Instructeur: In deze
les gaan we het hebben over vast draadloos en hoe het
gebruikt wordt met verschillende netwerken.
Vast draadloos gaat verder dan standaard wifi of 802.0
802.0 802.0. 11 netwerken.
Als we het hebben over vaste draadloze netwerken,
hebben we het eigenlijk over vier verschillende soorten netwerken.
De eerste is natuurlijk wifi of 802. 11.
De tweede is cellulair met cellulaire hotspots,
specifiek stationaire cellulaire hotspots waar
we het in deze les over gaan hebben.
Ten derde zijn er microgolfverbindingen
en ten vierde satellietverbindingen.
Laten we ze allemaal eens bekijken.
Ten eerste hebben we 802. 11 of wifi-gebaseerde netwerken.
Nu, als het gaat om 802. 11 vaste draadloze netwerken, normaal
gezien gaan we dit gebruiken
om punt-tot-punt verbindingen te creëren
van het ene gebouw naar het andere
over een relatief korte afstand van een
paar honderd meter.
Over het algemeen is het
zo dat als je een vast draadloos netwerk gebruikt dat
gebaseerd is op 802. 11 ga je directionele
antennes gebruiken en hiermee kun je
de antennes op een
ander gebouw richten waar een ontvanger
staat om dat signaal op te vangen.
Door directionele antennes te gebruiken
in plaats van omnidirectionele antennes,
richt je het signaal in slechts één enkele richting, waardoor
je hogere snelheden krijgt met minder
interferentie van andere netwerken.
De tweede vorm van vaste draadloze communicatie die
we hebben, staat bekend als cellulair.
Naast mobiele telefoons en mobiele hotspots hebben we nu ook wat
bekend staat als vaste mobiele telefonie.
Vaste mobiele telefonie maakt gebruik van een
grotere antenne en een grotere
hotspot die gevoed wordt door een standaard
stopcontact in je kantoor of huis.
Door dit grotere formaat van het vaste apparaat
kan het een grotere antenne gebruiken
en hogere snelheden ontvangen bij het gebruik
van een mobiele verbinding dan je
normale mobiele hotspot of smartphone zou kunnen.
Bijvoorbeeld, met de voortdurende
uitrol van 5G-internet over het hele land hier in de Verenigde
Staten, zien we veel bedrijven
zoals AT&T, T-Mobile en Verizon die zogenaamde vaste
draadloze diensten verkopen die vertrouwen
op een 5G-hotspot met behulp van een van deze
vaste cellulaire modems.
Het derde type vaste draadloze communicatie dat we
hebben, staat bekend als microgolven.
Nu heb ik het niet over de magnetron
die je gebruikt om je burrito opnieuw
op te warmen, maar over magnetronfrequenties.
En deze microgolffrequenties
kunnen worden gebruikt zoals we wifi gebruiken als
een punt-tot-punt-verbinding
tussen twee of meer gebouwen.
Het voordeel van het gebruik van een microgolfverbinding
in plaats van een op wifi gebaseerde verbinding
is dat microgolfsignalen verder
kunnen reizen dan een op wifi gebaseerd signaal.
Door gebruik te maken van vaste zenders en ontvangers
in het microgolfspectrum kunnen
we hogere snelheden halen om
onze informatie binnen dat netwerk te verzenden
en kunnen we een grotere afstand
overbruggen.
Met een traditionele microgolfverbinding
kun je ongeveer 40 mijl overbruggen,
zolang je een goede zichtlijn hebt
tussen die twee gebouwen.
De vierde staat bekend als satellietverbindingen.
Satellietverbindingen zijn
een andere vorm van vaste draadloze verbindingen, en
dit is echt een oplossing voor vaste draadloze verbindingen met een groot
bereik die duizenden kilometers ver kan gaan.
Als je een satellietverbinding gebruikt,
heb je een grondstation, een
vast draadloos apparaat, dat naar de
ruimte is gericht om de satelliet
in een baan om de aarde te lokaliseren.
Die satelliet kan zich in een lage baan om de aarde
bevinden of in een geosynchrone baan.
Als je satellieten gebruikt die
zich in een lage baan om de aarde
bevinden, zoals Inmarsat of Starlink-satellieten, moeten
ze veel meer satellieten hebben om de hele
planeet te kunnen bestrijken vanuit
dat lagere perspectief in een lage baan om de aarde.
Maar hierdoor krijg je wel lagere latency-snelheden,
waardoor je eindgebruikers betere prestaties kunnen leveren.
Omgekeerd hebben we ook satellieten
in een geosynchrone baan.
Het voordeel van een geosynchrone
baan is dat deze verder van de aarde af
staat, waardoor één satelliet een
groot deel van de aarde kan bestrijken.
Met geosynchrone satellieten heb
je eigenlijk maar
drie of vier satellieten in een baan om de aarde
nodig om ongeveer 90% van de aarde te dekken.
Vergelijk dit nu met de Inmarsat-constellatie die zich
in een lage baan om de aarde bevindt
en ongeveer 60 tot 70 satellieten nodig heeft om wereldwijde
dekking te kunnen bieden aan mensen op aarde die deze 60 tot 70 satellieten
gebruiken.
En dat is een van de grote verschillen
tussen het gebruik van een satellietconstellatie in een lage baan om de aarde en een
satellietconstellatie in een geosynchrone baan.
Maar voor elk voordeel
is er een nadeel.
Wanneer je een geosynchrone baan gebruikt,
heb je te maken met een langere afstand om te overbruggen,
wat betekent dat je een hogere latentie hebt
en dus een lagere servicekwaliteit voor je eindgebruikers wanneer
je vertrouwt op een
geosynchrone satellietverbinding.
Dit gezegd hebbende, moet je
onthouden dat er vier soorten vaste draadloze verbindingen
zijn die je kunt tegenkomen.
De eerste is 802. 11 wifi als je het gebruikt
in een punt-tot-punt-configuratie.
De tweede is cellulaire verbindingen,
de derde is microgolfverbindingen en
de vierde is satellietverbindingen.
Als je 802. 11 of wifi, dit wordt beschouwd als een vergunningsvrij
deel van het spectrum en je kunt alle frequenties gebruiken die zijn toegewezen
aan de 2. De frequentie van het spectrum kan worden
gebruikt om het spectrum te vergroten. 4 of vijf gigahertz-banden
voor 802. 11.
Maar als je gebruik gaat maken van mobiele telefonie of microgolven of satelliet,
dan zijn die allemaal sterk gereguleerd
en vertellen ze je hoeveel vermogen je mag
gebruiken en welke frequenties je mag
gebruiken omdat ze allemaal onder licentie van de FCC worden gebruikt
via de ISP die je selecteert.