Instruktor: Do tej
pory wspomniałem o kilku standardach
bezprzewodowych, takich jak B i G, N i AC.
Następnie przedstawię ci małą tabelę podsumowującą, która
obejmie wszystkie standardy sieci bezprzewodowych,
które musisz zapamiętać na egzamin.
To jest jedna z tych, które chciałbym wydrukować i zapamiętać.
Musisz znać standard, musisz znać pasmo i musisz znać
maksymalną przepustowość.
Te trzy informacje są bardzo ważne.
Kiedy zaczynaliśmy przygodę z sieciami bezprzewodowymi
we wczesnych latach 90-tych, mieliśmy tylko
standard 802. 11 standard.
Standard ten nie był jednak opłacalny z komercyjnego punktu widzenia.
Był to zasadniczo duży dowód słuszności koncepcji.
Tak naprawdę nie trafiła ona na rynek.
Działał on w 2. 4 gigaherców, ale działał
z prędkością od jednego
do dwóch megabitów na sekundę.
Jeśli chodzi o wykres, to
nawet nie zawracałbym sobie głowy jego zapisywaniem.
Zamiast tego musisz
wiedzieć o A, B, G, N, AC i AX do naszego egzaminu.
Te sześć typów Wi-Fi to te, które musisz zapamiętać na egzamin
wraz z tymi trzema krytycznymi informacjami, aby upewnić się, że odniesiesz
sukces na egzaminie z pytań dotyczących sieci
bezprzewodowych.
Porozmawiajmy teraz o każdym z nich.
Najpierw porozmawiajmy o sieci bezprzewodowej A lub 802. 11a.
Działało to w paśmie 5 gigaherców, co było
bardzo drogim radiem do zbudowania
i wyprodukowania w tamtym czasie, ale zapewniało
nam dużą prędkość, ponieważ działało z prędkością
54 megabitów na sekundę.
To było naprawdę dobre w późnych latach dziewięćdziesiątych,
ale niestety kosztowało dużo pieniędzy.
Ze względu na wysoki koszt, tylko
użytkownicy biznesowi zaczęli z niego korzystać
i nie był on tak naprawdę opłacalny na rynku
głównym.
Teraz, ponieważ nie zyskał on tak dużej
popularności na rynkach komercyjnych,
postanowili stworzyć coś tańszego i łatwiejszego,
więc producenci zdecydowali się stworzyć Wireless B, który
działa w 2. 4 gigaherców.
Ten zakres częstotliwości jest powszechnie
wykorzystywany przez wiele innych urządzeń
domowych, takich jak kamery bezpieczeństwa, krótkofalówki,
nianie, kuchenki mikrofalowe i inne.
To sprawiło, że radia w 802. Urządzenia bezprzewodowe 11b były
bardzo tanie i łatwe do zdobycia, co doprowadziło
do powszechnego rozpowszechnienia Wi-Fi w domach, firmach i szkołach, doprowadzając
nas do miejsca, w którym jesteśmy dzisiaj.
Wykorzystanie tego tańszego chipsetu
i sposobu działania częstotliwości
faktycznie spowolniło nasze sieci,
więc z 54 megabitów na sekundę spadliśmy
do 11 megabitów na sekundę, co dziś brzmi
niezwykle wolno, ale znowu mówimy tutaj o późnych
latach 90-tych.
Nie zajmowaliśmy się strumieniowaniem wideo,
więc 11 megabitów na sekundę było wystarczającą prędkością dla większości
użytkowników domowych.
Z czasem jednak sieci stały się szybsze i
chcieliśmy większej prędkości,
więc Wireless G pojawił się jako zamiennik Wireless B.
Teraz bezprzewodowy 802. 11g jest również w 2. 4 gigaherców, ale działa
z prędkością 54 megabitów na sekundę.
W końcu chcieliśmy być jeszcze szybsi, więc inżynierowie
pracowali nad nowymi rozwiązaniami i
nowymi sposobami manipulowania częstotliwościami,
aż w końcu wymyślili Wireless N, który jest również
nazywany Wi-Fi 4, ponieważ była to czwarta
generacja Wi-Fi.
Teraz 802. 11n naprawdę chciał zwiększyć prędkość,
więc ponownie przeniósł się do widma 5 gigaherców.
Pozwoliło to na osiągnięcie
prędkości od 300 do 600 megabitów na sekundę.
Pozwoliło to na stworzenie naprawdę szybkich sieci,
ale dużym problemem było to, że to nowsze
5-gigahercowe spektrum nie było kompatybilne ze
wszystkimi istniejącymi urządzeniami, ponieważ były
to sieci bezprzewodowe
B i G, które działają z częstotliwością
2. 4 gigaherce.
Na początku ludzie niechętnie kupowali Wireless N.
Teraz, aby temu zaradzić,
producenci zaczęli tworzyć urządzenia hybrydowe,
które były sprzedawane pod nazwą Wireless N, a tego typu
urządzenia miały bezprzewodowy punkt dostępowy z dwoma
zestawami radiotelefonów.
Jeden był dla 2. 4-gigahercowe i jedno
dla widma 5-gigahercowego.
W ten sposób, jeśli masz mieszankę urządzeń,
które były 802. 11b oraz G i N, można połączyć
się z wolniejszym 2. 4 gigahercowe spektrum i obsługiwałoby
prędkości Wireless B, Wireless G lub nowsze prędkości
Wireless N, które osiągały około
150 megabitów na sekundę.
Teraz, gdyby ktoś podłączył
się do bardziej nowoczesnych radiotelefonów
Wireless N wykorzystujących widmo 5 gigaherców,
mógłby faktycznie osiągnąć
prędkość do 600 megabitów na sekundę dzięki zastosowaniu
technologii znanej jako MIMO.
MIMO oznacza wiele wejść i wiele wyjść, co oznacza, że
punkt dostępowy może wykorzystywać
wiele anten do wysyłania i odbierania danych, zamiast przesyłać
je przez jedną antenę.
Zasadniczo dane były dzielone na wiele
anten i odbierane na drugim końcu, a następnie multipleksowane
z powrotem w pojedynczy strumień danych do przetwarzania.
Dlatego właśnie można zobaczyć punkty dostępowe
Wireless N, które mają jedną, dwie, trzy, a nawet 5 anten, ponieważ
im więcej anten, tym większy
transfer danych mogą jednocześnie obsługiwać.
Następnie mamy Wireless AC, który
jest również nazywany Wi-Fi 5 lub 802. 11ac.
Była to piąta generacja Wi-Fi.
Obecnie Wireless AC działa wyłącznie w paśmie
5 gigaherców i technicznie nie
zapewnia żadnego rodzaju wstecznej
kompatybilności.
Te 802. 11ac mogą działać
z prędkością do 6. 9 gigabitów na sekundę lub więcej.
W teorii sieci te są naprawdę szybkie.
Teraz, aby osiągnąć
te wyższe prędkości, 802. 11ac wykorzystuje technologię znaną jako MU-MIMO,
czyli multiple user multiple input multiple output.
Jest to nowsza odmiana technologii MIMO, która została po raz
pierwszy opracowana w standardzie 802. 11n.
MU-MIMO to technologia wielościeżkowej komunikacji
bezprzewodowej, która umożliwia
wielu użytkownikom jednoczesny dostęp do sieci bezprzewodowej
i punktu dostępowego.
Różni się to od zwykłego MIMO, w którym pojedynczy
użytkownik obsługuje go w tym samym czasie, a punkt dostępowy
przełącza się między użytkownikami, aby dzielić przepustowość
między wszystkich użytkowników, którzy żądają usług.
Tak więc, jeśli tylko jedna osoba zamawia usługi, otrzymuje
naprawdę szybką sieć, ale jeśli masz
dwie lub trzy osoby, zaczyna ona zwalniać, ponieważ musisz
dzielić przepustowość.
Zasadniczo w przypadku MIMO sieć
bezprzewodowa działa bardziej jak koncentrator,
ale w przypadku MU-MIMO zaczyna działać bardziej jak przełącznik
i pomaga uniknąć kolizji i zatorów.
Teraz, jeśli chodzi o Wireless AC, niektóre
oryginalne i starsze urządzenia AC nadal wykorzystują
starszą technologię MIMO, podczas gdy nowsze urządzenia
Wireless AC wykorzystują MU-MIMO w celu
uzyskania szybszych prędkości.
Teraz dochodzimy do najnowszej generacji
sieci bezprzewodowych, 802. 11ax.
Wireless AX jest znany jako Wi-Fi 6, ponieważ jest
to szósta generacja sieci bezprzewodowych.
Został on wprowadzony w 2021 roku i może
być używany w 2. 4-gigahercowe
i 5-gigahercowe widmo pod marketingową nazwą Wi-Fi 6 lub
w nowszym i szybszym 6-gigahercowym widmie
pod marketingową nazwą Wi-Fi 6E lub wysokowydajne
Wi-Fi.
Teraz te sieci Wi-Fi 6 i Wi-Fi 6E,
te 802. 11ax, mogą osiągać
prędkości do 9. 6 gigabitów na sekundę dzięki
technologii MU-MIMO.
Ponadto, ponieważ te punkty dostępowe mają
zarówno 2. 4-gigahercowe
i 5-gigahercowe radia są
w pełni kompatybilne wstecz ze wszystkimi
urządzeniami, w tym Wireless A, B, G, N i AC.
W porządku, na egzamin chcę,
abyś pamiętał, że istnieją
różne sieci bezprzewodowe.
Należą do nich A, B, G, N, AC i AX.
Należy również pamiętać,
że jeśli jest to sieć A, B, G, N lub AX, będzie ona obsługiwać
2. 4 gigaherce jako widmo.
Jeśli jest to A, N, AC lub AX, obsługuje
5 gigaherców jako widmo.
Należy również pamiętać o względnych prędkościach
tych różnych urządzeń bezprzewodowych,
począwszy od 11 megabitów na sekundę w przypadku sieci bezprzewodowej
B, aż do gigabitów na sekundę używanych
w sieciach AC i AX.
Jest to ważne na egzaminie,
ponieważ w teście A mogą pojawić się pytania dotyczące częstotliwości,
takie jak która z tych częstotliwości
nie obsługuje 5 gigaherców, a odpowiedź
musiałaby brzmieć B lub G dla Wireless B i Wireless
G.
Teraz może pojawić się pytanie z prośbą o wybranie standardu bezprzewodowego,
który nie obsługuje 2. 4 gigaherce i w tym przypadku
należy wybrać
Wireless A lub Wireless AC.
Jeśli chcieliby utrudnić ci zadanie, mogą zadać
pytanie jako bardziej
scenariusz rozwiązywania problemów.
Na przykład, pracujesz jako technik sieciowy
na starszym laptopie,
który nie łączy się z bezprzewodową siecią AC.
Sprawdzasz laptopa i widzisz,
że ma kartę sieciową Wireless B.
W czym tkwi problem?
Następnie znajdziesz odpowiedź,
która ma coś wspólnego z faktem, że
istnieje niedopasowanie częstotliwości,
ponieważ Wireless AC obsługuje 5 gigaherców, a Wireless B obsługuje
2. 4 gigaherce i dlatego
nie można połączyć się z siecią.
Jeszcze jedną rzeczą, o której należy pamiętać podczas
nauki, jest to, że marketerzy czasami błędnie oznaczają
rzeczy, aby ułatwić naszym konsumentom,
ale w dniu testu musisz przestrzegać oficjalnych standardów.
Doskonałym tego przykładem jest Wireless
AC, standard 802. 11ac.
Określa ona tylko działanie w paśmie częstotliwości
5 gigaherców, ale jeśli pójdziesz do sklepu i znajdziesz
bezprzewodowy punkt dostępowy AC, na pudełku znajdziesz
informację, że obsługuje on zarówno 5 gigaherców, jak i 2 gigaherce.
4 gigaherce.
Jest to kłamstwo i będziesz miał kłopoty na egzaminie, jeśli wybierzesz
tę odpowiedź, ponieważ myślisz,
że jest to dual band, a tak nie jest.
Prawda jest taka, że Wireless
AC działa tylko w paśmie 5 gigaherców.
Kiedy kupujesz bezprzewodowy
punkt dostępowy AC w sklepie i jest napisane,
że obsługuje obie częstotliwości, w rzeczywistości
jest to bezprzewodowy punkt dostępowy z dwoma radiami.
Jedno radio ma częstotliwość 5 gigaherców dla bezprzewodowego
AC z prędkością do około 1300 megabitów na sekundę.
Drugi to 2. 4-gigahercowe radio dla Wireless
N z prędkością do 600 megabitów na sekundę
z konfiguracją anteny MIMO.
Podczas gdy w prawdziwym życiu użytkownicy naprawdę nie dbają o to i po prostu mówią:
hej, mam bezprzewodowy punkt dostępowy AC i myślą, że obsługuje on zarówno
5 gigaherców, jak i 2 gigaherce.
4
gigaherce, na egzaminie otrzymasz błędne pytanie,
jeśli wybierzesz 2. 4 gigaherce dla bezprzewodowego AC.
Pamiętaj, że Wireless AC obsługuje tylko
5 gigaherców.
Jedynymi standardami dwuzakresowymi
są Wireless N i Wireless AX.
Oba wspierają zarówno 2. 4-gigahercowe i 5-gigahercowe pasma
częstotliwości zgodnie ze standardem 802. 11 standardów.
Porozmawiajmy teraz przez chwilę o zakłóceniach
o częstotliwości radiowej (RFI).
Zakłócenia częstotliwości radiowych powstają,
gdy w okolicy występują sieci bezprzewodowe o podobnych
częstotliwościach.
Na przykład, wspomniałem wcześniej, że jednym
z powodów, dla których przeszliśmy na 2. 4 gigaherce dla Wi-Fi B wynikały z faktu,
że istniały inne radia, które już z niego
korzystały.
Rzeczy takie jak elektroniczne nianie, telefony bezprzewodowe,
kuchenki mikrofalowe i inne urządzenia zabezpieczające.
Oznacza to, że 2. Częstotliwość 4
gigaherców jest dość zatłoczona.
To właśnie sprawiło, że radiotelefony
były tanie, ale dla nas było to bardzo trudne,
ponieważ powodowało wiele zakłóceń.
Z biegiem czasu, gdy coraz więcej urządzeń
przenosiło się do widma 5 gigaherców, w tym
obszarze również pojawiło się więcej zakłóceń.
Wszystkie te inne urządzenia elektroniczne mogą
powodować zakłócenia w sieciach bezprzewodowych,
więc należy o nich pomyśleć podczas tworzenia
sieci i rozwiązywania problemów
z sieciami.
Na przykład,
jeśli masz 2. 4-gigahercowa sieć bezprzewodowa G
jest w użyciu, a punkt dostępowy
znajduje się w pokoju socjalnym w biurze i za
każdym razem, gdy ktoś włącza kuchenkę mikrofalową,
aby podgrzać swoje burrito, sieć spada, prawdopodobnie dlatego,
że 2. Częstotliwość 4 gigaherców
jest zakłócana przez mikrofale działające
w tym samym paśmie częstotliwości.
Oprócz tych wszystkich zakłóceń częstotliwości,
można również zaobserwować zakłócenia fizyczne.
Jest to miejsce, w którym fizyczne
przedmioty mogą blokować sygnały bezprzewodowe.
Na przykład, mieszkam w Puerto
Rico i ściany w moim domu są z litego betonu.
Mam też lodówkę w kuchni.
Mam szafki kuchenne, które blokują sygnał.
Wszystkie te czynniki mogą powodować problemy z siłą sygnału.
Jeśli sygnał jest zbyt słaby
i nie może przedostać
się za róg lub przez ścianę, zostanie zablokowany
lub ulegnie tak zwanemu tłumieniu.
Wszystko to może prowadzić do zakłóceń,
które spowalniają zdolność sieci
do działania z najwyższą prędkością.
Wraz ze spadkiem siły sygnału
lub wzrostem zakłóceń uzyskujemy
gorszy stosunek sygnału do szumu.
Spowoduje to dodatkowe retransmisje, ponieważ
przez większość czasu wysyłamy rzeczy przez TCP.
Kiedy TCP retransmituje, tworzy
to dodatkowy bagaż sieciowy, który jest
zajmowany i przepustowość, która jest wykorzystywana
do wszystkich tych retransmisji,
a to jeszcze bardziej spowalnia sieć.
Należy upewnić się, że sygnał
jest dobry w całej strukturze,
aby zwiększyć wydajność sieci.
Aby to zrobić, należy wykonać tak zwaną ankietę, w której
sprawdza się siłę sygnału w różnych obszarach i upewnia
się, że w całym budynku znajdują
się odpowiednie anteny i repeatery.