NETFLIX PRZEDSTAWIA
Nie!
„Opętanie to stan psychiczny wywołujący niemoc
i poczucie dominacji ze strony potężnej, złowrogiej siły,
która wpływa na niezależność i procesy decyzyjne ofiary”.
Znane jest szerzej jako „złe oko”, które jest efektem magicznych rytuałów,
ustanawiających więź krwi między ofiarą a rzucającym urok.
Praktyki te są głęboko zakorzenione
w kulturze południowych Włoch.
Sofia.
Co jest, kurwa?
Mamo, przeklęłaś.
- Głupol. - Auć.
Jeszcze się zemszczę.
Siedź normalnie.
Co jest?
Nic. Pracujesz, odkąd wyjechaliśmy.
Rozejrzyj się.
Spędziłem tu kawał dzieciństwa.
Masz zdjęcia z tamtego okresu?
Nie pytaj mojej mamy.
Ma fotki od przedszkola aż po konserwatorium.
Chcę je zobaczyć.
Nie. Nawet nie żartuj.
Każe mi zagrać wszystkie partytury. Trzyma je jak jakieś relikwie.
Jest bardzo staromodna.
Polubi cię.
- Powinieneś ją uprzedzić. - Nie.
Zaskoczymy ją.
Cześć!
- Jak się wabi? - Tito.
Cześć, Tito.
- Gryzie? - Nie, ale uważaj, bo cuchnie.
Tito.
Tito. Chodź tutaj.
Jest naprawdę duży.
Powinna wyjechać na wieś, zamiast siedzieć tu sama.
- Teresa nie jest sama. - Cześć, Sabrino.
To Emma.
Emma, miło mi.
- A to Sofia. - Witajcie.
Dziękujemy.
- Pomóc ci? - Poradzę sobie.
Wezmę swoją.
Jasne.
- Tędy. - Chodźmy.
Jak tam?
Zmęczony, ale miałem miłą podróż.
- Pięknie tu. - Mówiłem.
Nie dotykaj tego.
Przygotowałam pokoje na piętrze.
Dziękuję.
To ja.
- Dobrze, że zgoliłeś wąsa. - Mnie się podoba.
- To twoja mama? - Tak, parę lat temu.
- Gdzie ona jest? - Zaraz będzie.
- Jak coś, będę w kuchni. - Dziękujemy.
Chodźcie, tędy.
Potem je obejrzymy.
Sofia?
Chodź.
- Nie za ciężka? - Ani trochę.
Ja śpię tu, wy tam.
Taka tradycja. Nie jesteśmy małżeństwem.
- Poważnie? - Tak.
Nie chcemy nikogo urazić.
To coś…
Ale ja chcę spać sama.
Nie możesz.
Taki zwyczaj.
Nie możemy spać razem i już.
Sofia?
Mamo, spójrz.
Co one robią?
Nie wiem.
Nie nasza sprawa.
Tu jesteście.
Mamo.
Chodźcie.
A mała?
Sofia.
Cześć, Sofio.
- Rozgościliście się? - Tak, na górze.
To Emma.
Przepraszam za nieobecność. Załatwiałam coś.
Miło mi cię poznać, Tereso.
Mój syn w końcu cię tu przywiózł.
Musi mieć ważny powód.
Prawda, Sofio?
Masz czarujące oczy.
Przepięknie tu.
Dziękuję. To wszystko, co mam.
Wymagało wielu poświęceń.
Pewnie masz sporo pracy.
- Jak się sprawy mają? - To skomplikowane.
Ściągnij kogoś do pomocy.
Zawsze sobie radziliśmy. Teraz też damy radę.
- Pospacerujemy? - Dobrze.
Nie oddalaj się za bardzo. Łatwo się tu zgubić.
Wracam do kuchni, zanim wpadną goście.
Kogo zaprosiłaś?
Tych, co zawsze. Nie widzieli cię od lat.
Mamo.
Muszę z tobą porozmawiać.
- Do potem. - Tak.
Chodź, mamo.
Pieczętuję moje życie
twoją drogocenną krwią.
Pieczętuję zbawienie
twoją drogocenną krwią.
Pieczętuję moją rodzinę twoją drogocenną krwią.
Pieczętuję bliskich
drogocenną krwią.
Niech twoja krew chroni nas od złego
i otoczy opieką.
Co to było?
Pewna stara modlitwa.
Ma chronić rodzinę i tych, którzy mają do niej dołączyć.
Mój syn się żeni.
Gratulacje.
Dziękuję.
Wznieśmy toast.
Na zdrowie.
Urodziła się we Włoszech?
Przyjechałyśmy tu, gdy miała cztery lata.
- Czym się zajmujesz? - Nieruchomościami.
Pracujesz w Mediolanie, Rzymie…?
Głównie za granicą.
- A co z małą? - W dłuższe podróże jeździ z nami.
- Nie tęsknisz za domem? - Przyzwyczaiłam się.
A małą? Dzieci potrzebują stabilizacji.
Co to za przesłuchanie?
Planujecie ślub kościelny?
Wybraliście już termin?
Moglibyśmy wziąć ślub tutaj.
- Mówisz serio? - Pobierzcie się tu!
Przepraszam.
Nie chciałam.
Nic się nie stało.
Nie chce zejść.
Pokaż.
Wszystko gra?
Nie wiedziałam, że się modlisz.
Robię to dla mamy. Zaprosiła tu nawet księdza.
Chodź tu.
Chodź, Tito.
Spójrz.
Aport.
Tito.
Zaczekaj.
Tito, czekaj!
Tito!
Co tu robisz?
Tito mi uciekł.
- To drzewo jest ogromne. - Ma ponad tysiąc lat.
Czemu wykopano je z ziemi?
Bo są chore.
Zdradzę ci sekret.
- Moja mama umie je wyleczyć. - Serio?
Czymś w rodzaju magii?
Dokładnie.
Magii.
Tylko nikomu nie mów.
Ma rękę do Sofii.
A ona go uwielbia.
Czasem bywam zazdrosna.
Dobrze, że znalazłaś jej ojca.
Sofia ma już ojca.
Przepraszam.
Czemu się rozwiodłaś?
Byliśmy za młodzi. Gdy się urodziła, już było po wszystkim.
Ale wciąż się przyjaźnimy.
Praca ci tego nie ułatwia.
Wielu chciałoby być na moim miejscu.
A Francesco kocha podróże.
Zawsze taki był.
Kwintet Brahmsa na fortepian i smyczki.
Tak go poznałam. Na koncercie muzyki kameralnej.
Był niesamowity.
Ale krępuje się na większej scenie.
Zawsze może do tego wrócić.
Brawo.
Słyszałaś? Zagrałam całość.
Jesteś świetna.
- A czemu jesteś tak dobra? - Mam super nauczyciela.
Nie bądź zazdrosna.
Więź z matką jest nierozerwalna.
Poszło dobrze.
Spisałaś się.
Przetrwałaś nawet przesłuchanie.
Twoja mama mówi niewiele.
Skądże. Znam ją.
- Cieszy się naszym szczęściem. - A ty?
Jak myślisz?
Podoba mi się pomysł ze ślubem…
tu, gdzie dorastałeś.
Pomyślimy.
Co się stało?
Sofia?
I co?
Ktoś nas podglądał.
- Kto? - Sabrina.
- Co ty pleciesz? - Chyba ją widziałam.
Niemożliwe. Chodź.
To stary dom. Pełno tu przeciągów.
Wystraszył cię jakiś hałas. Wszystko gra.
Widziałeś jej blizny?
Sabrina miała problemy.
Mama jej pomogła, opiekowała się nią.
Bardzo się zżyły.
Skarbie?
Co się stało?
Nie wiem, boli.
Gdzie? Pokaż.
To nic poważnego.
Już dobrze.
Wszystko gra?
Ukąsił ją pająk.
Jedziemy do szpitala?
Niech no spojrzę.
Nie. Nałożymy maść
i będzie dobrze.
Pamiętasz, co mówiłem o drzewach?
Mama leczy też ludzi.
- Co to? - Zioła lecznicze.
Sprawdzony lek. Uśmierzy ból i odkazi ranę.
Wiem, że boli.
Ale przecież wytrzymasz.
I już.
Byłaś bardzo dzielna.
Będziesz spać ze mną?
Oczywiście.
Weź to.
Ochroni cię.
- Dzień dobry, Emmo. - Dzień dobry.
Musiałaś nieźle się wystraszyć.
- Troszkę. - Tak już tutaj jest.
Ważne, że Sofii nic nie jest.
Gdzie Francesco?
W mieście. Nie chciał cię budzić.
Pomaga wujowi z fortepianem.
Dzień dobry.
- Cześć, Emma. - Hej.
Obowiązki wzywają. Do potem.
Boli jeszcze?
Nie.
Co to?
Nie dotykaj.
Co robisz?
Chcę je wyleczyć.
Jak?
Podejdź.
Widzisz?
Jakby było ranne.
Wygląda, jakby płakało.
Zgadza się.
Ale możemy je uratować.
Nauczysz mnie?
Oczywiście.
Dotknij tutaj.
Dwie budowle
przy głównym budynku.
Moment. Zapiszę.
Oczyść swoją drogocenną krew,
by chroniła cię przed duchem,
który cię nęka.
Otocz ją opieką i oczyść swoją drogocenną krwią.
Otocz ją swoją opieką.
Niech twoja krew chroni cię przed duchem, który cię nęka.
Otocz ją opieką i oczyść swoją drogocenną krwią.
Otocz ją swoją opieką…
Co robicie?
Nic ci nie jest?
- Co to? - Pomoże w gojeniu.
To naturalny lek, sama go zrobiłam.
- Mamo… - Cicho.
- Puszczaj. - Cicho.
To boli!
Co ona ci zrobiła?
- Chciała mnie uleczyć. - Co?
- Jak drzewa. - Nie bądź taka łatwowierna.
- To mama Francesca. - Nieważne.
Mogli mnie zapytać.
Zaczekaj.
Co się dzieje?
Twoja mama dała jej coś dziwnego.
Co takiego?
Nie wiem.
Dali jej coś do picia.
Pewnie jedną ze swoich mikstur.
- Całe dzieciństwo je piłem. - Nie chcę, by ktoś ją dotykał.
Jasne, spokojnie. Pogadam z nią.
Jesteś cała?
Chodź.
Przepraszam za tamto.
Nie chciałam na ciebie krzyczeć. Byłam przerażona.
Jesteś zmęczona?
Tak.
Tereso?
Zgubiłaś się?
Szukałam cię.
Co robiłaś z moją córką?
Nie martw się. Wiem, co robię.
Ludzie często proszą mnie o pomoc.
I w jaki sposób im pomagasz?
Tym czymś?
Nie zrozumiesz pewnych rzeczy.
Na przykład jakich?
Wyjeżdżamy z samego rana.
Czemu wciąż to trzymasz?
Mamo.
ŚLUB FRANCESCA I ADY ODBĘDZIE SIĘ 27 LIPCA 1980 ROKU
Posłuchaj mnie.
Rób, co mówię.
Nie.
Idę spać. Dobranoc.
Jak Sofia?
Dobrze.
Może by coś zjadła?
Nie trzeba, już zasnęła.
- Zaraz przyjdę. - Nie spiesz się.
Śpię z Sofią.
Sofia?
Co się dzieje?
Obudź się.
Sofia.
Sofia?
- Co się stało? - Nie wiem. Drapała się przez sen.
Nigdy tak nie robiła.
Jest rozpalona.
Zanieśmy ją do łóżka.
Chodź, skarbie.
Gorzej z nią.
Potrzebuje lekarza.
Cześć, Emmo.
Nie musiałaś się fatygować. Wystarczyło zadzwonić.
Chodź. Doktor czeka.
Nudności, skurcze mięśni,
- problemy z oddychaniem? - Nie.
Lunatykowała już wcześniej?
Jad tarantuli jest słabszy od pszczelego.
Organizm pozbędzie się go w parę dni.
Rana goi się normalnie.
Więc o co chodzi?
To może być alergia albo osłabiony układ odpornościowy.
Zdarza się.
Temperatura spada.
Powinna wypoczywać.
Wystarczą leki przeciwgorączkowe.
I te krople dwa razy dziennie.
Dobrze, Sofio?
Jutro was odwiedzę.
Dziękuję.
Bez obaw.
Otocz ją ochroną…
Niech krew chroni cię przed duchem…
Niech chroni przed duchem, który cię nęka.
Otocz ją opieką i oczyść swoją drogocenną krwią.
Zabiorę ją do domu.
- Najpierw zbijmy gorączkę. - A jak się pogorszy?
Leki muszą zacząć działać.
Nie podam jej tego.
Przesadzasz. Słyszałaś doktora.
Sofia.
Co się dzieje?
Co z tobą?
Nie chcę, by znów niepokoiła Sofię.
Dobrze.
Jak mała?
Lekarz powiedział…
Mamo.
Jestem przy tobie.
Pomóż mi, proszę.
Jak ci się poprawi,
wrócimy do domu.
Zaczekaj.
- Emma. - Co?
Musimy porozmawiać.
Twoja córka nie jest chora.
Leki nie pomogą.
Nie rozumiem.
Nic jej już nie chroni.
Nie panuje nad własnym ciałem.
Wysłuchaj jej, błagam.
Sofia…
została opętana.
Co?
Rzucono na nią klątwę.
- Odjęło wam rozum. - Emma.
Zaczekaj!
Musisz jej zaufać. Mama wie, co robi.
- Wyjeżdżamy natychmiast. - Nie.
Sofia!
Sofia.
Sofia!
Otwórz drzwi.
- Sofia! - Sofia!
Sofia!
Boże.
Co to?
Co jej zrobiłaś?
Gadaj.
To ona.
Wróciła.
Emmo.
Muszę ci coś powiedzieć.
Gdy tu mieszkałem…
pracowała tu pewna dziewczyna.
Ada.
Kochaliśmy się.
Byliśmy gówniarzami.
Zaszła w ciążę.
Mieliśmy wziąć ślub, ale…
zachorowała.
Poprosiłem mamę…
by jej pomogła.
Ale się nie dało.
Straciła dziecko.
I wtedy…
oszalała z rozpaczy.
Próbowaliśmy ją uspokoić…
Aż nagle zniknęła.
Nikt jej już nie widział.
Jaki to ma związek z Sofią?
Gdy ukąsił ją pająk,
Ada nawiązała z nią więź.
Gdy dokończy rytuał,
zabierze ją.
Czego ona od niej chce?
Sofia jest dla Francesca jak córka.
I właśnie tego chce Ada.
Córki.
- To prawda. - Chcemy chronić Sofię.
Co trzeba zrobić?
Wiem, jak zerwać więź. Ale musimy się spieszyć.
Nikt jej nie skrzywdzi.
Emma. Nie!
- Emma! - Otwórz drzwi!
- Błagam cię. - Emma.
Emma.
- Otwieraj! - Posłuchaj mnie!
Emma!
Otwórz drzwi!
Skarbie.
Chodź, Sofia.
Proszę.
Kurwa!
Ona ci ją odbierze.
Spójrz, co mi zrobiła.
Sofia?
Sofia.
Sofia?
Sofia.
Sofia!
- Gdzie Sofia? - Widziałam ją…
Gdzie Sofia?
Emmo.
- Kochanie… - Zabrała ją. Widziałam ją.
Uspokój się.
Zaczekaj. Nie ruszaj się.
Muszę znaleźć Sofię.
Uspokój się.
Gdzie ona jest?
Uspokój się.
- To moja wina. - Nie.
Niczym nie zawiniłaś.
Francesco jej szuka.
Posłuchaj.
Na początku nie rozumiałam.
To nie było zwykłe opętanie.
W Adę wstąpiło potężne zło.
Ado?
Nigdy nie widziałam czegoś takiego.
Zrobiłam wszystko, by ją uratować. To był mój obowiązek.
Ale uciekła.
I nigdy jej nie odnaleziono.
Przebudziła się, gdy wyczuła waszą obecność.
Co jej się przytrafiło?
Ada nie straciła dziecka przez chorobę.
Coś jej się stało.
Z winy Francesca.
Gdy Ada zaszła w ciążę,
Francesco nie był gotowy zostać ojcem.
Miał całe życie przed sobą.
Namawiał ją, by zmieniła zdanie, ale…
Ada szła w zaparte. Chciała urodzić.
Wtedy mój syn…
popełnił największy błąd w życiu.
Przeprowadził rytuał.
W tajemnicy…
by straciła dziecko.
Chciał, by było jak dawniej,
ale nie wiedział, jak to zrobić.
Zabrakło mu umiejętności, by utrzymać te moce w ryzach.
Próbowałam ją leczyć, ale było za późno.
Musiałam chronić syna.
Próbowałam też chronić Sofię.
Jak ją znajdziemy?
Jest jakiś sposób?
Rytuał pojednania, ale to niebezpieczne.
Ada czerpie energię z więzi z Sofią.
Z każdą chwilą jest coraz potężniejsza.
Może cię opętać.
To nieistotne.
Muszę odnaleźć córkę.
Zrobiłam to dla nas.
Więc mi wybaczyłaś?
Ado…
Tylko my troje.
Dowiedz się, gdzie są.
Tylko nie próbuj z nią walczyć.
Oczy wpatrzone w ciebie, a moje chcą ci pomóc.
Dzięki tej krwi dowiem się, gdzie jest.
Ta krew należy do ciebie.
Francesco!
Widziałaś ją?
Ada cię widziała?
Tak.
Byłam w jaskini.
Francesco też tam był.
…przed duchem, który cię nęka.
Oczyść swoją drogocenną krew…
by otoczyć ją ochroną.
Niech moja krew chroni cię…
przed duchem, który cię nęka.
Oczyść swoją drogocenną krew…
by otoczyć ją ochroną.
Sofia.
Chodź.
Sofia.
To tu.
Pomóż mi.
Najpierw muszę oczyścić jej krew.
Muszę zmieszać jej krew z twoją.
Tylko tak odtworzymy waszą więź.
Niech moja krew chroni cię…
przed duchem, który cię nęka.
Co się dzieje?
Sofia?
Obudź się.
Nie słyszy cię.
Trzymaj.
Teraz twoja krew.
Emma, nie!
Oczyść swoją drogocenną krew…
by otoczyć ją ochroną.
Niech twoja krew chroni cię…
przed duchem, który cię nęka.
Mamo.