NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jeszcze pięć minut.
Dzień dobry, Borsuku.
- Cześć, skarbie. - Kochanie.
Wstawaj.
Jaka szkoda, bo chciałam cię zaprosić na tortille w zielonym sosie.
I pyszne huevitos motuleños.
Ale w takim razie zaproszę Milę.
A tak bardzo chciałam
dać ci całusa na dzień dobry
i zrobić malinkę na szyi.
Ale to jednak nie dzisiaj.
Nie!
Nie łaskocz mnie!
- Kochanie, proszę. - Co jest?
Dziś mam spotkanie. Chodźmy.
- Nie, czekaj. - Co?
Już nie wiem, co robić.
Cicho, malutka.
- Kochanie. - Tak?
Pamiętasz Valentinę Reinę?
Dyrektor Instytutu Kobiet.
- Tak? - Oczywiście.
- Jest w ciąży. - Znowu?
To wspaniale, nie?
Nie ma już 26 dzieci?
- Czwórkę. - Miałabym problem z jednym.
- To kwestia organizacji. - Nieprawda.
Do tego kobiety mają chip macierzyństwa.
Jasne.
- Tak. - Owszem. Jak ta kobieta.
- Skarbie. - Spójrz na nią.
No przypatrz się.
A jeśli to nie grypa, tylko jakiś mutant?
- Mutant? - Taki, co zabija.
- Coś ty. - Nie masz go.
Wyobraź sobie to pomnożone przez cztery.
Ktoś powinien ją uratować.
- Ja to zrobię. - Nie o to mi chodziło.
- Zobacz, jakim będę dobrym ojcem. - Nie!
- Pozwól. - Alejandro!
Przepraszam za niego.
Słodki maluch. Jak się nazywa?
Alaia.
To dziewczynka!
Mogę?
- Umiem opiekować się dziećmi. - Pokażesz dowód?
Możesz być porywaczem.
- Przestępcą. - Mam prawo jazdy.
- Wyluzuj. - Tylko żartujemy.
Już dobrze.
- Już. - To dlatego, że jest spokojny.
- Twoja kawa. - Dzięki.
Jak możesz pić bez cukru?
Nie, Laurita!
Umawialiśmy się. One są nietykalne, święte.
- Wytarłam kurz. - Ale po co?
To limitowana wersja z 1982 roku.
Mam je czyścić czy nie?
- Nie. Po co? - Dobrze.
Dzięki, Laurito.
- Pójdę już. - Śmiało.
- Jak leci, stary? - A u ciebie?
Nie najlepiej.
Mussolini ciągle zrzędzi, chce szybko projekt kampanii.
Wiem.
Miałem o niej koszmar.
Byłem w okresie błękitnym twórczości
w pewnej awangardowej reklamie
i nagle przyszła wściekła Mussolini i mnie ugryzła.
Wtedy się obudziłem.
Cały przerażony.
Bycie nią musi być okropne.
Nikt cię nie kocha ani ty nikogo.
Całe życie kręci się wokół jej psa.
Myślisz, że dlaczego nie miała dzieci?
Niektóre kobiety nie chcą poświęcać swojego piękna i talentu
i zostać zapomniane.
Co?
Uważają, że świat nie poradzi sobie bez ich inteligencji.
Jak to ująć?
Świat ich potrzebuje.
Na przykład Ceci, moja żona,
nie chce mieć dzieci, tak jak Silvia.
Dużo o niej rozmawiamy, podziwiamy ją.
- Przestań. - Silvia! Nie widziałem cię.
- Gadaliśmy o… - Nie za dużo pogaduszek?
Niedługo przedstawiamy projekt.
Skup się, Alejandro.
- Oczywiście. - A ty, Rafa?
Jeśli chcesz odnowić wizę,
przypomnij mi, dlaczego cię zatrudniliśmy.
Dobrze.
Najbardziej solidny projekt
to mikroelektrownie wodne w Chiapas.
Wymaga nakładu 50 milionów dolarów, z zyskiem od 12 do 14 procent.
Ale najważniejsze jest to,
że będziemy mieć pozytywny wpływ na okoliczne tereny.
Nie naruszymy ekosystemu,
nie zużyjemy paliw kopalnych,
a będziemy tworzyć miejsca pracy, produkując czystą energię.
Wszystko to sprawi, że będziemy odpowiedzialni społecznie.
Brzmi nieźle, ale trzeba sprawdzić wymagania prawne.
Już to zrobiłam.
Udzielają pozwoleń prywatnym inwestycjom.
Porozmawiamy, gdy znajdziesz inwestora.
Mam potencjalnych partnerów w Stanach.
Chcą to finansować.
Gdy Ceci stoi u steru,
nasi partnerzy mogą grać w golfa.
Albo w tenisa, żeby nie marnować wody.
Albo w tenisa!
To duża inwestycja dla naszych klientów.
Nie pójdę na zebranie akcjonariuszy
bez jasnej i sprawdzonej analizy sytuacji politycznej,
ekonomicznej, społecznej i podatkowej w regionie.
Guillermo, chciałam ci powiedzieć,
że wysłałam ci dziś rano e-mail
z raportem o wszystkim, o co prosisz.
Muszę iść.
- Co myślicie? - Rewelacja.
Tak?
Serio?
No nie, to naprawdę żenujące.
Takie reklamy oglądamy całe życie.
Niczego nie rozumiecie.
O czym ty mówisz?
Ma bardzo feministyczny przekaz.
No co? Kobiety mogą być, kim chcą, oraz matkami.
- Dla mnie to rewolucja. - Prawda?
Posłuchajcie, feminiści.
To byłoby rewolucyjne,
gdyby w reklamie był mężczyzna,
który zajmuje się dziećmi i pracami domowymi.
No rozpacz. Do zobaczenia.
Totalna radykalistka.
Być może.
- Chodźmy już. - Nie ruszamy się stąd.
Musimy dać z siebie wszystko. Nie pozwolę,
żeby Guillermo przez głupi żart zniszczył mój projekt.
Zostajemy do późna?
Ja tak.
Powinnaś mniej pracować.
To nie jest życie.
Co jest bardziej produktywne?
Napicie się piwa!
Rzemieślniczego, meksykańskiego.
Żeby przemysł browarniczy dawał miejsca pracy
tysiącom Meksykanów, pobudzając krajową gospodarkę.
Zasłużyłeś. Idź na piwo.
Bam!
Dwie szóstki i dziecko w prezencie.
- Brawo. - Rafael.
Co? Ja miałem to zagrać.
Słuchajcie.
Ciąża to nie koniec świata.
Tylko koniec seksu, romantycznych wakacji, oszczędności.
Możemy oddać dzieci.
Nie, w życiu. Ale dajmy je na loterię.
Nie wytrzymałbyś dnia z dala od dzieci.
Cztery ciemne piwa.
- Alicia! - Dzięki.
Przyniosłam ubranka dla twojego dziecka.
Bardzo dziękuję.
- Ile lat ma Alan? - Rok.
Rok? Ale super.
Nie mogę się doczekać dziecka.
Postarajcie się!
- Przepraszam. - Tak.
Ja chcę, ale Ceci nie.
Co z nią? Dawno jej nie widziałam.
Dobrze, ciągle pracuje.
Gdyby nie to, nasza rodzina mogłaby się powiększyć.
Czemu chcesz mieć dziecko?
Jak to?
Żeby je kochać, bawić się z nim,
oglądać Gwiezdne wojny.
Utrzymać je, wykształcić, nakarmić.
- Ale jesteś. - Wiecie.
Jeden więcej nie robi różnicy.
Coś jeszcze?
- Nie. Dziękujemy. - Dziękuję.
W porządku?
Tak, a co?
- Nic. - Też pasuję.
Odrzucono, ale nie przez kartę. Nie było sygnału.
- Spróbować jeszcze raz? - Poproszę.
Alicia, ile masz lat?
Osiemnaście.
- Osiemnaście? - Prawie osiemnaście.
Nie mów nikomu, bo mnie zwolnią.
Skąd. Nie powiem.
Dajesz radę z dzieckiem?
Ktoś ci pomaga?
Nie zostawiaj go w kuchni, może się poparzyć.
Alan, nie można na ciebie liczyć.
Cześć! O rany.
Pozwól mi go wziąć. Już dobrze.
O nie.
Masz rękę do dzieci.
- Prawda? - Tak.
Pewnie mam jakiś chip.
Poszło.
- Twoja karta. - Dziękuję.
Słuchaj.
Napiwek dla ciebie.
Po co aż tyle?
Kupisz coś Alanowi.
Już dobrze.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Gdybyś potrzebowała pomocy, zadzwoń do mnie.
To mój numer.
Po prostu zadzwoń.
- Dobrze. - Pa.
Trzymaj się.
- Pożegnaj się. - Pa.
- Do widzenia. - Pa.
- Na razie. - Do widzenia!
Zobacz.
Dzień dobry, kochanie.
Dzień dobry, skarbie.
Ślicznie wyglądasz, gdy się budzisz.
Nieprawda.
Nie po pracy do późna.
Kocham cię taką, jaka jesteś.
A ja ciebie, zaspanego i przystojnego.
- Słuchaj. - Co?
Co powiesz na dziecko?
Może nie?
- Daj spokój! - Nie.
Malutkie i pulchniutkie, do przytulania i gryzienia.
Nie do gryzienia.
- To do karmienia piersią. - Też nie.
Jest nam dobrze tak jak jest.
Rozmawialiśmy o tym.
Kiedy?
Nie przypominam sobie.
Wejdź, Cecilio, usiądź.
Dobrze.
Słucham, panie Gonzalo.
Świetna robota, gratulacje.
Elektrownia zatwierdzona.
Dziękuję. Bardzo dziękuję!
Miło, że jesteś zadowolona.
Zasłużyłaś.
Dziękuję.
Cecilio…
Wiesz, dlaczego nie mam dzieci?
Nie stworzyłby pan tej firmy,
gdyby wydał pieniądze na czesne?
Nie.
Nie mogliśmy mieć z żoną dzieci.
Całe życie tego żałuję.
- Przykro mi. - Zatem…
- Tak. - Wysłuchaj mnie
- i przemyśl swoją odpowiedź. - Dobrze.
Przechodzę na emeryturę.
Nie mam dzieci, które odziedziczyłyby firmę.
Może pomożesz mi znaleźć kogoś, kto przejmie pałeczkę.
Tak, oczywiście.
- Podrzucę nazwiska. - Nie.
A ty, Cecilio?
A ty?
Gdzie widzisz się za pięć lat?
Właściwie…
to widzę siebie
tutaj, panie Gonzalo.
Cudownie.
Wygląda na to, że mamy dużo do omówienia.
- Tak. - To oficjalna propozycja.
Szczegóły dopracujemy później.
Mamy konferencję o trzeciej.
W samą porę, Guillermo.
Właśnie rozmawiałem z Cecilią, żeby zajęła moje miejsce.
I tak.
- Jest zainteresowana. - Świetnie!
No, Ceci.
Zobaczysz, czym są nagle wyjazdy służbowe.
Znam to.
W razie potrzeby przeprowadzisz się do innego kraju?
- Oczywiście. - Porozmawiamy o tym później.
Chciałem sprawdzić, czy jest zainteresowana.
Świetnie.
Potrzebujemy tylko zgody kierownictwa.
Wyniki Cecilii ich przekonają.
Na pewno.
Możemy?
Tak.
Dziękuję.
Zatem dokonał pan wyboru.
Kochanie.
Skarbie!
Muszę ci coś powiedzieć.
Pycha.
- Kochanie? - Co?
Ciągle o tym myślę.
- O czym? - Chcę dziecka.
- Alex. - No co?
A ja mieszkanie na Manhattanie,
milion dolarów i pokoju na świecie.
Mówię poważnie.
Ja też.
To zły moment.
Zawsze tak mówisz, gdy chcę o tym porozmawiać.
Teraz naprawdę nie jest dobry.
Umówiliśmy się, że będziemy mieć dziecko.
Była mowa, że może kiedyś,
ale nie teraz.
No tak.
Lepiej poczekać, aż skończysz 40 lat,
i wydać pieniądze na leczenie bezpłodności.
- Może dziecko będzie zdrowe. - Bez takich.
Przepraszam, ale…
Wciąż jestem bardzo młoda. Mam wiele planów.
Dziecko? Teraz?
Nie ma mowy. Za dużo się dzieje.
Pomogę ci.
Nie chodzi o pomoc, tylko o chęć.
- Właśnie, chcę! - Ale ja nie.
Czemu nie?
Skarbie…
Nie naciskaj.
Wiesz, jak ciężko pracowałam na swoje cele.
To się dzieje.
Rozumiesz?
Czyli nie jestem…
częścią twoich planów?
Tu nie chodzi o ciebie.
Mówię poważnie.
Za dużo inwestujesz w swoją pracę, a za mało w nas.
- Nie. - Tak.
- Wcale nie. - Tak.
Nie wydaje mi się!
Myślę, że poświęcam odpowiednią ilość czasu.
- Odpowiednią? - Tak.
Zresztą z dziećmi czy bez, nie przestanę pracować.
- Dobrze. - Super.
Zjemy kolację?
Nie jestem głodny.
To za wspólnika firmy.
Jeszcze nic pewnego.
Jesteś najlepsza. Zatwierdzą cię.
- Co na to Alex? - Nie uwierzycie, ale jeszcze nie wie.
Dlaczego?
Bo ma obsesję na punkcie bycia tatą.
- To wspaniale! - Nie, to nic dobrego.
Jęczy jak uparte dziecko.
„Mamo, kupisz mi szczeniaka? Będę po nim sprzątał!”
A i tak wszystko spada na matkę.
Na świecie jest za dużo ludzi
i nikt nie powinien mieć dzieci.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Dla ciebie już za późno. Nie oddasz go.
Ale to ostatnie.
- Twoja kolej? - Nie sądzę,
żeby posiadanie rodziny i poświęcanie życia
wychowaniu dobrych ludzi było złe dla świata.
Ty dajesz światu dobry chleb, a ja wspaniałe dzieci.
Tak, ale nie jestem żoną croissanta
i matką muffinek.
Jestem żoną croissanta?
Nie, żoną Fernanda.
Sprowadzasz mnie do roli żony.
Ale wisi mi to. Mam życie, o którym marzyłam.
O to chodzi.
Jesteś mamą i masz rodzinę, bo zawsze tego chciałaś.
Ale ja nie.
Nawet ślub nie był częścią mojej wizji.
Wyszłam za Alexa, bo tego chciał,
a dziś, w naszą trzecią rocznicę, jestem najszczęśliwsza.
Ale…
nie chcę mieć dzieci.
Nigdy?
Nie wiem.
Cześć, skarbie.
Cześć, kochanie.
Możemy pogadać?
Tak.
Ale najpierw otwórz prezent.
Co?
Wszystkiego najlepszego! Otwórz.
- Nasza rocznica! - Właśnie.
Kupiłeś mi coś!
Nie, sam zrobiłem.
- Nie. - Tak, spójrz.
Raz, dwa, trzy.
No nie! Cudowny!
Podoba ci się?
Cudo. Jak możesz być tak przystojny i utalentowany?
Wybaczysz mi?
- Co? - Nic dla ciebie nie mam.
- Nie przejmuj się. - Zapomniałam.
Możesz zabrać mnie na kolację.
Chyba zostawiłam ci małą niespodziankę na dole.
Co?
Czuję się tak obciachowo na tych identycznych rowerach.
Ścigamy się?
- Były na wyprzedaży, prawda? - Oczywiście.
Proszę, skarbie.
- Z alkoholem. - Idealnie.
- Wiesz co… - Borsuku.
- Co? - Ty pierwsza.
- Ty. - Nie.
- Mów. - Nie, ty pierwsza.
Dobrze.
- Dobra, ja. - Co…
Dobra.
Tak sobie myślałem.
- Co? - Ten rower
wyglądałby świetnie z fotelikiem dla dziecka.
- Kochanie! - Słucham?
Nie rozumiesz?
Nie jestem gotowa.
Nie musisz być.
U kobiet pojawia się naturalny talent, gdy zostają matkami.
To twój najbardziej seksistowski tekst.
- Naprawdę. - Jak to?
To jakbyś ty musiał lubić piłkę nożną, bo jesteś mężczyzną.
- Lubię piłkę. - Nie o to…
- Gdzie gra Chicharito? - W…
- Winchester. - Nie.
- Rochester? - Manchester, i to było wieki temu.
- Prawie trafiłem. - Nie.
Próbowałam ci coś powiedzieć, ale mi nie pozwalasz.
Chcę być ojcem, ale mi nie pozwalasz.
- Czemu chcesz się kłócić? - Nie.
- To nasza rocznica. - Wiem, nie chcę tego.
- No i? - Chcę dziecko z twoim uśmiechem.
- Nie wiń mnie za to. - Spójrz na ten uśmiech.
Dobra, zamykam się.
No dobrze.
Pan Gonzalo zaproponował mi stanowisko wspólnika.
Co? Czemu mi nie powiedziałaś?
Bo mi nie dałeś tym gadaniem o dziecku.
To świetnie, gratulacje!
Dzięki. Choć to wymaga pewnych zmian.
Jakich?
Dłuższe godziny pracy,
podróże.
Jeśli tak się stanie,
ogłoszą to na zjeździe w Valle.
Będzie super. Pojedziesz, prawda?
- Nie wiem. - Na wizytowo.
- Co? - Elegancko.
- To znaczy? - Gustowny garnitur.
Gustowny?
Dobre.
- Gustowny. - Potrzebuję twojego wsparcia.
Kochanie…
Za tobą do Chin.
Cześć.
- Cześć. - Co tu robisz?
Pamiętasz, jak mówiłeś, że pomożesz mi go pilnować?
- Tak, ale… - Mam nagłą sprawę.
Musisz go wziąć.
Na trzy dni.
- Trzy dni? - Tak.
Obiecałeś.
- Przywitaj się! - Cześć.
Tylko że teraz nie mogę.
- Mam dużo pracy. - Proszę cię.
Nie mam z kim go zostawić.
Wszystko gra?
Tak. Wszystko dobrze. Teraz ci nie wyjaśnię,
bo muszę już iść, to tylko trzy dni.
- Przyniosłam jego ubranka. - No dobrze.
Jestem ci naprawdę wdzięczna.
- Czekaj… - Obiecuję, że to tylko trzy dni.
Tylko trzy dni. Zajmiesz się nim?
Cześć.
Gdzie ja cię ukryję?
Cześć.
- A kawa? - Nie, dziś bez kawy.
Dzień doberek.
- Cześć. - Przeprowadzasz się?
- Nie, potrzebuję dokumentów. - Do pracy?
- Tak. - Aż tylu?
- No wiesz. - Ruszyło się.
Co? Wcale nie.
Poruszyło się!
- Niczego nie widziałem. - Co tam jest?
- Cicho! - Co to?
- Siadaj! - Co to?
Nie!
Co to jest?
A co ma być? Dziecko.
Twoje?
Niby jak?
Alicii, kelnerki. Poprosiła, żebym się nim zajął.
Wiecie, ile dostałam maili z projektem?
Właśnie.
Zero.
Termin mija o dwunastej.
- Bierzcie się do roboty. - Dobrze.
- Właśnie. - Tak.
No nie!
No?
Co zamierzasz?
Jak to?
Zajmę się nim przez trzy dni,
a Ceci mnie zabije.
Co ja sobie myślałem?
Nie myślałeś.
A co miałem zrobić?
Alicia przyszła, zostawiła dziecko i poszła.
Dziecko potrzebuje tylko
być kochane, prawda?
Ceci powinna zrozumieć.
W sumie…
Może tego jej trzeba.
Mając koło siebie dziecko, przestałaby się bać.
No weź. Pomóż mi.
- Podgłośnię muzykę. - Dobra.
- Dobry pomysł. - Kryj go.
Podgłośnię muzykę, wszyscy zasypiamy.
No nie, co jest?
Wczoraj był hydraulik.
Owszem.
Jedzie tak mocno, że oczy mnie pieką.
Pójdę po Lauritę.
Dzięki.
Kto podgłośnił muzykę?
Mówiłem ci, że śmierdzi jak Bordo de Chocaca.
Bordo de Xochiaca.
O to mi chodziło!
- Zrób coś. - Co?
Nie wiem, cokolwiek.
Alicia dała mi tylko ubrania, a nie pieluchy.
Wiem! Trzymaj.
Masz.
Idź do apteki po pieluchy.
Będę w toalecie.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Dobrze.
Obcięłaś włosy, prawda?
Nie, mam kucyk z przodu.
Dam ci od razu.
- Nowy organiczny lubrykant… - Nie.
Chodzi o coś innego.
Co?
Pieluchy.
Pieluchy?
Kupiłeś złe kondomy.
- Jeśli… - Nie.
Dla ciebie?
Nie, dla przyjaciela.
Jasne, potrzebujesz dla dorosłych.
Nie, już wyjaśniam.
Mój kumpel ma dziecko.
Dobrze. Jaki rozmiar?
Nie wiem, dziecięcy.
Ile lat ma dziecko?
Skąd mam wiedzieć? Jest małe, jak dziecko.
No tak.
Przez ciebie ludzie zachodzą w ciążę.
A nawet nie znasz wieku dzieci.
- Proszę pani. - Żadna pani.
Policz sobie.
Kiedy spałeś z matką?
Dodaj dziewięć miesięcy.
Do tego kolejne, które upłynęły do dzisiaj.
Tyle lat ma twoje dziecko.
- Na pewno te będą dobre. - Tak.
Nie wierzę, do cholery!
NIECZYNNE
Alex. Toaleta jest nieczynna.
Młotku, ja to powiesiłem.
Już otwieram.
To obrzydliwe. Jak sos karmelowy!
Daj chusteczki, to nic nie daje.
Jakie chusteczki? Mam tylko pieluchy.
Nie masz chusteczek?
Chciałeś pieluchy, to masz.
Dobra, dawaj.
- Czekaj. - Proszę.
Proszę. Nie!
- Weź! - To obrzydliwe!
No nie, Rafa.
- Co? - To dla noworodków.
- Co to jest? - Nie wiem.
Nic nie powiedziałeś. Fuj!
- On je swoją kupę! - Alan, nie!
Nie, czekaj. Kupa jest be.
- Uważaj. - Idź po większe!
Nie.
Kobieta?
Na twoim miejscu?
Myślisz, że da radę?
Że mąż jej pozwoli?
Zanim się obejrzysz, przyjdzie z brzuchem.
Takim dużym.
I nas zostawi.
Nie, Guillermo.
Cecilia nie rzuca pracy.
Jest bardzo zaangażowana.
Poza tym jej wizja przyda się firmie.
Masz większość akcji.
Ja?
Nie zostawiłbym tego kobiecie.
Są bardzo emocjonalne. Zastanów się.
Tak mówisz?
Kochanie?
Kochanie!
Dobra.
Jeszcze nie przyszła.
Patrz.
Ten pokój
jest teraz twój.
Zostaniesz tutaj.
To bardzo delikatna sprawa.
Musisz mi pomóc.
Nie hałasuj,
dopóki nie powiem Ceci wszystkiego.
Dobrze?
Świetnie.
Wróciła.
Zostań tu. Zaraz wracam.
Cześć, skarbie.
- Czemu jest tak głośno? - Podoba mi się.
- Jak bardzo mnie kochasz od 1 do 10? - Teraz? Koło ósemki.
Ale możesz to zmienić w 10.
Skoro mowa o zbieraniu i traceniu punktów…
- Tak? - Wybaczyłabyś mi wszystko?
Co zrobiłeś, Borsuku?
Co?
Nic.
- Jasne. - Przyniosłem dziecko.
Słucham?
Kochanie, ścisz, ledwo cię słyszę.
Uwielbiam tę część.
Chyba zostawiłem włączony komputer.
Poczekaj tu, zaraz wracam.
No dobrze.
Nie!
Nie! Co zrobiłeś?
Co ty zrobiłeś? Nie, jeszcze nie wie.
Wezmę to.
Chodź.
Usiądź.
Patrz.
Masz.
Teoria kwantowa, poczytaj.
Zostań tu. Dobrze?
Ze Snoopym.
Jeszcze jej nie powiedziałem.
Mówiłeś, że mi pomożesz. Proszę.
Wróciłem.
- Tak. - Skarbie.
- Co? - Słuchaj.
To ważne…
Nie!
Chcę pogadać o naszej rodzinie.
Świetnie.
Skoro już o tym wspominasz.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć,
ale…
jest tu mały.
Mały problem.
Nie mamy jedzenia, musimy iść do sklepu.
- Została tylko rzodkiewka. - Wiem.
Chciałabym mieć czas na zakupy i być idealną żoną,
ale mam tyle pracy, że nie mogę.
- Jesteś idealna. - Nie.
Kiedy nadejdzie czas, będziesz wspaniałą matką.
Posłuchaj.
Właśnie o tym chciałam porozmawiać.
Co?
Gdybym była bezpłodna…
- Co? - Nie byłabym już idealną żoną?
Wcale nie.
- Dobrze. - Byłabyś idealna.
Zawsze możemy adoptować dziecko.
A gdybym nigdy nie chciała dzieci,
adoptowanych, biologicznych, żadnych?
To byłoby egoistyczne.
Myślałabyś tylko o sobie, a nie o nas.
Nie! Poza tym wszyscy mamy traumę przez rodziców.
Nie chcę jej fundować dziecku, rozumiesz?
Ty nienawidzisz swojej mamy.
- Wcale nie. - Tak.
- Nie. - Trochę tak.
Żałuję, że jej nie było na szkolnych festiwalach,
wręczeniu dyplomów, egzaminie zawodowym i ślubie.
Bo pracowała.
Teraz mam tyle pracy, że nie mam czasu dla siebie.
Musimy spędzać razem więcej czasu.
Tak.
Odrobić pracę domową.
I pomyśleć o dziecku.
Praca domowa?
Chętnie.
Dzieci?
- Nie. - Dlaczego?
Kochanie.
Dziecko to najgorsze, co mogłoby mi się teraz przytrafić.
- Naprawdę? - Tak.
- Najgorsze? - Tak.
Kot.
Skąd wiesz?
Bo…
zamiauczał, prawda?
- O nie. - Tak.
Co?
Czuję, jak ściska mnie w gardle.
Widzisz? Kot.
Wiemy, jak na nie reagujesz.
- To okropne. - Zostań tu, a ja sprawdzę.
- Dobrze? - Tylko nie kot.
Mały!
Chodź.
Idziemy stąd.
Borsuku?
To kot.
- Nie. - Tak, mam go na kanapie.
- Idź do pokoju. - Dobrze.
Zamknij drzwi.
A potem?
- Dam ci znać. Zamykaj. - No dobrze.
Wszystko dobrze?
Wynoszę go! Dam ci znać!
Dobrze!
Bądź ostrożny!
To straszne.
Nienawidzę kotów.
Rafa, możemy wejść?
Nie.
- Tak. - Nie.
- Nie zostawisz nas na ulicy. - Nie teraz.
- A co? - Nie mogę.
Wpuść mnie.
- Słuchaj. - Wyjaśnię.
- Ukryłem go przed Ceci, a potem… - Nie.
Cześć.
Lorena, Alex.
- Ciasteczkowy Potwór. - Słodziak, twój?
- Nie. - Tak.
- Co? - Pogódź się z tym.
- Nie. - Twój, Rafa?
- Nie, przysięgam. - To czemu zwalasz na niego?
- Nie. - Znasz go.
- Wtyka mi go, gdy ma randkę. - Mogę wyjaśnić.
- Wszystko. - Naprawdę? Słuchamy.
Wiesz co?
Nie musisz mi się tłumaczyć.
Powinniście porozmawiać.
Pójdę już.
Nie znam małego. Nawet jego imienia!
Jesteś okropny.
Wypierasz się własnego dziecka.
Nie wierzę.
Do zobaczenia jutro na pool party.
Jasne.
Pool party?
Tak, kretynie. Pool party!
Widziałeś, jaka była seksowna?
Tak, ale potrzebujemy łóżka.
Potrzymaj.
5 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
- Co? - Ceci. Weź go.
- Weź. - Coś jeszcze?
Powiedz „Proszę, wujku Rafa”.
Co się stało? Czekam na ciebie.
Cześć, skarbie.
Przepraszam, miałem ważny telefon.
Wypadło mi coś pilnego w pracy
i musimy siedzieć z Rafą całą noc.
Masz rację. Praca to praca.
- Jak to się skończyło? - Co?
Z kotem.
A, racja.
Zostawiłem go u weterynarza.
Miłego i cierpliwego.
Zaśnij już.
Cholera, co mu dałeś? Red bulla?
Czekoladę.
To było głupie, Alejandro.
Włączmy mu telewizor.
Nie zasnę przy włączonym telewizorze.
Ale zaśniesz przy tym krzyku?
Czyżbyś miał wybiórczy słuch?
Muszę odpocząć. Żyję z pomysłów,
a jeśli nie odpocznę, nie będę ich miał.
Jakiś ty wrażliwy.
Jeśli ja nie śpię, to nikt nie śpi.
Co ty robisz?
Wyłącz światło i nie krzycz, bo nigdy nie zaśnie.
Czy ja według ciebie krzyczę, Alejandro?
Wydaje mi się, że przeginasz pałę.
Pała to należy się tobie,
ja mam u niego szóstkę.
Ty nie zrobiłeś nic. Nie pomagasz mi.
Słucham? Nie pomagam?
Kto poszedł do sklepu po butelkę?
Po co?
Po jego butelkę. A było zimno.
Zmieniłem mu pieluchę.
A kto ją kupił?
Ty, ale ja płaciłem.
Utrzymanie dziecka nie czyni cię ojcem.
Nie wyczyściłeś ani jednej kupy!
Nie ty zostałeś upokorzony w aptece!
Nie ty straciłeś najgorętszą laskę na Tinderze!
Zrobiłem to dla ciebie, a ty dla mnie?
Nic nie zrobiłeś!
Patrz, dzbanek jest pusty.
Nie ma wody i nic cię to nie obchodzi.
Dlaczego? Napełnij go!
Dobra.
Przyniosę wodę.
- Zgroza. - Zajmij się nim.
- Dobra. - Nie płacz przy nim.
Nie.
Przepraszam. Wiem, że to nie twoja wina.
To wszystko przez tego dupka.
Przez niego. Hej!
Hej!
O co chodzi?
Wiesz, gdzie go jutro ukryjesz?
Nie możesz go trzymać przez trzy dni w pudle z dziurami.
Lepiej znajdź lepszą kryjówkę.
Jaką kryjówkę?
Zostaw to mnie.
Ale najpierw przynieś mi wodę.
Wlej do pełna.
Śpij już.
- Dzień dobry. - Cześć.
Jak leci?
Witaj, Erica.
Jackie, dziś też nie było kawy.
W porządku.
Jezu, ale zamieszanie.
Co to jest?
Próbki materiału na ekologiczne opakowanie.
Do kampanii pieluch.
Przynajmniej opakowania będą ekologiczne.
Miałem udowodnić, że warto płacić za moją wizę.
Doskonale.
Nie jesteście tacy bezużyteczni.
Ale chcę mieć idealną prezentację w poniedziałek rano.
Oczywiście.
A jeśli stracę klienta, Alejandro,
obetnę ci premię za produktywność.
- Aha. - Dobrze?
Dobrze.
- Dobrze. - Tak.
Udało się!
Świetna propozycja.
Podoba mi się.
To był pomysł Rafy.
Zobaczmy. Rany!
- Kosze są super. - Prawda?
Chyba nie targowałeś się o rękodzieło?
- Nie. - Wręcz przeciwnie.
- Chcesz kawy? - Pieluchy do środka?
- Jasne. - Tak.
- Rewelacja. - Inne, co?
Wiecie, jak kocham rękodzieło, zawsze wspieram rzemieślników.
- Śniadanie? - Kakao?
Nie!
Wiedziałam, że coś knujecie.
Co to jest?
To na kampanię?
Może pójdziemy do kuchni i ci powiemy?
- Do zobaczenia. - Dobra.
Świetnie.
- Chodź. - Zwariowaliście?
Jeśli Mussolini się o nim dowie, to was zwolni.
Wiecie, co stało się z Amandą, gdy karmiła piersią.
- Silvia nie znosi dzieci. - Niczego, co żyje.
- Nie. - Musisz nam pomóc.
Ja?
- Ukryć go. - Tak.
Jackie, tylko ty możesz nam pomóc.
Ten jeden dzień, mama jutro go odbiera.
Proszę.
Dobrze.
Ale trzeba wtajemniczyć całe biuro.
Jak?
Wiem.
Wyślę zaszyfrowaną wiadomość.
DZIECKO W BIURZE. ZOBACZYSZ MUSSOLINI, GWIZDNIJ! ZJEDZ WIADOMOŚĆ
Jesteś małą nadzieją świata.
Podoba ci się? Tobie też?
Bycie ojcem to moja specjalność.
Nic nie zrobiłeś.
Jak to?
Facet nie rodzi się ojcem. Zasłuż na to.
Robię wszystko dobrze. Prawda?
Czy robię coś źle? Ej, ciołku.
Pytałem o coś.
Co? Nie wiem, o czym mówisz.
Gadam z dziewczyną na Tinderze.
Wiesz, że skończysz sam, gruby,
z farbowanymi włosami, ganiając panny?
Nie gruby.
Tak, ale…
- Co to ma być? - Potrzebuję podpisu.
Wiem, ale nie teraz. Co się dzieje?
Odsuńcie się, zestresujecie mojego psa.
Skarbie, już dobrze.
Szeryfka odeszła. Czysto.
Jak wiesz,
nasi partnerzy przybędą za dwa tygodnie
na zjazd w Valle de Bravo.
Zgadza się.
Miałem zaprezentować projekty.
Tak.
Ale może zrób to ty, żeby zobaczyli cię w akcji.
Tak, oczywiście.
Dziękuję za szansę, nie zawiodę pana.
Zasłużyłaś na to, Cecilio.
Zasłużyłaś.
Jeszcze jedno.
Jeśli się uda,
wyjedziesz na rok do Hongkongu,
żeby zająć się nowym biurem.
Są tam nasi główni klienci.
Musisz być przy nich w trakcie zmiany.
Czy to problem?
Żaden.
Nie. To Hongkong.
Spodoba mu się ten pomysł.
Śliczniutki…
- Zasnął. - Tak.
Jezu, Ceci.
Cześć, skarbie.
Posłuchaj,
myślałam o naszej przyszłości.
Chcę ci powiedzieć coś, co na zawsze zmieni nasze życie.
Świetnie, słucham.
Wiesz co?
Powiem ci później, kiedy wrócisz,
ale nie uwierzysz.
Trzeba to uczcić.
Dobrze, będziemy świętować.
Tylko że…
Wrócę późno.
W porządku, Borsuku.
Zrobię ci niespodziankę, spodoba ci się.
Ty i ja razem do Chin.
Za tobą do Chin. Kocham cię!
Masz go zabrać do domu.
Czemu nie?
Ceci powie mi, że chce być matką.
Było słychać, że jest przekonana, nadszedł czas.
Tak, zobaczysz, że jest super.
Tu jest światło, żebyś wiedział.
A to…
To…
dziecko?
Alan, Ceci. Ceci, Alan.
Czyje to dziecko?
Kelnerki Alicii z Cortés Lounge, pamiętasz ją?
Gdzie jego matka?
Nie wiem. Dała mi go na trzy dni.
Co? Trzy?
Tak.
Co?
Dlaczego tak reagujesz?
Masz alergię na dzieci, tak jak na koty?
Co?
To ten kot?
Jest tu od wczoraj, a ja nic nie wiem?
Mówiłaś, że najgorsze, co może cię spotkać, to dziecko.
Nie chciałem, żebyś się wkurzyła.
Ale jestem wkurzona właśnie teraz.
Gdybyś mi powiedział,
zamiast zjawiać się nagle z dzieckiem,
pewnie zareagowałabym inaczej.
Alan, pomóż mi.
Skarbie…
Słucham?
Mówi, że wyglądasz pięknie, gdy jesteś zła.
Ale śmieszne.
Spokojnie.
Dlaczego…
zostawiła go tobie?
Bo…
Dlaczego nie spytałeś, czy mi nie przeszkadza,
żebyś sprowadził do domu dziecko?
- Nie obchodzę cię. - Co? Nie.
Wiesz co, jest zmęczony.
Położę go spać i będziemy mogli porozmawiać.
Zaraz wracam.
Hej,
czekam na ciebie.
Nawet nie myśl…
Ale pachnie.
Jest coś dla mnie?
- Czekam na wyjaśnienie. - Wiem. Cicho, bo śpi.
Nie uciszaj mnie.
Dobrze.
Co robisz?
- Daję mu mleko. - Nie.
Zimne? Oszalałeś?
Dzięki.
Wyjaśnię ci.
Jego mama miała pilną sprawę
i nie miała nikogo do pomocy.
Czemu nie powiedziałeś?
Pomyślałem, że się nie zgodzisz.
A nie mogłem jej odmówić.
Nie martw się.
Dziś go odbierze i wracamy do normalności.
- Dzisiaj? - Tak.
Nie powiedziała ani słowa.
Ale zostawiła coś dla ciebie.
Naprawdę? Uważaj.
- Proszę. - Dzięki.
Zobaczmy.
To dla ciebie.
Mike.
- A jeśli coś jej się stało? - Nie, już to robiła.
Mówiła, że ma grypę i znikała na tydzień.
Dobranoc.
- Pa, Iker. - Trzymaj się.
- Jezu! - Śpi.
- Naprawdę? - Tak.
- Świetnie. - Muszę iść.
- Odpocznij. - Ty też.
- Zostałbym, ale mam randkę. - Jasne.
Znalazłeś tego gościa w barze? Gadałeś z nim?
Tak, Alicia nie przyszła do pracy i nikt nic nie wie.
Dzwoniłem na jej komórkę, ale włącza się poczta.
Chcesz powiedzieć,
że spośród bezinteresownych matek na świecie,
a są ich miliony,
które walczą o dzieci, poświęcają dla nich wszystko,
postanowiłeś pomóc tej, która porzuca dziecko?
Rafa, dzięki, ale to ostatnie, co chcę usłyszeć.
- Dobranoc. - Wzajemnie.
Zupa jest w kuchni,
zamówiłam maść do pupy z apteki,
a Karime pożyczy nam torbę na pieluchy. Tylko tyle ci pomogę.
Dobra.
Wysłałam ci link do poradnika, jak kąpać dzieci.
Przy okazji najważniejsze.
Za kilka dni zjazd w Valle.
Obiecałeś, że będziesz.
Tak.
Alan, skarbie, to nie twoja wina.
Dobranoc.
- Kochanie. - Co?
Dziękuję.
Znajdę Alicię i dam jej moje dziecko.
- Co? - Jej dziecko.
- Tak.
Słodkich snów.
Alan zastanawia się, czy dostanę całusa.
- Nie. - Proszę.
Dobranoc.
Chodź. Zabawmy się.
Z tego, co mi powiedziała,
pochodzi z San Luis Potosí.
Jej rodzice są żarliwymi katolikami.
Zmusili ją, żeby urodziła.
Ale uciekła z domu, bo…
poza tym, że są katolikami,
są też alkoholikami.
Co za ironia? Tutaj podaje drinki innym pijakom.
Nie obraź się.
Spoko.
Wiesz coś o jego ojcu?
Nigdy o tym nie mówiła.
Paskudna historia.
Na zdrowie.
Słuchaj.
Kopia jej dowodu tożsamości.
Kto wie, czy nie jest fałszywy, ale jest adres.
Życzę ci powodzenia.
Daj znać, jak się odezwie.
Powiedz, Alan,
to wygląda znajomo?
Dzień dobry.
To tutaj? Mieszkasz tu?
Dzień dobry.
Słucham.
Mieszka tu Alicia?
Nie znam jej.
Nie! Proszę pani.
Proszę.
Proszę pani!
Wejdź.
Chodź.
To tutaj.
Usiądź gdzieś.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Przyszedłem oddać dziecko Alicii.
Mówiłam, że jej nie znam.
Na pewno udaje.
Tylko trochę.
Wynajmuje u mnie, a ja czasem opiekuję się dzieckiem,
ale nie zostawiaj go mnie. Mam już dużo dzieci.
Naprawdę?
Gdzie one są? W szkole?
Nie, pracują.
Muszę tu być, bo mama mogłaby gdzieś pójść.
Gdy zobaczysz się z Alicią,
powiedz jej, że to jej obowiązek.
Nie może zostawiać go obcemu.
Ani tak mieszać w czyimś życiu. Proszę.
Weź go.
O nie.
Po prostu…
jacyś bandyci chcieli zabrać jej dziecko.
Chyba dlatego zostawiła go tobie.
Czasem biorą dzieci, żeby błagały o pieniądze na ulicy.
Jakoś sobie poradzę.
W końcu zasnął.
No i?
Powiedziałem jasno tej pani od wynajmu,
że nie możemy wziąć na dłużej dziecka.
To czemu wciąż tu jest?
Jacyś wyzyskiwacze chcą go zabrać.
Ktoś musi go chronić.
Wyzyskiwacze?
Zasługuje na rodzinę, która go pokocha i o niego zadba.
- Prawda? - Tak.
Oczywiście.
Oddamy go opiece społecznej, żeby został adoptowany.
Komu?
Tylko to mi przyszło do głowy.
Od tego są pracownicy socjalni.
Nie jesteśmy gotowi zająć się dzieckiem.
Ja jestem.
Co?
Powinniśmy poczekać kilka tygodni, gdyby Alicia wróciła.
- Nie. - Zajmiemy się nim.
Nie.
Trzeba…
Zrobisz tak.
Zadzwonisz na policję.
Powiesz, że zaginęła matka i jest porzucone dziecko.
I zrób to przed zjazdem w Valle.
Kochanie, rozumiesz,
że to dla mnie ważne?
Będę pierwszą kobietą
na tym stanowisku w firmie.
A potem przeprowadzimy się do Hongkongu,
spakujemy walizki
i poszukamy mieszkania.
Hongkong?
Serio?
Miałabym kierować tamtejszym biurem.
Kiedy mi to powiedziałaś?
Żeby było jasne, pytałam cię,
zanim się zgodziłam.
Powiedziałeś: „Za tobą do Chin”.
Wzięłaś to dosłownie.
Hongkong, serio?
Hongkong…
to moje marzenie.
Słuchaj.
Możemy wziąć dzieciaka
na kilka dni, dopóki nie powiadomisz policji.
Ale potem nasze życie wróci do normy.
Zgadzasz się?
Dobrze.
Obiecujesz, że rozwiążesz to jak dorosły?
Obiecuję.
Więc jeśli żona spyta, co tu robię,
mam powiedzieć, że pracuję jako szpieg?
Prywatny detektyw.
- Rafa. - Co?
Myślisz, że ukrywanie się jest konieczne?
Przecież nie będę improwizował.
Wszystko pod kontrolą.
Wyluzuj.
Wiesz co?
Mów żonie, co chcesz, ale nie ruszaj się stąd.
Jak tylko zobaczysz Alicię, zadzwoń do mnie.
Rafa.
On nie powinien wyglądać jak diler.
Ściągnie na nas kłopoty.
Powiedz mu coś.
Chodźmy.
Nie chcesz czytać?
SZTUKA BYCIA TATĄ
Dobrze. Wystarczy.
Żadnych książek.
Zabawimy się.
Zabawmy się.
Tak, jesteśmy optymistami co do tego wspaniałego projektu.
Panowie,
dziękuję wam za uwagę.
Do zobaczenia za tydzień w Valle de Bravo.
- Doskonale. - Idealnie.
- Dobra robota. - Chodźmy.
Co?
- „Zarąbiście” po chińsku. - Akurat.
Ale o to mi chodziło.
Nie, Alan.
Zobacz, jaki bałagan.
Chodź.
Ale brudne ręce. Nie do buzi.
Jackie,
zadzwonisz do klienta i zapytasz, czy pasują mu nowe informacje?
To na dzisiejsze spotkanie.
Wyślę ci jego numer.
- Co z tobą? - Przepraszam!
Nic ci nie jest? Wybacz mi.
Jestem idiotą.
Potrzebny nam fotelik.
Czysto. Wyszła.
Ma spotkanie na południu miasta, więc wróci późno.
- Święty spokój z Mussolini. - Super.
- Przejdź się z ciocią Jackie. - Jesteś wolny.
Chodźmy na spacer.
Cześć. Co jest, Charlie?
Idziesz na domino?
To już piątek?
- Tak. - Ale zleciało.
Nie sądzę, muszę zająć się dzieckiem.
- Masz go jeszcze? - Tak.
Przyprowadź go do nas. Mamy dziś opiekunkę.
Nie, wracamy późno
i jeśli się rozchoruje, będę czuł się winny.
Przepraszam, czy to Alejandro Álvarez?
Przestań, stary.
Czekaj, mam połączenie.
- Nie rozłączaj się. - Dobra.
- Halo? - Alex?
- Tak. - Mama dziecka wróciła.
- Wróciła? - Jest tutaj.
- Super! - Mam czekać?
- Oczywiście, już jadę. - Do zobaczenia.
Może jednak dziś przyjdę.
- Dobra. - Zadzwonię później.
- Na razie. - Pa.
Pyszny chlebek?
Bardzo smaczny, co?
Ale dobry.
Halo?
Kochanie, wiesz co?
- Alicia wróciła. - Naprawdę?
Idę oddać jej dziecko i wszystko wróci do normy.
Wiedziałam, że to załatwisz. Jak się masz?
Dobrze.
Skupimy się na twoich planach.
Naszych planach.
Tak, naszych.
- Zgadza się. - Kocham cię!
- A ja ciebie. - Do zobaczenia.
Jesteś pewien, że tam jest?
Weszła, gdy zadzwoniłem, i nie wyszła.
Dobrze.
Dzięki.
- Dobra robota, szpiegu. - Powodzenia.
Tak.
Oddajemy cię.
Jesteśmy w domu.
Alicia.
Gdzie byłaś?
Dzień dobry.
Zostawię was.
Wyjdę z mamą.
Wybacz, skarbie.
Bardzo cię kocham.
Słuchaj, Alicia…
Nie wiem, gdzie byłaś, ale nie możesz tak znikać.
Masz obowiązek wielkości Alana.
- Jesteś jego mamą. - Leczę się na raka.
- Co? - Na raka.
Mam guza…
w głowie.
Lekarz mówi, że niewiele mi zostało.
Co?
Na pewno?
Zrobili badania krwi i wszystko inne?
Tak, miałam dużo badań.
Nie wiem, co powiedzieć.
Może…
Czego ci trzeba?
Jak mogę pomóc?
Adoptuj go.
Ja?
Jak to?
Nie, coś ty.
Alicia, nie znasz mnie tak dobrze.
Widziałam cię wiele razy w restauracji.
Zawsze jesteś miły i traktujesz wszystkich życzliwie.
Odkąd poznałeś Alana, jesteś dla niego bardzo dobry.
Kiedy mówiłeś, że chcesz dziecko, myślałam, że to znak z nieba.
Gdy wyszłam ze szpitala, sprawdziłam, jak to załatwić.
Wystarczy podpisać kilka dokumentów.
- Wiesz co… - Nie odmawiaj.
Nic lepszego nie mogło nas spotkać.
Alicia, uwielbiam Alana, bardzo go lubię, ale…
Wiesz,
mam żonę.
Nie mogę sam dokonać wyboru.
Poza tym adopcja jest skomplikowana.
Nie.
Nie zarejestrowałam dziecka w San Luis.
Możemy je zarejestrować jako twoje.
No nie wiem.
Prosisz o coś poważnego.
Zgadza się.
Masz rację.
Głupio myślałam, że moje dziecko może mieć lepsze życie.
Nie o to mi chodziło.
Słuchaj.
Zrobimy tak.
Zabiorę cię do innego lekarza, specjalisty od raka,
który wyda drugą opinię. Dobrze?
Pewnie znajdzie rozwiązanie.
Nie zostawię was samych.
Nic nie będzie tobie ani dziecku. Dobrze?
Chodzi o to,
żebyś zajęła się Alanem, jesteś jego matką.
Chce być z tobą, tęsknił.
Dobrze? W razie czego dzwoń.
W porządku?
Tak.
Wielkie dzięki.
Dobrze. Na pewno nic ci nie jest?
Dobrze.
Jesteśmy w kontakcie.
W razie czego dzwoń.
Dobrze.
Pa, Alan.
Pa.
Jego butelka.
Tak, widzę.
Proszę pani!
Alicia zemdlała! Proszę pani!
- Alicia. - Och.
Biedactwo, to się ciągle zdarza.
- Jak to? - Zaraz jej przejdzie.
- Alicia? - Pójdę po spirytus.
Dobrze.
Garnitur?
Nie widziałem go w garniturze poza waszym ślubem.
Bo ich nienawidzi.
Ale spójrz na to cudo, które założy w Valle.
Będzie taki przystojny.
- Wyglądasz na szczęśliwą. - Owszem.
Co się stało z dzieckiem?
Problem rozwiązany.
Matka wreszcie wróciła.
Zaczęłam szukać mieszkań w Hongkongu.
- Są niesamowite. Chcesz zobaczyć? - Jasne.
- Ładne. - A jaki widok.
Spójrz na to. Pół przecznicy
od najważniejszej galerii komiksów w Azji.
- Alex będzie zachwycony. - Super.
Alicia, poważnie, nie jesteś sama.
Mamy wolny pokój, w którym moglibyście zamieszkać.
Co? Nie.
Nie martw się.
Twojemu dziecku i tobie niczego nie zabraknie.
Cecilia musi zrozumieć.
Zaraz wracam.
Nie.
Posłuchaj, proszę.
- Czego? - Zrozum…
Zaprosiłeś dwie osoby do mojego domu.
Nawet nie zapytałeś, jakby to była twoja rodzina, a nie ja.
Jak na rodzinę, nie jesteś zbyt wyrozumiała.
Masz dobre intencje, ale tak się nie robi.
„Cecilia musi zrozumieć”?
No więc…
- Możemy im pomóc. - Jak długo będziesz zgrywał bohatera?
A może sprowadzisz ich do Hongkongu?
Kiedy zapytałaś, czy chcę jechać?
- Zapytałam… - Nie, założyłaś tak.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Kim ja tam będę?
- Tłem dla ciebie? - Myślałam, że się cieszysz.
Myślisz tylko o swoich marzeniach,
o swojej pracy.
- Nie… - O tym, czego ty chcesz.
A co ze mną? Co z moimi marzeniami?
Powinnaś pomyśleć też o mnie. O nas.
Dać mi dziecko.
Powinnam ci dać dziecko?
Mam wartość jako kobieta, jeśli dam ci dziecko?
Po co się pobraliśmy?
Dlaczego jesteśmy razem?
Bez dziecka…
to nie ma sensu.
Twój garnitur.
Nie wybaczysz mu, prawda?
Pogadaj z nim. Ale na spokojnie.
Już bez gniewu.
- Na chłodno. - O czym mają gadać?
Powiedział, co myśli.
Jest maszyną do robienia dzieci.
Wcale tak nie uważa.
Jesteście razem od siedmiu lat.
To szowinista.
- Trochę tak. - Nie.
W złości mówi się głupoty.
Ale one skądś się biorą, Karime.
Nie wymyślił tego. To w nim siedziało.
Naprawdę masz mnie za żoną croissanta?
Przestańcie się kłócić.
A jesteś nią czy nie?
- Tak o mnie myślisz? - Wybacz,
ale ludzie widzą w tobie czyjąś żonę lub czyjąś matkę.
- Tak to już jest. - Szczerze…
Wysłuchaj go.
Co ci szkodzi?
Wysłuchaj go, nikt jeszcze od tego nie umarł.
No dobra.
Czego ma wysłuchać?
Wszyscy faceci są tacy sami.
Pewnie dzieciak jest jego.
- Co ty opowiadasz? - Nie ma mowy.
- Niemożliwe. - Mnie się to przytrafiło.
To jak plaster, trzeba zerwać raz a dobrze.
Pili, nie!
- Co ty zrobiłaś? - Nie!
Boże, Pili!
Nowy telefon można kupić w każdej chwili.
Musi pani się poczuć niezależna.
Każdy jest kowalem swojego losu.
- Nie potrzebuje pani mężczyzny. - Pili, włóż go do ryżu.
Co tu się dzieje?
- Dlaczego? - Nie spodziewałam się tego.
Przepraszam.
W razie czego kupię ci nowy.
Nie słyszałaś, co powiedziała Pili.
Coś mądrego. Ty decydujesz o swoim życiu.
Kogo obchodzi jakiś telefon?
Zostaw wiadomość po sygnale.
Ceci, to moja 39 wiadomość.
Wiesz co? To ja powinienem się obrazić.
Bo zbyt łatwo się mnie pozbywasz.
Traktujesz mnie jak przestępcę.
Przeprosiłem.
Kocham cię.
Zadzwoń.
Słuchaj, nie znam się na tym,
ale gdy jesteś ojcem, musisz poświęcić wiele rzeczy.
Być może Ceci dla dziecka.
Nie rozumiem jej postawy.
Gdybyś przyszedł z nim do mnie,
moja reakcja byłaby dużo gorsza.
Bo to nie jest dla mnie.
I może nie dla Ceci.
Nie da mi niczego wyjaśnić.
Potrzebujesz czegoś innego, jak…
Nie myślałeś o spotkaniu z matką po tylu latach?
Zastanów się.
Idę!
Cześć.
Witaj.
Możemy wejść?
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Proszę. - Dzięki.
A to dziecko?
Czy to mój wnuk?
Jak ci na imię, słoneczko?
Nazywa się Alan.
Nie jest twoim wnukiem.
Ale może być.
Słucham?
To długa historia.
Masz dla mnie czas czy robisz coś ważniejszego?
Napijesz się kawy?
Mamo.
Może nie zrozumiesz,
bo nigdy nie byłaś za bardzo obecna…
Pewnie weźmiesz stronę Ceci.
Słuchaj.
Wiem, że przeżyłeś tę sytuację, jakbym cię porzuciła.
Przepraszam.
Bo tak było.
Moje jedyne wspomnienie to ty z walizką.
Byłam stewardessą.
Musiałam być tam, gdzie wzywała mnie praca.
Ale ja też cię potrzebowałem.
Nie dotarłaś na mój ślub.
Wychowywałam cię sama.
Zrobiłam, co mogłam. Niczego ci nie brakowało.
Chciałem ciebie.
Słuchaj.
Nie wiem, co będzie z Ceci,
ale jestem twoją mamą.
Będę przy tobie.
Pomogę ci.
Muszą się całować,
żadne z nich nie jest aktorem…
Jak się czujesz?
Wymyśliłaś coś?
Karime, jesteś nietaktowna.
Chyba ty.
No więc…
Podjęłam decyzję.
Nie będę z facetem, który uważa mnie za egoistkę.
- Słusznie. - Tak.
Który zawsze każe mi mniej pracować.
- Racja. - Właśnie!
I uznaje wartość kobiety tylko, gdy jest matką.
- Brawo! - Tak.
- Pieprzyć go. - Tak.
- Jestem kowalem swojego losu. - Kto go potrzebuje?
- Nikt! - Słuchajcie.
- Do cholery z nim! - Pieprzyć go!
Ceci, jesteś kowalem swojego losu.
- Ale myślę, że… - Co znowu, Karime?
Już dokonała wyboru i jest szczęśliwa.
O co ci chodzi?
Zupełnie o nic.
Nie mam zdania.
Żadnych poglądów, nawet nie myślę.
Dziecko zjadło mi mózg.
Co?
Co powiedziałaś?
Dziecko go zjadło.
Głuptas.
Zaraz wracam.
Spokojnie.
Dosyć tego.
Ceci.
Dobrze, że jesteś.
- O co chodzi? - Słuchaj.
Tak?
Sprawdziłem twój projekt.
Jest dobry.
Dobrze zrobiony.
- Dziękuję. - Gratulacje.
Dzięki.
Słuchaj.
Dobrze wiesz,
że gdybym ci pomógł, wypadłabyś lepiej.
Przedstawię cię moim dostawcom
i dopracujemy te liczby.
Dziękuję, nie jestem zainteresowana.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Chyba coś cię trapi.
Udzielę ci rady.
Nie mieszaj spraw osobistych z pracą.
Zwłaszcza jeśli jesteś…
Kobietą.
Jesteś kandydatką na wspólnika.
Jeśli inni to zauważą,
mogą się zawahać.
- To wskazówka. - Dzięki.
Dupek.
- W końcu oddzwaniasz. - Alejandro.
Wpadnę jutro w południe,
żeby odebrać rzeczy.
Nie chcę, żebyś był w domu.
Nie utrudniaj sprawy.
Ale…
Nie wiem, co myślisz,
ale procedura adopcyjna jest długa.
Mam wolny pokój w mieszkaniu.
Bo ty raczej swoje sprzedasz.
Także możesz zamieszkać ze mną.
Pomożemy Alexowi zająć się dzieckiem,
a ja zajmę się tobą.
- Naprawdę? - Dzięki, mamo.
Z przyjemnością.
Dziękuję.
Wiesz, że jednorazowe pieluchy
produkują 900 000 ton śmieci rocznie?
Powinieneś rozważyć tetrowe, Alan.
Co z tobą nie tak?
Zostaw go, to tylko dziecko.
Powoli się nauczy. Dzieci rozumieją.
Ale nie tak wcześnie.
Proszę cię.
Co tu się dzieje?
Co to robi w moim biurze?
Żądam wyjaśnień.
To tylko dziecko.
Alejandro,
naprawdę chcesz się zwolnić.
Przegapiłeś prezentację kampanii,
nie było cię w pracy przez dwa dni.
Obcinam ci premię za produktywność i…
Wysłałem ci e-mail z wyjaśnieniem, że mam problemy rodzinne.
Nie dostałaś?
To jest biuro.
Nie rozwiązuje się tu spraw rodzinnych.
Zajmowałem się tym dzieckiem.
Przechodzi trudny okres. Ale wykonałem swoją pracę.
Rafa był za mnie na spotkaniach.
Pracowałem przez Skype’a,
z domu.
Powinnaś być bardziej tolerancyjna.
Tolerancyjna?
Proszę opuścić biuro.
Ktoś chciałby coś powiedzieć?
- Silvia. - Nic nie mów.
Chodźmy.
A twoje rzeczy?
Silvio.
Gdyby ktoś cię kochał jako dziecko, byłabyś lepszym człowiekiem.
Chodź.
Wejdź do pudełka.
Do roboty!
I pomyśleć, że kiedyś byliśmy dziećmi.
Bóg jeden wie, co się potem dzieje,
że stajemy się skomplikowani i nawzajem się ranimy.
Nie jest łatwo się pogodzić.
Wiele zawdzięczam temu dziecku.
Co tam?
Czego chcesz?
Silvio,
chcę cię przeprosić.
Usiądź.
Dzięki.
Słuchaj.
Chcę przeprosić za to, co powiedziałem.
Czasem, gdy się denerwuję, mówię rzeczy, których nie chcę.
Przepraszam.
To wszystko?
Tak.
Dobrze.
Wiem, co mówicie za moimi plecami.
Silvio.
Skoro już tu nie pracuję,
chciałbym ci powiedzieć,
żebyś była trochę mniej surowa.
Bardziej elastyczna.
Każdy ma swoje życie.
Jakąś motywację do pracy.
Zwykle jest nią rodzina.
Pewnie też masz swoją motywację.
Tak, to Yecapixtla.
Widzisz.
Zgadza się.
Psy są jak rodzina.
Na pewno Yecapixtla
ceni wszystko, co dla niej robisz,
i jest ci wdzięczna…
Po pierwsze.
Czy byłam kochana lub nie, to nie twój problem.
- Wybacz mi, nie… - Po drugie.
Czy jestem surowa albo jakakolwiek inna,
to też nie twoja sprawa.
Jasne.
Po trzecie.
Twoja praca jest wzorowa.
Rozważę przywrócenie cię na stanowisko,
bo jesteś ze mną szczery.
Dobra.
Życie nie jest łatwe.
Nie zawsze takie, jakie chcesz,
ale jakie ci dano.
Nie zgadzam się.
Wybierasz życie, jakie chcesz,
bo podejmujesz decyzje. Wszyscy przez coś przechodzimy,
ale najważniejsze jest to, co z tym zrobisz.
Rafa przyjdzie?
- Nie powiedział wam? - Co?
Ma trzecią randkę z dziewczyną z Tindera.
Trzecią?
Z kolejną dwudziestolatką.
Nie, ta ma 43 lata i dziecko.
Myślałem, że nigdy nie dorośnie.
Niektórym zajmuje to więcej czasu, ale się zmieniamy.
Choć byłoby fajniej,
gdybyśmy nie tracili bliskich osób.
Cecilia to wspaniała dziewczyna.
- Kocha cię. - Tak myślisz?
Po tym, co powiedziałem?
Spaprałeś to,
ale możesz naprawić.
Jeśli udowodnisz jej,
że nie musi rezygnować z siebie, żebyś był ojcem…
Wiem, to trudne.
Będziesz potrzebował wsparcia,
ale możesz na nas liczyć.
Oczywiście.
Dzięki. Ale nie wiem.
Chciałbym być przy jej awansie.
- Kiedy to? - Dziś.
- Co? - Co ty tu jeszcze robisz?
Zostaje wspólnikiem, a ty tutaj?
Szanuję jej decyzję, że nie chce mnie widzieć.
Proszę! Ile razy ci mówiłam,
że nie chcę cię widzieć, gdy jestem zła?
Dwa razy. W tygodniu.
Właśnie.
Jest miłością twojego życia, prawda?
- Zgadza się. - To nie odpuszczaj.
Garnitur!
- Popilnujesz Alana? - Jasne.
- Zajmiesz się nim? - Oczywiście.
Siri, zadzwoń do Ceci.
Wyniki wyszukiwania o Lexi.
Nie, zadzwoń do Ceci!
Siri, dzwoń do Ceci!
Numer do Cici w Acapulco…
Jesteś bezużyteczna!
Denerwujesz się?
Tak, nie. Trochę.
- Jesteś na to gotowa. - Ty tu rządzisz.
Cały czas zapominam!
Spokojnie.
Czegoś tu brakuje.
Potrzebujesz kolczyków.
Nie.
Nie tylko kolczyków.
Dzięki.
Proszę kluczyki.
Przepraszam.
Dziś jest mój dzień, nikt mi go nie popsuje.
Właśnie.
- Ani Guillermo, ani Alejandro. - Tak.
Alejandro nawalił i tyle.
Nie aż tak bardzo. Na pewno chciałby tu być.
- Powinna go wysłuchać. - Kari, nie teraz.
Ostatnie, czego jej trzeba, to słuchać o Alejandro.
- Sama zaczęłaś. - Wiesz co?
Dziewczyny! Może zajmiecie miejsca?
Bo ktoś usiądzie.
- Co nie? - Ale są przydzielone.
- Chodźmy. - Mówili przy wejściu.
- Pytali, czy jestem… - Tak, wiem.
Dobra.
To mój dzień.
Przepraszam.
Dzień dobry.
Przepraszam, do Cecilii Méndez?
- Nie mogę podawać takich informacji. - Proszę, to pilne.
Nie rozumie pani…
Mila, Karime!
Mila!
Gdzie Ceci?
Gdzie ona jest?
- Naprawdę? - O rany.
Pokój 206.
Dobra. Dzięki.
Jak w filmie z Julią Roberts.
Cześć.
- Nie. - Skarbie.
- Nie. - Proszę cię.
Daj mi chwilę.
Minutę. Potem odejdę, jeśli chcesz.
Proszę.
Masz minutę.
Dobrze.
Wybacz mi głupoty, które powiedziałem.
Poślubiłem cię, bo cię kocham.
Chcę spędzić z tobą resztę życia.
Z dziećmi czy bez?
Z dziećmi albo bez.
Ale pozwól mi wyjaśnić.
Nie planowałem tego.
Alicia, mama Alana…
ma zaawansowanego raka.
I nikogo, kto zająłby się nią i dzieckiem.
Nie mogłem oddać Alana do domu dziecka.
Potem kończą 18 lat i nikt ich nie adoptuje.
Kiedy poszedłem go oddać,
Alicia zemdlała.
- Co? - Nie wiedziałem, co robić.
Dlatego przyprowadziłem ich do domu.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Nie wiedziałem jak…
Przepraszam.
Wiesz, że chcę być ojcem.
A życie daje mi taką szansę.
Nie chcę cię do niczego zmuszać ani podcinać ci skrzydeł,
ale…
Co by było, gdybym był ojcem,
ale ty nie musiałabyś być matką?
Nadal byłabyś ze mną?
Ale jak?
Mógłbym…
pracować z domu.
Opiekowałbym się Alanem.
Według twoich zasad.
Pozwól mi być ojcem.
Nigdy ci tego nie odbierałam.
Tylko prosiłam, żebyś zaczekał.
Alex, kocham cię.
Chcę, żebyś spełnił swoje marzenia.
Ale co z resztą? Co z Hongkongiem?
- Co z… - Hongkong.
Zaczekam, ile będziesz chciała.
Jeśli chcesz, porozmawiamy później.
Teraz liczy się twój awans.
- Dobrze? - Tak.
Mogę zostać?
Chcę, żebyś błyszczała.
Chcę bić ci brawo.
Jestem z ciebie dumny.
Założyłem gustowny garnitur.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Aleś ty przystojny.
Wyglądasz oszałamiająco.
- Idziemy? - Tak.
- Świetnie, zajmij się tym. - Dziękuję.
Pan Gonzalo.
- Alejandro, miło cię widzieć. - Wzajemnie.
- Gotowa, Ceci? - Tak.
Dobrze, chodźmy.
Halo?
Co jest, mamo?
Nie odebrałem, bo nie było zasięgu na autostradzie.
Co?
Dobrze, oddzwonię.
- Kochanie. - Co się stało?
Zabierają Alicię do szpitala.
Nie wiem, co się stanie. Muszę podpisać dokumenty.
- Bo zabiorą Alana. - Jedź.
- Co? - Jedź.
- Ale… - Musisz tam być.
- A ty? Nie chcę cię zawieść. - Poczekaj.
Załatwię to.
Panie Gonzalo.
Mąż i ja mamy pilną sprawę rodzinną.
Mogłabym zrobić prezentację jako pierwsza,
żeby z nim pojechać? Proszę.
Oczywiście, Ceci. Powiem Mario.
- Mario… - Przepraszam.
Pierwszy rodzinny problem i opuszczasz statek?
- Nie rób nam tego. - Nie słyszałeś?
Cecilia ma nagłą sprawę,
a każdy, kto jest oddany rodzinie,
- reaguje w razie potrzeby. - Dziękuję.
To jej ostatni egzamin przed partnerami.
Jest ważny także dla niej.
Nie, Guillermo, to tylko formalność,
żeby nikt nie czuł się pominięty.
Cecilia może już zająć moje miejsce. Dokumenty są gotowe.
Wystarczy, że podpisze akt założycielski.
- Co? - Mario!
- Co to znaczy? - Ona tu rządzi.
- Tak. - Ale jak to?
Wiedziałeś?
Proszę.
Oczywiście.
- Weź to. - Dobrze.
Doskonale.
Panie Gonzalo, dziękuję za wszystko.
Zatrzymaj go.
- Nie. - Tak.
Idź, załatw to, co musisz.
- Dziękuję. - Świetnie.
Gratuluję, skarbie.
- Chodźmy. - Tak.
- Nie. - Co?
- Daj mi chwilę. - Dobrze.
- Zaczekaj. - Jasne.
Guillermo.
Masz aktualny życiorys?
- Zawsze. - Świetnie.
Bo jako nowy wspólnik nie pozwolę,
by taki skorumpowany mizoginista jak ty pracował w mojej firmie.
Możesz zacząć rozsyłać swój życiorys.
Panie Gonzalo, dziękuję za wszystko.
Rozwiąż swój problem.
Dać kobiecie trochę władzy i jej odbija.
Naprawdę.
Co zamierzasz?
Nie pozwolisz jej na to.
Gonzalo, nie myślisz głową.
Nie, Guillermo.
Nie jestem już szefem.
Choć mnie tu widzisz,
w garniturze,
jestem już na Bahamach i piję margaritę z żoną,
w stroju kąpielowym.
Opalając się.
Jak cudownie!
Przepraszam.
Wznieśmy toast za Cecilię.
Jeszcze tu jesteś?
Oczywiście.
- Jesteśmy. - Tak.
Chcesz coś? Pójdę zobaczyć, co u Alana i mamy.
- Wody. - Dobrze.
- A ty? - Nie.
- Nic? - To przynieś mi kawę.
Dobrze.
- Dzięki. - Proszę.
Wiesz,
nie mówiłam ci wcześniej,
ale zaopiekuję się Alanem.
Będę się z nim bawić i go kochać,
a ty wyzdrowiejesz.
Dziękuję.
To ja tobie.
Powiedz mu, że go kocham.
Będę mówić codziennie.
I ty też.
KOCHAJĄCA MATKA
Wiesz, że Silvia robi kącik do karmienia piersią?
- Nie. - Tak.
Była też smutna, gdy oznajmiłem, że odchodzę.
- Dlaczego? Co powiedziałeś? - Prawdę.
Że wrócę do pracy nad animacją, ale z domu,
żeby zająć się dzieckiem.
Powiedziałem też, że wyślę jej pocztówki
i pierożki z Hongkongu.
- Kochanie. - Tak?
Nie żartuj sobie z tego.
Nie mogę znieść myśli, że tak długo nie będziemy razem.
Nie żartuj sobie.
Zabierz nas, pojedziemy z tobą.
Alex, przestań.
To nie jest śmieszne.
Za tobą do Chin.
Co?
- Pisze Hongkong! - Oczywiście.
- Jedziemy? - Tak!
Jedziemy do Hongkongu!
- Alan, jedziemy do Hongkongu! - Razem.
- Jedziemy do Hongkongu! - Tak.
- Kocham cię. - Ja też.
Napisy: Anna Samoń