NETFLIX SUNAR
Hey!
Orada biri mi var?
Ulu Tanrım...
Elimi tut.
Uzan.
Tamam.
Bir daha dene.
Hadi!
Yardım çağırayım.
30 YIL SONRA
Tozunu silkele.
Herkese günaydın.
Dışarı çıkma ve gereksiz her şeyden kurtulma vakti.
Beni anladınız.
Kurallar böyle.
Beni izleyin.
Tüm elektronik cihazları verin lütfen!
-Julek Rosiejka. -Hecele.
R-O-S-I-E-J-K-A.
Şakaydı.
-Sokołowski. -Sevmediğim sosis markası gibi.
-Hadi! -Kowalczyk.
-Sağ ol. -Czajka.
Çabuk! İşimiz var.
Dur!
Tableti de ver. Hadi bakalım!
-Ya kaybolursa? -Kaybol.
Aniela Turek.
-Bir dakika! -Aniela Turek.
-Alayım şunu. -Tamam.
Wójcik.
-Hızlanın! İsim? -Wrońska.
Bu ne surat? Kamptasın.
-Zosia Wolska. -Bir tane daha.
Eşyanızı alıp şurada toplanın!
Yürü dostum. Hadi.
-Sıradaki. -Eşyanızı otobüsten alın!
Marş marş! Canlanın biraz. Hadi!
Bazılarınızın ikinci veya üçüncü gelişi.
Robert.
Hiç şaşırmadım.
Ama sevindim.
Biliyorsunuz ki değecek ve eğlenceli olacak.
Bu kampın sizin için bir tür tatil olmasını istiyorum.
Eğleneceğiz, yeni dostlar edineceğiz,
doğanın tadını çıkaracağız ve sorunlarımızı çözeceğiz.
Neden buradasınız?
Çünkü akıllı telefonlarınıza ve bilgisayarlarınıza bağımlısınız!
Elektroniğe, teknolojiye!
Çevrim dışı olmak bu kadar zor mu?
Bu kamp bunun kolay olmak bir tarafa,
keyifli ve harika olduğunu gösterecek!
Yeni beceriler edinip kendinizi yeniden keşfedeceksiniz.
Çocuklar, çevrim dışı hayatta kalma
ve doğa yürüyüşü kampımız Adrenalin'e hoş geldiniz.
Bravo!
-Al bakalım. -Bir numara çekin!
Hadi.
Bu numaralar farklı grupları temsil ediyor.
-En iyisi hangisi? -Her grubun görevi farklı
ama tek bir ortak amaç var, o da...
Macera!
Kendi başınıza doğada kalacaksınız.
Medeniyetten uzakta.
-Ben de dört çektim. -Her adımda vahşi hayatın tehlikeleriyle
yüzleşeceksiniz.
Vahşi hayvanlarla, hatta belki köyün delileriyle karşılaşacaksınız.
Macera, eğlence ve pek çok fırsatla dolu bir hafta sizi bekliyor.
Hepsi de çevrim dışı!
Adrenalin!
Akordu bozuk, baksana.
Robert.
-Sadece hardal. -Vegan sosis var mı?
Hadi be, ben et yemem!
Sorun yok.
Çalsana.
-Hardallı. -Benimki hardallı ve ketçaplı olsun.
-Küçük sosis mi büyük mü? -Büyük.
Şimdi hep birlikte şarkı söyleyelim.
-Ketçap veya hardal? -Hardal.
Hepiniz biliyorsunuz.
-Ekmekli mi ekmeksiz mi? -Ekmekli.
-Katılın. -Ekmekli.
Instagram'dan uzak bir hafta süper bir şey.
Güncellemeleri almıyorsun.
Kim New York'ta, Bali'de, Sri Lanka'da,
kim maraton koşuyor,
kim güneşte kurutulmuş domates ve yeşil biberli pisi balığı yiyor...
Bunlar beni bozuyor çünkü ben ancak
asansör bozuksa koşarım, evde kalıp ketçaplı makarna yerim.
Burada hiç haberin olmuyor. Tam arınma.
Selam.
Ewa, hadi!
Kampçıların dikkatine!
15 dakikaya ışıklar sönecek!
ADRENALİN ÇEVRİM DIŞI DOĞA YÜRÜYÜŞÜ KAMPI
Uyanın!
-Sıcak su var! -Geliyorum!
Tuvalet kâğıdım!
ERKEKLER TUVALETİ
Yüce Tanrım, Kutsanmış Bakire
ve Kutsal Melekler vasıtasıyla sana yakarıyorum.
Tehlikeli teknolojiye bağımlı genç yüreklerden
kötülüğü kovma iradesi bahşet bizlere.
İsa Efendimizin çilesi, bizim için akıttığı kutsal kanı,
yaraları ve acısıyla...
İsa, bize meleklerini gönder ki
medeniyetin meşum güçlerini cehennemin dibine yollasınlar.
Krallığın, hizmetkârlarının yüreğinde yer bulsun ve onları
kötü alışkanlıklarından kurtarsın.
Merhaba!
Ben Iza. Grubunuzun lideriyim.
Kızlar, orası rahat mı?
Teşekkürler.
Üç günlük bir yürüyüşe çıkacağız. Yolumuz zorlu,
o yüzden birbirimizden ayrılmamaya ve kimsenin geride kalmamasına gayret edelim.
Anlaşıldı mı?
Grubun en yavaşı kim?
Neden herkes ona bakıyor? Adın ne?
-Julek. -Julek mi?
Hepinizi şaşırtacak, göreceksiniz. Hadi, marş!
Selam.
Kolyen T-800'e benziyor.
Anlamadım?
T-800. Terminatör filmindeki Arnold.
Ha yok, sadece bir aile yadigârı.
Ama gerçekten T-800'e benziyor. Sen de Sarah Connor gibisin.
Sarışın değil miydi o?
Yüzünü kastettim.
"Ben sibernetik bir organizmayım. Görevim seni korumak."
"Geri geleceğim."
-Spor yapıyor musun? -Hayır.
-Sen? -Yani işte...
-Pek yapmam. -Atletik görünüyorsun ama.
Bilirsin...
Boş vaktimde...
Tabii!
Her gün spor salonu ve havuz, hafta sonları da maraton mu?
Evet.
Biraz yüzme, biraz bisiklet.
Baksana Daniel...
Efendim?
-Selfie sever misin? -Of!
Ne oldu?
Selfie çekmeyi sever misin?
-Siktir git ya. -Seversin, değil mi?
-Bacaklarını tıraş ediyor musun? -Bartek, bırak onu.
-Daniel? -Seni tıraş edeceğim şimdi.
Bisikletçiler yapar. Belki profesyonelsindir.
-Bartek! -Sakso çekmeyi de seviyorsundur.
Tanrım... Bartek!
-Delirdin mi? -Neydi o?
Her şey yolunda mı? Ondan bir farkın yok.
Tamam...
Pekâlâ. Temizleyelim şunu.
Tamam. Yeter.
İki tane ver.
Şimdi sustun bakıyorum.
Pekâlâ.
Şimdi de...
Eyvah, makasım yok.
Tamamdır. Gidelim.
Kalkabilecek misin?
-Pardon. -Kendimi kaptırdım.
Hemen gidip işeyebilir miyim?
Acele et.
Hazırlanalım.
Çantaları sırtlayın.
Yardım etsene.
Bu ne ya!
Hay sıçayım!
Of be.
Buraya gelin!
-Avcılar mı? -Hayır.
Avcılar değil.
Bir tür etobur.
Büyük bir şey.
Polonya'da her yıl 15.000 kişi kayboluyor.
Üçte biri ormanda.
-İstatistiklere ekleneceğiz. -Hiç komik değil.
İlk kez mi ormana geliyorsun?
-Sakin ol. -Doğru.
Hayvanlar sebepsiz yere saldırmaz. Ve Totter-Tot bizi korur.
Devam edelim!
Geyik bir acayipti, değil mi?
Kurt Adam Londra'da filmini izlemiş miydin?
Konusu şöyle...
İki adam, şimdi bizim yaptığımız gibi, ormanda yürüyüşe çıkar.
Yürürken bir tür hırıltı duyarlar.
Köpek, tavşan veya kurt sesi gibi.
Aldırmayıp yola devam ederler.
Sonra hırıltı tekrar duyulur, etraflarında dönüyor gibidir.
Yola devam ederler ve adamlardan biri saldırıya uğrar!
Kolu bir ısırıkta kopar...
Daniel?
-Efendim? -Nasıl yapacağımı bilmiyorum.
Böyle mi?
Ben yaparım.
Yıkanmalıyım. Yapış yapış oldum.
Julek, sen neden geldin?
-Oyun. -Bilgisayar mı?
Konsol oyunu da var.
Devam et Julek.
Herkes paylaşıyor.
Devam et.
Oyun oynuyorum.
Polonya'nın en iyi ikinci oyuncusuyum.
Yayın yapıyorum, YouTube kanalım var.
-Gidecektim... -Kaç takipçin var?
-Kore'deki turnuvaya gidecektim ama... -Kaç kişi?
-Benim de kanalım var. -Tam 900.334.
Ya senin?
-Aşağı yukarı aynı. -Julek, devam et.
Kore demiştin.
Turnuvaya katılacaktım
ama annemler interneti kesip beni buraya gönderdi.
-Şartlı tahliye. -Kore'de de kamplar var.
Şaka.
Yarım milyon dolar kazanmak mümkün.
Demek internette çok vakit harcadığın için
okulu bıraktın.
Başka kim okulda aynı sebepten sorun yaşadı?
Kimse.
Tam düşündüğüm gibi. Duyduğuma göre hepiniz.
Sıra Zosia'da.
Zosia Wolska.
Bir bakalım.
Zosia.
Zosia...
Yarın devam ederiz.
Ne zaman istersen. Tamam mı?
-Duydunuz mu? -Neydi o?
Orada bir şey var.
Otur!
Kıpırdamayın.
Bayan Iza?
-Efendim? -Dikkatli olun.
İyi fikir.
Çok şirin.
Küçük bir tilkiymiş.
Keşke görseydiniz. Bugünlük yeter.
-Altınıza ettiniz... -Yatma vakti!
Fosur fosur.
Böylesi daha iyi.
Aman diyeyim.
Yüreğime indirecektin.
Bu gürültüde uyuyamıyorum.
Ne gürültüsü?
Cırcır böcekleri, baykuşlar,
keneler falan.
-Sen ne yapıyorsun? -Keyif çatıyorum.
Görüyorum. Bir fırt versene.
İçer misin?
İsimlerimiz benziyor.
Öyle mi?
Daniel, Aniela. D ekle, A çıkar.
Tesadüf mü? Sanmam. Kız arkadaşın var mı?
Hayır. Yani evet.
Bazen. Nasıldır, bilirsin.
Hayır, bilmem.
Şey...
Birçok kızla çıkıyorum. Gününe bağlı.
Bende de bir şey var.
Ne, biliyor musun?
E?
-Yani? -Sana yardım edeyim mi?
Hayır, gerekmez. Yani...
Hayır.
Yardım gerekmez.
Ne oldu?
Hiç.
Gey misin?
Hayır.
Sadece...
Gerildim.
Bilmiyorum...
Yok artık...
Bakir misin?
-Biri var, demiştin. -Dedim.
İnternette.
Sadece siber seks mi yaptın?
Kusura bakma.
O zaman bana "Hocam" de.
Nasıldı?
Ben yatayım.
Tekrar yaparız, değil mi?
Bakarız. İyi geceler!
Teşekkürler.
Bir dakika.
Şunu çıkaralım.
Tamam.
Uyuyakalmadan önce.
Julek! Zosia ile Daniel'i uyandır.
-Daniel yok. -Nasıl yani?
Burada değil. Çadırında değil.
-Belki bacaklarını tıraş ediyordur. -Nerede bu?
Daniel'i gören var mı?
-Gideceğini söylemiş miydi? -Ne bileyim?
-Onu en son kim gördü? -Belki başına bir şey gelmiştir.
Pekâlâ. Onu en son kim gördü?
Ben gördüm. Birlikte kıyıda oturduk.
Sonra?
"Şimdi hamileyim."
Bana tam yerini göster.
Benim değil.
-Başka ne yaptınız? -Hiç.
-Bir şey yapmışsınızdır. -Oturduk, sohbet ettik, ben yattım.
Süper.
-Ne konuştunuz? -Git başımdan.
-Neden söylemiyorsun? -Siktir git.
Hey!
Baksanıza.
Galiba kan bu.
-Çok fazla. -Ne oluyor?
Kan.
Hayır, bu...
-Ne? -Öz suyu falandır.
-Bu renkte mi? -Tabii, bir sürü ağaç sıvı salgılar.
İsimleri ne?
-Renkleri tıpkı... -Polonya'da yetişmiyorlar.
-Yetişeni de var. -Mesela nerede?
-Mesela burada. -Kan bu.
Hayır. Bu...
Paniğe kapılmayın, tamam mı?
-Onu aramalıyız. -Veya geri dönelim.
Sen geri dön. Biz ararız.
Oylayalım. Bence dönelim.
Sakin olun. Tamam.
Bartek ve Aniela burada kalsın, belki Daniel gelir.
Bir yere gitmeyin.
-Zosia ve ben etrafa bakalım. -Ayrılacak mıyız yani?
-Mecburuz. -Bir şey diyebilir miyim?
-Kısa olsun. -Korku filmlerinde
grup birbirinden ayrılınca ölenler olur.
-Julek, lütfen! -Sakin ol.
Polis çağırsak daha sakin olurdum.
Telefonumuz yok.
Bir saate onu bulamazsak kampa döneriz. Tamam mı?
-Peki. -Gidelim.
-Ben ne yapayım? -Bilmem... Kal.
Polisi bekle.
Şu işe bak.
Daniel!
-Bir şey daha söylesem... -Hayır!
Korku filmlerinde altı ölümcül hata vardır.
Merak. "Acaba içeride ne var? Bir bakalım."
İnanmama.
"Hayal gördüm, korkacak bir şey yok."
Güven. "İçeri gireceğim. Neden girmeyeyim ki?"
Bu üçüncüsüydü.
Dördüncüsü, çirkinler asla sağ kalmaz.
Beşincisi, seks.
Seks ölüm fermanıdır.
Altıncısıysa ayrılmaktır, tıpkı şu an yaptığımız gibi.
Ben yapayım.
Sağ ol.
Ya dönmezlerse?
Neden dönmesinler?
Bilmem.
Varsayım işte.
Burada bir başımıza kalsak...
...ne yapardın?
Nedir o?
İçeri girelim.
-Ama özel mülk. -Julek!
Bir rahat ver. Belki Daniel'i görmüşlerdir.
Geçemem ki.
Merhaba!
Ne berbat yer.
Merhaba!
Günaydın!
Kimse yok mu?
İzninle.
Kimse yok. Geri dönelim.
-Duydunuz mu? -Evet.
Selam ufaklık.
Durun, durun.
Bayan Iza...
Zosia, dikkatli ol.
Ah, Tanrım.
Biri geliyor!
Kaçalım!
-Geliyor! -Saklanalım hadi!
Biri geliyor!
Ses çıkarma!
Sessiz ol.
-Sakin ol. Kendine gel. -Siktir.
Çabuk!
-Tırmanamam! -Julek!
-Çabuk! -Sığarsın.
Çabuk!
Bayan Iza!
Kaçın!
Gel bakalım çıbanlı şapşal!
-Siktir... -Bayan Iza?
Gey olduğumu biliyordum.
İnsan hissediyor.
Yine de bunu saklamalıyım.
Bu ülkede gey olmaya çalış hele.
Çok fenadır.
-Üzme kendini. -Cidden mi?
Sen iyi ve zeki birisin.
Ben de sürekli yaftalanıyorum.
Boş kafalı sarışın.
Sadece yatılacak biri.
Ama kuralları görmezden geliyorum ve bundan memnunum.
Yine de keşke bulabilsem...
Gerçek aşkı.
Sahici bir aşkı.
Peşimizde mi?
Şimdi ne olacak?
Bilmiyorum.
Oyun bitti.
Ne yapacağız?
Adi köylüler, ikinci sınıf Polonya. Ne bu? Burada ne işim var?
Buraya gelmeyelim demiştim!
-Kimse dinlemedi! Eve gitmek istiyorum! -Julek!
Kendine gel.
Julek...
Geçecek, tamam mı? Sakin ol.
-Dönüp Daniel'in telefonunu alalım. -Hayır, bunu yapmayalım.
Lütfen.
Tamam, dinle. Şöyle yapacağız...
Yola devam edip yardım bulacağız.
Bunu yapabiliriz.
Söz mü?
Söz.
Babamın gözü hiçbir şey görmüyor.
Aşırı sağcı olduğuma inanmayı yeğler, yeter ki ibne olmayayım.
Sanırım hakkımdaki fantezisi bu.
Eve erkek arkadaşımı çağırsam bile
bir arkadaş der geçer.
Gözünün önünde çocuğun poposunu ellesem
sanır ki... Ne bileyim.
Bir tür maço selamı falan diye kabul eder.
Babam neler olup bittiğini hiç anlamıyor.
Aniela ile Bartek'in yanına dönelim, tabii yaşıyorlarsa.
-Öyle deme! -Zaten onları bulamayız.
Nerede olduğumuzu bilmiyoruz, aynı yerde dönüp duruyoruz.
O çam yarması yüzünden ölmezsek açlıktan öleceğiz.
Balık tutmak, yosun yemek, avlanmak veya mantar toplamak bize göre şeyler değil.
-Zavallı Bayan Iza... -Sus artık!
Merhaba!
Kapıyı açın!
Günaydın. Bize yardım eder misiniz?
Arkadaşlarımız öldü.
Bir kaza oldu, yardım lazım. Girebilir miyiz?
Kapı!
Telefon var mı? Telefon etmeliyiz.
Ne oldu, anlatın.
Nasıl anlatsam bilmiyorum, size çok garip gelecek...
-Zaten bize inanmazsınız. -Ben bir sürü garip şey gördüm.
Dev gibi birine rastladık, eğri büğrü bir adam.
Bize saldırdı, sonra da arkadaşımızı ve rehberimizi öldürdü.
Ne? "Öldürdü" mü?
Korkunç bir şey, insanlar ölüyor.
Sarhoş musun sen? Uyuşturucu mu kullandın?
Hayır.
Pekâlâ.
Sakin ol.
Sakin olamam! Hemen polisi veya birini aramalıyım!
Yoksa sonumuz fena.
Oturun.
Telefonum yok.
Cep telefonum var.
Ama buradan çekmez. Sabit hattı deneyelim.
Hat yok.
Yakın zamanda şiddetli fırtınalar oldu.
Birlikte karakola gitsek iyi olur.
Ama insanlar öldürülüyor diyorsun.
Bu tehlikeli olmaz mı?
Sakin ol.
Hadi ama.
Aferin.
Tekrar merhaba.
Seni geçen seneden hatırlıyorum.
Senin gibileri bilirim.
Yapışkan.
Kışkırtıcı.
Başkalarını cezbetmeye hazır.
Bir nevi
veba gibi.
Burada bekle.
Tanrım!
Kime bulaştığınızı bilmiyorsunuz.
Onlarla ilk kez uzun zaman önce karşılaştım.
O karşılaşmadan bir anım var.
Ömür boyu kalacak.
"Onlar" mı?
İki kişiler.
Ne?
Bir zamanlar bu civarda yaşayan bir aile vardı.
Bir anneyle iki oğlu. İkiz çocuklar.
Yoksul bir hayat sürüyorlardı ama birbirlerini çok severlerdi.
Mutluydular.
O uğursuz güne dek her şey yolundaydı.
"Bir varmış bir yokmuş,
kasvetli bir kulübede
çirkin mi çirkin bir cadı yaşarmış.
Sabahları küçük kızları,
akşamları da küçük oğlanları yermiş.
Süpürgesine binip
köye gider gelir,
tombul çocukları kapıp çuvalına atarmış.
Çocuklar kazanı boylamadan önce
cadı onlara şu şarkıyı söylermiş...
Ormanda uyuyan yok bu gece
Ormanda uyuyan yok bu gece"
İyi geceler.
İyi geceler anneciğim.
Ormanda uyuyan yok bu gece
Baba, Oğul...
Çocuklar?
Dehşet içindeydi.
Onları zincire vurup bodruma hapsetti.
Böylece kimse öğrenmeyecekti.
Ve asla dışarı çıkmayacaklardı.
Yıllar geçti, onları besleyip saklamaya devam etti.
Sonunda aklını kaçırdı.
Nasıl kaçırmasın...
Zavallı kadın bir kuzu kadar masumdu.
Tamamen delirdi.
Bizim gidip yardım çağırmamız gerekiyor.
Canınızı seviyorsanız kalın.
Silah var, yiyecek var.
Öylece bekleyecek miyiz?
-Belki kötü bir fikir değildir. -Gitmekte özgürsünüz.
İki günde en yakın köye varırsınız.
Keyfiniz bilir.
Karar sizin.
Öylece oturamayız.
Gidip Daniel'in telefonunu alalım. Başka çaremiz yok.
Zosia, dikkat et.
-Orada ne işi var? -Geri çekil!
-Orada mı? -Sus!
Sakin ol! Şöyle yapacağız...
-Gitmesini bekleyeceğiz. -Ya bir hafta gitmezse?
Daha iyi bir fikrin var mı?
Julek!
Ben ön tarafta gürültü yapacağım. Sen içeri gir.
-Tamam. -Ben onu oyalarken telefonu al.
Tamam.
Hayır, dur!
-Ya peşine düşerse? -Kaçarım.
-Birazdan görüşürüz. -Julek...
Koşabilir misin?
Zosia, iyi olacağız, değil mi?
İyi olacağız.
Tamam.
Dur!
Al şunu. Ne olur ne olmaz.
Aç kapıyı pis şişko!
Hey!
Bırak onu!
Özür dilerim.
Julek!
Siktir!
Julek!
Dur, yardım çağıracağım. Bekle. Her şey yoluna girecek.
Ne?
Anlamıyorum.
Hiç anlamıyorum.
Her şey düzelecek.
Düzelecek.
Sarah Connor...
Terminatör'den değil bu.
Kaptan Mors.
Ailemle geçirdiğim bir yaz tatilinde bulmuştum.
Kız kardeşim Kaptan Mors adını verdi.
Buna bir son ver lütfen.
Bitir işimi.
Hayır, yapamam. Yapamam.
Gel bakalım şerefsiz.
Son seferinde dehşet içinde bir adam aradı.
Siyah bir adam su tesisatını tamir ediyormuş.
Ya da bir kadın, otobüs kullanıyormuş.
Direksiyon başında bir kadın, ha?
Kırk yılın başında ciddi bir şey olur.
Sarhoş gerzeğin tekini araba kullanırken yakalarım.
Her seferinde de babası önemli biri çıkar.
Madalya alacağıma başıma bir sürü dert açılır.
Memur Bey, burası Polonya, Kanun Namına dizisi değil.
En son ne zaman silah kullandım? 1992'deki bir eğitimde.
Kardeşim de polis oldu
ama "Siktir et." deyip tamirhane açtı.
İyi de oldu, bu arabaya orada baktırıyorum. Kendi paramla.
Yeni araba için başvuruyorum ama nafile.
Teşkilata böyle hizmet ediyorum.
Her geçen gün hayat avucumun içinden akıp gidiyor.
Sıfıra sıfır, elde var sıfır.
Tamam.
Eh, ben gideyim artık canım.
Salıya görüşürüz.
Sağ ol Janeczka.
237?
237, tamam.
Mariusz ve kardeşi için gözünü dört aç.
Ormanda 2. Dünya Savaşı üniformalarıyla
Hitler'in yaş gününü kutlarken görülmüşler.
Tamam.
-Tanrım! -İmdat!
Yardım edin!
-Lütfen yardım edin. -Evladım...
Ne oldu? Sorun ne?
Yaralı mısın?
Kahretsin!
Hemen dönerim.
Memur Bey!
Bayım?
İyi misiniz?
Memur Bey!
Seni şerefsiz!
Bırak! Polis!
Siktir!
Millî marş.
Nasıl başlıyordu?
Her yanımızda parlar altın hüzmeler
Beyaz kartal yükselir göğe
Gururla kaldıralım başlarımızı
Gör armayı, gör haçı!
İnşa edeceğiz yepyeni Polonya'yı...
Dur, burası zor.
Biz...
Evet?
Biz geleceğiz, biz halkayız!
"Halk."
Tanrı, şeref ve vatan!
-Aferin. -Polonya'yı seviyorum.
Hey.
Domuz mu?
Domuz. Feneri tut.
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy