zerwało kable. Nie wiem.
To może razem pójdziemy na policję?
Tylko, jak to mówisz, giną ludzie.
To pytanie, czy to bezpieczne?
[szlocha]
No, już. Dobra.
No.
Już.
[ucisza Bartka łagodnie]
[dzwoni telefon]
[stęknięcie]
[krztusi się]
No, hej.
Pamiętam cię z zeszłego roku.
[ksiądz] Znam takich, jak ty.
Lgniecie.
Nęcicie.
Jeszcze drugiego człowieka wciągacie.
Jesteście tak trochę jak…
zaraza.
[brzęki i zgrzyty w oddali]
Czekaj grzecznie.
[zgrzytanie]
Jezu!
[krzyk bólu]
[wrzeszczy]
[pełna grozy muzyka]
[oddycha nerwowo]
[pomruki]
[węszy głośno]
Nie wiecie, z kim macie do czynienia.
Spotkałem ich kiedyś, dawno temu.
Mam po nich pamiątkę.
Na całe życie.
Ich?
Aha.
Jest ich dwóch.
Co?
Kiedyś
w tych okolicach żyła pewna rodzina.
Matka i dwóch chłopców. Bliźniaków.
Skromnie żyli.
Nawet biednie. Ale kochali się.
Byli szczęśliwi.
Wszystko było fajnie aż do pewnego popołudnia.
[spokojna, tajemnicza muzyka]
[huk]
[kolejny huk, świst]
[syk]
[pies piszczy]
Dawno, dawno temu,
za lasami,
w wiejskiej chacie żyła wiedźma.
Córki jadła na śniadanie,
cudzych synów na kolację.
Zakradała się na miotle
do wioseczki, z wielką sakwą.
By wieczorem zupę w kotle móc doprawić pyszną dziatwą.
Ale zanim ich zjadała,
do poduszki im śpiewała:
„W lesie dziś nie zaśnie nikt,
w lesie dziś nie zaśnie nikt".
Dobranoc.
Dobranoc, mamo.
[mama nuci] ♪ W lesie dziś nie zaśnie nikt… ♪
[szepty]
[syczenie]
[chrzęst]
[stukot]
[dyszenie]
[pies piszczy cicho]
[ciężki oddech]
W imię Ojca i Syna, i Ducha...
[matka] Chłopacy…
[mlaskanie]
[piskliwy dźwięk]
[pisk]
[szlocha]
[wrzeszczy]
Matka była w szoku.
Zakuła ich w kajdany i zamknęła w piwnicy, żeby…
nikt się o nich nigdy nie dowiedział.
No i żeby stamtąd nie wyszli.
I tak latami.
Karmiła ich i ukrywała.
Aż w końcu sama zwariowała. Każdy by zwariował z takimi dwoma.
Bogu ducha winna kobieta.
I taki los.
Przejebane.
Wie pan co? My naprawdę musimy iść. Szukać pomocy.
Jak chcecie przeżyć, zostańcie.
Mam broń, mam jedzenie.
[Zosia] Ale to co, będziemy tak czekać?
- Może to nie jest taki głupi pomysł. - [mężczyzna] Możecie iść.
Ale do najbliższej wsi macie jakieś dwa dni drogi.
Jak chcecie.
Wasz wybór.
Nie będziemy tak siedzieć.
[rytmiczna muzyka]
Wracamy po telefon Daniela. Nie ma innej opcji.
[potwór mruczy]
[Julek] Zosia, uważaj.
- Co on tam robi? - [szeptem] Odejdź.
- On tam jest? - Cicho. Po pierwsze, uspokój się!
Robimy tak: czekamy, aż on wyjdzie, okej?
- A jak nie wyjdzie przez tydzień? - Masz lepszy pomysł?
[pomruk]
Julek!
Ja idę od frontu, narobię hałasu. Wtedy włazisz do piwnicy.
- Dobra. - Odciągam jego uwagę,
- ty bierzesz telefon i w nogi. Tak? - Okej.
Nie! Poczekaj.
- A jak zacznie cię gonić? - To będę uciekał. Widzimy się za chwilę.
Julek.
A ty umiesz biegać?
Zosia, damy radę. Tak?
- Damy radę. - Tak...
Dobra. Poczekaj.
Masz. Na wszelki wypadek.
[triumfalna muzyka]
Otwieraj, ty chuju garbaty!
Hej!
[groźniejsza muzyka]
[krzyczy]
[rzęzi]
Puść ją!
[wściekły ryk]
Przepraszam.
[Julek piszczy]
[delikatna muzyka]
Julek!
Kurwa…
Julek!
Poczekaj.
Zaraz zadzwonię po pomoc. Wszystko będzie dobrze.
[brzęk wibracji i dźwięk rozładowującej się baterii]
[szlocha]
[uspokaja go głosem]
[gulgotanie]
Słucham?
[gulgotanie]
Nie rozumiem.
[rzężenie]
Nie rozumiem, co mówisz.
[szepcze] Cicho. Wszystko będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
[rzęzi]
Sarah Connor.
To nie jest Terminator.
To jest Kapitan Mors.
Znalazłam go na wakacjach z moimi rodzicami.
Moja siostra nazwała go Kapitanem Morsem, wiesz?
[gulgocąc] Skończ to. Proszę cię.
Dobij mnie.
Nie. Nie mogę.
Nie…
Nie.
[płacze]
[wzruszająca muzyka]
[mruczy]
[jęczy]
[brzęk metalu]
[chrapanie]
[narastająca muzyka]
[coraz groźniejsza muzyka]
[wrzaski]
[okrzyki]
[krzyki i szlochanie]
[dynamiczna muzyka]
[dyszy ciężko]
[kroki]
[muzyka trzymająca w napięciu]
No chodź tu, skurwysynu.
[mlaśnięcie]
[łomot]
[krztusi się]
[mężczyzna] Ostatnie zgłoszenie to miałem, jak zadzwonił facet, spanikowany,
że przy remoncie wodociągu Murzyn pracuje.
Albo że kobieta PKS prowadzi,
no bo jak niby może kobieta PKS prowadzić?
A jak już się trafi, od wielkiego dzwona, coś poważniejszego,
jak zatrzymam pijanego gnojka za kierownicą,
to zaraz się okaże, że to syn starosty albo posła.
I jeszcze zjebka z tego będzie zamiast medal.
Kolego aspirancie, tu jest Polska, nie Miami Vice.
Ostatni raz strzelałem na szkoleniu.
W 1992.
Brat, to wiesz, razem ze mną w policji był,
ale rzucił to w pizdu i bardzo dobrze.
Teraz warsztat samochodowy prowadzi,
to mam przynajmniej gdzie ten radiowóz naprawiać.
Za swoje.
Ile razy pisałem o nowy.
I nic.
I tak leci ta służba.
Życie spierdala, dzień za dniem przez palce przecieka.
A człowiek nie zrobił nic ważnego.
[chrząka]
Tak…
To co? Będę lecieć, misiek.
Do wtorku, nie?
Dzięki, Janeczka.
[z radia] 2-3-7.
[policjant] 2-3-7, zgłaszam się.
Jakbyś zobaczył gdzieś Mariusza i jego brata, to weź ich zatrzymaj,
bo ktoś ich widział w mundurach z II wojny światowej,
że wyprawiają Hitlerowi urodziny w lesie.
Over.
- Rany boskie! - Pomocy!
- Pomocy. Niech mi pan pomoże. - Dziecko!
- Niech mi pan pomoże… - Dziecko, co się stało?
- Niech mi pan pomoże… - Co ci jest? Jesteś ranna?
- [łoskot] - [pisk opon]
Kurwa.
[policjant] Zaraz wracam.
[trzymająca w napięciu muzyka]
[szlocha]
Proszę pana!
[Zosia wali w szybę]
[stłumiony krzyk Zosi] Proszę pana!
[policjant] Proszę pana?
Nic panu nie jest?
Proszę pana! Proszę pana…
[dźwięk pełen grozy]
Kurwa jego mać!
Rzuć to! Policja!
[zgrzyt siekiery]
[rzężenie silnika]
Kurwa!
[łomot blachy]
[silnik odpala]
[pisk opon]
[triumfalna muzyka]
[stęknięcie]
Do hymnu!
Jak się zaczyna?
♪ Złoty słońca blask dokoła ♪
♪ Orzeł Biały wzlata wzwyż ♪
♪ Dumne wznieśmy w górę czoła ♪
♪ Patrząc w Polski Znak i Krzyż ♪
♪ Polsce niesiem odrodzenie… ♪
Poczekaj, bo tu mi się…
Teraz jest…
♪ W nas jest przyszłość, z nami lut ♪
Lud. Lud.
Bóg! Honor! I Ojczyzna!
- Ja cię słucham. - Kocham Polskę.
Ty.
Dzik?
Dzik. Przyświeć.
[muzyka budująca napięcie]
[niskie pomruki]
[rytmiczna muzyka]