HISTORIA OPARTA NA FAKTACH
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Wdech i wydech.
Przy następnym wdechu unieście ręce,
złączcie dłonie nad głową,
spójrzcie na kciuki,
odsuńcie ramiona od uszu.
Wydech i rozłączcie ręce.
Dokładnie. Obserwujcie lewą dłoń.
Lewą.
Trzymajcie.
Doskonale, Alicio.
Dobrze.
Stopy równo, Leonoro. Dokładnie.
Zegnijcie kręgosłup,
głowę podnieście na końcu.
Oczy zamknięte, ręce wzdłuż ciała.
Uspokójcie oddech.
Obniżcie ciśnienie krwi.
Dobrze, otwórzcie oczy.
Bardzo dobrze.
- No to do czwartku. Dziękuję. - Dziękuję, Tomás.
To ja dziękuję.
- Dziękuję. - Dzięki.
Umieram z głodu.
- Było cudownie. - Dziękuję.
Było super.
Też bym coś zjadła.
Ten sernik jest niesamowity.
Mogę kawałek?
Oczywiście.
Naciągnęłam coś sobie. Popisywałam się.
Następnym razem będzie ci lepiej.
- Co u Beby? - Poleciała do Nowego Jorku
z przyjaciółką.
I nie jest to żadna z nas.
Od śmierci męża stale podróżuje.
Mam nadzieję, że kogoś pozna.
- Podasz mi sernik? - Jasne, wybacz.
A co u Ignacia?
Dobrze.
Wciąż chodzi do biura.
Nie przeszedł na emeryturę?
Tak, ale wciąż szuka wymówek, by pracować.
Przynajmniej nie przesiaduje w domu.
Ciociu.
Spójrz.
- To dla mnie? - Słodziak z niego.
Przepiękny.
Dziękuję.
Przepraszam.
W porządku, Gladys.
Przyczepimy go do lodówki.
- Pójdziesz ze mną? - Nie! No dobra.
Jest taki słodki.
I uroczy.
Jest taki duży.
Dawno nie widziałyśmy twojego wnuka.
Martín jest w wieku Santiego, nie?
Tak, mają po trzy latka.
W maju Emma skończy trzy latka. Moja córka szuka przedszkola.
Są szokująco drogie.
Moja synowa mówiła, że czesne Maleny kosztuje tyle co studia.
To obłęd. Czesne strasznie podrożało.
Spójrz na tę piłkę, ciociu!
- O co chodzi? - Spójrz na piłkę.
Piłka!
Widziałaś, jak Eleonora się roztyła?
- Spójrz. - Ma nadwagę. Zauważyłaś?
Od jutra przechodzimy na dietę, bo skończymy jak ona.
Tak jest.
Zobaczmy, Santi.
Co robisz?
Mam plastelinę.
Przepiękny rysunek.
Zawieszę go na lodówce.
Pomożesz mi?
- Chodź, powiesimy go. - Tak.
- Dajmy to tutaj. - Tutaj.
A co z plasteliną?
Plastelina.
Chcesz pooglądać bajki na dużym telewizorze?
Tak, chodźmy.
Idziemy przed duży telewizor.
- Gdzie ja to… - Na kanapie.
Tak, obejrzyjmy bajki.
Co to jest?
Spójrzmy… Proszę.
Chcę usiąść niżej.
Z Panem Niedźwiedziem?
- Tak. - Właśnie z nim posiedzimy.
- Ciociu. - Tak, skarbie?
Chcę usiąść niżej.
Niżej.
- Tak? - Połączenie wychodzące
z zakładu karnego w imieniu…
Daniel.
Jeśli chcesz odebrać, naciśnij klawisz numer trzy. Jeśli…
Doktorze.
- Doktorze. - Zaraz przyjdę.
Daniel, synu.
Daniel, kochanie.
Ale schudłeś.
Siadaj.
Powiedz nam,
co się stało.
Marcela.
Znów wniosła oskarżenie.
Dlaczego?
Podobno rozmawialiście.
Tak, ale znasz ją.
Obiecała, że zobaczę Martína.
- A ja uwierzyłem. - My też.
Kiedy ostatnio go widzieliśmy?
- Rozłącza się, gdy dzwonię. - Chwila.
Czemu cię tu ściągnęli?
Nie rozumiem.
Nigdy wcześniej cię nie aresztowano.
Wcześniej nie podziałało, więc wniosła oskarżenie.
Co mówi obrońca?
A co może powiedzieć? Nic.
Ma pewnie 80 spraw. Nie jest zbyt skory do pracy.
Nie mogę tu gnić przez tego kretyna. Nie stać mnie na prawnika.
Nie martw się.
Tata zadzwoni do Roberta
i zobaczymy, co da się zrobić.
Strasznie schudłeś.
Możemy przynieść ci jedzenie?
Tak, proszę.
Do tego papierosy i kartę telefoniczną.
Co tylko zechcesz.
Kochanie.
Pereira.
Przeniesienie.
SĄD KARNY PIERWSZEJ INSTANCJI
Proszę.
Rozkuj ją i posadź tutaj.
Jak się nazywasz?
Gladys Pereira.
Tylko Gladys?
Nie masz drugiego imienia?
Susana.
Data urodzenia?
Trzydziesty kwietnia 1996 roku.
Gdzie?
Colonia Aurora,
Misiones.
Nazwisko ojca?
Twojego taty.
Nie mam.
Zmarł?
Jak się nazywał?
Alfonso Pereira.
A mama?
Jak się nazywa?
Maria.
Maria jaka?
Nie znam jej.
Numer dowodu.
Twój numer dowodu?
- Nie znam. - Hej.
Czy to może być 39154543?
Tak.
- Adres? - Mieszkam u szefowej.
Ale gdzie?
Posadas 1550, szóste piętro.
- W stolicy? - Tak.
Zostawię cię z panem Vieytesem.
Możesz z nim porozmawiać.
Wrócę po twoje oświadczenie.
- Jak tam? - Dobrze.
Gladys, prawda?
W porządku.
Pedro Vieytes. Twój obrońca z urzędu.
Odpowiada ci to?
- Tak. - Dobrze.
Opowiedz mi, co się stało.
Obudziłaś się w nocy,
poszłaś do łazienki…
i co wtedy?
Pamiętasz to?
Nie pamiętam.
Gladys…
oskarżono cię o dzieciobójstwo.
Wiesz, co to?
Grozi ci długa odsiadka.
Nie pomogę ci, nie wiedząc, co się stało.
Silvio.
Nie jest w stanie zeznawać.
Trzeba zmienić termin i wezwać psychologa.
Sędzia chce przenieść ją do więzienia.
Wiem, ale dziś nic nie zrobię.
Skoro tak sądzisz.
PRZEDSZKOLE DWUJĘZYCZNE
Cześć.
Ciocia!
Cześć.
Cześć, skarbie. Daj buziaka.
- Chodźmy, ciociu. - Tak, chodźmy. Pa!
Bardzo cię kocham, ciociu.
Co chcesz robić? Napijesz się mleka?
- Taksówka! - Tak, taksówka.
Wezwij taksówkę.
Pomachaj ręką.
Nie, ostatnio był tu…
pół roku temu, mam go po dziurki w nosie.
Mówiłem Alicii, że z tym chłopcem jest coś nie tak.
Powinnaś dopasować cukiernicę do zestawu.
Nie wiesz takich rzeczy?
Co z tobą? Jesteś w ciąży?
- Nie. - I dobrze,
bo w tym domu nie ma miejsca na kolejne dziecko, zwłaszcza teraz.
Wiesz, że to niemożliwe.
- Z mlekiem, Roberto? - Nie trzeba.
Jakie są szanse, że wyciągniemy go teraz?
Nikłe, żeby nie powiedzieć zerowe.
Musi być jakiś sposób. Nawet nie było rozprawy.
Miał już zarzuty
- i wyrok w zawieszeniu. - Co?
Złamanie zakazu zbliżania się i obrażenia ciała.
Podtrzymali to?
- Wszystko tu jest. - To jakieś pier…
Przepraszam, ale to pierdolenie.
Ciążą już na nim zarzuty
i jeśli zrobiłby coś na wolności, odpowiedzialność spadłaby na sąd,
dlatego zaczeka na rozprawę w więzieniu.
Widziałeś, gdzie i z kim tam przebywa?
- To niebezpieczne. - Stało się.
- Jest jak jest. - Co to ma znaczyć?
Jak długo będziemy czekać na rozprawę?
Znam prokuratora od dawna.
Wie, że Daniel to syn moich przyjaciół.
Przyspieszy to.
Rozprawa odbędzie się za 60 dni.
Za dwa miesiące?
Alicio…
zwykle trwa to od sześciu miesięcy do roku.
W porządku.
No dobra.
Opowiedz mi…
o twojej rodzinie.
Proszę.
Pij, jest ciepła.
Opowiedz o mamie.
Zmarła, gdy byłam mała.
Ile miałaś lat?
Pięć, cztery.
Poznałaś kiedyś tatę?
Tak.
Wychowywał cię?
Tak…
jakby.
Co to znaczy?
Czasem zostawiał mnie samą w domu.
I byłaś cały dzień sama?
Czasem kilka dni.
I kto się tobą wtedy opiekował?
Psy.
Szczekały, gdy kogoś widziały.
Nie było sąsiada, ciotki, kogokolwiek, kto się tobą opiekował?
Nie.
Mieszkaliśmy za miastem…
w lesie.
A jaki był tata, gdy był w domu?
Sypiał ze mną.
Ożenił się ponownie?
Tak, ale było gorzej.
Czemu?
Zajmowałam się jego dziećmi.
Gotowałam, prałam, sprzątałam.
Ile miałaś lat?
Dwanaście, trzynaście.
Jak trafiłaś do Buenos Aires?
Przez sąsiadkę.
Pani Teresa kupiła mi…
Ona mnie tu wysłała.
Miałam mieszkać z jej córką, pracować jako pokojówka.
Jak to zrobiła? Twój tata wiedział?
Nie, kupiła mi bilet i wysłała mnie tu ze swoją córką.
Wciąż widujesz się z jej córką?
Nie.
Nie?
Wróciła do domu z chłopakiem.
A ty masz chłopaka?
Ale z kimś byłaś.
Spotykałaś się z kimś.
Kto jest ojcem?
Gladys?
Tam.
Panie Danielu Ignacio Arrieta,
oskarżono pana o wtargnięcie,
nielegalne posiadanie broni,
napaść na tle seksualnym, obrażenia ciała osoby spokrewnionej
oraz złamanie zakazu zbliżania się
w stosunku do Marceli Sosy.
Otrzyma pan możliwość
wypowiedzenia się przed sądem i obrony,
ale proszę pamiętać o trzech rzeczach:
składając zeznania, nie może pan konsultować się z obrońcą.
Może odmówić pan składania zeznań bez przyznania się do winy,
choć nawet bez nich proces będzie kontynuowany.
Powie pan coś?
Tak, Wysoki Sądzie.
Proszę zająć miejsce przed sądem.
Zanim pan rozpocznie, proszę potwierdzić dane osobowe.
Pańska godność?
Daniel Ignacio Arrieta.
Obywatelstwo?
Argentyńskie.
Nazwiska rodziców?
Ignacio Jorge Arrieta i Alicia Campos.
Stan cywilny?
Żonaty… w separacji.
W separacji czy rozwiedziony?
Nie rozwiedliśmy się.
Pański zawód?
Prowadzę firmę.
- I co pan robi? - Jestem sprzedawcą.
Co pan sprzedaje?
Części do motocykli.
Pański adres w chwili zatrzymania?
García Lorca 484, lokal numer trzy.
Może pan zaczynać.
Słucham?
Może pan zacząć składać zeznania w sprawie stawianych mu zarzutów.
To oszczerstwa.
Marcela od roku blokuje mi kontakt z synem.
Złożyła na mnie 23 skargi. Robi wszystko, by mi to uniemożliwić.
A skoro nawet to nie wystarczyło,
wrobiła mnie. Powiedziała…
że musimy porozmawiać o małym, a ja jej uwierzyłem.
To nic nowego. Zdradzała mnie ze współpracownikami.
Poprzedni sąd nie chciał mnie słuchać
i wziął jej stronę.
Gdy byliśmy razem, traktowała mnie jak nieudacznika.
Miałem… kłopoty finansowe.
Zamknąłem firmę. Nie miałem pracy, a ona, zamiast mnie wspierać,
robiła ze mnie nieudacznika.
Była narkomanką, przez nią zacząłem ćpać.
Kupowałem dla niej towar i w końcu sam zacząłem ćpać.
Następnie…
pojawiło się uzależnienie.
Nigdy…
nie kradłem, by mieć na narkotyki. Pochodzę z dobrej rodziny,
ale życie zmusiło mnie do tego, że mówię o tym przed rodzicami.
Chodziłem na terapię, ale na nic się zdała.
Gdy tylko się poprawiało, Marcela znów mnie w to wciągała.
Traktowała mnie jak śmiecia.
Mówiła, że nie jestem dość męski.
A po godzinach
zdradzała mnie w pracy.
Chodziła na nocne zmiany,
używała tego jako wymówki.
Ale wiedziałem, że mnie zdradza.
Brałem narkotyki, by przetrwać to piekło.
Małżeństwo się rozpadło.
Kłóciliśmy się…
cały czas. Krzyczała, żeby sąsiedzi słyszeli, biła mnie.
Gdy raz próbowałem się bronić,
złożyła na mnie skargę i odebrała syna.
Od tamtej pory go nie widziałem.
Nie pozwala mi się z nim widywać.
Nastawia go przeciw mnie.
Syn nie uważa mnie za ojca.
Ona i jej matka wyprały mu mózg.
Byłem zdesperowany.
Dzwoniłem do niej, ale zmieniła numer.
Dzwoniłem do jej matki, do pracy,
ale nikt nie odbierał.
Pisałem na Facebooku, wysyłałem maile, SMS-y.
Zablokowała mnie.
Byłem zdesperowany, chciałem ujrzeć syna.
Wiecie, jak to jest nie móc ujrzeć syna?
Szukałem jej, chciałem porozmawiać.
Wykorzystała to, mówiąc, że groziłem jej śmiercią.
Stanąłem przed sądem i dostałem zakaz zbliżania się
do niej i do mojego własnego syna.
Do tego spłacam hipotekę.
Przez wyrok nie mogłem znaleźć pracy,
a uzależnienie tego nie ułatwiało.
Nie miałem na narkotyki, sięgnąłem dna.
Chciałem się zabić.
Ale zadzwoniła i powiedziała…
że chce się spotkać i porozmawiać o małym, a ja uwierzyłem.
Dałem się podejść.
Proszę na mnie spojrzeć.
Nie mam nic…
Nie mam syna,
gniję w więzieniu.
Skończył pan,
panie Arrieta?
Tak.
Odpowie pan na pytania powódki?
Nie.
Proszę wrócić na miejsce.
Gladys?
Gladys.
Już późno. Wkrótce będą dziewczyny.
Już idę.
Mówię tylko, że mogła dać mi znać.
W ostatniej chwili musiała zająć się wnukami.
Więcej jedzenia dla nas.
Alicio…
wszystko gra?
Coś cię trapi.
To, co zawsze, ale wszystko w porządku.
Synowa, co?
Podobno znów oskarżyła Daniela.
Była synowa.
Uprzykrza mu życie.
Szkoda, że twój wnuk przez to przechodzi.
To straszne.
Ale co się stało?
Tym razem go zatrzymano, prawda?
Skąd tyle wiesz?
Nie wiem, dlatego pytam.
Złożyła tyle skarg, że go nie wypuszczą.
Tak wiele kobiet
doprowadza byłych do szału.
- Tak? - Skarżą się,
a sąd trzyma ich stronę.
Robią to, żeby zatrzymać dzieci.
Wiecie, kiedy widzieliśmy Martína?
Ponad rok temu.
Moglibyście zażądać wizyt.
Nieważne, że trwa spór. Jako babcia masz do tego prawo.
Wiem, ale postanowiliśmy się nie mieszać.
- Żeby nie pogarszać. - Fakt.
Pa, Alicio.
Pa.
- Pa, Alicio. - Pa.
Joga w czwartek u mnie.
Nie wiem, czy dam radę. Będą malować mi dom.
- Trzymaj się. - Jasne.
Proszę wstać do przysięgi.
Czy przysięga pan mówić prawdę i tylko prawdę?
Przysięgam.
Proszę usiąść.
Pańska godność?
Ignacio Jorge Arrieta.
Wiek?
70 lat.
- Stan cywilny? - Żonaty.
Zawód?
Mechanik. Przepraszam, emerytowany.
Adres zamieszkania?
Posadas 1550, szóste piętro.
Zna pan oskarżoną?
Tak.
Skąd?
Jest, a raczej była naszą pokojówką.
Jak długo?
Od lutego 2014 roku…
aż do momentu, gdy to się stało.
Czy pańska relacja z oskarżoną
nie pozwala panu szczerze odpowiadać na pytania?
Nie.
Teraz przepyta pana prokurator okręgowy.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
- Powie pan, jak poznał oskarżoną? - Tak…
Z polecenia przyjaciółki żony.
Szukaliśmy pokojówki, która by z nami zamieszkała.
Porozmawialiśmy z nią.
Od tego czasu pracowała
i mieszkała z nami.
Miała już syna, Santiago, prawda?
Nie, pojawił się znacznie później.
I jak państwo zareagowali?
Dobrze. To żona zauważyła, że Gladys jest w ciąży.
Gladys nie była tego świadoma.
Co zrobili państwo po narodzinach?
Wychowywaliśmy go.
Gladys jest bardzo prostą osobą.
Nie jest zbyt bystra. Dorastała w dziczy, pośród pól.
Ale zawsze była porządna.
Gdy z domu zginęły pieniądze, nawet jej nie podejrzewaliśmy.
W ogóle.
Zanim stało się to, co się stało.
Jak opisze pan relację Gladys z synem?
Była dobra.
Tak…
Żona doradzała jej w sprawie jego edukacji,
wychowania.
Gladys zawsze zwracała się do niej.
Poznał pan ojca?
Tak.
To chłopak pracujący w okolicy.
Ale zniknął, gdy tylko dowiedział się,
że Gladys jest w ciąży.
Nie chcieliśmy mieszać się…
To ich prywatne sprawy.
To wszystko, Wysoki Sądzie.
Dziękuję, może pan wrócić na miejsce.
Gladys.
Zapomniałaś zostawić szklankę w łazience.
- Gdzie ona jest? - Tutaj.
Kolację zjemy na mieście.
Tak jest.
W lodówce jest kurczak.
Mały ma gorączkę.
Przygotuj letnią kąpiel, zaraz wrócę.
Tak jest.
Santi ma gorączkę.
Co mu jest?
Nie wiem.
Ale gdybym nie zauważyła…
Nie wiem, co ostatnio się z nią dzieje.
Mały potrzebuje ciepłej kąpieli…
to mu pomoże.
Może zostańmy?
Żartujesz, prawda?
Nie żartuję.
Jest chory.
Niech matka się nim zajmie.
Nie możemy wystawić Héctora.
To nasi przyjaciele.
Proszę.
Przestań, chodźmy.
Nie chcę iść.
Dlaczego?
Nie chcę, żeby pytali o Daniela.
A co on ma z tym wspólnego?
Przez niewyparzoną gębę Roberta
wszyscy już wiedzą.
To nie był Roberto.
- Tak. - Nie.
Ja powiedziałem im o Danielu.
Wychodzę.
Idziesz?
Jak poznała pani oskarżonego?
Poznaliśmy się jakieś siedem lat temu.
Miał kiepskie stosunki z rodziną.
Po kłótni ojciec wyrzucił go z mieszkania.
Ja też nie rozmawiałam z rodziną. Od razu się zgadaliśmy.
Był czarujący, a ja byłam zwykłą dziewczyną.
Ile miała pani lat?
On miał 30, ja 22.
Spotykaliśmy się, a rok później zaszłam w ciążę,
więc zamieszkaliśmy razem.
Wprowadził się do mnie.
Dopiero co zamknął sklep. Tonął w długach.
Miał znaleźć nową pracę
i pomóc mi podczas ciąży.
Z czasem urodził się Martín, a Daniel nadal nie miał pracy.
Musiałam wrócić z macierzyńskiego do pracy,
ale zarabiałam za mało, by nas utrzymać,
więc zaczęłam robić nocki.
Pomagał pani przy dziecku?
Pilnował go, gdy byłam w pracy.
Ale po pracy to ja się wszystkim zajmowałam.
Zmieniałam pieluchy, sprzątałam,
robiłam zakupy.
Nie był zbyt pomocny.
Nie miał chęci do pracy, a już w ogóle, gdy zaczął brać.
Co zażywał?
Najpierw się upijał,
potem pojawiła się kokaina i crack.
Wtedy się zaczęło.
Obrażał mnie i poniżał.
Czasem przy znajomych.
Wkrótce przestali nas odwiedzać.
Następnie ubzdurał sobie,
że zdradzam go w pracy.
Nazywał mnie dziwką.
Ja dziwką? Harowałam po 14 godzin.
Przez jakiś czas miałam trzy etaty.
Znęcał się tylko psychicznie?
Początkowo tak.
Pluł na mnie,
kazał spać na dworze.
Rzucał we mnie jedzeniem, gdy mu nie smakowało.
Narkotyki pogłębiły jego paranoję.
Zaproponowałam terapię dla par,
bo kochałam go i sądziłam, że możemy to naprawić.
Poszedł dwa razy.
I tyle.
W końcu chodziłam sama.
Gdy kończyła się forsa, palił pastę kokainową.
Zaczęła się przemoc fizyczna.
Ale nie, gdy był na haju, bo wtedy zupełnie odpływał,
a ja mogłam jako tako funkcjonować.
Agresja zaczynała się, gdy kończył mu się towar.
Dawałam mu pieniądze na narkotyki,
żeby zostawił mnie i Martína w spokoju.
Chciałam odejść, ale nie miałam dokąd.
Nie rozmawiałam z rodziną, nie miałam znajomych.
Poza tym…
przez to znęcanie się i nieprzespane noce
nie miałam czasu, by pomyśleć, co robić.
Ta sytuacja mnie przerastała.
Kiedy zdecydowała się pani odejść?
Pewnego dnia dostał szału na głodzie.
Zamknął nas w pokoju i zaczął okładać.
Bił mojego syna.
Powiedział, że zabije nas, a potem siebie.
W pewnej chwili wziął nóż
i zrozumiałam, że tego nie przeżyjemy.
Gdy coś go rozproszyło,
chwyciłam syna i wyskoczyłam z okna.
Nie miałam dokąd pójść,
zamieszkałam u koleżanki z pracy.
Pomogła mi napisać skargę.
Czy po ucieczce widziała się pani
- z oskarżonym? - Tak.
Dowiedział się, gdzie mieszkam, i zaczął się odgrażać.
Groził pani śmiercią?
Tak.
Bałam się, bo wiedziałam, do czego jest zdolny.
Więc wnosiłam oskarżenia, aż dostał zakaz zbliżania się.
Ale i tak przychodził.
Mówił, że mnie kocha i chce wrócić.
Gdy odmawiałam, dostawał szału.
Czy pani skargi przyniosły jakiś efekt?
Żadnych.
Pochłonęła je biurokracja.
Nie otrzymałam ochrony policji ani żadnej linii alarmowej.
Wysłuchano mnie dopiero, gdy mnie dźgnął.
Wtedy po raz pierwszy poszła pani do sądu?
Tak, dostał dwa lata, ale w zawieszeniu.
To było jeszcze gorsze.
Wściekł się jeszcze bardziej.
Czym się w tym czasie zajmował?
- Pracował? - Nie.
Sąsiedzi mówili, że zaszył się w domu
i wyprzedał majątek.
Zostawiłam tam wszystko: oszczędności, meble dwa telewizory.
Wszystko sprzedał.
Nic nie zostało.
Co wydarzyło się…
w noc, gdy panią zaatakował?
Wracałam z pracy.
Chwycił mnie od tyłu,
groził bronią i siłą zaciągnął do domu.
Byłam przerażona, bo wkrótce wracał Martín.
Chciałam, żeby odszedł, zanim wróci mój syn,
Wtedy zaczął mi grozić.
Pytał, czy byłam z Rubenem,
moim kolegą z pracy.
Nie wiedziałam, co mu odpowiedzieć.
I tak by się wściekł.
Podczas przepychanki zdarł ze mnie ubrania.
Wtedy panią zgwałcił?
Tak.
- Opierała się pani? - Tak.
Ale miał broń.
Chciałam, żeby skończył i poszedł sobie,
zanim wróci Martín.
Miałam to gdzieś.
Na szczęście wystraszył go dzwonek do drzwi.
Kto wie, co mógł mi zrobić?
Dziękuję.
To wszystko, Wysoki Sądzie.
Dziękuję, pani Sosa, proszę wrócić na miejsce.
Uważaj, gorące. Podmuchaj.
Możesz jeść.
…że jest ćpunem?
Powiedz Robertowi, że to szaleństwo.
Szaleństwem jest myśleć, że uznają go niewinnym.
Może jedynie przyznać się do winy i powiedzieć, że był na haju.
Nic na niego nie mają.
- To słowo przeciwko słowu. - Coś mają.
Wiem od Roberta.
Co takiego?
Mają nasienie Daniela.
No jasne. Uwiodła go i wrobiła w gwałt.
Posłuchaj.
Jeśli w nasieniu będzie DNA Daniela…
plus te poprzednie wyroki, będzie po nim.
A jeśli
przyzna się do winy i powie,
że był na haju…
Mój syn nie jest ćpunem, a tym bardziej gwałcicielem!
Możesz mówić ciszej?
Trzeba porozmawiać…
z tym adwokatem od spraw karnych. Z kolegą Héctora.
Kogo kolegą? Héctora?
- Tak. - Z Echezabalem?
Dokładnie.
To nie są tanie rzeczy.
To twój syn.
Jeśli będzie trzeba, ograniczymy wydatki.
Wiem, że to mój syn, ale tu nie chodzi o cięcie kosztów.
Echezabal pobiera honorarium
plus forsę na łapówki.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy…
Gladys.
Tak?
W kuchni czeka twoja wypłata.
Zaraz przyjdę.
Śmiało, Gladys.
Tak jest.
Podpisz tutaj.
Przelicz, jak skończysz.
Nie wysyłamy już ubrań do pralni.
- Zajmiesz się praniem. - Dobrze.
Nie chodź już na targ.
To złodzieje.
- Tak jest. - Pójdę z tobą na zakupy.
Nie wiem, gdzie znikają pieniądze.
Co robiłaś?
Nic.
Nic?
Brzuch mnie boli.
Chodź ze mną.
Już ci mówiłam, że w mieście tak nie robimy.
Jeśli źle się czujesz i boli cię brzuch,
bierzesz krople.
Dwadzieścia teraz i przed snem.
Daj znać, jeśli nie przejdzie.
Dziękuję.
Proszę.
- Pani Arrieta? - Tak.
- Proszę za mną. - Dziękuję.
Tędy.
- Pani Arrieta. - Miło mi.
Mnie również. Echezabal.
Rozumiem, że nie można nic zrobić.
Liczyłam, że zaproponuje pan alternatywę.
To bardzo skomplikowany scenariusz.
Sprawa wymaga czegoś więcej niż rozwiązanie prawne.
Nie rozumiem.
Przegramy w sądzie.
Musimy zmusić ich do wycofania sprawy.
To nie będzie łatwe ani tanie, ale da się zrobić.
O jakiej sumie mówimy?
Byłbym w stanie to zrobić za 400 tysięcy.
Czterysta tysięcy peso.
Dolarów.
Niektóre wydatki trzeba pokryć od razu.
Połowa mojego honorarium teraz i druga po wszystkim.
Szczerze mówiąc…
nie sądzę, by było nas stać.
Bez obaw,
przemyślcie to.
Proszę porozmawiać z mężem.
Dla chcącego nic trudnego. Znajdziemy sposób.
Dobrze.
Do usług.
Dziękuję.
Gladys?
Gladys, to ty?
Ignacio, wstawaj.
Słyszałam jakiś hałas.
Gladys!
- Sprawdź to. - Już idę.
Gladys?
Alicia.
Dziękuję.
Oczywiście, doktorze.
Oczywiście.
Ma jakieś cztery latka.
Nie, chyba nie ma zagrożenia.
Spisałeś nazwiska?
Zostaw puste. Lekarz musi to podpisać.
Zgadzają się państwo na tymczasową opiekę?
Oczywiście.
Zapisz nazwiska.
Dobrze, doktorze.
Wyjaśnię im procedurę.
Dobrze.
Pojutrze trafi przed sąd rodzinny.
Nie trzeba, dziękuję.
Proszę wprowadzić kolejnego świadka.
Proszę siadać.
Wezwano pana na rozprawę
przeciwko Gladys Susanie Pereirze
oskarżonej o dzieciobójstwo osoby spokrewnionej.
Proszę wyjaśnić świadkowi, czym grozi składanie fałszywych zeznań.
Za składanie fałszywych zeznań,
zaprzeczanie lub zatajanie prawdy
grozi od miesiąca do czterech lat więzienia.
A za fałszywe zeznania obciążające oskarżoną
od jednego do dziesięciu lat więzienia
i zakaz wykonywania zawodu przez okres wynoszący dwukrotność wyroku.
Proszę wstać do przysięgi.
Czy przysięga pan mówić prawdę i tylko prawdę?
- Przysięgam. - Proszę usiąść.
Pańska godność?
Esteban Alejandro Palleros.
- Zawód? - Lekarz.
Gdzie był pan pierwszego czerwca?
Miałem dyżur na pogotowiu.
Czy wcześniej znał pan oskarżoną?
Nie.
Oddaję głos prokuratorowi okręgowemu.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Opowie pan, co stało się w noc pierwszego czerwca?
Tak.
Byłem w szpitalu, gdy otrzymaliśmy wezwanie
na osiedle Recoleta.
Chodziło o kobietę, która zemdlała i krwawiła.
Na miejscu gospodarz wyjaśnił, że kobieta jest ich pokojówką.
Czy potwierdza pan, że pacjentką była oskarżona?
- Tak. - Proszę dalej.
Była przytomna,
ale w szoku.
Straciła sporo krwi.
Zauważyłem, że urodziła.
Zapytałam, gdzie jest dziecko, ale…
nie rozumiała.
Usłyszałem, że zemdlała w łazience,
więc tam poszedłem
i zobaczyłem zwłoki noworodka.
Stwierdziłem brak funkcji życiowych.
Proszę opisać,
co dokładnie pan widział.
Na podłodze
była krew…
sporo rozlanej wody, mop i wiadro.
Ktoś próbował to posprzątać.
Na zasłonie prysznicowej była krew.
A pod prysznicem leżały zwłoki dziecka.
Proszę je opisać.
Były zawinięte w ręcznik.
Co było przyczyną śmierci?
Uduszenie.
Dziecko urodziło się żywe.
Urodziło się i przestało oddychać?
Zgadza się.
To mogło być poronienie lub aborcja?
Przyszło na świat, zaczęło oddychać i przestało.
Czy mogła udusić go pępowina?
Nie stwierdzono śladów na szyi.
Dziękuję.
Wysoki Sądzie,
to wszystko.
Obrona?
Twierdzi pan, że dziecko było owinięte ręcznikiem.
Czy mógłby pan opisać,
co miał pan na myśli?
- Było owinięte. - W jaki sposób?
W ten sposób.
Ale czy było owinięte tak, by je ukryć,
czy tak, żeby nie zmarzło?
Cóż…
- nie wiem. - Widział pan jego twarz?
Tak.
Więc dziecko było owinięte, ale jego twarz odkryta?
- Zgadza się. - W porządku.
Stwierdził pan uduszenie, choć dziecko nie miało śladów na szyi.
Jak do tego doszło?
Przez zakrycie dróg oddechowych.
Dobrze. Przez zakrycie ust i nosa?
Tak.
Czy to mógł być wypadek?
- Nie rozumiem. - A może
oskarżona chciała uciszyć dziecko i przypadkiem je udusiła.
Proszę zapytać oskarżonej. Ja wiem tylko, że się udusiło.
To wszystko, Wysoki Sądzie. Dziękuję.
Martwi mnie tylko, że tak węszą.
Policja była tu trzy razy,
nie wspominając o ludziach z sądu…
- Dobry wieczór, Roro. - Dobry wieczór.
Zatrzymała chłopca?
Nie wiem, co co się stanie…
W końcu zasnął.
Ciężko mu zasnąć samemu.
I tak przyjdzie do nas przed północą.
Musimy przyjąć propozycję Echezabala.
Już jakiś czas myślimy o mniejszym lokum.
To dobry moment.
Tylko tak ocalimy Daniela.
Powinien się przyznać.
I niby jak sobie wtedy poradzi?
Jak my sobie poradzimy?
- Nie rozumiem cię. - Po tym z Gladys…
jak myślisz, ile potrwa, zanim media podchwycą temat Daniela?
Mam dość wyręczania we wszystkim
twojego syna!
Najpierw było…
100 tysięcy na bar, potem na motocykle, potem…
sprzedaż sklepu, żeby spłacić długi,
które nam zostawił.
Jeden raz… Raz.
Gdy próbowaliśmy być racjonalni
i postanowiliśmy nie finansować mu
zakupu nowego samochodu,
bo taki miał kaprys,
przez rok nie widzieliśmy Martína.
Nie chciałeś dać mu pieniędzy.
Dziecko należy wozić bezpiecznym autem.
Mam dość bycia milczącym bankomatem.
Dłużej już tego nie zniosę.
Dość!
W porządku.
Zakończmy to.
Opłacimy Echezabala i wynajmiemy mniejsze lokum, dobrze?
Rób, co chcesz…
ale beze mnie.
Co masz na myśli?
Odchodzę.
Mam tego dość.
Pani specjalizacja?
Specjalizuję się w dzieciobójstwach.
Badała pani moją klientkę?
Tak.
Jak wytłumaczy pani fakt, że tak spokojna i uległa osoba
znalazła się w takiej sytuacji?
Postawmy sprawę jasno.
Takie sprawy zdarzają się w sytuacji skrajnego stresu.
Często matka nie pamięta, co się stało.
Czyli ten przypadek przypomina inne?
Oczywiście.
Główną cechą wspólną
jest przeświadczenie matki,
że nie ma żadnej ciąży, więc nigdy nie dojdzie do porodu.
Gladys przyszła na świat i wychowywała się w skrajnym ubóstwie.
Była ofiarą przemocy domowej.
Nie radzi sobie z macierzyństwem.
Jej pierwsze dziecko wychowywała pracodawczyni.
Wcześnie straciła matkę,
a partnerka ojca wysługiwała się nią.
Z drugiej strony bała się,
jakie konsekwencje przyniesie ciąża,
zwłaszcza że pracodawczyni zagroziła,
że wyrzuci ją z domu.
Istnieje też szansa,
że ciąża była wynikiem gwałtu.
To wszystko, Wysoki Sądzie.
Prokuratorze.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Załóżmy, że przyjmujemy pani argumentację.
Czy Gladys Pereira
nie mogła rozwiązać tego inaczej?
Nawet aborcja wydaje się mniej drastyczna niż donoszenie ciąży,
poród i uduszenie dziecka.
Gladys wierzyła, że do porodu nie dojdzie.
Ma już dziecko.
Zniknął jej okres, przytyła.
Nie domyśliła się?
To nie takie proste.
Stres wywołany niechcianą ciążą
i perspektywa braku dachu nad głową to było zbyt wiele.
U niektórych matek zaprzeczenie jest tak skrajne,
że nie rośnie im brzuch i nie widać po nich, że są w ciąży.
Powinien pan wiedzieć, że wyparcie to naturalny odruch obronny.
Dzięki niemu nie zadręczamy się tym, że pewnego dnia umrzemy.
W porządku.
Załóżmy, że przez zaprzeczenie
Gladys nie wiedziała o ciąży.
Dlaczego nie oddała dziecka do adopcji?
Jeśli chciała pozostać anonimowa, mogła zostawić je pod kościołem.
Nie widziała takiej możliwości.
Gladys Pereira jest półanalfabetką z nieznacznym opóźnieniem umysłowym.
Czy mimo półanalfabetyzmu
i opóźnienia umysłowego
nie przyszło jej do głowy, że duszenie dziecka jest złe?
Raz jeszcze…
niespodziewany poród u kobiety, która nie wiedziała o swojej ciąży,
wywołuje szok,
który jest w stanie wyeliminować racjonalne lub moralne myślenie.
I tutaj.
I tutaj, pani Arrieta.
To wszystko?
Na razie tak.
W porządku.
To znaczy…
Czy Marcela może…
złożyć apelację?
Mogłaby, ale nie sądzę, by wskórała cokolwiek bez próbki DNA.
LABORATORIUM ŚLEDCZE
- Co mam z tym zrobić? - Co pani zechce.
Radzę to zniszczyć.
Kiedy go wypuszczą?
Wniosłem o wycofanie sprawy. To kwestia paru dni.
Dziękuję panu.
Dziękuję.
Pani Arrieta.
To bardzo dobra szkoła.
Na pewno nie chce pani kawy?
Nie, dziękuję.
Przeniesienie w trakcie semestru to niełatwa sprawa,
ale rozmawiałam z dyrektorką i będzie dobrze.
Nie sądzę, by to była dobra szkoła.
Biorąc pod uwagę okoliczności, myślę, że się tam odnajdzie.
Są tam dzieci z różnych rodzin.
To bardziej różnorodna grupa,
dzięki której uniknie stygmatyzacji.
Prawda?
Santi przechodzi przez tak wiele, że nie chcę kolejnych zmian w jego życiu.
Teraz potrzebuje miejsca,
w którym może wchodzić w swobodną interakcję z rówieśnikami.
- Tak. - Więzi musi tworzyć gdzie indziej.
W zdrowszym środowisku, nowe więzi.
To wielka szansa.
Wielka szansa.
Mam wrażenie…
że pozbywacie się go, zamiast mu pomóc.
To nie tak.
Jesteśmy… bardzo zaniepokojeni.
Cała kadra jest zaniepokojona.
Czy powiedziała pani, że w domu nie ma miejsca na dziecko?
Nie wiedziałam o jej ciąży.
Mimo to mogła pani zasugerować, że nie chce pod dachem drugiego dziecka.
Czy pan
obwinia mnie za to, co zrobiła?
Zrobiła coś niewyobrażalnego.
Niewybaczalnego.
Nawet zwierzę tak nie robi.
I ja mam być za to odpowiedzialna?
Po tym, co dla niej zrobiłam?
Gdy ją przygarnęłam, ledwo umiała się wysłowić.
Uczyliśmy ją.
Wychowywałam jej syna.
Nie wiedziała o własnej ciąży.
Gdy poszłyśmy do ginekologa…
była w siódmym miesiącu.
Inni wyrzuciliby ją na bruk.
Pomogłam jej ze wszystkim.
Wychowywałam jej syna,
chodziłam z nim do pediatry, zapisałam do dobrego przedszkola.
Chodziłam nawet na zebrania!
Gladys nie ma obycia z ludźmi.
A pan sugeruje, że z mojej winy…
dopuściła się tego bestialstwa?
Boże.
Po tylu okropieństwach, które przeżyłam we własnym domu.
I po hańbie, którą nas okryła.
Wciąż nie odpowiedziała pani na pytanie.
Czy sugerowała pani…
lub dawała do zrozumienia,
że w domu nie ma miejsca na kolejne dziecko?
Nie.
To wszystko, Wysoki Sądzie.
Dziękuję. Może pani odejść.
Dziękuję.
A jeśli nie zdążymy nic ugotować?
Robi się późno,
nie zdążymy zrobić milanes…
Chodźmy, ciociu.
Przejdźmy przez ulicę, Santi.
Co mam robić?
Pomóż mi nakryć do stołu.
Trzymaj mocno, obiema rękami.
Ostrożnie.
- Ciociu. - Tylko nie upuść.
- Nic nie zepsułem. - Czyż nie pachnie cudownie?
Jestem głodny.
Proszę, ciociu.
Brawo, Santi.
W życiu nie miałam lepszego pomocnika.
Tam jest Pedro.
- Co? - Pedro.
Jest lalką.
Przyszła jego mama.
Jego mama.
Bardzo ładnie.
Wciąż lubisz, jak się ciebie karmi.
- Ciociu! - Mogę zobaczyć?
- Nie. - Chwila.
- Ciociu! - Już.
Santi.
- Jeszcze. - Milanesy?
Tego nie chcę.
- Coś ci spadło. - Faktycznie.
Pokroję i położę ci na talerzu.
- Cześć. - Hej, mamo.
Synu.
- Super, że jesteś. - Wszystko gra?
- Przepraszam za spóźnienie. - To nic.
Zrobiłam milanesy.
- Serio? - Są już zimne.
- Odgrzeję ci. - Super.
Jak się masz?
Dobrze, tylko jestem trochę głodny.
Masz szczęście.
Zjesz ze mną?
Już idę.
I dobrze.
Nie doceniał cię.
Uznajmy to za szansę na nowy start.
Nowy początek.
Mam nadzieję.
Nie wiem, czy miał coś wspólnego z Gladys.
Przepyszne.
Dawno nie jadłem… prawdziwego posiłku.
- Napijesz się kawy? - Tak.
Byłoby super.
Rozmawiałem z Chino.
- Pamiętasz go? - Jasne.
Odnawia motocykle.
Mógłbym w to wejść, gdybyśmy dostali 20-30 tysięcy za dom.
To dobry interes. Kupujesz zdezelowany motocykl,
naprawiasz go i sprzedajesz.
Mam kontakty, mógłbym wiele osiągnąć.
Chino zna się na robocie. A ja tym bardziej.
Mam doświadczenie.
To byłoby coś.
Proszę wstać.
Proszę siadać.
Pani Pereira, to pani ostatnia szansa,
by wypowiedzieć się przed sądem.
Czy chce pani coś powiedzieć?
Wysoki Sądzie, moja klientka nie będzie…
Wypowie się pani?
Tak.
Proszę bardzo.
Nie wiem, co się stało.
Bóg jeden wie.
Moje życie nie ma sensu.
Zmarnowałam życie…
ale Santi ma całe przed sobą.
Zasłużył na lepszy los niż ja.
Wiem, że nie mam prawa o nic prosić…
ale chcę, by trafił do pani Alicii.
Chciałabym też ją przeprosić.
Powiedziano tu o niej wiele złego.
Dobrze mnie traktowała.
Jest dla mnie jak matka.
Dla Santiego też.
Dziękuję.
Dziękuję, pani Pereira.
Muszę sprostować, że to nie my zdecydujemy,
kto otrzyma opiekę nad pani synem,
ale przekażemy pani uwagi wyznaczonemu sędziemu rodzinnemu.
Proszę panią sekretarz o odczytanie wyroku.
Członkowie sądu karnego numer 20 w Buenos Aires
podjęli decyzję
w sprawie dzieciobójstwa kwalifikowanego z powodu pokrewieństwa
przeciw Gladys Susanie Pereirze,
numer dowodu: 39154543.
Argentynka, samotna, bez wykształcenia,
pracująca jako pokojówka pod adresem Posadas 1550,
obecnie przebywająca w zakładzie karnym.
Po naradzie i zgodnie z kodeksem karnym
sąd postanawia ogłosić wyrok.
Sąd uznaje Gladys Susanę Pereirę
za winną dzieciobójstwa kwalifikowanego z powodu pokrewieństwa,
skazując ją na 18 lat pozbawienia wolności ze względu na nadzwyczajne okoliczności.
Artykuł 80, ustęp pierwszy.
Odczytanie całego wyroku nastąpi 29 dnia bieżącego miesiąca
o godzinie 10.00.
Podpisano: Mariano Ventimiglia,
Fernando Ángel Mine i Patricia del Valle Morales…
SZKOŁA PODSTAWOWA
Pa.
Cześć.
- Jak było? - Ciągle pytał o mamę.
Naprawdę? Chodź tu.
Już dobrze.
- Do widzenia. - Pa.
Chcę do mamy.
Co chcesz robić?
- Chcę do mamy. - Do mamy?
- Dobra. - Chodźmy do mamusi.
No tak.
Chcesz do mamy? No dobra.
Uśmiechnij się.
Gotowe.
A ten tutaj.
A potem ten?
Tak.
Zostały dwie minuty!
Dziękuję, że przyszliście.
I za wszystko, co pani robi.
Wiesz, że kocham go jak własnego syna.
Proszę pani…
Po tym, co zrobiłam, to pani powinna się nim opiekować.
Nie mów tak.
Byłam w kropce.
Zagroził, że jeśli pani powiem, zabije mnie i Santiego.
A potem przestał przychodzić.
O kim mówisz?
Wtedy, gdy zniknęły pieniądze…
odwiedził nas pani syn.
Wpuściłam go.
Wtedy mnie złapał.
Santi powinien zostać z panią.
Jestem to pani winna.
To Daniel jest ojcem.
Czas minął. Chodź, Gladys.
Kocham cię, Santi. Słuchaj pani Alicii.
Pa, Santi.
Pa, mamo.
Otwórz drzwi.
Zwolnij.
- Idę po kolejną zabawkę! - Nie biegaj.
Co się stało?
Santi, co się stało?
Gdzie jesteś?
Co się stało?
Głuptasie.
Wszystko w porządku?
Chodź.
Chwila.
- To do Juncal. - Jasne.
Przeprowadzka to udręka.
Gadałeś z Danielem?
Nie.
Nie wszystko naraz, tam jest szkło.
Kontroluj sytuację.
POROZMAWIAJMY O EDUKACJI SEKSUALNEJ
DOŚĆ PRZEMOCY WOBEC KOBIET
- Zapraszam. - Dziękuję.
Gdy odsiedzi
połowę wyroku
i będzie się zachowywać, dostanie przepustkę.
- To niesprawiedliwy wyrok. - Tak.
A gdyby wnieść o skrócenie kary?
Oczywiście. Zawsze to robimy.
Ale nowe zeznania nie wystarczą.
Jeśli to pomoże, mogę zeznawać.
Już pani zeznawała.
Chyba że chce pani dodać coś nowego.
Bez przekonujących dowodów
sąd nie przyjmie apelacji.
Ciężka sprawa.
Łatwo nie będzie.
Cześć, Martín.
Cześć, kochanie.
Martín, do środka.
Co tu robisz?
Przyszłam ci to dać.
LABORATORIUM ŚLEDCZE
- Skąd to masz? - Nieważne.
Myślę, że jeszcze zdążysz.
Przekaż to prokuraturze.
Pa.
- Cześć. - Hej.
Cześć.
Jak się masz?
Cześć, Alicio.
Na apelację Gladys Pereiry?
- Tak. - Proszę wejść.
Dziękuję.
SĄD APELACYJNY, WYDZIAŁ KARNY
Mam coś dla ciebie.
To mleko?
Mleko do namaczania czekolady
na tort urodzinowy.
Co robisz?
Nie powinny się łamać.
Co cię tak bawi?
To cię tak bawi?
Jeszcze raz.
Tak, połóż tutaj.
W ten sposób.
Połączenie wychodzące z zakładu karnego w imieniu…
Daniel.
Jeśli chcesz odebrać, naciśnij…
Jaki to numer?
Tutaj?
- Ten? - Nie, ten nie.
To chyba następny.
Spójrzmy.
- Tutaj! - Tak!
Wejdźmy, ale…
Chcę zapukać, ciociu.
- Zapukajmy. - Chcę zapukać.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, MARTÍN
Myślisz, że słyszeli? Tak!
- Cześć. - Hej.
- Cześć. - Śmiało.
Dobra.
Ja chcę.
- Dasz mu prezent? - Tak.
Zaczekaj.
- Cześć. - Hej.
- Dziękuję. - Dzięki za zaproszenie.
Cześć.
Idziemy? Chodź.
- Może wezmę? - Tak, tort. Mam tu wszystko.
- Rozgośćcie się. - Martín!
Ostrożnie.
To dla ciebie, wszystkiego najlepszego.
W porządku.
Ja wyjmę. Jest za głęboko.
Proszę!
Świetnie, chłopcy.
Wszystkiego najlepszego.
Podoba ci się?
Tak?
Możesz po tym malować.
„Ostatkiem sił doczołgała się do toalety, gdzie urodziła, gdy nadchodził świt.
Stwierdziła, że była zdezorientowana
i przemarznięta od śniegu, który wdzierał się do środka.
Ledwo miała siłę, by unieść dziecko.
Proszę, nie ferujcie wyroków,
bo każda istota potrzebuje pomocy innych”.
Fragment O dzieciobójczyni Marii Farrar. Bertolt Brecht (1898-1956)
Napisy: Bartosz Zieliński