NETFLIX PRZEDSTAWIA
Daphné, kochanie, obudź się!
Już czas. Weź szybko swoje rzeczy.
Ruszajmy.
Twoje buty, plecak i kurtka.
Pośpiesz się, skarbie.
Wiem, że jesteś zaspana.
Przełóż rękę.
- Masz bidon? - Tak.
- Zapasowe skarpety? - Tak.
- Zestaw surwiwalowy? - Mam wszystko.
Gdzie Raphaël? Szybko!
Mam go.
Pośpieszmy się.
Chodź, kochanie.
Szybciej.
- Mamy wszystko? - Chyba tak.
Wyłączamy latarki.
Teraz już cisza.
Trzy, dwa, jeden.
Opuściliśmy wyspę w 17 minut i 53 sekundy.
- Świetnie. - Dwie minuty szybciej niż ostatnio.
Znakomity czas. Gratulacje.
Ale kolejnym razem nie będzie drugiej szansy.
Nie wrócimy po żółwia. Jasne?
Ale poza tym super.
- Brawo. - Świetnie, skarbie.
Wracamy do łóżek?
Sklepy w Montrealu są zaopatrzone na trzy dni.
Czyli nic nie pozostanie
po trzech dniach bez dostawy.
Nastaną głód, chaos i walki.
Dlatego tworzę ten tutorial.
Wytłumaczę, jak przechowywać żywność.
To będzie kluczowe.
Obecny stan pokoju wisi na włosku.
Może dojść do upadku rządu,
epidemii świńskiej grypy czy katastrofy naturalnej.
To odpowiednia ilość. Mam tu 20 kilogramów ryżu.
Teraz musimy usunąć jak najwięcej tlenu.
Możemy użyć pochłaniaczy tlenu lub ogrzewaczy do stóp.
Zastosujcie je też w butach,
żeby utrzymywać ciepło w chłodnych warunkach.
Włóżcie wszystko do torby. Zaczyna się.
Teraz działajcie szybko.
O tak.
Uszczelnijcie torbę rozgrzanym żelazkiem.
Uwaga na palce.
Uszczelnimy oba końce torby.
Dokładnie tak. Mocno dociskaj.
Zwykłe żelazko.
Do samego końca.
Sprawdzamy.
Szczelne?
Tak.
Będziemy mogli zjeść ten ryż za 20 lat.
A może wcześniej.
Gdyby nastała epidemia lub...
Kryzys ekonomiczny albo klimat bardziej się ociepli,
ludzie będą głodni, a my przygotowani.
Przybij piątkę. Jeszcze raz.
Subskrybujcie mój kanał. Odpowiem na wasze pytania.
Przeczytam też komentarze.
Pamiętajcie: aby żyć, trzeba przetrwać.
Hej, Antoine. Tutaj Alain.
Alain Frenette.
Poruszył mnie twój list prezentacyjny.
Wiem, że informuję cię w ostatniej chwili,
ale ktoś zrezygnował i mam dla ciebie miejsce.
Możesz skorzystać.
Oddzwoń albo potwierdź mailowo.
Będzie świetnie, jeśli się uda. Pa.
...liczba uchodźców klimatycznych
osiągnie szczyt w 2050 roku.
Organizacje międzynarodowe mówią o dotkliwym kryzysie,
ale wkrótce skala może być większa.
Do 2050 roku co najmniej 250 milionów uchodźców klimatycznych
będzie szukać nowych domów.
Najbardziej podatne osoby to rolnicy,
pracownicy, których sytuacja już jest niepewna.
Niektórzy chcą pozostać w swoich krajach,
ale inni zaczęli już migrować za granicę.
Głowy państw zadeklarowały, że nie otworzą granic
dla takich uchodźców i podejmą środki bezpieczeństwa,
by ograniczyć falę migracji.
Z kolei inne kraje chętnie przyjmą uchodźców,
pomimo że nie znają...
- Antoine? - Tak!
Dziwnie spotkać się osobiście.
Weź swoje rzeczy.
Zabiorę twoją komórkę.
Wskakuj.
To dla ciebie.
Względy ostrożności.
Będą wyboje. Trzymaj się mocno.
W internecie wydaje się łatwo.
Ale zobaczysz, że wcale tak nie jest.
Mam około 500 akrów ziemi.
Olbrzymi teren!
Z dala od świata.
Zdejmij gogle. Jesteśmy.
Muszę tylko coś zabrać i zaniesiemy twój bagaż.
W porządku.
Alain?
Gdzie to położyć?
Na ladę. Później się tym zajmę.
Oczywiście.
- Witaj. - Cześć.
- Anna. - Antoine, miło mi.
Mnie również.
- David. - Antoine.
- Będzie zabawa. - O tak.
Idziemy!
Wybierz sobie jedno z tych łóżek.
- François. - Antoine.
To ostatni?
Jeszcze jeden.
Rozgość się. Czuj się jak w domu.
Tutaj mamy zasady.
Zapoznaj się.
Cisza nocna o 22,30.
- Rachel. - Antoine.
Ostrzegam, że chrapię.
No dobra.
Obyś miał stopery do uszu.
David.
Zaprowadź Sébastiena.
- Jasne. - Cześć.
- David. - Sébas.
Jestem Antoine.
Sébas.
Palisz?
Sporadycznie przy kieliszku.
Nie możesz palić w namiocie.
W domku też nie. To jest Frank.
Alain nie lubi, kiedy się pali.
Żaden problem.
Chodźcie bliżej.
To znacznie dłuższa podróż.
Dziewięć godzin.
Podejdźcie!
Było słonecznie.
Wyjaśnię, czym jest niezależna strefa surwiwalowa.
W skrócie NSS.
To mój projekt, moje dziecko.
Poświęciłem temu dziesięć lat.
Istnieją inne bazy, ale nie mogą się równać.
Tutaj mam sześć paneli, co daje 2600 watów.
Duże zapasy gazu i oleju opałowego.
Sezonowane drewno, bo świeże nie da ciepła.
Agregat ze zbiornikiem 1500 litrów.
- Gdzie on jest? - Za domkiem.
Dzięki temu mogę mieć zamrażarkę, lodówkę, zasilanie.
Nadwyżka energii ładuje akumulatory na wieczór.
Tutaj jest kurnik.
Tam szklarnia. Oba ogrzewane.
Dobrze się tu jada.
Mój kurczak jest wyborny.
Nie jak te zasrane kurczaki ze sklepu.
Tam w dole są urodzajne jabłonie.
Są tu jelenie?
Mięsa tu nie brakuje.
Tam dalej są klony.
Co wiosnę robię syrop.
Póki co ręcznie, ale planuję to rozwinąć.
Kiedy wszystko się zacznie,
będę handlował syropem klonowym.
Każdy lubi słodkości.
Można go użyć do kawy czy płatków. Syrop krzepi.
To nazywam szlakami ewakuacyjnymi
w razie ataku.
W lecie grabię je i usuwam hałaśliwe rzeczy.
W zimie całkowicie oczyszczam.
Dzięki temu napastnicy nic nie usłyszą.
W porządku.
Załóżmy, że mnie śledzą. Zrobiłem rozwidlenia.
To pierwsze.
Trzeba dobrze wybrać, bo trafimy w ślepy zaułek.
Można powiedzieć, że to szyfr.
Szaleństwo!
Na końcu jest kontener z zasobami.
Kiedy mnie zaatakują,
będę mógł się obronić i odzyskać ziemię. Rozumiecie?
Taki jakby pakiet przetrwania.
Nie „taki jakby”. To dokładnie to.
- Mobilny? - Stacjonarny.
Myślałeś o zmianie? Ruchomy cel trudniej trafić.
Kontener służy odzyskaniu ziemi, a nie uciekaniu jak tchórz.
Możemy go zobaczyć?
Zaufaj mi. Nie idź tam, bo natkniesz się na niespodzianki.
Powiem wprost: to nie ścieżki rekreacyjne.
Jasne?
Słuchajcie...
- Dla kogo jest to pierwszy raz? - Dla mnie.
Tutaj pierwszy raz, ale znam surwiwal.
Liczą się dwa tygodnie polowania w roku?
Tak, to pomocne.
A ty, Antoine?
Pierwszy raz coś takiego. Oglądałem filmiki Alaina.
- To dobrze. - Chcę być przygotowany.
Włączasz telewizor i wiesz, że to strzeli.
Z całą pewnością.
Pomyślcie o topnieniu lodowców i wzroście poziomu wody.
Dla mnie to bzdura.
Jeśli już to kryzys społeczny.
I to prędzej, niż sądzimy.
- Nic z pogodą. - Zgoda. To albo krach ekonomiczny.
Właśnie.
A rząd działa w taki sposób,
żeby nas osłabić i lepiej kontrolować.
- Tak jak w kwestii broni. - Nawet mi nie mów.
Niech rejestruje ten, kto chce zabijać ludzi, nie ja,
nie zwariowałem.
Cisza nocna.
Dobranoc wszystkim.
- Dobranoc. - Dobrej nocy.
Nie poddawajcie się!
Biegniemy!
Nie pękajcie!
Szybciej!
Sam zrobiłeś buraczki?
Naprawdę dobre.
To nic trudnego. Często je robię.
Dodajesz ocet i przyprawy.
Długo mogą wytrzymać.
Dobre zapasy na zimę.
- Babcia mnie tego nauczyła. - Trzeba tylko mieć czas.
Jasne, że to wysiłek,
ale są przyjaciele.
Każdy wychodzi z wałówką.
Wolę sobie kupić.
Słuchajcie.
Chcę wznieść toast.
Za Alaina.
To wspaniała szansa
i radość uczenia się od ciebie.
- Dziękuję. - To ja wam dziękuję.
Za to, że tu jesteście.
Światli obywatele to rzadkość.
Więc jeśli mogę
przekazać trochę wiedzy, to mam z tego radość.
To piękne, kiedy stosujecie i przekazujecie tę wiedzę.
Ty jesteś piękny.
Ale nie wszyscy są tak rozsądni jak wy.
Niektórzy z tych ludzi
spróbują wam ukraść wszystko.
- Złota Orda. - Tak.
Stąd się to wywodzi.
Musimy chronić się wzajemnie.
Dbać o siebie nawzajem.
Ważne, by otaczać się dobrymi ludźmi.
Nie zawsze byłem tu sam.
Ale ona... nie była zainteresowana.
Było dla niej za daleko.
Z dala od miasta, od wszystkiego. Zbyt daleko i intensywnie.
Ale nie widzę tej intensywności, patrząc na was.
Widzę świadomych obywateli.
Ze wspólnym ideałem.
Mówiąc o ideale...
musimy ciężko pracować,
by się urzeczywistnił.
Każdy z nas.
Wszyscy razem.
- Za Alaina. - Za kucharza!
- Za nas wszystkich. - Zdrowie!
Spróbuję nie zrobić ci krzywdy.
No weź!
Zna się na rzeczy.
Już.
Wystarczy.
O to chodzi!
Cholera!
- Gdzie moja... - Na plecach.
W mordę.
- Nie żyjesz. - Nie jest tak źle.
Następny?
- Dawaj! - Pękasz?
- Nie. - Twoja kolej.
Dawaj!
O tak.
Uwaga, oto Dave.
Zaprezentuj się.
O tak!
Do powalenia rywala na łopatki.
Bez ciosów?
Tylko przytulanki.
To się źle skończy.
Jesteś cały?
To będzie zabawne.
- Runda druga. - Wejście w nogi!
Pięknie!
Wystarczy!
- Niewiele zdziałałeś. - Zamilcz.
W porządku.
Trochę wstyd.
Jest dumny.
Dałaś popalić Dave’owi.
Brałaś lekcje krav magi?
Nauczyłaś się tego w wojsku?
Tak.
Mówiłaś, że masz chłopaka za granicą. W wojsku?
- Na misji. - Gdzie?
Gdzieś na świecie.
Byłaś z nim kiedyś na misji?
To musi być świetne.
Razem na polu bitwy. Osłaniacie się wzajemnie. Romantycznie.
Nie sądzę.
- Byłaś na wojnie? - Frank!
No co? To ciekawe.
- Widziałaś zwłoki. - Proszę cię.
- Co? - Daj spokój.
- Nie jestem już w armii. - Dlaczego?
Nie twoja sprawa.
Gotowość!
Niech to szlag!
- Nieźle. - Dzięki.
Imponujące.
Dobra robota! Jak dotąd najlepsza drużyna!
Tak!
Liczyłem na to.
Lepiej pokazywać pełne sidła.
To technika Świętego Michała.
Znacie zasadę działania. Oglądaliście moje filmy.
Ale tu jest nadajnik satelitarny.
Wysyła wiadomość na komórkę.
Dzięki temu docieram tu pierwszy.
Mam wiele takich sideł.
Dla ciebie.
Teraz wam wyjaśnię...
Nieco cuchnie, ale to nic.
Wkładacie tu palce i wyrywacie. Łatwizna.
To jest żwacz.
Tutaj są jelita, a nieco wyżej pęcherz.
Wyrywamy i po robocie.
Bingo!
Serce, płuca, wątroba. Same dobre rzeczy.
Są jadalne, więc zostawiamy.
Nie pomieszajcie. Odrywamy ogon.
Wydaje się łatwe.
Robiłeś to już?
- Nie. - No to trzymaj.
Wypatrosz go. Sprawdzimy cię.
- Wychodzę przed szereg. - Nie, twoja kolej.
Śmiało!
- Użyć noża? - Nie.
Tutaj jest mały otwór.
Włóż palec i pociągnij w dół.
Nic trudnego.
Sam się rozpruje.
Jakoś mi niedobrze.
Nie dasz rady?
Śmiało! Chyba nie zwymiotujesz?
Nie.
Szczęście, że to nie był łoś.
Cholera.
Zabierz to.
Załóżmy, że ktoś łapie się w waszą pułapkę.
Co robicie?
Ja bym się zabawił.
- Pobiłbyś go? - Nie wiem.
Zdecydowałbym na miejscu. Ale nie byłoby miło.
A ty nie?
Bicie ludzi bez powodu nie jest w moim stylu.
Miałabyś powód.
A ty, Antoine?
Ja bym go powalił.
Zagroził, nastraszył i upewnił się, że nigdy nie wróci.
Delikatnie.
Może jest wywiadowcą.
Może stoją za nim inni, nawet cała banda.
Przyjdą po niego.
Więc wykańczasz go.
Wieszasz na drzewie.
By widzieli go z daleka. Przekaz jest jasny.
Seb?
Na pewno bym go zabił.
Oskórował i przerobił na płaszcz.
W wyjątkowych okolicznościach...
możesz nie mieć wyboru.
Jasne, że masz wybór.
Koleś jest w pułapce, masz przewagę.
Decydujesz o jego życiu.
Antoine ma rację. W razie ataku sprawa jest prosta.
Ale człowiek w pułapce...
Może to lekarz.
Albo dodatkowa para rąk przy karmieniu zwierząt.
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
I co myślisz?
Super.
Naprawdę inspirująco.
To nie mrzonka, ale coś prawdziwego.
Przemyślany projekt.
Cieszę się, że ci tu dobrze.
Spokojnie.
Właśnie tego szukamy z dziewczyną.
Jest dużo miejsca.
Możecie tu osiąść.
Przeprowadźcie się.
Zamieszkajcie tu.
To tylko kwestia czasu, kiedy się zacznie.
A kiedy to nastąpi...
nie chcę zmian w moim życiu.
Chcę jeść do syta.
Chronić siebie.
No i...
grać na pianinie.
Kogo naśladuję?
Jakoś mi niedobrze.
- Nigdy mi się nie zdarzało. - W porządku.
Masz wrażliwy żołądek.
- Wystarczy. - Teraz się wkurzył.
Nieprawda.
Co robisz, geniuszu? Zakręć wodę.
To nie hotel.
- Ale to woda z rzeki. - To nie powód, żeby marnować.
Dobra, rozumiem.
Zostaw.
Dzięki.
Nie bałaganimy.
Trzeba być bardzo ostrożnym.
Unikać tarcia...
i elektryczności statycznej.
Serio. Nie żartuję.
Ochrona swoich zasobów i terytorium
to klucz do przetrwania chaosu.
Kiedy 5000 imigrantów będzie na was pędzić z maczetami,
możecie mieć 50 sztuk broni,
ale nie 50 dłoni do obsługi.
Dlatego bomba pułapka,
która wysadzi 20 osób na raz,
utrzyma ich na dystans.
Narobią pod siebie, kiedy to wybuchnie.
Gotowe? Dobrze.
To nie zadziała.
Musisz zdjąć osłonę i skręcić je.
To otwarty obwód. Elektryczność statyczna i po nas.
O to chodzi! Brawo, Anna!
- Gratulacje! - Dzięki.
Koniec na dziś. Rozdzielamy się.
Sébastien i ja zaczniemy gotować.
Reszta odniesie sprzęt na miejsce. Zgoda?
- W porządku. - Chodźmy.
Zmywam naczynia i zastanawiam się, co on ogląda.
Wchodzę do salonu, patrzę w telewizor
i mówię: „Co to ma być?”. Same gadające zwierzęta.
Musiałem pauzować co dwie minuty i tłumaczyć,
że życie tak nie wygląda.
Bo kreskówki wszystko tonują.
Poważnie, za naszych czasów były lepsze produkcje.
Cholera!
O w mordę! Alain!
Mamy rannego!
Cholera!
- François. - Alain!
- Oddycha. - Potrzebujemy karetki.
Zostań ze mną! François!
- Mów do niego! - Frank!
François! Zostań ze mną!
Wezwijcie karetkę!
Nie straćmy go!
Anna, leć po Alaina!
Alain.
- Cholera! - François.
- Mów do niego. - Frank!
- Alain! - Mów!
- Frank! Trzymaj się! - Alain!
Alain!
- Gdzie on się podziewa? - Alain!
Dave, pomóż nam!
François, zostań z nami!
Frank!
Nie oddycha. Nie wyczuwam tętna.
Zabieramy go do środka.
Podnieś za nogi.
David! Ocknij się i pomóż nam!
David, otwórz drzwi!
Nie możemy powiedzieć, że to wypadek na polowaniu?
Spójrz na ciało.
To nie wygląda na polowanie.
Co zrobimy? Nie może tu zostać.
Jesteśmy w opałach.
Jesteśmy w opałach...
To był wypadek. Nikt nie jest odpowiedzialny.
Nikt tego nie chciał.
- Wezwijmy karetkę. - I co zrobią?
Zabiorą martwego z rozerwaną klatką
i nie zadadzą pytań?
Wezwą policję.
Policjanci tu przyjadą.
No cóż...
Zrozumieją, że to wypadek.
Nie bądź naiwny.
Przyjadą, zobaczą sprzęt, broń
i nic nie powiedzą?
Wsadzą nas za terroryzm i nieumyślne spowodowanie śmierci.
- To co mamy zrobić? - Musimy...
pochować go i siedzieć cicho.
- Co? - Zwariowałeś?
Nie pochowamy go.
Chcesz siedzieć przez tego kretyna?
To nie kretyn.
Nie rozumiesz, że to był wypadek?
Nie pójdziemy przez niego do więzienia!
Jeśli kogoś wezwiemy, to koniec.
Antoine...
jak wyjaśnisz córce,
że nie możesz jej zobaczyć?
Bo trafisz do więzienia, jeśli dasz znać policji.
Oczywiście, że nie!
Nie pójdziemy siedzieć!
Wszyscy jesteśmy tylko świadkami.
To był wypadek!
Jego żona! On ma rodzinę!
Zorientuje się, że coś nie gra i zawiadomi służby.
- A jego rzeczy? - Zakopiemy z nim.
- Auto rozłożymy na części. - Nie!
Alain! Nie zakopujemy go!
Wzywamy policję!
Wypadki się zdarzają.
Nie czynią z nas morderców.
Nie bądź durny! Od razu nas aresztują.
- Tak będzie. - Musimy to zakończyć.
- Mój telefon. - Jest w bezpiecznym miejscu.
Dawaj go. Nie pytam o twoje zdanie.
- Oddaj mój telefon. - Dość!
Zbyt długo już bredzicie.
Przypomnę wam o kilku rzeczach:
François nie żyje i żadne słowa tu wypowiedziane
nie zmienią tego.
To, co się nam teraz przydarzyło,
jest tym, na co się szykowaliśmy.
Trzeba przezwyciężyć kryzys.
Zachować zimne głowy! A jest odwrotnie.
Jesteście zdezorientowani!
Dobra.
Wszyscy jesteśmy zmęczeni.
Prześpijmy się z tym.
Rano zdecydujemy, co dalej.
Zrozumiano?
Zgoda?
Zgoda.
Chodźmy do łóżek. Jesteśmy nieprzytomni.
Musimy się uspokoić.
Słyszysz, Antoine?
W porządku?
Tak.
Dobranoc.
Zakopanie ciała brzmi jak rozwiązanie,
ale to tylko opóźni konsekwencje.
Żona wypełni raport o zaginięciu.
Na nagraniach wyśledzą tablice rejestracyjne.
I namierzą jego telefon.
Gliny się tu zjawią. Będziemy ukrywać zwłoki.
To oznacza kłopoty. Pójdziemy do więzienia.
Pójdziemy tak czy inaczej.
To on ma kłopot, nie my.
To jego zapasy, teren i pomysł.
Ale to my strzelaliśmy i tworzyliśmy bomby.
Mamy pozwolenia na broń. To legalne.
Gość organizuje szkolenie i nie potrafi zapewnić bezpieczeństwa.
To on jest w opałach.
Rozumiem, ale...
- To nie takie proste. - Musimy wezwać policję.
Znajdźmy telefon Alaina.
Co to do cholery?
Psiakrew!
Alain, do cholery!
Boże...
Miałeś tego nie robić.
Nie miałeś prawa.
Psychol! Nic ci nie jest?
Wynoszę się stąd.
- Jesteś cała? - Wyjeżdżam.
Zastanów się.
Ponoszą cię emocje.
- Gdzie twój rozsądek? - Na litość boską.
Mieliśmy znaleźć rozwiązanie.
Na co? Na zrujnowanie wszystkiego?
Odłóżcie rzeczy i zostańcie.
Dość kłopotów. Porozmawiajmy o tym.
Wynoszę się stąd.
Zabierz nas do naszych aut!
Odejdź ode mnie.
David.
Opuść broń.
Oni są przeciwko tobie.
Chcieli ci zabrać telefon.
Zawiadomią policję i obwinią cię.
Pozwolisz mu nas zastrzelić?
Alain?
To już nie będzie wypadek.
Zostajecie tu! Słyszycie?
Macie tu zostać!
Burzycie wszystko, co stworzyliśmy.
Słyszycie, do cholery?
Uciekajmy stąd!
Zaczekajcie!
Dave, chodź mi pomóc!
Chłopaki, nie możemy jej zostawić!
Biegnij!
To tylko mała kulka w nodze, skarbie.
Nie tego chciałem!
- Puść mnie! - Alain, pobiegli szlakiem.
Nie uciekną daleko, znajdziemy ich.
Musimy zabrać ją do środka.
Puść mnie!
Puść...
Próbujemy ci pomóc.
Rozwiąż mnie.
Rozwiąż.
Nie.
Nie mam wyjścia. Zaboli.
- Rozwiąż mnie. - Muszę iść.
Nie. Błagam.
Pójdę po nich, bo się zgubią.
- Rozwiąż mnie. - Wrócę, spokojnie.
Nie jestem mordercą, ale chronię, co moje.
Nie.
Dave!
Rozwiąż mnie! Zostań!
Ja pierdolę!
Cholera!
Niech to szlag.
Nie bawimy się w wojnę.
Mówię to...
żeby była między nami jasność.
- Tak? - Jasne.
Nie żyje.
To jakiś psychol.
Wie, gdzie jesteśmy. Musimy zejść ze szlaku.
Chodź.
Wszyscy tu zginiemy.
Chodźmy.
Niech to szlag.
Alain.
Poszli tędy.
Antoine?
Znów weszliśmy na szlak.
Ostrożnie.
Spójrz tam.
To pakiet przetrwania.
Spróbuj tego.
Cholera.
Na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Jeszcze raz.
Tak samo. Raz, dwa, trzy.
Tak.
- Jest GPS. - Tak.
Uciekajmy.
Szybko.
Dave, rozejrzyj się.
Spóźniliśmy się.
Wzięli zapasy.
Broń.
Do diabła.
To wszystko zmienia.
Musimy ich znaleźć.
Musimy też bronić siebie.
Nie chcę tu kolejnego trupa.
Obie strony mają broń. Nie będziemy rozmawiać.
Jeśli uciekną, powiadomią gliny.
Pożegnamy się z domkiem, ziemią i wszystkim.
To nie jest opcja.
Nie mogą być daleko.
- Widzisz coś? - Nic.
Musieli uciekać po szlakach.
Ruszajmy.
Na pewno tę rzekę mijaliśmy po przybyciu?
Jest szeroka, będziemy na widoku.
Nie mamy wyboru. Musimy działać szybko.
Będę cię osłaniać.
Zaufaj mi.
Rachel!
Podkurczaj nogi.
Poruszaj się. Obszerne ruchy.
Bardzo dobrze.
Dawaj.
Obszerne ruchy.
Jasny gwint. Nie pomaga.
Rachel.
Musimy ruszać.
Chodźmy.
Chcesz?
Wszystko gra?
Tak.
Ja...
Dziękuję.
Nic takiego. Nie zostawiłbym cię tu.
Mogłeś się zawahać.
To niespodziewana sytuacja.
Nie miałem czasu na rozmyślanie.
Dobrze. Postąpiłeś słusznie.
Ja się raz zawahałam.
Straciliśmy dwoje ludzi.
Dlatego odeszłaś?
Nie mogłam dłużej.
Kiedy w terenie zaczynasz się bać...
trudno to kontrolować.
Na pewno.
Sprawdzisz, jak mamy daleko?
Tędy.
Psiakrew.
Cholera!
Rachel?
Możemy to przerwać.
Sprawy zaszły za daleko.
Zostaw mnie tu, proszę.
Nie uwierzą ci. Też cię aresztują.
Patrząc na was...
widzę świadomych obywateli.
Ze wspólnym ideałem.
Mówiąc o ideale...
musimy ciężko pracować,
by się urzeczywistnił.
Każdy z nas. Wszyscy razem.
Za Alaina.
- Za nas wszystkich. - Zdrowie!
Napisy: Maciej Dworzyński