NETFLIX PRZEDSTAWIA
Zapytam jeszcze raz. Gdzie on się ukrywa?
Pani mąż jest poszukiwany.
Mamy rozkaz go zatrzymać.
Pytam ostatni raz.
Gdzie on jest?
Ja z nią porozmawiam.
Jest przerażona.
Tak nam nic nie powie.
Masz pięć minut.
Proszę posłuchać.
Nie chcemy zabić pani męża,
tylko go aresztować.
Boję się o syna.
Obiecuję, że nic mu się nie stanie.
Wróci do domu, gdy aresztujemy pani męża.
Nie odpowie za czyny ojca.
Niech pani pomyśli o synu.
On jest tu najważniejszy.
Nasz człowiek jest na drugim piętrze.
Ruszamy.
Bądźcie czujni.
Wchodzimy po schodach.
Zespół Alfa gotowy.
Przyjąłem.
- Cel namierzony! - Na ziemię!
- Zrób to. - Na ziemię, mówię!
Ręce na widoku!
Zrób to.
Nie patrz tak! Na ziemię!
Dzieciak pod ścianę. No już.
Zabierzcie go gdzieś.
Co mam zrobić, tato?
Strasznie się boję.
Coś tu nie gra.
Odpowiedz na pytanie.
Macie tu broń?
Macie broń?
Zapytaj go o broń.
Macie jakąś broń?
- Kryć się! - Padnij!
Widzieli nas.
Na jedenastej.
Cel na drugiej! Przed nami!
Zdejmijcie tych z prawej!
Cel zniszczony. Teren czysty.
Zrób to, synu. Będę z ciebie dumny.
Bóg cię wynagrodzi.
- Zrób to! - Zamknij się!
Zrób to!
Rusz się!
Zrób to, synu!
OPERACJA SENTINELLE TO INICJATYWA FRANCUSKIEJ ARMII
WDROŻONA 12 STYCZNIA 2015 ROKU
WARTOWNIK: ŻOŁNIERZ OCHRANIAJĄCY LOKACJĘ
PRZECIWSTAWIA SIĘ TERRORYZMOWI
PRZEWIDUJE ATAKI
ADAPTUJE SIĘ DO SYTUACJI
DZIAŁA W OBRONIE PAŃSTWA I OBYWATELI
ODDZIAŁY OPERACJI SENTINELLE PATROLUJĄ ZAGROŻONE OBSZARY
KAŻDEGO DNIA ARMIA MOBILIZUJE 10 TYS. ŻOŁNIERZY
Mama oszaleje z radości!
- Kochana. - Jak się masz?
Tak się cieszę!
Kiedy wracasz?
Nie wracam.
Dostałam przeniesienie.
To świetnie.
Wcale nie.
Skończyłam szkolenie z wyróżnieniem.
Znam pięć języków.
A będę patrolować chodniki w operacji Sentinelle.
Nie na to liczyłam.
Rozumiem.
Ale jesteś z nami.
Dupek z szóstego wciąż tu mieszka?
Tak.
- Naprzykrza się mamie? - Nie aż tak.
Zjedzmy coś. Umieram z głodu.
Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś.
Udusisz ją.
Gotowałam to danie waszemu ojcu. Przypominało mu o ojczyźnie.
- Niemożliwe! - Naprawdę?
Dalej, jedz. Z ciebie to sama skóra i kości.
Nie jestem głodna.
- Nie chcesz? - Później.
Mamo!
- Mamo, chcesz? - Później.
Więcej dla mnie.
Przepisano pani silne opioidy na migrenę.
Leki uspokajające, beta-blokery…
To wybuchowa mieszanka. Łatwo się uzależnić.
Mam dla pani propozycję.
Odnowię tę receptę, gdy porozmawia pani z terapeutą.
To dla pani dobra.
Zgoda?
- Zgoda. - Dam numer do znajomego.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Porucznik Éric Jaubert.
Ja tu dowodzę.
Pani przodem.
Nie, dziękuję.
Poruczniku.
- Dzień dobry. - Witam.
Patrolujemy Stary Port.
Potem idziemy nad kanał.
- I dalej w dół. - Przepraszam.
Chyba się zgubiłem. Którędy do hotelu Negresco?
W tamtą stronę.
Dobrze, dziękuję.
To norma, przyzwyczajaj się.
Jak już mówiłem, najpierw port, potem Plac Garibaldiego.
- Kto to jest? - Nie wiem!
- Kto to? - Mój znajomy!
- Pomocy! - Przestań!
Kurwa…
- Szybko! - Patrz na mnie, gdy mówię!
Przyślij wsparcie. Mamy napaść.
- Zaraz ci przyłożę! - Jej chłopak ją bije!
Szybko!
Jest pijany! Zabije ją.
Proszę się uspokoić. Policja już tu jedzie.
Rozwalę ci łeb!
Czekaj!
Chorąży!
Tak nie można!
Wszystko w porządku?
Już dobrze.
Jesteś z nami.
Zajmiemy się tobą.
W sobotę idziemy na miasto. Bez wykrętów.
Jak tam, przystojniaku?
Napijecie się kawy?
Chorąży?
W porządku?
Masz oksykodon lub kodeinę?
Jesteś gliną?
- Kodeina za 50. - Dobra.
Zaczekaj tu.
Co to? Nowy tatuaż?
Tak. Podoba ci się?
Bardzo.
To fajnie.
Nie rób takiej miny.
- Chodźmy. - Nie.
Spójrz na mnie.
- Nie. - Tak.
Uśmiech.
Przestań.
Nie jestem matrioszką.
Moje piękne córeczki!
Takie piękne.
- Zróbmy zdjęcie. - Dobrze.
Tego mi było trzeba.
Hej, dziewczyny!
Jak tam?
To moja siostra.
- Żołnierka! - Tak, cześć.
- Na razie. - Pa.
- Kto to był? - Nie wiem.
No dalej!
- Tańczę! - Nie!
Tania!
Tania.
- Jak tam? - Co u ciebie?
To moja siostra.
Cześć.
- Aurélien. - Klara.
A to kto?
Rosjanie.
- Poznasz mnie? - Tania…
No dalej!
Dobra.
Zaraz wracam.
- Dokąd idziesz? - Przypilnuję jej.
Tania!
WSZYSTKO DOBRZE?
GDZIE JESTEŚ?
Dzień dobry.
Cześć.
Muszę iść.
Odezwiesz się?
Pewnie.
Otwórz torbę.
- Nic tam nie ma. - Takie są procedury.
- Co to? - Zwykłe pudełko.
Pudełko na pierścionek.
Otwórz je.
Pokaż torbę.
- Co to? - To tylko papiery.
- Wścibski jesteś. - Taka robota.
Torba w porządku. Rozłóż ręce.
- Masz jakąś broń? - Nie.
- Co tu robisz? - Nic.
Rzuć broń!
Nie glina, co?
Spadaj stąd.
No już.
Uciekł?
- Przepraszam. - Jedziemy.
- Proszę. - Dzięki.
Halo?
Przepraszam, szukam siostry.
Pani siostra jest w śpiączce wywołanej obrzękiem mózgu.
Musimy czekać, aż sam się wchłonie.
Przykro mi.
Dzień dobry.
Kapitan Muller.
Siostra Tani?
Ma pani chwilę?
Przywieziono ją dziś rano.
Znalazł ją przechodzień. Była na plaży.
Wstępne badanie wykazało, że została zgwałcona.
Gdzie była wczoraj?
Byłyśmy razem w Millenium.
W klubie? Z przyjaciółmi?
Nie, tylko we dwie.
Wyszła z ludźmi, których nie znam.
Miłego dnia.
Wszystko dobrze?
Słyszałem o siostrze.
Przykro mi.
Będę za pięć minut.
Zwiększycie pojemność o 50 osób…
- Jasne. - I wtedy…
Pan jest tu szefem?
Tak, o co chodzi?
Potrzebuję nagrań z kamer.
Jak to? Po co?
Dla antyterrorystów.
Czego pani szuka?
Jak sprawdzić tę kamerę?
Ten tutaj. Zna go pan?
Stał w tym miejscu.
To stały klient.
Co pani wyprawia?
Policja zarekwirowała to nagranie. Zaraz ich tu wezwę.
Chorąży?
- Wszystko dobrze? - Tak, idziemy.
Niech pani nie wstrzymuje oddechu.
Wydech podczas strzału.
Kawa?
To z nim wyszła moja siostra.
Musimy go znaleźć.
Skąd pani ma to zdjęcie?
To sprawa policji.
Nie mogłam się powstrzymać.
To Iwan Kadnikow.
Oprócz nagrania z klubu
mamy też wczorajsze zdjęcia z telefonu pani siostry.
- Przesłuchaliście go? - Nie.
- Złożyliśmy wniosek. - Jak to?
Iwan to syn Leonida Kadnikowa.
Bogacza i geniusza technologii.
To wpływowy, szanowany i dobrze chroniony człowiek.
Od czasu napaści Iwan ukrywa się w willi ojca.
Obaj mają paszporty dyplomatyczne.
Willa ma status konsulatu.
Nie można tam wejść.
Cholera, muszę iść.
Będę z panią szczera.
Gwałt to trudna sprawa.
Dowiemy się prawdy, gdy Tania wybudzi się ze śpiączki.
Chodźmy.
Dam pani znać.
Tylko byś jadł.
Co robisz?
Oszalałaś?
Idziemy.
Oddaj broń.
Dobra.
Dobry żołnierz powinien dawać przykład innym.
Musisz przestać ćpać, chorąży.
To damska szatnia.
- Co podać? - Wódkę z tonikiem.
Jasne.
Moja siostra jest w śpiączce.
Ty z nią wyszedłeś. Co się stało?
O kurwa.
Gadaj albo cię potnę.
Przestań, proszę. Nic nie zrobiłem.
- Gadaj, co zrobiłeś! - To nie ja!
Gadaj.
Iwan?
Puść go.
Co tu się wyprawia?
Ja cię znam.
Zabierzcie ją stąd.
Kim jesteś?
Co robisz w moim domu?
Twój syn zgwałcił moją siostrę.
A więc to ty.
Iwan powiedział mi o twoich wyczynach w klubie.
Brawo!
Powinienem cię zatrudnić.
Iwan wyjechał.
Już go tu nie ma.
Tak czy inaczej,
on nie ma z tym nic wspólnego.
Przykro mi to przyznać…
ale mój syn Iwan…
nie lubi kobiet.
Twoja siostra tu była.
Przyszła z jego przyjaciółmi.
Piła moją wódkę…
tańczyła w moim salonie,
pływała nawet półnaga w basenie!
Na moich oczach.
A ja nie jestem taki jak mój syn.
Ten jej tatuaż z diamentem…
Pożarłem go.
Wybacz, kochana.
Muszę odebrać.
Zostawię cię w towarzystwie tych panów.
Halo?
Szlag!
CHCĘ BYĆ NOWYM WIATREM PO BURZY
Halo?
Ten młody Rosjanin…
jest niewinny.
Wiem.
Chcę zapomnieć.
Piłam. Poszłam do jego domu.
Będą mówić, że się prosiłam.
Moje słowo przeciw jemu.
Nie mów tak.
Jeśli go pozwiesz, będzie dochodzenie i proces.
Kadnikow zostanie skazany.
Leonid Kadnikow.
Wiem wszystko.
Nie chcę procesu i wygrzebywania brudów.
Nie mogę zrobić tego mamie.
On nie może się wywinąć.
Zrobił innym to samo, co tobie.
I zrobi to znowu.
Rozumiesz?
Zostaw mnie. Jestem zmęczona.
…wracamy do korespondenta w Nicei.
Panie Kadnikow!
Wraca pan do Rosji?
Interesy wzywają.
Ale przed wyjazdem chciałem jeszcze raz zobaczyć ten kościół.
Został odnowiony dzięki wsparciu rosyjskich darczyńców.
Policja twierdzi, że pana syn Iwan jest podejrzany o gwałt w Nicei.
Mój syn Iwan nie miał z tym nic wspólnego.
Ktoś próbuje zarobić na tej całej sprawie.
Czy syn ukrywa się w ambasadzie Gruzji z Andriejem Baranowem?
To prawda, że wraca pan do Rosji, by uchronić syna od zarzutów?
Panie Kadnikow! Ostatnie pytanie!
Panie Kadnikow!
Co się dzieje?
Zator.
Tania!
Proszę stąd wyjść.
Pięć litrów tlenu przez maskę.
Przygotuj pompę heparynową.
Niech pani stąd idzie.
Suka.
Policja!
Idziemy.
- Proszę. - Dziękuję.
Cześć.
Cześć. Co tu robisz?
Chcę pogadać.
Dobra.
- W porządku? - Tak.
- Co robisz? - Weź torbę.
Szybko.
Daj dwa Glocki.
Z amunicją.
- I dwa FAMAS-y. - Jasne.
- Kurwa. - Z magazynkami.
Zamknij torbę.
Oszalałaś.
Odłóż ją.
Na kolana.
A teraz zwiąż sobie ręce.
Szybko.
Nie ruszaj się.
Słuchaj, oddzwonię.
Dobrze?
Tak…
Halo?
Wszystko dobrze?
Wolałabym, żebyś tu była.
Gdzie jesteś?
Wyjechałam.
Wróć.
Proszę.
Już za późno.
Jest tam policja?
Klara?
Popełniasz duży błąd.
Posłuchaj matki. Wróć.
Kobieta, która chciała zabić Tanię, żyje.
Pracowała dla Kadnikowa.
Postawimy go przed sądem.
Nie.
Zapłaci za to, co zrobił.
Teraz.
Na trzecim piętrze czysto.
Schodzę na drugie.
Przyjąłem. Idę do ciebie.
Policja zamknęła wszystkie wyjścia.
Jestem głodny.
Ciągle byś tylko jadł.
Przyniosę ci coś.
Posłuchaj.
- Słyszysz mnie? - Tak.
Widziałeś auto, które kupiłem tydzień temu?
A po co ci ono?
Do wożenia kobiet po mieście.
Ja tam wolę chodzić.
Dima, Sasza.
Co się dzieje?
Dima? Sasza?
Jesteście tam?
Gdzie jesteście? Co się dzieje?
Zabierzcie mnie stąd!
Czego chcesz?
Forsy?
Wezwijcie lekarza, szybko!
DUBAJ, TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
- Poproszę kosz z owocami. - Tak jest.
Oczywiście.
Tak.
Potrzebuję jego wsparcia.
Rozumiesz?
To ważne.
Napisy: Marta Racka