Instructeur: Tot
nu toe heb ik een paar draadloze
standaarden genoemd, zoals B en G, N en AC.
Vervolgens geef ik je een mooi samenvattend overzicht van
alle standaarden voor draadloze netwerken
die je moet onthouden voor het examen.
Deze zou ik uitprinten en uit mijn hoofd leren.
Je moet de standaard kennen, je moet de band kennen en je moet
de maximale bandbreedte kennen.
Deze drie stukjes informatie zijn erg belangrijk.
Toen we helemaal in het begin van de jaren
negentig begonnen met draadloze netwerken,
hadden we alleen de 802. 11 standaard.
Deze standaard was echter niet commercieel levensvatbaar.
Het was in wezen een grote proof of concept.
Het kwam niet echt op de markt.
Het opereerde in de 2. 4 gigahertz-spectrum, maar
het werkte slechts met
ongeveer één tot twee megabit per seconde.
Voor je grafiek zou ik
niet eens de moeite nemen om die op te schrijven.
In plaats daarvan moet
je A, B, G, N, AC en AX kennen voor ons examen.
Deze zes Wi-Fi-types moet je onthouden voor het examen
met deze drie stukken kritieke informatie om ervoor te zorgen dat
je succesvol bent op het examen voor vragen
over draadloze netwerken.
Laten we het nu over elk hebben.
Laten we het eerst hebben over Wireless A of 802. 11a.
Deze werkte in het 5 gigahertz spectrum,
wat in die tijd een erg dure
radio was om te bouwen en te produceren,
maar het gaf ons wel een goede snelheid omdat
het werkte met 54 megabit per seconde.
Dit was eind jaren negentig echt goed,
maar helaas kostte het weer veel geld.
Vanwege die hoge kosten gebruikten
uiteindelijk alleen zakelijke gebruikers het,
en het was niet echt commercieel levensvatbaar
op de gewone markt.
Omdat het niet zo goed aansloeg op de commerciële
markten, besloten ze om iets goedkopers
en eenvoudigers te maken, dus besloten de fabrikanten om Wireless
B te maken, dat werkt in de 2. Wireless B is de grootste draadloze verbinding
in Europa. 4 gigahertz-spectrum.
Dit frequentiebereik wordt vaak gebruikt
door een heleboel andere huishoudelijke
apparaten, zoals beveiligingscamera's, walkietalkies,
babyfoons, magnetrons en nog veel meer.
Hierdoor werden de radio's in de 802. 11b draadloze apparaten heel goedkoop
en gemakkelijk te verkrijgen en
het leidde tot een wijdverspreide toepassing van Wi-Fi in huizen, bedrijven
en scholen, wat ons bracht waar we nu zijn.
Door het gebruik van deze goedkopere chipset
en de manier waarop de frequenties
werkten, werden onze netwerken trager.
We gingen dus van 54 megabits per seconde naar
11 megabits per seconde, wat vandaag de dag
extreem traag klinkt, maar nogmaals, we hebben
het hier over de late jaren 1990.
We deden niet veel aan streaming video,
dus 11 megabit per seconde was eigenlijk snel genoeg voor
de meeste thuisgebruikers.
Maar na verloop van tijd werden netwerken sneller
en wilden we meer snelheid.
Daarom kwam Wireless G op de markt als vervanging voor Wireless B.
Draadloze 802. 11g is ook in de 2. 4 gigahertz-spectrum,
maar het werkt met 54 megabit per seconde.
Uiteindelijk wilden we nog sneller dan dit, dus bleven
technici werken aan nieuwe oplossingen
en nieuwe manieren om de frequenties te manipuleren
en uiteindelijk kwamen ze met Wireless N, dat
ook wel Wi-Fi 4 wordt genoemd omdat het de vierde
generatie Wi-Fi was.
Nu 802. 11n wilde de snelheid echt verhogen
en ging daarom weer terug naar het 5 gigahertz-spectrum.
Hierdoor kon het snelheden
halen van 300 tot 600 megabit per seconde.
Dit maakte echt snelle netwerken mogelijk,
maar het grote probleem was dat
dit nieuwere 5 gigahertz-spectrum niet
compatibel was met alle bestaande apparaten
die er waren, omdat
deze draadloos B en G waren en op 2
werken. 4 gigahertz.
In het begin waren mensen dus niet bereid om Wireless N te kopen.
Om dit te voorkomen, begonnen
fabrikanten hybride apparaten te maken die op de markt
werden gebracht onder de naam Wireless N, en dit soort
apparaten hadden een draadloos toegangspunt met twee
sets radio's erin.
Eén was voor de 2. 4 gigahertz-spectrum
en één voor het 5 gigahertz-spectrum.
Op deze manier, als je een mix van apparaten
had die 802 waren. 11b en G en N, zou je verbinding kunnen
maken met de langzamere 2. 4 gigahertz-spectrum en het zou
Wireless B-snelheden, Wireless G-snelheden of nieuwere
Wireless N-snelheden ondersteunen,
die tot ongeveer 150 megabit per seconde gingen.
Als iemand nu verbinding zou
maken met de modernere Wireless N-radio's die
gebruik maken van het 5 gigahertz-spectrum,
zouden ze snelheden tot 600
megabit per seconde kunnen halen door een technologie
te gebruiken die bekend staat als MIMO.
MIMO staat voor multiple input en multiple output, wat betekent
dat het toegangspunt meerdere
antennes kan gebruiken om gegevens te verzenden en te ontvangen
in plaats van alles via één antenne te sturen.
In wezen werden je gegevens verdeeld over
meerdere antennes en aan de andere kant ontvangen, waarna ze
werden gemultiplexed tot een enkele gegevensstroom
voor verwerking.
Daarom zie je Wireless N access points die één,
twee, drie of zelfs 5 antennes hebben, want hoe meer antennes
je hebt, hoe meer gegevensoverdracht
ze tegelijkertijd kunnen ondersteunen.
Vervolgens hebben we Wireless AC,
dat ook wel Wi-Fi 5 of 802 wordt genoemd. 11ac.
Dit was de vijfde generatie Wi-Fi.
Wireless AC werkt uitsluitend in het 5 gigahertz-spectrum
en biedt technisch gezien geen
enkele vorm van achterwaartse compatibiliteit.
Deze 802. 11ac-netwerken kunnen
werken met snelheden tot 6. 9 gigabit per seconde of meer.
Deze netwerken zijn in theorie erg snel.
Om deze hogere snelheden
te bereiken, moet 802. 11ac-netwerken maakt gebruik van een technologie die bekend staat
als MU-MIMO, wat staat voor multiple user multiple input multiple output.
Het is een nieuwere variant van de MIMO-technologie die voor
het eerst werd ontwikkeld met 802.com. 11n netwerken.
MU-MIMO is een draadloze multipad communicatietechnologie
waarmee meerdere gebruikers tegelijkertijd
toegang hebben tot het draadloze netwerk en het toegangspunt.
Dit is anders dan bij een gewone MIMO waarbij
één gebruiker tegelijk ondersteuning biedt en het toegangspunt
schakelt tussen gebruikers om de bandbreedte
te verdelen over alle gebruikers die services
aanvragen.
Dus als er maar één persoon is die services aanvraagt,
krijgt hij een supersnel netwerk,
maar als er twee of drie zijn, wordt het langzamer omdat
je de bandbreedte moet delen.
Met MIMO werkt het draadloze
netwerk meer als een hub, maar met MU-MIMO
begint het meer als een schakelaar te werken en helpt het
botsingen en opstoppingen te vermijden.
Nu, als het gaat om Wireless AC, gebruiken
sommige van de originele en oudere AC-apparaten
nog steeds de oudere MIMO-technologie, terwijl
de nieuwere Wireless AC-apparaten MU-MIMO
gebruiken voor hogere snelheden.
Dit brengt ons bij de nieuwste generatie
draadloze netwerken, 802. 11ax.
Wireless AX staat bekend als Wi-Fi 6 omdat het
de zesde generatie draadloze netwerken is.
Dit werd geïntroduceerd in 2021 en kan worden
gebruikt in de 2. 4 gigahertz en
5 gigahertz spectrum onder de marketingnaam Wi-Fi 6 of
in het nieuwere en snellere 6 gigahertz spectrum
onder de marketingnaam Wi-Fi 6E of high
efficiency Wi-Fi.
Deze Wi-Fi 6 en Wi-Fi 6E netwerken,
deze 802. 11ax netwerken, kunnen
snelheden tot 9 bereiken. 6 gigabit per seconde met
MU-MIMO-technologie.
Bovendien hebben deze toegangspunten zowel de 2. als de
3. toegangspunten. Met 4 gigahertz-
en 5 gigahertz-radio's erin
zijn ze volledig achterwaarts compatibel
met alle apparaten, inclusief Wireless A, B, G, N en AC.
Oké, voor het examen wil ik dat je
onthoudt dat er verschillende
draadloze netwerken zijn.
Dit zijn A, B, G, N, AC en AX.
Je moet ook onthouden
dat als het een A, B, G, N of AX netwerk is, het 2 zal
ondersteunen. 4 gigahertz als spectrum.
Als het A, N, AC of AX is, ondersteunt
het 5 gigahertz als spectrum.
Je moet ook rekening houden met de relatieve
snelheden van deze verschillende draadloze
apparaten, gaande van 11 megabit per seconde voor Wireless
B tot de gigabit per seconde die gebruikt
wordt in AC- en AX-netwerken.
Dit is belangrijk voor het examen
omdat je in Test A vragen kunt krijgen over frequenties,
zoals welke van deze frequenties
geen 5 gigahertz ondersteunen, en
het antwoord zou dan B of G moeten zijn voor Wireless
B en Wireless G.
Nu krijg je mogelijk een vraag waarin je wordt gevraagd om te selecteren
welke draadloze standaard 2 niet ondersteunt. 4 gigahertz, en in dit
geval moet je
Wireless A of Wireless AC selecteren.
Als ze het je moeilijker willen maken, kunnen
ze de vraag stellen als
een soort probleemoplossingsscenario.
Je werkt bijvoorbeeld als netwerktechnicus op een
oudere laptop die geen verbinding
kan maken met je draadloze AC-netwerk.
Je controleert de laptop en ziet
dat deze een Wireless B netwerkkaart heeft.
Wat is het probleem?
Dan zul je het antwoord vinden
dat iets te maken heeft met het feit
dat de frequentie niet overeenkomt,
omdat Wireless AC 5 gigahertz ondersteunt en Wireless B
2 gigahertz. 4 gigahertz en daarom kun
je geen verbinding maken met het netwerk.
Nog iets om in gedachten te houden als je studeert,
is dat marketeers soms dingen verkeerd labelen om het
makkelijker te maken voor onze consumenten,
maar op de testdag moet je uitgaan van de officiële normen.
Een goed voorbeeld hiervan is Wireless
AC, de 802. 11ac standaard.
Het specificeert alleen werking in
de 5 gigahertz frequentieband, maar als je naar
de winkel gaat en je vindt een Wireless
AC access point, dan zal de doos je vertellen dat het
zowel 5 gigahertz als
2 gigahertz ondersteunt. 4 gigahertz.
Dit is een leugen en je krijgt problemen tijdens het examen
als je dit antwoord kiest omdat
je denkt dat het dual band is, wat niet zo is.
De waarheid is dat Wireless AC
alleen werkt in het 5 gigahertz-spectrum.
Als je in de winkel
dat Wireless AC access point koopt en er staat
dat het beide frequenties ondersteunt, dan
is het eigenlijk een draadloos access point met twee radio's erin.
Eén radio is 5 gigahertz voor Wireless AC met snelheden
tot ongeveer 1300 megabit per seconde.
De andere is een 2. 4 gigahertz radio voor Wireless
N met snelheden tot 600 megabit per seconde
met een MIMO-antenneconfiguratie.
In het echte leven kan het je gebruikers echt niets schelen en zeggen ze
gewoon, hé, ik heb een draadloos AC toegangspunt en ze denken
dat het zowel 5 gigahertz als 2 gigahertz
ondersteunt. 4 gigahertz,
op het examen krijg je de vraag fout
als je 2 selecteert. 4 gigahertz voor draadloze AC.
Onthoud dat Wireless AC alleen 5 gigahertz ondersteunt
voor zijn werking.
De enige dualbandstandaarden
die we hebben zijn Wireless N en Wireless AX.
Deze ondersteunen beide 2. 4 gigahertz en 5 gigahertz
frequentiebanden volgens de 802. 11 normen.
Laten we het nu even hebben over radiofrequentie-interferentie
of RFI.
Storing door radiofrequentie wordt veroorzaakt
wanneer er soortgelijke frequenties zijn als draadloze netwerken
in je omgeving.
Ik heb bijvoorbeeld al eerder gezegd dat een
van de redenen dat we naar 2 zijn gegaan. 4 gigahertz voor Wi-Fi B was het feit
dat er andere radio's waren die het al
gebruikten.
Dingen zoals babyfoons en draadloze telefoons
en magnetrons en andere beveiligingsapparaten.
Dit betekent dat 2. 4 gigahertz als
spectrum is redelijk druk.
Dit maakte de radio's goedkoop, maar
het maakte het erg moeilijk voor ons omdat
het veel interferentie veroorzaakt.
Na verloop van tijd, toen steeds meer
apparaten in het 5 gigahertz-spectrum
kwamen, is er ook meer interferentie in dat gebied.
Al deze andere elektronica kan interferentie veroorzaken
met je draadloze netwerken, dus je moet
aan deze dingen denken wanneer je je netwerken
ontwikkelt en problemen met je
netwerken oplost.
Als je bijvoorbeeld
een 2. 4 gigahertz Wireless G netwerk in
gebruik is en het toegangspunt
toevallig in de pauzeruimte op kantoor
staat en elke keer als iemand de magnetron
aanzet om zijn burrito opnieuw op te warmen, valt het
netwerk weg. 4 gigahertz frequentie
wordt verstoord door de microgolven die
in diezelfde frequentieband werken.
Naast al deze frequentie-interferentie
kun je ook dingen zien als fysieke interferentie.
Dit is waar fysieke dingen
je draadloze signalen kunnen blokkeren.
Ik woon bijvoorbeeld in Puerto Rico
en de muren in mijn huis zijn van massief beton.
Ik heb ook een koelkast in mijn keuken.
Ik heb keukenkastjes en die blokkeren het signaal.
Al deze dingen kunnen problemen met de signaalsterkte veroorzaken.
Als je signalen te zwak zijn en
niet om een hoek of door
een muur kunnen komen, wordt dat signaal geblokkeerd
of ondervindt het een zogenaamde verzwakking.
Al deze dingen kunnen leiden tot interferentie,
waardoor je netwerk minder snel
op topsnelheid werkt.
Naarmate je signaal in sterkte afneemt
of de interferentie toeneemt, krijgen
we een slechtere signaal-ruisverhouding.
Dit gaat extra heruitzendingen veroorzaken
omdat we meestal dingen over TCP versturen.
Wanneer TCP heruitzendt, creëert
dit extra netwerkbagage die in beslag
wordt genomen en bandbreedte die wordt gebruikt
voor al deze heruitzendingen en
dit vertraagt het netwerk nog meer.
Je wilt er zeker van zijn dat je een
goed signaal hebt in je hele structuur
om de efficiëntie van je netwerk te verhogen.
Om dit te doen, doe je een zogenaamde site survey waarbij je de signaalsterkte
in verschillende gebieden controleert en ervoor zorgt
dat je de juiste antennes en de juiste
repeaters in het hele gebouw hebt.