NETFLIX PRZEDSTAWIA
Cztery „Łodzie Piotra” z rybami!
Sześć „Jeźdźców” z dziczyzną!
Nasze placki są popularne!
Mamy specjalną ofertę, dwa w cenie jednego.
Jak w aptece.
Dwie lewe ręce.
Gdzie dzwony?
- Zapomniałem. - Bo stracisz pracę.
Do pieca!
Przyrumienimy cię, mój drogi.
Dobry!
Do sklepu!
Dostawa Le Grand Pieróg. Słucham.
Tak, dostarczymy w południe. Mohowaja 32.
Terentiew? Zamówił już na Święta?
Pięćdziesiąt pierogów.
Kto jest najszybszy?
Chodź tu.
Mohowaja 32. Masz 20 minut.
Przepraszam!
Cześć.
Rusz się! Ty leniwy koniu.
Przepraszam!
Tytoń! Śmiało, kupujcie!
Proszę z drogi! Spieszę się.
- Co się stało? - Ulicę znów zamknięto.
…aż włosy stanęły ci dęba!
Dokąd, ty szelmo? Bierz go. Tam!
Zatrzymaj się!
Patrzcie go!
Wstawać!
- Spokojnie! - Jestem spokojny!
I nie narzekać!
- Mądrala, co? Ponad prawem? - Co to za prawo?
Wiadomo. Kazali nam stać, to stoimy!
To pewnie oni.
Stać!
Stać. Zawracaj.
Alice!
Alice! Proszę o uwagę.
Kiedy należy wysłać zaproszenia na kolację?
Nie wcześniej niż dziesięć, ale nie później niż siedem dni
przed planowanym spotkaniem.
Dobrze.
Co powinna robić gospodyni,
zanim goście zajmą miejsca przy stole?
Jeśli liczba gości nie jest zbyt duża,
swobodnie spacerować po salonie i rozmawiać z gośćmi.
Zgadza się.
Po lunchu zapoznamy się
z zasadami rozmieszczania gości przy stole.
Ekscytująco!
„Ekscytująco!”
Nikołaju Nikołajewiczu, podano obiad.
Fiodorze!
Moja droga!
Miss Jackson!
Aliso!
Proszę!
Otrzymaliśmy zaproszenie na bal noworoczny do wielkiego księcia.
Będzie a la Russe. W starorosyjskim stylu.
Czyżby patriotyzm znów był modny?
Dokładnie!
Rozmawiałam z kostiumografem z teatru Maryjskiego.
Zajmie się naszymi kostiumami.
Wszystkich przyćmimy!
„Na cześć nowego stulecia na wieży Eiffla
lampy gazowe zostaną zastąpione elektrycznymi światłami”.
Francuzi wciąż chcą odzyskać utraconą wielkość.
Ale na pewno nie grozi im to w XX wieku.
Wspomnicie moje słowa!
Ale we Francji kobiety mają dostęp do studiów.
Ty wciąż o tym samym? Ile razy można o tym mówić?
Z uniwersytetów wychodzą wolnomyśliciele i buntownicy.
To nie jest miejsce dla porządnych kobiet.
Przepraszam, Miss Jackson,
co pani sądzi o tak zwanych prawach kobiet?
Moim zdaniem
każdy powinien pilnować swoich spraw.
Kobiety mają swoje role, a mężczyźni swoje.
Dziękuję bardzo.
Zauważ, Aliso,
że to opinia wykształconej Europejki.
Skończmy ten temat raz na zawsze.
A co z królową Wiktorią?
Co ona ma z tym wspólnego?
Coś mnie trąciło pod stołem.
Może to był duch?
Co to?
Albo ciało astralne?
Mówiłem, żeby nie przyprowadzać zwierzęcia do jadalni!
Zadowolony? Mogę zagrać w karty?
Możesz to zatrzymać.
Dziękuję!
A teraz zmiataj stąd! Ale najpierw zdaj pudełko.
Nie rozumiem.
Twoje spóźnienie tak dotknęło Terentiewa,
że odwołał zamówienie.
Zamknęli drogę i nikogo nie puszczali!
Odpracuję to.
Znam twój typ. Dobrze ci tu jak świni w błocie.
Nie jestem świnią!
Żądam pełnej wypłaty za ostatni miesiąc!
Jeśli zażądasz, to dostaniesz.
- Wynocha! - Co pan robi?
- Puść pan! - Dobra.
To ja.
- Masz? - Tak.
Proszę się nie denerwować.
Zaczęła skrzeczeć i tak wyszło!
Niech grzech opuści moją duszę!
Nie gniewam się. Dziękuję, Proszo.
I to, jak panienka kazała.
Po co panience ta żabcia?
Do wróżb?
Czas na Świątki.
Też będę wróżyć.
Ale potrzebuję większego lustra.
Jak tego. Mogę przyjść wieczorem?
Na co to komu? Niczego nie sprzedaliśmy!
Zaczekaj.
Złaź!
Tak mówiłeś o rybach, że dużo zarobimy.
Ploteczki z Paryża!
Do diabła!
Przepraszam.
Pomogę panu.
O rany.
- Cały w śniegu. - Tak.
Ploteczki z Paryża…
Proszę czekać!
Upuścił pan!
Pochowam cię pod lodem!
Czemu mnie gonisz?
Upuścił pan.
Szybki jesteś! Gdzie nauczyłeś się tak jeździć?
Jeżdżę w pracy.
Jeździłem.
Le Grand Pieróg.
- „Dostawa…” - Kiedy cię zwolnili?
- Dziś. - Gratuluję!
- Czego? - Zaczynasz nowe życie.
Potrzebujesz pracy?
Tak, bardzo.
Przyjdź o północy na Czartowski Most. Wiesz, gdzie to jest?
Straciłem równowagę. Każdemu się zdarza.
- W porządku. Dobrze, że tam byłeś. - Przez przypadek!
Tak ci się wydaje.
Nic nie dzieje się przez przypadek.
- Tato! - Tak?
A gdyby spadł ci na głowę sopel? Też nie przez przypadek?
To zależy. Jeśli spadnie na gubernatora,
może zaczną czyścić dachy.
Motja!
Skąd ta mina? To do ciebie niepodobne.
Widzę przecież. Co się stało?
Nie myśl o tym. Chodźmy.
Zwolnili cię?
W porządku, Motja. Nie denerwuj się.
Jesteś zdolny.
Dostaniesz nową pracę! O wiele lepszą od starej.
Jeśli Bóg pozwoli, przetrwamy ten miesiąc.
Może wezmą cię na latarnika?
Pewnego dnia wszystko będzie elektryczne.
- Toż to bajki. - Bajki? To przyszłość.
Patrz! Ostre jak brzytwa!
To holenderska jakość.
Pamiętasz, jak mi je dałeś, i powiedziałeś, że są magiczne?
Tak mówił mój ojciec. To rodzinna tradycja.
Tyle lat minęło, a są jak nowe.
To czysta magia! Nie to co elektryczność!
- Masz. - Tak!
- Ładne. Kto to skomponował? - Claude Debussy.
Szkoda, że nie nasz.
Zauważyłem, że zwykle go grasz, gdy chcesz mnie o coś poprosić.
Zauważyłem.
Niki, nic przed się tobą nie ukryje!
To twój dar!
To moje przekleństwo.
Bezczelne zachowanie Alisy
wymyka się spod kontroli.
Jak dzisiaj.
Jest dla ciebie niemiła.
Co mam z nią zrobić?
Sprać?
Małżeństwo potrafi ochłodzić najgorętszy temperament.
Nie mam nic przeciwko! Ale dobre partie nie rosną na drzewach.
Czy w całym Petersburgu nie ma żadnego porządnego kandydata?
Boże! Co to za magia?
To nauka.
NAUKA I ŻYCIE
„Kursy dla kobiet Bestużewa przyjmują nowe uczennice”.
Przyszły mężu, chodź do mnie na kolację!
Mogę zgasić światło? Przeszkadza.
Dam panience lampę naftową.
Zgubiłeś się?
On mnie tu zaprosił!
To przyjaciel.
Graf!
Dżyngis.
Aleks.
Miło mi. Jestem Matwiej.
A to Mucha.
Dlaczego Mucha?
Ciężko mnie złapać.
Przyszły mężu, chodź do mnie na kolację!
Czemu nie przychodzisz, paskudniku?
Spróbuje panienka?
Świece gotowe.
- Nie wierzę w to. - Dlaczego?
Moja mama tak zobaczyła tatkę, a babcia dziadzia.
Pobrali się następnego dnia!
I żyli razem przez 40 lat.
Jak po czymś takim nie wierzyć?
Nie wierzę, że z miliarda ludzi na świecie jest mi przeznaczony jeden.
A co to jest miliard?
Od dawna się tym zajmujecie?
Czym takim?
Kradzieżą.
To nie kradzież.
To do nich nie należy.
Do kogo?
Do uzurpatorów.
Żyjących z wyzysku.
Kupców,
ziemian,
oficerów,
urzędników,
szlachty. Na imię im Legion.
Wszystko, co mają, nie należy do nich.
Tylko mają to na przechowanie.
A cesarz też jest uzurpatorem?
A ty co, agent-prowokator? Co to za pytania!
Chłopaki, ja…
Żartowałem.
Jedziemy?
- Byłeś niewolnikiem niewolnika. - Czyim jest niewolnikiem?
Szef był niewolnikiem kapitału.
- Jak cała burżuazja. - Że kto?
Burżuazja. Ta klasa rządząca,
żyjąca z dochodu z pracy najemnej.
Aleks, zakręcisz mu w głowie!
Co tam zobaczyłeś?
Ten herb był na powozie, dla którego zablokowali drogę.
Lew z miotłą w ustach?
Nadziani!
Czy to też burżuazja?
Nie, to arystokracja.
To wymaga kary!
Nisko latasz.
Chwyć go za sutek. Nie będzie miał nic przeciwko.
Bądź delikatny!
Szybciej.
Maluj, tylko ładnie.
Panienka!
Proszę nie krzyczeć.
To było piękne!
Uciekamy, dalej.
Nieś mnie, Mucho.
Nieźle cię załatwiła. Ognista baba!
Chłopaki!
Pójdę już.
Mój dom jest tam.
W porządku.
Przydadzą nam się twoje ręce, choć spalone.
I twoje stopy,
mimo tych dziwnych łyżew.
Znajdziesz nas na Jarmarku.
Zastanowię się. Miło było was poznać.
Do zobaczenia.
Cześć.
Nie wróci. Zbyt porządnicki.
- Zakład? - Tak!
Dzień dobry!
Jak się spało?
Robiło się wczoraj wróżby!
Potem zawsze swędzi nos.
I co? Przyszedł?
Jaki był?
Przystojny? Spodobał się?
Oficer?
Z wąsami?
Szlachcic?
Nie.
Wręcz przeciwnie.
Jak to?
Dziś decydująca kolacja u Szuwalowów.
Poproszę o rękę Sonieczki.
Po co ci ta Sonieczka? Wszyscy wiedzą, że Szuwalow jest skończony.
Stracił kontakty na dworze. Mają go zwolnić.
- Wybacz… - Panowie!
Zajmijcie miejsca!
…ale to plotki.
Podobno jego córka też jest na wydaniu.
Najcenniejsze trofeum sezonu.
Matka zostawiła młodej hrabinie niezły posag.
Zaczynajmy.
Mam tu najnowszy model pałki policyjnej.
Rząd ogłosił przyspieszoną modernizację,
więc uważamy za stosowne zastąpienie części szabli tymi pałkami.
Zadają porządne ciosy i skutecznie rozpraszają protesty.
W przeciwieństwie do szabli,
użycie pałek nie prowadzi do śmierci ani poważnych obrażeń.
O tak.
Jak to mówią, grób naprostuje garbusa, a pałka nygusa.
Bardzo zabawne.
- Pałka. - Proszę podać.
Sugerujecie sprowadzać je z Anglii?
Nie, nie sprowadzać.
To produkt krajowy.
W pobliżu Tuły jest fabryka, która może zrobić do 10 000 sztuk rocznie.
Panowie, kto chce coś powiedzieć?
Arkady Trubecki.
Departament porządku publicznego.
Przy obecnej sytuacji politycznej, taka modernizacja może być źle zrozumiana.
Jeśli buntownicy przestaną bać się policjanta z szablą,
konsekwencje mogą być nieprzewidywalne.
Obecnie ta inicjatywa stoi w sprzeczności z interesami państwa.
Chyba nie wasza rzecz myśleć o interesach państwa.
Przepraszam, to tylko moja opinia.
Czy nie jest pan przypadkiem spokrewniony z hrabią Michaiłem Trubeckim?
Tak, Wasza Ekscelencjo. To mój ojciec.
Rozumiem.
Fabryka w pobliżu Tuły.
Tak, Wasza Wspaniałość.
Czy przypadkiem nie należy do pańskiego teścia?
To czysty przypadek.
Zaoferowali lepszą cenę.
Nie wątpię.
Proszę siadać.
Aleksandrze Iwanowiczu, niech pan skoncentruje swoją energię
nie na pałkach, na litość boską,
ale na częstszych przypadkach ulicznych kradzieży.
Nic nie poradzimy.
- W święta zawsze… - Co?
- Przepraszam. - Tak?
Podobno bandyci wykorzystują łyżwy do swoich zbrodni.
Z tego co wiem, najwięcej kradną na Jarmarku.
Tak. Szybcy i podli.
Policyjne patrole nie zawsze nadążają.
Można to rozwiązać.
Ma pan jakiś pomysł?
- Ile kosztuje kiełbasa? - Pychota!
Nigdzie takiej nie dostaniecie.
Wpadnę później.
- Przemyślałeś? - Tak.
Przegrałeś zakład.
Zobaczmy, do czego się nadajesz.
Czasem wystarczy wybrać odpowiedni moment,
być we właściwym miejscu i czasie.
Chwileczkę.
Samo wpada w ręce.
Proszę!
To jest najlepsze.
Na łyżwach jesteśmy tak szybcy, że burżuazja nie widzi,
jak uszczuplamy jej kieszenie.
Szybko jeździsz,
ale bardziej interesują mnie twoje ręce.
Patrz.
Zdążyłeś zauważyć? Teraz ty.
Rozwijaj szybkość rąk i reakcję.
Będziesz trenował, aż przestaniesz o tym myśleć.
Ręce będą pracować same.
Bez ciebie.
A to się nazywa „wypadek”.
O rety! Trzeba uważać.
Każdemu mogło się zdarzyć.
To „bączek”.
Kręcisz dżentelmenem, aż straci na wadze.
Czemu „bączek”?
Brzmi nieźle.
Rozdział 13.
Przez portfel do serca kapitalisty.
Po każdym „W”…
- Czym? - Wywłaszczeniu.
Musisz schować łup.
W tym celu nasza spółka ma bank do depozytów.
Herbatę proszę.
15 kopiejek.
Cztery na dziesięć!
Musi być dziesięć na dziesięć.
Dziesięć razy z rzędu.
Wiesz, co to jest?
- Moneta. - Nie tylko.
By zdobyć złoto, potrzebujesz srebra.
A to „dziurawa kieszeń”.
Większość z nich i tak nie wie, gdzie traci kapitał.
Motja!
Gdzie znikasz na całe dnie?
Mam nową pracę.
Mówiłem!
Co robisz?
Nic szczególnego. To taka spółka.
A czym się zajmuje?
Wywłaszczeniami.
Interesujące.
Coś nowoczesnego?
Trochę.
Świetnie.
Jestem z ciebie dumny.
Pij.
Nie mogę na to patrzeć.
Nie patrz, tylko pij.
Zjedz chociaż kożuch.
Tato!
Są bogatsi, niż myślałam.
Mają też posiadłość nad Ładogą,
winnice w pobliżu Nicei i pałac w Jałcie.
Niedługo będzie tam prywatne pole golfowe.
Co takiego?
- Czekają na nas, mamo. - Chodźmy.
Wasza Szlachetność!
Dziękuję.
Trubeccy!
Miło państwa widzieć.
Co?
- Księżno! - Miło mi.
Książę.
Pozwólcie, że przedstawię. Moja żona Seweryna.
Moja córka Alisa.
Miło mi.
Dziękuję za zaproszenie.
To dla mnie zaszczyt.
Pański zmarły ojciec i ja służyliśmy razem na Kaukazie.
Czemu nie prosił pan o protekcję?
O człowieku powinna świadczyć praca, a nie krewni.
- Wykapany ojciec. - Mamo!
Już, już.
Księżno, miło panią znowu widzieć.
- Proszę. - Oby spodobał się państwu spektakl.
Dziękuję.
Bliźnięta.
Ta konstelacja składa się z dwóch jasnych gwiazd,
które są bardzo blisko siebie.
Bliźnięta to pierwszy powietrzny znak zodiaku.
Mają w sobie dualizm.
Ciągle gonią za czymś nieuchwytnym.
Powietrze to ich żywioł, a Merkury to ich planeta.
Interesują się literaturą i polityką.
Najsłynniejsze osoby spod znaku Bliźniąt
to Piotr Wielki,
Aleksander Puszkin…
i mój mąż.
- Brawo! - Dziękuję.
Brawo!
Panowie, muszę porwać mojego męża.
Przepraszam.
Tęskniłam za tobą.
Książę!
Jak się panu podoba?
- Wspaniale! - Tak?
Bardzo podobał mi się występ.
Inaczej być nie mogło.
Hrabio! Chciałbym skorzystać z okazji.
Cesarski Klub Łyżwiarski niedługo będzie miał doroczny bal.
Prosiłbym…
Boję się jazdy na łyżwach. To nie moja para kaloszy.
Myślałem o pańskiej córce.
To świetny pomysł.
Rozmawiałam z mężem
o spotkaniach towarzyskich dla Alisy.
Rozważymy pańską propozycję i odpowiemy w odpowiednim czasie.
Dziękuję!
Dzień doberek!
Pobudka! Czas do pracy!
Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje!
Dzień dobry!
Tato!
Chodźmy do szpitala.
Lekarz cię obejrzy.
Lekarze! Co oni tam wiedzą? Lecz duszę, a nie ciało.
Stąd biorą się choroby.
Jeszcze raz. Proszę zakasłać.
Proszę się ubrać.
Zatrzymacie go w szpitalu?
Nie trzeba.
Dzięki Bogu!
- Mówiłem, to nic poważnego. - Ale kaszle krwią.
A jeśli to nie przejdzie?
Trzeba pić więcej mleka. Łagodzi objawy.
- Przepraszam, inni czekają. - Dziękuję!
Badanie za darmo.
Zaraz wracam.
Musi być jakieś leczenie.
- Nie można go zostawić. - Za późno.
Ma zaawansowaną gruźlicę.
Jesteśmy bezsilni. Nie chciałem was denerwować.
Chwila! Musi być jakiś sposób.
Może gdzieś trzeba pojechać? Musi być jakieś leczenie.
Mogą pomóc tylko w Baden-Baden w sanatorium doktora Tyshlera.
W Niemczech. Bardzo daleko. Bardzo drogo.
Niestety nie stać was, więc nie proponowałem.
Tyshler zdoła pomóc?
Nie męcz Grigorija Anatolijewicza!
Spójrz, ilu ma pacjentów!
Nie to co ja z moim przeziębieniem.
Tylko on pomoże.
Chodźmy.
Sam się prosi.
Czas zabłysnąć!
Dawaj.
Nieźle jak na pierwszy raz.
Za ile wynajęcie?
- Pchasz sanie… - Łapać go!
…i odwracasz jego uwagę.
Zapraszam!
Co ty? Teraz moja kolej.
Szybciej podwiozę!
Na Nikolską.
Zapamiętam cię!
- Spokojnie! - Oczywiście.
Kto tak jeździ? To twój pierwszy dzień?
Pamiętasz drogę?
Nic tu nie ma.
Żywej duszy.
O to chodzi.
Nie potrzebujemy sąsiadów.
Statek?
Ma jakąś nazwę?
A jakże! Dziurawa Fregata.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, wiosną załatamy dziury,
postawimy żagle…
I ruszamy.
Dokąd?
W świetlaną przyszłość.
Witaj na pokładzie.
Dalej. Co stoisz?
Pomóż dzielić łup.
Nieźle nam brały ryby!
Świeża świąteczna gotówka.
Wciąż pachnie tuszem.
Co to jest?
Nie wiem.
Miał to w kieszeni zamiast portfela.
Pokaż.
Co to?
To zaproszenie
na bal Cesarskiego Klubu Łyżwiarskiego.
Tam będą najgrubsze ryby.
Dwie sztuki! Popracujemy razem!
To kopalnia złota.
Z taką gębą nie wpuszczą cię z dziesięcioma zaproszeniami!
- A z twoją? - Ja nie chcę iść.
To proste.
Matwiej decyduje, kogo zabierze.
- Ja? - On?
Jest zielony! Raz miał szczęście!
To wystarczyło, żeby zdobyć zaproszenia.
Mnie nie wpuszczą, a jego tak?
W takich szmatach?
Masz rację.
W takich szmatach nie.
I ostatnia rzecz, łyżwy.
- A co z nimi? - Pokaż je.
Proszę.
Zbyt zwracają uwagę. Niech odpoczną.
- Ale… - Lepiej się nie wyróżniać.
Czyż nie wygląda na arystokratę?
Baron!
Im droższy strój,
tym mniej podejrzeń wśród dobrych ludzi.
Tutaj szata na pewno zdobi człowieka.
Oto zaproszenie.
Nie mogę. Przepraszam.
Zimą w Paryżu nie ma nic do roboty! Mówię ci!
Z hrabią Bobrzyńskim omal nie umarliśmy z nudów.
- Nie umiesz czytać? - Witajcie, panowie.
- Łyżwy, hrabino. - Merci.
Milusiński!
Bonjour, Mademoiselle.
- Znasz go? - Nie.
- …szampan? - Właśnie!
- Znasz ich? - Nie.
Ale wszyscy tu udają, że się znają.
Uśmiechaj się.
Apres vous, Mademoiselle!
Dziękuję.
Dobry wieczór!
- Brut? - Brut.
Dziękuję.
- Teraz nie mamy szampana. - Tam jest więcej.
O rety! Ale ślisko!
- Gdzie są profiterolki? - Tam.
Tam?
Czekają nas wielkie rozgrywki!
Profiterolki!
Jakie pyszne profiterolki.
Czemu nie jesz?
- Szybko, bo ostygną! - Szampan!
Przepraszam, moja wina!
- Wszystko dobrze? - Tak.
Zbyt bezpośredni i nieuprzejmy.
Publiczne puszczanie oczka to naruszenie etykiety.
Tak.
Drodzy goście!
Witajcie w pałacu Michajłowskim!
Nigdy nie mieliśmy tak wspaniałego balu!
Zawdzięczamy to szczodrości
wielkiego księcia Konstantina Aleksiejewicza!
Brawo!
Z radością witam na naszej skromnej uroczystości!
Jestem pewien, że XX wiek będzie jeszcze ciekawszy!
Hura!
A teraz zobaczymy występ oficera księcia Arkadego Trubeckiego!
Prosimy drogich gości o opuszczenie środka lodowiska.
Cóż za wspaniały wieczór!
Która ładna?
Prymitywne masz myśli.
Przepraszam.
Mam za małe łyżwy.
W czasach pokoju oficerowie mają mnóstwo kreatywnej energii.
Jak pięknie.
- Brawo! - Wspaniale!
Co za skok!
Brawo!
- Dziękuję za wszystko. - Brawo!
Cieszę się, że jesteście.
Miss Jackson, Alice.
Pański występ wywarł na mnie wielkie wrażenie.
Oby nie tylko na pani.
Miss Jackson, pozwoli mi pani zaprosić Alice do walca?
To wspaniały pomysł. Alice.
Alice?
Niezbyt dobrze jeżdżę na łyżwach.
Proszę się nie ruszać, Aliso, zrobię wszystko za panią.
Aliso, mogę być z panią szczery?
Tak.
Całe życie czułem, że czegoś mi brak.
Zawsze czułem w sercu dziwną,
niemal mistyczną pustkę.
Proszę pomówić z lekarzem, a nie ze mną.
To dowcipne.
Pókim młody, chwat kawaler Miła zimna mi tafla
Zimne wiatry na spacerze Wnet odgonią doktora
Odkąd panią zobaczyłem,
nie wyobrażam sobie życia bez pani.
Pierwszy raz w życiu rozmawiamy.
Nie znam pana.
Przepraszam, że przeszkadzam,
ale sytuacja wymaga pańskiej uwagi.
Zaraz przyjdę.
Może zrobić się poważniej.
Aliso, przepraszam na chwilę. Muszę panią opuścić.
Odprowadzę panią.
Nie trzeba. Zostanę tu i poćwiczę.
Oczywiście.
Nie. Zawsze noszę zegarek w kieszeni.
Gdzie może być? Ktoś go ukradł.
- Książę Trubecki, do usług. - To było tak…
- Dziękuję. - Nie ma za co.
To pan!
To ja.
- Przestraszyłem panią przez głupi zakład. - Zakład?
Ma pan dziwne pojęcie o anatomii.
Mówię o malunkach na moim balkonie.
Tak to widzę.
Zmienił się pan!
Żyjemy w czasach szybkich zmian.
Nie mogę znaleźć portfela!
Przed chwilą był w mojej kieszeni.
To nie tak. Chyba już czas się pożegnać.
Chwileczkę.
Oto umowa.
Nie wydam pana, jeśli…
- Powiem orkiestrze. - Solanoj 13.
Jutro o 12.
Ale to szantaż.
Tak.
Panie i panowie, mamy problem.
Jeśli coś państwo upuściliście lub zagubiliście,
proszę podejść do rotundy…
Wasza wysokość! Szukałem pana!
Nie chcemy spóźnić się na imieniny babci.
Gdzie mój Breguet?
Jeśli widzieli państwo…
Umowa stoi?
…coś podejrzanego, poinformujcie…
Arkady Michałowiczu!
…księcia Trubeckiego.
Dlaczego orkiestra przestała grać?
Zajmę się tym.
Co się dzieje?
- Widzieliście białego psa? - Co?
Księżna zgubiła kochanego pieska.
- Zamknijcie bramę! - Szybko!
- Pies? - Czy ktoś wychodził?
Z kim rozmawiałeś?
Nie, Wasza Szlachetność!
Zakochałeś się w przedstawicielce wrogiej klasy?
Nie zapominaj, kim jesteś i skąd pochodzisz.
Tędy.
- Anna Pawłowa! - Przez miesiąc tyle nie zgarniamy!
Wielki książę, upuścił pan zegarek!
Dziś świętujemy.
Tato, jeszcze nie śpisz?
Możesz je naostrzyć na jutro?
- Co to za łyżwy? - Są do pracy.
A co z twoim?
Niech poleżą w domu.
Nie wolno nam używać starych, znaczy zabytkowych łyżew.
Ze względów bezpieczeństwa.
Szef jest surowy.
Gdzie byłeś całą noc?
Co masz na sobie? Jesteś pijany?
Tato!
Lepiej spójrz na to.
To nie wszystko. Mam więcej.
Patrz.
Proszę.
Mam więcej.
Proszę.
Trzeba to gdzieś schować.
Gdzie nasze pudełko?
Matwiej.
Nic dobrego nie wyniknie z nieuczciwie zdobytych pieniędzy.
Jaka znowu uczciwość?
Uczciwość jest dla tych, których na to stać.
Matwiej, oddaj pieniądze tam, skąd je wziąłeś.
Zanim będzie za późno. Obiecaj mi.
Nie oddam.
Potrzebujemy ich.
Żeby cię wyleczyć.
Lekarz mi powiedział.
Musimy zawieźć cię do Niemiec.
Synu, nie rozumiesz.
Chcesz ocalić moje ciało, a ja twoją duszę.
A jeśli nie ma duszy?
Ani zaświatów.
Tylko to życie i tyle?
Jak możesz tak mówić? On wszystko słyszy!
A jeśli jego też nie ma?
Jazda!
Szybciej!
Równo!
Postawa!
Świetnie.
Proszę kontynuować.
Uderz mocniej!
Oto latający oddział szybkiego reagowania na łyżwach.
Czy dobrze rozumiem,
że od dawna chciał pan stworzyć taki oddział?
Otrzymujemy bezpośrednie rozkazy z ministerstwa,
by walczyć z przestępstwami politycznymi.
Zeszłej nocy wielki książę został okradziony na lodowisku.
Skradziono bezcenną pamiątkę rodzinną, zegarek jego dziadka.
Chyba nie muszę przypominać, kim był jego dziadek i jak się nazywał.
Dobrze pamiętam.
Jestem przekonany,
że to sprawka gangu z kanałów.
Kradzież majątku rodziny cesarza
można uznać za terroryzm.
Kiedy oddział będzie gotowy?
Jutro zaczniemy patrole.
Doskonale.
Widzi pan, drewniane pałki jednak się przydały.
Zbiórka!
Dobrze spałeś?
Nie przeszkadzaliśmy ci?
Chyba w porządku.
Aleksie,
mogę tu trochę
pomieszkać?
Czemu trochę? Mieszkaj, oczywiście.
Chodźmy.
Pobudka, towarzysze!
Odpocznijmy od odpoczywania. To ci się nie przyda.
Oto prawie połowa sumy.
Zadzwoni pan do sanatorium,
pomówi z Tyshlerem i wszystko załatwi?
Zdobędę resztę.
Odłóż to dla profesora Tyshlera.
Zadzwonię, ale musi się pan spieszyć.
O rety! Przecież jeszcze żyję!
Chyba jestem chora.
O rety. Niedobrze.
Prosza przyniesie ci gorącą herbatę.
I…
Imbirowe ciastko.
Pożycz mi rubla!
A co ja, bank?
Dokąd to?
Stój!
Proszę czekać.
Przyszedł pan!
- Nie wydała mnie pani. - Chodźmy.
- Tutaj? - Tak, szybciej.
- Co to za miejsce? - Tu jest napisane.
KURSY DLA KOBIET
Ale…
- Mam coś ukraść? - Nie.
Ma pan być moim mężem.
Mendelejew tam będzie!
Więc…
Wiazemska!
- To pani? - Tak.
Pani kolej.
Proszę poczekać.
Zapraszam.
Ten wzór dopełnia równanie chemiczne.
- Świetnie. - Zaskakująco.
Przyjaciele!
Przepraszam za spóźnienie.
Przyjechałem prosto z dworca.
Wreszcie.
I to nie ja się spóźniłem,
tylko pociąg!
Jak zwykle.
Widzę, że się nie gniewacie.
Cały Mendelejew.
Kontynuujmy! Co, a raczej kogo, my tu mamy?
Pozwoli pani, że się przedstawię. Dmitrij Iwanowicz.
- A pani? - Alisa.
Alisa? Miło panią poznać.
No i?
Nie spodziewałam się tu pana.
Znam Podstawy chemii na pamięć.
Zaraz to zobaczymy i sprawdzimy.
Pozwoli pani.
- Dobry początek. - Dziękuję.
Brawo!
Dziewczyny, powiedzcie koleżance…
To bardzo odważne!
Odważne i dobrze zrobione.
Koledzy,
dla mnie wszystko jasne. Przyjmujemy.
Nie tak szybko, Dmitrij Iwanowiczu.
Ma pani pozwolenie na naukę od ojca albo męża?
Oczywiście. Mój mąż tu jest.
Proszę go zaprosić.
Podoba mi się pani odwaga.
- Dziękuję. - Ogromna.
Oto mąż pani.
Jestem jej mężem.
Zgadzam się na wszystko.
Widzicie?
Żona ciągle mnie nagabuje.
„Jeśli nie chcesz mojej zguby…
chcę się uczyć na studniach…
na studiach”.
- Studiach. - Widzicie?
Nawet jej mąż to popiera.
Tak!
Drodzy koledzy, przyjmijmy ją!
Nie tak szybko, Dmitrij Iwanowiczu.
Napisał pan już pozwolenie?
- Nie. - Jak to?
Proszę pisać.
Proszę dać panu kartkę.
Proszę.
Dalej, młody człowieku.
Na co pan czeka?
Śmiało.
Proszę.
No?
Swoimi słowami.
Proszę.
Proszę być tak miłym.
Młodzi ludzie, w którym kościele braliście ślub?
- Włodzimierza. - Andrzeja.
Następna.
Może pomówi pani z ojcem?
Cóż za wspaniały pomysł!
Że też na to nie wpadłam.
Proszę, do usług.
To się nazywa sarkazm. Nie słyszał pan o tym?
Nie zna pan ojca.
Ma inne poglądy na edukację kobiety z porządnej rodziny.
Nie rozumiem.
A gdyby pani zdała i by panią przyjęli?
I tak by się dowiedział.
Byłam gotowa uciec z domu.
Egzamin był najważniejszy.
Skąd mogłem wiedzieć?
Nie mówiła pani, że mam pisać i odpowiadać na pytania.
A to w pańskim rzemiośle nie trzeba dobrze kłamać?
Proszę rękę.
Dziękuję.
- Co to? - Pańskie wynagrodzenie.
Nie przyszedłem po to!
Proszę to zabrać.
Nikomu nie powiem.
Niech pan sobie wyobrazi, że mi je ukradł.
Wracamy.
Tak jak zwykle.
Nic o mnie nie wiesz!
Dorastałaś w wielkim pałacu. Ja urodziłem się pod schodami.
- Co? - Tak, nie umiem czytać.
Okradam bogatych.
Ale tacy jak wy kradną biednym od wieków.
Przepraszam!
- Nikogo nie okradam! - Już nie musisz.
Dzięki twoim przodkom.
- Kto zbudował twój pałac? - Mój dziadek.
Jasne. A ile miał dusz?
Tysiąc? Dwa?
Dziesięć.
Jazda! Szybciej!
Nie chciałam pana urazić.
To prawda.
Nic nie wiem o życiu biednych ludzi.
To znaczy zwykłych.
Po co chce się pani uczyć?
Jak to?
Uczeni mogą sprawić, żeby świat był lepszy.
Leczyć nieuleczalne choroby.
Poprawić życie wszystkich, nie tylko bogatych.
Rozumie pan?
Stój! Jesteśmy!
Jak ma pani na imię?
Alisa Maria Augusta von Schlessenburg-Wiazemska.
A pan?
Matwiej.
Po prostu Matwiej.
Muszę jakoś panu podziękować.
Lepiej…
Chodźmy na spacer.
Nie teraz!
Może wieczorem?
Pojeździmy po kanałach na łyżwach.
Pokażę pani inny Petersburg.
Matwieju, zaprasza mnie pan na tajne spotkanie?
No tak.
No wie pan!
Znaczy na spacer!
Poproszę palto.
Pójdę sama.
- A piątak? - Chwileczkę.
A co z…
Dobrze. Może kiedyś.
Wesołych Świąt, przyjacielu! Dziękuję.
Będziesz miał szczęście i piękną kobietę!
Dziękuję! Wesołych Świąt!
Zapraszam!
Może herbatki?
- Proszę. - Dziękuję.
Uwaga!
- Co ty robisz? - Przepraszam.
To pańskie.
Nie wiem, co kocham bardziej,
twoją hojność
czy mądrość?
Brylantów nigdy dość.
Aliso!
Nie chcesz przymierzyć swojej biżuterii?
Proszę mi wierzyć, córko,
ta jest nie gorsza.
Piękny.
- Dziękuję. - Cudowny!
Tak, bardzo ładny.
Po twój prezent pójdziemy…
- Gdzie? - Na dwór.
Nie patrzę!
Voilà!
Powóz bez konia.
Są tylko trzy w St. Petersburgu.
Jeden należy do cesarza, jeden do bankiera Rabuszyńskiego,
a jeden do mojego wspaniałego męża.
Moje cudo.
Jak daleko to zajdzie?
Do pierwszej dziury?
Dokładnie.
Prędzej nauczymy się latać, nim naprawimy drogi.
Fiodorze, dziury to nasza przewaga strategiczna
nad zachodnimi partnerami.
Dopóki nasze drogi są złe, jesteśmy niepokonani.
- Jak to działa? - To bułka z masłem.
Proszę. Naciska się pedał i kieruje.
Tym się zatrzymuje.
Tym pedałem. To wszystko.
Zobaczmy.
Nie jedzie!
- Który pedał? - Prawy.
Ostrożnie!
Dokąd to?
Ciekawa zabawka.
Zabawka? Żartuje pan?
Ma moc dziesięciu koni.
I żaden nie robi na drogę.
- A teraz prezent dla Alisy. - Szybko!
Dom dla twojego futrzastego przyjaciela.
- Dziękuję. - Mam świetny pomysł!
Pojedźmy na świąteczną mszę lokomobilem.
Cudownie! Prawda, Aliso?
Nadal źle się czuję.
Wolałabym zostać w domu.
Co pan tu robi?
Są święta. Mam dla pani prezent.
Co? Ktoś może pana zobaczyć!
Obiecałem pokazać pani miasto w nocy!
- Matwiej, oszalałeś? - Uwaga!
Nie mogę ot tak wyjść z domu, zwłaszcza o tej porze.
Pomogę pani.
Matwiej!
Wszystko w porządku.
- Ja sama. - Chwilkę.
Sam widziałeś, że kiepsko jeżdżę.
Zajmiemy się tym.
Dobrze. Teraz trochę szybciej.
Nie wychodzi mi.
Bzdura. Trzeba przestać o tym myśleć i będzie dobrze.
Teraz razem.
- Raz… - Raz…
- Dwa! - Dwa!
Raz…
Trzymaj się mnie i nie patrz w dół.
Raz, dwa…
Zapomnij o wszystkim i patrz do przodu.
To wszystko.
Przed nami Lwi Most.
Przejedź i spełni się twoje życzenie.
Mój ojciec zapala te latarnie.
- Tak? - Tak.
- Nie bój się. - Co robisz?
Patrz.
Ale poroże!
CYRK CINISELLI
Mogę?
„…niż setki razy słuchać”.
- Co on tam ma? - Osłaniaj mnie.
- Dokąd to? - Dobra.
Mąka.
Rozumiem!
Dyfuzja zwiększa powierzchnię reakcji!
- Rozumiesz? - Nie.
- Pyszne! - Dziękuję.
Dziękuję.
- Jak to… - Po prostu gryź.
Posłuchaj, chodźmy do zapaśników.
- A może na huśtawkę? - Wrócimy tu.
Matwiej!
GORĄCE PIEROŻKI
Co za spotkanie!
Aleks, Margo.
Alisa.
Dobry wieczór.
Pamiętam Alisę.
- Alisa? - Jakie macie plany?
- Chcemy… - Mogę?
Pospacerować we dwoje? Ale nuda!
Jazda!
Ilość przechodzi w jakość.
Woda wolno się podgrzewa, a potem nagle zaczyna się gotować.
Nagle wszystko się tu zagotuje
a to imperium zmieni się w obłok pary.
Sądzi pan, że aby osiągnąć sprawiedliwość społeczną,
większość musi oddać cały swój majątek?
Większość nie ma majątku. Nie ona jest problemem,
tylko klasa uzurpatorów,
którą trzeba zastąpić radą ludową.
Proszę!
Proszę to przeczytać.
Dużo pani zrozumie.
To prezent świąteczny ode mnie.
Za prezent świąteczny!
Tak!
Dziękuję.
KAPITAŁ
Podał pan przykład wody. Para to też woda, H2O.
Zmienia się forma, ale substancja zostaje.
Czy coś się naprawdę zmieni,
jeśli zamienimy jednych uzurpatorów na drugich?
Widzicie?
Nie chcą zrezygnować z przywilejów, więc pokojowe zmiany są niemożliwe.
- Tak. - A co ty na to, Matwiej?
Myślę, że musimy się skupić na tym, co nas łączy,
a nie na różnicach.
Czemu jej słuchasz?
To burżujka.
Co ma mówić?
A ten wariat zgodzi się ze wszystkim, co powie,
żeby wleźć jej szybciej pod spódnicę.
To jasne jak słońce!
Przeproś.
Zdradzę ci
wielki sekret.
Tam, gdzie trzeba, wszystkie są takie same.
Hrabiny…
i wieśniaczki!
Sukinsyn.
Co? Bitka?
Każcie im przestać!
Nie mogę im rozkazywać. Mogę tylko doradzać.
Niech pan to zrobi.
Radzę przestać walczyć!
- Nie zadzieraj ze mną. - Jaki niegrzeczny.
Uspokój się.
Aleksie!
Święta bez walki się nie liczą!
- To brzmi jak toast! - Dokąd to?
Wytrzymaj.
Matwiej!
Dziękuję.
Ja jestem cała, a ty…
Do wesela się zagoi.
Chciałabym, żeby ta noc się nie skończyła,
ale…
Ale?
Muszę coś powiedzieć.
Chcą mnie wydać za mąż.
Ale…
Chciała się pani uczyć.
Wyjdzie pani za mąż bez miłości?
Miłość to tylko…
ślepy instynkt płciowy, który…
kontroluje nasze zachowanie.
Proszę już iść.
Żegnam.
Ale pięknie!
Szkoda dnia, pij do dna!
Gorzałka! Dobry człowieku,
nalej mi kieliszeczek wódki! Albo dwa. A najlepiej trzy!
Wypijcie i wy!
Dobry człowieku!
Nalewaj dalej!
Kupię cały dzbanek! Dziś jestem bogaty!
Bogaty, reszty nie trzeba.
Dziękuję.
Na zdrowie!
Upuścił pan portfel.
Mój portfel. Mój portfelik.
Marusiu!
Dokąd idziesz? Upadniesz!
Panie i panowie!
Życzę wam wesołego, pijanego popołudnia!
Stój!
Policja! Mam cię, łajdaku.
Jedź do domu.
Teraz!
Mucho!
Spadamy!
Z drogi!
Na ziemię!
Z drogi!
- Z drogi! - Precz!
- Wszyscy z drogi! - Z drogi!
- Zakręć mną! - Dobra!
Nurkuj!
Mucho!
Dawaj!
Rozdzielmy się.
Matwiej!
Dziękuję.
Dokąd to?
Dziękuję.
Miał pan szczęście.
Nie trafiło w kość.
Ostrożnie.
Radzę unikać ruchu.
Proszę. To na ból.
Dziękuję.
Miss Jackson, Alice. Dzień dobry.
O mój Boże! Co się stało?
Kontuzja na służbie.
Musiałem znów zobaczyć się z Alice.
Mogę panią prosić?
Śmiało.
Na lodowisku chciałem powiedzieć…
Miło mi, że poświęca mi pan uwagę, ale interesuje mnie co innego.
- Każda dziewczyna chciałaby… - Wiem.
Co?
Wiem, że jest pani inna.
Jest pani mądrą i nowoczesną kobietą dwudziestego wieku.
Nasze poglądy są bardziej podobne, niż pani myśli.
Dobrze.
Co pan sądzi o szkolnictwie wyższym dla kobiet?
Trudno w to uwierzyć, ale…
jestem liberalny.
Popieram równość kobiet. We wszystkich kwestiach.
Łącznie z prawem głosu.
Ale u nas nie ma wyborów.
Książę, proszę usiąść obok Alisy.
A teraz potrzebuję pomocy dwóch osób.
Mężczyzny i kobiety.
Yin i yang.
Ich energia
połączy żywioły
w kolejnym pokazie.
Seweryno,
bądź tak miła i wybierz mi dwóch asystentów.
Myślę, że Alisa i Arkady
będą idealni.
Wspaniale.
Aliso i Arkady, podejdźcie do mnie ze świecami.
Aliso, stań po lewej,
po stronie serca.
Arkady, stań po prawej.
A teraz zbliżcie
płomienie swoich świec do powierzchni miski.
Uwaga.
Zróbcie to jednocześnie.
Raz!
Dwa!
Trzy!
Młodzi ludzie,
wyczuwam, że wasze energie są sobie przeznaczone!
Jeśli to prawda, ten płomień mnie nie skrzywdzi.
Fantastycznie!
Dzięki waszej energii płomień nie parzy!
Aliso!
Jak mówiłem, niezwykła energia!
Ten efekt to zimny ogień.
Aliso!
By go uzyskać, miesza się…
Proszę przestać.
…etanol i kwas borowy…
Proszę zejść!
…i podpala.
To rozkaz!
Jest zimny.
To nie magia. To chemia.
Na pewno wiecie, że kiedy alkohol zaczynie płonąć,
płomień się rozgrzeje.
Przepraszam państwa.
Tato!
Aliso, chciałem…
- Tato! - …porozmawiać…
- Zawsze pukasz. - …o tym występie.
Co to? Proszę mi to dać.
Wygląda na to, że dekabryści nikogo niczego nie nauczyli.
Nasze problemy wynikają z tego,
że przestaliśmy bić dzieci.
Przynieść rózgi?
- A może masz? - Sarkazm jest nie na miejscu.
To tylko książki.
Nie masz pojęcia, jaki ogień mogą wzniecić!
Spalić je!
KAPITAŁ
Co tak stoisz? Wynoś się.
Dobrze.
Chodź. Trzymam cię. Powtarzaj za mną!
Spójrz na mnie! Teraz obróć się. Motja!
Nie patrz w dół.
Tylko do przodu.
Spróbuj sam.
Jedź.
Sam. Tak!
Świetnie.
Tato, umiem jeździć. Patrz!
Brawo, Motja! Nie patrz w dół!
Tylko do przodu.
Tato?
Tato!
Nic dobrego nie wyniknie z nieuczciwie zdobytych pieniędzy.
Oddaj pieniądze tam, skąd je wziąłeś.
Obiecaj mi, Matwiej!
Obiecuję.
Postanowiłam, że jutro wyjeżdżam.
Wracam do Anglii.
Widziałam coś w twoich oczach,
dzięki czemu zrozumiałam wiele rzeczy.
Całe życie
żyję życiem, którego nie chciałam.
Płynęłam wzdłuż rzeki życia, wiedząc,
gdzie mnie zawiedzie,
ale nigdy nie znalazłam odwagi, by płynąć pod prąd.
To moja ostatnia lekcja.
Nie kieruj się zasadami innych,
tylko własnymi.
Wiesz, czego naprawdę chcesz?
Obiecaj, że spełnisz swoje marzenie.
Czasem najtrudniejsze decyzje podejmuje się najłatwiej.
Zatrzymaj sobie.
Nie mogę.
Obiecałem.
Gdzie jest Graf?
Wróci.
To twoja ostateczna decyzja?
To po co tu przyszedłeś?
Chciałem to powiedzieć osobiście.
Przysięga dana ojcu jest święta.
Nie można jej złamać.
Kto tam?
Stój!
Fiodorze!
To kobieta.
Pieść słodko mnie Żyjmy jak we śnie
Grafowi nic się nie stało.
Na pewno poszedł do Dusi, przyjdzie rano.
Graf nigdy…
Szukała cię.
Alisa?
Uciekłam z domu.
Jadę do Paryża.
Będę studiować. Mają najlepszą szkołę chemiczną.
Mam biżuterię.
Wystarczy na bilety i leczenie twojego ojca.
Proszę.
Będzie ci ciepło w nocy.
Nie jest tak wygodnie, jak u ciebie, ale mam nadzieję, że się wyśpisz.
Tak.
Cieszę się, że mnie odwiedziłeś.
Gdzie będziesz spał?
Na dole.
To kajuta Aleksa.
Jutro pojedziemy na dworzec.
Sprawdzimy pociągi do Paryża.
Dobranoc.
Matwiej!
Słuchaj,
może pojedziesz ze mną do Paryża?
Powiedz coś po francusku.
Co ci przyjdzie do głowy.
Je t'aime.
Co to znaczy?
Panowie!
Jesteście otoczeni!
Opór jest daremny!
Wyjdźcie jeden po drugim z podniesionymi rękami,
bo będziemy zmuszeni podjąć odpowiednie kroki!
Gliny!
Macie 30 sekund!
Wasz czas minął, panowie!
Jazda!
Pali się!
Otoczyli nas!
Są wszędzie.
Tam jest policja.
Chcieliśmy z panią pomówić.
Mówiła pani, że dla zwykłych ludzi porzuci przywileje.
Nie ma z tym nic wspólnego!
Nic jej się nie stanie. Oddamy ją za wolność.
- Nie mogę oddychać. - Wychodzimy, moja droga.
Nie mamy czasu na rycerskość!
- Aleks! - Chodźmy!
Aleks!
- Idźcie! - A ty?
Dalej. Wiem, co robię.
Tutaj!
Daj ręce!
Dalej!
Jazda!
Stój!
Tędy!
Łap dziewczynę!
Puszczaj!
Dalej.
Z tej strony.
Jak z balkonu.
Puść mnie, draniu!
A ty? Jak się wydostaniesz?
Pójdę za tobą.
Nie ma pośpiechu.
Jak już mówiłem, nie zapominaj, kim jesteś.
- Alex… - Co to?
Nie!
I skąd pochodzisz.
Żyje.
To wszyscy?
Mam zakładniczkę!
Szlachciankę!
Córkę ministra.
Nazywa się Alisa.
Blefuje?
Nie strzelać!
Puść ją! Ona nie ma z tym nic wspólnego.
Puść ich, to pogadamy.
Szybko, bo nie będzie kogo ratować.
Podnieście ich.
Jego też.
Ale to zdrajca!
Tak, ale to nasz zdrajca. Patrz, jak go zepsuli.
Teraz twoja kolej!
Muszę mieć pewność, że ich wypuścisz.
Słowo oficera.
Jesteście wolni.
Trzymaj się liny.
Łapcie ją!
Matwiej!
Bij, jeśli ci ulży.
- Nie! - Bandyci uciekają. Co mamy robić?
Łapcie drani.
Łapać ich!
Nic jej nie będzie.
Nic?
Już nigdy jej nie zobaczę.
Mówię o niej, a nie o tobie.
Stać!
Będę strzelał!
Więc tyle jest warte słowo oficera.
Myślałeś, że macie szansę?
Wielowiekowa historia tego kraju opiera się na tym,
że tacy jak wy nie są razem.
Kochamy się. Kraj nie ma z tym nic wspólnego.
Coś w tym jest.
Musisz iść.
Lód się stopił.
Biegnij i skacz.
A ty?
Kapitan schodzi ostatni albo idzie na dno.
Widzimy się na brzegu.
Kto jest na dziobie?
Trafiłem.
Nie!
Pańskiej córce bardzo przykro.
Nie wiedziała, co robić.
Na pewno to się nie powtórzy.
Proszę znaleźć w sobie siłę, żeby jej wybaczyć.
Jazda!
Grigoriju Anatolijewiczu, rybacy przywieźli odmrożonego chłopca.
Połóżcie tutaj.
Na brzegu leżał chłopak.
Sprawdzaliśmy, zdaje się, że jest żywy.
Albo był.
Podgrzejcie wodę.
Dzięki szybkiej akcji zlikwidowaliśmy
grupę niebezpiecznych kieszonkowców, którzy operowali na kanałach.
Przywódcą był przestępca Aleksiej Tarasow, znany jako Aleks.
Skonfiskowaliśmy cenne rzeczy.
Ten zegarek to pamiątka rodzinna wielkiego księcia,
skradziona na cesarskim lodowisku.
Aliso!
Moje gratulacje.
Arkady poprosił mnie o twoją rękę.
Zgodziłem się!
Fiodorze, szampana!
Hura!
Księżno.
Pięknie.
Bardzo się cieszymy!
Ogłosimy zaręczyny na balu sylwestrowym.
Prawda?
Moje gratulacje.
Co za szczęście!
Patrz do przodu.
Rozumiesz?
Teraz sam.
Nie patrz w dół.
Tylko do przodu.
Powróciłeś z martwych.
Proszę.
Matwiej.
Tu przywieźli ojca.
Bądź zdrów.
Grigoriju Anatolijewiczu!
Dziękuję za wszystko.
Nikołaj Nikołajewicz czeka w lokomobilu.
Hrabia von Schlessenburg-Wiazemski i jego małżonka.
Nikołaju Nikołajewiczu!
Witajcie na naszej skromnej maskaradzie!
Pozdrawiam, Seweryno Henrykowno.
Z okazji święta mam dla pana małą niespodziankę.
Mój zegarek!
Znaleźliście go!
Na pewno powiem mojemu bratankowi o pańskich staraniach.
Dziękuję, ale to zasługa księcia Arkadego Trubeckiego.
Pamiętam pana.
Łyżwy!
Nasza stara rodzinna legenda głosi,
że ten zegarek to jedyna cenna rzecz, którą Maria Antonina zabrała z Wersalu,
gdy został zaatakowany przez wieśniaków w czerwonych czapkach.
Zgadnijcie, gdzie ukryła zegarek?
Gdzie?
Przy damach nie powiem.
- Proszę. - Dziękuję, Wasza Wysokość.
Hrabia Olsufiew z żoną.
A to co?
Zbierzcie to, szybko! Nie stójcie tak!
Wiecie, ile to kosztuje?
To egzotyczny owoc!
- Proszę. - Dziękuję.
Nie jestem pani wrogiem. Pozna mnie pani z czasem, a potem…
Przepraszam, muszę wyjść.
Pójdę z panią.
- Książę! - Nie mogę iść sama?
Książę! Proszę nie uciekać!
Oczywiście.
Proszę uprzejmie, książę!
Ej ty, daj troszkę.
Aliso.
Kupiłem dwa bilety.
Zdążymy na pociąg do Paryża.
Co robisz?
Przeszkadza pani?
Wracaj do pracy. Już.
Z tej radosnej okazji na przełomie wieków
chciałbym głosić, że moja rodzina ma dobre wieści.
Moja córka Alisa i książę Arkady Trubecki są zaręczeni!
- Hura! - Książę, gdzie jest Alisa?
Zaraz ją znajdę.
Nowy rok zaczyna się za minutę!
Odliczajmy razem! Sześćdziesiąt!
Pięćdziesiąt dziewięć!
Pięćdziesiąt osiem!
Pięćdziesiąt siedem!
Pięćdziesiąt sześć!
Pięćdziesiąt pięć!
- Pięćdziesiąt cztery! - Stała tam.
Pięćdziesiąt dwa!
Pięćdziesiąt jeden!
PETERSBURG – PARYŻ
Szybko!
Cztery!
Trzy!
Dwa!
Jeden!
Hura!
Szybciej.
- Uwaga, pasażerowie! - Zdążymy.
- Ekspres do Paryża… - Tędy!
…szykuje się do odjazdu.
Zdążymy.
Z drogi!
Z końmi nie wolno!
Stać!
Książę Trubecki z czwartego oddziału.
Ci Rosjanie.
W tym mieście można oszaleć.
Bon voyage.
Mogę prosić bilety? Dziękuję.
- A pani bilet? - Są dwa.
- Nie, tylko jeden. - Co?
Nie rozumiem. Miałem dwa.
- Proszę nas wpuścić. Zapłacimy. - Tylko w kasie.
Zostało pięć minut.
Pójdę z tobą.
Zdążę.
Zmęczyłaś się. Wsiadaj.
- Wsiadaj. - Wsiada pani?
Dziękuję.
Proszę wsiadać.
Podróżujecie państwo bez bagaży?
Tak.
Spokojnie, zaraz wrócę.
Tędy proszę.
Dziękuję.
Proszę jej nie wypuszczać.
Proszę!
Proszę wsiadać.
- Matwiej! - Dokąd to?
Oszalałaś pani? Pociąg ruszył.
Matwiej!
Wasza Szlachetność!
Matwiej!
Proszę!
Wasza Szlachetność!
Nie ma krwi.
- Co też państwo… - Oto drugi bilet.
Nic panu nie jest?
Nie.
Co z państwem robić? Proszę do swojego przedziału.
Są magiczne.
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
- Dmitriju Iwanowiczu! - Tak?
Wiem, że moja córka od kilku lat potajemnie z panem koresponduje.
Skoro pan o tym wie i mówi,
nie nazwałbym tego potajemnym.
Nie wiedziałem.
Proszę usiąść.
Dmitriju Iwanowiczu, jako specjalista w dziedzinie chemii,
co pan powie o jej osiągnięciach?
Słyszał pan? Jako specjalista. Zabawne.
Jako specjalista muszę powiedzieć,
że w tym czasie osiągnęła wspaniałe wyniki.
Co więcej, jestem przekonany, że w przyszłym roku otrzyma tytuł naukowy,
i będzie pierwszą kobietą z tak wysokim tytułem.
Tak.
A wtedy świat nauki przywita ją z otwartymi ramionami.
A najlepsze uniwersytety w Europie z chęcią ją przyjmą.
A co z rosyjskimi uniwersytetami?
Nikołaju Nikołajewiczu,
prawo nie zezwala kobietom na nauczanie na uniwersytecie.
To nie Biblia. Zmienimy prawo.
Zgadza się.
Prawda?
Co to?
Mieszamy wymaganą ilość
kwasu borowego i etanolu
i dodajemy kwas siarkowy, który po podgrzaniu jest katalizatorem.
Opary trietyloboranu dają chłodny niebieski płomień.
Popatrzcie.
Piękny, prawda?
Uwielbiam ten eksperyment.
Wiąże się z nim pewna osobista historia.
- Można? - Tak?
- Proszę opowiedzieć! - Proszę! To bardzo ciekawe!
Obiecuję, że opowiem, ale kiedy indziej.
Spójrzmy na tę reakcję w języku chemii.
Mieszamy etanol z kwasem borowym i kwasem siarkowym…
Jej wykłady są bardzo popularne.
Trietyloboran daje niebieski płomień, który…
Jest zimny.
Jest zimny!
- Ale uważaj, dobrze? - Jasne.
Jazda.
Dobrze. Nie patrz w dół. Tylko do przodu.
Świetnie.
Świetnie ci idzie! A teraz spróbuj sam.
Jaki szybki!
Wdał się w ojca.
- Pietia, patrz! - Patrz na tatę!
Wspaniale, prawda?
Dalej.
Brawo!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz